Αρχική Blog Σελίδα 451

Γράμμα απο το Παρίσι

Από
anixneuseis
-
0

της Marie-Pierre Lannelongue

Διευθύντριας σύνταξης, M Le magazine du Monde

Κυριακή 14 Νοεμβρίου

Επιτέλους! Στο Instagram, ο εκλεκτός παρισινός κοινωνικός κύκλος που αισθάνεται ότι χρειάζεται διαβατήριο μόνο και μόνο για να εγκαταλείψει την Αριστερή Όχθη, γιόρτασε το γεγονός σαν να επρόκειτο για απελευθέρωση.

[σσ: ο όρος Left Bank (Rive Gauche) δεν παραπέμπει απλώς στην αριστερή όχθη του Σηκουάνα, αλλά σε έναν κλειστό κοινωνικό και πολιτισμικό μικρόκοσμο του παρισινού κατεστημένου, με επίκεντρο το Saint-Germain-des-Prés και το Latin Quarter. Ιστορικά συνδεδεμένη με διανοούμενους και καλλιτέχνες, η Left Bank λειτουργεί σήμερα περισσότερο ως σύμβολο μιας αυτάρεσκης αστικής ελίτ, με έντονη πολιτισμική αυτοαναφορικότητα. Η ειρωνική διατύπωση ότι οι κύκλοι αυτοί «χρειάζονται διαβατήριο για να φύγουν από τη Left Bank» υποδηλώνει τον κοινωνικό τους εγκλωβισμό σε ένα προστατευμένο bubble, αποκομμένο από το υπόλοιπο Παρίσι και την καθημερινή πραγματικότητα — μια κουλτούρα περισσότερο αισθητική και Instagram-ready παρά ουσιαστικά ανοιχτή ή ριζοσπαστική].

«Επιτέλους!» αγαλλίασαν αυτοί οι χαριτωμένοι σνομπ. Τώρα μπορούσαν να πίνουν εσπρέσο, να τρώνε μακαρόνια με σάλτσα ντομάτας και να απολαμβάνουν ροζ γλυκά. Λες και αυτό δεν ήταν ήδη εφικτό σε μια πόλη που κατέχει ρεκόρ σε αριθμό παραδοσιακών ιταλικών καφέ και μοντέρνων καφετεριών, εστιατορίων τόσο ιστορικών όσο και σύγχρονων, και φούρνων κάθε είδους.

Αυτό που προκάλεσε αυτό το φαινόμενο στο Instagram ήταν το άνοιγμα, στην καρδιά του Σαιν-Ζερμαίν-ντε-Πρε στο διάσημο  Latin Quarter, του πρώτου γαλλικού παραρτήματος του Sant Ambroeus, ενός θεσμού του Μιλάνου που έχει γίνει εμβληματικό όνομα της Νέας Υόρκης. [σσ: το Sant Ambroeus είναι ιστορικό ιταλικό καφέ–εστιατόριο πολυτελείας, με ρίζες στο Μιλάνο (από το 1936), που εξελίχθηκε σε σύμβολο κοσμοπολίτικης ελίτ — πρώτα στην Ιταλία και μετά στη Νέα Υόρκη.]

Η δημόσια χαρά τους μπορεί να προκάλεσε ένα χαμόγελο, αλλά υπήρξε ωστόσο ένα εγχειρίδιο παράδειγμα επιτυχημένης πρεμιέρας. Το γεγονός οργανώθηκε από τον Αλιρεζά Νιρουμάντ. Κατάγεται από το Ιράν, μεγάλωσε στη Γαλλία, είναι πονηρός σαν Παριζιάνος, κομψός σαν Μιλανέζος και αποτελεσματικός σαν Νεοϋορκέζος.

Ήδη είχε καταστήσει διάσημο το Sant Ambroeus στο Σόχο ως σημείο αναφοράς για όλη την ελίτ της Νέας Υόρκης, προτού αναζωογονήσει το αρχικό κατάστημα στο Μιλάνο. Στο Παρίσι, έκανε επιτόπια έρευνα στη γειτονιά, κινητοποίησε το ευρύ δίκτυό του και, μια εβδομάδα πριν το άνοιγμα, προσκάλεσε όλο του το εντυπωσιακό βιβλίο διευθύνσεων να απολαύσει δωρεάν μακαρόνια με σάλτσα ντομάτας, εσπρέσο και εκείνα τα ροζ γλυκά. Αυτό προκάλεσε τη χορωδία του «επιτέλους!» στα κοινωνικά δίκτυα. Ο θρύλος του Sant Ambroeus αφηγείται εδώ από τον δημοσιογράφο μας, Βαλεντέν Περές.

Τα εστιατόρια τύπου «ακριβώς όπως στη Νέα Υόρκη» στο Παρίσι τράβηξαν το βλέμμα της ειδικού μας στη γαστρονομία, Ελίζα Νγκουιέν Φουνγκ. Αυθεντικά χάμπουργκερ στο Dumbo, bagels φτιαγμένα σύμφωνα με την παράδοση, πίτσα σε φέτες και δείπνα με ρετρό ατμόσφαιρα που μοιάζουν βγαλμένα από ταινία του Γούντι Άλεν — οι Παριζιάνοι αγκαλιάζουν με ενθουσιασμό αυτό που μπορεί μόνο να χαρακτηριστεί ως μια γαστρονομική κουλτούρα.

Συχνά, οι άνθρωποι πίσω από αυτό το ρεύμα είναι γνώστες που ανακάλυψαν αυτές τις παραδόσεις στη Νέα Υόρκη. Οι ιδιοκτήτες αυτών των καταστημάτων καταβάλλουν εξαντλητική προσπάθεια να αναπαράγουν την εμπειρία μέχρι την παραμικρή λεπτομέρεια. Αγγίζει τα όρια του μύθου. Και αυτή η τάση δύσκολα θα κοπάσει όσο οι Ηνωμένες Πολιτείες συνεχίζουν να αποθαρρύνουν τους ξένους τουρίστες.

Η Ένωση Τουρισμού των ΗΠΑ προβλέπει μείωση 6,3% για το 2025 σε σύγκριση με το 2024. Η κυβέρνηση Τραμπ μόλις ανακοίνωσε σχέδια να απαιτεί από αλλοδαπούς που εξαιρούνται από τη βίζα — μεταξύ αυτών οι Γάλλοι, οι Βρετανοί, οι Αυστραλοί, οι Γερμανοί και οι Ιάπωνες ταξιδιώτες που σήμερα μπορούν να εισέλθουν με ESTA — να παρέχουν νέου τύπου πληροφορίες. Η λίστα κυμαίνεται από πλήρη ιστορικά κοινωνικών δικτύων και όλους τους αριθμούς τηλεφώνου που χρησιμοποιήθηκαν τα τελευταία πέντε χρόνια, μέχρι τις διευθύνσεις και τις ημερομηνίες γέννησης συγγενών. Με αυτόν τον ρυθμό, το να επισκεφθεί κανείς τη Νέα Υόρκη θα γίνει αγώνας δρόμου με εμπόδια. Ένα γεύμα σε κάποιο από τα εστιατόριά της θα είναι στιγμή νοσταλγίας.

Αλλά το Παρίσι εξακολουθεί να έχει πλήθος καταστημάτων που δεν οφείλουν τίποτα στο Big Apple Μεγάλο Μήλο. [Το Big Apple είναι το καθιερωμένο παρατσούκλι της Νέας Υόρκης. Προέρχεται από τη δεκαετία του 1920 και κατέληξε να σημαίνει τη μεγαλούπολη της επιτυχίας, της αγοράς, του χρήματος και της παγκόσμιας επιρροής.].

Και μια γενιά σεφ επανεφευρίσκει τη γαλλική κουζίνα συνδυάζοντάς την με άλλες επιρροές. Αυτό ισχύει για τον Μορί Σάκο, έναν ψηλό και κομψό 33χρονο, φίλο του ηθοποιού Ομάρ Σι, που μεγάλωσε κοντά στο Παρίσι σε οικογένεια αφρικανικής καταγωγής, αλλά του οποίου οι εμπνεύσεις είναι κυρίως ιαπωνικές. Η εμπειρία στο εστιατόριό του Mosuke, βραβευμένο με αστέρι Michelin, είναι από τις πιο εντυπωσιακές της πόλης. Και αποδεικνύει ότι το Παρίσι παραμένει πρωτεύουσα της γαστρονομίας, πολυπολιτισμική όπως πάντα.

Κ. Κούσαντας: ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ;

Από
anixneuseis
-
6
του Κωνταντίνου Κούσαντα, Αντιστρατήγου ε.α.
Υπάρχουν πολλές συζητήσεις για το ποιά είναι “η σωστή πλευρά της ιστορίας”. Όλοι επικαλούνται την σωστή πλευρά της ιστορίας ανάλογα με την πολιτική ιδεολογία τους, την οικονομική τους κατάσταση, την καταγωγή τους, την διαρκή αναζήτησή τους μέσα στο μεγάλο αυτό ερώτημα.
1. Πώς Προσδιορίζεται η Φράση “Σωστή Πλευρά της Ιστορίας” ?
Η “σωστή πλευρά της ιστορίας” απαντά στην ίδια την λέξη “ΙΣΤΟΡΊΑ”.  Όμως ποια είναι η δική μας ιστορία και ποια είναι η άλλη πλευρά που της ιστορίας που δεν θέλουμε να είμαστε?
Η Ελληνική Επανάσταση που άρχισε κατά την Νεώτερη Ιστορία μας ενάντια στο Οθωμανικό καθεστώς είχε το σύνθημα “Μάχου Υπέρ Πίστεως και Πατρίδος” από τον Αλέξανδρο Υψηλάντη τον Φεβρουάριο του 1821.
Η Ελληνική Επανάσταση βασίστηκε σε μια “ΙΣΤΟΡΊΑ ΕΛΛΉΝΩΝ” χιλιάδων χρόνων, όταν εκείνοι ομιλούσαν την Ελληνική Γλώσσα,  ευαγγελίζονταν  την Ορθόδοξη Θρησκεία και αντιπροσώπευαν  τον Αρχαίο Ελληνικό Πολιτισμό με “έννοιες” που κανείς άλλος λαός δεν ήξερε μέχρι τότε (Δημοκρατία, Ελευθερία, Επιστήμες, Ολυμπιακοί Αγώνες, Πόλις Κράτος, Ελληνικό Αλφάβητο)
2. Η Ελλάδα είναι το Πρότυπο της “Σωστής Πλευράς της Ιστορίας” της Δύσης
Η “σωστή πλευρά της ιστορίας” είναι η ίδια η χώρα μας, η ίδια η δική μας ιστορία, μέσα στο διεθνές σύστημα διότι εμείς οι ίδιοι είμαστε οι συνεχιστές της Ελληνικής ιστορίας μας χιλιάδων χρόνων.
Η Ελλάδα μας τάχθηκε από μόνη της απέναντι στους μεγάλους πολέμους και στον Α’ –  Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο με βαρύ φόρο αίματος.
Επιπλέον εμείς οι ίδιοι είμαστε οι εμπνευστές των αρχών και αξιών της Δύσης, ενώ ακόμα και ο  ΟΗΕ  ως ανώτατος Διεθνής Οργανισμός δεν είναι τίποτα άλλο από τις αμφικτιονίες των Αρχαίων Ελλήνων οι οποίες καθόριζαν την επιβολή της Ειρήνης πριν τους Ολυμπιακούς αγώνες.
3. Ναι στο Διεθνές Δίκαιο αλλά και το Δικαίωμα της  Ισχυροποίησης
Εμείς οι ίδιοι πρέπει να ενστερνιστούμε ότι είμαστε στην “σωστή πλευρά της Ιστορίας”. Με ρεαλισμό πιστοί στο Διεθνές Δίκαιο, στις Διεθνείς Συνθήκες,  αλλά ταυτόχρονα και με το Δικαίωμα της Ισχυροποίησης, ώστε να αποτρέπουμε προκλήσεις από όπου και εάν προέρχονται.
 4. Όχι στις Παθογένειες του Διχασμού
Όμως, η “σωστή πλευρά της ιστορίας δεν συγχωρεί λάθη”. Και κυρίως δεν συγχωρεί λάθη Εθνικής Στρατηγικής.
Α. Η πολυπολιτισμικότητα των  παράνομων μεταναστών τρίτων χωρών στην χώρα μας απειλεί την Εθνική μας συνοχή, την ομογένεια του έθνους μας, τους ίδιους τους Έλληνες πολίτες που σε μικρό χρονικό διάστημα θα γίνουμε μειοψηφία στην χώρα μας.
Β. Το δημογραφικό πρόβλημα με την γήρανση του πληθυσμού μας  δυστυχώς συνεχίζεται και το 2050 το 40% των Ελλήνων πολιτών θα είναι άνω των 65 ετων.
Γ. Η woke agenda, η απαξίωση των εθνικών συμβόλων, η απαξίωση των Εθνικών Επετείων, οι υποχωρήσεις των Εθνικών Θεμάτων, δεν έχουν θέση στην “σωστή πλευρά της ιστορίας”.
Οι οπαδοί της μη ύπαρξης συνόρων,  οι δημιουργοί της διχόνοιας, οι οπαδοί της ύπαρξης των πολλών πολιτισμών και θρησκειών στην χώρα μας, προσπαθούν να μας σπρώξουν στην “άλλη πλευρά της ιστορίας”
Χρέος μας να περιφρουρήσουμε την δική μας ΣΩΣΤΉ ΠΛΕΥΡΆ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΊΑΣ και να μην βασιζόμαστε σε άλλους διεθνείς οργανισμούς, εταίρους, συμμάχους, φίλους. Όλοι οι εταίροι, σύμμαχοι, φίλοι, διεθνείς οργανισμοί έχουν την δική τους ατζέντα και θα δικά τους συμφέροντα διαφορετικά από εμάς

Παντ. Οικονόμου: η μετα-Τραμπ πυρηνική Ευρώπη 

Από
anixneuseis
-
0
12/12/2025
ΤΟΥ ΔΡ ΠΑΝΤΕΛΗ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ

Στόχος της Στρατηγικής Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ είναι διαχρονικά η διατήρηση της ασφάλειας και η κατοχύρωση της αμερικανικής παγκόσμιας ηγεμονίας.

Από την πρώτη δημοσίευση της αμερικανικής Εθνικής Στρατηγικής Ασφάλειας το 1987 από τον πρόεδρο Ρέιγκαν, η Ευρώπη αντιμετωπίζεται ως «σημαντικός εταίρος σε μια ενωμένη, ειρηνική και δημοκρατική τάξη» και ως «το πιο ισχυρό σύνολο δημοκρατιών».

Η νέα Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας του προέδρου Τραμπ (NSS 2025) αποτελώντας   μια ειλικρινή συνέχεια της αντίστοιχης στρατηγικής (NSS 2018) της πρώτης προεδρικής του θητείας, αποκλίνει ριζικά από όλες τις στρατηγικές των προκατόχων του.

Συγκεκριμένα, οι θέσεις Τραμπ απέναντι στην Ευρώπη  είναι πρωτοφανείς.  Ενδεικτικά, παρουσιάζει την Ευρώπη ως «πηγή προβλημάτων για τις αξίες και τα συμφέροντα των ΗΠΑ» και ζητάει «να αναλάβει μόνη της την άμυνα και τη γεωπολιτική της κατεύθυνση».

Το ΝΑΤΟ δεν χαρακτηρίζεται πλέον ως «ο κεντρικός πυλώνας της παγκόσμιας αρχιτεκτονικής ασφάλειας», αλλά θεωρείται  το «κέντρο ρύθμισης και κατανομής των συμμαχικών αμυντικών βαρών», τα οποία «η Ευρώπη δεν  επωμίζεται».

Αυτή την αλλαγή σκηνικών στο σημερινό γεωπολιτικό θέατρο του παραλόγου, η Ευρώπη την παρακολουθεί με διαφορετικά συναισθήματα.  Οι πολίτες της, στέκουν αμήχανοι έως αγανακτισμένοι. Οι  ηγέτες της, Φον ντερ Λάιεν, Στάμερ, Μακρόν και Μερτς, συμπλέουν σαν ενδεείς και προδομένοι συγγενείς.  Ανορθολογική η στάση τους απέναντι στην  προσβολή που οι ΗΠΑ με ύφος πρωτόγνωρο και πρωτόγονο εκτοξεύουν στην πιστότερη σύμμαχό τους, την ιστορική μητέρα τους Ευρώπη.

Εκτιμώ πως η γηραιά ήπειρος ζει ένα ιστορικό εξελικτικό φαινόμενο. Την  σταθερή και ευρύτερη αποδόμησή της. Εξίσου ιστορική όμως θα πρέπει να είναι και η αντίδρασή της. Έφτασε σε αδιέξοδο. Απαιτείται η Αναγέννηση της!

Μόνο μια νέα Ευρωπαϊκή Αναγέννηση θα την απομακρύνει από την οριστική γεωπολιτική περιθωριοποίηση της.

Βεβαίως, προαπαιτείται η πολιτική συναίνεση των μελών της. Ωστόσο, υπάρχει ήδη το θεμέλιο  αλλά και ο μοχλός για την γεωπολιτική της ανάδειξη.  Εκτιμώ ότι η διαμόρφωση μιας νέας ευρωπαϊκής αρχιτεκτονικής άμυνας και ασφάλειας  μέσα από το υπάρχον αμυντικό πυρηνικό δυναμικό της είναι καθόλα εφικτή.

Συγκεκριμένα,  η πυρηνική ικανότητα των δύο ή και του ενός μόνον των πυρηνικών μελών της, Γαλλίας και/ή Αγγλίας, πρέπει να μετατραπεί σε αυτόνομη ευρωπαϊκή πυρηνική αποτροπή. Σε μια ευρωπαϊκή ομπρέλα αμυντικής προστασίας  στην οποία οι χώρες της Ευρώπης που θέλουν και μπορούν, με άλλα λόγια, όσες αισθάνονται ότι απειλούνται, οφείλουν  να προσχωρήσουν. Η ανάδειξη της ολέθριας πυρηνικής ικανότητας του ήδη υπάρχοντος ευρωπαϊκού   οπλοστασίου, αρκεί ως αποτρεπτική απειλή εναντίον οποιουδήποτε θελήσει να της επιτεθεί. Δεν παίζει ρόλο η ποικιλία των εχθρών του καθενός ξεχωριστά. Φρονώ πως είναι καθόλα εφικτός ένας κατάλληλος  ανασχεδιασμός της ευρωπαϊκής αρχιτεκτονικής ασφάλειας. Θα είναι η πλέον γρήγορη και αποτελεσματική απάντηση στη ιστορική πρόκληση που αντιμετωπίζει σήμερα η γηραιά ήπειρος.

Ας σημειωθεί ότι στην Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας του προέδρου Τραμπ δεν γίνεται καμία  αναφορά στις πυρηνικές ικανότητες της Βόρειας Κορέας. Μιας χώρας  που οι ικανότητες και η συμπεριφορά της έχουν  καθοριστική σχέση με τα Αμερικανικά γεωπολιτικά συμφέροντα. Η παράλειψη δεν είναι τυχαία. Η Βόρεια Κορέα γίνεται πλέον  de facto σεβαστή από τον  πλανητάρχη Τραμπ λόγω της ολέθριας πυρηνικής της ικανότητας. Τόσο απλά. Είναι κανόνας του αμυντικού ρεαλισμού. Οι διμερείς σχέσεις δεν έχουν πάντοτε μηδενικό άθροισμα.  Ειδικά όταν υπάρχει η παράμετρος  του εν δυνάμει καταστροφέα.    Λάβετε υπόψη σας ότι το πυρηνικό οπλοστάσιο, και γενικότερα η συνολική πυρηνική καταστροφική ικανότητα της μικρής, φτωχής και απομονωμένης ασιατικής χώρας, είναι τουλάχιστον  δέκα φορές μικρότερη  από  την αντίστοιχη της Γαλλίας ή της Αγγλίας ξεχωριστά.

Με βεβαιότητα λοιπόν,   η Ευρώπη μπορεί και πρέπει να δημιουργήσει μια αυτόνομη Ευρωπαϊκή Πυρηνική Αποτροπή. Οι ηγέτες της οφείλουν να το τολμήσουν. Οι λαοί της θα το κατανοήσουν,  πριν ίσως το απαιτήσουν. Η στιγμή είναι ιστορική και η ανάγκη αδήριτη.

(*) Ο Δρ. Παντελής Φ. Οικονόμου είναι πρώην  ανώτερος αξιωματούχος και πυρηνικός επιθεωρητής του Διεθνούς Οργανισμού Ατομικής Ενέργειας (ΙΑΕΑ), επιστημονικός συνεργάτης του ΕΛΙΑΜΕΠ

kreport.gr

 

Αμερικανικοί στρατηγικοί προσανατολισμοί, η Ευρώπη και ο πλανήτης

Από
anixneuseis
-
0

του Παναγιώτη Ήφαιστου

Ποια είναι τα νέα δεδομένα, ποιοι είναι οι νέοι προσανατολισμοί και ποιες οι προϋποθέσεις και τάσεις εντός αυτών των προσανατολισμών;
Το κείμενο για την «Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας» των ΗΠΑ και διαβαθμισμένη εκτενέστερη εκδοχή που διέρρευσε οδηγούν σε σημαντική αλλαγή των στρατηγικών προσανατολισμών και των επιδιώξεων και ως εκ τούτου απαιτούν ψύχραιμη και αξιολογικά ουδέτερη περιγραφή και ερμηνεία. Η μεταβατική φάση τριών δεκαετιών των Ευρωατλαντικών σχέσεων έληξε και δρομολογήθηκαν ήδη «εναλλακτικά σχέδια αποφάσεων», δηλαδή των «contingency plans» των επιτελείων από τα οποία ανά πάσα στιγμή η εκάστοτε πολιτική ηγεσία επιλέγει αυτό που εκτιμά ότι εκπληρώνει τα μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα Αμερικανικά εθνικά συμφέροντα.

Ποια είναι τα νέα δεδομένα, ποιοι είναι οι νέοι προσανατολισμοί και ποιες οι προϋποθέσεις και τάσεις εντός αυτών των προσανατολισμών; Η απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα είναι μείζονος σημασίας για όλα τα κράτη. Συντομογραφικά ακολουθούν αναφορές για την νέα αφετηρία των στρατηγικών προσανατολισμών που ενώ αναμενόταν από καιρό δρομολογήθηκαν μετά την αλλαγή πολιτικής εξουσίας στις ΗΠΑ.

Πρώτον, ήδη βρισκόμαστε σε διπολικό σύστημα ΗΠΑ-Κίνας και ο νέος προσανατολισμός θέτει ως κύριο στόχο της ανάσχεση της Κίνας. Ταυτόχρονα, εκκολάπτονται πολλές εναλλακτικές αποφάσεις για το επερχόμενο πολυπολικό διεθνές σύστημα οι σχέσεις της Αμερικής με την Ρωσία και Ινδία είναι πρωτεύουσας σημασίας.

Δεύτερον, το διεθνές σύστημα εξελίσσεται σε πολυπολικό αλλά ήδη είναι και πολυκεντρικό, με την έννοια ότι υπάρχουν πλέον πολλά κράτη μεσαίας και ανερχόμενης ισχύος. Τέτοια κράτη μεσαίας ισχύος είναι για παράδειγμα η Τουρκία αλλά εν πολλοίς και Ευρωπαϊκά κράτη όπως η Γερμανία και η Ιταλία.

Τρίτον, ενώ μετά το 1990 και επί τρεις δεκαετίες πολλοί προβληματίζονταν για το πως θα εξελιχθούν οι Ευρωατλαντικές σχέσεις, το κείμενο για την Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ συμπεριλαμβανομένων πτυχών της εκτενέστερης εκδοχής που διέρρευσε λίγες μέρες μετά προδιαγράφουν τον προσανατολισμό και τις εναλλακτικές πιθανές εκδοχές μιας νέας δομής. Χαρακτηριστικά, μεταξύ αυτών που διέρρευσαν είναι το λεγόμενο «Core 5», δηλαδή τις ΗΠΑ, την Κίνα, την Ρωσία, την Ινδία και την Ιαπωνία (δεν συμπεριλαμβάνει Ευρωπαϊκές δυνάμεις και ενδεχομένως αποσκοπεί στην συγκρότηση άτυπου Συμβουλίου Ασφαλείας.

Τέταρτο, τα προαναφερθέντα τα οποία καταμαρτυρούμενα αφορούν ένα ολοζώντανο και από καιρό επικίνδυνα εξελισσόμενο πολυπολικό και πολυκεντρικό διεθνές σύστημα απαιτούν αποφυγή γνωμών, εκτιμήσεων ιδεολογικά ή κομματικά προσκολλημένων και κρατικές αποφάσεις που όχι μόνο θα επιδιώξουν εκπλήρωση των εθνικών συμφερόντων αλλά για λιγότερο ισχυρά κράτη στις περιφέρεις θα διασφαλίσουν την κρατική ασφάλεια ή ακόμη και την κρατική επιβίωση.

Τα πιο πάνω και πολλά άλλα, εκτιμάται -δεν μπορούν να αναφερθούν όλα σε ένα σύντομο κείμενο όπως το παρόν αλλά συνιστάται η ανάγνωση του δημοσιευμένου σχετικά σύντομου κειμένου «Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας» των ΗΠΑ-, αφορούν όχι μόνο βραχυπρόθεσμες εξελίξεις και γεγονότα αλλά πολύ περισσότερο τις επιδιωκόμενες μακροπρόθεσμες δομές, ισορροπίες δυνάμεων και συμφερόντων και πιθανών νέων ή μεταρρυθμισμένων διεθνών θεσμών.

Αναμφίβολα τόσο το νέο κείμενο των ΗΠΑ όσο και καταμαρτυρούμενες στάσεις, ελιγμοί και αποφάσεις της Ουάσιγκτον και των μεγάλων δυνάμεων του υπό εκκόλαψη πολυπολικού διεθνούς συστήματος δείχνουν τους νέους στρατηγικούς προσανατολισμούς που δεν μπορεί να είναι οι ίδιοι με αυτούς των τριών Μεταψυχροπολεμικών δεκαετιών. Στην συνέχεια, μπορούμε να αναφερθούμε σε μερικές πτυχές των Ευρωατλαντικών σχέσεων που αφορούν την καταμαρτυρούμενη Μεταψυχροπολεμική πραγματικότητα η οποία μετά το 2025 έστω και καθυστερημένα και σε αντίθεση με εξόφθαλμα ανορθολογικές στάσεις και αποφάσεις του πρόσφατου παρελθόντος οδηγούν σε σημαντικές πλανητικές και περιφερειακές ανακατατάξεις. Στο σημείο αυτό ίσως είναι χρήσιμο να διευκρινιστούν τρεις πτυχές.

Πρώτον, στην στρατηγική ανάλυση όταν αναφερόμαστε σε «ορθολογισμό» ή «ανορθολογισμό» δεν σχετίζεται με αξιολογικά αποφασισμένες στάσεις και αποφάσεις αλλά σε υπολογισμούς και εκτιμήσεις πάνω στην πλάστιγγα κόστους/οφέλους εναλλακτικών αποφάσεων που αφορούν τα εθνικά συμφέροντα του ενδιαφερόμενου κράτους. Τα ορθολογικά κινούμενα κράτη επιδιώκουν εκείνα με όρους εθνικών συμφερόντων επιλέγουν αποφάσεις που προκαλούν περισσότερο όφελος και λιγότερο ή καθόλου κόστος.

Δεύτερο, πάνω στην πλάστιγγα αυτή οι μεγάλες δυνάμεις, θα λέγαμε όλες ανεξαιρέτως οι ηγεμονικές δυνάμεις, αποφασίζουν ανελέητα και αδίστακτα με μοναδικό κριτήριο τα ηγεμονικά τους συμφέροντα που αφορούν πρωτίστως τις στρατηγικές των άλλων ηγεμονικών δυνάμεων.

Τρίτο, παρά το ότι πολλά λέγονταν μετά το 1990 περί παγκοσμιοποίησης και ενός επερχόμενου πλανήτη υλιστικά εξομοιωμένου και εξισωμένου, το σύγχρονο διεθνές σύστημα είναι αυτό που ορίστηκε στον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ το 1945, το οποίο, καθώς προχωράμε εδραιώνεται ολοένα και περισσότερο  ως ένα εθνοκρατοκεντρικό σύστημα δύο εκατοντάδων κυρίαρχων κρατών διαφορετικής πολιτισμικής ιδιοσυστασίας, διαφορετικού μεγέθους, διαφορετικών ρυθμών ανάπτυξης και διαφορετικής ισχύος. Αυτή είναι η πραγματικότητα και τα βιώσιμα κράτη λειτουργούν και αποφασίζουν με όρους εθνικών συμφερόντων.

Με καταμαρτυρούμενους όρους διεθνούς συστήματος όπως μόλις σκιαγραφήθηκαν, τίθενται καίρια ερωτήματα που αφορούν τα ευρωπαϊκά κράτη συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας. Με δεδομένη την νομική και θεσμική δομή της ΕΕ όπως εξελίχθηκε Μεταπολεμικά, τι σημαίνουν ολοφάνερες πλέον επερχόμενες αλλαγές στις Ευρωατλαντικές σχέσεις αλλά και στο ευρύτερο διεθνές σύστημα;

Αυτό είναι ένα εύλογο ερώτημα επειδή μετά τις δεδηλωμένες και εμπράγματα ολοφάνερες αλλαγές των στρατηγικών προσανατολισμών της Αμερικής που επηρεάζουν δραστικά την Ευρώπη, ουκ ολίγοι συνεχίζουν να εδράζουν θέσεις, απόψεις και προτεινόμενες στρατηγικές και οικονομικές αποφάσεις πάνω σε παρωχημένες παραδοχές περί ύπαρξης ή δυνατότητας ύπαρξης μιας περίπου πλήρως ενοποιημένης Ευρώπης που θα αποκτήσει ανεξάρτητη Ευρωπαϊκή άμυνα και ανεξάρτητη διπλωματία που θα αναβαθμίσει την ΕΕ εντός ενός πλανήτη που κινείται με καταιγιστικούς ρυθμούς προς νέες πλανητικές και περιφερειακές ισορροπίες.

Ενώ εύκολες απαντήσεις δεν υπάρχουν, κανείς μπορεί να μνημονεύσει γεγονότα και πραγματικότητες που δεν συνεκτιμήθηκαν επαρκώς Μεταψυχροπολεμικά, ιδιαίτερα εάν ληφθεί υπόψη η μεγάλη αστάθεια στην Κεντρική Ευρώπη και στις σχέσεις με την Ρωσία αλλά και «υποβόσκοντα ζητήματα» που υπήρχαν εξαρχής και που την δεκαετία του 1990 αναδείχθηκαν έντονα και επικίνδυνα. Αυτά τα «υποβόσκοντα ζητήματα» σχετίζονται τόσο με τις Αμερικανικές Μεταψυχροπολεμικές επιλογές όσο και με τον ρόλο και την θέση της Γερμανίας και της Βρετανίας που όπως γνωρίζουμε με το Brexit αποχώρησε από την ΕΕ.

Κατ’ αρχάς, αρχίζοντας από το τελευταίο ζήτημα, η αργοπορημένη ένταξη του Ηνωμένου Βασιλείου στην τότε ΕΟΚ και το Brexit από την ΕΕ όπως εξελίχθηκε αφορούσαν την «ειδική σχέση» με τις ΗΠΑ. Επί αιώνες η Βρετανική στρατηγική συμπλέοντας πλήρως με τις ΗΠΑ λειτουργούσε εξισορροπητικά όσον αφορά τις σχέσεις μεταξύ των άλλων κρατών της ηπειρωτικής Ευρώπης, κάτι το οποίο συνεχίστηκε μετά το Brexit. Όμως, ιδιαίτερα Μεταψυχροπολεμικά, οι ανορθολογικοί επεμβατικοί προσανατολισμοί της Αμερικανικής στρατηγικής που προκάλεσαν υπερεπέκταση, μεγάλη αστάθεια και διλήμματα ασφαλείας, δεν οδήγησαν σε νέες συμφέρουσες για όλους πλανητικές και περιφερειακές ισορροπίες ισχύος και συμφερόντων αλλά σε περιφερειακούς πολέμους που εντάθηκαν την τέταρτη δεκαετία μετά τον Ψυχρό Πόλεμο.

Γράφοντας για το νυν και το επερχόμενο διεθνές σύστημα, τονίζεται και υπογραμμίζεται ότι, δεν αναφερόμαστε σε κάποια ιδεατή κατάσταση επίγειου παραδείσου αλλά σε είδος modus vivendi πλανητικών και περιφερειακών ισορροπιών ισχύος και συμφερόντων που θα ευνοούσε περισσότερη σταθερότητα και αποφυγή φρικτών κινδύνων όπως το ενδεχόμενο ενός πυρηνικού ολοκαυτόματος. Τα Ευρωπαϊκά κράτη, ένα έκαστο ή συλλογικά ως ΕΕ, πως κινήθηκαν τις τέσσερεις τελευταίες δεκαετίες ως προς αυτά τα μεγάλα ζητήματα; Απλουστεύοντας θα λέγαμε ότι σύρθηκαν μέσα στον χείμαρρο των Αμερικανικών αντιφάσεων και αντιθέσεων που η Ουάσιγκτον μετά το 2025 επιχειρεί —πιθανό το ίδιο θα είχαμε εάν άλλη ήταν η εξουσία— να διαχειριστεί ή και να «συμμαζέψει» περιορίζοντας τους κινδύνους και υιοθετώντας νέους προσανατολισμούς εντός ενός ήδη διαμορφωμένου πολυπολικού και ταυτόχρονα πολυκεντρικού διεθνούς συστήματος.

Δεύτερον, ανεξάρτητα της Βρετανικής στρατηγικής —και ολοφάνερα οι σχέσεις Λονδίνου–Ουάσιγκτον αλλάζουν και αυτές ριζικά μετά το 2025— τα δύο μεγαλύτερα στρατηγικά ζητήματα της Ευρώπης Μεταπολεμικά ήταν οι στρατηγικές σχέσεις με την Ρωσία και το «Γερμανικό ζήτημα» (που οι περισσότεροι ορίζουν ως «Γερμανικό πρόβλημα»). Δεν θα αναφερθούμε στους δύο παγκόσμιους πολέμους αλλά με μεγάλη συντομία επειδή αναλύονται εκτενώς αλλού σε συγκεκριμένα Μεταπολεμικά και Μεταψυχροπολεμικά γεγονότα.

Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο η κρατούσα άποψη ήταν ο κατακερματισμός της Γερμανίας σε εκατοντάδες μικρές τοπικές διοικήσεις. Τελικά μια κύρια πτυχή της Ατλαντικής Συμμαχίας ήταν η ενσωμάτωση της Δυτικής Γερμανίας και ο πλήρης έλεγχος των Γερμανικών επιτελείων από το ΝΑΤΟ. Το 1989-92 εν μέσω επανένωσης που συντελέστηκε με την πτώση του τείχους του Βερολίνου και συσκέψεων των ηγετών της Βρετανίας και Γαλλίας για παρεμπόδισή ακόμη και με στρατιωτικά μέσα της δημιουργίας μιας νέας ισχυρής ενωμένης Γερμανίας, διαδοχικά είχαμε τα εξής για τα οποία κανείς μπορεί να βρει αναλύσεις σε εκτενέστερα κείμενα:

α) Δημιουργία της ΟΝΕ το 1991-2 για να «δεθεί η Γερμανία με νομισματικά δεσμά» όταν οι αντίπαλοι που στο δημοψήφισμα πήραν 49.3% των ψήφων απαντούσαν ότι «θα δέσετε ένα γίγαντα με νομισματικές κλωστές».

β) Οι ΗΠΑ οι οποίες παρακολουθούσαν διακριτικά αυτά τα κατά τα άλλα τραγικά γεγονότα δέχθηκαν να αποφασισθεί συνέχιση το ΝΑΤΟ το 1995 και να επαναληφθούν οι έλεγχοι των Γερμανικών επιτελείων κάτι που συνεχίζει να ισχύει.

γ) Ενώ πολλοί στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ υποστήριζαν προσέγγιση της Ρωσίας με νομικούς, θεσμικούς και οικονομικούς όρους η Αμερικανική στρατηγική εξελισσόταν και ο όρος συνέχισης του ΝΑΤΟ ήταν αφενός η επέκταση στο κέντρο της Ευρώπης και η συνοδοιπορία των Ευρωπαίων στις επεμβάσεις.

ε) Η Γερμανία εν τω μεταξύ, και ενώ ένα ιστορικό ζήτημα για τους άλλους ήταν οι πιθανές στρατηγικές συγκλίσεις Βερολίνου-Μόσχας, προχώρησε σε ενεργειακές συνεργασίες μεγάλης έκτασης με την Ρωσία (επικεφαλής της διαχείρισής τους ήταν πρώην Καγκελλάριος).

στ) Σταδιακά με κύριο ζήτημα την Ουκρανία οξύνθηκαν οι αντιπαλότητες με την Ρωσία, αθετήθηκαν συμφωνίες εκατέρωθεν και το 2022 είχαμε έναρξη ενός κυριολεκτικά άσκοπου και τραγικού πολέμου στο κέντρο της Ευρώπης που συνεχίζετε προκαλώντας εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς και τραυματίες και που δημιούργησε κινδύνους έναρξης μιας πυρηνικής κλιμάκωσης που θα οδηγήσει πυρηνικό ολοκαύτωμα.

Καταληκτικά και συνοψίζοντας σε αναφορά με την Ευρώπη και τα Ευρωατλαντικά ζητήματα, κάθε ουσιαστική συζήτηση απαιτείται να συνεκτιμά, σταθμίζει και εξετάζει με σοβαρότητα ζητήματα όπως τα εξής:

Πρώτον, η Αμερικανική στρατηγική άλλαξε ριζικά και αναμφίβολα ανεπίστροφα ανεξαρτήτως πολιτικής εξουσίας στην Ουάσιγκτον

Δεύτερον, ολοφάνερα οι ΗΠΑ προσεγγίζουν την Μόσχα με κριτήριο τις πλανητικές και περιφερειακές ισορροπίες.

Τρίτον και συναφές, οι ΗΠΑ επιδιώκουν τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Τέταρτον, για μια σειρά λόγων και αιτίων όπως εξελίχθηκαν και σε συνάρτηση με τις επιδιωκόμενες σχέσεις με περιφερειακά κράτη στο πλαίσιο των πλανητικών ισορροπιών που επιδιώκει η Ουάσιγκτον δρομολογούνται δραστικές αλλαγές των Ευρωατλαντικών θεσμών και σχέσεων.

Πέμπτο και συναφές, ενώ δεν αποκλείεται μια πολύ μεγάλη αλλαγή η Αμερική αφενός έχει συμφέρον να ασκεί εποπτεία στην «μεταρρυθμισμένη» ΕΕ και αφετέρου αυτό το επιδιώκει (βλέπε πιο πάνω «Core 5») «διαίρει και βασίλευε» σε βαθμό που ενδέχεται να ευνοεί έξοδο από την ΕΕ μερικών κρατών.

Έκτο, οι ενδο-ευρωπαϊκές διχόνοιες και διαιρέσεις δεν είναι μόνο αυτές που εκδηλώνονται το 2025 αλλά πολύ περισσότερες με κύριες τον ρόλο και την θέση της Γερμανίας συν αναπόφευκτα και πολλοί ορατοί ή αθέατοι σκοποί όσον αφορά τις σχέσεις του κάθε ενός κράτους ξεχωριστά με τις ΗΠΑ, την Ρωσία, την Κίνα και άλλες δυνάμεις.

Έβδομο, στην Ευρώπη αλλά και ευρύτερα ενώ τα μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα αποτελέσματα είναι απρόβλεπτα —και επειδή υπήρξε αργοπορία πέραν των 3 δεκαετιών— η υιοθέτηση ορθολογιστικών αποφάσεων εντός και μεταξύ των κρατών είναι ένα πολύ δύσκολο στοίχημα.

Όγδοο, επίγειος παράδεισος ποτέ δεν θα υπάρξει αλλά η Ιθάκη του ταξιδιού όλων των κρατών απαιτεί ορθή εκτίμηση των εθνοκρατοκεντρικών προϋποθέσεων του 21ου αιώνα που αφορούν κράτη διαφορετικού μεγέθους, ισχύος, πλούτου και ανάπτυξης, των αιτιών πολέμου και της σημασίας του ρόλου τις εξισορροπητικής ισχύος εντός ενός διεθνούς συστήματος όπου οι στρατηγικές ανακατατάξεις κάθε είδους είναι εξελίσσονται με πρωτόγνωρα καταιγιστικούς ρυθμούς.

Πηγή: https://www.huffingtonpost.gr/blogs/amerikanikoi-stratigikoi-prosanatolismoi-i-evropi-kai-o-planitis/

  Πολεμικά σύννεφα πάνω από την Ευρώπη;

Από
anixneuseis
-
0

Απάντηση στον Jan-Jan Joubert

Emmanuel Todd
13 Δεκεμβρίου

Φωτογραφία: Βερμέερ, Ο Γεωγράφος

Ο Johann Rossouw είναι πολυγλωσσικός Νοτιοαφρικανός καθηγητής φιλοσοφίας, ο οποίος σχολιάζει τακτικά γεωπολιτικά γεγονότα σε διάφορα μέσα, μεταξύ των οποίων και η Le Monde Diplomatique. Έχουμε ανταλλάξει πολλές απόψεις και είχε την καλοσύνη να μεταφράσει αρκετά από τα άρθρα μου.

Θα μπορούσε να ενταχθεί σε αυτό που μου αρέσει να φαντάζομαι ως ένα είδος δυτικού διανοητικού συνασπισμού υπέρ της λογικής και της ειρήνης, μαζί με τους Jeffrey Sachs και John Mearsheimer (Αμερικανούς), τον Anatol Lieven (Βρετανό), καθώς και τον Pierre Lellouche και εμένα (Γάλλους).

Ακολουθεί το κείμενό του:

Πολεμικά σύννεφα πάνω από την Ευρώπη;

Απάντηση στον Jan-Jan Joubert

Του Johann Rossouw

Ο δημοσιογράφος και ιστορικός Jan-Jan Joubert εκφράζει δικαίως την ανησυχία του για τα πολεμικά σύννεφα που αυτή τη στιγμή συγκεντρώνονται πάνω από την Ευρώπη (η εθνικήνοτιοαφρικανική κυριακάτικη εφημερίδα Rapport, 30/11/2025). Ωστόσο, τα θεμέλια πάνω στα οποία στηρίζει αυτή την ανησυχία του εγείρουν ερωτήματα.

Το άρθρο του Joubert ακολουθεί τα επιχειρήματα των φιλελεύθερων κυρίαρχων μέσων ενημέρωσης της Δυτικής Ευρώπης και πολιτικών όπως ο Emmanuel Macron, ο Friedrich Merz και η Ursula von der Leyen.

Είναι θεμιτό να παρουσιάζεται αυτή η οπτική, όπως κάνει ο Joubert· όμως όποιος επιθυμεί πραγματικά να δει ειρήνη στην Ουκρανία θα έπρεπε τουλάχιστον να λαμβάνει υπόψη και τη ρωσική οπτική για τη σύγκρουση — καθώς και τις απόψεις έγκυρων δυτικών επικριτών της κυρίαρχης φιλελεύθερης ευρωπαϊκής προσέγγισης.

Το πρώτο πρόβλημα στο επιχείρημα του Joubert είναι ότι —κάπως ανεξήγητα για έναν ιστορικό— γράφει για τη συμπεριφορά της Ρωσίας υπό τον πρόεδρο Βλαντίμιρ Πούτιν χωρίς την παραμικρή αναφορά στο ιστορικό πλαίσιο μέσα στο οποίο αναδύθηκε η σύγκρουση στην Ουκρανία.

Ο καθηγητής Jeffrey Sachs του Πανεπιστημίου Columbia θεωρείται πιθανότατα ο κορυφαίος οικονομολόγος ανάπτυξης παγκοσμίως. Έχει συμβουλεύσει ή συμβουλεύει κυβερνήσεις σε ολόκληρο τον κόσμο — συμπεριλαμβανομένων εκείνων της Ρωσίας και της Ουκρανίας. Σε ομιλία που εκφώνησε στις 21 Ιανουαρίου 2025 στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, αναλύει τη συμβολή που είχε η Δύση υπό αμερικανική ηγεσία, από την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991 έως το τέλος της κυβέρνησης Μπάιντεν το 2024, στην όξυνση της σύγκρουσης.

Τα σημαντικότερα γεγονότα που επισημαίνει ο Sachs είναι τα εξής: ενώ το Σύμφωνο της Βαρσοβίας διαλύθηκε με πρωτοβουλία της Ρωσίας το 1991, οι ΗΠΑ αποφάσισαν να επεκτείνουν το ΝΑΤΟ περαιτέρω προς Ανατολάς, με στόχο την αποδυνάμωση της Ρωσίας και τον αποκλεισμό της από μια ενδεχόμενη πολυπολική παγκόσμια τάξη.

Το 1997, ο επιδραστικός πρώην σύμβουλος εθνικής ασφάλειας του προέδρου Τζίμι Κάρτερ, Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι, δημοσίευσε βιβλίο στο οποίο υποστήριζε ρητά, στο πλαίσιο αυτής της στρατηγικής, την απομάκρυνση της Ουκρανίας από τη Ρωσία και την ένταξή της στη δυτική σφαίρα επιρροής.

Η στρατηγική αυτή υιοθετήθηκε στη συνέχεια από τη μία αμερικανική κυβέρνηση μετά την άλλη, μεταξύ άλλων μέσω της αποσταθεροποίησης διαδοχικών ουκρανικών κυβερνήσεων: αρχικά με τη λεγόμενη Πορτοκαλί Επανάσταση του 2004/2005 και στη συνέχεια με τη λεγόμενη Επανάσταση του Μαϊντάν το 2014. Ο Sachs χαρακτηρίζει τη δεύτερη ως πραξικόπημα, βασιζόμενος στον δηλωμένο ρόλο που διαδραμάτισαν υψηλόβαθμοι Αμερικανοί αξιωματούχοι, όπως η Victoria Nuland, στην ανατροπή της τότε δημοκρατικά εκλεγμένης φιλορωσικής κυβέρνησης του προέδρου Βίκτορ Γιανουκόβιτς. Λίγο αργότερα, η νέα υπερεθνικιστική ουκρανική κυβέρνηση απαγόρευσε τη ρωσική γλώσσα ως επίσημη — συμπεριλαμβανομένης της χρήσης της στα σχολεία της ανατολικής Ουκρανίας, δηλαδή στο Ντονμπάς, το οποίο είναι κατά πλειονότητα εθνοτικά ρωσικό ή ρωσόφωνο. Αναμφίβολα, αυτό συνέβαλε στη δημιουργία κινημάτων αντίστασης στο Ντονμπάς κατά της ουκρανικής κυβέρνησης, οδηγώντας σε μια σύγκρουση κατά την οποία περισσότεροι από 15.000 κάτοικοι της περιοχής έχασαν τη ζωή τους έως τις αρχές του 2022.

Από τη ρωσική σκοπιά, η προσάρτηση της Κριμαίας το 2014 αποτελεί επίσης αντίδραση σε περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα δυτικής επιθετικότητας υπό αμερικανική ηγεσία κατά της Ρωσίας. Η Κριμαία, άλλωστε, ήταν ρωσική από το 1783 έως το 1954.

Στη συνέχεια, διαπραγματεύονται οι Συμφωνίες του Μινσκ, οι οποίες, μεταξύ άλλων, αναγνωρίζουν τα δικαιώματα της εθνοτικά ρωσικής ή ρωσόφωνης μειονότητας στο Ντονμπάς. Από τη δυτική πλευρά, η Γαλλία και η Γερμανία είχαν αναλάβει να διασφαλίσουν την εφαρμογή των προβλέψεων των συμφωνιών, κάτι που όμως δεν συνέβη.

Το 2021 η Ρωσία ζητά διαπραγματεύσεις με την κυβέρνηση Μπάιντεν. Στα τέλη του ίδιου έτους απαιτεί να μην δοθεί στην Ουκρανία ένταξη στο ΝΑΤΟ· θέτει, στο πλαίσιο μιας προτεινόμενης νέας συμφωνίας ασφάλειας με τη Δύση, συγκεκριμένους περιορισμούς στις δραστηριότητες του ΝΑΤΟ· και ζητά μια νέα συνθήκη ασφάλειας με τις ΗΠΑ.

Η κυβέρνηση Μπάιντεν απορρίπτει αυτές τις προτάσεις.

Ο φιλοσοφικός ανθρωπολόγος René Girard εξηγεί στο βιβλίο του του 2007, που αφορά τη μιμητική αντιπαλότητα ανάμεσα στις δύο μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις, τη Γαλλία και τη Γερμανία, την περίοδο 1800–1950, ότι σε συγκρούσεις μεταξύ δύο ανταγωνιστικών κρατών παρατηρείται συχνά μια κλιμάκωση της έντασης, κατά την οποία και οι δύο πλευρές θεωρούν την άλλη ως τον επιτιθέμενο.

Αυτό ακριβώς συνέβη κατά τη σταδιακή ενίσχυση τόσο του ουκρανικού όσο και του ρωσικού στρατού μεταξύ 2014 και 2022, με τις δύο πλευρές να αλληλοκατηγορούνται ως επιτιθέμενες. Από τη ρωσική οπτική, η τελική σπίθα που πυροδότησε την έκρηξη ήταν —σύμφωνα με τον καθηγητή Beom-sik Shin του Ινστιτούτου Σπουδών Ειρήνης και Ενοποίησης του Εθνικού Πανεπιστημίου της Σεούλ— το γεγονός ότι, τις εβδομάδες πριν ο πρόεδρος Πούτιν αναγνωρίσει την ανεξαρτησία των εθνοτικά ρωσικών/ρωσόφωνων «δημοκρατιών» του Ντονέτσκ και του Λουχάνσκ στο Ντονμπάς και εισβάλει στην Ουκρανία, η περιοχή είχε στοχοποιηθεί από περίπου 130.000 στρατιώτες της ουκρανικής κυβέρνησης. Από τη ρωσική σκοπιά, η εισβολή στην Ουκρανία είχε επομένως ως στόχο την προστασία της ρωσικής κυριαρχίας απέναντι στη Δύση, καθώς και την προστασία της εθνοτικά ρωσικής ή ρωσόφωνης μειονότητας από την ουκρανική κυβέρνηση.

Ο Joubert επαναλαμβάνει έναν ακόμη ισχυρισμό του φιλελεύθερου κυρίαρχου ρεύματος της Δυτικής Ευρώπης, δηλαδή ότι υπάρχει παραλληλισμός ανάμεσα στις παραχωρήσεις που έκαναν η Βρετανία και η Γαλλία στον Χίτλερ το 1938 και σε ό,τι υποτίθεται ότι συμβαίνει σήμερα μεταξύ του Πούτιν και της Ευρώπης.

Είναι γενικά αποδεκτό ότι το κίνητρο του Χίτλερ για την εισβολή σε ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες ήταν η δημιουργία ενός λεγόμενου Lebensraum (ζωτικού χώρου) για τους Γερμανούς στην Ανατολική Ευρώπη, καθώς και η εγκαθίδρυση μιας «φυλετικά καθαρής» τάξης πραγμάτων υπό γερμανική ηγεσία για τα «γερμανικά έθνη» της Ολλανδίας, της Φλάνδρας και των σκανδιναβικών χωρών.

Ο Joubert, ωστόσο, προτιμά να αποδώσει τα κίνητρα του Χίτλερ σε οικονομικούς λόγους, δηλαδή σε γερμανική έλλειψη πόρων, εργατικού δυναμικού και ορυκτών, και προχωρά στην υπόθεση ότι η Ρωσία θα επιτεθεί στο μέλλον στην Ευρώπη για να αποκτήσει «περιουσιακά στοιχεία και ορυκτό πλούτο». Πρόκειται για μια πραγματικά παράδοξη ιδέα, δεδομένου ότι η Ρωσία είναι πλούσια σε πετρέλαιο και σε πολλούς διαφορετικούς τύπους ορυκτών, συμπεριλαμβανομένων στρατηγικά κρίσιμων σπάνιων γαιών.

Ο Μακρόν, ο Μερτς και η φον ντερ Λάιεν δεν χάνουν καμία ευκαιρία να ισχυριστούν ότι η Ρωσία θα επιτεθεί, αργά ή γρήγορα, στην Ευρώπη, χωρίς όμως να προσκομίζουν ποτέ επαληθεύσιμα στοιχεία γι’ αυτό — ούτε να εξηγούν ποια κίνητρα θα είχε η Ρωσία για μια τέτοια ενέργεια.

Επιπλέον, έπειτα από περισσότερα από τριάμισι χρόνια (και όχι δυόμισι, όπως αναφέρει ο Joubert), η Ρωσία δεν έχει ακόμη καταφέρει να επιτύχει τους στρατιωτικούς της στόχους στην Ουκρανία — και αυτό ενώ διαθέτει τον πέμπτο μεγαλύτερο στρατό στον κόσμο. Οι εκτιμήσεις για τις ρωσικές απώλειες στη σύγκρουση με την Ουκρανία κυμαίνονται από 600.000 έως 1 εκατομμύριο νεκρούς· πώς θα μπορούσε άραγε η Ρωσία, από δημογραφικής άποψης, να αντέξει μια επίθεση κατά της Ευρώπης;

Ο κορυφαίος παγκοσμίως θεωρητικός του ρεαλισμού στη γεωπολιτική, ο καθηγητής John Mearsheimer, όπως και πολλοί άλλοι, επισημαίνει τον πραγματικό λόγο πίσω από τους ισχυρισμούς που ακούγονται εντός ευρωπαϊκών κύκλων ότι η Ρωσία σχεδιάζει να επιτεθεί στην Ευρώπη: ότι με αυτόν τον τρόπο ελπίζουν να διατηρήσουν τις ΗΠΑ εμπλεκόμενες στην άμυνα της Ευρώπης.

Το τίμημα αυτής της επιλογής είναι η δαιμονοποίηση της Ρωσίας στην Ευρώπη και η καλλιέργεια φόβου στους ευρωπαϊκούς πληθυσμούς.

Η αριστερή Γερμανίδα πολιτικός Sahra Wagenknecht προειδοποίησε στα τέλη Αυγούστου, σε συνέντευξή της, για έναν ακόμη σοβαρό κίνδυνο που απορρέει από την ευρωπαϊκή δαιμονοποίηση της Ρωσίας: ενώ η Ευρώπη και μια ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική ασφάλειας υπήρξαν πάντοτε σημαντικές για τον Πούτιν, η ευρωπαϊκή αποξένωση της Ρωσίας ενδέχεται να οδηγήσει στο να διαδεχθεί τον Πούτιν κάποτε ένας πρόεδρος πολύ πιο εχθρικός προς την Ευρώπη, ο οποίος θα την έχει οριστικά διαγράψει και θα ευθυγραμμίσει πλήρως τη Ρωσία με την Κίνα απέναντι στην Ευρώπη. Ο Πούτιν αναμφίβολα κινείται ήδη προς αυτή την κατεύθυνση σε κάποιον βαθμό, γεγονός που δεν προοιωνίζεται τίποτε καλό για τη Δύση.

Το άρθρο αυτό ξεκίνησε συμφωνώντας με τον Joubert ότι πράγματι συγκεντρώνονται πολεμικά σύννεφα πάνω από την Ευρώπη. Ωστόσο, αυτό συμβαίνει για εντελώς διαφορετικούς λόγους από εκείνους που επικαλείται ο Joubert.

Καταρχάς, ο κεντροαριστερός ανθρωπολόγος, ιστορικός και γεωπολιτικός αναλυτής Emmanuel Todd γράφει τα εξής για τη σύγχρονη ευρωπαϊκή ρωσοφοβία:

«Η οικοδόμηση μιας μετα-εθνικής Ευρώπης είναι ένα παραληρηματικό εγχείρημα, αν λάβει κανείς υπόψη την ποικιλομορφία της ηπείρου. Οδήγησε στην επέκταση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, πρόχειρα συναρμολογημένης και ασταθούς, στον χώρο της πρώην Σοβιετικής Ένωσης. Η ΕΕ είναι πλέον ρωσοφοβική και πολεμοχαρής, με την επιθετικότητά της να αναζωπυρώνεται από την οικονομική της ήττα απέναντι στη Ρωσία [λόγω του κόστους των ευρωπαϊκών κυρώσεων κατά της Ρωσίας – Johann Rossouw]. Η ΕΕ προσπαθεί να σύρει τους Βρετανούς, τους Γάλλους, τους Γερμανούς και πολλούς άλλους λαούς σε έναν πραγματικό πόλεμο. Αλλά τι παράξενος πόλεμος θα ήταν αυτός, στον οποίο οι δυτικές ελίτ έχουν υιοθετήσει το όνειρο του Χίτλερ για την καταστροφή της Ρωσίας!»

Περαιτέρω, ένας συντηρητικός βετεράνος της γαλλικής κοινοβουλευτικής επιτροπής εξωτερικών υποθέσεων και πρώην υπουργός της Γαλλίας, ο Pierre Lellouche, σε πρόσφατη συνέντευξή του, αμφισβητεί επίσης τον παραλληλισμό με το 1938 και υποστηρίζει ότι η σύγκριση θα έπρεπε μάλλον να γίνεται με το 1914, δηλαδή την παραμονή του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, όταν «μια ομάδα κρατών που δεν επιθυμούσαν έναν παγκόσμιο πόλεμο, εξαιτίας ενός σφάλματος κρίσης από ένα εξ αυτών και σε συνδυασμό με μια αρχιτεκτονική αμοιβαίων συμμαχιών, σύρθηκαν σε μια αλληλουχία γεγονότων που οδήγησε στον πόλεμο. Το λέω ξανά: όσο περισσότερο διαρκεί αυτός ο πόλεμος, τόσο περισσότερο εμπεριέχει τον σπόρο της κλιμάκωσης».

Συμπερασματικά: ο πόλεμος στην Ουκρανία αποτελεί κλασικό παράδειγμα του τρόπου με τον οποίο μία μεγάλη δύναμη, δηλαδή οι ΗΠΑ, αναμετριέται με μια άλλη μεγάλη δύναμη, τη Ρωσία, κάνοντας κατάχρηση ενός ασθενέστερου κράτους, δηλαδή της Ουκρανίας. Σε μια νηφάλια ανάλυση του ειρηνευτικού σχεδίου που βρίσκεται αυτή τη στιγμή υπό διαπραγμάτευση μεταξύ ΗΠΑ, Ρωσίας και Ουκρανίας, ο Anatol Lieven εξηγεί γιατί αυτή είναι πλέον η καλύτερη ευκαιρία της Ουκρανίας να εξέλθει από τη σύγκρουση ως ένα σχετικά κυρίαρχο κράτος με σχετικά ισχυρές εγγυήσεις ασφάλειας.

Αν αυτό δεν συμβεί, είναι προβλέψιμο ότι η θέση της Ουκρανίας θα επιδεινώνεται ολοένα και περισσότερο, ενώ αποτρέψιμα πολεμικά σύννεφα θα συνεχίσουν να συσσωρεύονται πάνω από την Ευρώπη.

Euractiv: η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία «αδειάζει την Κομισιόν για Τέμπη και ΟΠΕΚΕΠΕ

Από
anixneuseis
-
7

 

Καρυστιανού – Φαραντούρης ζητούν παράκαμψη του Άρθρου 86 και άσκηση διώξεων

Δήλωση-βόμβα εκπροσώπου της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας στο EURACTIV αποκαλύπτει ότι η Κομισιόν είχε ενημερωθεί απ’ το 2024 για τα εμπόδια του Άρθρο 86 σε υποθέσεις διαφθοράς στην Ελλάδα. Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία «δείχνει» την Κομισιόν ως αρμόδια να εξετάσει τη συμβατότητα του Άρθρου 86 του Συντάγματος περί ευθύνης υπουργών με το Ευρωπαϊκό Δίκαιο και αφήνει αιχμές για ολιγωρία της Επιτροπής.

Η δήλωση-βόμβα έρχεται μία μέρα μετά την ηχηρή εκδήλωση στις Βρυξέλλες για το θέμα από τον ευρωβουλευτή και συντονιστή της επιτροπής Συνταγματικών Υποθέσεων, καθηγητή Νικόλα Φαραντούρη με τη συμμετοχή της Μαρίας Καρυστιανού, του Juan Fernando López Aguilar, ευρωβουλευτή S&D και π. Υπουργού Δικαιοσύνης της Ισπανίας, του Χρήστου Ράμμου, π. Προέδρου της Αρχής Διασφάλισης Απορρήτου Επικοινωνιών (ΑΔΑΕ) και επίτιμου Αντιπρόεδρου του Συμβουλίου της Επικρατείας, του Ιωάννη Δρόσου, Ομότιμου Καθηγητή του Συνταγματικού Δικαίου, Νομικής Σχολής Αθηνών και της Daniela Mainenti, Καθηγήτριας Συγκριτικού Ποινικού Δικαίου στη Ρώμη.

Φαραντούρης – Καρυστιανού: να εφαρμοστεί το ευρωπαϊκό δίκαιο – Όχι στη «μαύρη τρύπα» του άρθρου 86

Νωρίτερα, σε δηλώσεις τους στο Euractiv, η Πρόεδρος του Συλλόγου Πληγέντων Δυστυχήματος «Τέμπη 2023» Μαρία Καρυστιανού και ο ευρωβουλευτής και Καθηγητής Ευρωπαϊκού Δικαίου Νικόλας Φαραντούρης, κάλεσαν την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να εφαρμόσουν το ευρωπαϊκό δίκαιο και την αρχή της υπεροχής και της ισονομίας.

«Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή οφείλουν να εφαρμόσουν την υπεροχή του Ευρωπαϊκού δικαίου απέναντι στη “ασπίδα” που προστατεύει τους υπουργούς» δήλωσε η Μαρία Καρυστιανού. «Έχουν όλα τα νομικά εργαλεία στη διάθεσή τους – αλλά δεν τα χρησιμοποιούν. Αυτό υπονομεύει την εμπιστοσύνη εκατομμυρίων πολιτών που επιδιώκουν δικαιοσύνη, οι οποίοι δεν μπορούν να ανεχθούν πολιτικούς που αποφασίζουν μόνοι τους αν είναι ένοχοι ή αθώοι» προσθέτει.

Το Εuractiv κάνει επίσης αναφορά στο σκάνδαλο των αγροτικών επιδοτήσεων και στις δηλώσεις του Υπουργού Υγείας Άδωνη Γεωργιάδη για την αποκλειστική αρμοδιότητα της κυβερνητικής πλειοψηφίας να αποφασίζει το ακαταδίωκτο υπουργών.

Σε δηλώσεις του στο Euractiv, ο ευρωβουλευτής και καθηγητής Ευρωπαϊκού Δικαίου, Νικόλας Φαραντούρης τονίζει ότι «οι συνταγματικές διατάξεις πρέπει να ερμηνεύονται υπό το φως της έννομης τάξης της Ένωσης και δεν μπορούν να την αντιστρατεύονται ή να την ακυρώνουν. Ούτε το ευρωπαϊκό δίκαιο μπορεί να ανέχεται «μαύρες τρύπες» όπως το Άρθρο 86 που καταλήγουν να λειτουργούν ως απόλυτη ασυλία και «καταπίνουν» βασικές αρχές της ενωσιακής μας έννομης τάξης, της έννομης προστασίας και του κράτους δικαίου».

Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία «αδειάζει» την Κομισιόν: «Σας είχαμε ειδοποιήσει»

Με δηλώσεις στον Euractiv, εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας «αδειάζει» την Ευρωπαϊκή Επιτροπή αποκαλύπτωντας ότι η Λάουρα Κοβέσι «είχε επικοινωνήσει με τον τότε Επίτροπο Δικαιοσύνης Didier Reynders τον Ιανουάριο του 2024, καλώντας την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να δράσει κατά του καθεστώτος ασυλίας της Ελλάδας. Ο Επίτροπος Reynders απάντησε ένα μήνα αργότερα, αλλά σύμφωνα με πρόσωπο με πρόσβαση στην αλληλογραφία, η Επιτροπή απλώς «έλαβε γνώση», και δεν ακολούθησαν περαιτέρω βήματα.

Φαραντούρης και Καρυστιανού επέκριναν την Κομισιόν τονίζοντας ότι ως θεματοφύλακας των συνθηκών της ΕΕ, θα έπρεπε να είχε δράσει νωρίτερα. «Τι εμποδίζει την Επιτροπή από το να δράσει αποφασιστικά και να ξεκινήσει διαδικασία κατά του κράτους μέλους επί παραβάσει; Μήπως υπάρχουν ειδικές σχέσεις με την ελληνική κυβέρνηση που εξηγούν αυτήν την αδράνειά της και τις παραλήψεις της;» διερωτάται η Μαρία Καρυστιανού.

Σύμφωνα με το Euractiv, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αρνήθηκε να απαντήσει στο αίτημα για κάποιο σχόλιο.

Δείτε το άρθρο: ΕΔΩ

Πολιτισμικός πόλεμος Ευρώπης-Αμερικής. Η Ελλάδα;

Από
anixneuseis
-
1

Του Παντελή Σαββίδη

13/12/2025 – 9:46πμ

(Φωτ. αρχείου: EPA / Olivier Hoslet)

Όταν ο Τζο Μπάιντεν και η Κάμαλα Χάρις έδωσαν την προεκλογική τους μάχη απέναντι στον Ντόναλντ Τραμπ, το κεντρικό τους επιχείρημα ήταν: ο Τραμπ συνιστά απειλή για τη δημοκρατία και τους θεσμούς της. Ήταν ένα αφήγημα που στηριζόταν περισσότερο στον φόβο παρά στην πολιτική πρόταση. Και τελικά δεν έπεισε. Ο Τραμπ επέστρεψε στην εξουσία με μεγαλύτερο ποσοστό από ό,τι το 2016, αποδεικνύοντας ότι ένα σημαντικό τμήμα της αμερικανικής κοινωνίας είτε δεν συμμερίζεται αυτή την ανησυχία είτε θεωρεί ότι το πρόβλημα βρίσκεται αλλού.

Η εξέλιξη αυτή δεν αφορά μόνο τις Ηνωμένες Πολιτείες. Αντανακλά μια βαθύτερη ιδεολογική σύγκρουση που διατρέχει ολόκληρη τη Δύση.

Το ίδιο μοτίβο εμφανίζεται σήμερα στην Ευρώπη, όπου η άνοδος της αποκαλούμενης λαϊκιστικής Δεξιάς –από την Εναλλακτική για τη Γερμανία και τον Εθνικό Συναγερμό έως το Reform UK– προκαλεί έντονη ανησυχία στις πολιτικές ελίτ. Οι ηγέτες των μεγάλων ευρωπαϊκών χωρών προειδοποιούν για υπαρξιακή απειλή, για «καταστροφή» και για αλλοίωση της ίδιας της ευρωπαϊκής ταυτότητας. Ο Βρετανός πρωθυπουργός Κιρ Στάρμερ έφτασε να χαρακτηρίσει το Reform UK πρόκληση για «την ίδια την ουσία του ποιοι είμαστε ως έθνος».

Ωστόσο, η αποκαλυπτική ρητορική έχει αποδειχθεί αναποτελεσματική. Όπως και στις ΗΠΑ έτσι και στην Ευρώπη, η κινδυνολογία του πολιτικού κατεστημένου συχνά εκλαμβάνεται ως προσπάθεια συγκάλυψης των δικών του αποτυχιών. Η περίπτωση της Τζόρτζια Μελόνι στην Ιταλία είναι ενδεικτική: παρά τις δυσοίωνες προβλέψεις, η διακυβέρνησή της είναι πολύ πιο «κανονική» από ό,τι είχε προαναγγελθεί. Αυτό αποδυναμώνει τη δραματοποιημένη αφήγηση περί επικείμενου τέλους της δημοκρατίας, και ενισχύει την αίσθηση ότι οι ελίτ έχουν χάσει την επαφή με μεγάλα κοινωνικά στρώματα.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες η σύγκρουση έχει πλέον αποκτήσει καθαρά ιδεολογικά και πολιτισμικά χαρακτηριστικά. Από τη μια πλευρά βρίσκεται ο κόσμος του MAGA, ο οποίος έχει κυριαρχήσει σχεδόν ολοκληρωτικά στο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα. Η ιδεολογία που τον διαπερνά δεν είναι πλέον ο κλασικός αμερικανικός συντηρητισμός, αλλά ο εθνικός συντηρητισμός. Πρόκειται για ένα ρεύμα που θεωρεί ότι η πολιτική νομιμοποίηση πηγάζει αποκλειστικά από το έθνος και όχι από διεθνείς ή υπερεθνικούς θεσμούς, ότι η πολιτισμική ταυτότητα είναι ζήτημα επιβίωσης, και ότι η κρατική εξουσία οφείλει να προστατεύει ενεργά το έθνος από εσωτερικές και εξωτερικές απειλές.

Η μετανάστευση, η παγκοσμιοποίηση, οι πολιτικές ταυτότητας, ακόμη και η εκκοσμίκευση αντιμετωπίζονται ως παράγοντες αποσύνθεσης.

Για πολλούς εθνικούς συντηρητικούς, η υπεράσπιση της χριστιανικής κληρονομιάς δεν είναι απλώς θρησκευτικό ζήτημα, αλλά πολιτισμικό ανάχωμα απέναντι σε έναν φιλελεύθερο σχετικισμό που θεωρούν διαβρωτικό. Παράλληλα, η οικονομική αυτάρκεια και η προστασία των εθνικών βιομηχανιών προβάλλονται ως απάντηση στις κοινωνικές πληγές που άφησαν η αποβιομηχάνιση και η κρίση του 2008.

Απέναντι σε αυτή την τάση βρίσκεται το φιλελεύθερο στρατόπεδο, το οποίο υπερασπίζεται τα ατομικά δικαιώματα, τον πολυπολιτισμό και τους θεσμούς. Αναντίρρητα είναι σημαντικές αξίες. Όμως η πολιτική του γλώσσα συχνά περιορίζεται σε ηθικές καταγγελίες και όχι σε πειστικές κοινωνικές απαντήσεις. Το πρώτο ανθρώπινο δικαίωμα είναι η δυνατότητα του ανθρώπου να ζήσει αξιοπρεπώς. Ο νεοφιλελευθερισμός τού το στερεί. Το κοινωνικό χάσμα διευρύνεται. Η επίκληση της «υπεράσπισης της δημοκρατίας» δεν αρκεί για πολίτες που αισθάνονται ότι το σύστημα δεν τους προσφέρει ασφάλεια, προοπτική ή αναγνώριση. Έτσι, η σύγκρουση εκτός από την πολιτική οικονομία περιλαμβάνει και τον πολιτισμό.

Εδώ ακριβώς γεννιέται ο σύγχρονος πολιτισμικός πόλεμος.

Δεν πρόκειται απλώς για διαφωνίες πολιτικής, αλλά για αντικρουόμενες αντιλήψεις περί ταυτότητας, Ιστορίας και νοήματος. Στις ΗΠΑ η διαμάχη για τη «woke» κουλτούρα, τα δικαιώματα των μειονοτήτων, τη διδασκαλία της Ιστορίας ή το ρόλο της θρησκείας στον δημόσιο χώρο λειτουργεί ως υποκατάστατο βαθύτερων κοινωνικών συγκρούσεων. Η πολιτική μετατρέπεται σε μάχη συμβόλων, όπου κάθε πλευρά βλέπει την άλλη όχι ως αντίπαλο, αλλά ως υπαρξιακή απειλή.

Η στρατηγική εθνικής ασφάλειας της κυβέρνησης Τραμπ, που επικρίνει την Ευρώπη για «πολιτισμική διαγραφή», εντάσσεται ακριβώς σε αυτό το πλαίσιο. Περισσότερο από ανάλυση γεωπολιτικών κινδύνων, αποτελεί πολιτικό μανιφέστο που προβάλλει στην Ευρώπη την ίδια την αμερικανική εμμονή με την παρακμή. Και αυτό δεν περνά απαρατήρητο από ανταγωνιστές όπως η Κίνα και η Ρωσία, οι οποίοι βλέπουν τη Δύση να κατακερματίζεται όχι λόγω εξωτερικής πίεσης, αλλά λόγω εσωτερικής διάβρωσης.

Το ερώτημα που αναδύεται είναι: μπορεί η Δύση να επιβιώσει όταν ο πολιτισμικός πόλεμος αντικαθιστά την πολιτική σύνθεση;

Η εμπειρία των ΗΠΑ δείχνει ότι η δαιμονοποίηση του αντιπάλου δεν αποτρέπει την άνοδό του· συχνά την επιταχύνει. Αντί για αποκαλυπτικές προφητείες, ίσως απαιτείται μια νέα πολιτική γλώσσα που να απαντά στα πραγματικά κοινωνικά αδιέξοδα. Διαφορετικά, οι δύο Αμερικές –και κατ’ επέκταση οι δύο Ευρώπες– θα συνεχίσουν να απομακρύνονται, τροφοδοτώντας έναν πολιτισμικό πόλεμο χωρίς ορατό τέλος.

Στην Ελλάδα το πρόβλημα για το πολιτικό σύστημα είναι ότι τείνει να μιμείται το αμερικανικό μοντέλο αντίδρασης. Όποια κοινωνική ή πολιτισμική αμφισβήτηση βαφτίζεται συλλήβδην «ακροδεξιά», «οπισθοδρομική» ή «αντιδημοκρατική», χωρίς σοβαρή προσπάθεια κατανόησης των αιτιών της. Αυτό, όμως, δεν αποδυναμώνει τη δυσαρέσκεια· την εμβαθύνει.

Και η Ελλάδα καλείται να ισορροπήσει ανάμεσα σε εθνική αυτοαντίληψη και υπερεθνικές δεσμεύσεις, χωρίς ουσιαστικό δημόσιο διάλογο. Τα στρατόπεδα είναι έτοιμα για μάχη.

Για την Ελλάδα το δίλημμα είναι αν θα υπάρξει πολιτική γλώσσα που να συνθέτει κοινωνική ασφάλεια, εθνική αυτοσυνείδηση και δημοκρατική νομιμοποίηση.

pontosnews.gr

Κίμων Κωστής: πρόταση στο Σχέδιο Νόμου του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας Αναφορικά με τις Τροποποιήσεις για την Εθνοφυλακή του Άρθρου 285

Από
anixneuseis
-
0

του Κίμωνα Κωστή, Αντιστρατήγου ε.α.

        1ον Η τροποποίηση της παρ. 1ε του άρθρου 62 του ν.5018/2023 με την οποία τα Τάγματα Εθνοφυλακής (ΤΕΘ) θα στελεχώνονται με πρώην Έφεδρους του Στρατού Ξηράς (ΣΞ), ηλικίας από 55 έως 67 ετών, αντί από 45 έως 67 ετών, που ισχύει σήμερα, σαφώς υποβαθμίζει τον θεσμό της Εθνοφυλακής και μάλιστα σε βαθμό που η τροποποίηση αυτή να χαρακτηρίζεται ως καταστροφική. Εθνοφύλακες ηλικίας 55 έως 67 ετών ΣΗΜΑΙΝΕΙ ότι ο Μέσος Όρος θα είναι 61 ετών, με Ειδικότητες Ολμιστής, Πολυβολητής και Τυφεκιοφόρος, κ.ά. Ακόμη ΣΗΜΑΙΝΕΙ ότι Εθνοφύλακες ηλικίας έως και 54 ετών ΔΕΝ ΘΑ ΕΧΟΥΝ ΤΗ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΝΑ ΥΠΗΡΕΤΗΣΟΥΝ ΣΤΗΝ ΕΘΝΟΦΥΛΑΚΗ ΚΑΙ ΘΑ ΔΙΑΓΡΑΦΟΝΤΑΙ.

2ον Η κατάργηση της παρ. 1β του άρθρου 62 του ν.5018/2023 ΣΗΜΑΙΝΕΙ ότι προσωπικό από την εφεδρεία του ΣΞ που ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΝΤΑΓΜΕΝΟ ΣΕ ΣΧΕΔΙΟ ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΣΗΣ και διαμένει μόνιμα στην Περιφερειακή Ενότητα όπου εδρεύει το ΤΕΘ ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΥΠΗΡΕΤΗΣΕΙ ΣΤΗΝ ΕΘΝΟΦΥΛΑΚΗ. Ακόμη και όταν κρίνεται απαραίτητο για την ΠΛΗΡΕΣΤΕΡΗ ΣΤΕΛΕΧΩΣΗ των ΤΕΘ, αυτά θα δύνανται να στελεχώνονται και από προσωπικό που διαμένει μόνιμα σε άλλη Περιφερειακή Ενότητα, υπό την προϋπόθεση ότι ο τόπος διαμονής του απέχει από την έδρα του ΤΕΘ μέχρι 150 χιλ., για τον ηπειρωτικό χώρο. Αναρωτιέμαι ότι αφού το ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΠΟΥ ΑΝΗΚΕΙ ΜΕΝ ΣΤΗΝ ΕΦΕΔΡΕΙΑ ΤΟΥ ΣΞ, ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΝΤΑΓΜΕΝΟ ΣΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΣΗΣ, ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΛΟΓΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΤΟΥΣ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ ΝΑ ΥΠΗΡΕΤΗΣΟΥΝ ΩΣ ΕΘΝΟΦΥΛΑΚΕΣ.

3ον Η κατάργηση της παρ. 1γ του άρθρου 62 του ν.5018/2023 σημαίνει ότι εθελοντές ηλικίας άνω των 20 ετών από την ΕΝΤΑΓΜΕΝΗ ΣΕ ΣΧΕΔΙΟ ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΣΗΣ ΕΦΕΔΡΕΙΑ ΤΟΥ ΣΞ που διαμένουν μόνιμα στην Περιφερειακή Ενότητα όπου εδρεύει το ΤΕΘ ή σε άλλη Περιφερειακή Ενότητα (υπό την προϋπόθεση ο τόπος διαμονής τους απέχει από την έδρα του ΤΕΘ μέχρι 200 χιλ., για τον ηπειρωτικό χώρο), ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΥΠΟΒΑΛΟΥΝ ΑΙΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΑΡΜΟΔΙΑ ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΟΥΣΑ ΑΡΧΗ και ΕΓΚΡΙΣΗΣ ΤΗΣ ΑΠΟΔΕΣΜΕΥΣΗΣ ΤΟΥΣ ΑΠΟ ΤΟ ΓΕΣ, ΕΦΟΣΟΝ ΟΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΙΑΚΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΤΟ ΕΠΙΤΡΕΠΟΥΝ, για ΝΑ ΥΠΗΡΕΤΗΣΟΥΝ ΣΤΗΝ ΕΘΝΟΦΥΛΑΚΗ. Αναρωτιέμαι ότι αφού η διαδικασία ΠΡΟΒΛΕΠΕΙ ΤΗΝ ΥΠΟΒΟΛΗ ΑΙΤΗΣΗΣ ΤΟΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΜΕΝΟΥ ΣΤΗΝ ΑΡΜΟΔΙΑ ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΟΥΣΑ ΑΡΧΗ ΠΡΟΣ ΕΓΚΡΙΣΗ ΤΗΣ ΑΠΟΔΕΣΜΕΥΣΗΣ ΤΟΥ ΑΠΟ ΤΟ ΓΕΣ, ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΛΟΓΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΤΟΥΣ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ ΝΑ ΥΠΟΒΑΛΟΥΝ ΚΑΝ ΑΙΤΗΣΗ.

Το 2022 ο Μέσος Όρος της ηλικίας των περίπου 26.000 Εθνοφυλάκων ήταν 49 ετών και καταβάλαμε τεράστιες προσπάθειες, που είχαν ως αποτέλεσμα να συμπεριληφθούν στο νόμο οι δυνατότητες που δίνουν οι διατάξεις 1β και 1γ του άρθρου 62 του ν.5018/2023 για ΝΑ ΕΝΤΑΧΘΟΥΝ ΕΘΕΛΟΝΤΙΚΑ Έφεδροι του ΣΞ και για ΝΑ ΜΕΙΩΘΕΙ Ο ΜΕΣΟΣ ΟΡΟΣ ΤΗΣ ΗΛΙΚΙΑΣ ΤΩΝ ΕΘΝΟΦΥΛΑΚΩΝ, διατάξεις τις οποίες τώρα θέλουν να καταργήσουν.

Εκτιμώ ότι υπάρχουν οι παρακάτω 2 εξηγήσεις για τον λόγο που αποσκοπούν στην κατάργηση των παρ. 1β και 1γ, καθώς και στην τροποποίηση του άρθρου 1ε του άρθρου 62 του ν.5018/2023:

α.     Να έχει υποτιμηθεί η σημασία της Εθνοφυλακής και η προσφορά των Εθνοφυλάκων στην Πατρίδα μας, το οποίο εάν συμβαίνει θα είναι τραγικό λάθος.

β.     Να έχουν συνδυαστεί οι εν λόγω τροποποιήσεις με το άρθρο 265 του Πολυνομοσχεδίου που αφορά στη δημιουργία του θεσμού της Ενεργού Εθελοντικής Εφεδρείας, το οποίο εάν ισχύει θα είναι λάθος. Επειδή δεν θα ανήκουν στον παραπάνω νέο θεσμό: Οι ηλικίες από 45 έως 54 ετών, το προσωπικό από την Εφεδρεία του ΣΞ που δεν είναι ενταγμένο σε Σχέδιο Επιστράτευσης και το προσωπικό από την Εφεδρεία του ΣΞ που είναι μεν ενταγμένο σε Σχέδιο Επιστράτευσης, αλλά χρειάζεται να εγκριθεί από το ΓΕΣ η αίτηση του ενδιαφερομένου να υπηρετήσει στην Εθνοφυλακή.

Ο ΣΤΟΧΟΣ είναι η αναβάθμιση της Εθνοφυλακής, δηλαδή η επαύξηση των επιχειρησιακών δυνατοτήτων των ΤΕΘ για την εκτέλεση των αποστολών τους με τη βελτίωση της εκπαίδευσης των Εθνοφυλάκων και της καλύτερης στελέχωσής τους με Μόνιμο Στρατιωτικό και Πολιτικό προσωπικό, καθώς και με Εθνοφύλακες που επιθυμούν εθελοντικά να υπηρετήσουν στα ΤΕΘ και προσέρχονται τουλάχιστον μία Κυριακή τον μήνα στην εκπαίδευση.

Όσον αφορά στην Εφεδρεία ο ΣΤΟΧΟΣ είναι, σε βάθος πενταετίας, να δημιουργηθεί μία ισχυρή αριθμητικά δύναμη 150.000 Ενεργών Εφέδρων και να προβλεφθεί η βέλτιστη εκπαίδευση της Ενεργού Εθελοντικής Εφεδρείας με αύξηση του χρόνου της επιχειρησιακής εκπαίδευσης.

Ο θεσμός της Εθνοφυλακής με τον νέο θεσμό της Ενεργού Εθελοντικής Εφεδρείας μπορούν να συνδυαστούν κατάλληλα προς όφελος του Στρατού Ξηράς, των Ενόπλων Δυνάμεων και της Πατρίδας μας.

13 Δεκεμβρίου 2025

 

O Αντιστράτηγος ε.α. Κίμων Κωστής γεννήθηκε στην Αθήνα. Εισήχθη το 1983 στη ΣΣΕ, από την οποία αποφοίτησε το 1987 με τον βαθμό του Ανθυπολοχαγού Πεζικού. Διετέλεσε Διευθυντής Εθνοφυλακής του ΓΕΣ, στον βαθμό του Ταξιάρχου, από 06/03/17 έως 08/03/19 και από 08/11/19 έως 11/03/22, συνολικά για 4 έτη και 4 μήνες. Είναι απόφοιτος της ΣΕΘΑ με βαθμό «Άριστα», 95,20, που αποφοίτησε 1ος από 87 και της ΑΔΙΣΠΟ με «Λίαν Καλώς», 93,6145, που αποφοίτησε 13ος από 198. Είναι κάτοχος με «Άριστα», 9,49, Μεταπτυχιακού Διπλώματος Ειδίκευσης από το Τμήμα Οικονομικής και Περιφερειακής Ανάπτυξης του Παντείου Πανεπιστημίου, που αποφοίτησε 1ος από 25 και Πτυχιούχος του ιδίου Τμήματος του Παντείου Πανεπιστημίου, με βαθμό «Λίαν Καλώς», 8,23, που αποφοίτησε 3ος από 140.

 

Δρόμος της Αριστεράς: ανούσιοι πανηγυρισμοί, και αγώνες με ιδιαίτερη σημασία

Από
anixneuseis
-
1

13 Δεκεμβρίου, 2025

Όλος ο συστημικός κόσμος πανηγυρίζει για τον διορισμό του κ. Πιερρακάκη ως επικεφαλής του Eurogroup. Ο κ. Μητσοτάκης μιλά για «ημέρα περηφάνειας», ενώ ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ σπεύδουν να τον συγχαρούν. Ξεχνούν όμως ότι το Eurogroup είναι ένα άτυπο όργανο που δεν λαμβάνει δεσμευτικές αποφάσεις· οι αποφάσεις λαμβάνονται στις Συνόδους Κορυφής, ενώ το Eurogroup έχει απλώς τον ρόλο του στενού συντονισμού των οικονομικών πολιτικών των κρατών μελών της Ευρωζώνης.

Οι πανηγυρισμοί παρουσιάζονται ως αναγνώριση ενός δυναμικού comeback της χώρας στα «ευρωπαϊκά σαλόνια» μετά τις περιπέτειες της Χρεοκοπίας και των –μη ληξάντων– Μνημονίων. Ξεχνούν ότι ανάλογες θέσεις κατέλαβαν και υπουργοί χωρών που είχαν περάσει από (ηπιότερα) Μνημόνια: ο Μάριο Σεντένο από την Πορτογαλία, ο Πασκάλ Ντόναχιου από την Ιρλανδία, και ο Κύπριος υπουργός Οικονομικών Μάκης Κεραυνός.

Πανηγυρίζουν επίσης διότι ο κ. Πιερρακάκης διορίστηκε «ομόφωνα» μετά την απόσυρση του Βέλγου υποψηφίου Βαν Πετέγκεμ. Γιατί αποσύρθηκε ο Βέλγος; Την απάντηση τη δίνει το διεθνές ειδησεογραφικό μέσο Politico:

«Ωστόσο, η συνεχιζόμενη απροθυμία του Βελγίου να στηρίξει την πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για αξιοποίηση της χρηματικής αξίας των παγωμένων ρωσικών περιουσιακών στοιχείων, προκειμένου να χρηματοδοτηθεί ένα δάνειο αποζημιώσεων ύψους 165 δισ. ευρώ προς την Ουκρανία, τελικά συνέβαλε στην ήττα του Βαν Πετέγκεμ».

Ο κ. Πιερρακάκης έχει δηλώσει πως δεν θα φέρει αντιρρήσεις σε τίποτα: αξιοποίηση (αρπαγή-ληστεία) των δεσμευμένων ρωσικών περιουσιακών στοιχείων υπέρ της Ουκρανίας, εναρμόνιση πολιτικών για στροφή στην πολεμική οικονομία, πλήρη «απελευθέρωση των αγορών», προώθηση του ψηφιακού ευρώ, αρπαγή αποθεματικών ταμείων και αποταμιεύσεων. Δηλαδή συνέχιση της σκληρής, πανευρωπαϊκής λιτότητας ώστε η «Ευρώπη» να αντέξει την κρίση και τον διεθνή ανταγωνισμό. Το ερώτημα λοιπόν παραμένει: Ποια Ευρώπη;

Όπως οι κοτζαμπάσηδες της Οθωμανικής περιόδου λειτουργούσαν ως ενδιάμεσοι ανάμεσα στον λαό και την αυτοκρατορική εξουσία, έτσι και σήμερα μεγάλο μέρος του πολιτικού συστήματος μοιάζει να παίζει τον ρόλο ενός σύγχρονου προεστού: διαχειρίζεται αποφάσεις που λαμβάνονται αλλού, μεταφράζει τις επιθυμίες των ισχυρών οικονομικών και ευρωπαϊκών κέντρων σε «μονόδρομους», και παρουσιάζει την εύνοια των επικυρίαρχων θεσμών ως εθνικό κατόρθωμα. Η ιστορική αναλογία δεν είναι κυριολεκτική, αναδεικνύει όμως ένα κοινό μοτίβο: μια μεταπρατική τάξη διαμεσολαβητών που δεν αντλεί δύναμη από την κοινωνία, αλλά την ασκεί πάνω στην κοινωνία για λογαριασμό άλλων.

Την ώρα, λοιπόν, που ο συστημικός κόσμος πανηγυρίζει για τον διορισμό αυτόν, και ενώ στην εξεταστική-τσίρκο της Βουλής ο κ. Φραπές αναδύει οσμή σαπίλας, διαφθοράς και παρακρατικής ασυδοσίας (μην ξεχνάμε ότι και η Ε.Ε. είναι βουτηγμένη στα σκάνδαλα, στα οποία εμπλέκονται και οι υψηλά ιστάμενες Φον ντερ Λάιεν και Μογκερίνι), στην Ελλάδα ένα μεγάλο τμήμα της κοινωνίας βρίσκεται σε κίνηση, δίνοντας αγώνες με ιδιαίτερη σημασία.

Η κοινωνία, με τους αγώνες της, υπερασπίζεται το «χώμα», τον Τόπο, τη Φύση, την παραγωγή, απέναντι στο «άυλο», την «ψηφιακή λεηλασία», την αεριτζίδικη αρπαγή και την επιχείρηση επιβολής της λεγόμενης «πράσινης μετάβασης».

Οι αγρότες στα μπλόκα υπενθυμίζουν τη σχέση «χωράφι-ράφι»: το κόστος της παραγωγής, την εξουθένωση και το σχέδιο καταστροφής του πρωτογενούς τομέα (αγροτών, κτηνοτρόφων, αλιέων), σε συνδυασμό με την κερδοσκοπία των καρτέλ και τα βάρη που επωμίζονται οι πολίτες. Η ακρίβεια είναι σχεδιασμένη· ο ΦΠΑ λειτουργεί ως μηχανισμός φορομπηξίας και καταλήστευσης.

Η αγροτιά στα μπλόκα, η ύπαιθρος σε αγώνα επιβίωσης, η περιφέρεια σε κραυγή απόγνωσης για την εγκατάλειψή της.

Στην Καβάλα, χιλιάδες άνθρωποι διαδηλώνουν ενάντια στην αποθήκευση διοξειδίου του άνθρακα στην περιοχή του Πρίνου. Δείτε το σύντομο βίντεο «Διοξείδιο ή Οξυγόνο; — ΟΧΙ στην αποθήκευση CO₂ στον κόλπο της Καβάλας»* για να αντιληφθείτε πόσο καταστροφικό είναι αυτό το έργο της «πράσινης μετάβασης».

Στην Αθήνα, χιλιάδες άνθρωποι από περιβαλλοντικές οργανώσεις και πολίτες με αγάπη για τη φύση διαδήλωσαν την Παγκόσμια Ημέρα για την Προστασία των Βουνών. Τα βουνά, τα ποτάμια και τα ζώα (εκατοντάδες χιλιάδες θανατώθηκαν ενώ μπορούσαν να σωθούν) βρίσκονται υπό διαρκή λεηλασία και καταστροφή.

Το «χώμα», ο Τόπος, η Φύση, η παραγωγή, η σχέση υπαίθρου και πόλεων, η εγκατάλειψη της περιφέρειας, η γενικευμένη καρτελοποίηση υπέρ πολυεθνικών και ολιγαρχών, διαμορφώνουν τους όρους για μια βαθύτερη συνειδητοποίηση: ότι όλα αυτά είναι αλληλένδετα. Η Ζωή και η Επιβίωση ανθρώπων, κοινωνίας, φύσης, πόλεων και περιφέρειας δεν είναι υπόθεση των ξεχωριστών επιχειρηματικών μονάδων, του ΣΕΒ, των «εθνικών ευεργετών-χορηγών», των επιτρόπων της Ε.Ε., των προέδρων του Eurogroup, των υπουργών και των παρατρεχάμενων. Είναι ζητήματα κοινωνικών συσχετισμών, γνώσης και αγώνων. Αγώνων που πρέπει να δοθούν ώστε να μην καταστραφεί ό,τι δεν έχει ακόμη γίνει παρανάλωμα στα ιδιοτελή συμφέροντα των ελίτ, των κυκλωμάτων (εθνικών και υπερεθνικών) και των μηχανισμών τους.

* www.youtube.com/watch?v=yuceiA7UyUU

 

Ελληνόγλωσση εκπαίδευση στο εξωτερικό – Κρίση και προκλήσεις

Από
anixneuseis
-
1

Γράφει ο Χρήστος Μουρτζούκος, e-enimerosi.com

Η ελληνόγλωσση εκπαίδευση στο εξωτερικό βρίσκεται σήμερα σε κρίσιμη κατάσταση, με πολλαπλά προβλήματα που αφορούν τόσο την επάρκεια εκπαιδευτικών, όσο και τη χρηματοδότηση, τα επιμίσθια, το διδακτικό υλικό και τη μακροπρόθεσμη στρατηγική στήριξής της.

Παρά τις συνεχείς προσπάθειες των ομογενειακών συλλόγων και την ευαισθητοποίηση μελών της Βουλής, η ελληνική πολιτεία δεν έχει καταφέρει να διασφαλίσει σταθερές και βιώσιμες λύσεις για τα ελληνικά σχολεία και τμήματα ελληνικής γλώσσας στην Ευρώπη και πέρα από αυτήν.

Τα προβλήματα είναι πολυδιάστατα. Η υποστελέχωση των σχολείων είναι το πιο εμφανές και άμεσο, σε πολλές χώρες, όπως η Γερμανία, η Νορβηγία και η Σουηδία, τα ελληνικά τμήματα λειτουργούν με έναν ή λίγους εκπαιδευτικούς, γεγονός που περιορίζει τις ώρες διδασκαλίας και δυσχεραίνει την εκπαιδευτική διαδικασία. Το επιμίσθιο των αποσπασμένων εκπαιδευτικών συχνά δεν επαρκεί ούτε για την κάλυψη του βασικού κόστους διαβίωσης, ιδιαίτερα σε χώρες με υψηλό κόστος ζωής όπως το Όσλο ή η Στοκχόλμη.

Photo of empty classroom in school

Για παράδειγμα, ένας εκπαιδευτικός στο Όσλο λαμβάνει επιμίσθιο 960 ευρώ, ενώ το κόστος ζωής είναι σχεδόν διπλάσιο, γεγονός που καθιστά δύσκολη την παραμονή ή την επιλογή απόσπασης στο εξωτερικό. Σε άλλες χώρες με χαμηλότερο κόστος ζωής, όπως το Βουκουρέστι, τα επιμίσθια είναι υψηλότερα και οι εκπαιδευτικοί μπορούν να ζουν πιο άνετα, αποκαλύπτοντας τις ανισότητες στο σύστημα.

Οι γονείς βιώνουν άμεσα τις συνέπειες, οι περιορισμένες ώρες μαθημάτων επηρεάζουν την καθημερινότητά τους, καθώς πρέπει να προσαρμόζουν το πρόγραμμα εργασίας και φροντίδας των παιδιών, ενώ η έλλειψη κατάλληλου διδακτικού υλικού, ψηφιακών πόρων και σύγχρονων παιδαγωγικών μέσων δυσκολεύει τη διατήρηση και ανάπτυξη της ελληνικής γλώσσας στα παιδιά.

Η έλλειψη οργανωμένου και σταθερού σχεδιασμού από την ελληνική πολιτεία δημιουργεί αίσθημα εγκατάλειψης στους ομογενείς, οι οποίοι αντιλαμβάνονται ότι η ελληνόγλωσση εκπαίδευση αντιμετωπίζεται ως δευτερεύον ζήτημα.

Αναλυτική παρουσίαση των προβλημάτων

1. Υποστελέχωση των ελληνικών σχολείων και των τμημάτων ελληνικής γλώσσας (ΤΕΓ)

Η υποστελέχωση αποτελεί το κύριο πρόβλημα της ελληνόγλωσσης εκπαίδευσης. Σε πολλές χώρες, οι εκπαιδευτικοί είναι λίγοι και αδυνατούν να καλύψουν τις ανάγκες των τμημάτων. Στη Γερμανία, για παράδειγμα, ορισμένα τμήματα λειτουργούν μόλις για τρεις ώρες, γεγονός που περιορίζει τη δυνατότητα των παιδιών να μάθουν τη γλώσσα και δυσκολεύει την καθημερινή ζωή των οικογενειών. Οι γονείς αντιμετωπίζουν το πρόβλημα της μετακίνησης και της εποπτείας των παιδιών, ενώ οι ίδιοι μαθητές χάνουν την ευκαιρία για συστηματική εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας.

Η υποστελέχωση συνδέεται και με την αβεβαιότητα που αισθάνονται οι εκπαιδευτικοί. Τα ωρομίσθια ή οι προσωρινές αποσπάσεις δημιουργούν εργασιακή ανασφάλεια, με αποτέλεσμα πολλοί δάσκαλοι να αποφεύγουν την εργασία στο εξωτερικό ή να μένουν για σύντομο χρονικό διάστημα. Αυτό δημιουργεί ένα φαύλο κύκλο, όπου η έλλειψη εκπαιδευτικών οδηγεί σε περιορισμένα μαθήματα, που με τη σειρά τους αποθαρρύνουν οικογένειες και εκπαιδευτικούς.

2. Επιμίσθιο και οικονομικά κίνητρα

Το επιμίσθιο είναι χαμηλό και συχνά ανεπαρκές. Στη Νορβηγία, το ποσό των 960 ευρώ δεν επαρκεί ούτε για την κάλυψη βασικών αναγκών, ενώ το καθαρό ποσό ανέρχεται σε 931 ευρώ. Αντίθετα, σε χώρες όπως το Βουκουρέστι, το επιμίσθιο είναι υψηλότερο και ανταποκρίνεται καλύτερα στο κόστος ζωής, παρά το χαμηλότερο επίπεδο διαβίωσης. Η οικονομική αναντιστοιχία μεταξύ επιμισθίου και εξόδων διαβίωσης οδηγεί σε μείωση του ενδιαφέροντος για απόσπαση στο εξωτερικό, ιδιαίτερα σε χώρες με υψηλό κόστος ζωής.

3. Έλλειψη κατάλληλου διδακτικού υλικού

Η έλλειψη σύγχρονου, δίγλωσσου παιδαγωγικού υλικού αποτελεί σοβαρό εμπόδιο. Σύμφωνα με έρευνες, το 85% των γονέων ζητούν κατάλληλο υλικό για παιδιά έως 10 ετών, ενώ το 65% ζητεί πρόσβαση σε ψηφιακούς πόρους για τη χρήση στο σπίτι. Οι εκπαιδευτικοί επισημαίνουν ότι το 93% χρειάζεται πρόσβαση σε σύγχρονο υλικό, το 80% θεωρεί απαραίτητη την υποστήριξη από την ελληνική πολιτεία και τις οργανωμένες κοινότητες της διασποράς, ενώ το 75% ζητεί πιο συστηματική επιμόρφωση για τη διδασκαλία της ελληνικής ως δεύτερης γλώσσας.

4. Έλλειψη στρατηγικού σχεδιασμού

Η ελληνική πολιτεία δεν έχει υιοθετήσει μακροπρόθεσμο σχέδιο για την ελληνόγλωσση εκπαίδευση στο εξωτερικό. Οι αποσπάσεις είναι προσωρινές, με διάρκεια ενός ή δύο ετών, γεγονός που δημιουργεί αβεβαιότητα για εκπαιδευτικούς και μαθητές. Οι ομογενείς ζητούν σταθερές αποσπάσεις επταετίας, που θα επιτρέψουν τη συνέχεια της εκπαίδευσης και την καλλιέργεια της ελληνικής γλώσσας σε βάθος χρόνου. Ενώ, δίνεται μόνο το 0,47% του προϋπολογισμού του υπουργείου παιδείας για την ελληνόγλωσση εκπαίδευση στο εξωτερικό.

5. Μακροπρόθεσμες συνέπειες

Η υποβάθμιση των ελληνικών σχολείων οδηγεί σε μείωση της γλωσσικής και πολιτισμικής ταυτότητας των παιδιών, αποδυνάμωση των δεσμών με την Ελλάδα και πιθανή αποστασιοποίηση από τις οργανωμένες κοινότητες. Το φαινόμενο του brain drain, με νέους πτυχιούχους να εγκαταλείπουν τη χώρα, ενισχύει τις δημογραφικές προκλήσεις και περιορίζει τη δυνατότητα επιστροφής εξειδικευμένων επιστημόνων, καθώς οι ίδιοι δημιουργούν οικογένειες και τα δικά τους παιδιά λείπουν από την Ελλάδα μαζί με τους ίδιους.

Προτάσεις για βιώσιμη ελληνόγλωσση εκπαίδευση

Αναπροσαρμογή επιμισθίων: Το ύψος του επιμισθίου πρέπει να ανταποκρίνεται στο πραγματικό κόστος ζωής της εκάστοτε χώρας.

Σταθερές αποσπάσεις: Θεσμοθέτηση αποσπάσεων τουλάχιστον πενταετίας ή επταετίας, με πλήρη εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα.

Στελέχωση σχολείων: Προκήρυξη θέσεων αποσπασμένων και διορισμένων εκπαιδευτικών για να καλύπτονται όλες οι ανάγκες.

Χρηματοδότηση: Αύξηση του προϋπολογισμού για την ελληνόγλωσση εκπαίδευση, ώστε να καλύπτονται διδακτικό υλικό, υποδομές και ψηφιακοί πόροι.

Σύγχρονο παιδαγωγικό υλικό: Παροχή δίγλωσσου, ψηφιακού και παιδαγωγικά κατάλληλου υλικού για όλες τις ηλικίες.

Στρατηγικός σχεδιασμός: Μακροπρόθεσμη πολιτική στήριξης, με σαφείς στόχους για τη διατήρηση της ελληνικής γλώσσας και ταυτότητας.

Η ελληνόγλωσση εκπαίδευση στο εξωτερικό δεν είναι προαιρετική, αποτελεί θεμέλιο για τη γλωσσική, πολιτισμική και ταυτοτική συνέχεια της ομογένειας. Η υποβάθμισή της πλήττει άμεσα τα παιδιά, τις οικογένειες και τις κοινότητες, ενώ στερεί από την Ελλάδα έναν σημαντικό πολιτισμικό και οικονομικό δεσμό με τη διασπορά. Η στήριξή της είναι στρατηγικής σημασίας και δεν μπορεί να περιορίζεται σε ευκαιριακές αποσπάσεις ή ανεπαρκή χρηματοδότηση. Απαιτείται μια συνολική, οργανωμένη και μακροπρόθεσμη πολιτική που θα διασφαλίζει τη βιωσιμότητα, την ποιότητα και τη συνέχεια της ελληνόγλωσσης εκπαίδευσης στο εξωτερικό, προς όφελος της ομογένειας και της ίδιας της Ελλάδας.

Πέραν των οργανωτικών και θεσμικών δυσκολιών που καταγράφονται, η στάση της πολιτικής ηγεσίας σχολιάστηκε έντονα από συμμετέχοντες στη συνεδρίαση. Η «υψηλή θεσμική σημασία» που είχε προβληθεί για τη συζήτηση αυτή ουδέποτε υπήρξε στην πράξη. Η απουσία αρμοδίων υπουργών και υφυπουργών, όπως και η μη συμμετοχή του προέδρου της Επιτροπής Ελληνισμού της Διασποράς, έστειλε, όπως σημειώνει ο Αλέξιος Ντόνας, αντιπρόεδρος του ευρωπαϊκού ιδρύματος ελληνισμού, «ένα ξεκάθαρο, ψυχρό και ντροπιαστικό μήνυμα αδιαφορίας για την ομογένεια και πλήρους απαξίωσης ενός θέματος που δεν συζητήθηκε κοινά στις δύο επιτροπές εδώ και χρόνια».

Ο ίδιος επισημαίνει ότι η συνεδρίαση περιορίστηκε σε υπηρεσιακούς παράγοντες, με τον μόνο εκπρόσωπο των ομογενειακών φορέων να παίρνει τον λόγο μετά από παρασκηνιακή πίεση και με παράκληση για μόλις πέντε λεπτά. Όπως καταλήγει το σχόλιο, «αν αυτό θεωρείται θεσμική στιγμή, τότε έχουμε χάσει κάθε μέτρο». Η μαρτυρία αυτή αναδεικνύει ότι, όσο η ομογένεια αντιμετωπίζεται ως διακοσμητικό στοιχείο και όχι ως ενεργό κομμάτι του ελληνισμού, η υποτίμηση των θεσμικών διαδικασιών και η αναποτελεσματικότητα στη στήριξη της ελληνόγλωσσης εκπαίδευσης θα συνεχίζεται.

Τέλη Νοεμβρίου, φορείς γονέων ελληνόγλωσσης εκπαίδευσης από εννέα ευρωπαϊκές χώρες συνυπέγραψαν κοινή επιστολή, με την οποία ζητούν τη διασφάλιση της ελληνόγλωσσης παιδείας ως βασικής προϋπόθεσης εθνικής συνέχειας.

Η επιστολή καταγράφει με ξεκάθαρο τρόπο ότι πολλά τμήματα ελληνικής γλώσσας (ΤΕΓ) υπολειτουργούν, ενώ σχολικές μονάδες σε αρκετές περιοχές ξεκίνησαν τη φετινή χρονιά με σοβαρά κενά ήδη από τον Σεπτέμβριο.

Το πρόβλημα είναι βαθύ και διαχρονικό. Η επιστολή απευθύνθηκε στον Πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη και την Υπουργό Παιδείας Σοφία Ζαχαράκη, υπογραμμίζοντας ότι η ελληνική γλώσσα είναι φορέας πολιτισμού και συλλογικής μνήμης, ενώ η επένδυση στην ελληνόγλωσση εκπαίδευση αποτελεί κρίσιμο κρίκο στη σχέση εμπιστοσύνης ανάμεσα στην Ελλάδα και την ομογένεια.

Σημαντική πρωτοβουλία στο πεδίο της ελληνόγνωσης εκπαίδευσης αποτελεί η τρίτη πανευρωπαϊκή ημερίδα, η οποία θα πραγματοποιηθεί στις 14 Μαρτίου στο Μόναχο, υπό την αιγίδα του Ευρωπαϊκού Ιδρύματος Ελληνισμού και της ελληνικής κοινότητας του Χάαρ (HAAR). Η εκδήλωση φιλοδοξεί να αποτελέσει πλατφόρμα ανταλλαγής εμπειριών, παρουσίασης προτάσεων και συζήτησης των προκλήσεων που αντιμετωπίζουν τα ελληνικά σχολεία και τμήματα ελληνικής γλώσσας στις χώρες της Ευρώπης.

Στο πλαίσιο αυτό, σε κοινή συνέντευξη του κυρίου Αλέξιου Ντόνα με τον Γενικό Γραμματέα του Υπουργείου Παιδείας, κύριο Γιάννης Παπαδομαρκάκη, τονίστηκε η προκήρυξη θέσεων εκπαιδευτικών για το εξωτερικό. Ωστόσο, όπως επισημάνθηκε, η πρακτική υλοποίηση αυτών των θέσεων δημιουργεί αβεβαιότητα, πολλοί εκπαιδευτικοί, στην καλύτερη περίπτωση, θα αναχωρήσουν τον Γενάρη για μόλις έξι μήνες, μετά την οποία θα βρίσκονται σε κατάσταση αγωνίας για το μέλλον τους και τη συνέχεια της αποστολής τους. Το ζήτημα αυτό αναδεικνύει την ανάγκη για μακροχρόνιο και συστηματικό προγραμματισμό, ώστε να διασφαλίζεται η σταθερότητα και η ποιότητα της εκπαίδευσης στο εξωτερικό.

Παράλληλα, αξίζει να επισημανθεί η συμβολή του κυρίου Ντόνα όπου, πολλές φορές έχει αναλάβει πρωτοβουλίες για να αναδείξει τα προβλήματα της ελληνόγνωσης εκπαίδευσης στο εξωτερικό. Η δημόσια ανάδειξη αυτών των ζητημάτων δεν ήταν χωρίς κόστος, καθώς οι πρωτοβουλίες αυτές συχνά αντιμετωπίστηκαν με αντιδράσεις και έντονη κριτική, κάτι που αναδεικνύει την επίπονη προσπάθειά του να φέρει στο προσκήνιο τις ανάγκες των ελληνικών σχολείων στο εξωτερικό.

Η συμμετοχή σε συνέδρια, οι δημόσιες τοποθετήσεις και η συνεργασία με το Υπουργείο Παιδείας αποτελούν σημαντικά βήματα για τη βελτίωση της ελληνόγλωσσης εκπαίδευσης, αλλά, όπως καταδεικνύεται, χωρίς σαφές και σταθερό σχέδιο αποσπάσεων και υποστήριξης των εκπαιδευτικών, τα προβλήματα της υποστελέχωσης και της ανασφάλειας παραμένουν. Η προσπάθεια των φορέων και των εκπαιδευτικών αποδεικνύει τη σημασία της ελληνόγλωσσης εκπαίδευσης για τη διατήρηση της γλωσσικής και πολιτισμικής ταυτότητας των παιδιών της ομογένειας.

POLITICO: η βαριά δύναμη της ΕΕ, η Ιταλία, συντάσσεται με το Βέλγιο στην αντίθεση στο σχέδιο για τα παγωμένα ρωσικά περιουσιακά στοιχεία

Από
anixneuseis
-
0

 

Ιταλία και Βέλγιο συνεργάζονται για να πιέσουν την Κομισιόν να προτείνει εναλλακτικές λύσεις χρηματοδότησης της Ουκρανίας.

ΡΩΜΗ, ΙΤΑΛΙΑ – ΗΛΙΟΒΑΣΙΛΕΜΑ – ΒΑΤΙΚΑΝΟ
Alberto Pizzoli/AFP via Getty Images

ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ Politico

12 Δεκεμβρίου 2025, 7:06 μ.μ. CET

Του Gregorio Sorgi

ΒΡΥΞΕΛΛΕΣ — Η Ιταλία ρίχνει το πολιτικό της βάρος υπέρ του Βελγίου, αντιτιθέμενη στο σχέδιο της ΕΕ να διοχετεύσει στην Ουκρανία 210 δισ. ευρώ από τα παγωμένα κρατικά περιουσιακά στοιχεία της Ρωσίας, σύμφωνα με εσωτερικό έγγραφο που περιήλθε σε γνώση του POLITICO.

Η παρέμβαση της Ρώμης —της τρίτης μεγαλύτερης χώρας της ΕΕ σε πληθυσμό και εκλογική ισχύ— λιγότερο από μία εβδομάδα πριν από κρίσιμη σύνοδο των Ευρωπαίων ηγετών στις Βρυξέλλες, υπονομεύει τις ελπίδες της Ευρωπαϊκής Επιτροπής να οριστικοποιήσει συμφωνία για το σχέδιο.

Η Κομισιόν πιέζει τα κράτη-μέλη να καταλήξουν σε συμφωνία στη σύνοδο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου στις 18–19 Δεκεμβρίου, ώστε να αποδεσμευτούν δισεκατομμύρια ευρώ από τα ρωσικά αποθεματικά που τηρούνται στην τράπεζα Euroclear στο Βέλγιο, με στόχο τη στήριξη της δοκιμαζόμενης από τον πόλεμο ουκρανικής οικονομίας.

Η κυβέρνηση του Βελγίου εμφανίζεται επιφυλακτική, φοβούμενη ότι θα βρεθεί υπόχρεη για την επιστροφή ολόκληρου του ποσού εάν η Ρωσία καταφέρει να το ανακτήσει, αλλά μέχρι στιγμής στερούνταν τη στήριξη ενός ισχυρού συμμάχου ενόψει της συνόδου του Δεκεμβρίου.

Πλέον, η Ιταλία ανατρέπει τις διπλωματικές ισορροπίες, συντάσσοντας έγγραφο από κοινού με το Βέλγιο, τη Μάλτα και τη Βουλγαρία, με το οποίο καλούν την Επιτροπή να εξετάσει εναλλακτικές επιλογές αντί της χρήσης των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων, προκειμένου να διασφαλιστεί η χρηματοδότηση της Ουκρανίας τα επόμενα χρόνια.

Οι τέσσερις χώρες δηλώνουν ότι «καλούν την Επιτροπή και το Συμβούλιο να συνεχίσουν να διερευνούν και να συζητούν εναλλακτικές επιλογές, σύμφωνες με το δίκαιο της ΕΕ και το διεθνές δίκαιο, με προβλέψιμες παραμέτρους και σαφώς μικρότερους κινδύνους, για την κάλυψη των χρηματοδοτικών αναγκών της Ουκρανίας, βασισμένες σε ευρωπαϊκό μηχανισμό δανεισμού ή σε λύσεις-γέφυρες».

Οι τέσσερις χώρες αναφέρονται σε ένα «Σχέδιο Β», που προβλέπει την έκδοση κοινού ευρωπαϊκού χρέους για τη χρηματοδότηση της Ουκρανίας τα επόμενα χρόνια.

Ωστόσο, η ιδέα αυτή παρουσιάζει επίσης σοβαρά προβλήματα. Οι επικριτές επισημαίνουν ότι θα επιβαρύνει περαιτέρω τα ήδη υψηλά επίπεδα δημόσιου χρέους της Ιταλίας και της Γαλλίας και απαιτεί ομοφωνία — κάτι που σημαίνει ότι μπορεί να μπλοκαριστεί από τον φιλοκρεμλινικό πρωθυπουργό της Ουγγαρίας, Βίκτορ Όρμπαν.

Οι τέσσερις χώρες —ακόμη και αν σε αυτές προστεθούν η φιλορωσική Ουγγαρία και η Σλοβακία— δεν μπορούν να συγκροτήσουν μειοψηφία αρνησικυρίας. Ωστόσο, η δημόσια κριτική τους διαβρώνει τις ελπίδες της Κομισιόν για την επίτευξη πολιτικής συμφωνίας την επόμενη εβδομάδα.

Παρότι η δεξιά πρωθυπουργός της Ιταλίας, Τζόρτζια Μελόνι, έχει σταθερά υποστηρίξει τις κυρώσεις κατά της Ρωσίας, ο κυβερνητικός συνασπισμός που ηγείται εμφανίζει εσωτερικές διαιρέσεις ως προς τη στήριξη της Ουκρανίας.

Ο ακροδεξιός αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, Ματέο Σαλβίνι, έχει υιοθετήσει φιλορωσική στάση και έχει στηρίξει το σχέδιο του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Καθεστώς έκτακτης ανάγκης

Σε πρόσθετη κριτική, οι τέσσερις χώρες εξέφρασαν σκεπτικισμό απέναντι στην πρόθεση της Κομισιόν να επικαλεστεί έκτακτες εξουσίες προκειμένου να αναθεωρήσει το ισχύον καθεστώς κυρώσεων και να διατηρήσει μακροπρόθεσμα παγωμένα τα ρωσικά περιουσιακά στοιχεία.

Παρότι ψήφισαν υπέρ αυτής της κίνησης για λόγους διατήρησης της ενότητας της ΕΕ, δήλωσαν επιφυλακτικές ως προς την επόμενη φάση, δηλαδή τη χρήση των ίδιων των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων.

«Η ψήφος αυτή δεν προδικάζει σε καμία περίπτωση την απόφαση για την ενδεχόμενη χρήση των ακινητοποιημένων ρωσικών περιουσιακών στοιχείων, η οποία πρέπει να ληφθεί σε επίπεδο ηγετών», ανέφεραν οι τέσσερις χώρες.

Ο νομικός μηχανισμός για τη μακροπρόθεσμη δέσμευση των περιουσιακών στοιχείων αποσκοπεί στη μείωση της πιθανότητας φιλορωσικές χώρες της Ευρώπης, όπως η Ουγγαρία και η Σλοβακία, να επιστρέψουν τα παγωμένα κεφάλαια στη Ρωσία.

Αξιωματούχοι υποστηρίζουν ότι αυτή η λύση-παράκαμψη υπονομεύει τις πιθανότητες του Κρεμλίνου να ανακτήσει τα περιουσιακά του στοιχεία στο πλαίσιο μιας μεταπολεμικής ειρηνευτικής διευθέτησης — και, ως εκ τούτου, ενισχύει το ξεχωριστό σχέδιο της ΕΕ για την αξιοποίηση αυτών των κεφαλαίων.

Ωστόσο, οι τέσσερις χώρες έγραψαν ότι η σχετική νομική ρήτρα «υπονοεί εξαιρετικά εκτεταμένες νομικές, χρηματοοικονομικές, διαδικαστικές και θεσμικές συνέπειες, οι οποίες ενδέχεται να υπερβαίνουν κατά πολύ τη συγκεκριμένη υπόθεση».

Στη σύνταξη του ρεπορτάζ συνέβαλε και η Giovanna Faggionato.

Politico

το Advent Calendar στο Ανιχνεύσεις

Από
anixneuseis
-
0

Ημέρα 12η

1...450451452...3,034Σελίδα 451 από 3,034