Αρχική Blog Σελίδα 419

Η παράνομη επίθεση του Τραμπ κατά της Βενεζουέλας και οι συνέπειές της

Από
anixneuseis
-
0

5 Ιανουαρίου 2026

Των Justina Uriburu και Julian Arato

Η Justina Uriburu είναι Λέκτορας (Επίκουρη Καθηγήτρια) Διεθνούς Δικαίου στο University of Manchester και Συνδιευθύντρια του Manchester International Law Centre. Είναι επιμελήτρια (Editor) του EJIL: Talk!.

Ο Julian Arato είναι Καθηγητής Νομικής στη University of Michigan Law School. Είναι Συν-Επιμελητής (Co-Editor) του EJIL:Talk! και μέλος του EJIL Executive Boar

Νωρίς το πρωί του Σαββάτου, 3 Ιανουαρίου, οι Ηνωμένες Πολιτείες επιτέθηκαν στη Βενεζουέλα. Πραγματοποιήθηκαν αεροπορικά πλήγματα στο Καράκας, στη Μιράντα, στη Λα Γκουάιρα και στην Αράγουα, παράλληλα με μυστικές επιχειρήσεις ειδικών δυνάμεων επί του εδάφους — ενέργειες που αργότερα ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ χαρακτήρισε ως «επίθεση που ο κόσμος δεν έχει δει από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο». Από επιχειρησιακής απόψεως, η επίθεση φαίνεται να υπήρξε πλήρως επιτυχής: οι αμερικανικές δυνάμεις συνέλαβαν και απομάκρυναν τον Πρόεδρο Νικολάς Μαδούρο και τη σύζυγό του, Σίλια Φλόρες, χωρίς απώλειες για τις ΗΠΑ. Πολλοί Βενεζουελάνοι, ωστόσο, φέρονται να σκοτώθηκαν κατά την επιχείρηση, μεταξύ αυτών και δεκάδες άμαχοι. Λίγες ώρες αργότερα, οι Ηνωμένες Πολιτείες αποσφράγισαν κατηγορητήριο στο Νότιο Περιφερειακό Δικαστήριο της Νέας Υόρκης, απαγγέλλοντας κατηγορίες κατά του Μαδούρο και αρκετών άλλων προσώπων —μεταξύ των οποίων η σύζυγός του και ο γιος του— για αδικήματα που σχετίζονται με ναρκωτικά, καθώς και για κατοχή πολυβόλων και εκρηκτικών/καταστροφικών μηχανισμών. Ολοκληρώνοντας το επεισόδιο, σε συνέντευξη Τύπου αργά το πρωί στο Μαρ-α-Λάγκο, ο Πρόεδρος Τραμπ ανακοίνωσε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα «διοικήσουν τη χώρα» έως ότου πραγματοποιηθεί μια «ασφαλής, ορθή και συνετή μετάβαση».

Το γεγονός είναι ότι η επίθεση του Προέδρου Τραμπ κατά της Βενεζουέλας ήταν κατάφωρα παράνομη. Συνιστούσε απροκάλυπτη και σοβαρή παραβίαση της θεμελιώδους απαγόρευσης χρήσης βίας, όπως κατοχυρώνεται στο άρθρο 2 παράγραφος 4 του Καταστατικού Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, καθώς και βαρύτατη παραβίαση του δικαίου των Ηνωμένων Πολιτειών. Τίποτε από τα ανωτέρω δεν αποσκοπεί στη διατύπωση συμπάθειας ή επιδοκιμασίας προς την κυβέρνηση Μαδούρο, της οποίας οι αυταρχικές πρακτικές είναι ευρέως τεκμηριωμένες. Ωστόσο, η παρανομία της συμπεριφοράς των Ηνωμένων Πολιτειών δεν εξαρτάται από τον χαρακτήρα ή το ιστορικό της κυβέρνησης της οποίας επιδιώχθηκε η απομάκρυνση της ηγεσίας.

Ακριβώς επειδή η επίθεση ήταν προδήλως παράνομη, η νομική ανάλυση δεν μπορεί από μόνη της να εξαντλήσει την ερμηνεία των γεγονότων ούτε να προβλέψει την πορεία που ενδέχεται να ακολουθήσουν. Αυτό δεν καθιστά τη νομική ανάλυση άνευ σημασίας. Αντιθέτως, παραμένει απολύτως αναγκαία για την κατανόηση του τρόπου με τον οποίο το διεθνές δίκαιο επικαλείται, κάμπτεται ή παραμερίζεται ως εργαλείο ισχύος. Στο παρόν στάδιο, το διεθνές δίκαιο παρέχει επίσης ένα σημείο αναφοράς για την αξιολόγηση των αντιδράσεων άλλων κρατών καθώς η κατάσταση εξελίσσεται, μεταξύ άλλων στο πλαίσιο εν εξελίξει ποινικών διαδικασιών και της μελλοντικής εμπλοκής των Ηνωμένων Πολιτειών με τη Βενεζουέλα. Καίριας σημασίας είναι ότι ο τρόπος με τον οποίο τα κράτη ανά τον κόσμο θα ανταποκριθούν στις ενέργειες των ΗΠΑ είναι πιθανό να διαμορφώσει το διεθνές δίκαιο για τα επόμενα χρόνια — προς το καλύτερο ή, πολύ πιθανόν, προς το πολύ χειρότερο.

Το πρώτο μέρος της παρούσας ανάρτησης τοποθετεί την επίθεση κατά της Βενεζουέλας στο ευρύτερο ιστορικό πλαίσιο της αμερικανικής πρακτικής στην αμερικανική ήπειρο· στη συνέχεια, ανασυνθέτει και εξετάζει τις δικαιολογήσεις που προβλήθηκαν, έστω και προκαταρκτικά, στην περίπτωση της Βενεζουέλας. Το δεύτερο μέρος στρέφεται στην προσωπική νομική κατάσταση του Προέδρου Μαδούρο και της συζύγου του, εστιάζοντας στα διαδικαστικά εμπόδια που ενδέχεται να επηρεάσουν την ποινική τους δίωξη στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το τρίτο μέρος διευρύνει εκ νέου την οπτική, προκειμένου να εξετάσει ίσως το πιο εντυπωσιακό στοιχείο της συνέντευξης Τύπου στο Μαρ-α-Λάγκο: την ανακοίνωση ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα «διοικήσουν» τη Βενεζουέλα και θα εκμεταλλευθούν τα πετρελαϊκά της αποθέματα μέσω αμερικανικών εταιρειών. Σημαντικά ζητήματα που αφορούν τη νομιμότητα των ενεργειών αυτών υπό το δίκαιο των ΗΠΑ τα αφήνουμε σε άλλους· ομοίως, περαιτέρω αναλύσεις των πολυάριθμων και σύνθετων ζητημάτων διεθνούς δικαίου που εγείρει το εν λόγω επεισόδιο μπορούν να βρεθούν εδώ και εδώ.

(1) Βενεζουέλα – στόχος της «αμερικανικής κυριαρχίας στο Δυτικό Ημισφαίριο»

Υπό μία σημαντική έννοια, η επίθεση κατά της Βενεζουέλας συνιστά απότομη τομή στην αμερικανική εξωτερική πολιτική. Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν σε μεγάλο βαθμό αποφύγει τη χρήση της γλώσσας του διεθνούς δικαίου για τον χαρακτηρισμό της επίθεσης αυτής και δεν κατέβαλαν απολύτως καμία προσπάθεια να ενεργήσουν πολυμερώς. Ταυτόχρονα, ωστόσο, η πολιτική της κυβέρνησης Τραμπ έναντι της Βενεζουέλας εμφανίζει ουσιώδεις συνέχειες με παλαιότερες πρακτικές των ΗΠΑ στη Λατινική Αμερική και την Καραϊβική. Ακόμη και εντός της εποχής του Καταστατικού Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών —ο οποίος θεσπίζει ρητή και κατηγορηματική απαγόρευση της χρήσης βίας, με μοναδικές εξαιρέσεις την αυτοάμυνα ή την εξουσιοδότηση από το Συμβούλιο Ασφαλείας— οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν επανειλημμένως επέμβει στην περιοχή, μέσω συνδυασμού στρατιωτικής δράσης, χρηματοδότησης παραστρατιωτικών ομάδων και στήριξης πραξικοπημάτων, ακόμη και κατά δημοκρατικά εκλεγμένων προέδρων.

Ένα ιστορικό προηγούμενο ξεχωρίζει ως ιδιαιτέρως στενό παράλληλο. Το 1989, ο αμερικανικός στρατός απήγαγε τον ηγέτη του Παναμά, στρατηγό Μανουέλ Νοριέγα, στο πλαίσιο της εισβολής στη χώρα. Πριν από την εισβολή, ο Νοριέγα είχε ποινικά διωχθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες για τον ρόλο του στην εισαγωγή κοκαΐνης στο αμερικανικό έδαφος. Μετά την απαγωγή του, ο Νοριέγα παρέμεινε υπό κράτηση στις ΗΠΑ επί δεκαεπτά έτη, πριν εκδοθεί στη Γαλλία και εν συνεχεία επιστραφεί στον Παναμά, όπου παρέμεινε φυλακισμένος έως τον θάνατό του. Πριν από τριάντα έξι χρόνια, οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν επικαλεστεί έναν συνδυασμό επιχειρημάτων: (α) το δικαίωμα στην αυτοάμυνα· (β) την προστασία της ακεραιότητας της Διώρυγας του Παναμά βάσει των σχετικών συνθηκών· και (γ) την προώθηση της δημοκρατίας. Παράλληλα, είχαν αναφερθεί και στον στόχο της σύλληψης και σύλληψης του Νοριέγα, ο οποίος είχε ήδη κατηγορηθεί ως διακινητής ναρκωτικών.

Οι ανωτέρω βάσεις δικαιολόγησης θεωρήθηκαν ευρέως προσχηματικές ήδη κατά τον χρόνο προβολής τους — άποψη την οποία συμμεριζόμαστε (βλ., ενδεικτικά, εδώ και εδώ). Πρώτον, δεν είχε προηγηθεί καμία ένοπλη επίθεση κατά των Ηνωμένων Πολιτειών, ούτε υφίστατο επικείμενη απειλή ικανή να ενεργοποιήσει το δικαίωμα νόμιμης άμυνας. Δεύτερον, οι Συνθήκες της Διώρυγας του Παναμά δεν είχαν παραβιαστεί· και, εν πάση περιπτώσει, ακόμη και μια τέτοια παραβίαση δεν θα παρείχε εξουσιοδότηση για μονομερή στρατιωτική επέμβαση. Τρίτον, και τέλος, το διεθνές δίκαιο δεν αναγνωρίζει μονομερές δικαίωμα χρήσης βίας με σκοπό την προώθηση της δημοκρατίας. Περαιτέρω, ούτε τότε ούτε σήμερα μπορεί να υποστηριχθεί ότι το διεθνές δίκαιο επιτρέπει σε ένα κράτος να εισέρχεται δια της βίας στο έδαφος άλλου κράτους προκειμένου να αποσπάσει ένα πρόσωπο με σκοπό την άσκηση εγχώριας ποινικής δικαιοδοσίας. Η επίθεση κατά του Παναμά, όπως και η επίθεση κατά της Βενεζουέλας το περασμένο Σαββατοκύριακο, ήταν απλώς παράνομη. Πράγματι, αρκετά από τα ιστορικά αυτά επιχειρήματα έχουν έκτοτε καταστεί κλασικά παραδείγματα μη επιτρεπτών δικαιολογήσεων στο πλαίσιο του jus ad bellum.

Στο πλαίσιο της τρέχουσας επίθεσης κατά της Βενεζουέλας, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχουν ακόμη διατυπώσει μια τελική και συνολική νομική αιτιολόγηση των ενεργειών τους. Τούτο ενδέχεται να μεταβληθεί καθώς Αμερικανοί αξιωματούχοι καταλήγουν σε μια ενιαία εξήγηση τις προσεχείς ημέρες. Προς το παρόν, ωστόσο, οι απόπειρες δικαιολόγησης παραμένουν ρευστές και μεταβαλλόμενες. Ο Υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο υπέδειξε ότι η επιχείρηση συνιστούσε νόμιμη προσπάθεια σύλληψης και θέσης υπό κράτηση κατηγορούμενων εγκληματιών (του Μαδούρο και της συζύγου του), για την οποία απαιτήθηκε ορισμένος βαθμός ένοπλης βίας προκειμένου να διασφαλιστεί η ασφάλεια του αμερικανικού προσωπικού — επιχειρηματολογία που παραπέμπει στις δικαιολογήσεις που είχαν χρησιμοποιηθεί κατά τη σύλληψη του στρατηγού Νοριέγα.

Παράλληλα, κατά τη διάρκεια της συνέντευξης Τύπου, ο Πρόεδρος Τραμπ αναφέρθηκε εμμέσως σε σειρά πρόσθετων δυνητικών δικαιολογήσεων. Πρώτον, επικαλέστηκε τον ισχυρισμό ότι ναρκωτικά προερχόμενα από τη Βενεζουέλα έχουν σκοτώσει «αμέτρητους Αμερικανούς», ισχυρισμό που έχει αμφισβητηθεί στον Τύπο (βλ., ενδεικτικά, εδώ και εδώ). Ωστόσο, όπως συζητήθηκε πρόσφατα στο EJIL: The Podcast!, η διασυνοριακή διακίνηση ναρκωτικών ουδέποτε έχει θεωρηθεί στο διεθνές δίκαιο ως συνιστώσα ένοπλης επίθεσης. Η αιτιώδης αλυσίδα που θα απαιτούνταν προκειμένου μια τέτοια δραστηριότητα να χαρακτηριστεί ως ένοπλη επίθεση κατά των Ηνωμένων Πολιτειών θα έπρεπε να εκταθεί πέραν κάθε ορίου αναγνωρισιμότητας, στηριζόμενη σε πλήθος πραγματικών παραδοχών που παραμένουν ατεκμηρίωτες.

Ο Πρόεδρος Τραμπ επικαλέστηκε περαιτέρω τους κινδύνους που φέρεται να συνιστά ο Μαδούρο για τη Βενεζουέλα, την ευρύτερη περιοχή και τις ίδιες τις Ηνωμένες Πολιτείες, ισχυριζόμενος ότι είχε «διεξαγάγει μια αδιάκοπη εκστρατεία βίας, τρόμου και υπονόμευσης κατά των ΗΠΑ». Επίσης, φάνηκε να συνδέει την επίθεση με ισχυρισμούς ότι η Βενεζουέλα έχει αποστείλει επικίνδυνα άτομα στις Ηνωμένες Πολιτείες (συμπεριλαμβανομένων συμμοριών φυλακών και προσώπων που αφέθηκαν ελεύθερα από ψυχιατρικά ιδρύματα), ότι έχει κατασχέσει αμερικανική περιουσία και πετρελαϊκές υποδομές, καθώς και ότι έχει αποκτήσει όπλα ικανά να απειλήσουν αμερικανικά συμφέροντα και ζωές. Καμία από τις περιστάσεις αυτές —είτε εξεταζόμενη μεμονωμένα είτε σωρευτικά— δεν παρέχει νομική βάση για τη χρήση βίας κατά το διεθνές δίκαιο.

Πάνω απ’ όλα, η αντίδραση απέναντι στις απειλές που υποτίθεται ότι συνιστούσε η Βενεζουέλα για τις Ηνωμένες Πολιτείες εντάχθηκε με χαρακτηριστικό τρόπο σε ένα νεοανακοινωθέν, συνολικό πλαίσιο εξωτερικής πολιτικής για την περιοχή — ένα πλαίσιο που αναβιώνει παλαιότερα δόγματα ηπειρωτικής ισχύος. Κατά τη συνέντευξη Τύπου του Σαββάτου, ο Πρόεδρος Τραμπ δήλωσε ότι «η αμερικανική κυριαρχία στο Δυτικό Ημισφαίριο δεν θα τεθεί ποτέ ξανά υπό αμφισβήτηση». Η στάση αυτή δεν εκπλήσσει όσους έχουν μελετήσει τη πρόσφατα δημοσιοποιηθείσα Εθνική Στρατηγική Ασφάλειας, στο πλαίσιο της οποίας το Δόγμα Μονρόε του 19ου αιώνα έχει αναβιώσει υπό τη μορφή αυτού που πλέον αποκαλείται «Παράρτημα Τραμπ» (Trump Corollary).

Στην αρχική του διατύπωση, το Δόγμα Μονρόε διακήρυσσε ότι κάθε ευρωπαϊκή αποικιοποίηση ή πολιτική παρέμβαση στο Δυτικό Ημισφαίριο θα εκλαμβανόταν ως απειλή για την ασφάλεια των Ηνωμένων Πολιτειών. Η μεταγενέστερη εκδοχή του, επί Προεδρίας Θεόδωρου Ρούζβελτ, υποστήριξε την αντίστοιχη εξουσία των ΗΠΑ να παρεμβαίνουν ως περιφερειακή «αστυνομική δύναμη». Στην Εθνική Στρατηγική Ασφάλειας, η παρούσα κυβέρνηση δεσμεύεται πλέον να «αποκαταστήσει την αμερικανική πρωτοκαθεδρία στο Δυτικό Ημισφαίριο», να «προστατεύσει την πατρίδα μας και την πρόσβασή μας σε καίριες γεωγραφικές περιοχές σε ολόκληρη την περιφέρεια» και να «στερήσει από μη ημισφαιρικούς ανταγωνιστές τη δυνατότητα ελέγχου στρατηγικά ζωτικών περιουσιακών στοιχείων».

Πολλά έχουν γραφεί για το Δόγμα Μονρόε· για τους σκοπούς της παρούσας ανάρτησης αρκεί να υπενθυμιστεί ότι επί μακρόν θεωρείται ασύμβατο με τις αρχές της αυτοδιάθεσης των λαών, της απαγόρευσης της χρήσης βίας, της εδαφικής ακεραιότητας και της αρχής της μη επέμβασης. Πρόκειται για θεμελιώδεις αρχές του σύγχρονου διεθνούς δικαίου. Επιπλέον, εντός της αμερικανικής ηπείρου, οι αρχές αυτές έχουν προοδευτικά κωδικοποιηθεί ακριβώς σε απόρριψη του Δόγματος Μονρόε.

(2) Μπορούν ο Μαδούρο και η σύζυγός του να διωχθούν ποινικά στο έδαφος των ΗΠΑ;

Ανεξαρτήτως της παρανομίας της χρήσης βίας κατά της Βενεζουέλας, ανακύπτει ένα διακριτό και στενότερο ερώτημα: μπορούν ο Νικολάς Μαδούρο και η σύζυγός του να διωχθούν ποινικά στο έδαφος των Ηνωμένων Πολιτειών; Η απάντηση στο ερώτημα αυτό έχει ελάχιστη σχέση με τις σοβαρές, συστηματικές και ευρέως καταδικασμένες αυταρχικές πρακτικές που έχουν χαρακτηρίσει τη διακυβέρνηση Μαδούρο. Αντιθέτως, εξαρτάται από τους κανόνες που διέπουν τις ασυλίες και το απαραβίαστο των κρατικών αξιωματούχων, καθώς και από τα όρια της εκτελεστικής ποινικής δικαιοδοσίας των κρατών.

Ασυλία

Καταρχάς, είναι παγιωμένο ότι, υπό την ιδιότητά του ως Προέδρου της Βενεζουέλας, ο Νικολάς Μαδούρο απολαμβάνει ασυλία ratione personae (γνωστή και ως προσωπική ασυλία) έναντι της ποινικής δικαιοδοσίας αλλοδαπών κρατών, καθώς και απαραβίαστο έναντι μέτρων φυσικού καταναγκασμού. Η θεωρία του διεθνούς δικαίου έχει επί μακρόν συζητήσει εάν υφίστανται εξαιρέσεις από αυτή τη μορφή ασυλίας, η οποία αφορά αποκλειστικά την αποκαλούμενη «τριάδα» (troika): Αρχηγούς Κράτους, Αρχηγούς Κυβέρνησης και Υπουργούς Εξωτερικών. Εντός των Ηνωμένων Εθνών, ωστόσο, η διπλωματική πρακτική φαίνεται να έχει συγκλίνει σε αρνητική απάντηση.

Η Επιτροπή Διεθνούς Δικαίου, η οποία έχει εντάξει το ζήτημα της ασυλίας των κρατικών αξιωματούχων από αλλοδαπή ποινική δικαιοδοσία στο πρόγραμμα εργασιών της από το 2007, δεν αναγνωρίζει επί του παρόντος καμία υφιστάμενη εξαίρεση από την ασυλία ratione personae.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσαν να ισχυριστούν ότι ο Μαδούρο δεν είναι ο νόμιμος Πρόεδρος της Βενεζουέλας, επικαλούμενες την παράνομη εκλογική του επικράτηση το 2024. Παρομοίως, ενδέχεται να υποστηρίξουν ότι, εφόσον δεν αναγνωρίζουν υποκειμενικά τον Μαδούρο ως Πρόεδρο της Βενεζουέλας, αυτός δεν δικαιούται των ασυλιών που συνδέονται με το αξίωμα αυτό εντός των Ηνωμένων Πολιτειών. Δηλώσεις του Υπουργού Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο υποδηλώνουν ότι οι ΗΠΑ ενδέχεται να προβάλλουν τα επιχειρήματα αυτά. Ωστόσο, αμφότερα είναι μάλλον επισφαλή.

Από αντικειμενική άποψη, ακόμη και αν η νομιμότητα των πλέον πρόσφατων προεδρικών εκλογών στη Βενεζουέλα αμφισβητήθηκε ευρέως, εκείνο που έχει σημασία κατά το διεθνές δίκαιο είναι ποια οντότητα ασκεί αποτελεσματικό έλεγχο επί του εδάφους (βλ., ενδεικτικά, τη διαιτησία Μεγάλη Βρετανία/Κόστα Ρίκα και την ανάλυση του Lauterpacht στις σελ. 87–88). Η κυβέρνηση Μαδούρο διατηρούσε αποτελεσματικό έλεγχο επί του εδάφους έως την εξαναγκαστική απομάκρυνσή του· ομοίως, εξακολουθούσε να εκπροσωπεί τη Βενεζουέλα ενώπιον των Ηνωμένων Εθνών. Κανείς μπορεί να διερωτηθεί αν αυτή είναι η ορθή θέση ή αν το σύγχρονο διεθνές δίκαιο είναι υπερβολικά προστατευτικό απέναντι σε δικτάτορες και τυράννους· ωστόσο, υπό την κρατούσα άποψη του σύγχρονου δικαίου των ασυλιών, ο Μαδούρο φαίνεται να δικαιούται ασυλία Αρχηγού Κράτους ενώπιον των αμερικανικών δικαστηρίων. Αντιθέτως, ο ισχυρισμός ότι η ασυλία αυτή μπορεί να παρακαμφθεί μέσω μονομερούς μη αναγνώρισης δεν μπορεί να συμφιλιωθεί με την ίδια την έννοια των νομικών ασυλιών.

Η θέση της Σίλια Φλόρες, συζύγου του Μαδούρο, απαιτεί διαφορετική ανάλυση. Από το 2015, υπηρετεί ως βουλευτής στην Εθνοσυνέλευση της Βενεζουέλας. Κρατικοί αξιωματούχοι που δεν απολαύουν προσωπικής ασυλίας, όπως συμβαίνει στην περίπτωσή της, ενδέχεται ωστόσο να τυγχάνουν ασυλίας ratione materiae (γνωστής και ως λειτουργικής ασυλίας) ως προς πράξεις που τελέστηκαν υπό επίσημη ιδιότητα. Η Επιτροπή Διεθνούς Δικαίου έχει αναλάβει την εξέταση πιθανών εξαιρέσεων από αυτή τη μορφή ασυλίας. Αν και το έργο αυτό δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί, τα σχέδια διατάξεων που βρίσκονται επί του παρόντος υπό συζήτηση δεν περιλαμβάνουν τη διακίνηση ναρκωτικών μεταξύ των εγκλημάτων για τα οποία θα αποκλειόταν η ασυλία ratione materiae (βλ. εδώ).

Νομικές συνέπειες της βίαιης απαγωγής

Ένα πρόσθετο διαδικαστικό εμπόδιο προκύπτει από τον τρόπο με τον οποίο ο Μαδούρο και η σύζυγός του μεταφέρθηκαν στο έδαφος των Ηνωμένων Πολιτειών. Κατά το διεθνές δίκαιο, η άσκηση εκτελεστικής δικαιοδοσίας στο έδαφος άλλου κράτους απαιτεί είτε τη συναίνεση του κράτους του εδάφους —η οποία δεν παρασχέθηκε στην προκειμένη περίπτωση— είτε την ύπαρξη επιτρεπτικού κανόνα του διεθνούς δικαίου, ο οποίος εν προκειμένω δεν υφίσταται. Η άσκηση καταναγκαστικών εξουσιών στο έδαφος της Βενεζουέλας χωρίς συναίνεση συνιστά, συνεπώς, αυτοτελώς διεθνώς παράνομη πράξη.

Είναι επίσης παραδεκτό ότι η απαγωγή ενός προσώπου χωρίς τη συναίνεση του κράτους στο έδαφος του οποίου αυτό βρισκόταν παραβιάζει το διεθνές δίκαιο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, στο μέτρο που η στέρηση της ελευθερίας επιτρέπεται να λαμβάνει χώρα μόνο σύμφωνα με διαδικασίες που προβλέπονται από τον νόμο.

Ωστόσο, η αμερικανική δικαστική πρακτική ενδέχεται να επικληθεί ως μέσο παράκαμψης αυτού του διττού προβλήματος. Οι περισσότεροι διεθνολόγοι θα ανακαλέσουν την υπόθεση United States v. Alvarez-Machaín, στην οποία το Ανώτατο Δικαστήριο των Ηνωμένων Πολιτειών έκρινε ότι η βίαιη απαγωγή Μεξικανού υπηκόου από το έδαφος του Μεξικού από πράκτορες της Υπηρεσίας Δίωξης Ναρκωτικών των ΗΠΑ (DEA) δεν απέκλειε την ποινική του δίωξη ενώπιον των αμερικανικών δικαστηρίων. Ο τρόπος με τον οποίο ο κατηγορούμενος οδηγήθηκε ενώπιον των δικαστηρίων των ΗΠΑ κρίθηκε άνευ σημασίας ως προς την ικανότητά τους να ασκήσουν δικαιοδοσία, θέση που συνοψίζεται συνήθως στο αξίωμα male captus, bene detentus.

Η ύπαρξη νομικού προηγουμένου εντός των Ηνωμένων Πολιτειών δεν σημαίνει ότι το male captus, bene detentus γίνεται γενικώς αποδεκτό στο διεθνές δίκαιο. Οι αντιδράσεις στην υπόθεση Alvarez-Machaín είναι ενδεικτικές. Για παράδειγμα, η Διαμερικανική Νομική Επιτροπή παρατήρησε ότι, επικυρώνοντας τη δικαιοδοσία των αμερικανικών δικαστηρίων να δικάσουν τον Alvarez-Machaín, οι Ηνωμένες Πολιτείες αγνόησαν την υποχρέωσή τους να τον επιστρέψουν στο κράτος από τη δικαιοδοσία του οποίου είχε απομακρυνθεί (βλ. CJI/RES.II-15/92, «Νομική γνωμοδότηση επί της απόφασης του Ανωτάτου Δικαστηρίου των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής»). Η Επιτροπή προειδοποίησε περαιτέρω ότι, εάν το σκεπτικό της απόφασης οδηγούνταν στο λογικό του συμπέρασμα, η «διεθνής νομική τάξη θα υφίστατο ανεπανόρθωτη βλάβη από κάθε κράτος που αποδίδει στον εαυτό του την εξουσία να παραβιάζει ατιμωρητί την εδαφική κυριαρχία άλλου κράτους». Υπογράμμισε επίσης την ασυμβατότητα της απαγωγής με το δικαίωμα σε δίκαιη δίκη, δικαίωμα που προστατεύεται από το διεθνές δίκαιο ανεξαρτήτως της βαρύτητας των αποδιδόμενων εγκλημάτων.

Η αντίδραση αυτή δεν ήταν μεμονωμένη. Μετά την έκδοση της απόφασης, ένας συνασπισμός κρατών της Λατινικής Αμερικής, από κοινού με την Ισπανία, απηύθυνε επιστολή προς τα Ηνωμένα Έθνη εκφράζοντας την άποψη ότι θα ήταν επιθυμητό το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης να εκδώσει γνωμοδοτική γνώμη σχετικά με τη συμβατότητα με το διεθνές δίκαιο πράξεων που συνεπάγονται την εξωεδαφική άσκηση καταναγκαστικής εξουσίας από κράτος και τη συνακόλουθη άσκηση της ποινικής του δικαιοδοσίας. Το ζήτημα εγγράφηκε στην ημερήσια διάταξη της Έκτης Επιτροπής της Γενικής Συνέλευσης. Αν και τελικώς δεν εξετάστηκε περαιτέρω, το επεισόδιο αυτό ανέδειξε την απουσία ευρείας συναίνεσης ως προς την προσέγγιση που ακολούθησαν τα αμερικανικά δικαστήρια.

(3) Μια Βενεζουέλα υπό αμερικανική διοίκηση;

Παραμένει ασαφές εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες προτίθενται πράγματι να εγκαθιδρύσουν μια πλήρους κλίμακας στρατιωτική κατοχή της Βενεζουέλας· παρότι ο Πρόεδρος Τραμπ υποστήριξε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα «διοικήσουν τη χώρα», μεταγενέστερες δηλώσεις υπήρξαν πιο υπεκφυγές ως προς το σημείο αυτό. Εάν, παρ’ όλα αυτά, αυτό συνέβαινε, το άρθρο 21 του Καταστατικού Χάρτη του Οργανισμού Αμερικανικών Κρατών, από τον οποίο δεσμεύονται οι Ηνωμένες Πολιτείες, θα ετίθετο άμεσα σε εφαρμογή. Η διάταξη αυτή ορίζει ότι: «Το έδαφος ενός Κράτους είναι απαραβίαστο· δεν μπορεί να αποτελέσει, ούτε προσωρινά, αντικείμενο στρατιωτικής κατοχής ή άλλων μέτρων βίας που λαμβάνονται από άλλο Κράτος, άμεσα ή έμμεσα, για οποιονδήποτε λόγο. Καμία εδαφική απόκτηση ή ειδικό πλεονέκτημα που αποκτήθηκε είτε δια της βίας είτε μέσω άλλων μέσων καταναγκασμού δεν θα αναγνωριστεί».

Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα υπάγονταν περαιτέρω σε ένα αυστηρό σύνολο κανόνων διεθνούς δικαίου δυνάμει της Τέταρτης Σύμβασης της Γενεύης και του εθιμικού διεθνούς δικαίου. Ειδικότερα, θα τους απαγορευόταν να αποκομίσουν όφελος από την εκμετάλλευση των φυσικών πόρων της Βενεζουέλας, συμπεριλαμβανομένου του βενεζουελανικού πετρελαίου. Το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης έχει προσφάτως διευκρινίσει τα όρια που θέτει το διεθνές δίκαιο στη συμπεριφορά των κατοχικών δυνάμεων. Στη γνωμοδοτική του γνώμη σχετικά με τις Νομικές συνέπειες που απορρέουν από τις πολιτικές και πρακτικές του Ισραήλ στα Κατεχόμενα Παλαιστινιακά Εδάφη, συμπεριλαμβανομένης της Ανατολικής Ιερουσαλήμ, το Δικαστήριο έκρινε ότι «η χρήση από την κατοχική Δύναμη των φυσικών πόρων δεν πρέπει να υπερβαίνει ό,τι είναι αναγκαίο για τους σκοπούς της κατοχής» και ότι η χρήση αυτή «πρέπει να είναι βιώσιμη και να αποφεύγει την περιβαλλοντική βλάβη» [παρ. 124]. Το Δικαστήριο παρατήρησε περαιτέρω ότι πολιτικές εκμετάλλευσης πόρων αντίθετες προς το δίκαιο της κατοχής «θα μπορούσαν να αντίκεινται στην αρχή της μόνιμης κυριαρχίας επί των φυσικών πόρων» [παρ. 125].

Εάν, αντιθέτως, οι Ηνωμένες Πολιτείες επιδίωκαν να ασκήσουν έλεγχο επί των εσωτερικών υποθέσεων της Βενεζουέλας μέσω καταναγκασμού, επιρροής ή χειραγώγησης των υφιστάμενων αρχών —δηλαδή χωρίς την ανάπτυξη «δυνάμεων επί του εδάφους»— τότε θα ετίθετο σε εφαρμογή η αρχή της μη επέμβασης. Η αρχή αυτή, κατοχυρωμένη στο εθιμικό διεθνές δίκαιο, διατυπώνεται επίσης με σαφήνεια στα άρθρα 19 και 20 του Καταστατικού Χάρτη του ΟΑΣ. Ένας τέτοιος τρόπος εμπλοκής δεν θα ήταν ιδιαιτέρως αιφνιδιαστικός υπό το φως της πρόσφατης πρακτικής στην περιοχή, όπου η κυβέρνηση Τραμπ έχει καταφύγει στην απειλή συγκεκριμένων βλαβών προκειμένου να εξαναγκάσει άλλα κράτη σε ορισμένες μορφές συμπεριφοράς (βλ., ενδεικτικά, εδώ, εδώ και εδώ).

Συμπέρασμα

Η επίθεση κατά της Βενεζουέλας και η απαγωγή του Νικολάς Μαδούρο και της συζύγου του προκειμένου να δικαστούν στις Ηνωμένες Πολιτείες συνιστούν σοβαρές παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου. Οι Ηνωμένες Πολιτείες ελάχιστα επιχείρησαν να δικαιολογήσουν τις ενέργειές τους με νομικούς όρους, επιλέγοντας αντ’ αυτού να στηριχθούν στη γλώσσα της ωμής ισχύος, της περιφερειακής κυριαρχίας και του εθνικού συμφέροντος. Οι κανόνες του διεθνούς δικαίου δεν θα μπορούσαν, από μόνοι τους, να αποτρέψουν μια αποφασισμένη υπερδύναμη από το να παραβιάζει τις σοβαρές δεσμεύσεις της, ούτε μπορούν να εμποδίσουν τον Πρόεδρο Τραμπ να προβεί σε περαιτέρω επιθέσεις κατά της Βενεζουέλας ή άλλων κρατών, όπως έχει ήδη απειλήσει ρητώς να πράξει, αναφέροντας συγκεκριμένα την Κολομβία και την Κούβα κατά τη συνέντευξη Τύπου στο Μαρ-α-Λάγκο. Φαίνεται επίσης απίθανο ότι άλλα κράτη θα επιβάλουν συλλογικά τους κανόνες αυτούς κατά των Ηνωμένων Πολιτειών προς υπεράσπιση της Βενεζουέλας, ιδίως όχι προς υπεράσπιση του Μαδούρο. Κανείς θα μπορούσε ευλόγως να αναρωτηθεί τι απομένει στο διεθνές δίκαιο να πει ή να πράξει στο παρόν πλαίσιο — ή, πράγματι, τι απομένει από το ίδιο το διεθνές δίκαιο.

Ωστόσο, θα ήταν σφάλμα να εγκαταλειφθεί το διεθνές δίκαιο. Ακόμη και τώρα, το διεθνές δίκαιο μπορεί να επιτελέσει σημαντικές λειτουργίες: μπορεί να διατηρήσει τη σύγκρουση στο προσκήνιο και, εν τέλει, να παράσχει ένα σημείο αναφοράς για τον καθορισμό των επόμενων βημάτων. Ιδίως, ο τρόπος με τον οποίο η διεθνής κοινότητα θα αντιδράσει στην επίθεση των Ηνωμένων Πολιτειών κατά της Βενεζουέλας τις προσεχείς εβδομάδες και μήνες θα έχει καθοριστική σημασία. Σαφείς και απερίφραστες διαμαρτυρίες υπέρ θεμελιωδών κανόνων του διεθνούς δικαίου μπορούν ακόμη να διαδραματίσουν κρίσιμο ρόλο στη διαμόρφωση της ατζέντας. Ακόμη και το μικρό βήμα της σαφούς τοποθέτησης είναι ζωτικής σημασίας. Η εναλλακτική της σιωπηρής αποδοχής δεν μπορεί παρά να επικυρώσει τη μετάβαση από την άκαμπτη απαγόρευση της χρήσης βίας του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ σε ένα πολύ πιο επιτρεπτικό σύστημα.

Μέχρι στιγμής, η αντίδραση της διεθνούς κοινότητας υπήρξε μικτή. Ορισμένα κράτη διαμαρτυρήθηκαν για την επίθεση κατά της Βενεζουέλας ως παραβίαση του διεθνούς δικαίου (ενδεικτικά, η Κολομβία, το Μεξικό, η Ισπανία, η Κίνα και η Λευκορωσία), ενώ άλλα χαιρέτισαν την απομάκρυνση του Μαδούρο (ενδεικτικά, η Αργεντινή και το Ελ Σαλβαδόρ). Τα περισσότερα κράτη υπήρξαν πολύ πιο διστακτικά, εκφράζοντας ανησυχία για την επίθεση και αόριστα επιμένοντας στον σεβασμό της βούλησης του λαού της Βενεζουέλας στο εξής (ενδεικτικά, το Ηνωμένο Βασίλειο, ο Καναδάς, η Γερμανία και η Ευρωπαϊκή Ένωση). Ωστόσο, αυτές οι χλιαρές αντιδράσεις είναι, τελικώς, μη βιώσιμες, και πολλά θα εξαρτηθούν από το πώς οι θέσεις αυτές θα αποκρυσταλλωθούν τις προσεχείς ημέρες.

Το EJIL:Talk! είναι το επίσημο ιστολόγιο του επιστημονικού περιοδικού European Journal of International Law (EJIL).

ejiltalk.org

Άναρχη παγκόσμια τάξη – Πόσο πιο πιθανός θα γίνει ένας Γ’ Παγκόσμιος Πόλεμος το 2026;

Από
pcuser
-
0

Μαργαρίτα Βεργολιά

Καθώς οι διεθνείς θεσμοί αποδυναμώνονται, η διπλωματία καρκινοβατεί και ο εθνικισμός γιγαντώνεται, οι λάθος υπολογισμοί γίνονται πιο πιθανοί, το ίδιο ένας γενικευμένος πόλεμος στον 21ο αιώνα

Μπορεί στις ευχές όλων -ή έστω των περισσότερων- για τον νέο χρόνο να συμπεριλαμβάνεται η ειρήνη, όμως ο πόλεμος είναι παρών και η προοπτική γενίκευσής του γίνεται πιο πιθανή σε έναν κόσμο όλο και πιο ασταθή.

Στη διχασμένη Δύση της εποχής Τραμπ 2.0, η ανησυχία περισσεύει για το ενδεχόμενο ενός διπλού εξ ανατολών μετώπου, με συνέχιση και πιθανή διάχυση του πολέμου στην Ουκρανία, στο φόντο ενός διπλωματικά θολού τοπίου, και τυχόν παράλληλη επίθεση της Κίνας στην Ταϊβάν.

Σε μια πολεμοχαρών τόνων ομιλία του τις προάλλες, στο Βερολίνο, ο γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ, Μαρκ Ρούτε, δεν άφησε πολλά περιθώρια αισιοδοξίας.

Διατυπωμένη από τα χείλη του επικεφαλής μιας στρατιωτικής συμμαχίας των 32 δυτικών κρατών, η προειδοποίηση φαντάζει περισσότερο με ηαυτοεκπληρούμενη προφητεία, παρά απήχηση του λατινικού ρητού «αν θέλεις ειρήνη, ετοιμάσου για πόλεμο».

«Οι στρατηγικές προοπτικές για το 2026 δεν προσφέρουν καμία ανάπαυλα από την αστάθεια, καθώς οι ζώνες σταθερότητας συρρικνώνονται και οι αμφισβητούμενες περιοχές επεκτείνονται -από την Αρκτική έως την ανοικτή θάλασσα και από τον κυβερνοχώρο έως τον ίδιο τον διαστημικό χώρο», επισημαίνει σε ανάλυση ο Χένρι Γουίλκινσον, επικεφαλής των υπηρεσιών πληροφοριών στην Dragonfly, εταιρεία συμβούλων γεωπολιτικού κινδύνου.

«Η μακροπρόθεσμη μετάβαση σε μια πιο άναρχη παγκόσμια τάξη επιταχύνεται», εκτιμά.

Το σκηνικό συνδιαμορφώνουν οι αποδυνάμωση των διεθνών θεσμών, η κλιμάκωση της γεωστρατηγικής και γεωοικονομικής αντιπαλότητας, η άνοδος του εθνικισμού και η ευθεία αμφισβήτηση της βασισμένης σε κανόνες διεθνούς τάξης μετά την επάνοδο του Ντόναλντ Τραμπ στον Λευκό Οίκο.

Συγκρούσεις, όπως ο συνεχιζόμενος πόλεμος μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας -προειδοποίησε τις προάλλες ο Αμερικανός πρόεδρος- μπορούν να καταλήξουν «σε Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο, αν όλοι συνεχίσουν να παίζουν παιχνίδια».

Λίγες ημέρες μετά, σε μια επίδειξη ισχύος, διέταξε την επιχείρηση «Απόλυτη Αποφασιστικότητα» στην πετρελαιοπαραγωγό Βενεζουέλα, θέτοντας σε εφαρμογή το νέο «δόγμα Τραμπ».

YouTube thumbnail

Ο Τραμπ, η ειρήνη και ο πόλεμος

«Η παρωχημένη στρατηγική του Τραμπ μας βάζει σε τροχιά προς τον Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο» προειδοποιεί σε άρθρο γνωμης στους New York Times ο Γκρεγκ Γκράντιν, καθηγητής ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Γέιλ.

Ήδη με τη δεύτερη προεδρία Τραμπ στις ΗΠΑ εμπεδώνεται το τέλος της μεταπολεμικής φιλελεύθερης «διεθνούς τάξης βασισμένης σε κανόνες», εδραιώνοντας στη θέση της τη συναλλακτική γεωπολιτική.

Αντί για διπλωματία, η προσέγγιση του Ντόναλντ Τραμπ βασίζεται σε μονομερείς κινήσεις, εμπορικούς δασμούς κατά συμμάχων και αντιπάλων και την απαίτηση για απόλυτη κυριαρχία, αρχής γενομένης από το Δυτικό Ημισφαίριο, «ως προϋπόθεση για την ασφάλεια και την ευημερία» των ΗΠΑ.

Η στρατηγική αυτή διατυπώνεται στη νέα, πρόσφατα δημοσιευθείσα Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ. Μια μετεξέλιξη του δόγματος Μονρόε του 19ου αιώνα, εμποτισμένη από τον τραμπικό αναθεωρητισμό και την εθνικιστική πολιτική «Πρώτα η Αμερική».

Οι Ηνωμένες Πολιτείες, επισημαίνεται στην έκθεση, δεν θα «επωμίζονται επ’ αόριστον παγκόσμια βάρη» που δεν έχουν άμεση σχέση με το «εθνικό τους συμφέρον».

Σκιαγραφεί ουσιαστικά έναν κόσμο μοιρασμένο μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων σε ανταγωνιστικές σφαίρες συμφερόντων, στον οποίο η Ουάσινγκτον δεν σκοπεύει να απεμπολήσει την παγκόσμια πρωτοκαθεδρία, αλλά να ενεργεί χωρίς λογοδοσία «όπου και όποτε» χρειαστεί για τη διασφάλιση των αμερικανικών συμφερόντων, οπουδήποτε στη Γη.

Αυτό πρακτικά αποτελεί μια πρόκληση αστάθειας, προειδοποιούν αναλυτές.

Ενθαρρύνει τον ανταγωνισμό και την περιφερειακή επιθετικότητα της Ρωσίας (αρκεί μια ματιά στις μαξιμαλιστικές θέσεις της στις διαπραγματεύσεις για το ουκρανικό) και της Κίνας, που σφίγγει τον κλοιό της γύρω από την Ταϊβάν.

«Το ιδεώδες της κυβέρνησης Τραμπ για έναν κόσμο οργανωμένο γύρω από μια πολυμέτωπη ισορροπία δυνάμεων, με τις Ηνωμένες Πολιτείες να πιέζουν την Κίνα και τη Ρωσία, να σπέρνουν διχασμό στην Ευρώπη, να απειλούν τη Λατινική Αμερική, με όλα τα κράτη, παντού, να επιδιώκουν πλεονεκτήματα», τονίζει στο ιδιαίτερα διαφωτιστικό άρθρο του ο Γκρεγκ Γκράντιν, «σημαίνει ότι πιθανότατα θα υπάρξουν περισσότερες αντιπαραθέσεις, περισσότερη πολιτική ρίσκου, περισσότερος πόλεμος».

Ουκρανοί στρατιώτες σε εκπαιδευτικές ασκήσεις κοντά στην πρώτη γραμμή, στην περιοχή της Ζαπορίζια (Andriy Andriyenko/Press Service of the 65th Separate Mechanized Brigade of the Ukrainian Armed Forces/Handout via REUTERS)

Τα «νύχια» της ρωσικής «αρκούδας» και η Ευρώπη

Χαρακτηριστικό παράδειγμα του πόσο οι ΗΠΑ παραμένουν ταυτόχρονα απαραίτητος και απρόβλεπτος παράγοντας του διεθνούς συστήματος αποτελεί το ουκρανικό.

Οι αρχικές προτάσεις Τραμπ για «άμεσο τέλος» του πολέμου με de facto παραχώρηση ουκρανικών (κατεχόμενων και μη) εδαφών στη Ρωσία σήμαναν στην Ευρώπη συναγερμό, ως «συνταγή» αποσταθεροποίησης και περαιτέρω ρωσικής επιθετικότητας.

Η Μόσχα δεν δείχνει καμία διάθεση για συμβιβασμούς, ξεκαθαρίζοντας ότι έχει καταστήσει σαφείς τις θέσεις της στην αυγουστιάτικη σύνοδο κορυφής Τραμπ-Πούτιν στην Αλάσκα.

Περίοδος, κατά την οποία ήταν ήδη ορατή η αλλαγή πολιτικής των ΗΠΑ, με επανεξέταση των συμμαχιών τους και επιδίωξη νέων στρατηγικών διευθετήσεις, συμπεριλαμβανομένης της επανεκκίνησης των σχέσεων με τη Ρωσία.

Σε αυτό το φόντο, τα σχόλια του σκληροπυρηνικού αντιπροέδρου του ρωσικού Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας, Ντμίτρι Μεντβέντεφ, για την αμερικανική στρατιωτική επιχείρηση στη Βενεζουέλα -εκ των συμμάχων του Κρεμλίνου- παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

Αν και τη χαρακτήρισε «παράνομη», αναγνώρισε στην κυβέρνηση Τραμπ «μια κάποια συνέπεια» ως προς το «μεγάλο σθένος που υποστηρίζει τα εθνικά συμφέροντα» των ΗΠΑ.

Πίσω από αυτή τη ρητορική, εκτιμούν αναλυτές, είναι η προσπάθεια της Ρωσίας να νομιμοποιήσει την «ειδική στρατιωτική επιχείρηση» στην Ουκρανία και το δικαίωμα παρεμβάσεων σε αυτό που θεωρεί δική της ζώνη επιρροής, στην οποία συμπεριλαμβάνει, ιστορικά, όλη την Ανατολική Ευρώπη.

«Δεν θα υπάρξουν άλλες ειδικές στρατιωτικές επιχειρήσεις, εάν η Δύση μας αντιμετωπίσει με σεβασμό», τόνισε τις προάλλες o Ρώσος πρόεδρος Πούτιν.

Δις νωρίτερα -εν μέσω των μετ’ εμποδίων διαπραγματεύσεων για την Ουκρανία– είχε προειδοποιήσει ότι «αν η Ευρώπη θέλει να αρχίσει πόλεμο, είμαστε έτοιμοι τώρα».

Πλέον, η Μόσχα έχει θέσει σε επιχειρησιακή ετοιμότητα υπερηχητικούς βαλλιστικούς πυραύλους Oreshnik στα εδάφη της Λευκορωσίας, ενώ χαρακτηρίζει τα νέα οπλικά συστήματα Burevestnik και Poseidon εγγύηση της ασφάλειας της Ρωσίας.

«Ο βαθμός εκσυγχρονισμού των πυρηνικών μας δυνάμεων αποτροπής είναι στο ανώτατο επίπεδο», υπογράμμισε με νόημα ο Ρώσος πρόεδρος.

«Ανώτερος από οποιασδήποτε άλλης πυρηνικής δύναμης»…

Στιγμιότυπο από τις προ ημερών, ευρείας κλίμακας πολεμικές ασκήσεις του του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού της Κίνας πέριξ της Ταϊβάν (Eastern Theatre Command/Handout via Reuters)

Οι βρυχηθμοί του «ασιατικού γίγαντα» στην Ταϊβάν

Κατά τον Κινέζο πρόεδρο Σι Τζινπίνγκ, «η επανένωση της πατρίδας μας, μια τάση των καιρών, είναι αναπόφευκτη»: μια σαφής απειλή προς την Ταϊβάν.

Είχαν μόλις προηγηθεί τα μεγαλύτερης κλίμακας -σε έκταση και εγγύτητα- στρατιωτικά γυμνάσια του Πεκίνου, με σενάρια περικύκλωσης και αποκλεισμού της νήσου -που η Κίνα θεωρεί αναπόσπαστο τμήμα της επικράτειάς της- προσομοιώσεις επιθέσεων σε στρατηγικά σημεία και αποτροπής ξένων παρεμβάσεων.

Με πραγματικά πυρά σε μεγάλο μέρος τους, εκλήφθηκαν ως πρόβα τζενεράλε ενός πραγματικού αποκλεισμού, με πιθανή ανατροπή της κυβέρνησης «αυτονομιστών» στην Ταϊπέι και κατάληψη της Ταϊβάν.

«Ο κίνδυνος μιας περιορισμένης επιχείρησης με το πρόσχημα ασκήσεων είναι υψηλότερος εδώ και μια δεκαετία», εκτιμά ο αναλυτής στρατηγικού ρίσκου Χένρι Γουίλκινσον.

Το ήδη τεταμένο κλίμα στην περιοχή φόρτισαν η ανακοίνωση πακέτου στρατιωτικής βοήθειας-ρεκόρ από τις ΗΠΑ προς την Ταϊπέι και οι δηλώσεις της συντηρητικής νέας πρωθυπουργού της Ιαπωνίας, Σανάε Τακαΐτσι, ότι η χώρα της θα μπορούσε να επέμβει στρατιωτικά, σε περίπτωση επίθεσης στην Ταϊβάν.

Προς το παρόν, το Πεκίνο ετοιμάζεται για την επίσκεψη Τραμπ τον Απρίλιο και αντλεί μαθήματα από δύο άλλα «θερμά» μέτωπα στον πλανήτη.

Το ένα παραμένει ανοιχτό εδώ και σχεδόν τέσσερα χρόνια στην Ευρώπη, με την πλήρη εισβολή της Ρωσίας -στενής συμμάχου της Κίνας- στην Ουκρανία.

Το άλλο μόλις άνοιξε στη Λατινική Αμερική με την αστραπιαία -και υπό την απειλή επανάληψης- στρατιωτική επιχείρηση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα, εκ των σημαντικών προμηθευτών πετρελαίου στο Πεκίνο, τον μεγαλύτερο πιστωτή της κυβέρνησης του Καράκας.

Πέραν της ορατής πλέον προοπτικής πλήρους ανατροπής αυτών των δεδομένων, η Κίνα παρακολουθεί στενά την αμερικανική ανάληψη στρατιωτικής δράσης στην «πίσω αυλή» τους, «ζυγίζοντας» πώς θα μπορούσε να αντιδράσει ο Τραμπ σε μια μελλοντική κρίση στο Στενό της Ταϊβάν.

Προσώρας, αναπτύσσει το πυρηνικό της οπλοστάσιο, συσφίγγει την στρατηγική σχέση με την επίσης πυρηνική Ρωσία, και γεωπολιτικά επενδύει στη μακροπρόθεσμη στρατηγική της, με την οικοδόμηση μιας σινοκεντρικής τάξης.

Αναχαιτίσεις βαλλιστικών πυραύλων του Ιράν από το αντιπυραυλικό σύστημα του Ισραήλ, τον Οκτώβριο του 2024 (REUTERS/Amir Cohen)

Μέση Ανατολή και Βόρεια Κορέα ως «πυριτιδαποθήκες»

Η Μέση Ανατολή και η κορεατική χερσόνησος λειτουργούν πλέον σαν «καθρέφτες» της παγκόσμιας αταξίας, ως επίκεντρα πολυκεντρικής αναταραχής.

Η προοπτική επανάληψης του πολέμου μεταξύ Ισραήλ και Ιράν παραμένει ορατή.

Η κυβέρνηση Νετανιάχου -αντιμέτωπη φέτος με εκλογές, χωρίς να έχει καταφέρει να εξαλείψει τη Χαμάς, ούτε να μεταφράσει σε απτά αποτελέσματα τους περιφερειακούς πολέμους που εξαπέλυσε μετά την επίθεση της 7ης Οκτωβρίου- πιέζει την κυβέρνηση Τραμπ για έναν νέο γύρο βομβαρδισμών κατά της Τεχεράνης.

Οποιαδήποτε ωστόσο νέα σύγκρουση μεταξύ του Ισραήλ και του Ιράν δύσκολα θα περιοριζόταν.

Θα παρέσυρε μοιραία και άμεσα τις ΗΠΑ, με ανοιχτό το ερώτημα της στάσης που θα τηρήσουν η Ρωσία και η Κίνα, στο φόντο της βαθύτερης στρατηγικής σύγκλισης μαζί τους που ακολουθεί η Τεχεράνη.

Πολλώ μάλλον τώρα που το θεοκρατικό καθεστώς βρίσκεται στην πιο ευάλωτη φάση του από την Ισλαμική Επανάσταση του 1979, αντιμέτωπο ταυτόχρονα με ένα κλιμακούμενο κύμα αμφισβήτησης στο εσωτερικό του Ιράν και με την έξωθεν απειλή.

Πλέον και υπό την απειλή του «ειρηνοποιού» προέδρου Τραμπ για νέα στρατιωτική παρέμβαση, σε περίπτωση αιματηρής καταστολής των Ιρανών διαδηλωτών.

Στην άλλη άκρη της ασιατικής ηπείρου, η κορεατική χερσόνησος εξελίσσεται σε εξίσου επικίνδυνο «θερμό» μέτωπο.

Η Βόρεια Κορέα έχει εγκαταλείψει οριστικά την ιδέα της αποπυρηνικοποίησης, ενισχύει τη στρατιωτική παρουσία της στην αποστρατιωτικοποιημένη ζώνη και επενδύει μαζικά σε πυρηνικές και ναυτικές δυνατότητες, ενόσω εμβαθύνει τη στρατηγική συνεργασία της με τη Ρωσία.

Ο κίνδυνος «τυχαίας» σύγκρουσης αυξάνεται, με την Κίνα να παρακολουθεί στενά, καθώς μια κρίση στην Κορέα θα μπορούσε να αναδιατάξει τις αμερικανικές δυνάμεις στην Ασία και θα άνοιγε «παράθυρο ευκαιρίας» για επίθεση στην Ταϊβάν.

Και στα δύο μέτωπα, ο πόλεμος δεν εμφανίζεται ως ατύχημα, αλλά ως δομικός κίνδυνος ενός κόσμου που μαθαίνει ξανά να ζει χωρίς σταθερές.

Άναρχη παγκόσμια τάξη – Πόσο πιο πιθανός θα γίνει ένας Γ’ Παγκόσμιος Πόλεμος το 2026;

Οι 10 χώρες που ο Τραμπ απειλεί με επέμβαση και το δόγμα της «επιθετικής κυριαρχίας»

Από
pcuser
-
0

 

Παναγιώτης Ζαφειρόπουλος

Η γεωπολιτική του εξαναγκασμού στη νέα εποχή της Ουάσιγκτον – Ο Τραμπ φουντώνει τη φωτιά που καίει τον πλανήτη
Καθώς διανύουμε τις πρώτες ημέρες του 2026, η διεθνής κοινότητα βρίσκεται αντιμέτωπη με έναν ριζικό μετασχηματισμό της αμερικανικής μιλιταριστικής ισχύος. Αν η πρώτη θητεία του Ντόναλντ Τραμπ χαρακτηρίστηκε από τον απομονωτισμό και τον εμπορικό προστατευτισμό, η δεύτερη θητεία του διαμορφώνει ήδη ένα νέο δόγμα: αυτό της «επιθετικής κυριαρχίας».

Η Ουάσιγκτον δεν αποσύρεται πλέον· αντιθέτως, επαναπροσδιορίζει τους όρους εμπλοκής της, προκρίνοντας τη μονομερή χρήση στρατιωτικής βίας και την ευθεία αμφισβήτηση της εδαφικής ακεραιότητας τρίτων χωρών, όταν διακυβεύονται τα ζωτικά συμφέροντα των ΗΠΑ.

Από την Καραϊβική μέχρι τον Περσικό Κόλπο και τον Αρκτικό Κύκλο, το μήνυμα είναι ενιαίο
Η χαρτογράφηση των πρόσφατων προεδρικών δηλώσεων και τελεσιγράφων αποκαλύπτει μια στρατηγική που εκτείνεται από την Αρκτική έως τις τροπικές ζώνες της Λατινικής Αμερικής και την Εγγύς Ανατολή, καταργώντας στην πράξη παραδοσιακές διπλωματικές «κόκκινες γραμμές».

Η «Πίσω Αυλή» και η επιστροφή του Δόγματος Μονρόε
Το επίκεντρο του νέου αμερικανικού παρεμβατισμού εντοπίζεται αναμφίβολα στο Δυτικό Ημισφαίριο. Η περίπτωση του Μεξικού αποτελεί την πιο ηχηρή ένδειξη της αλλαγής μοντέλου. Η ρητορική περί συνεργασίας έχει αντικατασταθεί από την απειλή ευθείας στρατιωτικής δράσης. Η κατηγοριοποίηση των καρτέλ ως τρομοκρατικών οργανώσεων και η προαναγγελία χρήσης ειδικών δυνάμεων και πυραυλικών συστημάτων εντός της μεξικανικής επικράτειας, ερήμην της τοπικής κυβέρνησης, συνιστούν de facto αμφισβήτηση της μεξικανικής κυριαρχίας στο όνομα της αμερικανικής εθνικής ασφάλειας.

Νοτιότερα, η στρατηγική της «Μέγιστης Πίεσης» έχει λάβει χαρακτηριστικά υπαρξιακής απειλής για τα καθεστώτα της Αβάνας και του Καράκας. Μετά τις ραγδαίες εξελίξεις στη Βενεζουέλα, η αμερικανική ηγεσία δεν αρκείται στην πολιτική αλλαγή, αλλά προκρίνει την παρατεταμένη παρουσία στρατιωτικών δυνάμεων για την «εκκαθάριση» θυλάκων αντίστασης. Παράλληλα, η Κούβα αντιμετωπίζει το φάσμα ενός ναυτικού αποκλεισμού (quarantine), μια ενέργεια που παραπέμπει ευθέως σε συνθήκες πολέμου, με στόχο την οριστική κατάρρευση του πολιτικού της συστήματος.

Στον ίδιο γεωγραφικό άξονα, η περίπτωση του Παναμά αναδεικνύει την οικονομική διάσταση της στρατιωτικής απειλής. Η επίκληση της ασφάλειας της Διώρυγας ως αιτιολογία για πιθανή στρατιωτική ανακατάληψη του ελέγχου της, λειτουργεί ως σαφές μήνυμα κατά της κινεζικής οικονομικής διείσδυσης στην περιοχή.

Εν τω μεταξύ, οι σχέσεις ΗΠΑ-Κολομβίας βρίσκονται σε οριακό σημείο μετά από τις απειλές του Τραμπ περί αμερικανικής στρατιωτικής επέμβασης στη λατινοαμερικανική χώρα. Ο πρόεδρός της, Γουστάβο Πέτρο, αντέδρασε σθεναρά, με την Μπογκοτά να ζητεί πλέον τη παρέμβαση του ΟΗΕ προκειμένου να αποτραπεί μια εισβολή.

Η Αρκτική ως ζωτικός χώρος
Ίσως η πιο ανησυχητική πτυχή του νέου δόγματος για τους ευρωπαίους συμμάχους είναι η αναβίωση του ζητήματος της Γροιλανδίας. Η μετάβαση από την «πρόταση αγοράς» στην απειλή μονομερών ενεργειών για τη «διασφάλιση της περιοχής», θέτει σε δοκιμασία τις διατλαντικές σχέσεις. Η Ουάσιγκτον αντιμετωπίζει πλέον τη Γροιλανδία όχι ως έδαφος της Δανίας, αλλά ως απαραίτητο γεωστρατηγικό ανάχωμα έναντι της Ρωσίας και της Κίνας, νομιμοποιώντας κατά την κρίση της την προληπτική προβολή ισχύος.

Η Μέση Ανατολή και η πολιτική της ισχύος
Στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, οι απειλές προς το Ιράν για «ολοκληρωτική καταστροφή» των υποδομών του δεν αποτελούν απλώς διαπραγματευτικό χαρτί, αλλά προαναγγελία χειρουργικών πληγμάτων σε περίπτωση υπέρβασης των πυρηνικών ορίων. Ταυτόχρονα, η ρητορική για την Υεμένη και η επιμονή στον έλεγχο των πετρελαϊκών πόρων σε Συρία και Ιράκ μέσω «θανάσιμης βίας», επιβεβαιώνουν ότι η απόσυρση από τους «ατέρμονους πολέμους» δεν σημαίνει αποχή από τη στρατιωτική δράση, αλλά μετάβαση σε στοχευμένα, τιμωρητικά χτυπήματα για τη διασφάλιση πόρων.

Συνοψίζοντας, η αμερικανική εξωτερική πολιτική το 2026 δεν αναζητά τη συναίνεση μέσω διεθνών οργανισμών. Αντιθέτως, εργαλειοποιεί τη στρατιωτική υπεροχή ως μέσο άμεσου πολιτικού εξαναγκασμού. Από την Καραϊβική μέχρι τον Περσικό Κόλπο και τον Αρκτικό Κύκλο, το μήνυμα είναι ενιαίο: η εθνική κυριαρχία τρίτων κρατών είναι σεβαστή μόνο στον βαθμό που δεν αντιστρατεύεται τα αμερικανικά συμφέροντα. Ο πλανήτης εισέρχεται στη φάση ενός θλιβερού ρεαλισμού, όπου η ισχύς παράγει δίκαιο.

Οι 10 χώρες που ο Τραμπ απειλεί με επέμβαση και το δόγμα της «επιθετικής κυριαρχίας»

Πόσο ήταν πιθανό να «αχρηστευθούν» ταυτόχρονα όλα τα ρωσικά α/α συστήματα της Βενεζουέλας από τους Αμερικανούς;

Από
pcuser
-
0

Θεόφραστος Ανδρεόπουλος 

Τα συγκεκριμένα οπλικά συστήματα δεν έλαβαν εντολή να χρησιμοποιηθούν – Αυτός είναι και ο λόγος που επιβίωσαν

Πολλοί στη Ελλάδα αλλά και σε όλο τον κόσμο, λόγω πολλών αιτιών θέλουν να πιστεύουν πως τα ρωσικής κατασκευής α/α της Βενεζουέλας δεν επιχείρησαν κατά των αμερικανικών δυνάμεων επειδή οι ΗΠΑ τα… «μπλόκαραν» με ηλεκτρονικές παρεμβολές.

Η αλήθεια όμως είναι ότι απλώς δεν έλαβαν εντολή να λειτουργήσουν είτε για λόγους επιβίωσης είτε γιατί υπήρχε κάποια συμφωνία με κάποιους «συνεργάτες» να μην υπάρξει ουσιαστική αντίδραση κατά των αμερικανικών δυνάμεων

Τι από τα δύο συνέβη είναι προς συζήτηση.

Αν και όλα τα στοιχεία δείχνουν πως τελικά η αρπαγή Μαδούρο, ήταν περισσότερο μία «inside job» ωστόσο είναι δύσκολο να γίνει αποδεκτό γιατί θα πρέπει αποκαλυφθούν ποιοι ήταν αυτοί και τα κίνητρα τους όπως και το συνολικό στήσιμο των «πιονιών» σε ένα τέτοιο παιχνίδι.

Προφανώς, λοιπόν, το σενάριο των παρεμβολών είναι πιο εξηγήσιμο και όταν αναφέρουν παρεμβολές με αυτό εννοούν το EA-18G Growler με το NGJ.

Το NGJ έχει σχεδιαστεί ειδικά για να υποβαθμίζει προηγμένα ρωσικά ραντάρ, με υψηλή ισχύ και κατευθυνόμενες δέσμες AESA.

Για να καλυφθεί μια περιοχή στο μέγεθος του Καράκας θα χρειάζονταν πολλαπλές μοίρες, και υπήρχαν πράγματι πολλά αεροσκάφη στον ουρανό, αλλά η παρεμβολή σε μια τόσο μεγάλη περιοχή με ποικίλα συστήματα σε υψηλή επιφυλακή είναι εξαιρετικά περίπλοκη και απίθανη.

Τα ραντάρ του S-300VM χρησιμοποιούν ταχεία μεταπήδηση συχνότητας για να αποφύγουν τη συνεχή παρεμβολή, μαζί με λειτουργίες LPI που μειώνουν την υπογραφή του ραντάρ, καθιστώντας δύσκολη την ανίχνευση και την παρέμβαση παρεμβολέων όπως το NGJ.

Το Buk-M2 έχει παρόμοιες δυνατότητες ECCM, με υψηλή αντοχή στην παρεμβολή θορύβου.

Αυτό δεν σημαίνει ότι οι Αμερικανοί δεν μπορούν να το κάνουν, αλλά η συνεχής διατήρησή των παρεμβολών σε τόσες πολλές διασκορπισμένες συστοιχίες είναι δύσκολη.

Επιπλέον, τόσο το Buk-M2 όσο και το Pechora-2M διαθέτουν ηλεκτροοπτικά/τηλεοπτικά/υπέρυθρα κανάλια ως εφεδρικά, επιτρέποντας την παρακολούθηση στόχων χωρίς ενεργό ραντάρ σε σενάρια έντονων παρεμβολών.

Εάν λειτουργούσαν, θα ήταν δύσκολες οι συνθήκες για τα αμερικανικά ελικόπτερα να πετάξουν πάνω από το Καράκας.

Θα το αναφέρουμε ότι το αποτέλεσμα πάλι το ίδιο θα ήταν. Οι Αμερικανοί θα πετύχαιναν την αποστολή τους αλλά όχι τόσο εύκολα και αναίμακτα.

Συστήματα όπως το S-300 έχουν δυνατότητα Home-on-Jam (HOJ), μια λειτουργία στην οποία ο πύραυλος εκτοξεύεται απευθείας στην πηγή παρεμβολής (ηλεκτρονική παρεμβολή) ως παθητικό στόχο.

Με τόσα πολλά αεροσκάφη στον ουρανό, θα ήταν αδύνατο να απενεργοποιηθούν όλα τα ραντάρ με τέλειο συγχρονισμό.

Κάποιο θα ξέφευγε. Ωστόσο το πιο πιθανό είναι ότι στο τέλος όλα θα είχαν καταστραφεί.

Υπήρχαν όμως και τα MANPADS που δεν χρησιμοποιήθηκαν και αυτό από μόνο του αποτελεί μυστήριο.

Είδαμε ελικόπτερα να πετούν εξαιρετικά χαμηλά χωρίς καμία αντίδραση από τα MANPADS, τα οποία θα ήταν αποτελεσματικά σε αυτή την περίπτωση, τουλάχιστον όπως διεξήχθη εκείνη την στιγμή η αμερικανική επιχείρηση (πιθανότατα να έκαναν άλλα πράγματα αν υπήρχε τέτοιου είδους αντίσταση).

Αυτό δεν έχει καμία σχέση με τους παρεμβολείς και έχει να κάνει με τις εντολές να μην χρησιμοποιηθούν και αυτό είναι το ζήτημα σε όλα αυτά και όχι το πόσο αποτελεσματικές ήταν οι αμερικανικές παρεμβολές.

 

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/giati-itan-adynato-gia-tous-amerikanous-na-axristepsoun-ta-rantar-ton-rosikon-a-a-systimaton-tis-venezouelas/

#EKTAKTO..!!!  ΣΚΛΗΡΕΣ ΜΑΧΕΣ ΣΤΟ ΧΑΛΕΠΙ..!!! ” #OYΔΕΝ_ΝΕΟΤΕΡΟΝ_ΑΠΟ_ΤΟ_ΑΝΑΤΟΛΙΚΟ_ΜΕΤΩΠΟ…”

Από
anixneuseis
-
0
Γράφει ο Ευθύμιος
#ΑΡΩΜΑ_ΒΑΣΙΛΕΥΟΥΣΑΣ..!!! 

-#Constantinople:Μεσα απο  Τουρκικες πηγες για το τι πραγματικα συνεβη στο Ανατολικο ζητημα …

ΙΣΤΟΡΙΑ ΧΩΡΙΣ ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑ ΜΕΡΟΣ 7 Ο Γιασάρ Γκιόρεν, αποκαλύπτοντας με θάρρος αλήθειες που δεν έχετε ξανακούσει, συζητά την Ήττα της Λωζάνης, τη Σφαγή της Σμύρνης, τη σύγκρουση μεταξύ του Τσερκές Εθέμ και του Μουσταφά Κεμάλ, τη δολοφονία του Μουσταφά Σουφί, τον ρόλο των Κούρδων στον πόλεμο και τις απαιτήσεις του Βρετανικού Χαλιφάτου. https://ytbe.app/go/U0qKD8nY
Ο θάνατος του Μουσταφά Νετζάτι, ενός από τους εκπροσώπους της βλασφημίας, 1η Ιανουαρίου 1929: Οι πρώτες ενέργειες της θρησκευτικής γενοκτονίας που ξεκίνησε το Σαββατιανό και Τεκτονικό ιδρυτικό στέλεχος της Δημοκρατίας εναντίον του Ισλάμ και του μουσουλμανικού τουρκικού έθνους με το πρόσχημα της επανάστασης και των μεταρρυθμίσεων ξεκίνησαν με την απαγόρευση της διδασκαλίας του Κορανίου και της φράσης «Αλλάχ Ακμπάρ». Το είχαν υποσχεθεί αυτό με αντάλλαγμα την αναγνώριση στη Λωζάνη. Ένας από αυτούς που είχαν αναλάβει αυτό το έργο ήταν ο Μουσταφά Νετζάτι, ο πρώτος Υπουργός Εθνικής Παιδείας, ο οποίος πέταξε 40.000 μαθητές θρησκευτικών από θρησκευτικά ιδρύματα στους δρόμους, ενώ έκλαιγαν, γιορτάζοντας με ρακί, ουίσκι και σαμπάνια σε πολυτελή πάρτι. Σηκώνοντας το ποτήρι σαμπάνιας του, φώναξε με χαρά: «Σήμερα κατέστρεψα και κατέστρεψα τα σπίτια 40.000 φανατικών!» Ο Μουσταφά Νετζάτι οργάνωσε επίσης διαλέξεις για τα λατινικά γράμματα στα μέρη που επισκέφθηκε για λόγους επίσημης υπηρεσίας κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου.
Ο Ελληνοτουρκικός Πόλεμος μέσω Αντιπροσώπων:
Στις 25 Μαρτίου 1922, το βρετανικό περιοδικό The Economist έγραψε: «Ο Τουρκοελληνικός Πόλεμος είναι στην πραγματικότητα ένας γαλλο-βρετανικός αγώνας. Αυτοί οι δύο ανατολικοί λαοί, που μάχονται και υποφέρουν, είναι πιόνια.»
(Ebru Boyar, War and the Press, 2009, σελ. 300).
-#Syria-AANES: OI TΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ SNA-HTS ΜΕ ΕΝΤΟΛΗ ΤΟΥΡΚΙΑΣ ΧΤΥΠΟΥΝ ΜΕ ΚΑΘΕ ΕΙΔΟΥΣ ΟΠΛΑ ΣΤΟ ΧΑΛΕΠΙ ΤΗΣ ΚΟΥΡΔΙΚΕΣ , KAI ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΕΣ ΣΥΝΟΙΚΙΕΣ..!!!
Αυτή τη στιγμή, οι δυνάμεις του HTS και του SNA επιχειρούν να διεισδύσουν στην περιοχή Shihan. Οι δυνάμεις ασφαλείας απαντούν στις επιθέσεις σε αυτοάμυνα. Στην περιοχή λαμβάνουν χώρα έντονες συγκρούσεις.
Οι κατοικημένες γειτονιές στην περιοχή Sheikh Maqsood ,Ashrafiyeh και Beni Zeid δέχτηκαν αδιάκριτους βομβαρδισμούς από τρομακρατες της κυβέρνησης της Δαμασκού, προκαλώντας σοβαρές ζημιές σε σπίτια και ιδιωτικές περιουσίες αμάχων.
Ο βομβαρδισμός αμάχων από δυνάμεις πιστές στην κυβέρνηση της Δαμασκού συνεχίζει να εντείνεται. Οι περιοχές όπου ζουν άμαχοι βρίσκονται στο στόχαστρο. Ο αριθμός των νεκρών έχει αυξηθεί σε 3 και περισσότεροι από 20 άμαχοι έχουν τραυματιστεί. Οι επιθέσεις ξεκίνησαν ενώ ο Χακάν Φιντάν και ο Εσάντ Σιμπανί συναντιόντουσαν στο Παρίσι. Οι επιθέσεις οργανώνονται από την MIT και εκτελούνται επί τόπου από την HTS και τον SNA. 2 ΗΤS  τρομοκρατες νεκροι.
Το νοσοκομείο Khaled Fajr Yassin στη γειτονιά Sheikh Maqsoud χρειάζεται επειγόντως αιμοδοσίες κάθε είδους για να σώσει τις ζωές των τραυματιών στον πρόσφατο βομβαρδισμό από τρομοκράτες του HTS.Γενικη επιφυλακη για της μοναδες  #SDF !!
Οι τρομοκράτες της HTS στοχεύουν την πυκνοκατοικημένη πόλη Ντέιρ Χαφίρ με βλήματα όλμων, βαρέα όπλα και μη επανδρωμένα αεροσκάφη αυτοκτονίας, προκαλώντας ζημιές στο δίκτυο ηλεκτροδότησης. Ταυτόχρονα, η Ταλ Συριατέλ έγινε επίσης στόχος με βλήματα όλμων και βαρέα όπλα κοντά στο φραγμα Τισρίν.Οι συριακές κυβερνητικές δυνάμεις πραγματοποίησαν στοχευμένη επίθεση στο *Λαϊκό Νοσοκομείο Osman* στις κουρδικές συνοικίες του Χαλεπίου.
Μουγγοι σε  αυτες της επιθεσεις τα ελληνικα καναλια.. μουγγος και ο Γεραπετριτης…
-#Iran-#Rojhelat: H Aποφαση για διαλυση του τεχνιτου κρατους του Ιραν εχει παρθει.
Πραγματοποιήθηκε συνάντηση υψηλού επιπέδου των πολιτικών κομμάτων του Ανατολικού Κουρδιστάν αναμεσα τους το κορυφαιο κομμα το #PJAK. Στη συνάντηση συζητήθηκε η πολιτική κατάσταση στο Ιράν και οι τελευταίες εξελίξεις στο Κουρδιστάν, υποστηρίχθηκε ο πανεθνικός αγώνας και η εξέγερση των ιρανικών λαών και κοινοτήτων και αποφασίστηκε η ανάγκη για κοινή και παραγωγική εργασία για την ενίσχυση και την ώθηση των κινημάτων διαμαρτυρίας κατά της Ισλαμικής Δημοκρατίας. Αποφασίστηκε να ενταθούν οι προσπάθειες και οι συζητήσεις για τη σύνταξη ενός σχεδίου αρχής συνεργασίας μεταξύ των πολιτικών κομμάτων, καθορίζοντας έναν οδικό χάρτη για την ενίσχυση του κουρδικού πολιτικού και εθνικού κινήματος στο Ιράν.
-#Hellas: Eνω οι Αγροτες παλευουν να βρουν το δικαιο τους , με εμπρηστικες δηλωσεις ο Μητσοτακης και μερικοι της ΝΔ ριχνουν λαδι στην φωτια.. ,δεν σεβαστηκαν ουτε τα θεοφανεια!! λεγοντας οτι θα ακολουθησουν καταστολη!!  Ειπαμε “χωρις θεο ολα επιτρεπονται..”    Διαλογο και λυση στα προβληματα ζητα ο κοσμος,οχι φασαριες.Η αρχη του τελους της πτωσης του αυταρχικου καθεστοτος αρχισε.στης εκλογες θα το δειτε.
-#Rum: Πατριάρχης Αντιοχείας και Πάσης Ανατολής των Ελληνορθόδοξων Χριστιανών, Ιωάννης Ι΄ Γιαζίτζι: #Ως Χριστιανοί στη Συρία , δεν ζητάμε την προστασία των άλλων. Είμαστε εταίροι σε αυτή την πατρίδα. Μαζί με όλους τους Σύρους, θα προστατεύσουμε και θα οικοδομήσουμε αυτή την πατρίδα.
-#Druze: Βίαιες συγκρούσεις μεταξύ της πολιτοφυλακής των Δρούζων και των δυνάμεων των Τζολάνι ξέσπασαν ξανά στη συριακή επαρχία Σουέιντα
-#Alawite: Αλαουίτες μαχητές, ως μέρος των δυνάμεων των SDF, έστειλαν χαιρετισμούς στις συριακές ακτές και στους Δρούζους στην επαρχία Αλ-Σουαϊντά, καθώς και απειλές προς τους τρομοκράτες της HTS. «Δεν ξεχνάμε το αίμα των μαρτύρων μας και περιμένουμε εντολές».
Οι τρομοκρατικές αρχές του αλ- #Τζολάνι συνέλαβαν τον νεαρό #Αλαουίτη  Imran al-Wahsh, από την οδό al-Arid στην #Tartus . Ο νεαρός εργάζεται σε ένα περίπτερο καφέ και συνελήφθη επειδή διαμαρτυρήθηκε ειρηνικά.

Oι δυνάμεις HTS Γενικής Ασφάλειας συνέλαβαν αρκετούς Αλαουίτες άνδρες στην πόλη Σαφίτα και την γύρω περιοχή. Σύμφωνα με τις πληροφορίες που λάβαμε, μεταξύ των συλληφθέντων περιλαμβάνονται οι: Αμπντούλ Αζίζ Μουχάιμπερ (δήμαρχος της Αλ-Αντίντα, από το χωριό Χάκαρ Μουχάιμπερ) και Γασάν Ντιάμπ (κουρέας που συνελήφθη από το μαγαζί του στην αγορά).
-#Turkey: Σε πολλες περιοχες Κωνσταντινουπολης και της Τουρκιας εορταστηκαν τα θεοφανεια!!
-#Yemen: Στις 2 Ιανουαρίου, ο YNA εξαπέλυσε μια μεγάλη επίθεση από τα δυτικά και ανατολικά του Hadramaut, καταφέρνοντας να καταλάβει την 37η βάση και την πόλη Al-Khasha’a, γεγονός που του επέτρεψε να προχωρήσει εύκολα προς το Al-Qatan. Μέχρι τότε, το STC είχε ξεκινήσει μια πλήρη υποχώρηση από τις θέσεις που είχε καταλάβει μόλις ένα μήνα νωρίτερα, και μέχρι την αυγή οι πόλεις Shibām, Al Madudah, Al-Sowm, Tarim, Ghuraf, Sharmah, As-Suwayri και η πόλη Seiyun είχαν ανακαταληφθεί από δυνάμεις που υποστηρίζονταν από τη Σαουδική Αραβία.Εν τω μεταξύ, στο πολιτικό μέτωπο, ο ηγέτης του Νότιου Μεταβατικού Συμβουλίου ανακοίνωσε την έναρξη ενός οδικού χάρτη για την ανεξαρτησία της «Νότιας Αραβίας», ο οποίος θα κορυφωνόταν στις 2 Ιανουαρίου 2028. Παρά τις δηλώσεις αυτές, στις 3 Ιανουαρίου, οι δυνάμεις του YNA εισήλθαν στην υπόλοιπη περιοχή.
-#Afghanistan: Οι Εθνικές Δυνάμεις Αντίστασης (#NRF)ανέφεραν την επιτυχή εμπλοκή και κατάρριψη ενός αεροσκάφους που λειτουργούσε από τους τρομοκρατες Ταλιμπάν στην επαρχία Μαϊντάν Βαρντάκ. Το αεροσκάφος, το οποίο φέρεται να είχε χρησιμοποιηθεί σε επιχειρήσεις εναντίον του άμαχου πληθυσμού του Χορασάν.
-#Rum_Pontos:Αγνοώντας το παγωμένο κρύο! Ο κυβερνήτης της Κερασούντας, Σερντενγκέτσιτι, βούτηξε στα δροσερά νερά της Μαύρης Θάλασσας . Ο κυβερνήτης της Κερασούντας, Μεχμέτ Φατίχ Σερντενγκέτσιτι, με στόχο να επιστήσει την προσοχή στην ανάπτυξη και την προώθηση του νησιού της Κερασούντας για τον τουρισμό, αψήφησε τον παγωμένο καιρό του Ιανουαρίου.Aυριο στον Ρουμ Ποντο με το παλαιο ημερολογιο εχουν Χριστουγενα.
Χρονια πολλα!! Το Αγιο Πνευμα να φωτισει ολον τον κοσμο..!!!
Όσοι θέλετε να κοινοποιείτε την σελίδα διότι η κρατική ΕΡΤ και τα λεγόμενα μεγάλα κανάλια δεν τα δείχνουν αυτά προς το παρόν. “Ουδέν νεότερον από το Ανατολικό Μέτωπο”
Από
anixneuseis
-
0

Όταν πέφτει το κέντρο: γιατί τα κρίσιμα συστήματα δεν αντέχουν τον συγκεντρωτισμό

Το χάος που προκλήθηκε στα ελληνικά αεροδρόμια, με πτήσεις καθηλωμένες και το FIR Αθηνών κλειστό, δεν είναι απλώς ένα ακόμη «τεχνικό πρόβλημα». Είναι ένα καμπανάκι για τον τρόπο με τον οποίο σχεδιάζουμε κρίσιμες υποδομές στη χώρα: με λογική συγκεντρωτισμού σε έναν κόσμο που απαιτεί ανθεκτικότητα.

Τι γνωρίζουμε μέχρι στιγμής

Τα επιβεβαιωμένα δεδομένα είναι συγκεκριμένα: σοβαρό τεχνικό πρόβλημα στις ραδιοεπικοινωνίες των Κέντρων Ελέγχου Περιοχής, δυσλειτουργία στα κεντρικά συστήματα ραδιοσυχνοτήτων της Υπηρεσίας Πολιτικής Αεροπορίας, αδυναμία ασφαλούς επικοινωνίας πιλότων και ελέγχου εναέριας κυκλοφορίας. Το αποτέλεσμα ήταν καθολικό: αναστολή αναχωρήσεων και αφίξεων σε όλη τη χώρα, αβεβαιότητα για τους επιβάτες και καμία σαφής ώρα επαναλειτουργίας.

Αυτό που έχει σημασία δεν είναι μόνο η βλάβη αυτή καθαυτή. Είναι το γεγονός ότι ένα πρόβλημα σε «κεντρικό» σύστημα μπόρεσε να παραλύσει ολόκληρο τον ελληνικό εναέριο χώρο.

Ήταν κυβερνοεπίθεση;

Μέχρι στιγμής, δεν υπάρχει επίσημη επιβεβαίωση κυβερνοεπίθεσης. Ταυτόχρονα, όμως, δεν υπάρχει και σαφής διάψευση. Η ταυτόχρονη κατάρρευση σε πανελλαδικό επίπεδο, η εμπλοκή τηλεπικοινωνιακών παρόχων και η αδυναμία άμεσης επαναφοράς δείχνουν ότι το πρόβλημα δεν ήταν τοπικό.

Σε κρίσιμες υποδομές, ακόμη και όταν υπάρχει κυβερνοεπίθεση, η πλήρης εικόνα σπάνια δημοσιοποιείται άμεσα. Αυτό σημαίνει ότι το ερώτημα παραμένει ανοιχτό. Όμως, ακόμη κι αν αποδειχθεί ότι δεν υπήρξε κακόβουλη ενέργεια, το συμπέρασμα δεν αλλάζει ουσιαστικά.

Το πραγματικό ζήτημα: ο σχεδιασμός

Το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι «γιατί έπεσε το σύστημα», αλλά «γιατί, όταν έπεσε, έπεσαν όλα μαζί». Η απάντηση βρίσκεται στον συγκεντρωτικό σχεδιασμό.

Όταν ένα σύστημα βασίζεται σε ένα κέντρο – σε έναν κεντρικό κόμβο, σε μία αλυσίδα ραδιοσυχνοτήτων ή σε ένα σημείο ελέγχου – τότε δημιουργείται ένα μοναδικό σημείο αποτυχίας. Αν αυτό το σημείο καταρρεύσει, η λειτουργία σταματά καθολικά.

Αυτός ο σχεδιασμός είναι αποδοτικός σε κανονικές συνθήκες. Είναι, όμως, εύθραυστος σε συνθήκες κρίσης.

Το μάθημα του ARPANET

Το πρώτο δίκτυο που γέννησε το Διαδίκτυο, το ARPANET, σχεδιάστηκε με ακριβώς αντίθετη λογική. Δεν υπήρχε κέντρο. Κάθε κόμβος μπορούσε να επικοινωνεί με πολλούς άλλους. Αν ένας έπεφτε, η πληροφορία έβρισκε άλλο δρόμο.

Η βασική αρχή ήταν απλή: το σύστημα δεν πρέπει να σταματά όταν κάτι πάει στραβά. Πρέπει να συνεχίζει να λειτουργεί, έστω και με μειωμένες δυνατότητες.

Αυτή η λογική εφαρμόζεται μέχρι σήμερα σε στρατιωτικά δίκτυα, χρηματοπιστωτικά συστήματα υψηλής ασφάλειας και υποδομές που έχουν σχεδιαστεί με την παραδοχή ότι η αποτυχία δεν είναι εξαίρεση, αλλά βεβαιότητα.

Θα μπορούσε να λειτουργήσει διαφορετικά το σύστημα εναέριας κυκλοφορίας;

Τεχνολογικά, ναι. Σε ένα πιο αποκεντρωμένο μοντέλο, τα Κέντρα Ελέγχου – Αθήνας, Θεσσαλονίκης, Ηρακλείου – θα διέθεταν μεγαλύτερη αυτονομία. Αν το κεντρικό σύστημα παρουσίαζε βλάβη, θα μπορούσε να ενεργοποιηθεί περιφερειακός μηχανισμός ή να μεταφερθεί προσωρινά ο έλεγχος σε άλλο κόμβο.

Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα υπήρχαν καθυστερήσεις. Σημαίνει, όμως, ότι δεν θα έκλεινε ολόκληρος ο εναέριος χώρος της χώρας.

Και αν ήταν κυβερνοεπίθεση;

Ακόμη κι αν αποδειχθεί ότι η βλάβη προκλήθηκε από κυβερνοεπίθεση, η αποκέντρωση δεν θα την απέτρεπε απαραίτητα. Θα περιόριζε, όμως, δραστικά το εύρος της ζημιάς.

Στην κυβερνοασφάλεια ισχύει ένας απλός κανόνας: ο επιτιθέμενος αναζητά το κέντρο. Αν δεν υπάρχει ένα κέντρο, η επίθεση γίνεται πιο δύσκολη και λιγότερο αποτελεσματική.

Συγκεντρωτισμός ή ανθεκτικότητα;

Ο συγκεντρωτισμός μειώνει το κόστος, απλοποιεί τη διαχείριση και διευκολύνει τον έλεγχο. Δεν προσφέρει, όμως, ανθεκτικότητα. Και στις κρίσιμες υποδομές, η ανθεκτικότητα είναι σημαντικότερη από την ευκολία.

Το περιστατικό στα ελληνικά αεροδρόμια, ανεξαρτήτως αιτίας, αναδεικνύει ένα βαθύτερο πρόβλημα φιλοσοφίας. Σχεδιάζουμε συστήματα με βάση το «τι γίνεται αν όλα πάνε καλά», όχι το «τι γίνεται αν κάτι πάει στραβά».

Συμπέρασμα

Το ασφαλές Διαδίκτυο – και κατ’ επέκταση τα ασφαλή συστήματα εναέριας κυκλοφορίας – δεν είναι συγκεντρωτικά. Δεν βασίζονται σε ένα κέντρο, αλλά σε πλεονασμό, αποκέντρωση και δυνατότητα μεταφοράς ελέγχου.

Αν ένα τεχνικό πρόβλημα μπορεί να κλείσει ολόκληρο τον ελληνικό εναέριο χώρο, τότε το ζήτημα δεν είναι μόνο τεχνικό. Είναι σχεδιαστικό και πολιτικό.

Το μάθημα είναι παλιό, αλλά επίκαιρο: ό,τι δεν μπορεί να σπάσει σε κομμάτια, αργά ή γρήγορα θα σπάσει ολόκληρο.

Κ. Κωνσταντινίδης: ΤΑ «ΤΕΜΠΗ» ΤΟΥ FIR ΑΘΗΝΩΝ

Από
anixneuseis
-
1

Γράφει ο Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης Αμφικτύων

Η πολύωρη συσκότιση στο FIR Αθηνών, που σημειώθηκε στις 4 Ιαν. και διήρκεσε περίπου οκτώ ώρες, δεν ήταν ένα απλό «τεχνικό συμβάν». Ήταν ένα σοβαρό πλήγμα στη λειτουργία της Πολιτικής Αεροπορίας, με άμεσες συνέπειες στις αεροπορικές συγκοινωνίες και στην αξιοπιστία της χώρας. Οι επιπτώσεις ακόμη δεν έχουν αποκατασταθεί πλήρως.

Μέχρι σήμερα, δεν έχει δοθεί καμία επίσημη και πειστική εξήγηση για τα αίτια της διακοπής. Η σιωπή αυτή γεννά εύλογα ερωτήματα και υποψίες. Δεν είναι τυχαίο ότι ακούστηκαν ακόμη και σενάρια δολιοφθοράς. Όμως, όσο οι αρμόδιοι δεν ενημερώνουν υπεύθυνα τον ελληνικό λαό, το κενό πληροφόρησης καλύπτεται από φήμες. Οι ανακριτικές διαδικασίες βρίσκονται σε εξέλιξη, αλλά αυτό δεν δικαιολογεί τη θεσμική αφωνία.

Όλα δείχνουν ότι το μπλακ άουτ προήλθε από αλυσιδωτή κατάρρευση κρίσιμων υποδομών που στηρίζουν τον έλεγχο εναέριας κυκλοφορίας. Πιθανά αίτια είναι:

  • διακοπή ή αστάθεια της ηλεκτρικής τροφοδοσίας,
  • αποτυχία κεντρικών συστημάτων πληροφορικής,
  • απώλεια ή σοβαρή υποβάθμιση ραντάρ και επικοινωνιών.

Όταν η επικοινωνία μεταξύ Πύργου Ελέγχου και αεροσκαφών παύει να είναι απολύτως αξιόπιστη, τα πρωτόκολλα ασφαλείας επιβάλλουν το αυτονόητο: ο εναέριος χώρος κλείνει. Το ερώτημα όμως δεν είναι γιατί έκλεισε. Το ερώτημα είναι πώς φτάσαμε στο σημείο να κλείσει ολόκληρο το FIR Αθηνών.

Στον στρατιωτικό και επιχειρησιακό σχεδιασμό υπάρχει μία αδιαπραγμάτευτη αρχή: η διατήρηση εφεδρειών. Στις Διαβιβάσεις ειδικά, η εφεδρεία δεν είναι πολυτέλεια· είναι όρος επιβίωσης. Κανείς σοβαρός διοικητής δεν επιχειρεί –ούτε σε καιρό ειρήνης– χωρίς άμεσα διαθέσιμα εφεδρικά συστήματα. Τα ηλεκτρονικά χαλάνε. Το ρεύμα κόβεται. Ο εξοπλισμός γερνάει. Αυτά είναι γνωστά, προβλέψιμα και διαχειρίσιμα.

Κι όμως, στην περίπτωση του FIR Αθηνών φαίνεται ότι είτε δεν υπήρχαν επαρκείς εφεδρείες είτε δεν λειτούργησαν. Και αν υπήρχαν, τότε πρόκειται για εγκληματική αδράνεια στη μη έγκαιρη ενεργοποίησή τους.

Τα ερωτήματα είναι αμείλικτα:

1.    Γιατί η ΥΠΑ βρέθηκε χωρίς αξιόπιστη εφεδρική υποστήριξη σε ένα τόσο κρίσιμο σύστημα;

2.    Αν υπήρχαν εφεδρείες, γιατί δεν ενεργοποιήθηκαν άμεσα, ώστε να αποφευχθεί η ολική παράλυση;

3.    Γιατί οι επιβάτες αφέθηκαν στο σκοτάδι, βλέποντας μαζικές ακυρώσεις και καθυστερήσεις χωρίς καμία επίσημη ενημέρωση;

4.    Γιατί η ανανέωση ενός παρωχημένου και ευάλωτου συστήματος μετατέθηκε διαχρονικά, παρά τις προφανείς προειδοποιήσεις;

5.    Μήπως, τελικά, πρόκειται για μια ακόμη υπόθεση κρατικής αμέλειας, που ευτυχώς δεν εξελίχθηκε σε τραγωδία, όπως στα Τέμπη;

Το ζήτημα αυτό δεν αφορά μόνο την ταλαιπωρία των επιβατών. Αφορά την ασφάλεια των πτήσεων, την αξιοπιστία της χώρας διεθνώς και, κυρίως, την εθνική ασφάλεια. Από τον  Σύνδεσμο Αποστράτων Αξιωματικών ΔΒ αναμένουμε μια έγκαιρη ενημέρωση

Η Δικαιοσύνη οφείλει να προχωρήσει χωρίς εκπτώσεις και οι αρμόδιοι να λογοδοτήσουν. Γιατί όταν καταρρέουν κρίσιμες υποδομές και κανείς δεν αναλαμβάνει ευθύνη, τότε το πρόβλημα δεν είναι τεχνικό. Είναι βαθιά πολιτικό και θεσμικό.(6/1//26)

Αμφικτύων ο Υποστράτηγος ε.α Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας, Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Η Τεχνοκρατία, το «Technate of America» και η επιστροφή της διακυβέρνησης χωρίς πολιτική

Από
anixneuseis
-
0

Η Τεχνοκρατία υπήρξε ένα από τα πιο ριζοσπαστικά –και παρεξηγημένα– ιδεολογικά ρεύματα του 20ού αιώνα. Γεννημένη στις Ηνωμένες Πολιτείες κατά τη δεκαετία του 1930, μέσα στη δίνη της Μεγάλης Ύφεσης, πρότεινε κάτι που ακόμη και σήμερα ακούγεται ακραίο: την πλήρη αντικατάσταση της πολιτικής από την επιστήμη και της δημοκρατικής διαδικασίας από τεχνική διαχείριση.

Δεν επρόκειτο απλώς για «κυβέρνηση ειδικών». Η Τεχνοκρατία φιλοδοξούσε να καταργήσει το ίδιο το πλαίσιο μέσα στο οποίο ασκείται η πολιτική: κόμματα, κοινοβούλια, εκλογές, χρήμα, αγορές. Στη θέση τους πρότεινε έναν κόσμο οργανωμένο σαν τεχνικό σύστημα, με βάση δεδομένα, φυσικούς νόμους και ενεργειακούς περιορισμούς.

Το έμβλημα της Τεχνοκρατίας, με τη χαρακτηριστική διχοτόμηση, αποτυπώνει συμβολικά τη βασική της ιδέα: το πέρασμα από τον «παλιό κόσμο» της πολιτικής και του χρήματος σε έναν νέο, τεχνικά οργανωμένο κόσμο.

 

Η γέννηση ενός ρεύματος μέσα στην κατάρρευση

Η Τεχνοκρατία δεν γεννήθηκε σε περίοδο ευημερίας. Η Μεγάλη Ύφεση είχε διαλύσει την εμπιστοσύνη στο καπιταλιστικό σύστημα. Μαζική ανεργία, κοινωνική αποσύνθεση και πολιτική αδυναμία δημιούργησαν το έδαφος για ριζοσπαστικές ιδέες. Οι τεχνοκράτες υποστήριζαν ότι το πρόβλημα δεν ήταν η «κακή πολιτική», αλλά το ίδιο το γεγονός ότι η κοινωνία συνέχιζε να διοικείται με εργαλεία του 19ου αιώνα.

  Η εικόνα δείχνει ότι η Τεχνοκρατία δεν ήταν θεωρία πανεπιστημιακών, αλλά οργανωμένο κοινωνικό κίνημα με τοπικές ομάδες και πραγματική παρουσία.

Ενέργεια αντί για χρήμα: η ριζοσπαστική τομή

Η πιο ανατρεπτική ιδέα της Τεχνοκρατίας ήταν η κατάργηση του χρήματος. Σύμφωνα με τους τεχνοκράτες, το χρήμα δεν αντανακλά πραγματική αξία και δημιουργεί τεχνητές ελλείψεις. Η λύση; Η αντικατάστασή του από ενεργειακά πιστοποιητικά, που θα αντιστοιχούσαν στη συνολική ενεργειακή δυνατότητα της κοινωνίας.

Η κατανάλωση θα συνδεόταν άμεσα με την παραγωγή, εξαλείφοντας κρίσεις υπερπαραγωγής, ανεργία και χρηματοπιστωτικές φούσκες.

Το διάγραμμα αποτυπώνει την τεχνοκρατική πεποίθηση ότι η μηχανοποίηση αυξάνει την παραγωγή αλλά μειώνει την ανάγκη για ανθρώπινη εργασία – άρα το σύστημα τιμών καταρρέει.

Ο χάρτης του Technate: η κατάργηση των εθνών

Η καρδιά του τεχνοκρατικού οράματος δεν είναι ένα μανιφέστο, αλλά ένας χάρτης: το περίφημο Technate of America. Σε αυτόν, οι Ηνωμένες Πολιτείες, ο Καναδάς, το Μεξικό και τμήματα της Κεντρικής Αμερικής εμφανίζονται ως μία ενιαία τεχνική επικράτεια.

Ο χάρτης δεν βασίζεται σε έθνη ή ιστορία, αλλά σε ενεργειακή, βιομηχανική και γεωγραφική συνοχή. Το κράτος εξαφανίζεται· στη θέση του εμφανίζεται μια μηχανή.

Υποδομές, ροές και τεχνική λογική

Η τεχνοκρατική σκέψη αντιλαμβανόταν την κοινωνία ως δίκτυο ροών: ενέργεια, πρώτες ύλες, μεταφορές, πληροφορία. Γι’ αυτό η χωρική οργάνωση του Technate βασιζόταν σε υποδομές και όχι σε σύνορα.

Ο χάρτης δείχνει πώς η τεχνοκρατία έβλεπε την ήπειρο ως ενιαίο σύστημα logistics και παραγωγής.

Πώς θα κυβερνιόταν το Technate

Η Τεχνοκρατία δεν ήταν αναρχική. Αντιθέτως, πρότεινε αυστηρή ιεραρχία: διοίκηση από επιστήμονες, λειτουργικές «ακολουθίες» παραγωγής και υπηρεσιών, και πλήρη έλεγχο μέσω δεδομένων.

Το οργανόγραμμα αποκαλύπτει έναν κόσμο χωρίς πολιτική αντιπαράθεση, αλλά με απόλυτο τεχνικό έλεγχο.

Γιατί απέτυχε η Τεχνοκρατία

Παρά τη μαζική απήχηση, η Τεχνοκρατία δεν έγινε ποτέ κυρίαρχη. Η εφαρμογή της προϋπέθετε αυταρχισμό, ενώ η κοινωνική αντίσταση, η επιστροφή της ανάπτυξης και ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος αφαίρεσαν το έδαφος της κρίσης που τη γέννησε.

Ωστόσο, η ιδέα δεν εξαφανίστηκε.

Η αφίσα συνοψίζει το όραμα: κοινωνία ως αντικείμενο σχεδιασμού.

Η επιστροφή της τεχνοκρατίας σήμερα

Σήμερα, η τεχνοκρατική λογική επανεμφανίζεται με νέες μορφές. Στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η πολιτική συχνά μετατρέπεται σε διαχείριση κανόνων και δεικτών. Στο ΔΝΤ, οικονομικά μοντέλα επιβάλλονται ως «τεχνική αναγκαιότητα». Στην AI governance, αλγόριθμοι λαμβάνουν αποφάσεις που παρουσιάζονται ως ουδέτερες. Στην κλιματική πολιτική, οι κοινωνικές συγκρούσεις βαφτίζονται επιστημονικοί μονόδρομοι.

Δεν σχεδιάζουμε πλέον Technates σε χάρτες. Όμως συχνά σκεφτόμαστε σαν να ζούμε ήδη μέσα σε ένα.

Μήπως ήταν συνωμοσία τελικά;

Από
anixneuseis
-
1

Δεν αποκλείεται σε λίγες εβδομάδες να αποκαλυφθούν όλα για αυτό που έγινε: μια συνωμοσία του καθεστώτος στο Καράκας να διασωθεί, με αντάλλαγμα το πετρέλαιο

Μιχάλης Ψύλος • [email protected]

Αν υπάρχει ένα πράγμα για το οποίο δεν μπορεί να κατηγορηθεί ο πρόεδρος Τραμπ, είναι ότι κρύβει τις προθέσεις του.

Στη Βενεζουέλα για παράδειγμα, έχει καταστήσει σαφές ότι ενδιαφέρεται για το πετρέλαιο. Μας έχει γλιτώσει από τον κόπο να το μαντεύσουμε ή να το αποδείξουμε…

Σαφές επίσης είναι το άνοιγμα του Τραμπ απέναντι στη νέα πρόεδρο της χώρας Ντέλσι Ροντρίγκεζ. Δεν βάζει θέμα απομάκρυνσής της, ούτε ζήτημα πρόωρων εκλογών για την αποκατάσταση της «δημοκρατίας» στη χώρα.

Ο Τραμπ απορρίπτει πλήρως επίσης τη Νομπελίστρια Μαρία Ματσάδο, ως εναλλακτική ηγέτιδα της χώρας. Σε τέτοιο βαθμό απαξίωσης μάλιστα, που η Ματσάδο να είναι το  δεύτερο «θύμα» αυτής της στρατιωτικής επιχείρησης, μετά τον Μαδούρο.

Με αυτή τη στάση, ο Τραμπ ενισχύει τη θεωρία «συνωμοσίας» ότι η επιχείρηση συντονίστηκε με ένα τμήμα του καθεστώτος της Βενεζουέλας.

Αμερικανοί αναλυτές λένε μάλιστα πως «δεν θα εξέπληττε πολλούς αν σε λίγους μήνες, ο Τραμπ έδινε χάρη στον Μαδούρο, επιτρέποντάς του να μεταναστεύσει σε μια φιλική χώρα, στη Ρωσία». Οπως ακριβώς έκανε πριν από λίγες εβδομάδες με τον πρώην πρόεδρο της Ονδούρας, ο οποίος είχε καταδικαστεί στις ΗΠΑ σε 45 χρόνια κάθειρξης για εμπορία ναρκωτικών. Δεν αποκλείεται σε λίγες εβδομάδες να αποκαλυφθούν όλα για αυτό που έγινε: μια συνωμοσία του καθεστώτος στο Καράκας να διασωθεί, με αντάλλαγμα το πετρέλαιο.

Στην πραγματικότητα, δηλαδή θα διαιωνίζεται ένα καθεστώς που κανείς δεν θα χάσει. Υπό την εποπτεία μιας αμερικανικής «σκιώδους» κυβέρνησης υπό τον Τράμπ, όπως ο ίδιος δήλωσε.

Τέλος της μεταπολεμικής τάξης

Το διεθνές αποτέλεσμα πάντως παραμένει: Η διεθνής τάξη που γνωρίζαμε τον 20ο αιώνα έχει υπονομευτεί οριστικά.

Ολα αυτά συμβαίνουν, περιφρονώντας όλους τους κανόνες. Για όσους πίστευαν και πιστεύουν στο διεθνές δίκαιο, θα πρέπει τώρα να το ξεχάσουν. Μόνο το δίκαιο του ισχυρού θα ισχύει πλέον στις διεθνείς σχέσεις. Όχι πώς δεν ίσχυε βέβαια μέχρι τώρα, αλλά πλέον οι «κανόνες» πάνε εντελώς στα σκουπίδια.

Και αυτό είναι ένα πολύ επικίνδυνο προηγούμενο, είτε για τη Βενεζουέλα, είτε για την Ουκρανία, την Ταϊβάν, τη Γροιλανδία και -πολύ φοβάμαι -και για την Κύπρο.

Μέχρι τώρα, ο Τραμπ είναι ο πιο δυνατός και δεν χρειάζεται να μοιραστεί τίποτα με κανέναν. Κάνει ό,τι θέλει, και αυτό θα έπρεπε να μας ανησυχεί, αντί να τον εξυμνούν οι κάθε λογής ηγέτες -κυρίως στην Ευρώπη- και να βρίσκουν «ευγενείς» δικαιολογίες.

Για άλλη μια φορά, οι «μικρού βεληνεκούς» Ευρωπαίοι ηγέτες, αποφεύγουν να ξεστομίσουν μια ξεκάθαρη λέξη, αναμασώντας διάφορα «αλλά» και «ωστόσο».

Επιπτώσεις στην εσωτερική πολιτική

Δεν υπάρχει καμία θέληση να μιλήσουν ξεκάθαρα, παρά μόνο να κολακεύουν τον ισχυρό. Γιατί η δύναμη έχει γίνει ο κανόνας, και οι αδύναμοι μπορούν μόνο να σιωπούν.

Αλλά, «αν συνεχίσουμε έτσι, αργά ή γρήγορα θα καταλήξουμε σε μια μεγάλη σύγκρουση», όπως  προειδοποιεί ο Έριχ Βαντ, πρώην στρατιωτικοπολιτικός σύμβουλος της Άνγκελα Μέρκελ. «Αυτό που χρειάζεται είναι μια νέα, βασισμένη σε κανόνες διεθνής τάξη που να αναγνωρίζει την πολυπολικότητα του κόσμου και να ενισχύει το διεθνές δίκαιο αντί να το υπονομεύει».

Ο Βαντ προειδοποιεί ότι η δειλία κορυφαίων Ευρωπαίων πολιτικών να επικαλεστούν με σαφήνεια το διεθνές δίκαιο, στέλνει ένα μοιραίο μήνυμα: Η Ευρώπη να παραμείνει σε θέση εξάρτησης από την παγκόσμια εξουσία.

Μόνο που η περιφρόνηση του διεθνούς δικαίου θα έχει επιπτώσεις στην εσωτερική πολιτική των δυτικών κοινωνιών. Εάν δημιουργηθεί η εντύπωση ότι ο νόμος και η δικαιοσύνη ισχύουν αυθαίρετα και κατά το δοκούν, θα χαθεί πλήρως η εμπιστοσύνη στα νομικά συστήματα και στους θεσμούς.

Δίνοντας τροφή στις ακροδεξιές λαϊκιστικές δυνάμεις που ήδη ενισχύονται επίσης στην Ευρώπη.

Αναμφίβολα, αυτό που χρειάζεται είναι μια νέα, βασισμένη σε κανόνες διεθνής τάξη που να αναγνωρίζει την πολυπολικότητα του κόσμου και να ενισχύει το διεθνές δίκαιο αντί να το υπονομεύει. Το 2026 δεν ζητά από την Ευρώπη να αναπτυχθεί περισσότερο. Της ζητά να αποφασίσει ποια θέλει να είναι. Διαφορετικά, θα παραμείνει πιόνι των μεγάλων δυνάμεων. Και των κάθε λογής συνωμοσιών τους…

Naftemporiki

Δ. Μακροδημόπουλος: για τη Βενεζουέλα, τη Λατινική Αμερική και τις ΗΠΑ

Από
anixneuseis
-
1

του Δημήτρη Μακροδημόπουλου

Τον Απρίλιο του 1999, ο Σάμιουελ Χάντινγκτον σε άρθρο του στο περιοδικό Foreign Affairs προειδοποιούσε ότι για μεγάλο μέρος του πλανήτη οι ΗΠΑ «μετατρέπονται σε υπερδύναμη – ταραξία […] σε βασική εξωτερική απειλή για τις κοινωνίες τους». Επισημάνσεις που λίγο αργότερα επαναλαμβάνονταν από τον Ρόμπερτ Τζέρβις, πρόεδρο της Αμερικανικής Ένωσης Πολιτικής Επιστήμης: «Στην πραγματικότητα για μεγάλο μέρος του κόσμου, το βασικό κράτος – ταραξίας, έγραφε, είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες». Για να ακολουθήσουν προς επιβεβαίωση το Ιράκ, το Αφγανιστάν, η Λιβύη, η Συρία, η γενοκτονία στη Γάζα κρανίου τόποι σήμερα, ο βομβαρδισμός του Ιράν ο εμφύλιος στην Ουκρανία, οι παρεμβάσεις στη Λατινική Αμερική, όπως τώρα στη Βενεζουέλα όπου πέρα από την εισβολή και τον βομβαρδισμό της χώρας, την απαγωγή του προεδρικού ζεύγους, προαναγγέλλεται από τον πρόεδρο Τραμπ η διακυβέρνηση της χώρας από τις ΗΠΑ καθώς και η καταλήστευση των πλουτοπαραγωγικών πηγών του από αμερικανικές πετρελαϊκές εταιρείες. Η υπερδύναμη που θα έπρεπε να είναι ο θεματοφύλακας του Διεθνούς Δικαίου είναι το κράτος που το καταλύει μονίμως λόγω ισχύος

Από το 1989, τη χρονιά που άλλαξαν τα πάντα, άλλαξε και το περιεχόμενο των λέξεων: Γιαυτό η «εισβολή» των ΗΠΑ γίνεται πάντα στο όνομα αρχών (δημοκρατία, ανθρώπινα δικαιώματα), όπως και τώρα στην Βενεζουέλα, που σήμερα πλέον αποτελούν «γλωσσικά ερείπια». «Με το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, έγραφε ο Ούλριχ Μπεκ, σκεπτόμαστε και δρούμε με βάση γλωσσικά ερείπια, στα οποία παντού εμφωλεύουν, επωάζονται και εγκαθίστανται νέες πραγματικότητες, πίσω από τις αστραφτερές προσόψεις των λέξεων». Κρατάμε δηλαδή σταθερό το όνομα των βασικών πολιτικών θεσμών και έτσι μπορούμε να ορίσουμε εκ νέου το περιεχόμενό τους σχεδόν χωρίς νομιμοποίηση χωρίς να γίνουμε αντιληπτοί από την κοινή γνώμη. Γιαυτό πάντα θα ακούμε ‘δικαιολογίες” που επικαλούνται τις παλιές ευαισθησίες μας ώστε να είναι ανεκτή η κατάλυση του Διεθνούς Δικαίου. Οποιοδήποτε κι αν ήταν το καθεστώς Μαδούρο, δεν μπορεί να δικαιολογήσει εισβολή στην επικράτεια της Βενεζουέλας, αλλά και ενός οποιουδήποτε άλλου κράτους. Αποτελεί καθήκον και δικαίωμα ενός λαού να αποφασίσει για το μέλλον του

Τα κράτη της Λατινικής Αμερικής αποτελούσαν, στο σύνολό τους σχεδόν, ισπανικές αποικίες με αποτέλεσμα την κοινή γλώσσα τους (πλην Βραζιλίας), την ισπανική, και την κοινή θρησκεία, τον καθολικισμό. Εφαρμόστηκε η encomieda σε ολέθρια μορφή: οι αυτόχθονες έπρεπε να προσφέρουν καταναγκαστικά την εργασία τους και να καταβάλλουν φόρο υποτέλειας σε έναν Ισπανό, τον ecomendero. Όταν το 1808 ο Ναπολέοντας εισέβαλε στην Ισπανία, μια ομάδα πολιτικών και στρατιωτικών, η Junta Central, υποχρέωσε τον βασιλιά Φερδινάνδο Ζ’ να παραιτηθεί, εγκαταστάθηκε στο λιμάνι του Κάδιξ, συγκρότησε ένα κοινοβούλιο το Κορτές και ψήφισε το Σύνταγμα του Κάδιξ που αξίωνε την εγκαθίδρυση συνταγματικής μοναρχίας η οποία θα βασιζόταν στην έννοια της λαϊκής κυριαρχίας. Όλα αυτά αποτελούσαν ανάθεμα για τις ελίτ των κρεολών και των αυτόχθονων που εξακολουθούσαν να κυβερνούν τις ισπανικές αποικίες της Λατινικής Αμερικής  εντός του πλαισίου της encomieda, δηλαδή την καταναγκαστική εργασία και την απολυταρχική εξουσία την οποία ασκούσαν οι ίδιες και το αποικιοκρατικό κράτος τους. Αυτό πυροδότησε τον αγώνα τους για την απελευθέρωση από την Ισπανία για να διατηρήσουν τα προνόμιά τους. Ως εκ τούτου οι επαναστάσεις για ανεξαρτησία προέκυψαν από τις ελίτ και όχι από τη βάση. Σε αυτό οφείλονται οι μεγάλες κοινωνικές ανισότητες στη Λατινική Αμερική και το πρόσφορο έδαφος για την επιβολή στρατιωτικών δικτατοριών Το δόγμα Μονρόε (1823) που διατυπώθηκε αμέσως μετά την ανεξαρτητοποίηση των αποικών από την Ισπανία αξίωνε ουσιαστικά την αντικατάσταση της ισπανικής αποικιοκρατίας από την αμερικανική με άλλα μέσα.  Μόνον στις δεκαετίες 1970 και 1980 έξι δικτατορίες (σε Αργεντινή, Χιλή, Ουρουγουάη, Παραγουάη, Βολιβία και Βραζιλία) ένωσαν τις δυνάμεις τους για να εξαλείψουν τους αριστερούς αντιπάλους στο πλαίσιο της «Επιχείρησης Κόνδορας», με υποβολέα τις ΗΠΑ. Με χιλιάδες πολίτες νεκρούς και αγνοούμενους και τον πρόεδρο της Χιλής Αλιέντε νεκρό στο προεδρικό μέγαρο που ισοπεδώθηκε μετά από αεροπορικό βομβαρδισμό. Για να μην αναφερθούμε και στις δικτατορίες στην Κεντρική Αμερική, όπου στοχοποιήθηκαν ακόμη και ιερείς εκφραστές της Θεολογίας της Απελευθέρωσης  με τη δολοφονία του αρχιεπισκόπου και συνεργατών του στο Ελ Σαλβαδόρ. Να σημειώσουμε ότι ο Τραμπ περιβάλλει με μεγάλη εκτίμηση τον δικτάτορα του Ελ Σαλβαδόρ! Υπήρξαν όμως και φωτεινά παραδείγματα αντίστασης: Ο Τσε Γκεβάρα, ο Κάστρο, ο Αλιέντε, ο Λούλα και ο Τσάβες που εκλέγονταν δημοκρατικά και ανακούφισε μεγάλες μάζες πληβείων στη Βενεζουέλα από την αφόρητη φτώχεια γιαυτό στοχοποιήθηκε. Σήμερα ο πρόεδρος Τραμπ στοχεύει όσα καθεστώτα δεν είναι ακροδεξιά απαξιώνοντας έτσι τον αμερικανικό λαό και το πολιτικό σύστημα των ΗΠΑ που τον εξέλεξαν.

Ποιά απάντηση αρμόζει σήμερα στον Τραμπ; “Η ιστορία μας ανήκει κι είναι οι λαοί που τη φτιάχνουν” όπως είπε ο Αλιέντε στο τελευταίο μήνυμά του στον Χιλιανό λαό μέσα από το πολιορκημένο προεδρικό μέγαρο λίγο πριν εκπνεύσει.

Μακροδημόπουλος Δημήτρης

Αλεξ/πολη – κιν. 6947-771412

5/1/2026

 

Κ. Χολέβας: 2026: η προσοχή μας στραμμένη στην Κύπρο και στο Μεσολόγγι

Από
anixneuseis
-
0

Kωνσταντίνος Χολέβας

4 Ιανουαρίου 2026

Καλή Χρονιά, φίλες και φίλοι! Το πρώτο εξάμηνο του έτους που ήδη διανύουμε η Κυπριακή Δημοκρατία έχει αναλάβει την εκ περιτροπής εξάμηνη Προεδρία της Ευρωπαϊκής Ενώσεως. Οι Έλληνες Κύπριοι Υπουργοί θα συντονίζουν τη συλλογική δράση των ομολόγων τους σε κάθε επιμέρους τομέα. Ο Πρόεδρος Νίκος Χριστοδουλίδης δήλωσε ότι στο διάστημα αυτό θα προσπαθήσει να δώσει ένα νέο όραμα στην Ένωση, η οποία κλυδωνίζεται.

Η Κυπριακή Προεδρία έχει να αντιμετωπίσει, μεταξύ άλλων, την ανάγκη για ενίσχυση της Ευρωπαϊκής Άμυνας και τη λήψη δραστικών μέτρων στο μεταναστευτικό. Πολλές χώρες- μέλη άρχισαν να εφαρμόζουν μοντέλα υποχρεωτικής ή προαιρετικής στρατιωτικής θητείας. Στο μεταναστευτικό χαρακτηριστική της αποτυχίας του πολυπολιτισμικού προτύπου είναι η δήλωση του αρμοδίου Υπουργού της Δανίας ότι η χώρα του θα απαγορεύσει στις Μουσουλμάνες μαθήτριες να κρύβουν το πρόσωπό τους μέσα στο σχολείο φορώντας μπούργκα ή νικάμπ.

Παράλληλα η Κύπρος συνεχίζει σε εθνικό επίπεδο την πολυσχιδή διπλωματία της με χαρακτηριστικά παραδείγματα τα δύο σχήματα 3+1: Κύπρος-Ελλάς-Ισραήλ (και ΗΠΑ) και Κύπρος-Ελλάς-Αίγυπτος (και ΗΠΑ). Επίσης σημαντική είναι η αναφορά του Προέδρου Νίκου Χριστοδουλίδη στον διάδρομο IMEC, δηλαδή στον διάδρομο ενεργειακής και εμπορικής συνδέσεως της Ινδίας με τη Μέση Ανατολή, την Κύπρο και την Ελλάδα.

Κατά τη διάρκεια της Ευρωπαϊκής Προεδρίας της η Κύπρος θα διοργανώσει βουλευτικές εκλογές, διότι λήγει η πενταετής θητεία της Βουλής. Η δύναμη των κομμάτων στη νέα Βουλή των Αντιπροσώπων δεν θα επηρεάσει ουσιαστικά την Κυβέρνηση, διότι το σύστημα είναι Προεδρικό. Ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης έχει υπόλοιπο θητείας μέχρι τις αρχές του 2028 και είναι ο μόνος αρμόδιος να επιλέγει υπουργούς. Σε πρόσφατη συνέντευξή του εξέφρασε την επιθυμία να δει μία κεντροδεξιά πλειοψηφία στη  Βουλή, αναφερόμενος στις δυνάμεις του Δημοκρατικού Συναγερμού (ΔΗΣΥ), του Δημοκρατικού Κόμματος (ΔΗΚΟ) και της Δημοκρατικής Παράταξης (ΔΗΠΑ). Πάντως οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι και στην Κύπρο έχουν άνοδο κόμματα καινούργια και κινήσεις που μέχρι σήμερα δεν έχουν κυβερνήσει.

Σύμβολο αυτοθυσίας και ηρωισμού με διεθνή απήχηση είναι η Έξοδος της Φρουράς της Ιεράς Πόλεως του Μεσολογγίου. Έγινε το βράδυ του Λαζάρου καθώς ξημέρωνε η  Κυριακή των Βαΐων του 1826. Φέτος  στις 4-5 Απριλίου συμπληρώνονται ακριβώς διακόσια χρόνια. Είναι βέβαιο ότι Πολιτεία, Εκκλησία και Τοπική Αυτοδιοίκηση έχουν ήδη προετοιμασθεί ώστε να τιμηθούν οι πεσόντες και να διαδοθούν τα μηνύματα της Εξόδου στη νέα γενιά και στη διεθνή κοινή γνώμη. Άλλωστε στην Πολιορκία και στην Έξοδο μετείχαν πολλοί Φιλέλληνες από διάφορες χώρες.

Σε μία περίοδο τοξικότητας στο πολιτικό σκηνικό της χώρας μας αξίζει να στρέψουμε την προσοχή μας στις πάμπολλες εκδηλώσεις, οι οποίες θα λάβουν χώρα στο Μεσολόγγι, για να θυμηθούμε τα Ελληνορθόδοξα ιδανικά των αγωνιστών της Ελληνικής Επαναστάσεως και για να αρθούμε υπεράνω διαιρέσεων και φανατισμών.

Ας ευχηθούμε καλή επιτυχία στην ημικατεχόμενη Κύπρο για τον υπεύθυνο ευρωπαϊκό ρόλο που έχει αναλάβει και ας βοηθήσουμε όλοι να φτάσουν στις νέες γενιές τα διαχρονικά διδάγματα από την Έξοδο του Μεσολογγίου. Να πάρουμε παιδιά και εγγόνια από το χέρι και να ξεναγηθούμε μαζί τους στον Κήπο των Ηρώων. Μεσολόγγι και Κύπρος συνδέονται στενά λόγω της συμμετοχής πολλών Ελλήνων Κυπρίων στην Πολιορκία και στην  Έξοδο.

Άρθρο στα ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ, 3.1.2026

πηγή φωτογραφίας: PIO, Andreas Loucaides 

Στο Παρίσι ο Κυριάκος Μητσοτάκης για τη σύνοδο της “Συμμαχίας των Προθύμων” – Τι θα συζητηθεί

Από
pcuser
-
0

Συμμετέχουν 35 χώρες

Στο Παρίσι μεταβαίνει σήμερα ο Κυριάκος Μητσοτάκης, προκειμένου να συμμετάσχει στην κρίσιμη σύνοδο που συγκαλεί ο Μακρόν, ενώ αναμένονται επίσης ο πρόεδρος της Ουκρανίας, ο πρωθυπουργός της Βρετανίας, ο καγκελάριος της Γερμανίας, η Ιταλίδα πρωθυπουργός και ο Καναδός ομόλογός της

Στο Παρίσι μεταβαίνει σήμερα ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, προκειμένου να συμμετάσχει στην κρίσιμη σύνοδο που συγκαλεί ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν. Η λεγόμενη «Συμμαχία των Προθύμων», στην οποία συμμετέχουν 35 χώρες, έχει ως βασικό στόχο τον καθορισμό της συνεισφοράς κάθε κράτους στο πακέτο στήριξης προς το Κίεβο, καθώς και τη διαμόρφωση των επιχειρησιακών όρων που θα διασφαλίζουν την ασφάλεια της Ουκρανίας σε περίπτωση επίτευξης κατάπαυσης του πυρός.

Όπως αναφέρει η γαλλική προεδρία, στο επίκεντρο των συζητήσεων θα βρεθεί και το ενδεχόμενο ανάπτυξης πολυεθνικής δύναμης, στο πλαίσιο μιας πιθανής πολιτικής συμφωνίας για την ουκρανική ασφάλεια.

Ιδιαίτερη σημασία έχει η πρώτη διά ζώσης συμμετοχή Αμερικανών απεσταλμένων (Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ), γεγονός που σηματοδοτεί τη σύγκλιση ΗΠΑ και Ευρώπης. Σύμφωνα με διπλωματικές πηγές, αναμένονται επίσης ο πρόεδρος της Ουκρανίας Βολοντίμιρ Ζελένσκι, ο πρωθυπουργός της Βρετανίας Κιρ Στάρμερ, ο καγκελάριος της Γερμανίας Φρίντριχ Μερτς, η Ιταλίδα πρωθυπουργός Τζόρτζια Μελόνι και ο Καναδός ομόλογός της Μαρκ Κάρνεϊ.

Τέλος, σύμφωνα με τη γαλλική προεδρία, θα συζητηθεί επίσης «η ανάπτυξη μιας πολυεθνικής δύναμης» για την ασφάλεια της Ουκρανίας, στο πλαίσιο μιας πιθανής πολιτικής συμφωνίας.

https://www.parapolitika.gr/politiki/article/1661131/sto-parisi-o-kuriakos-mitsotakis-gia-ti-sunodo-tis-summahias-ton-prothumon-ti-tha-suzitithei-video/?

1...418419420...3,033Σελίδα 419 από 3,033