The Atlantic
Της Anne Applebaum
Εικονογράφηση: Ben Jones
9 Ιανουαρίου 2026
Η μετατροπή της Υπηρεσίας Μετανάστευσης και Τελωνείων (ICE) σε ένα είδος εθνικής αστυνομικής δύναμης, η οποία σε ορισμένες περιπτώσεις υποστηρίζεται από στρατιώτες της Εθνοφρουράς, έχει παρουσιαστεί ως ζήτημα μεταναστευτικής πολιτικής — όμως οι δυνάμεις αυτές αναδιαμορφώνουν τη δημοκρατία για όλους μας. Η μετατόπιση αυτή ήταν εμφανής ακόμη και πριν από τους πυροβολισμούς στη Μινεάπολη και στο Πόρτλαντ αυτή την εβδομάδα. Σε αυτό το επεισόδιο, ο George Retes, Αμερικανός πολίτης και βετεράνος του Στρατού, αφηγείται πώς συνελήφθη από πράκτορες της ICE και κρατήθηκε για τρεις ημέρες χωρίς καμία εξήγηση. Η αρθρογράφος του The Atlantic Anne Applebaum επιστρέφει ως παρουσιάστρια της εκπομπής Autocracy in America και συνομιλεί με τη Margy O’Herron και τη Liza Goitein από το Πρόγραμμα Ελευθερίας και Εθνικής Ασφάλειας του Brennan Center for Justice στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, σχετικά με τον πιθανό αντίκτυπο αυτών των δυνάμεων στις εκλογές του Νοεμβρίου.
Ακολουθεί απομαγνητοφωνημένο κείμενο του επεισοδίου:
Anne Applebaum: Από το The Atlantic, αυτό είναι το Autocracy in America. Είμαι η Anne Applebaum.
Applebaum: Σε αυτή τη νέα σεζόν, θα θέσω το ερώτημα πώς ο Λευκός Οίκος του Τραμπ ξαναγράφει τους κανόνες της αμερικανικής πολιτικής και θα σας γνωρίσω με ορισμένους Αμερικανούς των οποίων οι ζωές έχουν αλλάξει ως αποτέλεσμα. Ο πρόεδρος και το περιβάλλον του συσσωρεύουν εξουσία με τρόπους που μου είναι οικείοι: έτσι ακριβώς έχουν αλλοιώσει τις δημοκρατίες τους εκλεγμένοι ηγέτες σε άλλες χώρες. Θέλω να κατανοήσω πώς λειτουργούν τέτοιου είδους αλλαγές εδώ και τι προμηνύουν για το μέλλον.
George Retes: Ονομάζομαι George Retes Jr. Είμαι 25 ετών. Γεννήθηκα και μεγάλωσα εδώ, στο Βεντούρα της Καλιφόρνια. Είμαι πατέρας δύο παιδιών και, ναι, είμαι Αμερικανός πολίτης. Η ημέρα που συνελήφθηκα από πράκτορες της ICE ήταν η 10η Ιουλίου.
Applebaum: Το πρώτο αυτό επεισόδιο θα επικεντρωθεί σε ένα ζήτημα που πιθανότατα έχετε ήδη ακούσει: τη μεταμόρφωση των αξιωματικών μετανάστευσης και τελωνείων της Αμερικής σε μια μασκοφόρα και βαριά οπλισμένη παραστρατιωτική δύναμη και την ανάπτυξη της Εθνοφρουράς σε αμερικανικές πόλεις, υποτίθεται για την προστασία τους. Πολλοί Αμερικανοί ενδέχεται να θεωρούν ότι πρόκειται για μια αλλαγή που επηρεάζει κυρίως τους παράτυπους μετανάστες, όμως αυτή η νέα ομοσπονδιακή αστυνομική δύναμη θεσπίζει και πρότυπα ανομίας, λειτουργώντας με την παραδοχή της ατιμωρησίας — κάτι που αλλάζει τις ζωές και των ίδιων των Αμερικανών πολιτών.
Ο George Retes έχει ήδη βιώσει αυτόν τον αντίκτυπο.
Retes: Οδηγούσα προς τον χώρο εργασίας μου, όπου δουλεύω ως συμβασιούχος φύλακας ασφαλείας. Όταν έφτασα, ολόκληρος ο δρόμος ήταν γεμάτος αυτοκίνητα, προφυλακτήρα με προφυλακτήρα — άνθρωποι κατέβαιναν, αυτοκίνητα προσπαθούσαν να περάσουν το ένα γύρω από το άλλο. Σκέφτηκα: «Εντάξει, απλώς πρέπει να πάω στη δουλειά». Προχωράω λοιπόν και συναντώ ένα μπλόκο από πράκτορες της ICE, απλωμένους κατά μήκος του δρόμου.
Retes: Υπήρχαν άνθρωποι που χτυπούσαν κάδους σκουπιδιών και φώναζαν. Κατέβηκα από το αυτοκίνητο και στάθηκα δίπλα του. Τους φώναζα ουσιαστικά: «Είμαι Αμερικανός πολίτης. Είμαι βετεράνος. Προσπαθώ απλώς να πάω στη δουλειά μου. Δεν διαδηλώνω». Πίστευα ότι όλα θα πάνε καλά, αλλά από την πρώτη στιγμή ήταν εχθρικοί.
Μου έλεγαν: «Σήμερα δεν θα πας στη δουλειά. Μπες πίσω στο αυτοκίνητό σου. Φύγε». Τελικά μπαίνω ξανά στο αυτοκίνητο και τότε αρχίζουν όλοι να κινούνται σε γραμμή προς το μέρος μου, περικυκλώνοντας το όχημά μου. Πράκτορες στα πλάγια τραβούσαν τα χερούλια, προσπαθούσαν να ανοίξουν την πόρτα, μου φώναζαν να βγω έξω, ενώ οι πράκτορες μπροστά από το αυτοκίνητο μου έλεγαν να κάνω όπισθεν — δίνοντας εντολές που αναιρούσαν όσα έλεγαν οι άλλοι.
Τελικά έριξαν δακρυγόνα. Βρισκόμουν μέσα, πνιγόμουν, προσπαθούσα να τους ικετεύσω λέγοντας ότι δεν μπορώ να δω· το αυτοκίνητό μου είχε γεμίσει καπνό. Κάποια στιγμή χτύπησαν ξανά το παράθυρό μου και αυτό έσπασε. Αμέσως, τη στιγμή που έσπασε, ένας άλλος πράκτορας έβαλε το χέρι του μέσα και μου έριξε σπρέι πιπεριού στο πρόσωπο.
Με τράβηξαν έξω από το αυτοκίνητο και με πέταξαν στο έδαφος. Αμέσως γονάτισαν πάνω στον λαιμό και την πλάτη μου. Υπήρχαν ίσως τέσσερις ή πέντε ακόμη πράκτορες γύρω μας, απλώς να παρακολουθούν. Και όλη την ώρα ρωτούσαν μεταξύ τους: «Γιατί συνελήφθη;» — έμοιαζαν και οι ίδιοι μπερδεμένοι.
Τελικά με έβαλαν σε ένα όχημα SUV χωρίς διακριτικά και με μετέφεραν στο κέντρο κράτησης στο κέντρο του Λος Άντζελες. Μας υπέβαλαν σε σωματικό έλεγχο, πήραν δακτυλικά αποτυπώματα, μας φωτογράφισαν. Τα χέρια μου έκαιγαν. Το πρόσωπό μου έκαιγε ακόμη από τα δακρυγόνα. Και σε όλο το διάστημα που βρισκόμουν εκεί, καμία τηλεφωνική κλήση, κανένας δικηγόρος, κανένα ντους. Τίποτα.
Κρατήθηκα για τρεις νύχτες και τρεις ημέρες. Εκείνο το Σάββατο ήταν το πάρτι για τα τρίτα γενέθλια της κόρης μου, και αυτό ήταν ίσως το χειρότερο συναίσθημα απ’ όλα. Είναι η πριγκίπισσά μου. Ήταν φρικτό.
Την Κυριακή, ένας φύλακας έρχεται και λέει απλώς: «Φεύγεις», ότι απολύομαι — αυτό και μόνο. Μου είπαν: «Είσαι ελεύθερος». Όλες οι κατηγορίες είχαν αποσυρθεί· «είσαι ελεύθερος». Τους ρώτησα: «Δηλαδή με κλείσατε μέσα και έχασα τα γενέθλια της κόρης μου χωρίς κανέναν γαμημένο λόγο;» Και απλώς σιώπησαν. Παρέμειναν σιωπηλοί. Δεν μου δόθηκε καμία εξήγηση, καμία συγγνώμη — μόνο: «Αυτό ήταν».
Retes: Όσο ήμουν κρατούμενος, σε όλο εκείνο το διάστημα, ήξερα ότι αν έβγαινα από εκεί μέσα, σίγουρα θα κινούσα νομικά. Θα έκανα τη φωνή μου να ακουστεί, γιατί αυτός είναι ο μόνος τρόπος να λογοδοτήσουν για όσα έκαναν. Κάποιος πρέπει να λογοδοτήσει. Το να μεταχειρίζεσαι ανθρώπους με έναν συγκεκριμένο τρόπο, χωρίς αξιοπρέπεια, χωρίς σεβασμό, χωρίς ανθρωπιά, είναι απλώς γαμημένα λάθος. Το να μην έχεις κανένα γαμημένο δικαίωμα —ιδίως εδώ στην Αμερική, όπου υποτίθεται ότι αυτός είναι ο πυρήνας των αξιών μας— είναι λάθος. Πηγαίνει κόντρα σε όλα όσα υποστηρίζουμε ότι εκπροσωπούμε. Και έτσι ελπίζω ότι το σύστημα δικαιοσύνης, παρότι δεν πιστεύω ότι λειτουργεί πάντα, ελπίζω ότι σε αυτή την περίπτωση θα λειτουργήσει.
Applebaum: Σύμφωνα με μία καταμέτρηση της ProPublica, πάνω από 170 Αμερικανοί πολίτες, όπως ο George Retes, έχουν ήδη τεθεί υπό κράτηση από την ICE.
Η αχρείαστη ανάπτυξη ενόπλων πρακτόρων σε ειρηνικούς δρόμους έχει επίσης οδηγήσει σε τραγωδίες.
Αυτή την εβδομάδα, μια γυναίκα πυροβολήθηκε και σκοτώθηκε μέσα στο αυτοκίνητό της από πράκτορα της ICE στη Μινεάπολη.
Τον περασμένο Σεπτέμβριο, ένας άνδρας πυροβολήθηκε και σκοτώθηκε από την ICE έξω από το Σικάγο.
Και τον περασμένο Νοέμβριο, ένας Αφγανός πρόσφυγας πυροβόλησε δύο στρατιώτες της Εθνοφρουράς στην Ουάσινγκτον, D.C., και κατηγορείται για τη δολοφονία της μίας εξ αυτών, μιας 20χρονης γυναίκας από τη Δυτική Βιρτζίνια. Είχε αναπτυχθεί εκεί, ειλικρινά, για καθαρά συμβολικούς λόγους — για να επιδειχθεί ο έλεγχος του Τραμπ επί του στρατού και επί της πρωτεύουσας του έθνους. Και δολοφονήθηκε, όπως φαίνεται, ακριβώς επειδή λειτουργούσε ως σύμβολο αυτής της αμερικανικής στρατιωτικής ισχύος. Ο δράστης έχει δηλώσει αθώος.
Η ICE, καθώς και η χρήση της Εθνοφρουράς για την προστασία της ICE, έχουν παρουσιαστεί ως ζήτημα μεταναστευτικής πολιτικής· όμως οι Αμερικανοί πράκτορες μετανάστευσης και τελωνείων δεν χρησιμοποιούνται μόνο για αυτόν τον σκοπό.
Η κυβέρνηση Τραμπ αξιοποιεί επίσης την ICE και την Εθνοφρουρά για την προβολή ισχύος, για να καταδείξει ότι μπορεί να λειτουργεί χωρίς περιορισμούς και σε ευθεία περιφρόνηση του νόμου.
Πόσο νόμιμη είναι η ανάπτυξη αυτών των πρακτόρων και στρατιωτών; Έχει συμβεί ποτέ κάτι παρόμοιο στο παρελθόν; Φαίνεται ότι πλέον οποιοσδήποτε Αμερικανός μπορεί να συλληφθεί ή να παρενοχληθεί — ή ακόμη και να σκοτωθεί. Μπορεί η Αμερικανική Εθνοφρουρά να χρησιμοποιείται ως πιόνι σε ένα προεδρικό παιχνίδι ισχύος — και αυτό να είναι νόμιμο;
Ρώτησα δύο ειδικούς από το Brennan Center for Justice του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης τι θα έπρεπε να κάνουμε για να διασφαλίσουμε τη δική μας ασφάλεια και να διαφυλάξουμε τη δημοκρατία μας. (Η συζήτηση πραγματοποιήθηκε πριν από τη δολοφονία στη Μινεάπολη αυτή την εβδομάδα.)
Η πρώτη μας καλεσμένη, η Margy O’Herron, έχει τεκμηριώσει τη μεταμόρφωση της ICE. Ξεκίνησα ρωτώντας την για την υπόθεση του George Retes και για το τι υποτίθεται ότι οφείλει να κάνει η ICE όταν συλλαμβάνει έναν πολίτη. (Και θα πρέπει να σημειώσουμε εδώ ότι η ICE δεν απάντησε στα ερωτήματα του The Atlantic σχετικά με την υπόθεση Retes.)
Margy O’Herron: Όταν η ICE διαπιστώσει ότι κάποιος είναι πολίτης, υποτίθεται ότι πρέπει να τον αφήσει ελεύθερο αμέσως. Νομίζω ότι αυτό που βλέπουμε επίσης είναι ένα ευρύτερο φαινόμενο ανεξέλεγκτων και χαοτικών απελάσεων και συλλήψεων, το οποίο είναι επικίνδυνο και θέτει σε κίνδυνο τα δικαιώματα όλων μας.
Applebaum: Εντάξει, άρα οι πολίτες που τίθενται υπό κράτηση υποτίθεται ότι έχουν ένα συγκεκριμένο σύνολο δικαιωμάτων, αν και ακόμη και αυτά πλέον φαίνεται να απειλούνται. Τι ισχύει όμως για τους μη πολίτες;
O’Herron: Υπάρχει ένα βασικό γεγονός που πιστεύω ότι είναι διαφορετικό και εξαιρετικά σημαντικό να το κατανοήσει ο κόσμος. Και αυτό είναι ότι το μεταναστευτικό σύστημα θεωρείται ένα αστικό, όχι ποινικό, σύστημα. Δηλαδή, δεν πρόκειται για επιβολή του νόμου με την έννοια της δίωξης εγκληματιών. Η συντριπτική πλειονότητα των μεταναστών που βρίσκονται στο σύστημα κατηγορούνται, αν κατηγορούνται για κάτι, μόνο για ένα αστικό αδίκημα, και αυτό είναι: βρίσκεστε στη χώρα χωρίς άδεια, και υπάρχει μια αστική διαδικασία για την απομάκρυνσή σας. Εξαιτίας αυτού, πολλοί από τους κανόνες που ισχύουν στο ποινικό πλαίσιο, όπως το δικαίωμα σε νομική εκπροσώπηση, δεν ισχύουν στο αστικό πλαίσιο. Όμως οι αρχές λειτουργούν σαν να πρόκειται για εγκληματίες. Τους συλλαμβάνουν. Τους κρατούν. Και η Τέταρτη και η Πέμπτη Τροπολογία εξακολουθούν να εφαρμόζονται στους μετανάστες. Εφαρμόζονται με τον ίδιο τρόπο που εφαρμόζονται και στους πολίτες. Δεν υπάρχει διάκριση στον νόμο. Χωρίς αυτές τις εγγυήσεις, η ICE συλλαμβάνει ανθρώπους και τους απομακρύνει από τη χώρα χωρίς καμία διαδικασία, χωρίς να τους ενημερώνει ότι πρόκειται να απελαθούν, χωρίς να τους επιτρέπει να μιλήσουν με δικηγόρο — αυτό δεν είναι νόμιμο· είναι αντισυνταγματικό. Αυτά τα δικαιώματα υπάρχουν και πρέπει να προστατεύονται.
Applebaum: Το μεγάλο νομοσχέδιο δαπανών του Τραμπ, το οποίο ο ίδιος αποκάλεσε One Big Beautiful Act, προβλέπει τη διάθεση άνω των 170 δισεκατομμυρίων δολαρίων για την επιβολή της νομοθεσίας στα σύνορα και τη μετανάστευση, με σημαντικό μέρος να κατευθύνεται προς την ICE. Μπορείτε να μας δώσετε μια εικόνα της κλίμακας αυτών των δαπανών; Τι επιτρέπει στην ICE να κάνει που είναι διαφορετικό από όσα της επιτρεπόταν στο παρελθόν;
O’Herron: Για να το βάλουμε σε πλαίσιο, πρόκειται για 170 δισεκατομμύρια δολάρια σε βάθος τετραετίας. Την ίδια στιγμή, σε ολόκληρη τη χώρα, όλες οι πολιτειακές και τοπικές αστυνομικές αρχές μαζί δαπάνησαν περίπου 135 δισεκατομμύρια δολάρια μέσα σε έναν χρόνο [το 2021]. Τα χρήματα που κατευθύνονται στην ICE είναι τριπλάσια από όσα είχε προηγουμένως εγκριθεί ότι μπορεί να λάβει. Και αυτό σημαίνει ότι οι τύποι επιχειρήσεων που έχουμε ήδη δει —οι έφοδοι και η κλίμακα των κρατήσεων— είναι απλώς η κορυφή του παγόβουνου. Θα αυξηθούν δραστικά καθώς αρχίσουν να δαπανώνται όλα αυτά τα κονδύλια.
Applebaum: Και φυσικά, όλη αυτή η χρηματοδότηση κατευθύνεται προς την επιβολή του νόμου, ενώ ελάχιστα χρήματα πηγαίνουν στους δικαστές ή στα δικαστήρια μετανάστευσης, που για μεγάλο χρονικό διάστημα ήταν οι χώροι όπου τα άτομα που στοχοποιούνταν για απέλαση μπορούσαν να παρουσιάσουν την υπόθεσή τους ή να διατυπώσουν τα επιχειρήματά τους.
O’Herron: Ακριβώς. Βλέπουμε μια αύξηση κατά 400% στην κράτηση και μόλις 14% αύξηση στον αριθμό των δικαστών. Έχουμε επίσης δει επιθέσεις κατά των δικαστηρίων μετανάστευσης και των δικαστών μετανάστευσης. Η κυβέρνηση έχει απολύσει περισσότερους από 80 δικαστές μετανάστευσης, στην πλειονότητά τους χωρίς ουσιαστικό λόγο. Ισχυρίζονται ότι αυτό αποτελεί δικαίωμα του προέδρου, να αποφασίζει ποιος θα είναι δικαστής μετανάστευσης. Κανείς εύλογα υποθέτει ότι απολύονται επειδή οι θέσεις τους, το ιστορικό τους ή το υπόβαθρό τους δεν είναι αρεστά στη σημερινή κυβέρνηση. Και τώρα προτείνουν να αντικαταστήσουν αυτούς τους απολυμένους δικαστές με στρατιωτικούς νομικούς. Και παρότι υπάρχουν εξαιρετικοί δικηγόροι στον στρατό, δεν είναι εκπαιδευμένοι ως δικαστές μετανάστευσης. Χωρίς αυτή την εκπαίδευση, χωρίς αυτό το υπόβαθρο, υποδηλώνεται ότι κάτι άλλο βρίσκεται σε εξέλιξη. Και ο φόβος είναι ότι αυτοί οι δικαστές θα βρίσκονται εκεί για να επικυρώνουν μηχανικά τη γενικευμένη ατζέντα απελάσεων της κυβέρνησης.
Applebaum: Καθώς τα χρήματα αρχίζουν να δαπανώνται, ποιες είναι ορισμένες από τις αλλαγές που θα δούμε όλοι μας; Άνθρωποι που δεν εμπλέκονται άμεσα με τη μετανάστευση ή την επιβολή της μεταναστευτικής νομοθεσίας, ή που δεν είναι οι ίδιοι μετανάστες — τι θα δούμε; Πώς θα επηρεαστούμε;
O’Herron: Νομίζω ότι θα δούμε περισσότερες εφόδους και ενισχυμένη επιτήρηση, όπως ήδη παρατηρούμε στο Σικάγο και στο Λος Άντζελες — περιπολίες της ICE σε αστικές περιοχές και επίσης άλλες δυνάμεις επιβολής του νόμου που έχουν ανατεθεί να υποστηρίζουν την ICE. Πλέον έχουμε την Υπηρεσία Τελωνείων και Προστασίας Συνόρων, η οποία παραδοσιακά δρα στα σύνορα, να υποστηρίζει την ICE. Έχουμε επίσης περισσότερους από 2.000 άλλους ομοσπονδιακούς πράκτορες επιβολής του νόμου — νομίζω ότι η Washington Post ανέφερε πως το 25% των πρακτόρων του FBI έχει πλέον αποσπαστεί για την επιβολή της νομοθεσίας σε βάρος αμάχων στο μεταναστευτικό σύστημα. Και αυτό αποτελεί μια τεράστια μετατόπιση: από την επιβολή του νόμου απέναντι σε αυτούς που θα θεωρούσαμε «κακούς», στη στοχοποίηση μεταναστών που δεν έχουν κάνει τίποτε άλλο παρά να εισέλθουν στη χώρα χωρίς άδεια. Ακόμη και ο αριθμός των ανθρώπων που έχουν εισέλθει παράτυπα στη χώρα είναι μικρότερος από τον αριθμό των ανθρώπων που συλλαμβάνονται. Από όσους συλλαμβάνονται, το 70% δεν έχει απολύτως κανένα ποινικό παρελθόν, και από εκείνους που έχουν, ένας πολύ μικρός αριθμός έχει οποιοδήποτε ιστορικό βίαιης εγκληματικότητας. Οι περισσότεροι έχουν αδικήματα κατά περιουσίας ή —
Applebaum: Πρόστιμα στάθμευσης, διάβασα σε μία περίπτωση.
O’Herron: Ακόμη και πρόστιμα στάθμευσης, ναι. Ακριβώς. Και έτσι παίρνεις έναν πράκτορα του FBI, άρτια εκπαιδευμένο να κυνηγά έναν έμπορο ναρκωτικών ή έναν παιδόφιλο, και τον βάζεις να κυνηγά έναν κηπουρό ή έναν άνθρωπο που δουλεύει σε πλυντήριο αυτοκινήτων — να στρέφεται δηλαδή εναντίον απλών πολιτών.
Applebaum: Αν όλο αυτό είναι παράνομο, αν παραβιάζει την ισχύουσα νομοθεσία, γιατί τα δικαστήρια δεν φαίνεται να μπορούν να σταματήσουν αυτού του είδους τη συμπεριφορά;
O’Herron: Νομίζω ότι τα δικαστήρια πράγματι προσπαθούν να τη σταματήσουν — ή τουλάχιστον αυτό επιχειρούν. Έχουν υπάρξει ορισμένες πολύ σημαντικές αποφάσεις, τόσο στο Σικάγο όσο και στο Λος Άντζελες, όπου έχουμε δει πολλή βία εναντίον μεταναστών τους τελευταίους μήνες. Ένα περιφερειακό δικαστήριο στο Λος Άντζελες, για παράδειγμα, έκρινε ότι η ICE δεν μπορεί να συλλαμβάνει μετανάστες χωρίς εύλογη υποψία και ότι δεν μπορεί να βασίζεται σε ορισμένους παράγοντες, όπως η φυλή ή η ομιλία, για να θεμελιώσει αυτή την εύλογη υποψία. Η απόφαση αυτή ανεστάλη από το Ανώτατο Δικαστήριο, δυστυχώς. Ωστόσο, στο μεσοδιάστημα, όσο η δικαστική εντολή ίσχυε, τηρήθηκε.
Applebaum: Όμως αυτό δεν τους εμποδίζει να συνεχίζουν να συλλαμβάνουν ανθρώπους.
O’Herron: Νομίζω ότι υπάρχει μια αίσθηση «από τα πάνω» πως οι πράκτορες που προβαίνουν σε αυτές τις ενέργειες δεν θα αντιμετωπίσουν καμία συνέπεια. Για παράδειγμα, κυκλοφόρησε ευρέως ένα βίντεο με μια γυναίκα που την έσπρωξε πράκτορας της ICE έξω από το γραφείο μετανάστευσης στη Νέα Υόρκη. Την έσπρωξε σε έναν διάδρομο, εκείνη έπεσε και κατέληξε στο νοσοκομείο. Αρχικά, η ICE εξέδωσε ανακοίνωση λέγοντας ότι τέτοιου είδους συμπεριφορά είναι απαράδεκτη, όμως λίγες ημέρες αργότερα αναφέρθηκε ότι ο συγκεκριμένος πράκτορας είχε επιστρέψει κανονικά στα καθήκοντά του.
Η κυβέρνηση έχει επίσης περικόψει πολλά από τα γραφεία εποπτείας, τα οποία υποτίθεται ότι λειτουργούν ως μηχανισμοί καταγραφής και ελέγχου τέτοιων καταχρήσεων. Πρόκειται για εξαιρετικά σημαντικές υπηρεσίες, που κάθε χρόνο δέχονται χιλιάδες καταγγελίες για ακριβώς αυτού του είδους τη συμπεριφορά. Αντ’ αυτού, πλέον καλούμαστε να βασιστούμε αποκλειστικά στα δικαστήρια για την αντιμετώπιση αυτών των πρακτικών.
Applebaum: Αν κάνουμε ένα βήμα πίσω, αυτό που φαίνεται να λέτε είναι ότι παραχωρούμε σε μια βαριά οπλισμένη ομοσπονδιακή αστυνομική δύναμη την άδεια να παραβιάζει τον νόμο με ατιμωρησία. Δεν τιμωρούνται ούτε για παράνομες ούτε για ανήθικες πράξεις, και κανείς δεν παρακολουθεί τι συμβαίνει.
O’Herron: Μπορεί κανείς ακόμη να υποβάλει καταγγελία στην ICE. Και παρότι αυτό μπορεί να μοιάζει μάταιο, είναι εξαιρετικά σημαντικό για την καταγραφή όσων συμβαίνουν. Τα αρχεία αυτά είναι στη συνέχεια προσβάσιμα μέσω του Νόμου περί Ελευθερίας της Πληροφόρησης. Είναι διαθέσιμα στο Κογκρέσο. Και θα είναι διαθέσιμα σε μια μελλοντική κυβέρνηση, ώστε να μπορέσει να εντοπίσει τι έχει συμβεί και να προχωρήσει σε αποκατάσταση.
Applebaum: Μου φαίνεται ότι η ίδια η φύση της επιβολής της μεταναστευτικής νομοθεσίας αλλάζει και αρχίζει να μοιάζει πολύ περισσότερο με τον «Πόλεμο κατά της Τρομοκρατίας».
O’Herron: Ναι, νομίζω ότι αυτό είναι σωστό. Αυτό που βλέπουμε πλέον είναι μια εξαιρετικά βαριά, στρατιωτικοποιημένη παρουσία επιβολής του νόμου, με ελάχιστη εποπτεία. Βλέπουμε πράκτορες της ICE και τις συνεργαζόμενες δυνάμεις επιβολής του νόμου να λειτουργούν —είναι ντυμένοι σαν στρατιώτες. Χρησιμοποιούν στρατιωτικό οπλισμό. Καταρριχώνται με σχοινιά από ελικόπτερα Black Hawk. Χρησιμοποιούν κρότου-λάμψης για να «καθαρίσουν» κτίρια. Δένουν με πλαστικές χειροπέδες ηλικιωμένους και παιδιά ως μέθοδο εκκένωσης ενός κτιρίου. Αυτά είναι εργαλεία που χρησιμοποιούνται από ένοπλους στρατιώτες εναντίον εχθρών — όχι εργαλεία που χρησιμοποιούμε εναντίον αμάχων.
Πιστεύω λοιπόν ότι υπάρχει μια προσπάθεια τρομοκράτησης, εκφοβισμού και πιθανότατα εξαναγκασμού ανθρώπων είτε να αυτο-απελαθούν είτε να μην έρθουν εξαρχής. Και νομίζω επίσης ότι πρόκειται για μια προσπάθεια επιβολής του αφηγήματος ότι «κυνηγάμε τους χειρότερους από τους χειρότερους». Αυτή είναι η γραμμή που χρησιμοποιεί η κυβέρνηση, αλλά δεν ανταποκρίνεται σε αυτό που πραγματικά κάνει. Όταν παρουσιάζουν την εικόνα ότι χρειάζονται όλη αυτή την υποστήριξη, όλον αυτόν τον βαρύ εξοπλισμό, δημιουργείται η εντύπωση ότι πράγματι αντιμετωπίζουν εξαιρετικά επικίνδυνους στόχους. Όμως τα δεδομένα δεν στηρίζουν αυτόν τον ισχυρισμό.
Applebaum: Άρα προσπαθούν να πείσουν τον κόσμο ότι πρόκειται για μια πραγματική στρατιωτική επιχείρηση εναντίον πραγματικών τρομοκρατών. Έφτιαξαν μάλιστα και ένα βίντεο στρατολόγησης από μια επιδρομή όπου χρησιμοποιήθηκαν ελικόπτερα Black Hawk, παρουσιάζοντάς την σαν κάτι αντίστοιχο με τους Πεζοναύτες στο Ιράκ. Όμως ακόμη και εκείνη η επιδρομή υποτίθεται ότι στόχευε μια βενεζουελάνικη συμμορία, και παρ’ όλα αυτά κανένας από όσους συνελήφθη δεν φαίνεται να ήταν μέλος συμμορίας ή καν εγκληματίας. Άρα μιλάμε για απλούς ανθρώπους.
O’Herron: Ακριβώς. Ανθρώπους που τους βγάζουν από τα σπίτια τους, μέσα στη νύχτα, για να κάθονται στο κρύο και να περιμένουν μια ευκαιρία να πουν ότι είναι πολίτες.
[Μουσική]
Applebaum: Μιλάμε μέχρι τώρα για την ICE, αλλά αυτό είναι μόνο μία πτυχή της νέας στρατιωτικής παρουσίας στους δρόμους της Αμερικής. Η άλλη είναι η Εθνοφρουρά.
Liza Goitein: Για μένα, αστυνομικό κράτος είναι ένα καθεστώς στο οποίο η παρουσία —είτε του ομοσπονδιακού στρατού είτε των δυνάμεων επιβολής του νόμου— είναι τόσο βαριά, ώστε οι άνθρωποι να ζουν ουσιαστικά μέσα στον φόβο και να αλλάζουν τον τρόπο που συμπεριφέρονται.
Applebaum: Συνεχίζουμε μετά το διάλειμμα.
Applebaum: Πέρα από την ICE, ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ έχει αναπτύξει και την Εθνοφρουρά σε αρκετές μεγάλες πόλεις. Τους έχω δει να στέκονται γύρω από σταθμούς του μετρό στην Ουάσινγκτον, D.C., πλήρως οπλισμένους, κάτι που μου φαίνεται ιδιαίτερα ανησυχητικό. Ρώτησα τη δεύτερη καλεσμένη μου, τη Liza Goitein, επίσης από το Brennan Center, αν υπάρχουν ιστορικά προηγούμενα γι’ αυτό.
Goitein: Κανένας πρόεδρος δεν έχει χρησιμοποιήσει τον στρατό στο εσωτερικό της χώρας με τον τρόπο που τον χρησιμοποιεί ο πρόεδρος Τραμπ.
Applebaum: Ποτέ;
Goitein: Ποτέ. Για εγκληματικότητα στους δρόμους; Στην ιστορία του έθνους μας, οι πρόεδροι έχουν αναπτύξει στρατεύματα για την καταστολή πολιτικών ταραχών ή για την επιβολή του νόμου συνολικά 30 φορές. Και η τελευταία φορά ήταν το 1992, δηλαδή πριν από περισσότερα από 30 χρόνια.
Αυτό που βλέπουμε τώρα, λοιπόν, δεν είναι μόνο ότι ο Τραμπ έχει αναπτύξει τον στρατό σε αμερικανικές πόλεις τρεις φορές μέσα σε μόλις οκτώ μήνες θητείας —σε σύγκριση με 30 φορές σε ολόκληρη την προηγούμενη ιστορία της χώρας— αλλά και ότι το κάνει σε συνθήκες όπου κάτι τέτοιο δεν έχει ξανασυμβεί με αυτόν τον τρόπο.
Applebaum: Σωστά, άρα ούτε η πολιτεία ζητά βοήθεια ούτε παραβιάζει το ομοσπονδιακό δίκαιο. Δεν υπάρχει καμία από τις δικαιολογίες που είχαν χρησιμοποιηθεί στο παρελθόν.
Goitein: Ακριβώς. Δηλαδή, η μόνη φορά που νομίζω ότι χρησιμοποιήθηκε ο στρατός για εγκληματικότητα στους δρόμους ήταν στη Χαβάη κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν το Κογκρέσο επέβαλε στρατιωτικό νόμο. Και τότε η Χαβάη δεν ήταν ακόμη πολιτεία. Με αυτά τα δεδομένα, ο νόμος είναι — είναι ο 10 U.S.C. § 12406. Μακάρι να είχε ένα πιασάρικο όνομα.
Applebaum: (Γέλια.)
Goitein: Δεν έχει. Λοιπόν, θα τον αποκαλέσω απλώς «Τμήμα 12406». Πρόκειται για έναν νόμο που επιτρέπει στον πρόεδρο να θέτει υπό ομοσπονδιακό έλεγχο δυνάμεις της Εθνοφρουράς. Όμως ο νόμος αυτός δεν έχει χρησιμοποιηθεί ποτέ για την ανάπτυξη στρατευμάτων με σκοπό την καταστολή πολιτικών ταραχών, τουλάχιστον όχι από μόνος του. Ο Τραμπ τον χρησιμοποιεί με έναν πρωτοφανή τρόπο.
Applebaum: Και το κάνει επικαλούμενος ότι υπάρχει κατάσταση έκτακτης ανάγκης, σωστά; Ισχυρίζεται ότι ασκεί έκτακτες εξουσίες. Υπάρχει μια πολύ κακή ιστορική παράδοση ηγετών που χρησιμοποιούν «έκτακτες ανάγκες» για να κάνουν πράγματα που είναι παράνομα. Πηγαίνει πίσω στη δεκαετία του 1930 και ακόμη νωρίτερα.
Goitein: Ναι, και αυτό είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα αυταρχικών καθεστώτων σε όλο τον κόσμο, επειδή οι έκτακτες εξουσίες απαλλάσσουν τους ηγέτες από νομικούς περιορισμούς που διαφορετικά θα αντιμετώπιζαν. Υπάρχει λοιπόν προφανώς ο πειρασμός είτε να εκμεταλλευτούν πραγματικές κρίσεις είτε να κατασκευάσουν κρίσεις, προκειμένου να ενεργήσουν χωρίς αυτά τα νομικά όρια.
Applebaum: Σωστά. Φυσικά, ο πρόεδρος έχει ήδη χρησιμοποιήσει υπερβολικούς ισχυρισμούς περί «αναταραχής» και άρα «έκτακτης ανάγκης» στο Πόρτλαντ για να προσπαθήσει να δικαιολογήσει τη χρήση στρατευμάτων εκεί, πιθανόν αφού του έδειξαν παρωχημένα βίντεο. Ιστορικά, και οι πόλεμοι έχουν δώσει στους ηγέτες μια δικαιολογία για να καταστείλουν διαμαρτυρίες ή να επικαλεστούν έκτακτες εξουσίες. Ξέρετε, ενόψει της αμερικανικής επέμβασης στη Βενεζουέλα, αναρωτήθηκα αν ο σκοπός ήταν να δημιουργηθεί ένας λόγος ώστε ο πρόεδρος να κηρύξει κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Και αυτό με οδηγεί στο επόμενο ερώτημα: αν ο στρατός κινδυνεύει πλέον να μετατραπεί σε πολιτικό εργαλείο, που χρησιμοποιείται από τον Λευκό Οίκο όχι για να προστατεύσει τους Αμερικανούς από τους εχθρούς τους, αλλά για να ενισχύσει την ισχύ ή το κύρος του προέδρου και να τιμωρήσει τους αντιπάλους του.
Goitein: Όταν στρατιώτες σύρονται σε αυτό που ευρέως γίνεται αντιληπτό ως μια εσωτερική πολιτική σύγκρουση, αυτό —πρώτον— είναι εξαιρετικά επιβλαβές για το ηθικό τους. Δεν κατατάχθηκαν γι’ αυτό. Δεν τους αρέσει να τους μπλέκουν στην πολιτική. Αλλά επιπλέον, υπονομεύει την εμπιστοσύνη του κοινού στον στρατό. Όταν συμβαίνει αυτό, αποδυναμώνεται σοβαρά ο στρατός μας, όταν δεν μπορεί πλέον να απευθύνεται σε όλα τα στρώματα του αμερικανικού πληθυσμού και όταν χάνει την εμπιστοσύνη της κοινωνίας.
Και πρέπει να ανησυχούμε για τις μακροπρόθεσμες επιπτώσεις στον στρατό, ως προς το ποιοι θα κατατάσσονται και ποιοι θα παραμένουν στις ένοπλες δυνάμεις. Και όλο και περισσότερο τίθεται το ερώτημα: θα βλέπουμε να κατατάσσονται και να παραμένουν στον στρατό άνθρωποι που είτε συμφωνούν με την πολιτική ατζέντα του προέδρου, είτε αποδέχονται ότι ο στρατός πρέπει να χρησιμοποιείται για την αστυνόμευση συμπολιτών τους, είτε τουλάχιστον δεν έχουν πρόβλημα με το να χρησιμοποιείται με αυτόν τον τρόπο; Αυτό θα άλλαζε πολύ βαθιά και επικίνδυνα τη φύση του στρατού μας.
Applebaum: Ναι. Μία από τις βασικές πηγές νομιμοποίησης του αμερικανικού στρατού είναι ότι γίνεται αντιληπτός ως υπερκομματικός και ως ένας θεσμός που προστατεύει όλους μας. Άρα, αν χάσει αυτό το χαρακτηριστικό, χάνει και ένα μέρος της νομιμοποίησής του στα μάτια των Αμερικανών.
Goitein: Απολύτως. Και αυτός είναι πραγματικά ένας από τους κύριους κινδύνους όσων συμβαίνουν σήμερα, στον οποίο νομίζω ότι δεν δίνεται αρκετή προσοχή.
Applebaum: Να σας κάνω μια διαφορετική ερώτηση για το μέλλον: Πιστεύετε, όπως έχουν προειδοποιήσει ορισμένοι κυβερνήτες, ότι η ανάπτυξη ενόπλων δυνάμεων στους δρόμους μας —Εθνοφρουρά, ICE και άλλοι— θα χρησιμοποιηθεί για να διαμορφωθεί η κοινή γνώμη ενόψει των ενδιάμεσων εκλογών φέτος και ίσως και κατά τη διάρκεια των ίδιων των εκλογών;
Goitein: Ναι, σίγουρα υπάρχει ο κίνδυνος ο πρόεδρος να επιχειρήσει να αναπτύξει στρατεύματα γύρω από την περίοδο των εκλογών, με το σκεπτικό ότι οι άνθρωποι είναι λιγότερο πιθανό να βγουν να ψηφίσουν αν πιστεύουν ότι οι δρόμοι θα είναι γεμάτοι με βαριά οπλισμένες ομοσπονδιακές δυνάμεις επιβολής του νόμου ή στρατιωτικά τμήματα. Αυτό θα αποθαρρύνει ορισμένους από το να βγουν και να ασκήσουν το δικαίωμα ψήφου τους.
Πρέπει πραγματικά να ανησυχούμε όχι μόνο επειδή αυτό συμβαίνει τόσο συχνά —βλέπουμε μια κανονικοποίηση της χρήσης του στρατού στο εσωτερικό της χώρας— αλλά και επειδή παρατηρούμε μια σταδιακή διεύρυνση του σκοπού για τον οποίο χρησιμοποιείται. Στην αρχή ξεκίνησε με διαμαρτυρίες κατά των επιδρομών της ICE, που υποτίθεται ότι παρεμπόδιζαν την ικανότητά της να τις διεξάγει. Στη συνέχεια, πέρασε στον γενικό έλεγχο της εγκληματικότητας στην Ουάσινγκτον, D.C. Και εύλογα αναρωτιέται κανείς ποια θα είναι η επόμενη δικαιολογία. Μπορεί για κάποιο διάστημα να συνεχίσει να είναι η «εγκληματικότητα» ή οι διαδηλώσεις. Αλλά η επόμενη αιτία θα μπορούσε να είναι ισχυρισμοί περί νοθείας στις εκλογές — ένα φαινόμενο που στατιστικά είναι σχεδόν ανύπαρκτο.
Applebaum: Δηλαδή, θα μπορούσε κανείς να φανταστεί την ICE ή τον στρατό να χρησιμοποιούνται για την «αστυνόμευση» των εκλογικών τμημάτων;
Goitein: Όχι, όχι. Δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την αστυνόμευση εκλογικών τμημάτων. Ο νόμος είναι απολύτως σαφής: ο αμερικανικός στρατός και οι ομοσπονδιακοί ένοπλοι πράκτορες δεν επιτρέπεται να βρίσκονται σε εκλογικά τμήματα, εκτός αν απαιτείται χρήση βίας για την απόκρουση ενόπλων εχθρών των Ηνωμένων Πολιτειών. Υπάρχουν πολύ ισχυροί νόμοι που απαγορεύουν την παρέμβαση στις εκλογές γενικά και ειδικά από τον στρατό. Άρα αυτό είναι εκτός συζήτησης — ή τουλάχιστον, αν συνέβαινε, θα ήταν κατάφωρα και προφανώς παράνομο.
Applebaum: Άρα, τεχνικά, υπάρχουν νόμοι που θα έπρεπε να αποτρέπουν τη χρήση στρατευμάτων μέσα σε εκλογικά τμήματα. Όμως αυτή η κυβέρνηση έχει ήδη δείξει ότι είναι πρόθυμη να παραβιάσει τους νόμους. Και ίσως ένας από τους σκοπούς της ανάπτυξης στρατευμάτων στις πόλεις είναι απλώς η δημιουργία ενός γενικού κλίματος φόβου, ώστε οι άνθρωποι να φοβούνται να συμμετέχουν στη δημόσια ζωή;
Goitein: Είναι σίγουρα το προβλέψιμο αποτέλεσμα της συστηματικής ανάπτυξης του στρατού στους δρόμους: να αλλάζει τη συμπεριφορά των ανθρώπων, να φοβούνται να ασκήσουν τα δικαιώματά τους, να συμπεριφέρονται διαφορετικά.
Η δική μου ανησυχία είναι ότι κινούμαστε προς ένα καθεστώς όπου οι πόλεις αυτής της χώρας αρχίζουν πραγματικά να μοιάζουν με αστυνομικά κράτη. Και για μένα, αστυνομικό κράτος είναι ένα μέρος όπου η παρουσία —είτε του ομοσπονδιακού στρατού είτε των δυνάμεων επιβολής του νόμου— είναι τόσο βαριά και το «πάγωμα» στην άσκηση των δικαιωμάτων των ανθρώπων τόσο έντονο, ώστε οι πολίτες να ζουν ουσιαστικά μέσα στον φόβο και να αλλάζουν τη συμπεριφορά τους.
Προσωπικά γνωρίζω αρκετούς ανθρώπους που είναι είτε Αμερικανοί πολίτες είτε μετανάστες που βρίσκονται νόμιμα στη χώρα, και μου έχουν πει ότι μένουν μέσα όσο περισσότερο μπορούν και δεν βγαίνουν έξω παρά μόνο όταν είναι απολύτως απαραίτητο.
Goitein: Για μένα, αυτό το είδος φόβου και αυτή η αλλαγή στη συμπεριφορά είναι ακριβώς αυτό που χαρακτηρίζει τη ζωή σε ένα αστυνομικό κράτος.
Applebaum: Σας ευχαριστώ, Liza.
Goitein: Ευχαριστώ για την πρόσκληση.
Applebaum: Το Autocracy in America παράγεται από τις Arlene Arevalo, Natalie Brennan και Jocelyn Frank. Επιμέλεια: Dave Shaw. Ηχοληψία και πρωτότυπη μουσική: Rob Smierciak. Έλεγχος στοιχείων: Ena Alvarado και Sam Fentress. Εκτελεστική παραγωγός του Atlantic Audio είναι η Claudine Ebeid και διευθύντρια σύνταξης η Andrea Valdez. Είμαι η Anne Applebaum.
Στο επόμενο επεισόδιο του Autocracy in America:
Brandon LaRoque: Κάπως με χάκαραν. Δεν ξέρω πώς. Και μέχρι σήμερα δεν ξέρω καν με ποιον τρόπο. Ήταν 1.210.000 XRP. Ήταν οι οικονομίες μιας ζωής. Αν είχα την προσοχή του προέδρου Τραμπ, θα του ζητούσα να συνεργαστεί με το Κογκρέσο ώστε τα κρυπτονομίσματα να γίνουν πιο ασφαλή και πιο εύκολα για όλους.
Applebaum: Πώς η βιομηχανία των κρυπτονομισμάτων αποφέρει δισεκατομμύρια στον πρόεδρο Τραμπ και την οικογένειά του, πώς οι απλοί καταναλωτές χάνουν χρήματα και τι σημαίνει αυτό για τη δημοκρατία μας.
Αυτό, στο επόμενο επεισόδιο.
Σχετικά με τη συγγραφέα
Anne Applebaum
Η Anne Applebaum είναι αρθρογράφος στο The Atlantic.
The Atlantic
