Αρχική Blog Σελίδα 399

Το κίνητρο για την επέμβαση στη Βενεζουέλα

Από
pcuser
-
0

Κωστής Σταμπολής

Η Βενεζουέλα είναι στην πρώτη θέση παγκοσμίως των πετρελαϊκών αποθεμάτων

Αν και ο άμεσος στόχος της ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης των ΗΠΑ στις 3/1 και της απαγωγής του μέχρι πρότινος προέδρου και δικτάτορα της Βενεζουέλας Νικολάς Μαδούρο ήταν η αλλαγή καθεστώτος και η ανάδειξη, μέσα στους επόμενους μήνες, μιας κυβέρνησης φιλικής προς την Ουάσιγκτον, ωστόσο τα βαθύτερα αίτια έχουν να κάνουν με τη διασφάλιση και εκμετάλλευση των τεράστιων πετρελαϊκών αποθεμάτων της χώρας.

Αυτά εκτιμώνται στα 303 δισ. βαρέλια και κατατάσσουν τη Βενεζουέλα στην πρώτη θέση, κατέχοντας το 17,5% των παγκόσμιων αποθεμάτων. Με τη Βενεζουέλα να έχει δημιουργήσει μια ισχυρή πετρελαϊκή βιομηχανία – που αναπτύχθηκε χάρη σε επενδύσεις και τεχνολογία αμερικανικών εταιρειών – ήδη από την περίοδο 1950/1960 και τη χώρα να συγκαταλέγεται στα ιδρυτικά μέλη του OPEC. Τότε η παραγωγή αργού είχε φθάσει τα 4 εκατ. βαρέλια την ημέρα, με εξαγωγές που έφθασαν ακόμα στο 70% του παραγόμενου πετρελαίου.

Μόνο που η συνέχεια υπήρξε άκρως απογοητευτική, αφού με την ανάληψη της διακυβέρνησης της χώρας από το σοσιαλιστικό καθεστώς του Ουγκο Τσάβες (1999-2013) και εν συνεχεία από τον Μαδούρο απομακρύνθηκαν οι αμερικανικές και άλλες ξένες εταιρείες που είχαν παραχωρήσεις εκμετάλλευσης, με δήμευση όλων των περιουσιακών τους στοιχείων και παράλληλα κρατικοποίηση του πετρελαϊκού τομέα.

Μετά τη μεγάλη απεργία του 2002/2003 και την ανάληψη της διοίκησης του πετρελαϊκού τομέα από την κρατική εταιρεία Petroleos de Venezuela SA (PDVSA), υπήρξαν μαζικές αποχωρήσεις επιστημονικού και τεχνικού προσωπικού με αποτέλεσμα τη σταδιακή απαξίωση του πετρελαϊκού τομέα και την υποβάθμιση των παραγωγικών μονάδων.

Σήμερα ο πετρελαϊκός τομέας, από τα πηγάδια παραγωγής μέχρι τα διυλιστήρια, αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα στη λειτουργία του, με απαρχαιωμένο τεχνολογικό εξοπλισμό και έλλειψη επενδύσεων, με την παραγωγή αργού να έχει πέσει στα 860.000 βαρέλια την ημέρα και οι εξαγωγές να έχουν περιοριστεί στις 670.000 βαρέλια.

Τόσο ο πρόεδρος Τραμπ όσο και υπουργός Ενέργειας των ΗΠΑ Κρις Ράιτ ήταν απόλυτα κυνικοί σε ό,τι αφορά την επέμβαση στη Βενεζουέλα και τη μετέπειτα κατάσχεση πετρελαϊκών φορτίων σε τάνκερ στη θάλασσα, υποστηρίζοντας ότι ο υπέρτατος στόχος είναι ο απόλυτος έλεγχος των πετρελαίων της Βενεζουέλας και η εκμετάλλευσή τους για απεριόριστο διάστημα.

Με τις εταιρείες όμως να μη δείχνουν τόσο πρόθυμες να επιστρέψουν στο Καράκας εάν προηγουμένως δεν εξασφαλιστεί πολιτική σταθερότητα, καθώς έχουν να αντιμετωπίσουν επενδύσεις $60 -$80 δισ. μέσα σε μια πενταετία.

Γι’ αυτό, σε συνάντηση που πραγματοποιήθηκε στον Λευκό Οίκο την Παρασκευή (9/1) ανάμεσα στις διοικήσεις των μεγάλων πετρελαϊκών εταιρειών και του προέδρου Τραμπ και των επιτελών του, οι ανωτέρω έθεσαν ζήτημα παροχής ουσιαστικών οικονομικών και πολιτικών εγγυήσεων από την αμερικανική κυβέρνηση προκειμένου να δραστηριοποιηθούν εκ νέου στη Βενεζουέλα.

Μπορεί η κυβέρνηση Τραμπ να έχει εντάξει την ενεργειακή κυριαρχία ως βασικό στόχο, όμως αυτό απαιτεί παράλληλα σοβαρή προετοιμασία σε οικονομικό, διπλωματικό και στρατιωτικό επίπεδο. Ο χρόνος θα δείξει εάν η κυβέρνηση Τραμπ, πέρα από την υψηλή ρητορική και τις εντυπωσιακές επιχειρήσεις κομάντος, έχει τη διάθεση και την υπομονή να αλλάξει τα πράγματα επί του πεδίου.

Ο κ. Κωστής Σταμπολής είναι πρόεδρος και εκτελεστικός διευθυντής του ΙΕΝΕ.

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο εξετάζει το «πάγωμα» της εμπορικής συμφωνίας με τις ΗΠΑ λόγω των απειλών Τραμπ για τη Γροιλανδία

Από
anixneuseis
-
0

Του Philip Blenkinsop
14 Ιανουαρίου 2026, 15:13 (GMT+2) – Ενημέρωση: 14 Ιανουαρίου 2026

ΒΡΥΞΕΛΛΕΣ, 14 Ιανουαρίου (Reuters) — Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο εξετάζει το ενδεχόμενο να θέσει σε αναστολή την εφαρμογή της εμπορικής συμφωνίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης με τις Ηνωμένες Πολιτείες, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τις απειλές του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ να καταλάβει τη Γροιλανδία.

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο συζητά νομοθετικές προτάσεις για την κατάργηση μεγάλου μέρους των δασμών της ΕΕ στις εισαγωγές αμερικανικών προϊόντων —που αποτελούν τον βασικό πυρήνα της συμφωνίας— καθώς και για τη συνέχιση των μηδενικών δασμών στους αμερικανικούς αστακούς, ρύθμιση που είχε αρχικά συμφωνηθεί με τον Τραμπ το 2020. Το Σώμα επρόκειτο να διαμορφώσει τη θέση του με ψηφοφορίες στις 26–27 Ιανουαρίου, οι οποίες, σύμφωνα με ευρωβουλευτές, θα πρέπει πλέον να αναβληθούν.

Ηγετικά μέλη της διακομματικής επιτροπής διεθνούς εμπορίου συνεδρίασαν το πρωί της Τετάρτης για να συζητήσουν το ζήτημα και να αποφασίσουν εάν θα αναβληθεί η ψηφοφορία. Τελικά δεν ελήφθη απόφαση και συμφωνήθηκε να επανέλθουν την επόμενη εβδομάδα. Κοινοβουλευτική πηγή ανέφερε ότι αριστερές και κεντρώες πολιτικές ομάδες τάσσονται υπέρ της ανάληψης δράσης, όπως η αναβολή.

Παράλληλα, ομάδα 23 ευρωβουλευτών κάλεσε την Τετάρτη την πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, Ρομπέρτα Μέτσολα, να «παγώσει» τις εργασίες για τη συμφωνία όσο η αμερικανική κυβέρνηση συνεχίζει τις απειλές για ανάληψη ελέγχου της Γροιλανδίας, αυτόνομου εδάφους της Δανίας.

«Αν προχωρήσουμε και εγκρίνουμε μια συμφωνία που ο Τραμπ θα εκλάβει ως προσωπική νίκη, την ώρα που προβάλλει αξιώσεις για τη Γροιλανδία και αρνείται να αποκλείσει οποιονδήποτε τρόπο επίτευξής τους, αυτό θα εκληφθεί εύκολα ως επιβράβευση του ίδιου και των πράξεών του», αναφέρεται στην επιστολή που συνέταξε ο Δανός ευρωβουλευτής Περ Κλάουσεν.

Οι υπογράφοντες προέρχονται κυρίως από την Ομάδα της Αριστεράς, αλλά περιλαμβάνουν και ευρωβουλευτές των Σοσιαλδημοκρατών και των Πρασίνων.

Η ευρωβουλευτής των Πρασίνων Άννα Καβατσίνι δήλωσε ότι το μοναδικό επιχείρημα υπέρ της συμφωνίας είναι η παροχή σταθερότητας. «Οι ενέργειες του Τραμπ δείχνουν ξανά και ξανά ότι το μόνο που προσφέρει είναι χάος», είπε.

Η Γαλλίδα ευρωβουλευτής Βαλερί Αγιέ, επικεφαλής της κεντρώας ομάδας Renew Europe, δήλωσε την Τρίτη ότι η ΕΕ θα πρέπει να εξετάσει το ενδεχόμενο αναβολής της ψηφοφορίας εφόσον συνεχιστούν οι απειλές του Τραμπ.

Πολλοί ευρωβουλευτές έχουν διαμαρτυρηθεί ότι η εμπορική συμφωνία είναι ανισόρροπη, καθώς η ΕΕ καλείται να μειώσει τους περισσότερους εισαγωγικούς δασμούς, ενώ οι ΗΠΑ διατηρούν έναν γενικό συντελεστή 15%.

Ωστόσο, το πάγωμα της συμφωνίας ενέχει τον κίνδυνο να εξοργίσει τον Τραμπ, γεγονός που θα μπορούσε να οδηγήσει σε υψηλότερους αμερικανικούς δασμούς. Η κυβέρνηση Τραμπ έχει επίσης αποκλείσει οποιεσδήποτε παραχωρήσεις —όπως η μείωση δασμών σε οινοπνευματώδη ή χάλυβα— μέχρι να τεθεί σε ισχύ η συμφωνία.

Ρεπορτάζ: Philip Blenkinsop – Επιμέλεια: Aidan Lewis

Μαρία Νεγρεπόντη Δελιβάνη: ΠΑΝΣΤΡΑΤΙΑ ΤΩΝ ΜΜΕ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ

Από
anixneuseis
-
0
Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη 20.01. 2026
Όφειλε να είναι αναμενόμενο. Εννοώ, το οργανωμένο στήσιμο της Μαρίας Καρυστιανού στα 5 μέτρα, με σφαίρες δημοσιογραφικών ερωτήσεων περί παντός του επιστητού. Με τη συνδρομή φωτογραφιών/εικόνων αγίων, που να επαληθεύουν τα μυθεύματα περί εξάρτησης της Μ.Κ. από μέντιουμ, χαρτορίχτες κλπ. Με την απόσυρση από ναφθαλίνη απόψεων, που πριν χρόνια είχαν χρησιμοποιηθεί ως το επίκεντρο τρομοκράτησης του λαού μας, προκειμένου να αποκλειστούν λύσεις, έξω από το μαγκανοπήδαγο της θανατηφόρας υποτέλειας στα Μνημόνια. Συγκεκριμένα, για την επίθεση εναντίον της Καρυστιανού επιστρατεύθηκε η προ ετών πρότασή μου, να εξετάσουμε τη λύση της δραχμής, ακόμη και ως μέσο πίεσης εναντίον των φονικών Μνημονίων. Εμφάνισαν, δηλαδή, την Μαρία Καρυστιανού ως……… «δραχμήστρια» μέσω εμού (έμαθα και όρο που αγνοούσα), τώρα που πια η όποια σκέψη προς τα εκεί έχει, λόγω ανατροπής τοπίου, απενεργοποιηθεί.
Έχει, όμως, επανέλθει στην επικαιρότητα, προφανώς, για να χρησιμοποιηθεί ως φόβητρο του λαού, που ακολουθεί την Μαρία Καρυστιανού. Και για να του υπενθυμίσει το (ανεγκέφαλο) αφήγημα των πάλαι ποτέ καναλιών, από τους τότε παρουσιαστές, που με τα μάτια έξω από τις κόγχες, εξαιτίας υπέρτατου τρόμου, επαναλάμβαναν ότι «δεν θα έχουμε φάρμακα», «θα πεθάνουμε από κρύο» …και άλλες ασυναρτησίες, αν τολμούσε η Ελλάδα, έστω και να σκεφθεί επάνοδο στο εθνικό της νόμισμα. Με εμφανή, φυσικά, στόχο, να παραμείνουν στο απυρόβλητο, όλοι εκείνοι που με την ψήφο τους στα εγκληματικά Μνημόνια, κατέστρεψαν την Ελλάδα για πολλές δεκαετίες.
Αναφέρομαι σε αυτό το συμβάν, παρόλο ότι είναι ένα από τα πολυάριθμα χθεσινά, εναντίον της Μ.Κ., επειδή αυτό συνδέθηκε άμεσα με το όνομά μου.
Εδώ, λοιπόν, είμαστε, και έτσι ανοίγει το οργανωμένο μέτωπο εναντίον της Μαρίας Καρυστιανού.
Με το σημερινό μου σημείωμα θα ήθελα να υπογραμμίσω/υπενθυμίσω, ορισμένες αλήθειες, παρότι τις θεωρώ αυταπόδεικτες.
Η Μαρία Καρυστιανού, δεν είναι, αλλά και ουδέποτε εμφανίστηκε ως γνώστης της επίλυσης όλων των αιτίων της κακοδαιμονίας μας. Αλλά, και ούτε, εμφανίστηκε και ως πολιτικός, παρότι αρχηγοί πολιτικών κομμάτων (όπως η ίδια ομολόγησε) την πλευρίζουν, προφανώς ζητώντας να επωφεληθούν της δημοτικότητάς της.
Αντίθετα, η Μαρία Καρυστιανού, μέσα από τον ανείπωτο πόνο της, για την απώλεια της Μάρθης, επικεντρώθηκε στα κενά της Δικαιοσύνης, την οποία δεν εμπιστεύονται 7 στους 10 Έλληνες, και αναζητεί λύσεις βελτίωσής της, αρχίζοντας από το άρθρο 86 του Συντάγματος.
Έτσι, και χωρίς να το επιδιώξει, έγινε σύμβολο μιας αλλαγής, που αποτελεί το όνειρο θερινής νυκτός μεγάλου αριθμού των Ελλήνων. Σημαντικό τμήμα του ελληνικού λαού, που ανέρχεται συνεχώς, σύμφωνα με τα σχετικά ευρήματα, αναμένει απ’αυτήν καλύτερες ημέρες. Και είναι, ακριβώς, το γεγονός, που προκάλεσε πανικό στα πολιτικά κόμματα.
Δεν γνωρίζω τους λόγους, για τους οποίους το κανάλι Οπεν επέλεξε να προσκαλέσει την Μαρία Καρυστιανού, προφανώς χωρίς και να την προετοιμάσει, για μια συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης. Από το πρόβλημα της Γροιλανδίας, μέχρι τις εκτρώσεις, από σχέσεις με άλλα κόμματα, μέχρι συνεργασίες μ’ αυτά, από το γάμο των ομοφυλόφιλων μέχρι την επάνοδο στη δραχμή. Παρότι, είναι γνωστό ότι η προετοιμασία, σε τέτοιες περιστάσεις, γίνεται και σε πολιτικούς.
Οι συνέπειες, ωστόσο, αυτής της συνέντευξης, επί παντός του επιστητού, έγιναν πολύ γρήγορα γνωστές. Πολλά ΜΜΕ, περίμεναν την Μαρία Καρυστιανού στη στροφή, για να μπορέσουν επιτέλους να «αποδείξουν» ότι είναι ακατάλληλη, για το ρόλο που την προετοιμάζει ο ελληνικός λαός. Για να μειωθούν τα υψηλά ποσοστά της προτίμησής του, στο πρόσωπό της, και (επιτέλους) για να ηρεμήσουν οι γνωστοί πανικόβλητοι, εξαιτίας της παρουσίας της.
Η απάντηση της Μαρίας Καρυστιανού, που προσέλκυσε το ιδιαίτερο ενδιαφέρον των περί ων ο λόγος ΜΜΕ ήταν για τις εκτρώσεις. Που, να τονίσω με την ευκαιρία, ότι η απάντησή της διαστρεβλώθηκε στο έπακρον, διότι η ίδια ουδόλως υποστήριξε την απαγόρευσή τους. Με τη σειρά μου, ωστόσο, να προσθέσω ότι η απαγόρευση, φυσικά, και απαγορεύεται δια ροπάλου σε ευρωπαϊκή χώρα του 21ου αιώνα. Η λήψη, ωστόσο, μέτρων, για τον περιορισμό τους, θα έλεγα ότι επιβάλλεται στη χώρα μας, όπου, με βάση σχετικούς υπολογισμούς, που δημοσιεύτηκαν στη «δημοκρατία» της Κυριακής 18 τρέχ., ο τελευταίος Έλληνας θα γεννηθεί το έτος 2148, ενώ οι εκτρώσεις υπολογίζονται σε 400.000 το χρόνο. Αυτό κατάλαβα ότι εννοούσε η Μαρία Καρυστιανού, για τις εκτρώσεις.
Αναμένουμε τη συνέχεια στο μέτωπο Καρυστιανού. Ερωτάται, προς το παρόν χωρίς απάντηση, αν μια σοβαρή οργάνωση, από την πλευρά της, που ακόμη δεν είδε το φως της δημοσιότητας, θα περιορίσει τις πανταχόθεν ορέξεις εξαφάνισής της. Ή, αν αντιθέτως, ο πόλεμος θα ενταθεί με την αναζήτηση και άλλων μέσων, εκτός των συνεντεύξεων εφ’όλης της ύλης , προκειμένου να αποδειχθεί η ακαταλληλότητά της, να βελτιώσει τη δραματική κατάσταση στη χώρα μας;
Οπωσδήποτε, όμως, αυτό που επείγει, στο μεταξύ, να γίνει κατανοητό είναι ότι όσοι βάλουν εναντίον της Μαρίας Καρυστιανού πετροβολούν αλύπητα εναντίον μιας ολοένα διογκούμενης μερίδας του λαού μας, που αναμένει από αυτήν και τους συνεργάτες της, μια καλύτερη ζωή.

Σκεπτικισμός στην Αθήνα για το Συμβούλιο Ειρήνης του Τραμπ

Από
anixneuseis
-
0

φωτογραφία αρθρογράφου
Παναγιώτης Μίχος

ΑΠΕ-ΜΠΕ/EPA/Egyptian State Press Office HANDOUT HANDOUT EDITORIAL USE ONLY/NO SALES

Η ελληνική πλευρά θεωρεί ότι ο πρόεδρος των ΗΠΑ επιχειρεί να δημιουργήσει έναν «δικό του ΟΗΕ», με κόστος 1 δισ. δολαρίων για θέση μόνιμου μέλους.

Ενόσω η Αθήνα εξετάζει επισταμένως το ενδεχόμενο συμμετοχής της στο Συμβούλιο Ειρήνης (Board of Peace) που θεωρητικά αποσκοπεί στην ανοικοδόμηση και τη διακυβέρνηση της Γάζας, οι πιο στενοί της σύμμαχοι, Ουάσιγκτον και Ιερουσαλήμ, αντιπαρατίθενται για τη στελέχωση των επιτροπών του Συμβουλίου. Η Διεθνής Δύναμη Σταθεροποίησης (ISF), που αφορά την ασφάλεια (αποστρατιωτικοποίηση κ.λπ.) στη Λωρίδα, είναι ο έτερος πυλώνας στο ειρηνευτικό σχέδιο 20 σημείων του Ντόναλντ Τραμπ.

Προ ημερών, ο Λευκός Οίκος ανακοίνωσε τους επικεφαλής και τα μέλη που θα υλοποιήσουν το αμερικανικό σχέδιο για τη Γάζα. Επικεφαλής της Εθνικής Επιτροπής για τη Διοίκηση της Γάζας (NCAG) με αρμοδιότητα την οικοδόμηση πολιτικών θεσμών και δημόσιας διοίκησης ορίστηκε ο δρ Αλί Σαάθ, άλλοτε υψηλόβαθμος αξιωματούχος της Παλαιστινιακής Αρχής την εποχή του Γιάσερ Αραφάτ.

Επικεφαλής της ISF ανέλαβε ο Αμερικανός υποστράτηγος Τζάσπερ Τζέφερς, ενώ ο Βούλγαρος πρώην ευρωβουλευτής Νικολάι Μλαντένοφ τοποθετήθηκε ύπατος εκπρόσωπος και σύνδεσμος μεταξύ NCAG και Συμβουλίου Ειρήνης· το δεύτερο έχει δύο εκτελεστικά συμβούλια, ένα ιδρυτικό υπό την ηγεσία του κ. Τραμπ και ένα εκτελεστικό.

Η πρόσκληση συμμετοχής της Ελλάδας στο Συμβούλιο Ειρήνης εστάλη στο γραφείο του πρωθυπουργού την περασμένη Παρασκευή, ενώ μια σειρά χωρών –μεταξύ των οποίων Κύπρος, Αργεντινή, Αίγυπτος, Γαλλία, Ουγγαρία, Ινδία, Ιταλία, Καζακστάν, Τουρκία, Ιορδανία, Ρωσία, Καναδάς κ.λπ.– κλήθηκε να μετάσχει στο εγχείρημα.

Από το Κάιρο που βρισκόταν για την τριμερή Ελλάδος, Κύπρου, Αιγύπτου, ο Γιώργος Γεραπετρίτης επιβεβαίωσε το γεγονός. «Η Ελλάδα έχει λάβει πρόσκληση από τον πρόεδρο Τραμπ να καταστεί ιδρυτικό μέλος του Συμβουλίου Ειρήνης. Εξετάζουμε πολύ προσεκτικά όλα τα σχετικά έγγραφα», υπογράμμισε ο υπουργός Εξωτερικών. «Είναι ένα νομικά περίπλοκο ζήτημα», δήλωσε χθες ο κυβερνητικός εκπρόσωπος και υφυπουργός Παρά τω Πρωθυπουργώ, Παύλος Μαρινάκης, υπογραμμίζοντας ότι η κυβέρνηση το επεξεργάζεται σε συνεννόηση με τους Ευρωπαίους εταίρους.

Μια σειρά από λόγους καθιστά την Αθήνα σκεπτική έναντι του Συμβουλίου Ειρήνης. Και τούτο διότι, όπως εξηγούσαν διπλωματικοί αξιωματούχοι, πολλά ζητήματα τόσο ως προς τις αρμοδιότητες και τον ρόλο του Συμβουλίου, όσο και ως προς τις δεσμεύσεις των κρατών είναι το λιγότερο ασαφή.

Ιδιαίτερα μετά τη δημοσιοποίηση από τους Times of Israel σχεδίου καταστατικού, το οποίο, μεταξύ άλλων, αναφέρει ότι στόχος του Συμβουλίου είναι «να προωθήσει τη σταθερότητα, να αποκαταστήσει μια αξιόπιστη και νόμιμη διακυβέρνηση και να εξασφαλίσει διαρκή ειρήνη σε περιοχές που επηρεάζονται ή απειλούνται από συγκρούσεις», ενισχύθηκε στην ελληνική πλευρά η εντύπωση ότι ο πρόεδρος Τραμπ επιχειρεί να δημιουργήσει έναν «δικό του ΟΗΕ», με κόστος 1 δισ. δολαρίων για θέση μόνιμου μέλους. Και η συμμετοχή σε ένα τέτοιο υβρίδιο, προσώρας, δεν εντάσσεται στα ελληνικά ενδιαφέροντα.

Ενστάσεις

Σε κάθε περίπτωση, το εγχείρημα Τραμπ δεν ξεκίνησε με τους καλύτερους οιωνούς. Η συμμετοχή του Τούρκου υπουργού Εξωτερικών, Χακάν Φιντάν, και του Καταριανού υπουργού Στρατηγικών Υποθέσεων, Αλί αλ Θαγουάντι, στο Εκτελεστικό Συμβούλιο της Γάζας προκάλεσε ιδιαίτερη όχληση στην Ιερουσαλήμ.

Το γραφείο του Ισραηλινού πρωθυπουργού, Μπενιαμίν Νετανιάχου, δήλωσε ότι η σύσταση του Συμβουλίου «δεν ήταν συντονισμένη με το Ισραήλ» και ότι «αντιτίθεται στην πολιτική του». Παρότι η ισραηλινή πλευρά –η οποία είχε καταστήσει σαφές προς τους Αμερικανούς ότι δεν επιθυμεί καμία εμπλοκή της Άγκυρας και της Ντόχα, θεωρώντας την πρώτη πάτρονα και τη δεύτερη χρηματοδότη της Χαμάς, ούτε στο πολιτικό και πολύ περισσότερο στο στρατιωτικό σκέλος της επόμενης ημέρας στη Γάζα– βρέθηκε προ τετελεσμένου.

Παρότι δεν είναι σαφές εάν η Αθήνα ενδιαφέρεται να εμπλακεί στην ISF, Ελλάδα και Ισραήλ βρίσκονται υπό στενό συντονισμό και για τα ζητήματα της Γάζας. Σήμερα, ο υπουργός Εθνικής Αμυνας, Νίκος Δένδιας, υποδέχεται τον Ισραηλινό ομόλογό του, Ισραελ Κατζ. Εκτός από τα ζητήματα διμερούς αμυντικής συνεργασίας, οι δύο υπουργοί θα συζητήσουν και για την περιφερειακή αρχιτεκτονική ασφαλείας.

tomanifesto.gr

O Τραμπ αποκάλυψε τα προσωπικά SMS που του έστειλαν ο Μακρόν και ο Ρούτε

Από
pcuser
-
0
French President Emmanuel Macron and President Donald Trump share hands during the family picture at the Gaza International Peace Summit, in Sharm el-Sheikh, Egypt, Monday, Oct.13 2025. (Yoan Valat, Pool photo via AP)

Ο Τραμπ αποκαλύπτει μήνυμα του Μακρόν για G7, Ουκρανία και Γροιλανδία. Οι απειλές για δασμούς 200% σε γαλλικά κρασιά και σαμπάνιες.

Δεν είναι η πρώτη φορά -και μάλλον ούτε η τελευταία- που ο Ντόναλντ Τραμπ δίνει στη δημοσιότητα τα μηνύματα που ανταλλάσσει με άλλους ηγέτες. Αυτήν τη φορά, ο αμερικανός πρόεδρος δημοσίευσε στο Truth Social ένα μήνυμα που του έστειλε ο Εμανουέλ Μακρόν, προτείνοντάς του να οργανώσει μια συνάντηση μετά το Νταβός στο Παρίσι το απόγευμα της Πέμπτης (22/1).

Σύμφωνα με την ανάρτηση, ο Μακρόν πρότεινε επίσης κοινό δείπνο στο Παρίσι την ίδια ημέρα, πριν από την επιστροφή του Τραμπ στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ωστόσο, η απάντηση του Αμερικανού προέδρου – εφόσον υπήρξε – δεν περιλαμβάνεται στη φωτογραφία που δημοσιεύτηκε, ενώ ο Λευκός Οίκος δεν απάντησε σε σχετικό αίτημα του Reuters για σχολιασμό.

Το μήνυμα Μακρόν προς Τραμπ

Στο μήνυμα που φέρεται να έστειλε ο γάλλος πρόεδρος, αναφέρονται τα εξής:

«Από τον πρόεδρο Μακρόν προς τον πρόεδρο Τραμπ

Φίλε μου,

Είμαστε απόλυτα ευθυγραμμισμένοι για τη Συρία.

Μπορούμε να κάνουμε σπουδαία πράγματα για το Ιράν.

Δεν καταλαβαίνω τι κάνεις με τη Γροιλανδία.

Ας προσπαθήσουμε να χτίσουμε σπουδαία πράγματα.

1) Μπορώ να οργανώσω μια συνάντηση της G7 μετά το Νταβός, στο Παρίσι, την Πέμπτη το απόγευμα. Μπορώ να προσκαλέσω τους Ουκρανούς, τους Δανούς, τους Σύρους και τους Ρώσους στο περιθώριο.

2) Ας δειπνήσουμε μαζί στο Παρίσι την Πέμπτη πριν επιστρέψεις στις ΗΠΑ.

Εμμανουέλ».

Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ αποκάλυψε και την επικοινωνία του με τον  Γενικό Γραμματέα του ΝΑΤΟ Μαρκ Ρούτε αναφορικά με τη Γροιλανδία, δημοσιεύοντας το μήνυμα που του έστειλε:

«Κύριε Πρόεδρε, αγαπητέ Ντόναλντ, ότι κατάφερες στην Συρία είναι απίθανο. Θα χρησιμοποιήσω τους διαύλους μου στο Νταβός για να επισημάνω τη σημαντική δουλειά σας στη Γάζα και την Ουκρανία. Δεσμεύομαι να κάνουμε πρόοδο για το θέμα της Γροιλανδίας. Αναμένω να σας δω. Μαρκ».

«Όπως εξέφρασα στον καθένα, πολύ ξεκάθαρα, η Γροιλανδία είναι επιτακτικής σημασίας για την Εθνική και την Παγκόσμια Ασφάλεια. Δεν γίνεται να κάνουμε πίσω – Σ’ αυτό όλοι συμφωνούν!», έγραψε σε ανάρτησή του στο Truth Social.

Ο Τραμπ είχε πει προηγουμένως σε δημοσιογράφους ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα έχουν συνομιλίες με θέμα την απόκτηση της Γροιλανδίας αυτή την εβδομάδα στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ, επειδή η Δανία δεν μπορεί να προστατεύσει το έδαφος αυτό.

Απειλές Τραμπ σε Μακρόν για δασμούς 200% σε κρασιά και σαμπάνιες

Εν τω μεταξύ, ο Τραμπ απείλησε χθες Δευτέρα με επιβολή τελωνειακών δασμών ύψους 200% στα εισαγόμενα γαλλικά οινοπνευματώδη, και συγκεκριμένα στα κρασιά και τις σαμπάνιες, με αφορμή την άρνηση του Εμανουέλ Μακρόν να ενταχθεί στο λεγόμενο «Συμβούλιο Ειρήνης» του.

«Θα αυξήσω στο 200% τους τελωνειακούς δασμούς στα κρασιά και στις σαμπάνιες τους. Και θα ενταχτεί. Αλλά δεν είναι υποχρεωμένος να ενταχτεί», δήλωσε σε δημοσιογράφους στη Φλόριντα.

Πηγές στο περιβάλλον του Μακρόν είπαν χθες στο Γαλλικό Πρακτορείο ότι το Παρίσι δεν έχε σκοπό να «δώσει θετική συνέχεια» σε αυτό το στάδιο στην πρόκληση της Ουάσιγκτον ο αρχηγός του γαλλικού κράτους να γίνει μέλος του «Συμβουλίου Ειρήνης» του ρεπουμπλικάνου μεγιστάνα.

https://www.ieidiseis.gr/kosmos/675444/den-katalavaino-ti-kaneis-me-ti-groilandia-o-tramp-apokalyptei-sms-toy-makron/

Πυροβολώντας τα άστρα με ένα χάρτινο αεροπλανάκι: η συμφωνία ΗΠΑ–Πακιστάν για τις σπάνιες γαίες

Από
anixneuseis
-
0

geopoliticalmonitor
Situation Reports – 19 Ιανουαρίου 2026
Της Eve Register

Τον Οκτώβριο του 2025, το Πακιστάν απέστειλε το πρώτο του φορτίο σπάνιων γαιών στις Ηνωμένες Πολιτείες, στο πλαίσιο μιας νέας συμφωνίας ύψους 500 εκατ. δολαρίων μεταξύ των δύο χωρών. Έπειτα από μήνες εμπορικών διαπραγματεύσεων, η αποστολή αυτή είχε έντονο συμβολικό χαρακτήρα, καθώς στόχευε να δείξει ότι το Πακιστάν μπορεί να τηρήσει την υπόσχεσή του να προμηθεύσει τις ΗΠΑ με τα κρίσιμα ορυκτά που απαιτούνται για την ενίσχυση της ανθεκτικότητας ευάλωτων αλυσίδων εφοδιασμού. Οι δύο χώρες αποκάλυψαν ένα τριφασικό σχέδιο για την ανάπτυξη της συνεργασίας, προβλέποντας σημαντική κλιμάκωση των εξορυκτικών έργων έως το 2028. Ωστόσο, είναι κρίσιμο να κατανοηθεί το εύρος των εμποδίων που αντιμετωπίζει το Πακιστάν όσον αφορά την αξιοποίηση του δυνητικού πλούτου των ορυκτών του αποθεμάτων.

Τα κρίσιμα ορυκτά αποθέματα του Πακιστάν: υπερβολή και πραγματικότητα

Παρότι το Πακιστάν διαθέτει εκτεταμένα αποθέματα, τα οποία η κυβέρνηση αποτιμά σε περίπου 6 τρισ. δολάρια και εκτείνονται σε 230.000 τετραγωνικά μίλια, η κατοχή τους αποτελεί μόνον ένα στοιχείο ενός πολύ πιο σύνθετου πλαισίου που απαιτείται για την πραγματική αξιοποίηση και κερδοφορία αυτών των πόρων. Στην πράξη, υπάρχει ένα έντονο χάσμα ανάμεσα στις υποσχέσεις που δίνονται για την προσέλκυση επενδύσεων και στις δυνατότητες υλοποίησης όσων εξαγγέλλονται.

Το πρώτο ερώτημα που πρέπει να τεθεί είναι γιατί το Πακιστάν δεν έχει ήδη αξιοποιήσει τον πλούσιο ορυκτό του πλούτο, ιδίως δεδομένου ότι εδώ και χρόνια βρίσκεται βυθισμένο σε σοβαρή οικονομική κρίση. Παρά το γεγονός ότι διαθέτει μερικά από τα μεγαλύτερα ορυκτά αποθέματα παγκοσμίως, ο τομέας των ορυκτών αντιστοιχεί μόλις στο 3,2% του ΑΕΠ και σε μόλις 0,1% των παγκόσμιων εξαγωγών ορυκτών. Ο Σέχμπαζ Σαρίφ έχει μιλήσει για το όραμά του να πει το Πακιστάν «αντίο σε θεσμούς όπως το ΔΝΤ» χάρη στα «τρισεκατομμύρια δολάρια» των ορυκτών του αποθεμάτων. Αυτό μοιάζει εξαιρετικά μη ρεαλιστικό, ιδίως αν ληφθεί υπόψη το χρονοδιάγραμμα που φαίνεται να προτείνει η κυβέρνηση: αν ο κλάδος αυτός προορίζεται να επιλύσει την κρίση χρέους της χώρας, προφανώς αναμένεται μια σχετικά γρήγορη απόδοση κερδών.

Η αδιαφάνεια της πακιστανικής κυβέρνησης ως προς τα στοιχεία για τα ορυκτά αποθέματα ενισχύει περαιτέρω τις αμφιβολίες για την αξιοπιστία των ισχυρισμών ότι αυτά αποτιμώνται στα 6 τρισ. δολάρια. Το Πακιστάν δεν έχει δημοσιεύσει δεδομένα κατά τα πρότυπα JORC ή NI 43-101, τα οποία αποτελούν δύο διεθνώς πιστοποιημένα πρότυπα γεωλογικών δεδομένων. Τα πρότυπα αυτά απαιτούν ανεξάρτητη πιστοποίηση, λεπτομερείς αξιολογήσεις και —το κυριότερο— μελέτες οικονομικής βιωσιμότητας. Δεν τα χρησιμοποιούν όλες οι χώρες, όμως όλες οι μεγάλες παραγωγικές χώρες (όπως η Κίνα, η Αυστραλία, η Βραζιλία και η Ινδία) είτε εφαρμόζουν αυτά είτε διαθέτουν δικό τους εθνικό κώδικα αναφοράς ορυκτών, σύμφωνο με τα πρότυπα της Επιτροπής Διεθνών Προτύπων Αναφοράς Ορυκτών Αποθεμάτων. Το Πακιστάν δεν συμμορφώνεται με τέτοια πρότυπα, γεγονός που υποδηλώνει έντονα ότι οι κυβερνητικές εκτιμήσεις είναι σε μεγάλο βαθμό διογκωμένες.

Ένα δεύτερο εύλογο ερώτημα είναι το εξής: αν το μόνο που χρειάζεται το Πακιστάν για να αξιοποιήσει τα ορυκτά του αποθέματα είναι οι άμεσες ξένες επενδύσεις, γιατί δεν έχουν αξιοποιηθεί προς αυτόν τον σκοπό οι κινεζικές επενδύσεις; Η Κίνα έχει διοχετεύσει 65 δισ. δολάρια στο Πακιστάν μέσω του Οικονομικού Διαδρόμου Κίνας–Πακιστάν και είναι δύσκολο να κατανοηθεί πώς μια τέτοια επενδυτική ροή δεν έχει μεταμορφώσει τον τομέα των σπάνιων γαιών της χώρας. Η Κίνα διατηρεί ορισμένα ενεργά μεταλλευτικά έργα στο Πακιστάν, όμως πολλά από αυτά δεν αποδίδουν τα αναμενόμενα αποτελέσματα, ενώ όσα αποδίδουν έχουν εμπλακεί σε σοβαρές αντιπαραθέσεις και σκάνδαλα.

Το μεταλλείο χαλκού Saindak, που αναπτύχθηκε με κινεζική χρηματοδότηση τη δεκαετία του 1990, παρότι λειτούργησε πλήρως, έχει δεχθεί σφοδρή κριτική για απόκρυψη εσόδων, για έλλειψη επαρκών αδειών από τις επαρχιακές αρχές και για περιορισμένα οφέλη προς τις τοπικές κοινωνίες. Κάτοικοι της περιοχής έχουν καταγγείλει χαμηλές αγροτικές αποδόσεις και σοβαρή υποβάθμιση της τοπικής υδροδότησης, η οποία περιγράφεται ως περισσότερο αλμυρή παρά πόσιμη.

Θα μπορούσε επίσης να υποστηριχθεί ότι η Κίνα βρίσκεται σε σαφώς πλεονεκτικότερη θέση από τις ΗΠΑ όσον αφορά την αξιοποίηση της πακιστανικής μεταλλευτικής βιομηχανίας, καθώς ελέγχει το 92% της παγκόσμιας βιομηχανίας διύλισης ορυκτών και το 61% της παραγωγής σπάνιων γαιών. Ακόμη και αν οι ΗΠΑ καταwhile successfully help Pakistan extract its minerals, θα εξακολουθούσαν να εξαρτώνται από την Κίνα για τη διαδικασία της διύλισης. Δεδομένου ότι τα περισσότερα πακιστανικά κοιτάσματα είναι διάσπαρτα και γεωγραφικά απομονωμένα, η ανάπτυξη υποδομών διύλισης σε κάθε περιοχή θα ήταν εξαιρετικά δαπανηρή, περιορίζοντας τα πραγματικά οφέλη μιας τόσο μεγάλης επένδυσης.

Παρότι η Κίνα ανακοίνωσε, στο πλαίσιο συμφωνίας με τις ΗΠΑ τον Νοέμβριο, ετήσια αναστολή των σχεδιαζόμενων περιορισμών εξαγωγών σε πέντε σπάνια ορυκτά, αυτή αποτελεί μόνο προσωρινή λύση στην αμερικανική εξάρτηση από την Κίνα. Το Πεκίνο διατηρεί τη δυνατότητα να αξιοποιήσει εκ νέου την κυριαρχία του στον κλάδο τους επόμενους μήνες και, μόλις λήξει η περίοδος αναστολής, οι ΗΠΑ θα βρεθούν και πάλι σε ευάλωτη θέση. Ακόμη κι αν τα αμερικανικά εγχειρήματα στο Πακιστάν αποδειχθούν επιτυχή, εκτιμάται ότι θα απαιτηθεί τουλάχιστον μία δεκαετία έως ότου υπάρξει απτό αποτέλεσμα. Επιπλέον, ελλείψει μιας μακροπρόθεσμης συμφωνίας ΗΠΑ–Κίνας, η Ουάσιγκτον δεν μπορεί να βασίζεται στη βούληση του Πεκίνου να παρέχει πρόσβαση στις εγκαταστάσεις διύλισης. Θα πρέπει επίσης να ληφθεί υπόψη ότι, αν τα αμερικανικά μεταλλευτικά έργα στο Πακιστάν αποδειχθούν πιο επιτυχή από τα κινεζικά, η Κίνα θα έχει ακόμη λιγότερα κίνητρα να συμβάλει στη διύλιση αυτών των πρώτων υλών.

Ένα ακόμη σοβαρό εμπόδιο στο αμερικανικό σχέδιο είναι η απαρχαιωμένη τεχνολογία του πακιστανικού μεταλλευτικού κλάδου. Οι διαδικασίες εξόρυξης είναι ιδιαίτερα αναποτελεσματικές και ιστορικά η χώρα επικεντρώνεται στην εξαγωγή ακατέργαστων ορυκτών, αφήνοντας μεγάλο μέρος της επεξεργασίας και της διύλισης σε τρίτους. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα το Πακιστάν να χάνει σημαντικό μέρος της δυνητικής προστιθέμενης αξίας, καθώς τα ορυκτά σε ακατέργαστη μορφή αποφέρουν σαφώς χαμηλότερα έσοδα.

Επιπρόσθετα, σοβαρό πρόβλημα συνιστά και το περίπλοκο ρυθμιστικό και γραφειοκρατικό πλαίσιο. Το 2010, το Πακιστάν υιοθέτησε τη 18η συνταγματική τροπολογία, η οποία ανακατένειμε τις εξουσίες, ενισχύοντας σημαντικά τις αρμοδιότητες των επαρχιών. Οι επαρχιακές κυβερνήσεις απέκτησαν εκτεταμένη αυτονομία επί των φυσικών τους πόρων, γεγονός που σημαίνει ότι η κεντρική κυβέρνηση δεν είναι σε θέση να «υποσχεθεί» τα ορυκτά της χώρας στις ΗΠΑ ή σε οποιονδήποτε άλλο ενδιαφερόμενο. Υπό αυτό το πρίσμα, οποιεσδήποτε εγγυήσεις δίνονται από το Ισλαμαμπάντ είναι, στην καλύτερη περίπτωση, παραπλανητικές.

Ήδη έχουν καταγραφεί σοβαρές καθυστερήσεις στο μεγάλο έργο Reko Diq (ορυχείο χαλκού και χρυσού) στο Μπαλουχιστάν, με την έναρξη λειτουργίας του να μετατίθεται πλέον για το 2028. Υπάρχουν καταγγελίες ότι η κεντρική κυβέρνηση δεν έχει ακόμη μεταφέρει τα αναγκαία κονδύλια για τις ρυθμίσεις ασφαλείας, γεγονός που έχει ανησυχήσει τους επενδυτές. Σύμφωνα με πληροφορίες, το Υπουργείο Εσωτερικών ζήτησε επιχορήγηση 1,8 δισ. ρουπιών για την κάλυψη του κόστους ασφάλειας, όμως το Υπουργείο Οικονομικών ενέκρινε μόλις 257 εκατ. ρουπίες — ένα μικρό κλάσμα του αιτήματος. Όλα δείχνουν ότι το κράτος δεν διαθέτει ούτε κατά διάνοια τα απαιτούμενα κεφάλαια για την ασφάλεια του έργου, το οποίο υποτίθεται ότι αποτελεί το «κοσμηματοστέφανο» της πακιστανικής μεταλλευτικής βιομηχανίας.

Όταν ερωτήθηκαν για την επιδεινούμενη κατάσταση, κυβερνητικοί αξιωματούχοι υποστήριξαν ότι όλες οι ανησυχίες είναι αβάσιμες. Η ίδια όμως η εταιρεία Reko Diq Mining παραδέχθηκε τις ανησυχίες της, διαψεύδοντας τις διαβεβαιώσεις της κυβέρνησης. Πλέον, οι αξιωματούχοι αποφεύγουν να μιλούν επισήμως για την υπόθεση, γεγονός που εκλαμβάνεται ως προσπάθεια συγκάλυψης ενός έργου που έχει βαλτώσει και αντιμετωπίζει προβλήματα τα οποία είναι πιθανό να συναντήσουν και άλλοι επενδυτές. Οι επενδυτές, ωστόσο, δεν φαίνονται διατεθειμένοι να στηρίξουν αυτή την κυβερνητική βιτρίνα.

Ιδιαίτερα προβληματικό είναι και το γεγονός ότι περίπου το 80% των πακιστανικών ορυκτών πόρων βρίσκεται στο Μπαλουχιστάν, την πιο ασταθή περιοχή της χώρας. Παρά τα πολυάριθμα έργα υποδομής που έχουν χρηματοδοτηθεί από ξένους επενδυτές, ο τοπικός πληθυσμός αποκομίζει ελάχιστα οφέλη και αισθάνεται ότι οι πόροι του λεηλατούνται από ξένα συμφέροντα, ενώ ο ίδιος παραμένει σε συνθήκες φτώχειας, με κατά κεφαλήν ΑΕΠ κάτω από τα 1.000 δολάρια.

Στην περιοχή έχει καταγραφεί σειρά βίαιων επιθέσεων κατά Κινέζων εργαζομένων. Παρότι ο αρχηγός του στρατού Ασίμ Μουνίρ διαβεβαίωσε για ένα ισχυρό πλαίσιο ασφάλειας για μελλοντικούς επενδυτές, τέτοιες εγγυήσεις δεν μπορούν να θεωρηθούν αξιόπιστες. Η βία στο Μπαλουχιστάν κλιμακώνεται, με το περσινό περιστατικό της κατάληψης του τρένου Jaffar να οδηγεί στον θάνατο 21 πολιτών-ομήρων.

Για την επεξεργασία και διύλιση σπάνιων γαιών απαιτείται σταθερή παροχή νερού, κάτι που το άνυδρο κλίμα του Μπαλουχιστάν δύσκολα μπορεί να εξασφαλίσει. Η εξόρυξη σε περιοχές με έλλειψη νερού μπορεί επίσης να προκαλέσει σοβαρές οικολογικές επιπτώσεις, όπως απώλεια ενδιαιτημάτων και διατάραξη τροφικών αλυσίδων, εντείνοντας περαιτέρω τις τοπικές εντάσεις. Δεδομένου ότι η 18η τροπολογία παρέχει στην επαρχιακή κυβέρνηση του Μπαλουχιστάν σημαντικό δικαίωμα βέτο εάν η εξόρυξη κριθεί περιβαλλοντικά ή κοινωνικά επιζήμια, το Πακιστάν είναι πιθανό να συναντήσει σοβαρά εμπόδια στη μετατροπή του περίπου 80% των σπάνιων γαιών του σε πραγματικό οικονομικό όφελος. Αν το Ισλαμαμπάντ αγνοήσει τις προβλέψεις της τροπολογίας, οι τοπικές εντάσεις θα ενταθούν περαιτέρω, καθιστώντας το περιβάλλον ακόμη πιο ασταθές για μεγάλα έργα υποδομής.

Σήματα αντί ουσίας;

Λαμβάνοντας υπόψη όλα τα παραπάνω, μοιάζει απίθανο οι Ηνωμένες Πολιτείες να δεσμευθούν σταθερά σε μετασχηματιστικές επενδύσεις σε ένα τόσο ασταθές περιβάλλον. Παρότι οι ΗΠΑ χρειάζονται κρίσιμα ορυκτά για την ενεργειακή μετάβαση, καθώς και για τους αμυντικούς και τεχνολογικούς τους τομείς, η Ουάσιγκτον δεν μπορεί να περιμένει δεκαετίες μέχρι το Πακιστάν να αναβαθμίσει την τεχνολογία του, τις υποδομές, τα προγράμματα κατάρτισης, το γραφειοκρατικό πλαίσιο και τα μέτρα ασφαλείας.

Είναι πιθανό ότι το αμερικανικό ενδιαφέρον για τα πακιστανικά ορυκτά έχει περισσότερο συμβολικό χαρακτήρα: να δείξει στην Κίνα ότι υπάρχουν εναλλακτικές και ότι δεν μπορεί να ασκεί ανεμπόδιστα πιέσεις. Παράλληλα, οι κινεζικές προσπάθειες να πιέσουν τις ΗΠΑ μέσω απειλών περιορισμού των προμηθειών ορυκτών —και η προθυμία του Πακιστάν να καλύψει το κενό— πιθανότατα έχουν ενοχλήσει το Πεκίνο, ιδίως δεδομένων των μακροχρόνιων και εκτεταμένων κινεζικών επενδύσεων στη χώρα. Τελικά, οι ΗΠΑ χρειάζονται νέες πηγές ορυκτών άμεσα για να παραμείνουν ανταγωνιστικές σε πολλούς τομείς σε παγκόσμιο επίπεδο· ωστόσο, το Πακιστάν δεν φαίνεται σήμερα να βρίσκεται σε θέση να καλύψει αυτή την ανάγκη.

geopoliticalmonitor

Το περίπλοκο κουβάρι των διαδηλώσεων στο Ιράν

Από
anixneuseis
-
0

Άρθρο του Αλέξη Λεκάκη Κερκυραίου, διεθνολόγου και υποψήφιου διδάκτορα Ιρανικής Εξωτερικής Πολιτικής στο τμήμα Διεθνών, Ευρωπαϊκών και Περιφερειακών Σπουδών του Παντείου Πανεπιστημίου, στο Nonpapers.gr

20 Ιανουαρίου 2026
Αλέξης Λεκάκης Κερκυραίος

Αλέξης Λεκάκης Κερκυραίος

Οι διαδηλώσεις που ξεκίνησαν στις 28 Δεκεμβρίου με αφορμή την κατάρρευση της ισοτιμίας του ιρανικού ριάλ και τη γενικότερη ακρίβεια στη χώρα φέρονται να έχουν καταλαγιάσει σε μεγάλο βαθμό από τις αρχές της προηγούμενης εβδομάδας. Επισημαίνεται, μάλιστα, ότι έχει επικρατήσει πια στη χώρα μια σχετική ηρεμία με έντονη παρουσία των δυνάμεων ασφαλείας στους δρόμους. Οι διαμαρτυρίες κι οι ταραχές αποκορυφώθηκαν στο τριήμερο 8-10 Ιανουαρίου, διάστημα κατά το οποίο η καταστολή έλαβε την πιο σφοδρή της έκταση. Υπενθυμίζεται ότι στις 8 Ιανουαρίου οι ιρανικές αρχές ξεκίνησαν τη διακοπή του διαδικτύου και των τηλεφωνικών επικοινωνιών σε όλη τη χώρα, κάτι που έχει συμβεί και σε προηγούμενες διαδηλώσεις.

Σημειώνεται ότι το Ιράν έχει τρία επίπεδα στην κλίμακα της καταστολής. Στο πρώτο επίπεδο γίνεται η επιστράτευση της αστυνομίας. Στο δεύτερο στάδιο κινητοποιούνται ως ενισχύσεις τα μέλη της πολιτοφυλακής εθελοντών Μπασίτζ, η οποία αποτελείται από θρησκευόμενους ανθρώπους της εργατικής τάξης που είναι απολύτως αφοσιωμένοι στην Ισλαμική Δημοκρατία. Τέλος, στην τρίτη γραμμή, όταν δηλαδή δυσκολεύει πολύ η αντιμετώπιση των διαδηλώσεων, ενεργοποιούνται οι Φρουροί της Επανάστασης. Τις πρώτες ημέρες των διαδηλώσεων οι ιρανικές αρχές αρκέστηκαν στη χρησιμοποίηση των πρώτων δύο επιπέδων καταστολής. Ωστόσο, στην κορύφωση των ταραχών, ήτοι 8-10 Ιανουαρίου, χρησιμοποιήθηκαν κι οι Φρουροί.

Το προφίλ των διαδηλωτών

Οι διαμαρτυρίες ξεκίνησαν στις 28 Δεκεμβρίου από καταστηματάρχες σε  δύο εμπορικά κέντρα στο κέντρο της Τεχεράνης που πωλούν εισαγόμενα smartphones κι άλλες εισαγόμενες ηλεκτρονικές συσκευές, καθότι επλήγησαν σκληρά από τη ραγδαία υποτίμηση του εθνικού νομίσματος εκείνη την ημέρα. Ακολούθησαν απεργιακές κινητοποιήσεις από παζαρίτες στο Μεγάλο Παζάρι της Τεχεράνης, οι οποίοι αποτελούν μια συντηρητική κοινωνική τάξη που παραδοσιακά υποστηρίζει την Ισλαμική Δημοκρατία, έχοντας μάλιστα διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην ιρανική επανάσταση το 1979. Ύστερα, πραγματοποίησαν πορείες και φοιτητές από διάφορα πανεπιστήμια της ιρανικής πρωτεύουσας. Σταδιακά εξαπλώθηκαν οι διαμαρτυρίες σε πολλές πόλεις της χώρας. Επίσης, τις πρώτες ημέρες των διαδηλώσεων συμμετείχαν και πολίτες άλλων κοινωνικών ομάδων που είναι δυσαρεστημένοι με την οικονομική πολιτική του Μασούντ Πεζεσκιάν, χωρίς όμως να στοχοποιούν απαραιτήτως τον ανώτατο ηγέτη. Συγκεκριμένα, έχουν αγανακτήσει με τη ραγδαία μείωση της αγοραστικής τους δύναμης λόγω του υψηλού πληθωρισμού. Ενδεικτικά, ο μέσος ετήσιος πληθωρισμός υπολογίστηκε από το Στατιστικό Κέντρο του Ιράν ότι έφτασε στο 42.2%. Οι, δε, τιμές των τροφίμων αυξήθηκαν τον μήνα Αζάρ (22 Νοεμβρίου-21 Δεκεμβρίου) κατά 72% σε σχέση με τον ίδιο μήνα το προηγούμενο έτος. Επίσης, η ιρανική οικονομία έχει επιβαρυνθεί από τη διαφθορά μεσαζόντων που τους έχει ανατεθεί από το κράτος η πώληση του ιρανικού πετρελαίου, για να παρακάμψουν τις κυρώσεις, αλλά συχνά δεν επιστρέφουν τα έσοδα.

Μόλις, όμως, ξέσπασαν βίαιες ταραχές, οι παζαρίτες κι άλλοι υποστηρικτές της Ισλαμικής Δημοκρατίας εν πολλοίς αποστασιοποιήθηκαν. Απεναντίας, ως επί το πλείστον νεαρής ηλικίας άνθρωποι συνέχισαν να βρίσκονται στους δρόμους, φωνάζοντας συνθήματα κατά της Ισλαμικής Δημοκρατίας. Πρόκειται κυρίως για φιλελεύθερους, δεξιόστροφους φιλοσαχικούς, αριστερούς, απολιτίκ βάνδαλους και ταραχοποιούς που είναι ενδεχομένως και μεθοδευμένοι. Όπως γίνεται εύκολα αντιληπτό, δεν αποτελούν ένα ομοιογενές σύνολο ατόμων. Μάλιστα, δεν υπάρχει προσώρας μια ηγετική προσωπικότητα κοινής αποδοχής που να συσπειρώνει την κατακερματισμένη ιρανική αντιπολίτευση. Ο Ρεζά Παχλαβί, ο υιός του τελευταίου σάχη που ζει μόνιμα στις ΗΠΑ τα τελευταία 47 χρόνια, δεν φαίνεται να έχει ευρεία απήχηση στις τάξεις των αντιφρονούντων, τόσο στο εσωτερικό όσο και στη διασπορά, παρόλο που προωθείται σφόδρα από ορισμένους Ρεπουμπλικάνους, από το Ισραήλ και από το περσόφωνο ειδησεογραφικό δίκτυο “Iran International” που έχει έδρα το Ηνωμένο Βασίλειο και χρηματοδοτείται από το εβραϊκό κράτος. Οι Ιρανοί είναι ιδιαιτέρως ευαίσθητοι στις ξένες παρεμβάσεις, αφού έχουν υποφέρει πολύ στη σύγχρονη ιστορία τους από την καταπάτηση της εθνικής τους κυριαρχίας, και δεν δέχονται εύκολα «φυτευτές» λύσεις ή κηδεμόνες από το εξωτερικό να τους ποδηγετήσουν.

Σημειώνεται ότι οι πιο αιματηρές ταραχές έλαβαν χώρα στην Τεχεράνη καθώς και στις βορειοδυτικές επαρχίες Ιλάμ, Λορεστάν και Κερμανσά, στις οποίες διαβιούν κυρίως Ιρανο-κούρδοι.

Οφείλεται να επισημανθεί ότι από τις 12 Ιανουαρίου κι ύστερα έλαβαν χώρα μαζικές αντιδιαδηλώσεις στήριξης της Ισλαμικής Δημοκρατίας σε πολλές πόλεις της χώρας. Το νεζάμ (σύστημα) διαθέτει έναν σημαντικό πυρήνα πιστών υποστηρικτών, που κινητοποιείται. Απαρτίζεται κυρίως από δημόσιους υπάλληλους, οικογένειες εθνομαρτύρων, μέλη των δυνάμεων ασφαλείας κι οι συγγενείς τους, βετεράνους πολέμου και θρησκευόμενους πολίτες. Επίσης, την Ισλαμική Δημοκρατία ανέχονται οι πιο ρεαλιστές μεσήλικες, καθώς προκρίνουν τη σταθερότητα, και δεν θέλουν να επικρατήσει ένα αχαρτογράφητο χάος και κατ’ επέκταση ένας εμφύλιος, που θα απειλούσε δυνητικά την εθνική ακεραιότητα της χώρας, τις οικογένειές τους, τις δουλειές τους και τις περιουσίες τους.  Συνεπώς, η Ισλαμική Δημοκρατία εξακολουθεί να διατηρεί ερείσματα σε ένα μέρος της ιρανικής κοινωνίας.

Ένα σοβαρό χάσμα γενεών

Όπως προαναφέρθηκε, στις διαδηλώσεις συμμετέχουν κυρίως νέοι, οι οποίοι δεν έχουν γνωρίσει άλλο πολιτικό σύστημα πέρα από την Ισλαμική Δημοκρατία. Με άλλα λόγια, δεν έχουν βιώσει ούτε το αυταρχικό καθεστώς του σάχη Μοχαμάντ Ρεζά Παχλαβί ούτε την ιρανική επανάσταση που τον ανέτρεψε. Επίσης, δεν έχουν ζήσει τον αιματηρό πόλεμο με το Ιράκ (1980-1988), ο οποίος σφυρηλάτησε την Ισλαμική Δημοκρατία. Κατά συνέπεια, ένα σημαντικό μέρος της ιρανικής νεολαίας δεν αφουγκράζεται τις αρχές της Ισλαμικής Δημοκρατίας, ανάμεσα στις οποίες συγκαταλέγονται η στήριξη των απανταχού καταπιεσμένων του κόσμου κι η αντίσταση στη δυτική πολιτιστική διείσδυση. Απεναντίας, έχει άλλες ανησυχίες και προτεραιότητες, περισσότερο υλιστικές. Εν ολίγοις, υπάρχει ένα σημαντικό χάσμα γενεών στο Ιράν, ιδιαιτέρως δε από τη στιγμή που οι νέοι κάτω των 39 ετών αποτελούν περίπου το 60% του ιρανικού πληθυσμού.

Ταυτόχρονα, η νεολαία του Ιράν έχει εύλογες οικονομικές ανησυχίες για το μέλλον της, πώς δηλαδή να δημιουργήσει οικογένεια, πώς να βρει μια αξιοπρεπώς αμειβόμενη απασχόληση και πώς να καλύψει τις στεγαστικές της ανάγκες. Ένα σημαντικό τμήμα της νιώθει εγκλωβισμένο σε μια συνεχή στασιμότητα, όπου δεν διαφαίνεται μια προοπτική διαφυγής κι όπου δεν μπορεί να εκπληρώσει τα όνειρά της, αφού οι κυρώσεις αποτελούν μια μόνιμη συνθήκη επιβάρυνσης της ιρανικής οικονομίας.

Ο, δε, κατ’ ουσίαν αποκλεισμός των νέων από τα ανώτερα αξιώματα της χώρας, ήτοι η μη συμμετοχή τους στη λήψη αποφάσεων, συνιστά έναν ακόμη λόγο που έχει αποξενώσει ένα τμήμα τους από την Ισλαμική Δημοκρατία. Ενδεικτικά, στις αρχές της προεδρικής θητείας του μεταρρυθμιστή Πεζεσκιάν, το υπουργικό συμβούλιό του υπολογιζόταν ότι είχε μέσο όρο ηλικίας τα 60 περίπου έτη. Επίσης, το ελάχιστο όριο ηλικίας για τη δήλωση συμμετοχής στις προεδρικές εκλογές είναι τα 40 έτη. Ως εκ τούτου, στην πράξη δεν υπάρχει κάποια διέξοδος πολιτικής έκφρασης των ζητημάτων που απασχολούν τη νεολαία.

Καίτοι ο Πεζεσκιάν έχει κατορθώσει να υλοποιήσει σε σημαντικό βαθμό την προεκλογική του υπόσχεση να σταματήσει την διά του εξαναγκασμού επιβολή της μαντίλας -αφού εδώ και καιρό, ακόμη και πριν την προεδρική του θητεία, στους δημόσιους χώρους, στα μουσεία, στα εστιατόρια, στα εμπορικά κέντρα και στις καφετέριες πολλές γυναίκες έχουν πλήρως ακάλυπτη την κόμη τους-  στο ζήτημα της άρσης των περιορισμών στο διαδίκτυο έχει σημειώσει πολύ μικρή πρόοδο, καθότι δεν συμφωνούν άλλα εμπλεκόμενα κέντρα εξουσίας.

Η ιδιαιτερότητα των διαδηλώσεων

Αν κι οι διαδηλώσεις φαίνονται να υστερούν σε μαζικότητα σε σχέση τόσο με εκείνες του 2022 που είχαν κεντρικό σύνθημα το «Γυναίκα, Ζωή, Ελευθερία» (Zan, Zendegi, Azadi) όσο και με τις διαμαρτυρίες του Πράσινου Κινήματος του 2009, ξεχωρίζουν για την βιαιότητά τους. Είναι οι πιο αιματηρές κι οι πιο καταστροφικές σε επίπεδο υλικών ζημιών.

Ο ηγέτης του Ιράν, ο Αλί Χαμενεΐ, παραδέχθηκε ότι έχασαν τη ζωή τους «μερικές χιλιάδες» άνθρωποι, τον θάνατο των οποίων αποδίδει σε ταραχοποιούς πράκτορες, ένας ισχυρισμός που έρχεται σε αντίθεση με την κυρίαρχη άποψη στη Δύση που θεωρεί υπεύθυνη για το αιματοκύλισμα την κρατική καταστολή. Μάλιστα, ο Χαμενεΐ κατηγόρησε τις ΗΠΑ ότι σχεδίασαν τα έκτροπα. Όσον αφορά τον Τραμπ, ανέφερε ότι είναι υπαίτιος για τους θανάτους και τις υλικές ζημιές. Ένας φερόμενος Ιρανός αξιωματούχος, που μίλησε στο πρακτορείο “Reuters” με τη προϋπόθεση να μην κοινοποιηθεί το όνομά του, επισήμανε ότι έχουν σκοτωθεί τουλάχιστον 5000 άνθρωποι κι ότι «αθώοι Ιρανοί»  έχασαν τη ζωή τους από «τρομοκράτες κι ένοπλους ταραχοποιούς». Σημείωσε ότι στις κουρδικές περιοχές στο βορειοδυτικό Ιράν έλαβαν χώρα οι περισσότεροι θάνατοι κι οι σφοδρότερες συγκρούσεις. Ο, δε, Πεζεσκιάν κατήγγειλε το Ισραήλ και τις ΗΠΑ ότι έφεραν στο Ιράν τρομοκράτες από το εξωτερικό, οι οποίοι κατά τα λεγόμενά του αποκεφάλισαν κι έκαψαν ανθρώπους στις ταραχές. Σημειωτέον, στα θύματα περιλαμβάνεται κι ένας ασυνήθιστα μεγάλος αριθμός μελών των δυνάμεων ασφαλείας, ήτοι 121, σύμφωνα με το πρακτορείο ειδήσεων Tasnim, το οποίο συνδέεται με τους Φρουρούς της Επανάστασης. Από τη μεριά του, ένας Ιρανός αξιωματούχος, που ζήτησε να μην κατονομαστεί, είπε στο “Reuters” πως περίπου 500 στελέχη σκοτώθηκαν.

Οι ιρανικές αρχές αποδίδουν τις υψηλές απώλειες στις δυνάμεις ασφαλείας στο ότι ανάμεσα στα διαμαρτυρόμενα πλήθη υπήρχαν ένοπλα άτομα. Ανακοίνωσαν, δε, ότι έχουν συλλάβει κάποιους εξ αυτών κι ότι έχουν κατασχέσει μεγάλες ποσότητες όπλων. Επίσης, η ιρανική κρατική τηλεόραση  μετέδωσε πλάνα που δείχνουν πολίτες να πυροβολούν ή να κραδαίνουν τουφέκια και πιστόλια.

Παράλληλα, το τριήμερο 8-10 Ιανουαρίου έλαβαν χώρα άνευ προηγουμένου βανδαλισμοί και πυρπολήσεις, μεταξύ των οποίων, σε κυβερνητικά κτήρια, σχολεία, υγειονομικά κέντρα, βιβλιοθήκες, ασθενοφόρα, σουπερμάρκετ, τράπεζες, αστικά λεωφορεία, αυτοκίνητα, σε εισόδους σταθμών του μετρό, καταστήματα, επιχειρήσεις, σιιτικά θεολογικά σεμινάρια και πυροσβεστικά οχήματα. Ιδιαίτερο θυμό στο Ιράν έχει προκαλέσει η καταστροφή 250 τζαμιών, κάτι που σε τέτοια έκταση δεν συμβεί ποτέ ξανά στην Ισλαμική Δημοκρατία και δεν συνάδει με την ιρανική κουλτούρα. Ως εκ τούτου, αυτό το φαινόμενο δημιουργεί υποψίες για προβοκάτσια, ακόμη κι αν ισχύουν οι αναφορές ότι σε πολλά τζαμιά διατηρεί βάσεις η πολιτοφυλακή Μπασίτζ. Ο πρόεδρος του Ιράν υποστήριξε ότι τρομοκρατικά στοιχεία που προέρχονται από το εξωτερικό και κινητοποιήθηκαν από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ πυρπόλησαν παζάρια και τζαμιά. Επίσης, ερωτήματα προκαλεί η επίθεση από μια ομάδα περίπου 200 ατόμων στην κατοικία της πρέσβεως της Παλαιστινιακής Αρχής στην Τεχεράνη στις 8 Ιανουαρίου, κατά την οποία η διπλωμάτης μάλιστα τραυματίσθηκε.

Η ευαίσθητη γεωπολιτική συγκυρία

Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να υποβαθμιστούν τα οικονομικά αιτήματα των διαδηλωτών, τα οποία θα πρέπει να επιλύσουν οι ιρανικές αρχές παρά τη μέγγενη των διεθνών κυρώσεων.  Οφείλουμε, όμως, ταυτόχρονα, να έχουμε κατά νου ότι υπάρχουν επίβουλες εξωτερικές δυνάμεις που έχουν κάθε κίνητρο να εκμεταλλευθούν την περίσταση οπορτουνιστικά, ήτοι να προκαλέσουν την όξυνση των ταραχών, προωθώντας όπλα, δολιοφθορείς και προβοκάτορες. Άλλωστε, ο λογαριασμός της Μοσάντ στο μέσο κοινωνικής δικτύωσης “X” έκανε ανάρτηση, στην οποία δήλωσε ευθέως ότι βρίσκεται με φυσική παρουσία δίπλα στους διαδηλωτές. Ίδια αναφορά περί παρουσίας πρακτόρων της Μοσάντ στους δρόμους του Ιράν έκανε κι ο Μάικ Πομπέο, ο πρώην διευθυντής της CIA και διατελέσας Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ. O, δε, Ισραηλινός Υπουργός Κληρονομιάς είπε ευθέως ότι πράκτορες του εβραϊκού κράτους δραστηριοποιούνται στο Ιράν. Οι ανωτέρω παραδοχές δεν προκαλούν εντύπωση, καθότι υπάρχει το προηγούμενο του «Πολέμου των 12 Ημερών», όπου πράκτορες του Ισραήλ εντός του Ιράν πραγματοποίησαν επιχειρήσεις, εκτοξεύοντας πυραύλους και μη επανδρωμένα αεροσκάφη κατά συστημάτων αεράμυνας και πυραυλικών εκτοξευτήρων. Παράλληλα, δεν θα πρέπει να λησμονηθεί ότι έχουν εκφραστεί απόψεις στο Ισραήλ που θεωρούν τον κατακερματισμό του Ιράν ως το ιδανικό σενάριο για τον περιορισμό του.

Είναι καταφανές, λοιπόν, ότι οι ΗΠΑ και το Ισραήλ δεν έχουν αγαθές προθέσεις προς τον ιρανικό λαό. Αντιλαμβάνονται τις διαδηλώσεις ως μια μοναδική ευκαιρία. Μετά την απονεύρωση της Χαμάς, την αποδυνάμωση της Χεζμπολά και την πτώση καθεστώτος Άσαντ έχουν βάλει στο στόχαστρο το Ιράν. Τους ενδιαφέρει να βγάλουν από τη μέση την Ισλαμική Δημοκρατία, διότι τοιουτοτρόπως -ελλείψει ιρανικής υποστήριξης- θα αναγκαστεί παρεπόμενα να ξεδοντιαστεί/αφοπλιστεί η Χεζμπολά και θα εκλείψει ουσιαστικά η παλαιστινιακή αντίσταση. Με άλλα λόγια, σε αυτό το σενάριο το Ισραήλ θα έχει εδραιώσει πλήρως την κυριαρχία του στη Δυτική Ασία, υλοποιώντας πλέον ανενόχλητα τα επεκτατικά σχέδιά του. Η Ισλαμική Δημοκρατία είναι ο βασικός φραγμός των αμερικανικών κι ισραηλινών συμφερόντων στην περιοχή. Είναι το προπύργιο του Άξονα της Αντίστασης. Επίσης, η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν είναι ο κεντρικός διαμετακομιστικός κόμβος τόσο στον Νέο Δρόμο του Μεταξιού όσο και στον Διεθνή Διάδρομο Μεταφορών Βορρά-Νότου. Πρόκειται για δύο εμπορικούς διαδρόμους που οι ΗΠΑ επιθυμούν διακαώς να μπλοκάρουν, για να απομονώσουν την Κίνα στην πρώτη περίπτωση και τη Ρωσία στη δεύτερη. Ως εκ τούτου, το σενάριο αλλαγής συστήματος στο Ιράν θα εξυπηρετούσε τον ανωτέρω στόχο της Ουάσιγκτον. Τα προειρημένα συνιστούν το μεγάλο γεωπολιτικό διακύβευμα των εξελίξεων στο Ιράν, το οποίο δεν πρέπει να παραβλεφθεί.

Η επόμενη ημέρα για την Ισλαμική Δημοκρατία

Αναμφίλεκτα, το Ιράν βρίσκεται αντιμέτωπο με πολλές προκλήσεις. Πέρα από τα οικονομικά προβλήματα, ταλαιπωρείται από μια σοβαρή υδατική κρίση απότοκη μιας άνευ προηγουμένου πενταετούς ξηρασίας, από υψηλή ατμοσφαιρική ρύπανση, από έλλειψη ξένων επενδύσεων, από συνεχείς εξωτερικές απειλές κι από ένα χάσμα γενεών. Παράλληλα, έχει επιδείξει μια αξιοσημείωτη ανθεκτικότητα, δημιουργώντας μια μεγάλη εγχώρια βιομηχανία, δημιουργώντας ένα πολύ ανεπτυγμένο πυραυλικό οπλοστάσιο και κατασκευάζοντας αξιόλογες υποδομές.

Στο εσωτερικό, η προσπάθεια του μεταρρυθμιστή Πεζεσκιάν να ανοίξει τον χώρο των κοινωνικών δικαιωμάτων θα πρέπει να ενταθεί αλλά και να στηριχθεί από τα άλλα κέντρα εξουσίας της χώρας. Ο Ιρανός πρόεδρος έχει σημειώσει ήδη κάποιες επιτυχίες, όπως την εδραίωση μιας σταθερότητας στην μη επιβολή της μαντίλας στους δημόσιους χώρους. Επίσης, έκανε κάποια μικρά βήματα στη μείωση των περιορισμών στο διαδίκτυο, αλλά με τις επιθέσεις του Ιουνίου επανήλθαν εν πολλοίς, αφού επικρατεί μια ασφαλειοποίηση της πολιτικής. Ωστόσο, αυτά δεν αρκούν, για να προσεταιριστεί ένα μέρος της δυσαρεστημένης νεολαίας. Θα βοηθούσε, ενδεχομένως, αν ξεκίναγε έναν ειλικρινή διάλογο για τη σύναψη ενός νέου κοινωνικού συμβολαίου.

Στο ζήτημα της οικονομίας, θα πρέπει να καταπολεμήσει κάποιες ομάδες συμφερόντων που λυμαίνονται χρήματα του κράτους, που λειτουργούν χωρίς έλεγχο και που κερδοσκοπούν με το σύστημα των πολλαπλών ισοτιμιών. Προς αυτήν την κατεύθυνση, ο Πεζεσκιάν ανακοίνωσε ήδη έκτακτα μέτρα, για να βελτιωθεί η οικονομική κατάσταση. Ωστόσο, δεν υπάρχουν πολλά περιθώρια για θεαματικές αλλαγές, αφού δεν τον ευνοεί το διεθνές περιβάλλον, πέρα από τους όποιους εσωτερικούς περιορισμούς. Έχει απέναντί του την πιο φιλο-ισραηλινή κυβέρνηση στην ιστορία των ΗΠΑ. Παρ’ όλ’ αυτά, με τη στήριξη του συστήματος, προσπάθησε να διαπραγματευθεί καλόπιστα με τη διοίκηση Τραμπ με σκοπό την ενδεχόμενη άρση των κυρώσεων. Ακόμη κι έτσι, η χώρα του δέχτηκε απρόκλητη επίθεση εν μέσω συνομιλιών. Επιπλέον, ο Πεζεσκιάν θέλει να αποκαταστήσει τις σχέσεις με την Ε.Ε. για να αναθερμανθεί το διμερές εμπόριο, αλλά το απαγορεύουν οι ΗΠΑ μέσω των δευτερογενών κυρώσεων, οι οποίες είναι όσο ποτέ άλλοτε ευθυγραμμισμένες με την ισραηλινή ατζέντα.

Κατά συνέπεια, το Ιράν θα αναγκαστεί να στραφεί ακόμη περισσότερο προς την Κίνα, τη Ρωσία και τις γειτονικές χώρες του για την παράκαμψη των κυρώσεων. Ιδίως στην περίπτωση της Κίνας, θα επιδιώξει να την πείσει να προβεί σε περισσότερες επενδύσεις στη χώρα. Παρά την 25ετούς διάρκειας στρατηγική συμφωνία συνεργασίας που υπέγραψαν το 2021, το ύψος των κινεζικών επενδύσεων υστερεί σημαντικά σε σχέση με τις προσδοκίες. Ο κύριος λόγος του κινεζικού δισταγμού μέχρι τώρα ήταν φόβος των αμερικανικών κυρώσεων. Εντούτοις, η άκρως επιθετική πολιτική του Τραμπ προς την Κίνα ίσως να αλλάξει τους υπολογισμούς της τελευταίας ως προς το Ιράν. Ιδιαιτέρως, δε, όταν το Πεκίνο βλέπει την Ουάσινγκτον να στοχοποιεί μία μετά την άλλη χώρα που βρίσκεται εκτός του δυτικού στρατοπέδου, αντιλαμβανόμενο ότι ο τελικός αμερικανικός στόχος είναι περικύκλωση της Κίνας.

Όσον αφορά τις ΗΠΑ, το Ιράν θα πράξει πιθανότατα αυτό που έκανε και στην πρώτη προεδρία Τραμπ, ήτοι θα κάνει στρατηγική υπομονή μέχρι να λήξει η θητεία της τρέχουσας αμερικανικής κυβέρνησης, περνώντας δύσκολες οικονομικές στιγμές κι αναμένοντας ότι ο επόμενος Αμερικάνος πρόεδρος θα είναι πιο διαλλακτικός. Οι, δε, επανειλημμένες απειλητικές δηλώσεις του Τραμπ, ανάμεσα στις οποίες κι ανοικτά καλέσματα για αλλαγή πολιτεύματος στο Ιράν, δεν αποκλείεται να οδηγήσουν την Ισλαμική Δημοκρατία να προσφύγει στο ύστατο μέσο αποτροπής.

Ο Αλέξης Λεκάκης Κερκυραίος είναι διεθνολόγος και  υποψήφιος διδάκτορας Ιρανικής Εξωτερικής Πολιτικής στο τμήμα Διεθνών, Ευρωπαϊκών και Περιφερειακών Σπουδών του Παντείου Πανεπιστημίου.

nonpapers.gr

Η Συρία πατά τον λαιμό των Κούρδων· οι Ιρανοί αναμένουν αμερικανική δράση

Από
anixneuseis
-
0

 

Middle East Forum

Του Winfield Myers ● 19 Ιανουαρίου 2026

Smart Brevity®:

Ένας στρατιώτης των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων εκπαιδεύεται σε άσκηση με πραγματικά πυρά μαζί με αμερικανικά στρατεύματα.
Φωτογραφία U.S. Army / Sgt. Trenton Pallone

Ο Τζιμ Χάνσον σημειώνει ότι ο Άχμεντ αλ-Σαράα, ο μεταβατικός πρόεδρος της Συρίας, μπορεί να έκοψε τα γένια του και να αντάλλαξε τις στρατιωτικές στολές με κοστούμια γραφείου, ωστόσο επέτρεψε σε «πρώην» τζιχαντιστές να προχωρήσουν σε εθνοκάθαρση μειονοτικών πληθυσμών — και πλέον φαίνεται να διεξάγουν μια ολοκληρωτική κατάληψη μεγάλου μέρους των κουρδικών περιοχών. Ο Σίρβαν Κάτζο προσθέτει ότι μέσα σε μόλις δύο εβδομάδες, οι κουρδοκρατούμενες δυνάμεις έχουν χάσει πάνω από τα δύο τρίτα των εδαφών που έλεγχαν στη βορειοανατολική Συρία.

Ο Άλεξ Σέλσκι γράφει ότι, παρότι οι Κούρδοι που δέχονται επίθεση από το συριακό καθεστώς μπορεί να αισθάνονται εγκαταλελειμμένοι από το Ισραήλ, στην πραγματικότητα το Ισραήλ περιορίζεται από την ανάγκη να ισορροπήσει πολλαπλά συμφέροντα, ώστε να αποφύγει ενέργειες που θα μπορούσαν να επιδεινώσουν την κατάσταση των Κούρδων και να περιπλέξουν τις περιφερειακές δυναμικές. Ο Λοκμάν Ραντπέι υποστηρίζει ότι η ιδεολογία του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν περί «αδελφοσύνης των λαών» απέτυχε να δημιουργήσει μια βιώσιμη και ειρηνική πολιτική τάξη στα κράτη όπου ζουν οι Κούρδοι. Ο Μάικλ Ρούμπιν εκτιμά ότι οι κουρδοσυριακές συγκρούσεις θα μπορούσαν να επεκταθούν στην Τουρκία, πυροδοτώντας επίπεδα βίας που δεν έχουν παρατηρηθεί εδώ και 50 χρόνια.

Ο Μάρντο Σογομόν αναφέρει ότι οι περισσότεροι Ιρανοί πλέον αναμένουν τη στρατιωτική επέμβαση των ΗΠΑ που έχει προαναγγείλει ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ. Άλλοι αρθρογράφοι που καλύπτουν το Ιράν σε αυτό το τεύχος περιλαμβάνουν τους Σέι Κχατίρι, Ουμούντ Σοκρί και Μεχρντάντ Μάρτι Γιουσεφιανί.

Η Συρία πατά τον λαιμό των Κούρδων

Τα πετρελαϊκά κοιτάσματα της κουρδικής περιοχής και μεγάλο μέρος της γης αποτελούν τον επόμενο στόχο της κυβέρνησης αλ-Σαράα

18 Ιανουαρίου 2026
Τζιμ Χάνσον

Ο Άχμεντ αλ-Σαράα, παλαιότερα γνωστός με το τζιχαντιστικό ψευδώνυμο Αμπού Μοχάμεντ αλ-Τζολάνι, είναι ο ονομαστικός επικεφαλής της Συρίας. Έκοψε τα γένια του, φόρεσε κοστούμι και μιλά διαρκώς για «μεταρρύθμιση» και «μετριοπάθεια». Ωστόσο, έχει επιτρέψει στον συριακό στρατό —που σε μεγάλο βαθμό διοικείται από άλλους «πρώην» τζιχαντιστές— να προχωρήσει σε εθνοκάθαρση μειονοτικών πληθυσμών, ενώ πλέον φαίνεται ότι βρίσκεται σε εξέλιξη μια ολοκληρωτική κατάληψη μεγάλου μέρους των κουρδικών περιοχών.

Η στρατηγική της κυβέρνησης Τραμπ να χρησιμοποιήσει τα κράτη του Κόλπου και την Τουρκία προκειμένου να κρατήσει τον αλ-Σαράα υπό έλεγχο δεν αποδίδει· μέχρι στιγμής, δεν φαίνεται να τηρούν τη δική τους πλευρά της συμφωνίας.

Έχουν σημειωθεί μαζικές σφαγές σχεδόν όλων των μειονοτικών ομάδων στη Συρία και πλέον όλα δείχνουν ότι τα πετρελαϊκά κοιτάσματα της κουρδικής περιοχής, καθώς και μεγάλο μέρος της γης, αποτελούν τον επόμενο στόχο.

Αυτό συμβαίνει την ίδια στιγμή που ο αλ-Σαράα διάβαζε διακήρυξη σύμφωνα με την οποία οι Κούρδοι μπορούν να διατηρήσουν τη γλώσσα και τον πολιτισμό τους και να ενσωματωθούν πλήρως στη «νέα Συρία». Αυτή η υποτιθέμενη χειρονομία καλής θέλησης περιλαμβάνει όμως και την απαίτηση να καταθέσουν τα όπλα τους — κάτι που οι Κούρδοι, αλλά και πολλοί άλλοι, αντιλαμβάνονται ως οδό προς την πλήρη υποταγή.

Ο πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν υποτίθεται ότι αποτελεί έναν από τους ανασταλτικούς παράγοντες απέναντι στις ενέργειες της Συριακής Μεταβατικής Κυβέρνησης. Ωστόσο, η τελευταία αυτή επιχείρηση φαίνεται να έχει την έγκρισή του, ίσως και την ενεργή στήριξή του. Όταν ο αλ-Σαράα ήταν ακόμη γνωστός ως αλ-Τζολάνι, η Τουρκία αποτελούσε βασικό υποστηρικτή και προμηθευτή της Χαγιάτ Ταχρίρ αλ-Σαμ, πρώην παρακλάδι της Αλ Κάιντα. Πλέον φαίνεται πως ο Ερντογάν «εξαργυρώνει» τα γραμμάτια εκείνης της περιόδου — και οι Κούρδοι βρίσκονται εμπόδιο στον δρόμο του.

Πηγές μας εντός της χώρας αναφέρουν ότι η επίθεση αυτή υπερβαίνει κατά πολύ κάθε συμφωνία και διαβεβαίωση που έχει δώσει ο αλ-Σαράα στις Ηνωμένες Πολιτείες:

«Η Δαμασκός παρουσίασε στις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις ένα νέο σχέδιο που περιλαμβάνει συγκεκριμένους όρους, μεταξύ των οποίων η ενσωμάτωση των δυνάμεών τους ως μεμονωμένων ατόμων στον συριακό στρατό και η παράδοση περιοχών με αραβική πλειοψηφία ανατολικά του Ευφράτη. Οι Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις δεν έχουν ακόμη απαντήσει.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες πρότειναν τον ποταμό Ευφράτη ως διαχωριστική γραμμή μεταξύ του συριακού στρατού και των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων, καθώς και την επιστροφή σε διαπραγματεύσεις για την εφαρμογή της συμφωνίας της 10ης Μαρτίου 2025. Η Δαμασκός απαντά ότι οι εξελίξεις επί του πεδίου και το προεδρικό διάταγμα για τα κουρδικά δικαιώματα έχουν ξεπεράσει αυτή τη συμφωνία».

Αμερικανοί αξιωματούχοι οφείλουν να συγκρατήσουν τον αλ-Σαράα και να σταθμίσουν τα ευχάριστα λόγια του απέναντι στις αιματηρές σφαγές που διαπράττουν οι δυνάμεις του.

Σύμφωνα με το Reuters, συνάντηση της 17ης Ιανουαρίου 2026 μεταξύ του Αμερικανού απεσταλμένου Τομ Μπάρακ και Κούρδων αξιωματούχων «δεν παρήγαγε κανέναν οδικό χάρτη για κατάπαυση του πυρός». Η πολιτική Τραμπ προβλέπει ότι οι λαοί και οι δυνάμεις της περιοχής πρέπει να αναλάβουν την ευθύνη για τα προβλήματα της γειτονιάς τους. Ο Ερντογάν φαίνεται να το κάνει — αλλά όχι με τρόπο που να είναι υγιής για τους μειονοτικούς πληθυσμούς που βρίσκονται στον δρόμο των φιλοδοξιών του να εξελιχθεί σε έναν νεοοθωμανό παδισάχ.

Τα κράτη του Κόλπου ζήτησαν από τον Τραμπ να αναγνωρίσει τον αλ-Σαράα και να συναντηθεί μαζί του — και εκείνος ανταποκρίθηκε. Υπήρχαν, ωστόσο, διαβεβαιώσεις ότι αυτή η γενναιοδωρία θα ανταμειβόταν με τη «μετριοπάθεια» που υποτίθεται ότι αποτελούσε το νέο προσωπείο του πρώην αλ-Τζολάνι. Πλέον, οι Αμερικανοί αξιωματούχοι οφείλουν να χαλιναγωγήσουν τον αλ-Σαράα και να σταθμίσουν τα ευχάριστα λόγια του απέναντι στις βίαιες σφαγές που διαπράττουν οι δυνάμεις του εναντίον των ανθρώπων που κυβερνά. Με ταχύτατους ρυθμούς, μοιάζουμε με τον βάτραχο που μένει άναυδος όταν ο γλυκομίλητος σκορπιός έχει ήδη καρφώσει το κεντρί του στην πλάτη του.

Τζιμ Χάνσον

Ο Τζιμ Χάνσον είναι αρχισυντάκτης του Middle East Forum. Υπηρέτησε προηγουμένως στις Ειδικές Δυνάμεις του Στρατού των ΗΠΑ και συμμετείχε σε επιχειρήσεις αντιτρομοκρατίας, αντιμετώπισης ανταρτοπολέμου και ενίσχυσης ξένων εσωτερικών δυνάμεων σε περισσότερες από δύο δωδεκάδες χώρες. Είναι συγγραφέας αρκετών βιβλίων, μεταξύ των οποίων Winning the Second Civil War – Without Firing a Shot και Cut Down the Black Flag – A Plan to Defeat ISIS.

Middle East Forum

Η επόμενη φάση της Συρίας προσφέρει ελάχιστη ελπίδα στους Κούρδους
Η συμφωνία της 18ης Ιανουαρίου 2026 με την κυβέρνηση συνιστά μείζονα οπισθοδρόμηση για τους Σύρους Κούρδους και τις πολιτικές τους φιλοδοξίες

18 Ιανουαρίου 2026
Σίρβαν Κάτζο

Ο μεταβατικός πρόεδρος της Συρίας, Άχμεντ αλ-Σαράα.
Φωτογραφία: Shutterstock

Η στιγμή της αλήθειας για τους Κούρδους της Συρίας ήρθε με δραματικό τρόπο: δεν θα υπάρξει αυτονομία με τον τρόπο που πολλοί Κούρδοι είχαν οραματιστεί, έπειτα από περισσότερα από δέκα χρόνια άσκησης de facto αυτοδιοίκησης. Μέσα σε μόλις δύο εβδομάδες, οι κουρδοκρατούμενες δυνάμεις έχασαν πάνω από τα δύο τρίτα των εδαφών που έλεγχαν στη βορειοανατολική Συρία.

Λίγο αφότου οι κυβερνητικές δυνάμεις της Συρίας και οι συμμαχικές τους πολιτοφυλακές κατέλαβαν, στις αρχές Ιανουαρίου, τις δύο κατά κύριο λόγο κουρδικές συνοικίες του Χαλεπίου, εξαπέλυσαν νέα μεγάλης κλίμακας επίθεση κατά των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων (SDF) σε ολόκληρη την ανατολική πλευρά της επαρχίας Χαλεπίου, καθώς και στη Ράκα και στο Ντέιρ εζ-Ζορ. Με ελάχιστες εξαιρέσεις, οι περισσότερες πόλεις και κωμοπόλεις έπεσαν γρήγορα, καθώς οι κουρδοκρατούμενες δυνάμεις υποχώρησαν. Οι περισσότερες από αυτές τις περιοχές βρίσκονταν υπό τον έλεγχο των SDF για σχεδόν μία δεκαετία, μετά την απελευθέρωσή τους από το Ισλαμικό Κράτος με τη στήριξη του διεθνούς συνασπισμού υπό τις ΗΠΑ.

Η επίθεση κορυφώθηκε στις 18 Ιανουαρίου 2026 με την ανακοίνωση νέας συμφωνίας μεταξύ της συριακής κυβέρνησης και των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων, η οποία αντικατέστησε τη συμφωνία της 10ης Μαρτίου 2025. Η νέα συμφωνία αφαιρεί από τις κουρδικές δυνάμεις το μεγαλύτερο μέρος των εξουσιών τους. Με την πλήρη ανάληψη ελέγχου από το συριακό κράτος, οι SDF δεν θα έχουν πλέον παρουσία στη Ράκα και στο Ντέιρ εζ-Ζορ. Στην επαρχία Χασάκα, όπου οι Κούρδοι αποτελούν πλειοψηφία, όλες οι πολιτικές δομές θα ενσωματωθούν στον κρατικό μηχανισμό, ενώ οι μαχητές των SDF θα ενταχθούν στα υπουργεία Άμυνας και Εσωτερικών της Συρίας ως άτομα, και όχι ως ενιαία δύναμη. Παρόμοια ρύθμιση προβλέπεται και για την πόλη Κομπάνι, η οποία υπάγεται διοικητικά στην επαρχία Χαλεπίου.

Συνολικά, η συμφωνία των δεκατεσσάρων σημείων συνιστά σοβαρό πλήγμα για τους Σύρους Κούρδους και τις πολιτικές τους φιλοδοξίες. Αυτό που διαφαίνεται για το μέλλον είναι μια περιορισμένη —και πιθανότατα σε μεγάλο βαθμό προσχηματική— μορφή διοικητικής αυτονομίας στη Χασάκα και στο Κομπάνι. Η άλλη κουρδική περιοχή, το Αφρίν στη βορειοδυτική Συρία, θα παραμείνει υπό άμεσο έλεγχο της συριακής κυβέρνησης.

Για χρόνια, οι Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις και οι πολιτικοί τους θεσμοί επιχείρησαν να οικοδομήσουν ένα πολυεθνοτικό και πολυθρησκευτικό πολιτικό μόρφωμα στις περιοχές που έλεγχαν. Το εγχείρημα αυτό ουσιαστικά κατέρρευσε στις 18 Ιανουαρίου. Οι ταχύτατες και εκτεταμένες αποχωρήσεις αραβικών φυλών και επιφανών αραβικών προσωπικοτήτων από τις SDF και την Αυτόνομη Διοίκηση καταδεικνύουν την αποτυχία των κουρδικών προσπαθειών να επαναπροσδιορίσουν τις κοινωνικές και πολιτικές σχέσεις με τις αραβικές κοινότητες. Η πραγματικότητα είναι ότι οι περισσότεροι Άραβες δεν αποδέχθηκαν την κουρδοκρατούμενη διακυβέρνηση στις περιοχές τους, παρότι το μοντέλο των SDF δεν έμοιαζε σε τίποτα με τα αυταρχικά αραβικά εθνικιστικά καθεστώτα που ιστορικά καταπίεζαν τους Κούρδους σε ολόκληρη την περιοχή.

Οι Σύροι Κούρδοι είναι βαθιά απογοητευμένοι από τις εξελίξεις. Κυρίαρχο συναίσθημα είναι εκείνο της εγκατάλειψης από φίλους και συμμάχους. Την τελευταία δεκαετία θεωρούσαν τους εαυτούς τους στενούς εταίρους των Ηνωμένων Πολιτειών — όχι μόνο στον αγώνα κατά του Ισλαμικού Κράτους, στον οποίο οι Κούρδοι έχασαν πάνω από 12.000 μαχητές, αλλά και επειδή είναι ειλικρινά φιλοαμερικανοί και φιλοδυτικοί. Ωστόσο, έχει πλέον καταστεί σαφές ότι οι ΗΠΑ και η Δύση τάχθηκαν στο πλευρό του συριακού κράτους, παρότι αυτό ηγείται από έναν πρώην τζιχαντιστή.

Οι Κούρδοι αποτελούν την τελευταία ελπίδα για μια δημοκρατική Συρία. Όμως, με τους στρατιωτικούς και πολιτικούς τους θεσμούς σε αποσύνθεση, είναι απίθανο να μπορέσουν να λειτουργήσουν ως αποτελεσματικός παράγοντας καθοδήγησης της χώρας προς ένα πλουραλιστικό σύστημα, όπου όλες οι εθνότητες, θρησκείες και δογματικές ομάδες θα απολαμβάνουν ίσα δικαιώματα και εκπροσώπηση.

Οι μεταβατικές αρχές της Συρίας θα αναλάβουν σύντομα τον έλεγχο καταυλισμών και κέντρων κράτησης που φιλοξενούν χιλιάδες επικίνδυνους τρομοκράτες του Ισλαμικού Κράτους και τις οικογένειές τους, στο πλαίσιο της συμφωνίας της 18ης Ιανουαρίου.

Η Συρία σήμερα κυβερνάται όχι μόνο από πρώην τζιχαντιστές, αλλά και από σημαντικά στοιχεία εντός των στρατιωτικών και διοικητικών δομών της που ασπάζονται εξτρεμιστικές ιδεολογίες. Πρόκειται για ένα μίγμα ριζοσπαστικών ρευμάτων που εκτείνεται από τη Μουσουλμανική Αδελφότητα έως τον σαλαφισμό. Οι σφαγές κατά των Δρούζων και των Αλαουιτών κοινοτήτων, και πιο πρόσφατα κατά των Κούρδων στο Χαλέπι, δείχνουν ότι η χώρα δύσκολα θα οδηγηθεί σε σταθερότητα στο άμεσο μέλλον.

Η ελπίδα της Ουάσιγκτον για μακροπρόθεσμη σταθερότητα στη Συρία ενδέχεται να αποδειχθεί αυταπάτη. Οι μεταβατικές αρχές της Συρίας, στο πλαίσιο της συμφωνίας της 18ης Ιανουαρίου, θα αναλάβουν σύντομα τον έλεγχο καταυλισμών και κέντρων κράτησης που φιλοξενούν χιλιάδες επικίνδυνους τρομοκράτες του Ισλαμικού Κράτους και τις οικογένειές τους. Πέραν του γεγονότος ότι τμήματα των συριακών ενόπλων δυνάμεων εμφανίζουν συμπάθεια προς το Ισλαμικό Κράτος, η συριακή κυβέρνηση δεν έχει επιδείξει την αναγκαία ικανότητα για να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά την απειλή που αυτό συνιστά.

Η επίθεση στην Παλμύρα τον Δεκέμβριο του 2025, κατά την οποία σκοτώθηκαν δύο Αμερικανοί στρατιωτικοί και ένας πολίτης-διερμηνέας, πραγματοποιήθηκε από μέλος των συριακών κυβερνητικών δυνάμεων ασφαλείας. Αν το περιστατικό αυτό απέδειξε κάτι, είναι ότι η απειλή για τα αμερικανικά συμφέροντα στη Συρία δεν περιορίζεται σε τρομοκρατικές οργανώσεις.

Σίρβαν Κάτζο
Ο Σίρβαν Κάτζο είναι δημοσιογράφος και ερευνητής με ειδίκευση στην κουρδική πολιτική, την ισλαμιστική μαχητικότητα και τις συριακές υποθέσεις. Έχει συνεισφέρει με δύο κεφάλαια σε βιβλία για τη Συρία και τους Κούρδους που εκδόθηκαν από τα Indiana University Press και Cambridge University Press. Κείμενά του έχουν δημοσιευθεί στο Middle East Forum, στο Washington Institute for Near East Policy και σε άλλα σημαντικά think tanks και έντυπα. Είναι επίσης συγγραφέας του μυθιστορήματος Nothing But Soot, που διαδραματίζεται στη Συρία. Κατέχει πτυχίο στη Διακυβέρνηση και τις Διεθνείς Σχέσεις από το George Mason University.

Middle East Forum

Θα πυροδοτήσει η σύγκρουση Συρίας–Κούρδων εμφύλιο πόλεμο στην Τουρκία;
Ο Τούρκος πρόεδρος Ερντογάν δείχνει στους Κούρδους και στους υποστηρικτές τους την ανειλικρίνειά του

18 Ιανουαρίου 2026
Μάικλ Ρούμπιν

Ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν σε φωτογραφία του Οκτωβρίου 2025.
Φωτογραφία: Shutterstock

Στις 12 Μαΐου 2025, το Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν (PKK) έθεσε επισήμως τέλος στην τεσσαρακονταετή εξέγερσή του κατά της Τουρκίας και αυτοδιαλύθηκε. Παρότι το PKK είχε ήδη, περισσότερο από μια δεκαετία νωρίτερα, εγκαταλείψει το αποσχιστικό του πρόγραμμα υπέρ μιας διευρυμένης ομοσπονδιοποίησης, και παρότι Κούρδοι μαχητές είχαν καταθέσει τα όπλα ή είχαν μεταβεί στη Συρία στο πλαίσιο συμφωνίας κατά τη διάρκεια μιας ειρηνευτικής διαδικασίας πριν από δέκα χρόνια, ο φυλακισμένος ηγέτης του PKK, Αμπντουλάχ Οτσαλάν, διέταξε τη διάλυση της οργάνωσης. Και αυτή υπάκουσε.

Για τους Κούρδους, ο Οτσαλάν είναι μια μορφή τύπου Νέλσον Μαντέλα· για τους Τούρκους εθνικιστές και όσους ευνοούνται από το σύστημα της Άγκυρας, είναι ένας αρχιτρομοκράτης. Εκείνο στο οποίο συμφωνούν τόσο οι υποστηρικτές όσο και οι επικριτές του είναι ότι είναι αφοσιωμένος στην κουρδική υπόθεση. Γιατί, λοιπόν, συναίνεσε στη διάλυση του PKK;

Η δημόσια εξήγηση είναι ότι το έκανε στο πλαίσιο μιας εν εξελίξει ειρηνευτικής διαδικασίας με τον Τούρκο πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Ωστόσο, παρότι υπήρξαν συνομιλίες και συνεχείς επαφές, η υπόσχεση μιας ειρηνευτικής διαδικασίας δεν αρκεί για να εξηγήσει την έκκληση του Οτσαλάν και την αποδοχή της από το PKK. Άλλωστε, ο Ερντογάν προσφέρει συνομιλίες ειρήνης όποτε χρειάζεται την κουρδική στήριξη και στη συνέχεια στρέφεται εναντίον των Κούρδων όταν θέλει να ενισχύσει τη εθνικιστική του βάση. Εκείνο που δεν αλλάζει είναι ότι οι πιο γνωστοί και νομιμοποιημένοι πολιτικοί των Κούρδων —ο Οτσαλάν και ο Σελαχατίν Ντεμιρτάς— παραμένουν στη φυλακή, με τον Ντεμιρτάς μάλιστα να κρατείται πολύ πέραν της λήξης της ποινής του.

Ο Οτσαλάν και το PKK άλλαξαν στάση για δύο λόγους. Ο πρώτος ήταν η επιθυμία να προστατευθεί η Ροζάβα, η κουρδοκρατούμενη αυτόνομη περιοχή στη βορειοανατολική Συρία. Παρότι ορισμένοι αναλυτές και think tanks στην Ουάσιγκτον περιγράφουν την περιοχή ως ένα μαρξιστικά διοικούμενο καταφύγιο τρομοκρατίας, αυτό είναι ανειλικρινές: οι περισσότεροι που προωθούν αυτό το αφήγημα δεν έχουν επισκεφθεί ποτέ την περιοχή ούτε έχουν δει με τα μάτια τους πώς λειτουργεί. Είναι επίσης κακή ανάλυση να πιστεύει κανείς ότι ένα πολιτικό κίνημα που ξεκίνησε επισήμως το 1984, αλλά έχει ρίζες στο ψυχροπολεμικό περιβάλλον της δεκαετίας του 1970, δεν έχει εξελιχθεί. Η Ανατολική Γερμανία και η Πολωνία άλλαξαν δραματικά από τα μέσα της δεκαετίας του 1980· το ίδιο και το PKK. Όταν Αμερικανοί ακαδημαϊκοί χαρακτηρίζουν τη Ροζάβα τρομοκρατική οντότητα, ουσιαστικά ενοχοποιούν —έστω και ειρωνικά— τον ίδιο τον Ερντογάν, δεδομένου ότι οι Σύροι Κούρδοι πουλούσαν πετρέλαιο με μεγάλη έκπτωση στους γιους του Ιρακινού Κούρδου ηγέτη Μασούντ Μπαρζανί, οι οποίοι στη συνέχεια το μεταπωλούσαν στην Τουρκία με μικρότερη έκπτωση, κρατώντας τη διαφορά.

Σε κάθε περίπτωση, η Αυτόνομη Διοίκηση υπήρξε τεράστια επιτυχία για τους Κούρδους και η πρώτη φορά που η φιλοσοφία του Οτσαλάν εφαρμόστηκε στην πράξη σε τόσο μεγάλη κλίμακα. Οι Κούρδοι πολέμησαν σκληρά για να απελευθερώσουν την περιοχή από τον έλεγχο του Ισλαμικού Κράτους, σε μια περίοδο κατά την οποία ο Ερντογάν παρεμπόδιζε τον αγώνα κατά του Ισλαμικού Κράτους, επιδιώκοντας να αποκομίσει οφέλη από αυτό —αν όχι να το στηρίξει ενεργά.

Με τη διάλυση του PKK, ο Οτσαλάν επιδίωξε να προστατεύσει το συριακό κουρδικό μόρφωμα. Παρά την απομόνωσή του, αυτό ευημερούσε και αποτελούσε πρότυπο για όλα όσα οι Ηνωμένες Πολιτείες απαιτούσαν να είναι η Συρία: ανεκτική, πολυπολιτισμική και μετριοπαθής. Ο τερματισμός του PKK, πίστευε ο Οτσαλάν, θα μπορούσε να βάλει τέλος στη συκοφαντία που προωθούσε η Τουρκία ότι επρόκειτο για τρομοκρατική οντότητα. Ταυτόχρονα, οι Κούρδοι θεωρούσαν ότι θα μπορούσαν να κερδίσουν περισσότερα μέσω της πολιτικής παρά μέσω της ένοπλης εξέγερσης, ιδίως αν αυτό σήμαινε το τέλος των αυθαίρετων συλλήψεων Κούρδων πολιτικών και την αποφυλάκιση του Ντεμιρτάς και, ενδεχομένως, του ίδιου του Οτσαλάν. Άλλωστε, για τους Κούρδους, ειρήνη σημαίνει συμφιλίωση.

Στηρίζοντας μια πλήρους κλίμακας επίθεση —που περιλαμβάνει ακόμη και τη ρίψη γυναικών Κούρδων κρατουμένων από ψηλά κτίρια, κατά το πρότυπο του Ισλαμικού Κράτους— ο Ερντογάν δείχνει στον Οτσαλάν και στους πρώην υποστηρικτές του PKK ότι έκαναν λάθος υπολογισμούς και ότι ο ίδιος είναι ανειλικρινής.

Με την απονομιμοποίηση της λογικής της ειρήνης, ωθούν τους Κούρδους να επιστρέψουν στον ένοπλο αγώνα, όχι μόνο στη Συρία αλλά ενδεχομένως και στην Τουρκία.

Αυτό δημιουργεί μια επικίνδυνη δυναμική. Πρώτον, μαχητές του PKK κατέθεσαν τα όπλα τους και μετακινήθηκαν στη Συρία στο πλαίσιο ειρηνευτικής διαδικασίας με την Τουρκία. Στη συνέχεια πολέμησαν το Ισλαμικό Κράτος —με αμερικανική υποστήριξη, εξοπλισμό και ενθάρρυνση— χωρίς να αποτελούν απειλή για την Τουρκία. Παρ’ όλα αυτά, ο Ερντογάν επανέλαβε τις επιθέσεις, χρησιμοποιώντας αεροσκάφη που οι ΗΠΑ είχαν προηγουμένως πουλήσει στην Τουρκία, μη επανδρωμένα αεροσκάφη και Σύρους πληρεξουσίους της Άγκυρας. Πλέον, η Τουρκία δείχνει ότι οι διαπραγματεύσεις της με τον Οτσαλάν δεν ήταν ποτέ ειλικρινείς.

Οι Κούρδοι δεν έχουν πού να πάνε. Ο Ερντογάν και οι σύμβουλοί του, όπως ο Χακάν Φιντάν, ή εταίροι όπως ο Αμερικανός πρέσβης Τομ Μπάρακ, μπορεί να χειροκροτούν, αλλά θα έπρεπε να είναι προσεκτικοί. Οι Κούρδοι δεν θα πορευθούν προς τη σφαγή. Απονομιμοποιώντας τη λογική της ειρήνης, τους ωθούν να επιστρέψουν στον πόλεμο, όχι μόνο στη Συρία αλλά ίσως και στην Τουρκία, αν η πολιτική δεν προσφέρει άλλη διέξοδο. Η δημιουργία συνθηκών τύπου απελευθέρωσης κρατουμένων του Ισλαμικού Κράτους απλώς ρίχνει λάδι στη φωτιά.

Ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ εξακολουθεί να επιθυμεί το δικό του Νόμπελ Ειρήνης, όμως, αποτυγχάνοντας να συγκρατήσει την Τουρκία και δίνοντας μάλιστα την εντύπωση ότι της ανάβει πράσινο φως, στήνει το σκηνικό για βία στο εσωτερικό της Τουρκίας σε επίπεδα που δεν έχουν παρατηρηθεί εδώ και σχεδόν μισό αιώνα.

Μάικλ Ρούμπιν
Ο Μάικλ Ρούμπιν είναι ανώτερος ερευνητής στο American Enterprise Institute, με ειδίκευση στις χώρες της Μέσης Ανατολής, και ιδίως στο Ιράν και την Τουρκία. Η καριέρα του περιλαμβάνει θητεία στο Πεντάγωνο, με εμπειρία πεδίου στο Ιράν, την Υεμένη και το Ιράκ, καθώς και επαφές με τους Ταλιμπάν πριν από την 11η Σεπτεμβρίου. Έχει επίσης συμβάλει στη στρατιωτική εκπαίδευση, διδάσκοντας μονάδες του Πολεμικού Ναυτικού και των Πεζοναυτών των ΗΠΑ για περιφερειακές συγκρούσεις και την τρομοκρατία. Το συγγραφικό του έργο περιλαμβάνει σημαντικές μελέτες όπως Dancing with the Devil και Eternal Iran. Ο Ρούμπιν απέκτησε διδακτορικό και μεταπτυχιακό στην Ιστορία, καθώς και πτυχίο Βιολογίας, από το Πανεπιστήμιο Yale.

Middle East Forum

Γιατί το Ισραήλ δεν παρεμβαίνει για να βοηθήσει τους Κούρδους της Συρίας;
Οι σχέσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Τουρκία, τη Συρία, το Ιράν και τη Ρωσία επηρεάζουν την απόφαση — όπως και ο κίνδυνος να επιδεινωθεί η θέση των Κούρδων

19 Ιανουαρίου 2026
Άλεξ Σέλσκι

Οι Ισραηλινές Ένοπλες Δυνάμεις είναι γνωστές για την επιχειρησιακή ετοιμότητα και την αποτελεσματικότητά τους στη μάχη.
Φωτογραφία: Shutterstock

Πολλοί Κούρδοι παραμένουν πικραμένοι γιατί, παρά τα χρόνια ρητορικής, το Ισραήλ έχει κάνει ελάχιστα για να τους βοηθήσει, την ώρα που συριακές δυνάμεις τους επιτίθενται. Αυτό που οι Κούρδοι αντιλαμβάνονται ως εγκατάλειψη —ίσως μάλιστα αντίστοιχη με εκείνη που βίωσαν όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ διέκοψαν τη στήριξή τους στο πλαίσιο της κατάρρευσης της κουρδικής εξέγερσης του 1975— η Ιερουσαλήμ το βλέπει ως στρατηγική αυτοσυγκράτηση, μέσα σε ένα περιβάλλον όπου πρέπει να ισορροπήσει πολλαπλά συμφέροντα και μεταβλητές. Για τους Ισραηλινούς υπεύθυνους χάραξης πολιτικής, πρόκειται για το μικρότερο από τα κακά, καθώς φοβούνται ότι το κόστος μιας δημόσιας παρέμβασης θα υπερέβαινε τα πιθανά οφέλη και θα μπορούσε να επιδεινώσει περαιτέρω την ήδη δυσμενή θέση των ίδιων των Κούρδων.

Οι ύψιστες προτεραιότητες του Ισραήλ παραμένουν το ιρανικό μέτωπο και η προσπάθεια αποδόμησης της στρατιωτικής ισχύος της Χεζμπολάχ. Οι στόχοι αυτοί απαιτούν διαρκή στρατιωτική συγκέντρωση και στενό συντονισμό με την Ουάσιγκτον. Το άνοιγμα ενός ορατού μετώπου στη βορειοανατολική Συρία θα αποδυνάμωνε αυτή την εστίαση και θα δημιουργούσε νέες ευθύνες και κινδύνους. Η χρονική στιγμή της τουρκοϋποστηριζόμενης συριακής επίθεσης κατά των κουρδικών δυνάμεων φαίνεται να έχει υπολογιστεί με βάση αυτή την πραγματικότητα. Η Δαμασκός αντιλαμβάνεται ότι το Ισραήλ είναι απασχολημένο και ότι οι δυνατότητές του για κλιμάκωση σε άλλα μέτωπα είναι περιορισμένες.

Η Τουρκία βρίσκεται στο κέντρο αυτού του υπολογισμού. Η Άγκυρα θα εκλάμβανε οποιαδήποτε ανοιχτή ισραηλινή στήριξη προς κουρδικές δυνάμεις ως άμεση ευθυγράμμιση με ομάδες που θεωρεί εχθρικές. Αυτό θα πυροδοτούσε αντιπαράθεση σε μια στιγμή που το Ισραήλ δεν έχει την πολυτέλεια μιας τέτοιας σύγκρουσης. Ο κίνδυνος δεν περιορίζεται στις διμερείς σχέσεις. Η τουρκική επιρροή στις ρυθμίσεις για τη Γάζα, στα περιφερειακά φόρα και στους διαύλους προς την Ουάσιγκτον θα μετέτρεπε μια κίνηση στη Συρία σε κόστος για το Ισραήλ στη Γάζα και πέραν αυτής.

Τα πρόσφατα σήματα από τις ΗΠΑ ενισχύουν αυτούς τους περιορισμούς. Η ανακοίνωση της συμμετοχής της Τουρκίας σε δομές διακυβέρνησης της Γάζας υποδηλώνει την πρόθεση της Ουάσιγκτον να ενσωματώσει την Άγκυρα στη μεταπολεμική διαχείριση. Ο συγχρονισμός αυτός λειτουργεί ως προειδοποίηση. Ο Λευκός Οίκος πιθανότατα θα απέδιδε οποιαδήποτε δημόσια σύγκρουση με την Τουρκία αυτή τη στιγμή στο ίδιο το Ισραήλ.

Η εξάρτηση από τον πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ εντείνει ακόμη περισσότερο την αυτοσυγκράτηση. Το Ισραήλ χρειάζεται την αμερικανική στήριξη στο ιρανικό μέτωπο για την εφαρμογή κυρώσεων, την ανταλλαγή πληροφοριών και ενδεχόμενες επιλογές στρατιωτικών πληγμάτων. Οποιαδήποτε δημόσια αντιπαράθεση που θα έθετε σε κίνδυνο αυτή τη στήριξη συνεπάγεται συνέπειες που το Ισραήλ δεν μπορεί να αποδεχθεί. Η Γάζα προσθέτει ακόμη ένα επίπεδο πίεσης. Το Ισραήλ χρειάζεται αμερικανική κάλυψη και συντονισμό για τη διαχείριση όρων κατάπαυσης του πυρός, την εποπτεία της ανοικοδόμησης και την εξασφάλιση περιφερειακής συναίνεσης. Υπό αυτές τις συνθήκες, η Ιερουσαλήμ δεν πρόκειται να δοκιμάσει τα όρια της ανοχής της Ουάσιγκτον αμφισβητώντας την Τουρκία στη Συρία.

Υπάρχει επίσης το συριακό κανάλι. Το Ισραήλ και η Δαμασκός ενδέχεται να διερευνούν άτυπες συνεννοήσεις για ρυθμίσεις ασφαλείας. Στο τραπέζι βρίσκονται βασικά ισραηλινά συμφέροντα: η ελευθερία δράσης κατά ιρανικών στόχων στον συριακό εναέριο χώρο· η αποτροπή μεταφοράς όπλων από το Ιράν στη Χεζμπολάχ μέσω Συρίας· η σταθερότητα στη νότια Συρία· και η προστασία των Δρούζων κοινοτήτων κοντά στα Υψίπεδα του Γκολάν. Σε τέτοιες συνομιλίες, η ισραηλινή ισχύς έγκειται στην αυτοσυγκράτηση και τη σιωπηρή αναγνώριση. Η επιλογή της μη παρέμβασης —ακόμη και η εγκατάλειψη των Κούρδων— στο πλαίσιο της εκστρατείας της Δαμασκού κατά των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων μπορεί να αποτελεί το τίμημα που καταβάλλεται.

Μια ορατή ισραηλινή στήριξη θα έδινε στους αντιπάλους τη δυνατότητα να παρουσιάσουν τις κουρδικές δυνάμεις ως ξένους πληρεξουσίους, προσκαλώντας σκληρότερη καταστολή και διευρύνοντας το πεδίο των στόχων σε κουρδικές κοινότητες όχι μόνο στη Συρία αλλά και στο Ιράν και το Ιράκ. Προηγούμενα παραδείγματα δείχνουν ότι η έκθεση αυξάνει το κόστος που πληρώνουν οι τοπικοί εταίροι. Η διακριτικότητα μπορεί να μειώσει αυτό το κόστος.

Τίποτε από αυτά δεν υποδηλώνει αδιαφορία εκ μέρους του Ισραήλ, αλλά μάλλον προτίμηση σε πιο ήσυχους ή λιγότερο ορατούς διαύλους. Τέτοιες προσεγγίσεις επιδιώκουν να διατηρήσουν τον χώρο των Κούρδων χωρίς να πυροδοτήσουν μια κλιμάκωση που το Ισραήλ δεν μπορεί να στηρίξει και που θα άφηνε τους Κούρδους σε ακόμη χειρότερη θέση.

Η οποιαδήποτε αναλογία με την κατάρρευση της κουρδικής εξέγερσης στο Ιράκ το 1975 θα ήταν συκοφαντική. Ό,τι συμβαίνει στη Συρία δεν είναι ούτε εσκεμμένο ούτε προϊόν κυνισμού τύπου Χένρι Κίσινγκερ, αλλά η τραγική έκφραση του γεγονότος ότι υπάρχουν ελάχιστες επιλογές μέσα σε μια γειτονιά που δεν στερείται υπαρξιακών αντιπάλων.

Άλεξ Σέλσκι
Ο Άλεξ Σέλσκι είναι ανώτερος σύμβουλος στο Israel Victory Project και μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Middle East Forum–Israel. Υπηρετεί ως έφεδρος ταγματάρχης στη Μονάδα Πληροφόρησης Εκτάκτων Αναγκών της Διοίκησης Οπισθοφυλακής των Ισραηλινών Ενόπλων Δυνάμεων και διδάσκει στη Σχολή Πολιτικής και Δημοσιογραφίας του Jerusalem Multidisciplinary College. Στο παρελθόν υπήρξε σύμβουλος του πρωθυπουργού Μπενιαμίν Νετανιάχου, εκπρόσωπος του Εθνικού Οικονομικού Συμβουλίου του Ισραήλ, μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Εβραϊκού Οργανισμού για το Ισραήλ, μέλος της εκτελεστικής επιτροπής του Παγκόσμιου Σιωνιστικού Οργανισμού και διευθύνων σύμβουλος του Διεθνούς Κινήματος Israel Beytenu. Κατέχει πτυχίο Διοίκησης Επιχειρήσεων και Εκτελεστικό Μεταπτυχιακό στη Δημόσια Πολιτική από το Εβραϊκό Πανεπιστήμιο της Ιερουσαλήμ.

Middle East Forum

Οι Ιρανοί αναμένουν αμερικανική δράση καθώς η βία του καθεστώτος κλιμακώνεται
Μάρτυρες περιγράφουν εκτελέσεις εξ επαφής, ενώ συλληφθέντες διαδηλωτές γδύθηκαν και αναγκάστηκαν να στέκονται γυμνοί στο κρύο

19 Ιανουαρίου 2026
Μάρντο Σόγκχομ

Ακτιβιστές αναφέρουν ότι ο στόχος της Ισλαμικής Δημοκρατίας δεν είναι απλώς η επανάκτηση του ελέγχου, αλλά η καλλιέργεια τρόμου ώστε να αποτραπεί κάθε μελλοντική εξέγερση.
Φωτογραφία: Shutterstock

Μέσα σε ένα καθεστώς σχεδόν πλήρους μπλακάουτ επικοινωνιών στο Ιράν, ένα περιστατικό στις 18 Ιανουαρίου 2026 υπέδειξε είτε μια εξαιρετικά οργανωμένη επιχείρηση της αντιπολίτευσης είτε την εμπλοκή κρατικού δρώντα εναντίον της Ισλαμικής Δημοκρατίας. Χάκερς κατέλαβαν όλα τα κρατικά τηλεοπτικά κανάλια και τα αντικατέστησαν με βίντεο του εξόριστου διαδόχου του θρόνου Ρεζά Παχλαβί να απευθύνεται στο κοινό, πλαισιωμένο από πλάνα διαδηλώσεων. Η επιχείρηση αυτή κατέδειξε ότι, πέρα από τις μαζικές δολοφονίες στους δρόμους, η Ισλαμική Δημοκρατία εκπέμπει πλέον εικόνα αδυναμίας και ευαλωτότητας.

Εικόνες της ανεμπόδιστης σφαγής διαδηλωτών από το καθεστώς άρχισαν επίσης να κυκλοφορούν, παρότι το διαδίκτυο παρέμενε σε μεγάλο βαθμό κλειστό. Το δίκτυο Starlink του Έλον Μασκ αποδείχθηκε κρίσιμο, αν και ο αριθμός των τερματικών εντός του Ιράν παραμένει περιορισμένος.

 

Ακτιβιστές στο εξωτερικό έλαβαν λεπτομερείς μαρτυρίες για το πού, πότε και πώς οι δυνάμεις ασφαλείας σκότωσαν διαδηλωτές. Οι αναφορές αυτές δείχνουν ότι οι εκτιμώμενοι 12.000 έως 20.000 νεκροί δεν προήλθαν αποκλειστικά από πυρά μεγάλων αποστάσεων από στρατεύματα που χρησιμοποιούσαν στρατιωτικά όπλα και βαρέα πολυβόλα. Πολλές δολοφονίες έγιναν εξ επαφής. Ένοπλοι διείσδυαν στα πλήθη και πυροβολούσαν ανθρώπους με πιστόλια. Σε ορισμένες περιπτώσεις, οι επιτιθέμενοι χρησιμοποίησαν μεγάλα μαχαίρια. Υπάρχουν ακόμη αναφορές ότι μέλη των παραστρατιωτικών Μπασίτζ αποκεφάλισαν θύματα.

«Ήταν φρικτό. Το κορίτσι γύρισε πίσω και είπε: “Μην πυροβολείτε, θέλω να πάω σπίτι, σας παρακαλώ μην πυροβολείτε”. Ο αξιωματικός της είπε: “Έλα εδώ”. Μόλις γύρισε, τη πυροβόλησε στο πρόσωπο. Κατέρρευσε στο έδαφος», έγραψε ακτιβιστής της διασποράς σε μαρτυρία που δημοσιεύθηκε στο X.

Κρατούμενοι σε ιρανικές φυλακές κατήγγειλαν επίσης σοβαρή κακομεταχείριση, μεταξύ άλλων αναγκαστική γύμνωση, έκθεση σε πολικές θερμοκρασίες και ενέσεις με άγνωστες ουσίες, σύμφωνα με πηγή προσκείμενη στην οικογένεια ενός κρατουμένου που μίλησε στο Iran International.

 

Η πηγή ανέφερε ότι ένας νεαρός διαδηλωτής έστειλε μήνυμα από το εσωτερικό της φυλακής περιγράφοντας πώς οι δεσμοφύλακες κακοποίησαν τον ίδιο και άλλους μετά τη σύλληψή τους. Τους γδύσαν στην αυλή και τους άφησαν για μεγάλα χρονικά διαστήματα σε χειμερινές συνθήκες. Στη συνέχεια, τους έβρεξαν με παγωμένο νερό από λάστιχο.

Ο κρατούμενος πρόσθεσε ότι την επόμενη ημέρα το προσωπικό της φυλακής τού έκανε ενέσεις, όπως και σε άλλους, με ουσίες των οποίων το περιεχόμενο δεν αποκαλύφθηκε. Θύματα και ακτιβιστές έχουν επίσης διατυπώσει πολλαπλές καταγγελίες ότι οι δυνάμεις ασφαλείας χρησιμοποίησαν άγνωστους χημικούς παράγοντες κατά των διαδηλωτών, με στόχο τη διαταραχή σωματικών λειτουργιών.

Από εδώ και πέρα, η Ισλαμική Δημοκρατία μπορεί να παραμείνει στην εξουσία μόνο μέσω της βίας. Έχει χάσει τη νομιμοποίησή της στα μάτια της πλειονότητας των Ιρανών. Το ζήτημα δεν είναι πλέον η κακοδιαχείριση της οικονομίας ή η διαφθορά. Το καθεστώς αντιμετωπίζεται πλέον ως τέρας — σαν τον Ζαχάκ, τον τύραννο της περσικής μυθολογίας. Πολλοί Ιρανοί θεωρούν πλέον την αλλαγή καθεστώτος ως τη μοναδική αποδεκτή έκβαση. Το μεταρρυθμιστικό αφήγημα, που προωθήθηκε επί περισσότερες από δύο δεκαετίες, έχει καταρρεύσει.

 

Μέσα στο μπλακάουτ πληροφόρησης, πολλές αναφορές είναι δύσκολο να επαληθευθούν. Ωστόσο, η διασταύρωση μαρτυριών για συγκεκριμένες ωμότητες υποδηλώνει έντονα ότι είναι πραγματικές.

Ένας Ιρανός δημοσιογράφος στο εξωτερικό συνόψισε όσα έμαθε έπειτα από δύο ημέρες συνομιλιών με ακτιβιστές εντός του Ιράν. Ανέφερε ότι πολλοί ήταν υπερβολικά τραυματισμένοι για να γράψουν ακόμη και στοιχειώδεις αναφορές. Περιέγραψε την ψυχική τους κατάσταση ως ένα μείγμα σοκ, πένθους, οργής, απόγνωσης και επιθυμίας για εκδίκηση. Ακόμη και όσοι δεν είχαν χάσει στενούς συγγενείς ήταν συναισθηματικά διαλυμένοι. Πολλοί δυσκολεύονταν να μιλήσουν. Κάποιοι έλεγαν ότι τα λόγια δεν μπορούσαν να αποδώσουν όσα είχαν δει.

Ο δημοσιογράφος ανέφερε ότι οι ακτιβιστές συμφωνούσαν πως ο στόχος του καθεστώτος δεν ήταν απλώς η επανάκτηση του ελέγχου, αλλά η παραγωγή τρόμου ώστε να αποτραπούν μελλοντικές διαμαρτυρίες. Ανέφερε σκόπιμους πυροβολισμούς κατά ανθρώπων που θα μπορούσαν να είχαν συλληφθεί, εκτελέσεις τραυματισμένων επί τόπου, πτώματα που παρέμεναν στους δρόμους για ώρες και δημόσια έκθεση σορών. Κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το πλήρες εύρος του εγκλήματος δεν έχει ακόμη γίνει κατανοητό.

Οι περισσότεροι Ιρανοί αναμένουν πλέον τη στρατιωτική επέμβαση των Ηνωμένων Πολιτειών που έχει προαναγγείλει ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ, καθώς αναφορές δείχνουν ότι η Ουάσιγκτον ενισχύει την αεροπορική ισχύ και άλλα μέσα στην περιοχή. Πολλοί λένε ότι έχουν επιχειρήσει τρεις μεγάλες εξεγέρσεις από το 2019 και κάθε φορά το καθεστώς γινόταν ακόμη πιο βίαιο. Χωρίς εξωτερική βοήθεια, υποστηρίζουν, είναι αδύνατο να ανατραπεί μια θεοκρατία που όχι μόνο επιτρέπει στις δυνάμεις της να σκοτώνουν πολίτες, αλλά το θεωρεί και καθήκον τους.

Ένας ακτιβιστής στο εξωτερικό έγραψε στο X: «Τίποτα στο Ιράν δεν έχει επιστρέψει στην κανονικότητα. Για να το θέσω αλλιώς: ο κόσμος μπορεί να εκπλήξει τους πάντες πριν καν υπάρξει οποιαδήποτε [ξένη] επίθεση και να επιστρέψει στους δρόμους πιο δυναμικά από πριν. Το Ιράν έχει γίνει μπαρουταποθήκη. Ο θυμός και η επιθυμία για εκδίκηση έχουν ποτίσει τη σάρκα και τα κόκαλα του λαού, και οι ακτιβιστές της πρώτης γραμμής ανασυντάσσονται και ετοιμάζονται να επιστρέψουν στους δρόμους. Αυτό είναι το μήνυμα που μου ζήτησαν να σας μεταφέρω από το εσωτερικό του Ιράν».

Μάρντο Σόγκχομ
Ο Μάρντο Σόγκχομ υπήρξε δημοσιογράφος και διευθυντικό στέλεχος στη Radio Free Europe/Radio Liberty επί τρεις δεκαετίες, επιβλέποντας τις υπηρεσίες για το Ιράν και το Αφγανιστάν έως το 2020, και ήταν αρχισυντάκτης του αγγλόφωνου ιστότοπου Iran International.

Middle East Forum

Γαλλογερμανικές εντάσεις απειλούν την προσπάθεια της ΕΕ για ενιαίο μέτωπο απέναντι στον Τραμπ

Από
anixneuseis
-
0

Politico

Το Βερολίνο υπόσχεται μια «κοινή θέση» με το Παρίσι για την αντιμετώπιση του Τραμπ, όμως η σημαντικότερη σχέση της ΕΕ είναι βυθισμένη σε προβλήματα.

Το Βερολίνο φιλοξενεί συνομιλίες για πιθανή κατάπαυση πυρός στην Ουκρανία

Ενώ ο Φρίντριχ Μερτς εμφανίζεται βέβαιος ότι μπορεί να ευθυγραμμιστεί με τον Εμανουέλ Μακρόν αυτή την εβδομάδα για να αντιμετωπίσουν την κρίση που προκάλεσε ο Ντόναλντ Τραμπ, οι δυσκολίες που ταλανίζουν τις σχέσεις Γερμανίας–Γαλλίας είναι βαθύτερες. | Nadja Wohlleben/Getty Images

20 Ιανουαρίου 2026, 4:05 π.μ. CET

Της Clea Caulcutt, της Nette Nöstlinger και του Nicholas Vinocur

ΠΑΡΙΣΙ — Τη στιγμή που η Ευρώπη χρειάζεται το γαλλογερμανικό «ζευγάρι ισχύος» να ενωθεί για να αντιμετωπίσει την αυξανόμενη απειλή του προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ για τη Γροιλανδία, οι σχέσεις μεταξύ Παρισιού και Βερολίνου βρίσκονται υπό πίεση.

Ο Γερμανός καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς δεσμεύεται να διαμορφώσει ένα κοινό μέτωπο με τον Γάλλο ομόλογό του Εμανουέλ Μακρόν τις επόμενες ημέρες — αναθερμαίνοντας τη διασυνοριακή συμμαχία κατά μήκος του Ρήνου, που συχνά περιγράφεται ως η «μηχανή» της ΕΕ — με στόχο να επιτευχθεί μια καίρια εξέλιξη στις σχέσεις με τον Τραμπ.

Όμως η οικοδόμηση αυτού που ο Μερτς αποκαλεί «κοινή θέση» με τον Μακρόν δεν θα είναι εύκολη. Και οι δύο πλευρές θα πρέπει να αφήσουν πίσω τους μήνες απογοήτευσης, καχυποψίας και κακού κλίματος. Γάλλοι διπλωμάτες ανησυχούν για την αυξανόμενη αποφασιστικότητα του Βερολίνου να αυτοπαρουσιάζεται ως ο κυρίαρχος παίκτης της Ευρώπης, ενώ οι Γερμανοί έχουν κουραστεί από τη γαλλική στάση στο αδιέξοδο κοινό πρόγραμμα μαχητικού αεροσκάφους, από την αντίθεση του Παρισιού στη συμφωνία εμπορίου ΕΕ–Mercosur, καθώς και από το «πάγωμα» ενός σχεδίου αξιοποίησης ρωσικών περιουσιακών στοιχείων για τη χρηματοδότηση βοήθειας προς την Ουκρανία.

Η αντίθεση ανάμεσα στους Γάλλους και Γερμανούς ηγέτες ως προς την προσέγγισή τους απέναντι στον Τραμπ φάνηκε ξεκάθαρα και στην αντίδρασή τους στην απειλή του Αμερικανού προέδρου, το Σάββατο, να επιβάλει δασμούς σε χώρες της ΕΕ που θα αντιταχθούν στην «κατάληψη» της Γροιλανδίας.

Ο Μακρόν, που συχνά αντλεί από την επιθετική γκωλική παράδοση ανεξαρτησίας από τις ΗΠΑ, δεσμεύτηκε αμέσως να απαντήσει σκληρά στον Τραμπ, αξιοποιώντας το εμπορικό οπλοστάσιο της ΕΕ. Ο πιο συμβιβαστικός Μερτς, δηλωμένος ατλαντιστής, τόνισε την προοπτική να μεταπειστεί ο Αμερικανός πρόεδρος μέσω διαλόγου, αποφεύγοντας την κλιμάκωση.

Τη Δευτέρα, ο Μερτς αναγνώρισε δημόσια ότι η Γερμανία διαφέρει αισθητά στον τόνο από τη Γαλλία, η οποία «ήθελε να αντιδράσει λίγο πιο σκληρά από εμάς», καθώς το Παρίσι είναι λιγότερο εκτεθειμένο στις συνέπειες ενός γενικευμένου εμπορικού πολέμου με τις ΗΠΑ.

Για τους Γάλλους, ένα εξοργιστικό εμπόδιο στην επίτευξη ενιαίας στάσης με το Βερολίνο είναι το γεγονός ότι η γερμανική κυβέρνηση συνασπισμού εμφανίζει εσωτερικές διαιρέσεις στις απόψεις της. Την ώρα που ο Μακρόν θέτει στο τραπέζι τη χρήση της «εμπορικής μπαζούκας» της ΕΕ — του Μηχανισμού Κατά της Εξαναγκαστικής Πίεσης (Anti-Coercion Instrument) — για αντίποινα απέναντι στον Τραμπ, η γερμανική θέση παραμένει θολή.

«Διαφορετικοί Γερμανοί πολιτικοί λένε διαφορετικά πράγματα», παραπονέθηκε ένας Ευρωπαίος διπλωμάτης. «Αν ακούσει κανείς τον υπουργό Οικονομικών της Γερμανίας, λέει ότι πρέπει να το κάνουμε», πρόσθεσε, αναφερόμενος στη στήριξη του Λαρς Κλίνγκμπαϊλ στην προσέγγιση Μακρόν. Άλλοι, συμπεριλαμβανομένου του υπουργού Εξωτερικών της Γερμανίας, εμφανίστηκαν πολύ λιγότερο ενθουσιώδεις, συνέχισε ο διπλωμάτης, αφότου «ο πρέσβης τους είπε σε συναδέλφους μόλις πριν από λίγες ημέρες ότι [η μπαζούκα] θα πρέπει να είναι στο τραπέζι».

Παρότι ο Μερτς είναι πεπεισμένος ότι θα καταφέρει να ευθυγραμμιστεί με τον Μακρόν αυτή την εβδομάδα για να αντιμετωπίσουν την κρίση που προκάλεσε ο Τραμπ, τα προβλήματα που βαραίνουν τις σχέσεις Γερμανίας–Γαλλίας είναι βαθύτερα και πιθανότατα θα χρειαστούν πολύ περισσότερο χρόνο για να επιλυθούν.

«Τους τελευταίους έξι μήνες, η γαλλογερμανική μηχανή δεν έχει παράξει απολύτως τίποτα», δήλωσε ένας αξιωματούχος της ΕΕ, ο οποίος —όπως και άλλοι σε αυτό το κείμενο— ζήτησε να διατηρηθεί η ανωνυμία του για να μιλήσει ειλικρινά για τη σημαντικότερη σχέση του μπλοκ.

Μετατόπιση της ισορροπίας ισχύος

Το Παρίσι επιθυμούσε εδώ και καιρό η Γερμανία να αναλάβει πιο φιλόδοξο ρόλο στη στήριξη των μεγάλων ευρωπαϊκών φιλοδοξιών της Γαλλίας, όμως το Βερολίνο πλέον επιδεικνύει πολύ μεγαλύτερη διπλωματική ισχύ απ’ όση ανέμενε το Παρίσι.

Η Γερμανία οδεύει προς τη δημιουργία ενός στρατού πολύ μεγαλύτερου από εκείνον της γειτονικής της χώρας και αναμένεται να είναι η μόνη οικονομία της ΕΕ που θα βρίσκεται στην παγκόσμια πρώτη δεκάδα έως το 2050.

Την ώρα που ο Μακρόν είναι πολιτικά δεμένος στο εσωτερικό από το τεράστιο δημόσιο χρέος και την κυβερνητική αστάθεια, ο Μερτς τοποθετεί ολοένα και περισσότερο τον εαυτό του στην πρώτη γραμμή της ευρωπαϊκής πολιτικής. Ενίσχυσε το προφίλ του στο ουκρανικό ως κορυφαίος διαπραγματευτής κατά τη διάρκεια συνόδου στο Βερολίνο στα τέλη του περασμένου έτους, η οποία οδήγησε σε πρόοδο όσον αφορά τις εγγυήσεις ασφαλείας μεταξύ Ουκρανίας και ΗΠΑ.

Ο Μερτς επιδίωξε επίσης ηγετικό ρόλο στις συνομιλίες με τον Τραμπ, ακόμη κι αν δεν εμφανίστηκε πάντα ως υποδειγματικός Ευρωπαίος. Δήλωσε σε δημοσιογράφους ότι, αν ο Αμερικανός πρόεδρος «δεν μπορεί να τα βρει με την Ευρώπη», μπορεί «τουλάχιστον να έχει τη Γερμανία [ως] εταίρο».

Η υπόνοια ότι το Βερολίνο θα μπορούσε να κινηθεί μόνο του δεν είναι καθόλου ευχάριστη για τα γαλλικά αυτιά.

«Η Γερμανία είναι πολύ πιο φωνητική, ο Μερτς θέλει να νιώθει άνετα με έναν πιο πολιτικό ρόλο», δήλωσε δεύτερος Ευρωπαίος διπλωμάτης. «Και αυτό αναστατώνει τους Γάλλους».

Από τη γερμανική οπτική, οι Γάλλοι μιλούν πειστικά για μεγάλα ευρωπαϊκά σχέδια, αλλά δεν ανταποκρίνονται στις προσδοκίες. Το Βερολίνο ενοχλείται από το γεγονός ότι το Παρίσι προωθεί τη διαφοροποίηση από τις ΗΠΑ, αλλά στη συνέχεια προσπάθησε να μπλοκάρει μια ιστορική εμπορική συμφωνία με τη Νότια Αμερική. Ενοχλείται επίσης από το ότι η Γαλλία διεκδικεί ηγετικό ρόλο στο ουκρανικό, ενώ συνεισφέρει πολύ λιγότερα στο Κίεβο σε σύγκριση με τη Γερμανία.

Αυτή η γερμανική δυσαρέσκεια για τη στήριξη προς το Κίεβο ξέσπασε ανοιχτά στη συζήτηση αυτού του μήνα σχετικά με το πώς θα πρέπει να χρησιμοποιηθεί το δάνειο των 90 δισ. ευρώ της ΕΕ προς την Ουκρανία για τη στήριξη της ευρωπαϊκής αμυντικής βιομηχανίας.

Οι Γάλλοι κατέθεσαν την παραδοσιακή τους πρόταση τα χρήματα να χρησιμοποιηθούν για την αγορά ευρωπαϊκών όπλων — κάτι που θα ενίσχυε και τη γαλλική βιομηχανία. Οι Γερμανοί απάντησαν ότι προνομιακή μεταχείριση θα πρέπει να δοθεί στις εταιρείες από χώρες που έχουν συνεισφέρει περισσότερο στην Ουκρανία — ευνοώντας έτσι τη γερμανική βιομηχανία.

Δεδομένης της υστέρησης της Γαλλίας στις συνεισφορές προς την Ουκρανία, «αυτό είναι ένα αρκετά ξεκάθαρο “άντε γ…” προς το Παρίσι», σχολίασε τρίτος διπλωμάτης της ΕΕ.

Ο Μισέλ Ντυκλό, ερευνητής στο Institut Montaigne και πρώην πρέσβης της Γαλλίας στη Συρία και την Ελβετία, δήλωσε: «Στο ουκρανικό, οι Γερμανοί θεωρούν ότι αυτοί κάνουν όλες τις προσπάθειες, οπότε όταν οι Γάλλοι λένε ότι θέλουν να ηγηθούν [στρατιωτικών] επιχειρήσεων, οι Γερμανοί πιστεύουν ότι αυτό αρκεί».

«Ο φόβος στη Γαλλία είναι ότι ο γερμανικός αμυντικός προϋπολογισμός θα είναι κάποια στιγμή διπλάσιος από τον γαλλικό, και για το Παρίσι αυτό θα συνιστούσε μια ιστορική μετατόπιση», πρόσθεσε.

Ο Ντυκλό σημείωσε επίσης τη γερμανική δυσαρέσκεια γύρω από τη Mercosur: «Αν θέλουμε περισσότερη στρατηγική αυτονομία, χρειαζόμαστε νέες συνεργασίες», είπε, συμπεριλαμβανομένης της εμπορικής συμφωνίας ΕΕ–Mercosur. «Για τους Γερμανούς, εμείς δεν φαινόμαστε σοβαροί».

Τριβές για τη Mercosur και τα μαχητικά αεροσκάφη

Όσον αφορά την οριστικοποίηση της εδώ και χρόνια καθυστερημένης εμπορικής συμφωνίας με τη Mercosur, το Βερολίνο αρχικά επιχείρησε να φέρει το Παρίσι onboard, αποδεχόμενο διάφορες γαλλικές παραχωρήσεις, αλλά τελικά εγκατέλειψε την προσπάθεια. «Η χώρα βρίσκεται στα πρόθυρα του να γίνει μη κυβερνήσιμη», δήλωσε Γερμανός κυβερνητικός αξιωματούχος, αναφερόμενος στην αδυναμία του Μακρόν να αντισταθεί στην έντονη εσωτερική αντίδραση, ιδίως από τους αγρότες.

Το κοινό γαλλογερμανικό πρόγραμμα μαχητικού αεροσκάφους FCAS αποτελεί ένα ακόμη μείζον αγκάθι.

Το εγχείρημα των 100 δισ. ευρώ βρίσκεται ουσιαστικά σε μηχανική υποστήριξη, αφού Παρίσι και Βερολίνο δεν κατάφεραν να συμφωνήσουν τον περασμένο μήνα για το πώς θα προχωρήσουν. Σύμφωνα με τον Πέτερ Μπάιερ, βουλευτή των συντηρητικών του Μερτς με αρμοδιότητα την εξωτερική πολιτική, οι γαλλικές εταιρείες ασκούν «τεράστια πίεση» και «ακόμη και ένας Γάλλος πρόεδρος φαίνεται πως δεν μπορεί να δει πέρα από αυτό».

«Η σκέψη πλέον φτάνει στο σημείο να εξετάζεται το ενδεχόμενο να γίνει χωρίς τους Γάλλους, κάτι που θεωρώ καταστροφικό, αλλά προς το παρόν δεν υπάρχει καμία πρόοδος», είπε, αναφερόμενος σε σενάρια σύμφωνα με τα οποία η Γερμανία εξετάζει την ανάπτυξη μαχητικού αεροσκάφους χωρίς τη γαλλική Dassault Aviation.

Όλες αυτές οι συζητήσεις για το πόσο μακριά θέλουν οι Γερμανοί να φτάσουν στη συνεργασία με τη Γαλλία στον τομέα των εξοπλισμών επηρεάζονται πλέον και από το γεγονός ότι η ακροδεξιά Εθνική Συσπείρωση προηγείται στις δημοσκοπήσεις ενόψει των προεδρικών εκλογών της επόμενης χρονιάς στη Γαλλία.

«Η προοπτική να ανέλθει στην εξουσία η Εθνική Συσπείρωση βαραίνει ήδη έντονα τις γαλλογερμανικές συζητήσεις για την άμυνα», δήλωσε ο Γιάκομπ Ρος, ερευνητής στο Γερμανικό Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων.

Στην ανταπόκριση συνέβαλαν επίσης οι Laura Kayali και Gregorio Sorgi.

Politico

Κ. Λάμπος: ΕΥΡΩΠΗ ΞΥΠΝΑ, ΕΝΩΣΟΥ, ΑΝΤΙΣΤΑΣΟΥ, ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΟΥ

Από
anixneuseis
-
0

Γράφει ο Κώστας Λάμπος

Διδάκτωρ οικονομικών επιστημών

του Freie Universitaet Berlin, Δοκιμιογράφος

«500 εκατομμύρια Ευρωπαίοι, ζητούν από 300

εκατομμύρια Αμερικανούς να τους προστατέψουν

από 140 εκατομμύρια Ρώσους»

Ντόναλντ Τουσκ

Ο νεοναζισμός σηκώνει και πάλι κεφάλι. Η ανθρωπότητα κινδυνεύει και η Ευρώπη οφείλει να ξυπνήσει από τον φιλοαμερικανικό λήθαργό της και να ανοίξει τον δρόμο προς μια καινούργια ουμανιστική κοινωνία/ανθρωπότητα της δημιουργίας, της συνεργασίας και της ειρήνης.

Η Ανατολή ενώνεται και ανατέλλει στον ορίζοντα ως η νέα παγκόσμια κρατικομονοπωλιακή καπιταλιστική αυτοκρατορία την ώρα που η Δύση, υπό την ηγεμονία των Ενωμένων Πολιτειών Αμερικής a la Trump, οδεύει ολοταχώς προς διάλυση. Αυτή η ιστορική διεργασία δεν είναι καινούργια, αλλά τόσο οι ηγεσίες των καρτών της Ευρώπης, όσο και κυρίως η ηγεσία της Ευρωπαϊκής  Ένωσης αρκούνταν στον ρόλο του ‘ηλίθιου χρήσιμου’ συμμάχου της παρακμασμένης και καταρρέουσας αμερικανικής υπερδύναμης, αντί να μπουν μπροστά στον αγώνα της ανθρωπότητας να παρακάμψει την απόλυτη καταστροφή που φέρει μαζί της η τραυματισμένη νεοϊμπεριαλιστική Αμερική.

Αυτή η αγκύλωση της αμερικανόφιλης ηγεσίας της Ευρώπης, που δέχτηκε να προμηθεύεται το πανάκριβο και κακής ποιότητας υγρό φυσικό από την Αμερική, αντί του φθηνότερου ρωσικού, σε βάρος της ευρωπαϊκής οικονομίας και των Ευρωπαίων Πολιτών, οδήγησε στην σημερινή κατάσταση, όπου ένας ασυγκράτητος νάρκισσος, νεοναζιστής επιχειρηματίας κατάφερε να μετατρέψει την ‘αμερικανική προεδρεία’ σε έδρα μιας ξεδιάντροπης ατομικής επιχειρηματικής δραστηριότητας, αυτό που στην ουσία ήταν πάντα, αλλά αυτή τη φορά χωρίς προσχήματα και περικοκλάδες περί ‘δημοκρατικής Δύσης’.

Έτσι φτάσαμε στο 2026, όπου η Ευρώπη καλείται να υπερασπιστεί την ανθρωπότητα, από την αντιευρωπαϊκή μανία των επίδοξων ηγεμόνων της, γιατί και οι δυό πλευρές γνωρίζουν πως με μιά ενωμένη, προοδευτική, αντιηγεμονική Ευρώπη, υπερασπιστή της προόδου, της αυτοδιεύθυνσης των λαών και της κοινωνικής ισότητας στα πλαίσια μιας αντιιμπεριαλιστικής ειρήνης καμιά ηγεμονία δεν είναι εφικτή. Αυτή η πολιτική, βέβαια, προϋποθέτει το οριστικό ξερίζωμα κάθε πιθανής εκδοχής νεοναζισμού σε επίπεδο Ευρώπης και σε πλανητικό επίπεδο, πράγμα όμως που μπορεί να γίνει εφικτό με το ανέβασμα στο προσκήνιο των εξελίξεων των ίδιων των λαών στη σύγχρονη μορφή τους ως δυνάμεις της εργασίας, της επιστήμης και του πολιτισμού, όπως τις αντιλαμβάνονται οι σύγχρονοι πολυδιάστατοι άνθρωποι που ξεπερνούν σταδιακά και μαζικά τον μονοδιάστατο άνθρωπο των αμέσως προηγούμενων αιώνων.

Τα τρία κείμενα που ακολουθούν έκρουσαν σε τρεις δόσεις το καμπανάκι του αμερικανικού κινδύνου από την στιγμή που ο ίδιος ο αμερικανισμός έβγαλε την μάσκα του ‘προστάτη της Δύσης’ και της ανθρωπότητας και έδειξε το πραγματικό αποκρουστικό πρόσωπο τού αδίστακτου κατακτητή, ξεπερνώντας και ποδοπατώντας διεθνής θεσμούς που ο ίδιος επέβαλλε, όταν έτσι τον συνέφερε.

Κάτω από τις τρέχουσες συνθήκες η Ευρώπη πρέπει να ξεπεράσει το σύμπλεγμα της συμπληρωματικότητας του αμερικάνικου νεοϊμπεριαλισμού και με πρωταγωνιστές του λαούς της Ευρώπης να μπει ένα οριστικό τέλος στην αμερικανική εξάρτηση και να προχωρήσουν στον θεσμικό μετασχηματισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης που θα οδηγήσει στην γρήγορη και βαθιά οικονομική σύγκλιση των χωρών-μελών της, στην εμβάθυνση της πολιτικής ολοκλήρωσή της, που σημαίνει την μετεξέλιξή της σε φάρο κοινωνικής ισότητας, κοινωνικής δικαιοσύνης, γνήσιας ήπιας ανθρωποκεντρικής και χωρίς ιμπεριαλιστικές βλέψεις προόδου. Οι διαχρονικού αγώνες και οι διαχρονικές προοδευτικές παραδόσεις της για την κάθε φορά υπέρβαση της στασιμότητας, αποτέλεσμα των κυρίαρχων ελίτ, που μοιράζονταν και συνεχίζουν να μοιράζονται τον κόσμο σαν να ήταν κληροδότημα κλεμμένου πλούτου ων πατεράδων τους. Αρκετά. Διώξτε τον αμερικάνικο νεοϊμπεριαλισμό από την Ευρώπη, για να τον διώξουν και οι παραπλανημένοι Αμερικανοί Πολίτες από την Αμερική και από τον κόσμο ολόκληρο, για να υπάρξει μέλλον για όλους, για το 99%, και όχι για τους λίγους, το 1% της ανθρωπότητας

Η Ευρωπαϊκή ηγεσία δεν μπορεί, γιατί τρέφεται από το ίδιο απάνθρωπο και καταστροφικό οικονομικό σύστημα της κοινωνικής ανισότητας. Μπορούμε όμως εμείς όλοι, οι Ευρωπαϊκοί λαοί, ενωμένοι να ξεπεράσουμε όσα εμπόδια διαίρεσής μας που βάζει το καπιταλιστικό σύστημα στον δρόμο της αυτονομίας μιας προοδευτικής Ευρώπης να το κάνουμε πραγματικότητα, ως κατά τόπους, αλλά και ως Ενωμένη Ευρωπαϊκή, Κινηματική Κοινωνία.

ΠΡΩΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ:

Trumpισμός.

Η μεγάλη (χαμένη) ευκαιρία για την ανεξαρτησία της Ευρώπης

Γράφει ο Κώστας Λάμπος

[email protected]

February 4, 2017

Αυτό το κείμενο δημοσιεύτηκε το Σάββατο, 4 Φεβρουαρίου 2017, λίγες μέρες μετά την εγκατάσταση του Τραμπ στον Λευκό Οίκο. Δικαιώθηκε αναφορικά με την τύχη του Τραμπ και των ομοίων του, αλλά δυστυχώς όχι αναφορικά με την πορεία της Ευρώπης, η οποία αντί να αναζητήσει την δική της Ταυτότητα, την ανεξαρτησία της από τον αμερικανισμό και να ακολουθήσει μια ανεξάρτητη αντικαπιταλιστική, αντιιμπεριαλιστική, αντιηγεμονική πορεία που θα έδινε μια ανάσα στους κοινωνικούς αγώνες για μια μετακαπιταλιστική πορεία συνεχίζει να αναζητά ‘Αμερικανό προστάτη’, πράγμα που οφείλει να κατανοηθεί από τις δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού ως πρόκληση να κάνουν δική τους υπόθεση την ανεξαρτησία της Ευρώπης από τον Νεογερμανισμό και τον Αμερικανισμό χαράσσοντας μια προοδευτική πορεία για μια μετακαπιταλιστική Ευρώπη και για έναν καλύτερο κόσμο, τον κόσμο της κοινωνικής ισότητας.

http://www.anixneuseis.gr/trump%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82-%CE%B7-%CE%BC%CE%B5%CE%B3%CE%AC%CE%BB%CE%B7-%CE%B5%CF%85%CE%BA%CE%B1%CE%B9%CF%81%CE%AF%CE%B1-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B1%CE%BD/,

«Το αμερικανικό όνειρο είναι σε μεγάλο βαθμό παγιδευμένο στο ένστικτο του θανάτου. […] Αναλωνόμαστε στην προστασία των ιδιοτελών συμφερόντων και έχουμε δημιουργήσει την πιο ισχυρή στρατιωτική μηχανή σε όλη την ιστορία για να πάρουμε αυτό που θέλουμε και πιστεύουμε ότι μας αξίζει. Θεωρούμε τους εαυτούς μας περιούσιο λαό και άρα προικισμένο με το δικαίωμα να νέμεται μεγαλύτερο μερίδιο από τα δώρα της Γης. Δυστυχώς, το ίδιον συμφέρον μας μεταμορφώνεται σταδιακά σε καθαρό εγωισμό. Έχουμε γίνει πολιτισμός του θανάτου»

Rifkin Jeremy

Η ισορροπία δυνάμεων που προέκυψε από την ήττα το ναζισμού στον 2οπαγκόσμιο ιμπεριαλιστικό πόλεμο έδωσε την ευκαιρία στις Ενωμένες Πολιτείες της Αμερικής (ΕΠΑ) να βγουν από το καβούκι τους, να επεκταθούν οικονομικά και στρατιωτικά σε ολόκληρο τον πλανήτη και να καταστούν ηγέτιδα δύναμη της λεγόμενης Δύσης, πράγμα που τους επέτρεψε να σχεδιάσουν και να προωθήσουν την παγκόσμια ηγεμονία τους.

Η ίδια ισορροπία δυνάμεων διάσπασε την Ευρώπη στα τέσσερα, στην Ανατολική υπό τον έλεγχο της Σοβιετικής Ένωσης και στη Δυτική υπό τον έλεγχο των ΕΠΑ, της Γαλλίας και της Αγγλίας, καθιστώντας την ανίκανη να ακολουθήσει μια αδέσμευτη πορεία βασισμένη πάνω στις δικές της ιστορικές, αγωνιστικές και ανθρωπιστικές πολιτισμικές παραδόσεις[2]. Η ‘αμερικανική βοήθεια’ προς τις αποδεκατισμένες και ερειπωμένες χώρες της Ευρώπης έστρωσε τον δρόμο της πολύπλευρης εξάρτησης της Ευρώπης από τις ΕΠΑ και λειτούργησε ως διεκπεραιωτής του ‘αμερικανικού ονείρου’ για την παγκόσμια αμερικανοκρατία. Στην πορεία αυτό το όνειρο εξελίχθηκε στην στρατηγική της νεοφιλελεύθερης καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης με σκοπό την ενιαιοποίηση του καπιταλισμού υπό την ηγεσία του σκληρού πυρήνα του με τη μορφή του αμερικανισμού[3] και στόχο να υποτάξει με κάθε τρόπο τις χώρες που αρνούνται ή/και στέκονται εμπόδιο στην παγκόσμια ηγεμονία των ΕΠΑ, όπως λ. χ. η νεοκαπιταλιστική Ρωσία και η κρατικοκαπιταλιστική Κίνα καθώς και οι άλλες χώρες που εκφράζονται από το ‘Σύμφωνο της Σαγκάης’ και επιδιώκουν να κρατήσουν μακριά τις ΕΠΑ γιατί ‘η Ασία ανήκει στους Ασιάτες’.

Είναι όμως πια φανερό πως το σχέδιο για την παγκόσμια ηγεμονία του κεφαλαίου με τη μορφή του παγκοσμιοποιημένου αμερικανισμού συναντά εμπόδια ανυπέρβλητα που έχουν σχέση τόσο με τις εσωτερικές αντιθέσεις του κεφαλαίου, όσο και με το διαχρονικό όραμα των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού για κοινωνική ισότητα μέσω της υπέρβασης του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, πράγμα που γονάτισε τις ΕΠΑ και τις αναγκάζει σε αναδίπλωση και σε αναθεώρηση, όχι εγκατάλειψη, του σχεδίου τους για την παγκόσμια κυριαρχία. Αυτή η πολιτική εκφράζεται πια ως τραμπισμός, μια μορφή φασισμού, που εγκαταλείπει τους παραδοσιακούς στρατηγικούς εταίρους των ΕΠΑ όπως η Γερμανία και η Ευρωπαϊκή Ένωση και αναζητά νέους στρατηγικούς εταίρους, όπως η Ρωσία με την ελπίδα ότι θα διασπάσει το ασιατικό μέτωπο και θα υποτάξει τον μεγάλο ανταγωνιστή για την παγκόσμια ηγεμονία, την Κίνα. Το πιθανότερο είναι ο τραμπισμός να καταρρεύσει από την αντίσταση του ίδιου του αμερικανικού λαού στο βαθμό που αυτός θα κατανοήσει τους πραγματικούς σκοπούς του. Εξίσου πιθανό είναι να μην βρει ανταπόκριση από την ευρωασιατική Ρωσία τα συμφέροντα της οποίας την συνδέουν αναπόσπαστα με την Ευρώπη και την Ασία, οπότε θα περιοριστεί στην αμερικανική ήπειρο επεκτείνοντας την κυριαρχία των ΕΠΑ στην Κεντρική και στην Νότια, στη Λατινική, Αμερική, αλλά γι’ αυτό θα χρειαστεί να πείσει πρώτα τους πολίτες των ΕΠΑ και να αντιμετωπίσει τους λαούς αυτών των χωρών που μάχονται για την εθνική τους ανεξαρτησία και για το ξεπέρασμα του καπιταλισμού.

Το κρισιμότερο ζήτημα για τις εξελίξεις σ’ αυτή τη φάση είναι η στάση της Ευρωπαϊκής Ένωσης απέναντι στην πρόκληση του τραμπισμού που προκαλεί κρίση στις ετεροβαρείς αμερικανοευρωπαϊκές σχέσεις. Αυτή η κρίση αποτελεί για την Ευρωπαϊκή Ένωση την καλύτερη ευκαιρία για να απαλλαχθεί από την αμερικανική εξάρτηση και να απαντήσει με επιτάχυνση της εμβάθυνσης των διαδικασιών σύγκλισης των οικονομιών των χωρών μελών της. Η ενότητα της ΕΕ προϋποθέτει την αλληλεγγύη μεταξύ των χωρών-μελών της, πράγμα που οφείλει να αποκλείει νεογερμανικούς ηγεμονισμούς[4] και ομαδοποιήσεις στο εσωτερικό της και να καλλιεργεί την ολοκλήρωση των διαδικασιών απόκτησης μιας ευρωπαϊκής ταυτότητας και την σφυρηλάτηση ενός μετακαπιταλιστικού, αμεσοδημοκρατικού[5], ανθρωποκεντρικού κοινωνικού μοντέλου, που θα ξαναβάλει την Ευρώπη στην πρωτοπορία του διαχρονικού αγώνα της ανθρωπότητας για κοινωνική ισότητα, κοινωνική δημοκρατία και οικουμενική ειρήνη.

Επειδή όμως αυτές οι εξελίξεις σε κοινωνίες ακραίας οικονομικής και κοινωνικής ανισότητας υπονομεύονται από τις πλουτοκρατικές ολιγαρχίες, τα σκοταδιστικά[6] και εξουσιαστικά ιερατεία και τους επαγγελματίες πολιτικούς συνοδοιπόρους τους, γι’ αυτό οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού οφείλουν να αναδειχτούν σε υποκείμενο της ιστορίας, για να σταματήσουν την καπιταλιστική παρακμή που οδηγεί στην καπιταλιστική βαρβαρότητα και να διαμορφώσουν μια αντίστοιχη στο σημερινό επίπεδο των παραγωγικών δυνάμεων αρχιτεκτονική των κοινωνιών και της παγκόσμιας κοινότητας με περιεχόμενο την κοινωνική ισότητα, την άμεση δημοκρατία και την αταξική κοινωνία σε τοπική, περιφερειακή, εθνική και οικουμενική κλίμακα. Διαφορετικά ο Τραμπισμός και οι σύμμαχοί του Λεπενισμός, Πεπεγκριλισμός, Χρυσαυγιτισμός, νεοναζισμός, αριστεροδεξιός λαϊκισμός κ.λπ., κ.λπ. ως όνειρο και όργανο του σκληρού πυρήνα του παγκόσμιου κεφαλαίου θα εξελιχθεί σε έναν παγκόσμιο φασισμό, στον εφιάλτη των εργαζόμενων ανθρώπων, των κοινωνιών και της ανθρωπότητας.

_________________

http://www.classlessdemocracy.blogspot.com,

[1]. Rifkin Jeremy[1] Το ευρωπαϊκό όνειρο, ΛΙΒΑΝΗΣ, Αθήνα 2005, σελ. 602-603.

[2]. Λάμπος Κώστας, Από τον ευρωπαϊκό Ουμανισμό, στην καπιταλιστική βαρβαρότητα ή στον Οικουμενικό Ουμανισμό; Monthly Review, τεύχος Ιούνη 2009.

[3]. Βλέπε σχετικά, Λάμπος Κώστας, Αμερικανισμός και παγκοσμιοποίηση. Οικονομία του Φόβου και της παρακμής, ΠΑΠΑΖΗΣΗΣ, Αθήνα 2009.

[4]. Λάμπος Κώστας, Νεογερμανισμός. Ο νέος εφιάλτης της Ευρώπης; Πολίτες, τεύχος 35/Φεβρουάριος 2012 και 36/Μάρτιος 2012.

[5]. Λάμπος Κώστας, Άμεση δημοκρατία και αταξική κοινωνία. Η μεγάλη πορεία της ανθρωπότητας προς την κοινωνική ισότητα και τον ουμανισμό, ΝΗΣΙΔΕΣ, Θεσσαλονίκη 2012.

[6]. Λάμπος Κώστας, Θεός και Κεφάλαιο. Δοκίμιο για τη σχέση μεταξύ θρησκείας και εξουσίας, ΚΟΥΚΚΙΔΑ, Αθήνα 2015.

ΔΕΥΤΕΡΟ ΚΕΙΜΕΝΟ

(Αναδημοσίευση του πρώτου με επίκαιρες συμπληρώσεις)

Ο νέος Trumpισμός. Η μεγάλη ευκαιρία για την ανεξαρτησία της Ευρώπης

(Η προδομένη από τον αμερικανισμό Δύση

και Ευρώπη, οφείλουν τώρα να ξυπνήσουν)

18.Φεβρουαρίου 2025

Γράφει ο Κώστας Λάμπος

[email protected]

https://www.elliniki-gnomi.eu/o-neos-trumpismos-i-megali-eykairia-gia-tin/,

Αυτό το κείμενο δημοσιεύτηκε το Σάββατο, 4 Φεβρουαρίου 2017, λίγες μέρες μετά την εγκατάσταση του Τραμπ στον Λευκό Οίκο. Δικαιώθηκε αναφορικά με την τύχη του Τραμπ και των ομοίων του, αλλά δυστυχώς όχι αναφορικά με την πορεία της Ευρώπης, η οποία αντί να αναζητήσει την δική της Ταυτότητα, την ανεξαρτησία της από τον αμερικανισμό και να ακολουθήσει μια ανεξάρτητη αντικαπιταλιστική, αντιιμπεριαλιστική, αντιηγεμονική πορεία που θα έδινε μια ανάσα στους κοινωνικούς αγώνες για μια μετακαπιταλιστική πορεία, συνεχίζει να αναζητά ‘Αμερικανό προστάτη’, πράγμα που οφείλει να κατανοηθεί από τις δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού ως πρόκληση να κάνουν δική τους υπόθεση την ανεξαρτησία της Ευρώπης από τον Νεογερμανισμό και τον Αμερικανισμό χαράσσοντας μια προοδευτική πορεία για μια μετακαπιταλιστική Ευρώπη και για έναν καλύτερο κόσμο, τον κόσμο της κοινωνικής ισότητας.

«Το αμερικανικό όνειρο είναι σε μεγάλο βαθμό παγιδευμένο στο ένστικτο του θανάτου. […] Αναλωνόμαστε στην προστασία των ιδιοτελών συμφερόντων και έχουμε δημιουργήσει την πιο ισχυρή στρατιωτική μηχανή σε όλη την ιστορία για να πάρουμε αυτό που θέλουμε και πιστεύουμε ότι μας αξίζει. Θεωρούμε τους εαυτούς μας περιούσιο λαό και άρα προικισμένο με το δικαίωμα να νέμεται μεγαλύτερο μερίδιο από τα δώρα της Γης. Δυστυχώς, το ίδιον συμφέρον μας μεταμορφώνεται σταδιακά σε καθαρό εγωισμό. Έχουμε γίνει πολιτισμός του θανάτου»

Rifkin Jeremy

Η ισορροπία δυνάμεων που προέκυψε από την ήττα το ναζισμού στον 2οπαγκόσμιο ιμπεριαλιστικό πόλεμο έδωσε την ευκαιρία στις Ενωμένες Πολιτείες της Αμερικής (ΕΠΑ) να βγουν από το καβούκι τους, να επεκταθούν οικονομικά και στρατιωτικά σε ολόκληρο τον πλανήτη και να καταστούν ηγέτιδα δύναμη της λεγόμενης Δύσης, πράγμα που τους επέτρεψε να σχεδιάσουν και να προωθήσουν την παγκόσμια ηγεμονία τους.

Η ίδια ισορροπία δυνάμεων διάσπασε την Ευρώπη στα τέσσερα, στην Ανατολική υπό τον έλεγχο της Σοβιετικής Ένωσης και στη Δυτική υπό τον έλεγχο των ΕΠΑ, της Γαλλίας και της Αγγλίας, καθιστώντας την ανίκανη να ακολουθήσει μια αδέσμευτη πορεία βασισμένη πάνω στις δικές της ιστορικές, αγωνιστικές και ανθρωπιστικές πολιτισμικές παραδόσεις . Η ‘αμερικανική βοήθεια’ προς τις αποδεκατισμένες και ερειπωμένες χώρες της Ευρώπης έστρωσε τον δρόμο της πολύπλευρης εξάρτησης της Ευρώπης από τις ΕΠΑ και λειτούργησε ως διεκπεραιωτής του ‘αμερικανικού ονείρου’ για την παγκόσμια αμερικανοκρατία. Στην πορεία αυτό το όνειρο εξελίχθηκε στην στρατηγική της νεοφιλελεύθερης καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης με σκοπό την ενιαιοποίηση του καπιταλισμού υπό την ηγεσία του σκληρού πυρήνα του με τη μορφή του αμερικανισμού  και στόχο να υποτάξει με κάθε τρόπο τις χώρες που αρνούνται ή/και στέκονται εμπόδιο στην παγκόσμια ηγεμονία των ΕΠΑ, όπως λ. χ. η νεοκαπιταλιστική Ρωσία και η κρατικοκαπιταλιστική Κίνα καθώς και οι άλλες χώρες που εκφράζονται από το ‘Σύμφωνο της Σαγκάης’ και επιδιώκουν να κρατήσουν μακριά τις ΕΠΑ γιατί ‘η Ασία ανήκει στους Ασιάτες’.

Είναι όμως πια φανερό πως το σχέδιο για την παγκόσμια ηγεμονία του κεφαλαίου με τη μορφή του παγκοσμιοποιημένου αμερικανισμού συναντά εμπόδια ανυπέρβλητα που έχουν σχέση τόσο με τις εσωτερικές αντιθέσεις του κεφαλαίου, όσο και με το διαχρονικό όραμα των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού για κοινωνική ισότητα μέσω της υπέρβασης του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, πράγμα που γονάτισε τις ΕΠΑ και τις αναγκάζει σε αναδίπλωση και σε αναθεώρηση, όχι εγκατάλειψη, του σχεδίου τους για την παγκόσμια κυριαρχία. Αυτή η πολιτική εκφράζεται πια ως τραμπισμός, μια μορφή φασισμού, που εγκαταλείπει τους παραδοσιακούς στρατηγικούς εταίρους των ΕΠΑ όπως η Γερμανία και η Ευρωπαϊκή Ένωση και αναζητά νέους στρατηγικούς εταίρους, όπως η Ρωσία με την ελπίδα ότι θα διασπάσει το ασιατικό μέτωπο και θα υποτάξει τον μεγάλο ανταγωνιστή για την παγκόσμια ηγεμονία, την Κίνα. Το πιθανότερο είναι ο τραμπισμός να καταρρεύσει από την αντίσταση του ίδιου του αμερικανικού λαού στο βαθμό που αυτός θα κατανοήσει τους πραγματικούς σκοπούς του. Εξίσου πιθανό είναι να μην βρει ανταπόκριση από την ευρωασιατική Ρωσία τα συμφέροντα της οποίας την συνδέουν αναπόσπαστα με την Ευρώπη και την Ασία, οπότε θα περιοριστεί στην αμερικανική ήπειρο επεκτείνοντας την κυριαρχία των ΕΠΑ στην Κεντρική και στην Νότια, στη Λατινική, Αμερική, αλλά γι’ αυτό θα χρειαστεί να πείσει πρώτα τους πολίτες των ΕΠΑ και στη συνέχεια να αντιμετωπίσει τους λαούς αυτών των χωρών που μάχονται για την εθνική τους ανεξαρτησία και για το ξεπέρασμα του καπιταλισμού.

Το κρισιμότερο ζήτημα για τις εξελίξεις σ’ αυτή τη φάση είναι η στάση της Ευρωπαϊκής Ένωσης απέναντι στην πρόκληση του τραμπισμού που προκαλεί κρίση στις ετεροβαρείς αμερικανοευρωπαϊκές σχέσεις. Αυτή η κρίση αποτελεί για την Ευρωπαϊκή Ένωση την καλύτερη ευκαιρία για να απαλλαχθεί από την αμερικανική εξάρτηση, ταυτόχρονα και από τον νεογερμανισμό και να απαντήσει με επιτάχυνση της εμβάθυνσης των διαδικασιών σύγκλισης των οικονομιών των χωρών μελών της. Η ενότητα της ΕΕ προϋποθέτει την αλληλεγγύη μεταξύ των χωρών-μελών της, πράγμα που οφείλει να αποκλείει νεογερμανικούςηγεμονισμούς  και ομαδοποιήσεις στο εσωτερικό της και να καλλιεργεί την ολοκλήρωση των διαδικασιών απόκτησης μιας ευρωπαϊκής ταυτότητας και την σφυρηλάτηση ενός μετακαπιταλιστικού, αμεσοδημοκρατικού , ανθρωποκεντρικού κοινωνικού μοντέλου, που θα ξαναβάλει την Ευρώπη στην πρωτοπορία του διαχρονικού αγώνα της ανθρωπότητας για κοινωνική ισότητα, κοινωνική δημοκρατία και οικουμενική ειρήνη.

Επειδή όμως αυτές οι εξελίξεις σε κοινωνίες ακραίας οικονομικής και κοινωνικής ανισότητας υπονομεύονται από τους μεγιστάνες και τις πλουτοκρατικές ολιγαρχίες, τα σκοταδιστικά  και εξουσιαστικά ιερατεία και τους επαγγελματίες πολιτικούς συνοδοιπόρους τους, γι’ αυτό οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού οφείλουν να αναδειχτούν σε υποκείμενο της ιστορίας, για να σταματήσουν την καπιταλιστική παρακμή που οδηγεί στην καπιταλιστική βαρβαρότητα και να διαμορφώσουν μια αντίστοιχη στο σημερινό επίπεδο των παραγωγικών δυνάμεων αρχιτεκτονική των κοινωνιών και της παγκόσμιας κοινότητας με περιεχόμενο την κοινωνική ισότητα, την άμεση δημοκρατία και την αταξική κοινωνία σε τοπική, περιφερειακή, εθνική και οικουμενική κλίμακα. Διαφορετικά ο Τραμπισμός και οι σύμμαχοί του Λεπενισμός, Πεπεγκριλισμός, Χρυσαυγιτισμός, νεοναζισμός, αριστεροδεξιός λαϊκισμός κ.λπ., κ.λπ. ως όνειρο και όργανο του σκληρού πυρήνα του παγκόσμιου κεφαλαίου θα εξελιχθεί σε έναν παγκόσμιο φασισμό, στον εφιάλτη των εργαζόμενων ανθρώπων, των κοινωνιών και της ανθρωπότητας.

*

Αυτά, τα σχεδόν προφητικά, γράφτηκαν πριν από εννιά (9) ακριβώς χρόνια και επιβεβαιώθηκαν στο ακέραιο και με το παραπάνω. Ο Τραμπισμός κατάφερε, χάρη στην βαθιά παρακμή του αμερικανισμού υπό τον μπάτλερ του κεφαλαίου Μπάϊντεν, να επανακάμψει δριμύτερος, φορτωμένος με το βαρύ ρεβανσιστικό φορτίο του φανατισμένου και καθολικά αλλοτριωμένου μέσου Αμερικανού, που υπό την μέθη του MAGA, ονειρεύεται έναν νέο Fuehrer για μια America Überalles. Έτσι η ζωή επαναλαμβάνεται ως φάρσα και ο ‘θεός σώζει τον φύρερ για το καλό της Αμερικής’, που το εκφράζουν οι πέντε-δέκα ολιγάρχες φασίστες μεγιστάνες του πλούτου, όπως τότε στην υπό κατάρρευση, Δημοκρατία της Βαϊμάρης, υπό τις ιαχές του λούμπεν αμερικανισμού, όπως και του τότε καθολικά αλλοτριωμένου Γερμανικού λαού.

Μεγάλη η νίκη, μεγάλα και τα λόγια του φύρερ, με πρώτο κύριο μενού την προσάρτηση του Καναδά, της Γροιλανδίας και της Παλαιστίνης και επιδόρπιο την ‘ειρήνευση στην Ουκρανία’, με την μορφή μιας ‘Νέας Γιάλτας των δυό’, αντί των τριών νικητών του Β ΠΠ και απώτερο σκοπό την διάσπαση του ασιατικού μετώπου, την ήττα του Κινεζισμού στην κούρσα για την παγκόσμια ηγεμονία της Δύσης, χωρίς όμως της δακρύβρεχτης Ευρώπης που καταριέται την μοίρα της επειδή την πρόδωσε εγκαταλείποντάς την ο ‘προστάτης της’.

Η αποχαυνωμένη ανθρωπότητα ψελλίζει κάτι για το διεθνές δίκαιο που κατάληξε στο καλάθι των αχρήστων του ηγεμόνα Τραμπ, το οποίο έτσι κι’ αλλιώς εδώ και δεκαετίες βίωνε λάθρα υπό τους κροταλισμούς των κανονιών των ‘ειρηνόφιλων δημοκρατικών΄ που ματοκύλισαν τον πλανήτη για να επιβάλλουν την παγκοσμιοποίηση του αμερικανισμού.

Στο ερώτημα αν υπάρχει ελπίδα και εναλλακτική λύση, διαφορετική από αυτήν του γερμανικού νεοναζισμού, του Τραμπ, του Έλον Μασκ και της παρέας των μεγιστάνων αρχαγγέλων της καπιταλιστικής κόλασης, ίσως απαντήσει η ιστορία, αν στο μεταξύ, δεν την τελειώσουν αυτοί με την βοήθεια της εξουσιαστικής Artificial Intelligence και τον τελευταίο αυθεντικό άνθρωπο, πριν από τον θρίαμβο της Great Reset, της Woke Agenda, του Transhuman και του παγκόσμιου φασισμού, την ώρα που, όπως φαίνεται, οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, κυνηγούν, εν μέσω του 21ου αιώνα, πεταλούδες στα λιβάδια του ‘όπιου των λαών’, του πλατωνισμού  και των εξουσιαστικών ιδεολογιών του 19ου και του 20ου αιώνα, ναρκοϊδέες που ορίζουν το μυαλό, την πράξη τους και το κατάμαυρο μέλλον τους, την ώρα ακριβώς που η θεμελίωση του πολιτισμού της κοινωνικής ισότητας, της άμεσης δημοκρατίας και του αταξικού ουμανισμού είναι περισσότερο από ποτέ ρεαλιστική , αναγκαία και εφικτή .

Η κλεψύδρα, όμως, αδειάζει, ο φασισμός επανακάμπτει ρεβανσιστικά και χρόνος για άλλες ψευδαισθήσεις δεν υπάρχει….

ΤΡΙΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ

Τραμπισμός. Το τελευταίο στάδιο της καπιταλιστικής χυδαιότητας και απειλής

15 April 2025

Γράφει ο Κώστας Λάμπος

Διδάκτωρ οικονομικών επιστημών, Δοκιμιογράφος

«Βρώμικη φωνή, κακή ανατροφή, είσαι χυδαίος, τα έχεις όλα όσα

χρειάζονται για να γίνεις επαγγελματίας πολιτικός»

Αριστοφάνης

«Η ανάγκη να έχεις πάντα δίκιο, σφραγίδα ενός χυδαίου πνεύματος»

Αλμπέρ Καμύ

«Σε κάθε εποχή, τα πιο χυδαία δείγματα της

ανθρώπινης φύσης είναι οι δημαγωγοί» Thomas B. Macaulay

Τα θεμέλια της στρατηγικής των Ενωμένων Πολιτειών Αμερικής, (ΕΠΑ), για την παγκόσμια κυριαρχία τέθηκαν με το Δόγμα Μονρόε στις 2 Δεκεμβρίου του 1823, πάνω στα οποία οικοδομήθηκε σταδιακά η ιδεολογία του αμερικανισμού, η οποία με την σειρά της ολοκληρώθηκε ως ‘δυτικισμός’ και ΝΑΤΟϊσμός δηλαδή ως συμμαχία των καπιταλιστικών κρατών της Δύσης ενάντια στις χώρες της Ανατολής, προϋπόθεση για την υποταγή όλων των χωρών του πλανήτη, μέσω της νεοφιλελεύθερης καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης, στα σχέδια του σκληρού πυρήνα, της ελίτ των μεγιστάνων, του παγκοσμιοποιημένου κεφαλαίου. Έτσι ξεκίνησε η δυτική συμμορία, που ως εμποροκρατία, αποικιοκρατία και ιμπεριαλισμός λεηλάτησε τον πλανήτη και τους λαούς, στρέβλωσε ακόμα περισσότερο τις τοπικές και διεθνείς οικονομικές δομές, που, με βάση το μονοπώλιο των ορυκτών καυσίμων κατά το καταστροφικό Drill, Baby, Drill, και μάλιστα ακόμα και στην εποχή της υδρογονοενέργειας , κατάληξαν στον ιμπεριαλιστικό καταμερισμό της εργασίας, σύμφωνα με τον οποίο οι καπιταλιστικές μητροπόλεις θα σφετερίζονται μέσω της τεχνολογικής και στρατιωτικής υπεροχής τους και των άδικων όρων εμπορίου, το μεγαλύτερο μέρος του παγκόσμιου πλούτου, ενώ ο υπόλοιπος κόσμος, είτε ως Νότος, είτε ως Περιφέρεια θα είναι αναγκασμένος να αρκείται στην υπανάπτυξη, ή στην καλύτερη περίπτωση στην προχωρημένη, συμπληρωματική και εξαρτημένη υπανάπτυξή του . Επειδή όμως κάθε ταξική ή και εθνική ηγεμονική οντότητα είναι ουσιαστικά μικρή και αδύναμη, απέναντι στην Ολότητα τής κοινωνίας/ανθρωπότητας, αισθάνεται την ανάγκη να κατασκευάσει εξουσιαστικά φετίχ, ‘θεούς και δαίμονες’, τους οποίους τοποθετεί μεταξύ του ηγεμόνα και της εργαζόμενης κοινωνίας, ώστε να εκτρέπει την οργή της από την πραγματική πηγή της κακοδαιμονίας της προς τα ‘θεία σκιάχτρα’, οργή την οποία όμως γειώνει δια της τυφλής πίστης επικαλούμενη λ. χ. ότι οι Ενωμένες Πολιτείες της Αμερικής είναι ένα υπέροχο σχέδιο της ‘Θείας Πρόνοιας’, ή ότι ο χ ή ψ λαός αποτελεί τον περιούσιο λαό του θεού του, οπότε η υποταγή του στον οποίο υπαγορεύεται από κάποιο υποτιθέμενο ‘προπατορικό αμάρτημα’ που τού το θυμίζει κάθε στιγμή το σκοταδιστικό ιερατείο κραδαίνοντας ‘τον φόβο του θεού’, του θανάτου, της εκάστοτε εξουσίας και την φλόγα της υποτιθέμενης κόλασης.

Πάνω σε αυτόν τον καμβά το διαχρονικό βαθύ κράτος των Ενωμένων Πολιτειών Αμερικής (ΕΠΑ), έκτισε τον αμερικανισμό  ως επεκτατική ιδεολογία και ως παγκοσμιοποίηση, όπως απερίφραστα δηλώνουν δυό κορυφαίοι πρωτομάστορές της. Έτσι κατά τον Χένρυ Κίσινγκερ «η παγκοσμιοποίηση δεν είναι τίποτα άλλο από το νέο όνομα της αμερικανικής ηγεμονικής πολιτικής» και ο Ζμπίγκνιου Μπρζεζίνσκι συμπληρώνει ότι, «η ταμπέλα ‘Made in the USA’ είναι αποτυπωμένη ορατά κι’ αναπόφευκτα πάνω στην παγκοσμιοποίηση. Η παγκοσμιοποίηση συγχωνευμένη με την αμερικανοποίηση, ως το φυσικό δόγμα του παγκόσμιου Ηγεμόνα αντικατοπτρίζει και προβάλει τελικά την εθνική της προέλευση». Ένας ηγεμόνας όμως, έγραφε ο Μακιαβέλι, «δεν πρέπει να νοιάζεται για την κακή φήμη του σκληρού… Είναι πιο ασφαλές να τον φοβούνται παρά να τον αγαπούν… Πρέπει ο Ηγεμόνας να προξενεί Φόβο…» . Κάπως έτσι φτάσαμε, μέσω του 2ου Παγκόσμιου Πολέμου, του Δόγματος Ρούσβελτ καθώς και του Δόγματος Τρούμαν και στην συνέχεια του ψυχρού πολέμου μέχρι που ο αμερικανισμός, ‘δημοκρατικός’ ή ‘ρεπουμπλικανικός’ γέννησαν, ως πολιτισμός του θανάτου  τον Τραμπισμό, ως ύβριν κατά της ανθρωπότητας και του όποιου πολιτισμού της, που ακόμα αιμορραγεί εξαιτίας των ακραίων οικονομικών, κοινωνικών, περιφερειακών, εθνικών και παγκόσμιων ανισοτήτων που, δια της λεηλασίας του πλανήτη και της εξαθλιωτικής αλλοτρίωσης του Ανθρώπου, καταλήγουν στον διαρκή απάνθρωπο οικονομικό πόλεμο και σε περιόδους μεγάλων κρίσεων του καπιταλισμού, όπως αυτή που τρέχει τώρα, σε θερμούς καταστροφικούς πολέμους, ακόμα και σε γενοκτονίες όπως αυτή που συντελείται στην Παλαιστίνη, με παντελώς απούσα την ‘πολιτισμένη ανθρωπότητα’, προφανώς λόγω του μουδιάσματος που προκαλεί ο εξουσιαστικός φόβος ή της υστερόβουλης σιωπής των πονηρών.

Μετά το καλοσχεδιασμένο, προφανώς από τις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες, ‘ειρηνικό πέρασμα’, μέσω της Γκλάσνοστ και της Περεστρόικα του γκρομπατσωφισμού, της Σοβιετικής Ένωσης από τον ‘υπαρκτό σοσιαλισμό’ στον υπαρκτό καπιταλισμό, ο αμερικανισμός πανηγύρισε τον θρίαμβο της ελεύθερης αγοράς, εγγυητής της οποίας υποτίθεται πως ήταν ο ίδιος και έβαλε πλώρη για την παγκόσμια ηγεμονία. Στο μεταξύ όμως τόσο η Κίνα, όσο και η Ρωσία κατάφεραν με την μορφή του συγκεντρωτικού, κρατικομονοπωλιακού καπιταλισμού και την βία του ανατολικού δεσποτισμού να ανασυγκροτηθούν οικονομικά, στρατιωτικά, τεχνολογικά και εμπορικά με αποτέλεσμα να επεκτείνουν την δραστηριότητά τους σε βαθμό που να αποτελούν εμπόδιο στα σχέδια του αμερικανισμού. Μάλιστα από κάποιο σημείο και μετά άρχισαν να αμφισβητούν από κοινού, με κινήσεις όπως το αμυντικό Σύμφωνο της Σαγκάης και στην συνέχεια την οικονομική Συμμαχία των BRICS+, την πρωτοκαθεδρία των ΕΠΑ και να διεκδικούν για λογαριασμό τους την παγκόσμια ηγεμονία, με το πρόσχημα για να μην υποστούν την αμερικανική ηγεμονία. Αυτή η απρόσμενη εξέλιξη προκάλεσε βαθύ ρήγμα στο εσωτερικό μέτωπο του αμερικανισμού:

• Από την μια μεριά ο λεγόμενος δυτικότροπος ‘δημοκρατικός αμερικανισμός’ σχεδίασε, συνεταιρικά με τους δυτικούς συμμάχους του, την τακτική του για την, μέσω κύρια της Ουκρανίας, κατά μέτωπον επίθεση κατά τής Ρωσίας, ώστε, γονατίζοντάς την, στην συνέχεια να στραφεί με όλες του τις δυνάμεις, της Ευρωπαϊκής Ένωσης συμπεριλαμβανομένης στην συμμαχία των ‘πρόθυμων ηλίθιων’, προς την αποδυναμωμένη Κίνα με σκοπό να την λεηλατήσουν και να την κατακερματίσουν σε ανταγωνιζόμενες μεταξύ τους ‘δημοκρατίες δυτικού τύπου’, γιατί μια ενιαία Κίνα δεν υποτάσσεται και έτσι ελεύθερος από κάθε σοβαρό ανταγωνιστή να ηγεμονεύσει στον πλανήτη.

• Από την άλλη ο φασιστοειδής ‘ρεπουμπλικανικός αμερικανισμός’, με σημαιοφόρο του το Τραμπ, φαίνεται να πιστεύει πως όσο το μέτωπο συνεργασίας μεταξύ Κίνας και Ρωσίας παραμένει ενιαίο τα σχέδια του αμερικανισμού για την παγκόσμια ηγεμονία είναι καταδικασμένα να αποτύχουν και συνεπώς το κύριο πρόβλημά του είναι η διάσπαση αυτού του μετώπου, όχι, όμως, με τη βία, γιατί η Δύση φθίνει ως ενιαία ισχύς υπό την παρακμάζουσα αμερικανική πρωτοκαθεδρία την στιγμή που η Ανατολή ανέρχεται θεαματικά. Συνεπώς ο στόχος μετακινείται προς την κατεύθυνση να αποσπάσει ο αμερικανισμός την Ρωσία από την συμμαχία της με την Κίνα, δια της προνομιακής οικονομικής συνεργασίας και της ‘φιλικής αντιμετώπισής’ της, ‘αναγνωρίζοντας τα δίκαιά της’ στο θέμα της Ουκρανίας, κατηγορώντας τον ‘δημοκρατικό αμερικανισμό’ πως αποδυναμώνει την Αμερική στήνοντας άδικους πολέμους σε λάθος χώρες και πως χρησιμοποίησε μέχρι θυσίας την Ουκρανία για την αποσταθεροποίηση της Ρωσίας, συνεργαζόμενος με έναν αχυράνθρωπο σαν τον Ζελένσκι και με τα νεοναζιστικά ‘τάγματα του Αζώφ’, διαθέτοντας εκατοντάδες δισεκατομμύρια δολάρια για μια χαμένη υπόθεση. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει, για όσους αγνοούν τους όρους με τους οποίους ασκείται η πολιτική των κρατών, το γεγονός της υποτιθέμενης φιλίας μεταξύ Τραμπ και Πούτιν, γύρω από το οποίο διαμορφώνονται υποθέσεις, όπως ότι ο Πούτιν ‘κρατάει κάπου τον αφελή και άπληστο επιχειρηματία Τραμπ’ με το οποίο τον αναγκάζει να χορεύει στους ρυθμούς που του τσαμπουνάει ο Πούτιν, ή ότι ο Πούτιν είναι αφελής, μέχρι προδότης, που θα αποκολληθεί από την Κίνα για να πάει με την Αμερική εναντίον της Κίνας, πράγμα εντελώς απίθανο για την τρέχουσα συγκυρία, επειδή ο Πούτιν γνωρίζει πως χωρίς την Κίνα η θέση της Ρωσίας γίνεται ιδιαίτερα επισφαλής, όπως και η Κίνα γνωρίζει πως η θέση της χωρίς την ενέργεια και τα πυρηνικά της Ρωσίας γίνεται ιδιαίτερα ευάλωτη, οπότε μιά τέτοια υπαρξιακή ταύτιση δεν διαλύεται με καραγκιοζιλίκια και αφορισμούς.

Τελικά τόσο ο Τραμπ, όσο και οι προκάτοχοί του κάνουν λάθος αντιμετωπίζοντας τον αμερικανικό λαό ως πρόβατα για σφαγή και την ανθρωπότητα ως τσιφλίκι τους και αυτό το λάθος τους οι πρώτοι που το πληρώνουν είναι οι ίδιοι οι Αμερικανοί, μέχρι να γίνει το πρώτο κλικ στα μυαλά τους και να αποφασίσουν να περάσουν στην μετακαπιταλιστική περίοδο της ιστορίας τους.

Ενδιάμεσα, στους δυό ιμπεριαλιστικούς αμερικανισμούς, κινείται και ένας ‘κοσμοπολίτικος αμερικανισμός’, μια αγέλη κρατικοδίαιτων παρασίτων που χάρη στην παρασιτική τους δραστηριότητα, υπέρ της οικονομικής ολιγαρχίας και της μεγάλης επανεκκίνησης του καπιταλισμού κατά της εργαζόμενης κοινωνίας την οποία σχεδιάζουν να υποκαταστήσουν με μηχανικούς μετανθρώπους, έχουν αναδειχτεί σε μεγιστάνες του πλούτου που ταυτίζουν τα συμφέροντά τους με την εκάστοτε εξουσία. Πρόκειται για μια λυκοσυμμαχία που γρήγορα θα ξεφτίσει με πάταγο, γιατί οι μεγιστάνες, ως αχόρταγοι αρχάγγελοι της καπιταλιστικής κόλασης, θα στραφούν εναντίον του, ως ανεπαρκή να ικανοποιήσει όλες τις ορέξεις τους. Εξαιτίας του ρόλου τους στην επικοινωνία και στην παραπλάνηση των εργαζόμενων έχουν μεταμφιεστεί από ύαινες σε ‘φιλάνθρωπους’ με αποτέλεσμα την γενικευμένη σύγχυση, η οποία τελικά οδηγεί στην παράνοια, ώστε οι μισοί Αμερικανοί να μισούν τους άλλους μισούς, τους οποίους ο γερογέρακας Μπάϊντεν, προεκλογικά τους αποκάλεσε ‘σκουλήκια’ επειδή δεν ψήφισαν την Κάμαλα Χάρις, αλλά τον Τραμπ. Αυτό το γεγονός έχει φέρει τις ΕΠΑ στο προστάδιο του εμφυλίου πολέμου, στον οποίο κάποια στιγμή θα προσφύγει, λόγω ‘ταπεραμέντου’, ο ίδιος ο Τραμπ, μόλις κατανοήσει πόσο ανίκανος και πόσο επικίνδυνος είναι για την χώρα του, αν βέβαια δεν θα έχει την τύχη πολλών άλλων προκατόχων του, πράγμα πολύ σύνηθες στο ‘Αμέρικα της άγριας Δύσης’. Αν όμως καταφέρει να γλυτώσει, τότε, στην μεγάλη κατρακύλα του καπιταλισμού που έρχεται, θα συμπαρασύρει μαζί τους ολόκληρο τον πλανήτη, οπότε τον λόγο θα πάρουν οι ένοπλες μαφίες που καραδοκούν, εφόσον βέβαια οι δυνάμεις της εργασίας, της επιστήμης και του πολιτισμού ακόμα θα ροχαλίζουν.

Είναι προφανές πως αυτό που συντελείται μπροστά στα μάτια ολόκληρης της ανθρωπότητας, μοιάζει με ταινία πολέμου επικράτησης μεταξύ μαφιόζικων ‘οικογενειών’, όμως, όχι μεταξύ γνώριμων μαφιών δυτικού τύπου, αλλά μεταξύ της αμερικάνικης και της ασιατικής/κινέζικης μαφίας, γεγονός που περιπλέκει τα πράγματα γιατί διαφέρουν στον τρόπο σκέψης και δράσης, αφού η μεν αμερικάνικη βιάζεται ενώ η κινέζικη ξέρει να περιμένει για να ξεμπροστιάσει τον κουρασμένο και απογοητευμένο από τα λάθη του αντίπαλό της.

Ουδέτεροι παρατηρητές προσπαθούν να κατανοήσουν με όρους πολιτικούς την αιτία της γοητείας που ασκεί ο πρόεδρος της Ρωσίας, Βλαντιμίρ Πούτιν, στον πρόεδρο των ΕΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, αλλά βαλτώνουν γιατί ο MAGAs Τραμπ συμπεριφέρεται ως σκοτεινός και σκανταλιάρης επιχειρηματίας που ονειρεύεται να κάνει την ‘Αμερική Σπουδαία και πάλι’ προσαρτώντας την Γροιλανδία, τον Καναδά και μετατρέποντας την Λωρίδα της Γάζας σε θέρετρο της παγκόσμιας εξουσιαστικής ελίτ, εξοντώνοντας και εκπατρίζοντας τους Παλαιστίνιους που ζουν σε αυτόν τον τόπο χιλιάδες χρόνια. Τελικά, κατά Financial Times, συμπεριφέρεται ως πλανητάρχης τύπου Ντον Κορλεόνε, στρεφόμενος εναντίον όλων των χωρών του πλανήτη, βάζοντας δυσβάστακτους δασμούς σε όλες τις χώρες του κόσμου, με το αστείο επιχείρημα πως τάχα ‘φέρθηκαν άσχημα’ στην ιμπεριαλιστική υπερδύναμη που τις λεηλάτησε. Μάλιστα ο κατά φαντασίαν ‘πλανητάρχης’ Τραμπ δήλωσε πρόσφατα δημόσια και ενώπιον ολόκληρης της ανθρωπότητας ότι ‘ηγέτες πολλών χωρών φιλούν τον κώλο μου, ικετεύοντάς με να τους δεχτώ για διαπραγματεύσεις σχετικά με τους δασμούς που τους επέβαλα’, χωρίς ωστόσο να ζητήσει συγνώμη από τις χώρες και τους λαούς που οι υποτιθέμενοι, σε εισαγωγικά ή χωρίς εισαγωγικά, ‘κωλογλύφτες’ εκπροσωπούν. Το χειρότερο μάλιστα είναι πως κανένας, κατά Τραμπ, ‘κωλογλύφτης’ δεν αντέδρασε στην προσβολή του επίδοξου παγκόσμιου ηγεμόνα. Ούτε ένας, για δείγμα.

Η χυδαιότητα ως έκφραση και συμπεριφορά σε βαθμό επικίνδυνης τοξικότητας , δεν είναι μόνο αποτέλεσμα έλλειψης παιδείας, αλλά κατά κανόνα αποτελεί μια επιθετική μορφή άμυνας θρασύδειλων ανθρώπων που πνίγονται από ανασφάλειες με σκοπό να κρύψουν με αυτόν τον τρόπο το κενό της ύπαρξής τους και να εμφανιστούν ως δυνατοί και κυρίαρχοι. Όμως σε επίπεδο εκλεγμένων, υποτίθεται δημοκρατικά, κυβερνητών αυτή η τοξικότητα ξεπερνά τα όρια της όποιας ανοχής και πρέπει να επιστρέφεται αυτόματα με την άμεση διακοπή διπλωματικών σχέσεων, διαφορετικά ερμηνεύεται ως αποδοχή, γεγονός που παραπέμπει σε δουλοφροσύνη και αναξιοπρέπεια και οδηγεί σε αποθράσυνση του τοξικού πομπού της.

Βέβαια ο κύριος στόχος αυτής της, από κάθε άποψη, οικονομική, διπλωματική, θεσμική, αλλοπρόσαλλης κίνησης του Τραμπ ήταν η Κίνα, για τα προϊόντα της οποίας οι δασμοί σκαρφάλωσαν στο ακατανόητο ύψος των 125%, πράγμα που ουσιαστικά καταργεί το εμπόριο μεταξύ των δυο χωρών και μαζί με αυτό αποκαλύπτει πως η ιδεολογία περί ‘ελεύθερης αγοράς’ δεν είναι παρά ένα προκάλυμμα της πραγματικότητας πως, στον καπιταλισμό, ελεύθερο είναι μόνο το κεφάλαιο και μάλιστα το ηγεμονικό κεφάλαιο, το οποίο μπορεί δια του αθέμητου ανταγωνισμού, της χρεοκοπίας και δια της βίας να απορροφά κάθε άλλο κεφάλαιο που στερείται της προστασίας των χιλίων αμερικανικών και ΝΑΤΟϊκών βάσεων στον πλανήτη. Η απάντηση της Κίνας ήταν ισοδύναμοι δασμοί για τα αμερικανικά προϊόντα με την διαβεβαίωση πως ‘η Κίνα δεν θέλει αυτόν τον εμπορικό πόλεμο γιατί κανένας δεν ωφελείται από αυτόν, αλλά είναι αποφασισμένη να το πάει μέχρι το τέλος’, γεγονός που προβληματίζει το επιτελείο του Τραμπ και το αναγκάζει υπό την πίεση και των καταναλωτών κινέζικων προϊόντων να κάνει βήματα πίσω, μέχρι που η συσσωρευμένη ένταση θα αναγκάσει τον Τραμπ να τα πάρει όλα πίσω, γιατί το μόνο που κατάφερε με την ακατανόητη ‘κίνηση της απελευθέρωσης των ΕΠΑ’ ήταν να χάσει και τους τελευταίους φίλους της και να τους οδηγήσει σε συνεργασία με την Κίνα, η οποία κινεί όλες σχεδόν τις αναδυόμενες οικονομίες του πλανήτη και με αυτό διεκδικεί τον ρόλο του εγγυητή της παγκόσμιας οικονομικής τάξης, την οποία διαταράσσει επικίνδυνα ο αμερικανισμός. Βέβαια η Κίνα αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα με τα τεράστια αμερικανικά κρατικά ομόλογα που διαχειρίζεται και δεν θα την ενδιάφερε η γρήγορη υποτίμησή τους, γι’ αυτό και δείχνει ψυχραιμία, χωρίς ωστόσο να φαίνεται διατιθεμένη να υποχωρήσει, κι’ αυτό γιατί η Κίνα πέρα από το τεράστιο οικονομικό και στρατιωτικό μέγεθός της και την εσωτερική πολιτική ενότητά της διαθέτει επαρκή δημοσιονομικό χώρο για να απορροφήσει, σε μεγάλο βαθμό, τους όποιους κραδασμούς από τις πιθανές απώλειες από τα αμερικανικά ομόλογά της, γεγονός που την καθιστά ανθεκτικότερη σε σχέση με τις ΕΠΑ.

Έτσι στο ερώτημα του τελικού νικητή και του ηττημένου του εμπορικού πολέμου που κήρυξε ο Τραμπ, στρέφοντας ολόκληρη την ανθρωπότητα εναντίον των ΕΠΑ, μπορεί κανείς να απαντήσει πως, με δεδομένο πως αυτός ο πόλεμος εξελίσσεται σιγά-σιγά σε μπούμερανγκ για τον εμπνευστή του, με πιθανή μάλιστα την αποδολαριοποίηση του παγκόσμιου εμπορίου με πρωτεργάτες τους BRICS+, τότε ηττημένες θα βγουν οι ίδιες και με αυτήν την κατάληξη θα τελειώσει ο σημερινός παγκόσμιος ρόλος της Αμερικής, αλλά και το όραμά της για την παγκόσμια ηγεμονία της, η οποία θα μπει σε μια προϊούσα και γρήγορα παρακμή και τελικά αυτόαπομονωμένη θα συρρικνωθεί με τον κίνδυνο να διαμελιστεί, μέσω ενός σύγχρονου εμφύλιου, ‘στα εξ’ ών συνετέθη’.

Προσωπικά ξανάγραψα, στις 4 Φεβρουαρίου 2017 με την ανάληψη της πρώτης προεδρίας του Τραμπ, για τον τραμπισμό , ως μια ευκαιρία για την Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά και για τον υπόλοιπο κόσμο, να απαγκιστρωθεί από τον αμερικανισμό και να μπει μπροστά στον αγώνα των δυνάμεων της εργασίας, της επιστήμης και του πολιτισμού για έναν καλύτερο, για έναν μετακαπιταλιστικό και αντιηγεμονικό κόσμο, τον κόσμο της κοινωνικής ισότητας. Σήμερα μάλιστα, αναλογιζόμενος την πιθανότητα οι διεκδικητές της παγκόσμιας ηγεμονίας να συμφωνήσουν με μια ‘Νέα Γιάλτα’ και μια ‘νέα ιμπεριαλιστική ειρήνη’ για το μοίρασμα του κόσμου σε σφαίρες επιρροής, θεωρώ επιτακτικότερη την ανάγκη η Ευρωπαϊκή Ένωση να κάνει πρώτη και με αποφασιστικότητα το βήμα προς μια μετακαπιταλιστική και αντιηγεμονική Ευρώπη και έτσι να ηγηθεί στον αντιιμπεριαλιστικό, αντικαπιταλιστικό, αντιπολεμικό αγώνα των δυνάμεων της εργασίας, της επιστήμης και του πολιτισμού που οδηγεί πέρα, έξω και ενάντια σε κάθε εκδοχή καπιταλισμού με προοπτική το αταξικό ουμανισμό .

Αυτή, λοιπόν, είναι η στιγμή που η ανθρωπότητα έρχεται αντιμέτωπη με το ερώτημα αν το μέλλον της θα το διαμορφώσει με την νεοϊμπεριαλιστική, δεσποτική, κρατικοκαπιταλιστική Κίνα στον ρόλο του παγκόσμιου ηγέτη, ή με μια κάποια ιμπεριαλιστική συμμαχία, ή μήπως θα πρέπει να επαναχαράξει μόνη της τον βαθύ μετασχηματισμό της υφιστάμενης καπιταλιστικής βαρβαρότητας σε μεταϊμπεριαλιστική και μετακαπιταλιστική πραγματικότητα, σε ένα σύστημα της αμεσοδημοκρατικής κοινωνικής αυτοδιεύθυνσης, σε τοπική, περιφερειακή, εθνική και παγκόσμια κλίμακα με περιεχόμενο την κοινωνική ισότητα , χωρίς την οποία δεν μπορεί να γίνεται λόγος για δημοκρατία, ειρήνη, ελευθερία, πρόοδο και καθολική ευημερία και ευτυχία, παρά τις τόσες μπουρδολογίες σιτιζόμενων στο Πρυτανείο της εξουσίας ακαδημαϊκών και διανοουμένων της δεκάρας, πράγμα που σημαίνει άμεση, ριζική και καθολική κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας πάνω στα μέσα παραγωγής . Και για να μην υπάρξει κάποια παρανόηση, ο λόγος είναι για την ατομική ιδιοκτησία που παράγει πλούτο μέσω της εκμετάλλευσης της μισθωτής εργασίας και όχι για εκείνο το είδος ατομικής ιδιοκτησίας με το οποίο το κεφάλαιο εξασφαλίζει την εφ’ όρου ζωής υποταγή του πλασματικού ιδιοκτήτη, όπως ο μικρός αγροτικός κλήρος, ή το μικρομάγαζο της γειτονιάς, ή το σπίτι που χτίστηκε πετραδάκι-πετραδάκι για να καλύψει την αδυναμία του καπιταλιστικού κράτους να εγγυηθεί την στοιχειώδη διαβίωση των εκατομμυρίων κατ’ ευφημισμό ιδιοκτητών, των οποίων η υποτιθέμενη ιδιοκτησία όχι μόνο δεν τους αποφέρει κανένα κέρδος, παρά μόνο πνευματική, οικονομική και πολιτική υπερεκμετάλλευση από το τραπεζικό κεφάλαιο, από τα εξουσιαστικά πολιτικά κόμματα και από το ίδιο το καπιταλιστικό κράτος.

Για να ανοίξουν, όμως, οι ορίζοντες τής ώριμης, εφικτής και αναγκαίας ουμανιστικής κοινωνικής επανάστασης είναι προφανές πως οι δυνάμεις της εργασίας, της επιστήμης και του πολιτισμού και τα κοινωνικά κινήματά τους θα πρέπει να απελευθερωθούν από τον πλατωνισμό  και τους λογής-λογής σκοταδιστικούς μύθους  καθώς και από τις εξουσιαστικές ιδεολογίες και να ταυτίσουν τον αγώνα τους ενάντια στην κάθε μορφής εξουσία, από τον εργοδότη, από όλες τις βαθμίδες τής από τα πάνω προς τα κάτω πολιτικής εξουσίας καθώς επίσης και από κάθε φετίχ και σύμβολο αυτών των εξουσιών, ώστε με οδηγό τους την επιστημονικά έγκυρη και κοινωνικά χρήσιμη γνώση στην μορφή μιας σύγχρονης κοσμοαντίληψης ικανής να εκφραστεί με όρους πραγματικότητας του 21ου αιώνα και στην δυναμική ενός σύγχρονου επαναστατικού Διαφωτισμού ανατροπής του παλιού και θεμελίωσης του καινούργιου.

Με αυτήν την έννοια απαιτείται ένας ριζικός επαναπροσδιορισμός και επαναπροσανατολισμός με την μετακίνηση των διε-φθαρμένων κοινωνικοπολιτικών εννοιών από τον οριζόντιο άξονα ‘αριστερά, κέντρο και δεξιά‘, στον κάθετο αξιακό άξονα των εννοιών ‘αντιδραστικός, συντηρητικός, προοδευτικός επαναστάτης’, για να πάρει μπροστά μια επαναξιολόγηση της κοινωνικής συνειδητότητας, συνειδητοποίησης και δράσης του πολυδιάστατου υποκειμένου της ιστορίας, για να ξέρουμε πού πάμε και να μην περιφερόμαστε σαν οπαδοί και κοπάδια μονοδιάστατων άξεστων, πλατωνισμένων, εξουσιόδουλων και αμερικανισμένων ποιμένων κοπαδιών αφιονισμένων και τσοπαναραίων αγελών ατάκτων.

Ο άνθρωπος ήταν και παραμένει η απάντηση σε όποια ερώτηση και αν τεθεί. Όμως ο πολυδιάστατος Άνθρωπος και όχι οι εθελόδουλοι υπηρέτες, οι πιστοί και οι οπαδοί των όποιων φετίχ, ειδώλων και συμβόλων της όποιας εξουσίας των εγκάθετων παλιών, των νέων και των νεόκοπων Bostonians που είναι έτοιμοι να πουλήσουν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο την Ελλάδα και τον Ελληνισμό. Αντισταθείτε στους ψεύτικους σκοταδιστικούς μύθους και στις εξουσιαστικές ιδεολογίες. Αντισταθείτε σε όποιον και σε ότι σας παραμυθιάζει και σας υποτιμά για να σας εξουσιάζει. Αντισταθείτε γενικά για να δικαιωθούν οι αγώνες των γενιών που έφυγαν και για υπάρξει μέλλον για τις γενιές που έρχονται.

Trump Invites Netanyahu to Gaza Board of Peace as EU States to Decline Invitation, Diplomats Say

Από
pcuser
-
0

The establishment of the board, to which only some European countries have been invited so far, is not only directed against the UN but also against the European Union, one diplomat told Haaretz. Putin was also invited, but is unlikely to join, another diplomat said

U.S. President Donald Trump has invited Prime Minister Benjamin Netanyahu to join the Board of Peace, a body tasked with overseeing postwar Gaza, two sources familiar with the matter told Haaretz.

While one source said that Netanyahu was aware that Turkey and Qatar would also be invited to join both the Board of Peace and the Gaza Executive Board, another source disputed this, saying the prime minister was greatly surprised by the inclusion of Turkey’s Foreign Minister Hakan Fidan and Qatar’s senior adviser to the prime minister, Ali al-Thawadi, on the Gaza Executive Board.

Meanwhile, in Europe, the Board of Peace is expected to encounter significant opposition, diplomats familiar with the matter told Haaretz.

According to the diplomats, European Union member states are expected to refuse to join the board. “None of the Europeans are going to go with it,” one diplomat said, adding that Trump’s threats regarding Greenland were “too much for the EU.”

Two additional diplomatic sources told Haaretz that Trump has also invited Russia’s President Vladimir Putin to join the Board of Peace. The Russian embassy in Israel and the Kremlin did not respond to requests for comment.

A diplomat who spoke with Haaretz said he finds it hard to believe Putin would respond positively to Trump’s invitation and agree to subordinate himself to Trump.

Trump’s invitation to Putin comes despite an arrest warrant issued against him by the International Criminal Court in The Hague over suspected war crimes in Russia’s invasion of Ukraine. Russia is also subject to extensive American and European sanctions.

One diplomatic source also said that, according to the information available to him, Ukraine also received an invitation to join the board.

Trump’s Board of Peace

U.S. President Donald Trump in Washington, D.C., U.S., Wednesday.

The Board of Peace

Comprised of heads of state, invited by Trump. Trump chairs the board, and its votes and decisions will be subject to his approval. Terms will be limited to three years and will be renewable with his approval, except for countries that contribute more than $1 billion in the first year.

Britain's former prime minister Tony Blair speaks during a session at the World Economic Forum Annual Meeting of the New Champions 2025 (AMNC25) in Tianjin on June 24, 2025. (Photo by Jade GAO / AFP)

The Executive Board

Will be tasked with setting the agenda for the Board of Peace.

Members include Steve Witkoff, Jared Kushner, Marco Rubio, Tony Blair, businessman Mark Rowan, World Bank President Ajay Banga and U.S. Deputy National Security Advisor Robert Gabriel.

Aryeh Lightstone and Josh Gruenbaum are senior advisers.

Bulgarian diplomat Nickolay Mladenov speaks during a press conference in Jerusalem in 2020.

Office of the High Representative

The Office of the High Representative will be headed by former UN Special Coordinator for the Middle East Peace Process Nickolay Mladenov. The White House described his role as an “on-the-ground link between the Board of Peace and the National Committee for the Administration of Gaza, or NCAG.”

Turkish Foreign Minister Hakan Fidan speaks during an interview with Reuters at annual Doha Forum, in Doha, Qatar, early December.

Gaza Executive Board

The Gaza Executive Board will support the Office of the High Representative.

Though the scope of its authority is unclear, its members include Turkish Foreign Minister Hakan Fidan; Qatari diplomat Ali Al-Thawadi; Egypt’s spychief Hassan Rashad; Emirati Minister Ebrahim al-Hashimy; former Middle East envoy for the UN, Sigrid Kaag; Cypriot-Israeli businessman Yakir Gabay; Marc Rowan; Nickolay Mladneov; Tony Blair; Steve Witkoff; and Jared Kushner.

Ali Shaat

National Committee for the Administration of Gaza, or NCAG

The National Committee for the Administration of Gaza is a technocratic committee made up of Palestinians overseen by the Office of the High Representative. Dr. Nabil Ali Shaath, who previously served as deputy transportation minister in the Palestinian Authority, will lead the committee.

It is unclear whether the new administration will enjoy real freedom of action or broad public legitimacy.

A European diplomat said that EU ambassadors convened on Sunday for an emergency summit in light of Trump’s ultimatum on Greenland, adding that the diplomats are also expected to discuss the Board of Peace.

According to the diplomat, the establishment of the board, to which only some European countries have been invited so far, is not only directed against the UN but also against the European Union.

The Trump administration has openly signaled its hostility to the EU. “This is why it is trying to separate the member states and supports the European far right,” he said.

On Saturday, Haaretz revealed that the board aims to rival the UN, according to its charter.

United Nations Secretary-General Antonio Guterres speaks on 2026 priorities to the UN General Assembly in New York City, last week.
United Nations Secretary-General Antonio Guterres speaks on 2026 priorities to the UN General Assembly in New York City, last week. Credit: AFP/ANGELA WEISS

According to the document, the board will work to “restore dependable and lawful governance and secure enduring peace in areas affected or threatened by conflict,” in place of other organizations.

It also implicitly criticizes the UN, with its opening emphasizing the need for “a more nimble and effective international peace-building body,” adding that durable peace requires “the courage to depart from … institutions that have too often failed.”

Several countries – including Turkey, Egypt, Pakistan, Jordan, Paraguay and Australia – have officially confirmed that they had received invitations to join the board.

Only Hungary, whose leader is a close Trump ally, gave an unequivocal acceptance in response to the invitations. “We have, of course, accepted this honorable invitation,” Hungarian Prime Minister Viktor Orbán wrote on X.

The Brazilian news website ICL Notícias reported that the first reaction in President Luiz Inácio Lula da Silva‘s government was sharp criticism of the initiative, but da Silva has yet to officially respond.

A Latin American diplomat who spoke to Haaretz estimated that “as long as the initiative is seen as strengthening a superpower at the expense of a collective solution, there is no doubt that we’ll prefer a UN initiative.”

The board’s decisions, according to the charter, will be made by vote and will be subject to Trump’s approval.

The charter treats the chairmanship as a personal role rather than one linked to the U.S. presidency, stating that “Donald J. Trump shall serve as inaugural Chairman of the Board of Peace,” with no reference to the office of president or to any fixed term.

The document states that Trump’s appointment as chairman will only be terminated if he chooses to do so, or due to “incapacity,” which must be determined by “a unanimous vote of the Executive Board.” The wording suggests that Trump will be able to hold office even if he is no longer president of the United States.

Board members will meet for a vote at least once a year and the agenda for these meetings will be set by the Executive Board, whose members include Trump’s representatives alongside others, subject to Trump’s approval and amendments from the representatives of the countries.

Trump will also have exclusive power to create or dissolve subsidiary bodies, issue binding resolutions, designate his own successor and dissolve the organization outright or renew it at will every two years.

Reuters contributed to this report.

https://www.haaretz.com/us-news/2026-01-19/ty-article/.premium/trump-invites-putin-to-board-of-peace-eu-states-to-decline-invitation-diplomats-say

Γιατί η συνθηκολόγηση των Κούρδων στη Συρία ανησυχεί  τη Ρωσία; (Ανάλυση)

Από
pcuser
-
0
Οι Κούρδοι στη Συρία έχουν συνθηκολογήσει. Οι όροι της συμφωνίας με τους Ισλαμιστές, στην οποία συμμετέχουν οι ΗΠΑ και η Τουρκία, έχουν αποκαλυφθεί. Ποιες είναι οι συνέπειες για τη Ρωσία και την περιοχή;, γράφει η Λιούμποφ Στεπούσοβα στη ρωσική Pravda.

Σύροι μαχητές πιστοί στον νυν ηγέτη της Συρίας, Άχμεντ αλ-Σαράα ( παλαιότερα γνωστός ως Αμπού Μουχάμαντ αλ-Τζουλάνι , ηγέτης της τρομοκρατικής οργάνωσης Χαγιάτ Ταχρίρ αλ-Σαμ), έχουν σημειώσει σημαντική πρόοδο στις κουρδικές περιοχές (Ροζάβα).

Το Σαββατοκύριακο, κατέλαβαν ολόκληρη τη δυτική (νότια) όχθη του ποταμού Ευφράτη και ορισμένα ανατολικά τμήματα της επαρχίας Ράκα χωρίς αντίσταση. Οι Κούρδοι, οι οποίοι είχαν χάσει τον έλεγχο των μισών πρώην εδαφών τους, φαίνεται να έχουν συνθηκολογήσει.

Τα ιρανικά κανάλια Telegram αναφέρουν ότι οι Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF, ένας πολιτικοστρατιωτικός συνασπισμός που δημιουργήθηκε για διεθνή αναγνώριση και εδαφική διακυβέρνηση) διαλύθηκαν χθες και η στρατιωτική ελίτ – η αερομεταφερόμενη διοίκηση, μαζί με τους Κούρδους εταίρους τους από τους Πεσμεργκά (Ιράκ) – «άρχισε να μετακινείται σε άγνωστη τοποθεσία».

Ο Ανώτατος Διοικητής των YPG (SDF) Σιπάν Χάμο δήλωσε ότι η Ροζάβα δεν επιδιώκει την απόσχιση και ότι το μέλλον της βρίσκεται εντός της Συρίας. Απηύθυνε έκκληση για βοήθεια από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, ελλείψει υποστήριξης από το Ιράν ή τη Ρωσία.

Υπάρχουν αμοιβαίες κατηγορίες για σφαγή Κούρδων στη Ράκα και σφαγή κρατουμένων από Κούρδους στη φυλακή αλ-Τάμπκα στην επαρχία Ράκα.

Οι κουρδικές δυνάμεις χρησίμευσαν ως η κύρια αμερικανική δύναμη-πληρεξούσιο κατά τη διάρκεια της εκστρατείας της Ουάσινγκτον κατά του Ισλαμικού Κράτους  ( γνωστού ως ISIS  ή IS), αλλά μάλλον ως αποτρεπτικό μέσο για τη Ρωσία.

Αφού εξάλειψαν τον ρωσικό παράγοντα, οι ΗΠΑ παρέδωσαν τους Κούρδους στην Τουρκία (όπου θεωρούνται τρομοκράτες) για να αποτρέψουν την Άγκυρα από το να απομακρυνθεί από τις ΗΠΑ, ιδίως στη Γάζα.

Η Ουάσιγκτον αναγνώρισε το δικαίωμα της νέας Δαμασκού να ελέγχει ολόκληρη τη χώρα και ήρε τις κυρώσεις.

Ο αλ-Σαράα δήλωσε ότι το σχέδιο για ένα ελεύθερο Συριακό Κουρδιστάν εγκαταλείπεται. Αντ’ αυτού, η υπογεγραμμένη συμφωνία κατάπαυσης του πυρός που επιτεύχθηκε με τη μεσολάβηση των ΗΠΑ προβλέπει την πλήρη ενσωμάτωση όλων των κουρδικών πολιτικών θεσμών και του στρατού (με ατομική δήλωση, όχι μαζικά) στο συριακό κράτος, τη μεταφορά του ελέγχου όλων των πετρελαιοπηγών στην συριακή κυβέρνηση και τη δέσμευση των Κούρδων να εκδιώξουν στοιχεία του PKK (Εργατικό Κόμμα Κουρδιστάν) από τη Συρία. Αυτή η ρήτρα υποδηλώνει την πλήρη συμμετοχή της Τουρκίας.

Η συριακή κυβέρνηση φέρεται να έχει παρουσιάσει στον ηγέτη των SDF, Μαζλούμ Αμπντί, μια προσφορά να αναλάβει κυβερνήτης της Χασάκα (μίας από τις «απελευθερωμένες» επαρχίες).

Τι σημαίνει για τη Ρωσία η ενίσχυση της Τουρκίας

Pravda.ru

Η ήττα των Κούρδων στη βόρεια Συρία θα φέρει αυτόματα την κυριαρχία στις φιλοτουρκικές δυνάμεις στην περιοχή. Για τη Ρωσία, αυτό σημαίνει:

  1. Η αποδυνάμωση της επιρροής της, καθώς οι Κούρδοι αποτελούν εδώ και καιρό μια δύναμη που επέτρεπε στη Μόσχα να ισορροπεί μεταξύ Δαμασκού και Άγκυρας, χάνει οριστικά τον ρόλο της Ρωσίας ως εγγυήτριας της ειρηνευτικής διαδικασίας, την οποία προσπάθησε να υποστηρίξει μέσω της ομοσπονδοποίησης της Συρίας. Είναι σαφές ότι αυτό δεν θα ισχύει πλέον.
  2. Η εδαφική επέκταση της Τουρκίας, η οποία απώθησε την εναπομένουσα ρωσική παρουσία από τη Ροζάβα, η οποία περιελάμβανε το αεροδρόμιο Καμισλί, το υδροηλεκτρικό φράγμα Τισρίν -μια στρατηγικά σημαντική εγκατάσταση στον Ευφράτη- και σημεία ανάπτυξης περιπολιών στη Μανμπίτζ και το Κομπάνι.
  3. Αποσταθεροποίηση της περιοχής, καθώς η εξάλειψη των κουρδικών δομών διακυβέρνησης θα απελευθερώσει τους ισλαμιστές από τις φυλακές, γεγονός που θα δημιουργήσει ένα νέο κύμα αστάθειας που θα απειλεί την ασφάλεια των νότιων συνόρων της Ρωσίας.

ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ  – Echedoros.blog

1...398399400...3,033Σελίδα 399 από 3,033