Αρχική Blog Σελίδα 398

Israel’s Prime Minister Benjamin Netanyahu to Join Trump’s Board of Peace

Από
pcuser
-
0

Over a dozen out of 60 invited states have expressed interest at joining the Board of Peace established by Trump. So far comprised of mainly Middle Eastern and Eastern European countries, Western Europe has yet to clearly answer the invitation, balking at the stated initiative to rival the UN

Israel’s Prime Minister Benjamin Netanyahu’s office said on Wednesday that he will join U.S. President Donald Trump’s Board of Peace.

The Board of Peace was announced early Friday last week, and its official inauguration ceremony is set to be held at the World Economic Forum in Davos, Switzerland on Thursday, where member states will sign the board’s charter.

Its charter suggests that Trump has begun to position it as a rival to the United Nations, despite it being initially established with the stated purpose of managing Gaza’s reconstruction. The document does not mention Gaza by name.

According to the charter, the board will work to “restore dependable and lawful governance and secure enduring peace in areas affected or threatened by conflict,” in place of other organizations, and implicitly criticizes the UN.

So far, about sixty countries have been invited by Trump to the Board of Peace, and over a dozen had agreed to join. Among the countries in the Middle East, the United Arab Emirates, Qatar Egypt and Morocco have announced they will join, and a Turkish source indicated that the country’s Foreign Minister Hakan Fidan will represent Turkey on the Board.

Egypt said on Wednesday that it had accepted Trump’s invitation to join the Board of Peace. Azerbaijan also announced it will be joining the Board of Peace on Wednesday, and Armenia’s prime minister confirmed it will join as well on Tuesday.

Most European countries, however, have not given a clear answer regarding the invitation. France and Britain have clearly signaled that they will not join the Board of Peace under its current conditions, and Norway, Sweden and Italy have formally rejected the offer.

France’s President Emmanuel Macron emphasized in his speech on Tuesday in Davos that he believes the world is experiencing a shift away from rules and international law. “It’s … a shift towards a world without rules, where international law is trampled underfoot and where the only law that seems to matter is that of the strongest,” Macron said, adding that what he called “imperial ambitions” were resurfacing.

Turkish President Recep Tayyip Erdogan, Egyptian President Abdel Fattah al-Sisi, US President Donald Trump, and Emir of Qatar Cheikh Tamim ben Hamad al-Thani at the Gaza summit in Sharm El-Sheikh, October.
Turkish President Recep Tayyip Erdogan, Egyptian President Abdel Fattah al-Sisi, US President Donald Trump, and Emir of Qatar Cheikh Tamim ben Hamad al-Thani at the Gaza summit in Sharm El-Sheikh, October. Credit: Evan Vucci/AFP

Italy’s Prime Minister Giorgia Meloni meanwhile, has responded positively to the possibility of joining the Board of Peace, but the matter has not yet been officially decided.

Italian daily Correire della Sera reported Wednesday that Italy won’t take part in the board, citing concern that joining such a group ⁠led by a single country’s leader would violate Italy’s constitution.

Meanwhile, Germany emphasized that it is interested in being involved in the future of Gaza within the framework of international law, a response which raises doubts regarding German Chancellor Friedrich Merz’s joining the Board of Peace. The major representative of the Global South, Brazil, is also not expected to join.

Kazakhstan, Uzbekistan, Argentina, Paraguay, Belarus, Hungary and Vietnam have also announced their acceptance of the invitation to join. The partially recognized Republic of Kosovo also said it would join.

If the response from Europe and the West remains reluctant, the Board of Peace will become more of a regional club comprised of states from the Middle East and the Caucasus.

Trump’s Board of Peace

U.S. President Donald Trump in Washington, D.C., U.S., Wednesday.

The Board of Peace

Comprised of heads of state, invited by Trump. Trump chairs the board, and its votes and decisions will be subject to his approval. Terms will be limited to three years and will be renewable with his approval, except for countries that contribute more than $1 billion in the first year.

Britain's former prime minister Tony Blair speaks during a session at the World Economic Forum Annual Meeting of the New Champions 2025 (AMNC25) in Tianjin on June 24, 2025. (Photo by Jade GAO / AFP)

The Executive Board

Will be tasked with setting the agenda for the Board of Peace.

Members include Steve Witkoff, Jared Kushner, Marco Rubio, Tony Blair, businessman Mark Rowan, World Bank President Ajay Banga and U.S. Deputy National Security Advisor Robert Gabriel.

Aryeh Lightstone and Josh Gruenbaum are senior advisers.

Bulgarian diplomat Nickolay Mladenov speaks during a press conference in Jerusalem in 2020.

Office of the High Representative

The Office of the High Representative will be headed by former UN Special Coordinator for the Middle East Peace Process Nickolay Mladenov. The White House described his role as an “on-the-ground link between the Board of Peace and the National Committee for the Administration of Gaza, or NCAG.”

Turkish Foreign Minister Hakan Fidan speaks during an interview with Reuters at annual Doha Forum, in Doha, Qatar, early December.

Gaza Executive Board

The Gaza Executive Board will support the Office of the High Representative.

Though the scope of its authority is unclear, its members include Turkish Foreign Minister Hakan Fidan; Qatari diplomat Ali Al-Thawadi; Egypt’s spychief Hassan Rashad; Emirati Minister Ebrahim al-Hashimy; former Middle East envoy for the UN, Sigrid Kaag; Cypriot-Israeli businessman Yakir Gabay; Marc Rowan; Nickolay Mladneov; Tony Blair; Steve Witkoff; and Jared Kushner.

Ali Shaat

National Committee for the Administration of Gaza, or NCAG

The National Committee for the Administration of Gaza is a technocratic committee made up of Palestinians overseen by the Office of the High Representative. Dr. Nabil Ali Shaath, who previously served as deputy transportation minister in the Palestinian Authority, will lead the committee.

It is unclear whether the new administration will enjoy real freedom of action or broad public legitimacy.

Prime Minister Benjamin Netanyahu said in a Knesset speech on Monday that Israel is at odds with the United States and will not accept the presence of Turkish or Qatari soldiers in the Gaza Strip, despite a source familiar with the matter telling Haaretz on Saturday that the composition of the Gaza Board of Peace had been coordinated with him and that his public objections were for show.

“We have a certain argument with our friends in the United States over the composition of the advisory council that will accompany the processes in Gaza,” Netanyahu said on Monday.

On Saturday, Netanyahu criticized the White House over its choice of officials overseeing Gaza’s reconstruction, adding that he had not been consulted. “The composition of the Gaza executive committee – which is subordinate to the Board of Peace – was not coordinated with Israel, and is contrary to its policy,” Netanyahu’s office wrote in Hebrew on Saturday.

However, a source told Haaretz that the rebuke was made solely for appearances and that the prime minister had been aware of the White House announcement ahead of time.

https://www.haaretz.com/israel-news/2026-01-21/ty-article/.premium/israels-prime-minister-benjamin-netanyahu-to-join-trumps-board-of-peace

John J. Mearsheimer: η «ομάδα δύο» αποτυγχάνει στο Ιράν¹, 2026

Από
anixneuseis
-
0

John J. Mearsheimer, 

21 Ιανουαρίου 2026

πηγή: geopoliticsamongstates.gr

Κύρια συμπεράσματα

  1. Η «ομάδα δύο» απέτυχε να ανατρέψει το καθεστώς στο Ιράν, αν και είναι βέβαιο ότι δεν έχει εγκαταλείψει αυτόν τον στόχο·
  2. Υπάρχουν σοβαροί λόγοι να θεωρείται ότι το Ισραήλ και οι ΗΠΑ δεν κέρδισαν τον Πόλεμο των 12 Ημερών·
  3. Όσα έχει κάνει η «ομάδα δύο» στο Ιράν –και είναι πιθανό να συνεχίσει να κάνει– δίνουν στους Ιρανούς ηγέτες ένα ισχυρό κίνητρο να αποκτήσουν πυρηνική αποτρεπτική ικανότητα.

Άρθρο του J.J. Mearsheimer

Τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης στη Δύση είναι προσηλωμένα στο να παρουσιάζουν τις διαδηλώσεις στο Ιράν ως μια αυστηρά εσωτερική υπόθεση.

Σύμφωνα με αυτή τη γραμμή επιχειρηματολογίας, ο ιρανικός λαός εξεγέρθηκε αυθόρμητα εναντίον της κυβέρνησής του επειδή βρισκόταν σε απόγνωση, λόγω της διαφθοράς των ηγετών του και της κακοδιαχείρισης της οικονομίας, καθώς και εξαιτίας των κατασταλτικών πολιτικών τους.

Σχεδόν όλοι οι διαδηλωτές σε αυτή την αφήγηση ήταν ειρηνικοί, όμως οι κινητοποιήσεις τους αντιμετωπίστηκαν με κυβερνητική βία. Εξωτερικές δυνάμεις είχαν ελάχιστη έως καμία συμβολή στην πρόκληση των διαδηλώσεων.

Αυτή η ερμηνεία όσων συνέβησαν στο Ιράν είναι λανθασμένη και διαψεύδεται από πληθώρα αποδεικτικών στοιχείων.

Τίποτα από αυτά δεν αναιρεί το γεγονός ότι υπήρξαν πολλοί ειρηνικοί διαδηλωτές με απολύτως θεμιτά παράπονα απέναντι στην κυβέρνηση· αυτό, όμως, αποτελεί μόνο ένα μέρος της ιστορίας.

Στην πραγματικότητα, όσα συνέβησαν στο Ιράν συνιστούν μια απόπειρα της ισραηλινοαμερικανικής «ομάδας δύο» να ανατρέψει την κυβέρνηση στην Τεχεράνη και να διαλύσει το Ιράν, με τρόπο παρόμοιο με εκείνον που οι ΗΠΑ, η Τουρκία και το Ισραήλ κατακερμάτισαν τη Συρία.

Το «εγχειρίδιο» που εφαρμόζεται στο Ιράν το έχουμε ξαναδεί.

Περιλαμβάνει τέσσερα στοιχεία.

Πρώτον, οι ΗΠΑ εργάζονται εδώ και καιρό για την αποδόμηση της ιρανικής οικονομίας μέσω κυρώσεων.

Πράγματι, ο πρόεδρος Τραμπ ενέτεινε αυτές τις προσπάθειες μετά την είσοδό του στον Λευκό Οίκο τον περασμένο Ιανουάριο (2025). Στόχος του ήταν να ασκήσει «μέγιστη πίεση» στην ιρανική οικονομία — και ακριβώς αυτό έκανε.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι ιρανικές ηγεσίες κακοδιαχειρίστηκαν την οικονομία σε ορισμένα σημεία, όμως οι δυτικές κυρώσεις προκάλεσαν πολύ μεγαλύτερη ζημιά από όση η κυβερνητική ανεπάρκεια.

Ο απώτερος στόχος των κυρώσεων, φυσικά, είναι να επιβληθεί τόσος πόνος και τιμωρία στον ιρανικό λαό ώστε να εξεγερθεί και να ανατρέψει την κυβέρνησή του.

Δεύτερον, η «ομάδα δύο» άρχισε να δρα στα τέλη Δεκεμβρίου 2025 για να υποκινήσει και να στηρίξει βίαιες διαδηλώσεις, οι οποίες θα προκαλούσαν μια βίαιη αντίδραση της κυβέρνησης, με την ελπίδα ότι αυτό θα πυροδοτούσε μια σπειροειδή κλιμάκωση της βίας που η κυβέρνηση δεν θα μπορούσε να ελέγξει.

Πιο συγκεκριμένα, υπάρχουν σαφείς ενδείξεις ότι πράκτορες της Μοσάντ βρίσκονταν επί του εδάφους στο Ιράν και ότι, κατά πάσα βεβαιότητα, επιχειρούσαν δίπλα τους στελέχη της CIA.

Εργάστηκαν στενά με τοπικούς υποκινητές —ταραχοποιούς αποφασισμένους για καταστροφή και δολοφονίες— με στόχο να μετατρέψουν τις ειρηνικές διαδηλώσεις σε βίαιες, ώστε στη συνέχεια η κυβέρνηση να καταφύγει στη βία.

Υπάρχει άφθονο οπτικό υλικό που καταγράφει τη δράση αυτών των υποκινητών.

Επιπλέον, η «ομάδα δύο» είχε στείλει στο Ιράν πολλές χιλιάδες τερματικά Starlink πριν ακόμη ξεκινήσουν οι διαδηλώσεις.

Σε περίπτωση που η κυβέρνηση έκλεινε το διαδίκτυο και το τηλεφωνικό δίκτυο —όπως αναμενόταν— τα τερματικά Starlink θα επέτρεπαν στους διαδηλωτές να επικοινωνούν μεταξύ τους και με τις εξωτερικές δυνάμεις που τους υποστήριζαν.

Δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι ο Τραμπ ενθάρρυνε ανοιχτά τους διαδηλωτές, δηλώνοντας στις 13 Ιανουαρίου 2026:

«Ιρανοί Πατριώτες, ΣΥΝΕΧΙΣΤΕ ΤΙΣ ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ – ΚΑΤΑΛΑΒΕΤΕ ΤΟΥΣ ΘΕΣΜΟΥΣ ΣΑΣ!!!… Η ΒΟΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘ’ ΟΔΟΝ.»

Ο πρώτος διευθυντής της CIA επί Τραμπ, Μάικ Πομπέο, δήλωσε στις 2 Ιανουαρίου 2026:

«Καλή Χρονιά σε κάθε Ιρανό που βρίσκεται στους δρόμους. Και επίσης, σε κάθε πράκτορα της Μοσάντ που βαδίζει δίπλα τους.»

Και ακριβώς τη στιγμή που οι διαδηλώσεις ξεκινούσαν, στα τέλη Δεκεμβρίου 2025, η Μοσάντ έστειλε μήνυμα στα φαρσί προς τους Ιρανούς, στο οποίο ανέφερε:

«Βγείτε όλοι μαζί στους δρόμους. Η ώρα έφτασε. Είμαστε μαζί σας. Όχι μόνο από απόσταση και με λόγια. Είμαστε μαζί σας στο πεδίο.»

Τρίτον, τα δυτικά μέσα ενημέρωσης συντάχθηκαν με την «ομάδα δύο» και προώθησαν την αφήγηση ότι οι διαδηλώσεις αποτελούσαν πρωτίστως αντίδραση στις πολιτικές ενός “κακού” καθεστώτος στην Τεχεράνη και όχι αποτέλεσμα εξωτερικής παρέμβασης.

Επιπλέον, παρουσίασαν τις διαδηλώσεις ως ειρηνικές, υποστηρίζοντας ότι η κυβέρνηση ήταν εκείνη που ξεκίνησε τη βία.

Φυσικά, το Ισραήλ και οι ΗΠΑ προβλήθηκαν ως οι «καλοί» της υπόθεσης.

Αυτή η προπαγάνδα δεν αποσκοπούσε μόνο στο να εξασφαλίσει υποστήριξη για τις διαδηλώσεις στη Δύση, αλλά και στο να επηρεάσει τις εξελίξεις στο εσωτερικό του Ιράν, καλλιεργώντας το αφήγημα ότι το καθεστώς ήταν ακραία βίαιο, ενώ οι διαδηλωτές ήταν προορισμένοι να ανατρέψουν την κυβέρνηση.

Τέταρτον, ο αμερικανικός στρατός (και ενδεχομένως ο ισραηλινός) βρισκόταν σε ετοιμότητα να επιτεθεί στο Ιράν μόλις οι διαδηλώσεις έφταναν σε κρίσιμη μάζα, ολοκληρώνοντας την ανατροπή του καθεστώτος και δημιουργώντας χάος στη χώρα, με την ελπίδα ότι αυτό θα οδηγούσε στη διάλυσή της.

Όμως η στρατηγική αυτή απέτυχε, κυρίως επειδή η ιρανική κυβέρνηση κατάφερε να καταστείλει τις διαδηλώσεις γρήγορα και αποφασιστικά.

Καθοριστικό στοιχείο της επιτυχίας της κυβέρνησης ήταν το μπλοκάρισμα του Starlink, γεγονός που κατέστησε εξαιρετικά δύσκολη την επικοινωνία των διαδηλωτών τόσο μεταξύ τους όσο και με τον έξω κόσμο.

Από τη στιγμή που αυτό συνέβη, οι διαδηλώσεις ήταν καταδικασμένες και τόσο ο πρωθυπουργός Νετανιάχου όσο και ο Τραμπ αντιλήφθηκαν ότι η «ομάδα δύο» δεν μπορούσε να χρησιμοποιήσει στρατιωτική ισχύ για να δώσει τη χαριστική βολή.

Το ιρανικό καθεστώς είχε επιβιώσει.

Με λίγα λόγια, η εκστρατεία αλλαγής καθεστώτος της «ομάδας δύο» απέτυχε.

Το Ισραήλ και οι ΗΠΑ έχασαν αυτόν τον γύρο απέναντι στο Ιράν. Φυσικά, τα αποτελέσματα δύσκολα θα παρουσιαστούν με αυτόν τον τρόπο στα ισραηλινά ή στα δυτικά μέσα ενημέρωσης.

Τα πρόσφατα αυτά γεγονότα έχουν άμεση σχέση με τον Πόλεμο των 12 Ημερών μεταξύ του Ιράν και της «ομάδας δύο», που διεξήχθη από τις 13 έως τις 24 Ιουνίου 2025.

Η σύγκρουση αυτή συνήθως παρουσιάζεται στη Δύση ως μια μεγάλη νίκη του Ισραήλ και των ΗΠΑ.

Ωστόσο, αυτή δεν είναι μια ακριβής περιγραφή της έκβασης εκείνης της αναμέτρησης.

Ήταν το Ισραήλ —περισσότερο από το Ιράν— που επιθυμούσε τον τερματισμό του Πολέμου των 12 Ημερών, διότι εξαντλούσε τα αποθέματά του σε αμυντικούς πυραύλους, την ώρα που το Ιράν γινόταν ολοένα και πιο αποτελεσματικό στη χρήση του μεγάλου αποθέματος βαλλιστικών και πυραύλων cruise που διέθετε, πλήττοντας το Ισραήλ.

Μάλιστα, ορισμένοι υποστήριξαν τότε ότι το Ιράν δεν θα έπρεπε να είχε αποδεχθεί την κατάπαυση του πυρός, καθώς αποκτούσε το πάνω χέρι έναντι του Ισραήλ.

Ένα τέτοιο αποτέλεσμα δεν μοιάζει με ισραηλινή νίκη.

Συναφώς, προκύπτει από δημοσιεύματα στη Δύση και στο ίδιο το Ισραήλ ότι ο Νετανιάχου ζήτησε από τον Τραμπ να μην βομβαρδίσει το Ιράν την περασμένη εβδομάδα (14 Ιανουαρίου 2026), επειδή φοβόταν ότι το Ισραήλ δεν διέθετε επαρκείς δυνάμεις για να αμυνθεί απέναντι σε ένα ιρανικό αντίποινο.

Με άλλα λόγια, το Ισραήλ είναι σήμερα εξίσου εκτεθειμένο στους ιρανικούς πυραύλους όσο ήταν όταν οι εχθροπραξίες έληξαν στις 24 Ιουνίου 2025.

Αυτό αποτελεί ακόμη μία ένδειξη ότι το Ισραήλ δεν θριάμβευσε απέναντι στο Ιράν ούτε στον Πόλεμο των 12 Ημερών ούτε στην πρόσφατη απόπειρα αλλαγής καθεστώτος.

Ένα τελευταίο σημείο σχετικά με τον Πόλεμο των 12 Ημερών.

Θα μπορούσε κανείς να υποστηρίξει ότι, παρότι το Ισραήλ βγήκε χαμένο από την άμεση αντιπαράθεσή του με το Ιράν, η αμερικανική επίθεση στις ιρανικές πυρηνικές εγκαταστάσεις στις 22 Ιουνίου 2025 αποτέλεσε μια ηχηρή επιτυχία, η οποία έγειρε την πλάστιγγα υπέρ και των δύο μελών της «ομάδας δύο». Άλλωστε, ο Τραμπ ισχυρίστηκε ότι ο αμερικανικός στρατός είχε «πλήρως και ολοκληρωτικά αφανίσει» τις πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν.

Η Υπηρεσία Αμυντικών Πληροφοριών (DIA), ωστόσο, διαφώνησε λίγο μετά την επίθεση, εκτιμώντας ότι το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν δεν είχε αφανιστεί, αλλά απλώς είχε καθυστερήσει για μερικούς μήνες.

Ο Τραμπ και οι σύμμαχοί του επιτέθηκαν λεκτικά στην αξιολόγηση της DIA — και από εκείνο το σημείο και μετά δεν ακούστηκε τίποτε άλλο από αυτήν την υπηρεσία πληροφοριών σχετικά με τις επιπτώσεις του αμερικανικού πλήγματος.

Μου φαίνεται αξιοπερίεργο το γεγονός ότι στο δημόσιο αρχείο δεν υπάρχει ουσιαστικά καμία αξιόπιστη πληροφορία για το τι ακριβώς προκάλεσε η αμερικανική επίθεση της 22ας Ιουνίου 2025 στις πυρηνικές υποδομές του Ιράν — ιδίως στις εγκαταστάσεις εμπλουτισμού ουρανίου — καθώς και στα 400 κιλά ουρανίου που το Ιράν είχε εμπλουτίσει σε ποσοστό 60%.

Θα περίμενε κανείς ότι, εάν όντως τα πάντα είχαν καταστραφεί, όπως ισχυρίζεται ο πρόεδρος, η «ομάδα δύο» θα διαφήμιζε αυτό το γεγονός και θα τεκμηρίωνε τους ισχυρισμούς της με τουλάχιστον κάποια δεδομένα.

Επιπλέον, γεννάται το ερώτημα γιατί η «ομάδα δύο» εμφανίζεται τόσο πρόθυμη να επιτεθεί ξανά στο Ιράν, εάν είχε πράγματι επιτευχθεί μια συντριπτική νίκη στον Πόλεμο των 12 Ημερών.

Ταυτόχρονα, τίθεται το ερώτημα τι ακριβώς κάνει σήμερα το Ιράν σε ό,τι αφορά την ανάπτυξη ή την αποκατάσταση των πυρηνικών του εγκαταστάσεων εμπλουτισμού.

Αυτά τα ζητήματα είναι ιδιαιτέρως κρίσιμα, διότι όσα έχει πράξει η «ομάδα δύο» απέναντι στο Ιράν —και όσα είναι πιθανό να συνεχίσει να πράττει— παρέχουν στους Ιρανούς ηγέτες ένα ισχυρό κίνητρο για την απόκτηση πυρηνικής αποτρεπτικής ικανότητας.

Το τελικό συμπέρασμα είναι διττό:

  1. η «ομάδα δύο» απέτυχε να ανατρέψει το καθεστώς στο Ιράν, αν και είναι βέβαιο ότι δεν έχει εγκαταλείψει αυτόν τον στόχο·

και

  1. υπάρχουν σοβαροί λόγοι να θεωρείται ότι το Ισραήλ και οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν κέρδισαν τον Πόλεμο των 12 Ημερών.

¹ https://open.substack.com/pub/mearsheimer/p/the-tag-team-fails-in-iran?tm_source=share&utm_medium=android&r=1sxk3k

 

Οι Ευρωπαίοι προετοιμάζονται για ρήξη με τις ΗΠΑ – Τι είναι το «Washington Group», ποιοι ηγέτες συμμετέχουν

Από
pcuser
-
0

Παναγιώτης Κωνσταντίνου

Το Politico αποκαλύπτει τι συζητούν Μακρόν, Μερτς και Στάρμερ για να αντιμετωπίσουν τον «τυφώνα Τραμπ».

Οι Ευρωπαίοι ηγέτες φαίνεται πως το έχουν πάρει πλέον απόφαση και προετοιμάζονται για ένα διαζύγιο με τις ΗΠΑ του Ντόναλντ Τραμπ και μια Δύση χωρίς το ΝΑΤΟ. Αυτό συζητείται σε κατ’ ιδίαν συνομιλίες, σε «στενούς κύκλους» μέσω εφαρμογών επικοινωνίας.

Πρόκειται για το «Washington Group», στο οποίο σύμφωνα με το Politico, οι Κιρ Σταρμερ, Εμανουέλ Μακρόν, Φρίντρι Μέρτς, Ούρσουλα Φον Ντερ Λάιεν, Τζόρτζια Μελόνι και Αλεξάντερ Στουμπ. Οι ηγέτες ανταλλάσσουν τακτικά μηνύματα, στην ομαδική συνομιλία, η οποία έλαβε τον τίτλο της από το όνομα της ομάδας των Ευρωπαίων ηγετών που επισκέφτηκε τον περασμένο Αύγουστο τον Λευκό Οίκο, μαζί με τον Βολοντίμιρ Ζελένσκι.

Σύμφωνα με τις πληροφορίες, οι Ευρωπαίοι εξετάζουν μια νέα «ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική ασφάλειας», χωρίς την ομπρέλα της αμερικανικής προστασίας. Πλέον, όπως επισημαίνεται, οι Ευρωπαίοι «δεν δυσκολεύονται να φανταστούν ένα μετα-αμερικανικό μέλλον» με τη «Συμμαχία των Προθύμων» να αποτελεί τον κεντρικό άξονα της νέας Ευρώπης και εκτιμάται πως θα μπορούσε να εγγυηθεί τη στρατιωτική ασφάλεια και αποτροπή, αντικαθιστώντας ένα ΝΑΤΟ, χωρίς τις ΗΠΑ.

Από το ΝΑΤΟ στη «Συμμαχία των Προθύμων»

«Ανώτεροι αξιωματούχοι» της ΕΕ – τους οποίους επικαλείται το Politico – περιγράφουν τη ρήξη ανάμεσα στις δύο όχθες του Ατλαντικού ως δεδομένο γεγονός. «Η Αμερική του Τραμπ δεν είναι πλέον αξιόπιστος εμπορικός εταίρος και ακόμη λιγότερο αξιόπιστος σύμμαχος σε όρους ασφάλειας».

Δεν θα πρέπει καν να ελπίζει κανείς σε επιστροφή στο παρελθόν, ακόμη κι αν ο Τραμπ απομακρυνθεί μέσω εκλογών. «Υπάρχει μια αλλαγή στην αμερικανική πολιτική και σε μεγάλο βαθμό είναι μόνιμη», δήλωσε στο Politico κορυφαίο στέλεχος ευρωπαϊκής κυβέρνησης.

Το αποτέλεσμα θα ήταν «μια ριζική αναδιοργάνωση της Δύσης, που θα ανέτρεπε την παγκόσμια ισορροπία ισχύος. Οι επιπτώσεις εκτείνονται από τις διατλαντικές οικονομικές ζημίες λόγω της αύξησης των εμπορικών εντάσεων έως τους κινδύνους για την ασφάλεια». Δεν αποδέχονται όμως όλοι οι ηγέτες τη νέα πραγματικότητα. Για παράδειγμα η πρωθυπουργός της Ιταλίας Τζόρτζια Μελόνι επιδιώκει να διατηρήσει την επαφή με τον Ντόναλντ Τραμπ και να αναπτύξει διμερείς σχέσεις με τις ΗΠΑ. Είναι ενδεικτικό πως η Ρώμη, διαφοροποιούμενη από άλλους Ευρωπαίους που προωθούν ισχυρά αντίποινα κατά των ΗΠΑ για τη Γροιλανδία και την απειλή Τραμπ για κυρώσεις σε όσες χώρες αντιτίθενται στους σχεδιασμούς, έχει δηλώσει πως θα προτιμούσε να συνεχίσει τις συνομιλίες αποκλιμάκωσης με την Ουάσιγκτον.

Το βασικό πρόβλημα για την Ευρώπη είναι η στρατιωτική ασφάλεια χωρίς την αμερικανική στήριξη — άρα χωρίς το ΝΑΤΟ. Γι’ αυτό οι ηγέτες στρέφουν το βλέμμα τους στη Συμμαχία των Προθύμων. «Αν ληφθεί υπόψη η στρατιωτική ισχύς της Ουκρανίας, όπως αυτή έχει διαμορφωθεί μετά τον πόλεμο, σε συνδυασμό με εκείνη της Γαλλίας, της Γερμανίας, της Πολωνίας και του Ηνωμένου Βασιλείου, μεταξύ άλλων, η δυνητική στρατιωτική δύναμη της Συμμαχίας των Προθύμων θα ήταν τεράστια και θα περιλάμβανε τόσο πυρηνικά όσο και μη πυρηνικά κράτη», σημειώνει το Politico. Η νέα συμμαχία «δεν θα απέκλειε τη συνεργασία με την Αμερική, αλλά δεν θα τη θεωρούσε και δεδομένη».

Το σχέδιο για τον ευρωπαϊκό επανεξοπλισμό στοχεύει στην ετοιμότητα έως το 2030. «Η Συμμαχία των Προθύμων δημιουργήθηκε για την Ουκρανία», δήλωσε ανώτερος διπλωμάτης στο Politico. «Όμως δημιούργησε πολύ στενούς δεσμούς ανάμεσα σε ορισμένα από τα βασικά πρόσωπα στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Έχτισαν εμπιστοσύνη, αλλά και την ικανότητα να συνεργάζονται. Γνωρίζονται με το μικρό τους όνομα και είναι εύκολο να επικοινωνήσουν και να στείλουν μηνύματα».

Η διπλωματία των chatrooms

Το Politico αποκαλύπτει πώς οι συνομιλίες μέσω chat έχουν εξελιχθεί στον βασικό χώρο πολιτικού συντονισμού για τους Ευρωπαίους ηγέτες: «Τον τελευταίο χρόνο οι ηγέτες έχουν αναπτύξει μια καθιερωμένη ρουτίνα ανταλλαγής μηνυμάτων κάθε φορά που ο Τραμπ κάνει κάτι παράλογο και δυνητικά επιζήμιο».

Αυτός είναι και ο ρόλος του Washington Group: «Όταν τα πράγματα κινούνται γρήγορα, είναι δύσκολο να υπάρξει συντονισμός και αυτή η συνομιλία είναι πραγματικά αποτελεσματική», αποκάλυψε ανώνυμη πηγή στο Politico. «Λέει πολλά για τις προσωπικές σχέσεις και το πόσο σημαντικές είναι».

Στο Washington Group συμμετέχει και ο Ζελένσκι. Ωστόσο δεν πρόκειται για το μοναδικό δίκτυο. Και οι «σύμβουλοι εθνικής ασφάλειας 35 κυβερνήσεων βρίσκονται σε τακτική επαφή, συναντώμενοι συχνά διαδικτυακά και δια ζώσης», με σοβαρούς κινδύνους για τη διαφάνεια.

Το περιεχόμενο των μηνυμάτων σχεδόν ποτέ δεν αποκαλύπτεται, δεν αρχειοθετούνται και συχνά διαγράφονται. Μόνη εξαίρεση, όταν αποδέκτης είναι ο Ντόναλντ Τραμπ. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ δημοσίευσε στην πλατφόρμα Truth ένα μήνυμα που του είχε στείλει ο Μακρόν: «Δεν καταλαβαίνω τι κάνεις με τη Γροιλανδία». Το σχόλιο του Ελιζέ ήταν σύντομο: «Πρόκειται για ένα ιδιωτικό μήνυμα».

Η διπλωματία των chatroom, δημιουργεί σοβαρά ζητήματα διαφάνειας. Αρκεί να θυμηθεί κανείς την υπόθεση των εμβολίων εν μέσω πανδημίας, με μια συμφωνία δισεκατομμυρίων ευρώ, η οποία έγινε μέσω SMS ανάμεσα στην Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν και τον διευθύνοντα σύμβουλο της Pfizer, Άλμπερτ Μπουρλά. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αρνήθηκε το αίτημα πρόσβασης στο περιεχόμενο που υπέβαλε η «New York Times». Η υπόθεση κατέληξε στο Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το οποίο απέρριψε την άρνηση των Βρυξελλών, δικαιώνοντας την αμερικανική εφημερίδα, ωστόσο το ακριβές περιεχόμενο των μηνυμάτων δεν έγινε ποτέ γνωστό.

Η πιο πρόσφατη υπόθεση αφορά την ομάδα συνομιλίας στο Signal που διαχειρίζεται η Ύπατη Εκπρόσωπος Κάγια Κάλας, στην οποία συμμετέχουν οι υπουργοί Εξωτερικών των 27. Εκεί συζητούνται δυνητικά τα πιο «καυτά» θέματα — Γάζα, Ουκρανία, Γροιλανδία — ωστόσο τόσο οι κυβερνήσεις όσο και η ΕΥΕΔ (η διπλωματική υπηρεσία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής) αρνούνται την πρόσβαση στα σχετικά έγγραφα.

https://www.ieidiseis.gr/kosmos/676661/oi-eyropaioi-proetoimazontai-gia-rixi-me-tis-ipa-ti-einai-to-washington-group-poioi-igetes-symmetechoyn/

ΑΝΘΡΩΠΟΦΑΓΙΑ

Από
anixneuseis
-
0
Η συντονισμένη επίθεση που δέχθηκε η κ. Καρυστιανου δεν ήταν δημοσιογραφία. Ήταν επιχείρηση αποδόμησης. Και μάλιστα πρόχειρη. Τα ψεύδη και οι διαστρεβλώσεις που επιστρατεύτηκαν δεν είχαν καμία σχέση με έλεγχο λόγου ή κριτική επιχειρημάτων. Ήταν μια ωμή απόπειρα δολοφονίας χαρακτήρος, με στόχο όχι μόνο ένα πρόσωπο, αλλά κάτι πολύ ευρύτερο: το κίνημα που η Καρυστιανού εκφράζει.
Η κοινωνία σήμερα δεν έχει απέναντί της μόνο τον Κυριάκο Μητσοτάκη και το οικονομικό–πολιτικό σύστημα που τον στηρίζει. Έχει απέναντί της και μια υποταγμενη διανόηση, καθώς και μια εξίσου υποταγμενη δημοσιογραφία, που νομίζουν πως μπορούν ακόμη να κερδίζουν με τις παλιές μεθόδους: αποσιώπηση, συκοφάντηση, ταμπέλες. Δεν έχουν καταλάβει ότι τα πράγματα άλλαξαν.
Η Καρυστιανού δεν «έπεσε από τον ουρανό». Είναι η έκφραση ενός υπαρκτού, βαθιά κοινωνικού και πλειοψηφικού ρεύματος, το οποίο προϋπήρχε της εμφάνισής της. Ένα ρεύμα που έχει ήδη απαξιώσει συλλογικά το μεγαλύτερο μέρος του δημοσιογραφικού κόσμου — και πολύ σωστά έκανε. Αν τα ίδια τα δημοσιογραφικά όργανα δεν παρέμβουν για να επιβάλουν στοιχειώδη δεοντολογία, το επάγγελμα έχει τελειώσει. Άλλο πράγμα ο δημοσιογράφος, άλλο ο υπάλληλος οικονομικών και πολιτικών συμφερόντων. Έχουν απομείνει λίγοι που το πιστεύουν ακόμη. Αυτοί θα δώσουν και τις τελευταίες μάχες.
Η υπόθεση των αμβλώσεων είναι αποκαλυπτική. Η Καρυστιανού δεν είπε αυτά που της αποδόθηκαν. Δεν αμφισβήτησε κανένα κατοχυρωμένο δικαίωμα, ούτε έθεσε ζήτημα ανατροπής της νομικής ρύθμισης. Αυτό που έκανε —και αυτό προκύπτει καθαρά από τη δημόσια τοποθέτησή της— ήταν να θέσει έναν κοινωνικό προβληματισμό: όταν οι αμβλώσεις αγγίζουν τις 400.000 ετησίως, το θέμα παύει να είναι μόνο ατομικό και γίνεται και κοινωνικό. Όχι για να περιοριστούν δικαιώματα, αλλά για να συζητηθούν τα πραγματικά αίτια: η έλλειψη ενημέρωσης, η απουσία συστηματικής σεξουαλικής αγωγής, η περιορισμένη πρόσβαση σε σύγχρονες μεθόδους αντισύλληψης και, κυρίως, τα τεράστια κενά της κοινωνικής πρόνοιας.
Η ίδια το είπε ξεκάθαρα: ο δημόσιος διάλογος οφείλει να στραφεί στη στήριξη της μητρότητας, στη δωρεάν πρόσβαση σε οικογενειακό προγραμματισμό, στη στήριξη της μονογονεϊκής οικογένειας, σε κοινωνικές δομές που επιτρέπουν στη γυναίκα να μη συνθλίβεται ανάμεσα στην εργασία, τις σπουδές και την κύηση. Η ελευθερία της γυναίκας δεν είναι σύνθημα· είναι υλική συνθήκη. Και χωρίς κοινωνικό κράτος, είναι κενό γράμμα.
Πιο απλά. Η Καρυστιανού δεν ζήτησε να συζητηθεί η νομική ρύθμιση που επιτρέπει τις αμβλώσεις. Ζήτησε να τεθούν σε δημόσια διαβούλευση οι κοινωνικές αιτίες που υποχρεώνουν μια γυναίκα να καταφύγει στην άμβλωση ενώ θα ήθελε το παιδί της. Πολύ καλά έκανε η κ. Καρυστιανού. Μπράβο της. Είναι κοινωνικά ευαίσθητη διότι έχει καθημερινή ώσμωση με ένα Κίνημα απο τα σπλάχνα του οποίου βγήκε. Ένα γνήσια λαϊκό Κίνημα απο το οποίο οι οιονεί γραφειοκρατικοί εκφραστές του έχουν αποκοπεί εδω και καιρό.
Τι έκαναν τα ΜΜΕ; Αποσιώπησαν όλα τα θεσμικά ζητήματα που ανέδειξε η συνέντευξή της: τα σκάνδαλα της κυβέρνησης Μητσοτάκη, τη θεσμική εκτροπή, την εξόντωση των αγροτών, την ακρίβεια, τη φτωχοποίηση, την κατάρρευση της υγείας και της παιδείας. Κράτησαν μόνο την «πεπονόφλουδα» που οι ίδιοι έστησαν, για να στηθεί πάνω της ένας ολόκληρος «δικαιωματικός» καμβάς και να βαφτιστεί η ίδια —και μαζί της το κίνημα των Τεμπών— ως «αναχρονιστική», «σκοταδιστική», «ακροδεξιά». Συνηθισμένα πράγματα για ένα σύστημα που μυρίζεται κίνδυνο. Μιλούν για ακροδεξιά αυτοί που στηρίζουν μια soft δικτατορία.
Η συγχορδία ήταν εντυπωσιακή: από τη ΝΔ έως τη Νέα Αριστερά, όλοι θυμήθηκαν ξαφνικά το «σώμα» και τα ατομικά δικαιώματα. Οι ίδιοι που πριν λίγα χρόνια στήριζαν την υποχρεωτικότητα, την κατάργηση του δημόσιου χώρου και τη φίμωση κάθε διαφορετικής επιστημονικής άποψης. Να τα ξεχάσουμε όλα;
Η Καρυστιανού κάνει λάθη πολιτικής τακτικής. Κυρίως επικοινωνιακά. Ανταποκρίνεται με καλή πίστη σε κακόβουλες προσκλήσεις. Κι όμως, αυτό ακριβώς είναι που εκτιμά το Κίνημα. Δεν θέλει έναν «αλάθητο» επαγγελματία της πολιτικής, με δεκάδες χιλιάδες ευρώ σε επικοινωνιακή διαχείριση. Θέλει μια γνήσια έκφραση, για να αναμετρηθεί με ένα μουχλιασμένο σύστημα που υπονομεύει τα κοινωνικά, εθνικά και κρατικά θεμέλια.
Γι’ αυτό και δεν θα την αποδομήσουν. Γιατί το Κίνημα γνωρίζει και την Καρυστιανού και το σύστημα. Το σύστημα το έχει απορρίψει. Την Καρυστιανού την εμπιστεύεται. Όχι επειδή είναι αλάνθαστη, αλλά επειδή είναι δική του. Βγήκε απο τα σπλάχνα του.
Η Καρυστιανού δεν δημιούργησε το Κίνημα. Το Κίνημα προϋπήρχε. Εκείνη είναι απλώς —και γι’ αυτό ακριβώς— η καλύτερη έκφρασή του σήμερα. Γι αυτό οι πολέμιοι είναι του Κινήματος. Όχι της Καρυτιανού. Και τα Κινήματα δεν είναι τόσο ευάλωτα όσο νομίζουν τα κομματικά τρολάκια μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται και δημοσιογράφοι.
Το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω. ‘Η soft δικτατορία θα καταρρεύσει από την δυναμική του κινήματος.

«Εξερευνώντας το Σύμπαν με  την αφή, τον ήχο και τη σκέψη»  (Αστρονομία για άτομα με αναπηρία  όρασης)

Από
anixneuseis
-
0

Πέμπτη 22/1/26, ώρα 18:00 -20:00

Αίθουσα του Βαφοπουλείου Πνευματικού Κέντρου, Θεσσαλονίκη

Μια εκδήλωση που απευθύνεται σε άτομα με ή χωρίς αναπηρία όρασης και συνδιοργανώνουν οι ακόλουθοι φορείς:

– Σωματείο Φίλων Βαφοπουλείου Πνευματικού Κέντρου

– Βαφοπούλειο Πνευματικό Κέντρο Δήμου Θεσσαλονίκης

– Όμιλος Φίλων Αστρονομίας Θεσσαλονίκης

– Πανελλήνιος Σύνδεσμος Τυφλών – Περιφερειακή Ένωση Κεντρικής  Μακεδονίας

– “ΑΝΟΡΑΣΗΣ” – Σύλλογος συγγενών, φίλων & ειδικών σε θέματα αναπηρίας όρασης

– Γραφείο Διάχυσης Αστρονομίας της Διεθνούς Αστρονομικής Ένωσης στην Ελλάδα

(The International Astronomical Union Office for Astronomy Outreach in Greece)

– Cyland Foundation Inc.

Στόχος της εκδήλωσης είναι η κατανόηση θεμάτων Αστρονομίας και Αστροφυσικής, μέσω διαδραστικών παρουσιάσεων και εφαρμογών που χρησιμοποιούν την ακοή, την αφή και την σκέψη για την κατανόηση του κόσμου μας. Συγκεκριμένα θα πραγματοποιηθούν οι ακόλουθες δράσεις:

Μεγέθη και Αποστάσεις στο Ηλιακό μας Σύστημα

Μια προσομοίωση για το πώς λειτουργεί το ηλιακό σύστημα, καθώς οι συμμετέχοντες θα έχουν την ευκαιρία να ψηλαφήσουν ομοιώματα ουρανίων αντικειμένων κατασκευασμένων από τον Όμιλο Φίλων Αστρονομίας. Οι συμμετέχοντες θα συγκρίνουν μεγέθη ουρανίων αντικειμένων και θα “συνειδητοποιήσουν” τις αποστάσεις στο διάστημα. Ένας διαδραστικός τρόπος για την εξερεύνηση των πλανητών του ηλιακού μας συστήματος και για τους μακρινούς αστέρες.

Παρουσίαση: Αντώνης Ίτσιος: ερασιτέχνης αστρονόμος, πρώην πρόεδρος του Ομίλου Φίλων Αστρονομίας.

Οι  Ήχοι του Διαστήματος

Ακρόαση ήχων που έχουν προκύψει μετά από την «ηχοποίηση» ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας που εκπέμπεται από διάφορες πηγές που βρίσκονται στο διάστημα, καθώς και από την «ηχοποίηση»­­ άλλων αστρονομικών παραμέτρων. Μέσω του ήχου οι συμμετέχοντες θα έχουν της ευκαιρία να αντιληφθούν φυσικές διεργασίες που λαμβάνουν χώρα στο κοντινό, αλλά και το μακρινό διάστημα και να εισαχθούν σε έννοιες της Διαστημικής Φυσικής και  της Αστροφυσικής.

Παρουσίαση: Φιόρη – Αναστασία Μεταλληνού, αστροφυσικός, στο Κέντρο Επισκεπτών Θησείου του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών και εθνική συντονίστρια διάχυσης της αστρονομίας της Διεθνούς Αστρονομικής Ένωσης.

Επίσκεψη και ξενάγηση στην έκθεση “Natura Naturans: People, Nature, Landscape”

Παρασκευή 23/1/ 2026, ώρα 12:30

Tην Παρασκευή 23/1/2026, θα έχουμε την ευκαιρία να επισκεφθούμε και να ξεναγηθούμε στην έκθεση «Natura Naturans:  Άνθρωποι, Φύση, Τοπίο», η οποία παρουσιάζεται στο MOMus–Πειραματικό Κέντρο Τεχνών στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης.

Η έκθεση εξερευνά τον διάλογο ανάμεσα στην ανθρώπινη δημιουργικότητα και τις διεργασίες του έμβιου φυσικού κόσμου, στο πλαίσιο του CYFEST 17 – International Media Art Festival. Συνδυάζοντας έργα του 20ου αιώνα από τη Συλλογή Κωστάκη και τη Συλλογή της Οικογένειας Frants με νέα έργα  που δημιουργήθηκαν από περισσότερους από 20 διεθνείς καλλιτέχνες των media, η έκθεση Natura Naturans αποκαλύπτει πώς το πειραματικό πνεύμα της πρωτοπορίας εξακολουθεί να διαμορφώνει τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε την κίνηση, την υλικότητα και τους άρρηκτους δεσμούς που συνδέουν όλα τα έμβια συστήματα.

Η είσοδος για τις παραπάνω δράσεις είναι ελεύθερη.

Κ. Κούσαντας: ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΑΝΗΣΥΧΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΠΕΙΛΕΣ ΤΟΥ MAGA – ΤΡΑΜΠ 

Από
anixneuseis
-
0
του Κωνσταντίνου Κούσαντα, Αντιστρατήγου ε.α.
1. Όταν προτίθεται να επιβάλει την πολιτική Make America Great Again – MAGA αδιαφορώντας για όλα τα υπόλοιπα κράτη ανά τον κόσμο, αγνοώντας το Διεθνές Δίκαιο και προβάλλοντας την δική του ηθική – αντίληψη “περί δικαίου”
2. Όταν φιλοξενεί τον τρομοκράτη Αλ Τζολάνι Πρόεδρο της Συρίας, τον οποίο το 2017 είχαν  επικυρήξει οι ΗΠΑ με 10 εκατομμύρια δολάρια επί πρώτης θητείας του, ενώ το 2024 γίνεται εταίρος των ΗΠΑ μέσα στον Λευκό Οίκο
3. Όταν “αδειάζει” τους  Κούρδους της Συρίας που πολεμούσαν το Ισλαμικό Κράτος μετά το 2016 με επιτυχία μέχρι το 2019, με όπλα των ΗΠΑ από το Central Command επί θητείας του, ενώ τώρα τους  έχει πλήρως εγκαταλείψει
4. Όταν επιθυμεί να επιβάλλει δασμούς σε 8 κράτη της Ευρώπης από 1 Φεβρουαρίου 2026, ως απειλή αντιποίνων – bulling επειδή στήριξαν την Δανία για την Γροιλανδία
5. Όταν κατέχουν οι ΗΠΑ μια από τις μεγαλύτερες βάσεις στον κόσμο στην Γροιλανδία (Thule base) στον Αρκτικό Κύκλο, όταν ικανοποιούνται πλήρως όλα τα επιχειρησιακά συμφέροντά τους, αλλά υπάρχει επιμονή για την αλλαγή κατοχής ολόκληρης της Γροιλανδίας
6. Όταν μοιράζονται οι ΗΠΑ τον ορυκτό πλούτο της Ουκρανίας 50% με 50% με Κοινό Επενδυτικό Ταμείο για να αποπληρώσει η Ουκρανία τα οπλικά συστήματα που έχει πάρει από τις ΗΠΑ με το “αζημείωτο”
7. Όταν απειλεί την  Γαλλία με 200% δασμούς στα Γαλλικά κρασιά επειδή ο Μακρόν δεν συμφωνεί με τις ΗΠΑ στο θέμα της Γροιλανδίας
8. Όταν  απαγάγει τον Πρόεδρο της Βενεζουέλας και τον προφυλακίζει με άγνωστες κατηγορίες μέχρι να εκδικαστεί η δίκη τον Μάρτιο, ενώ ταυτόχρονα κάνει  dealing πόσες ποσότητες πετρελαίου θα πουλήσει η Βενεζουέλα, ποιες εταιρείες πετρελαίου των ΗΠΑ θα εμπλακούν και για πόσο χρονικό διάστημα
9.  Όταν στοχοποιεί την διώρυγα του Παναμά, η οποία από το 1999 ανήκει στον Παναμά με την έγκριση των ΗΠΑ διότι θέλει τα κόμιστρα των πλοίων που φθάνουν τα 2,5 δις δολάρια τον χρόνο
10. Όταν απειλεί προσωπικά τον Κολομβιανό Πρόεδρο Γουστάβο Πέτρο, λέγοντας ότι είναι έμπορος ναρκωτικών προειδοποιώντας τον “να προσέχει”
11. Όταν δηλώνει την πιθανότητα ο Καναδάς να γίνει η 51η πολιτεία των ΗΠΑ ενώ δεν αναγνωρίζει τα νησιά του Καναδά στον Αρκτικό Κύκλο – Βόρειο Πόλο.

Δ. Μακροδημόπουλος: πόσο βαθειά είναι η κρίση των ΗΠΑ;

Από
anixneuseis
-
0

του Δημήτρη Μακροδημόπουλου

Η πειρατική κατάσχεση δύο ρωσικών δεξαμενοπλοίων με τη δικαιολογία ότι  ανήκουν στον “σκιώδη” στόλο και εμπίπτουν στις αμερικανικές κυρώσεις, η κατάληψη χωρών, όπως ουσιαστικά η Βενεζουέλα με “μεταμοντέρνο” τρόπο, οι κυρώσεις με το νόμο CAATSA που προσλαμβάνουν τη μορφή παγκόσμιας δικτατορίας, ο προστατευτισμός με τη συνεχή απειλή και την επιβολή δασμών, αποδεικνύουν αναντίρρητα ότι οι ΗΠΑ διέρχονται κρίση και παραμένουν υπερδύναμη μόνον ως δύναμη πυρός. Διότι μια οικονομική υπερδύναμη ευνοείται από το ελεύθερο εμπόριο και την πλήρη κατάργηση των εμποδίων στη διεξαγωγή του και όχι από τον προστατευτισμό, σε πλήρη αντίθεση με τα αδύναμα κράτη.

Να θυμίσουμε ότι οι ΗΠΑ επέβαλαν το 1944 στο Bretton Woods με τη GATT (Γενική Συμφωνία Δασμών και Εμπορίου) το ελεύθερο εμπόριο προκειμένου το αμερικανικό κεφάλαιο να διεισδύσει στις αγορές των ευρωπαϊκών αποικιών που μέχρι τότε αποτελούσαν προνομιακό χώρο του ευρωπαϊκού κεφαλαίου. Στόχος της GATT ήταν να επιτύχει τον μέγιστο βαθμό εμπορίου που θα ήταν συμβατός με τις προτεραιότητες των εθνικών κυβερνήσεων. Όμως το 1995 την GATT διαδέχθηκε ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου (ΠΟΕ) πάλι με υποβολέα τις ΗΠΑ. Ο ΠΟΕ οδήγησε στην υπερ – παγκοσμιοποίηση και η εγχώρια οικονομική διαχείριση από τις κυβερνήσεις, που ήταν δυνατή με την GATT, υποτάχθηκε στο διεθνές εμπόριο και στο διεθνές κεφάλαιο. Υπό τον ΠΟΕ οι παγκόσμιοι κανόνες μετατρέπονται σε εγχώριους κανόνες επισκιάζοντας τις προτεραιότητες των εθνικών κυβερνήσεων

Όμως όταν επιβάλλεις την GATT και τον ΠΟΕ και έρχεσαι σήμερα και τον αποκαθηλώνεις, αυτό σημαίνει ότι στις συνθήκες που εσύ επέβαλες  υστερείς πλέον έναντι άλλων που τον αξιοποιούν και βρίσκεσαι σε δυσμενέστερη θέση έναντι αυτών. Γιαυτό ο πρόεδρος Τραμπ στρέφεται στον προστατευτισμό.

Πώς ο ΠΟΕ έγινε μπούμερανγκ για τα αμερικανικά συμφέροντα; Ως νικητής του Ψυχρού Πολέμου εμφανίζονται οι ΗΠΑ αλλά σήμερα μετρούν τις πληγές τους. Πραγματικός θριαμβευτής ήταν ο καπιταλισμός ο οποίος σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης γκρέμισε τα σύνορα των κρατών και κάθε εμπόδιο στην κυκλοφορία και στην κερδοφορία του κεφαλαίου αξιοποιώντας τον ΠΟΕ. Η διάλυση της ΕΣΣΔ, του Συμφώνου της Βαρσοβίας και η απόσυρση της Μόσχας από τις ζώνες επιρροής της δημιούργησε ξαφνικά ένα τεράστιο γεωοικονομικό κενό που έσπευσε το παγκόσμιο κεφάλαιο να το καλύψει και να αξιοποιήσει τα πλεονεκτήματά του (φθηνές πρώτες ύλες και φθηνή εργασία), εγκαταλείποντας τις ευημερούσες δυτικές κοινωνίες. Εκεί ας αναζητηθεί η αποβιομηχάνιση των μεσοδυτικών πολιτειών των ΗΠΑ που ψήφισαν τον Τραμπ, η αφαίμαξη των κοινωνικών κατακτήσεων στην Ευρώπη και η ακροδεξιά στροφή.  Όμως, η φυγή του κεφαλαίου και η αποβιομηχάνιση συρρίκνωσε τις μεσαίες  τάξεις, που αποτυπώνουν την ευημερία μιας κοινωνίας. Ο Emmanuel Todd στο βιβλίο του «Η ήττα της Δύσης» παραλληλίζει τις ΗΠΑ με την αρχαία Ρώμη. Γράφει ότι «η Ρώμη, όταν πήρε τον έλεγχο ολόκληρης της Μεσογείου και αυτοσχεδίασε ένα είδος πρώιμης παγκοσμιοποίησης, είχε επίσης εξαφανίσει τη μεσαία τάξη της. Η μαζική εισροή σιταριού, μεταποιημένων προϊόντων και σκλάβων στην Ιταλία είχαν καταστρέψει την αγροτιά και τους τεχνίτες με τρόπο που δεν διέφερε από τον τρόπο με τον οποίο η αμερικανική εργατική τάξη υπέκυψε στην εισροή κινεζικών προϊόντων. Και στις δύο περιπτώσεις, συνεχίζει μπορούμε να πούμε ότι αναδύθηκε μια κοινωνία πολωμένη μεταξύ μιας άχρηστης οικονομικά πλέμπας και μιας ληστρικής πλουτοκρατίας. Ο δρόμος προς μια μακρά παρακμή είχε πλέον χαραχτεί  και παρά τις λίγες εξάρσεις ήταν πια αναπόφευκτος», καταλήγει. Η πολιτική του προέδρου Μπάιντεν, καίτοι αντίθετη στους κανόνες του ελεύθερου εμπορίου, στερείτο απειλών, εισβολών και πολέμου.  Με νόμο του 2022 στο όνομα της μείωσης του πληθωρισμού και της τόνωσης των επενδύσεων ενεργειακής μετάβασης (IRA) προσέφερε 370 δις δολαρίων ως κίνητρο για τις εταιρείες που θα μετέφεραν τις δραστηριότητές τους στις ΗΠΑ, Ένδειξη ότι το πρόβλημα όχι μόνον είχε εντοπιστεί αλλά ότι είχε λάβει καταστροφικές διαστάσεις. «Γίνεσαι αυτό που παράγεις», γράφει ο Ντάνι Ρόντρικ στο «Παράδοξο της παγκοσμιοποίησης». Ελλάδα, ακούς;

Ο Τζιοβάνι Αρίγκι, καθηγητής κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο Τζον Χόπκινς, κατά την παρουσίαση του βιβλίου του «Ο Άνταμ Σμιθ στο Πεκίνο» στη Βαλτιμόρη το 2006, είχε επισημάνει έγκαιρα ότι «το εξαιρετικό πλεονέκτημα των ΗΠΑ δεν είναι στρατιωτικό, που κατά την άποψή του είναι δυσλειτουργικό δεδομένων των αποτελεσμάτων που έχει κομίσει, ούτε το συγκεκριμένο οικονομικό μοντέλο, (αφού) οι πολυεθνικές κοκ, που βρίσκονται σε βαθιά κρίση αναγκάζονται να καταφύγουν στα πλεονεκτήματα της Ανατολικής Ασίας προκειμένου να παραμείνουν ανταγωνιστικές. Το μεγάλο πλεονέκτημα είναι η τριτοβάθμια εκπαίδευσή τους. Δεν συγκρίνεται με κανένα άλλο στον κόσμο, των ευρωπαίων είναι αξιοθρήνητο, οι κινέζοι αρχίζουν να το αντιγράφουν αλλά έχουν πολύ δρόμο μπροστά τους». Ο πρόεδρος Τραμπ όμως πυροβολεί και τα αμερικανικά Πανεπιστήμια επιβάλλοντας τις δικές του απόψεις για την τριτοβάθμια εκπαίδευση και τον πολιτισμό.

Οι υψηλοί δασμοί είχαν προστατεύσει την αναπτυσσόμενη βιομηχανία των ΗΠΑ, του 19ου αιώνα και των αρχών του 20ου αιώνα, έναντι των βρετανικών προϊόντων της βιομηχανικής Επανάστασης μέχρι να γίνουν ανταγωνιστικά. Αυτό όμως δεν μπορεί να γίνει σε συνθήκες αποβιομηχάνισης. Γιαυτό ο πρόεδρος Τραμπ επιδίδεται στην καταλήστευση πλουτοπαραγωγικών πηγών (Βενεζουέλα) και σε απειλές προσάρτησης νέων εδαφών (Γροιλανδία, Καναδάς) με πλούσιους πόρους ώστε να αποτελέσουν αφετηρία επανόδου για το αμερικανικό κεφάλαιο που διαφεύγει στο εξωτερικό

Μακροδημόπουλος Δημήτρης

Αλεξ/πολη – κιν. 6947-771412

17/1/2026

 

 

 

 

 

 

Ο Πελοποννησιακός Πόλεμος και το Μέλλον του Πολεμικού Ναυτικού

Από
anixneuseis
-
0

Κείμενο Τσαϊλάς Δημήτριος

Όταν κοιτάμε προς το μέλλον του Πολεμικού Ναυτικού, πολλοί δεν θα στρεφόμασταν ενστικτωδώς στον Πελοποννησιακό Πόλεμο, μια σύγκρουση που διεξήχθη πριν από περισσότερες από δυόμισι χιλιετίες από τριήρεις, οπλίτες και πόλεις-κράτη των οποίων οι πολιτικές δομές έχουν ελάχιστη σχέση με εκείνες του σύγχρονου ελληνικού κράτους. Ωστόσο, όταν ο πόλεμος εξετάζεται μέσα από ένα ναυτικό πρίσμα, γίνεται φανερό ότι πολλά από τα μαθήματά του παραμένουν εξαιρετικά σημαντικά για τις μελλοντικές επιχειρήσεις του Πολεμικού Ναυτικού.

Ο Πελοποννησιακός Πόλεμος ήταν, στον πυρήνα του, μια ναυτική σύγκρουση. Διεξήχθη στα παράλια του Αιγαίου Πελάγους, της Ανατολικής Μεσογείου και της Μαύρης Θάλασσας, εκτεινόμενος δυτικά μέχρι τη Σικελία. Στον πόλεμο περιλαμβάνονταν ελληνικά ναυτικά που διεξήγαγαν πολεμικές επιχειρήσεις στη θάλασσα και από τη θάλασσα, διπλωματική εμπλοκή υποστηριζόμενη από ναυτική παρουσία και ναυτικές επιχειρήσεις για την προστασία του εμπορίου και την επιβολή της πολιτικής τάξης. Αυτό είναι ακριβώς το φάσμα των ναυτικών επιχειρήσεων που αναγνωρίζονται στο σύγχρονο ναυτικό δόγμα. Κοιτάζοντας προς το εγγύς και μεσοπρόθεσμο μέλλον, είναι εύκολα προφανές ότι αυτές οι αποστολές θα παραμείνουν κεντρικές σε αυτό που θα κληθεί να εκτελέσει το Πολεμικό Ναυτικό σε σχεδόν οποιοδήποτε πιθανό σενάριο.

Ο Πελοποννησιακός Πόλεμος

Ο Πελοποννησιακός Πόλεμος (431–404 π.Χ.) περιελάμβανε σχεδόν όλες τις μεγάλες ελληνικές πόλεις-κράτη και τους συμμάχους τους σε όλο τον μεσογειακό κόσμο, από τη Σικελία μέχρι τα παράλια της Ανατολίας και τον Εύξεινο Πόντο. Αν και συμβατικά αναγνωρίζεται ως μια μάχη μεταξύ Αθήνας και Σπάρτης, ήταν μια σύγκρουση σε ολόκληρο το σύστημα στην οποία η ναυτική δύναμη αποδείχθηκε καθοριστική. Η Αθήνα ήταν η κατεξοχήν ναυτική δύναμη του ελληνικού κόσμου, ενώ η Σπάρτη, παραδοσιακά μια χερσαία δύναμη, που τελικά εξασφάλισε τη νίκη μόνο αφού υιοθέτησε μια δική της ναυτική στρατηγική.

Πηγή:https://mepolyaplalogia.blogspot.com/

Υπό την ηγεσία του Περικλή, η Αθήνα ακολούθησε μια στρατηγική βασισμένη στη ναυτική ισχύ. Η πόλη οχυρώθηκε και συνδέθηκε με το λιμάνι της, τον Πειραιά, μέσω των Μακρών Τειχών, εξασφαλίζοντας ασφαλή και αδιάλειπτη πρόσβαση στη θάλασσα. Έτσι, η Αθήνα μπορούσε να συντηρηθεί μέσω του θαλάσσιου εμπορίου, προβάλλοντας παράλληλα ισχύ ενάντια στα σπαρτιατικά συμφέροντα σε όλο το Αιγαίο και πέρα ​​από αυτό. Φόρος υποτέλειας και πόροι εισέρρεαν στην Αθήνα μέσω της Δηλιακής Συμμαχίας, ενός δικτύου συμμαχικών και υποτελών πόλεων-κρατών των οποίων η ασφάλεια και η ευημερία εξαρτιόνταν από την αθηναϊκή ναυτική κυριαρχία. Από στρατηγικής άποψης, η Αθήνα λειτουργούσε ως «νησί», μια μεταφορά που χρησιμοποιούνταν συχνά από τους συγχρόνους για να περιγράψουν την εξάρτησή της από τον θαλάσσιο έλεγχο για επιβίωση και ισχύ.

Οι αθηναϊκές ναυτικές επιχειρήσεις περιλάμβαναν αυτό που οι σύγχρονοι μελετητές θα αναγνώριζαν ως πλήρες φάσμα ναυτικών δραστηριοτήτων. Αυτές περιλάμβαναν επιχειρήσεις του στόλου εναντίον εχθρικών ναυτικών και εμπορικών δυνάμεων, αμφίβιες επιδρομές κατά μήκος των ακτών της Πελοποννήσου, διπλωματικές αποστολές υποστηριζόμενες από ναυτική παρουσία – όπως η ανάπτυξη στην Κέρκυρα – και αποστολές συνοδείας που αποσκοπούσαν στην προστασία του εμπορίου και την καταστολή της πειρατείας. Από αυτές τις απόψεις, η αθηναϊκή ναυτική δύναμη φαίνεται εντυπωσιακά σύγχρονη.

Η τελική ήττα της Αθήνας δεν καταδεικνύει την ανωτερότητα της χερσαίας ισχύος έναντι της θαλάσσιας ισχύος. Αντίθετα, υπογραμμίζει τις συνέπειες της στρατηγικής υπερβολής και την αποφασιστική σημασία του ναυτικού ελέγχου. Η καταστροφική Σικελική Εκστρατεία κατέστρεψε ένα μεγάλο μέρος του αθηναϊκού στόλου και σηματοδότησε μια καμπή στον πόλεμο. Στη συνέχεια, η Σπάρτη, χρηματοδοτούμενη από περσικές επιδοτήσεις, κατασκεύασε έναν στόλο ικανό να αμφισβητήσει την αθηναϊκή κυριαρχία. Οι αποφασιστικές μάχες της τελικής φάσης του πολέμου δεν δόθηκαν κοντά στην Αθήνα ή τη Σπάρτη, αλλά στο Αιγαίο και τον Ελλήσποντο, όπου ο έλεγχος των θαλάσσιων γραμμών επικοινωνίας αποδείχθηκε καθοριστικός. Η Αθήνα τελικά κατέπεσε μέχρι υποταγής λόγω ενός συνδυασμού ναυτικής ήττας και αποκλεισμού.

Το μέλλον του Πολεμικού Ναυτικού

Όπως συμβαίνει με κάθε προσπάθεια άντλησης διδαγμάτων από την ιστορία, απαιτείται προσοχή. Παρ’ όλα αυτά, πολλές από τις βασικές γνώσεις του Πελοποννησιακού Πολέμου παραμένουν άμεσα σχετικές με το μέλλον του Πολεμικού Ναυτικού.

Η Ελλάδα είναι, γεωγραφικά και αναγκαστικά, ένα θαλάσσιο κράτος. Η κυριαρχία, η ευημερία και η ασφάλειά της είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με τη θάλασσα. Το Αιγαίο, το Ιόνιο και η Ανατολική Μεσόγειος δεν είναι στρατηγικές αυθαιρεσίες. Είναι οι φυσικοί χώροι μέσω των οποίων ρέει το ελληνικό εμπόριο, διέρχονται οι ενεργειακές οδοί και αμφισβητούνται τα εθνικά συμφέροντα. Οποιαδήποτε μελλοντική σύγκρουση που θα αφορά την Ελλάδα είναι εξαιρετικά πιθανό να έχει θαλάσσια διάσταση πολύ πριν εκδηλωθεί στην ξηρά.

Οι συζητήσεις γύρω από τη μελλοντική δομή των δυνάμεων του Πολεμικού Ναυτικού συχνά περιστρέφονται γύρω από τους περιορισμούς των πόρων, την τεχνολογική αλλαγή και την ισορροπία μεταξύ της υψηλής ποιότητας μάχης και των καθημερινών καθηκόντων ασφαλείας. Οι προτάσεις που δίνουν έμφαση σε μια στενή εστίαση στην άρνηση πρόσβασης στη θάλασσα, με επίκεντρο κυρίως τα επίγεια συστήματα διάσπαρτα σε νησιά με συστοιχίες βλημάτων, κινδυνεύουν να επαναλάβουν ένα θεμελιώδες στρατηγικό λάθος. Ενώ οι συστοιχίες βλημάτων είναι απαραίτητα αμυντικά στοιχεία, ένα ναυτικό δομημένο αποκλειστικά ή κυρίως γύρω από αυτά θα ήταν ακατάλληλο για το ευρύ φάσμα αποστολών που αντιμετωπίζει η Ελλάδα στο άμεσο θαλάσσιο περιβάλλον της.

Μια τέτοια προσέγγιση θα έμοιαζε με μια Αθήνα περιορισμένη στα Μακρά Τείχη της: τρομερή σε άμεση αντιπαράθεση, αλλά ανίκανη να προστατεύσει τα ευρύτερα θαλάσσια συμφέροντά της ή να διαμορφώσει γεγονότα πέρα ​​από την άμεση ακτογραμμή της.

Στρατιωτικές Επιχειρήσεις και Προστασία Ναυτικών Συμφερόντων

Ο πρωταρχικός σκοπός κάθε ναυτικού είναι οι πολεμικές επιχειρήσεις στη θάλασσα και από την θάλασσα. Αυτό ίσχυε τον πέμπτο αιώνα π.Χ. και παραμένει αληθές μέχρι σήμερα. Για το Πολεμικό Ναυτικό, αυτή η αποστολή είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την προστασία του θαλάσσιου εμπορίου, των ενεργειακών οδών και της εθνικής κυριαρχίας.

Η οικονομία της Ελλάδας εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το θαλάσσιο εμπόριο. Η ναυτιλία που ελέγχεται από την Ελλάδα αποτελεί πυλώνα του παγκόσμιου θαλάσσιου συστήματος, ενώ η ίδια η Ελλάδα βασίζεται στις εισαγωγές ενέργειας, τροφίμων και βιομηχανικών αγαθών μέσω θαλάσσης. Η διακοπή των θαλάσσιων γραμμών επικοινωνίας, είτε στην Ανατολική Μεσόγειο, στη Μαύρη Θάλασσα, είτε σε κρίσιμα σημεία όπως τα Στενά του Ελλησπόντου, θα είχε άμεσες και σοβαρές συνέπειες.

Πηγή:https://www.naftikachronika.gr/

Σε πολλά εύλογα σενάρια, οι απειλές για τα ελληνικά θαλάσσια συμφέροντα θα προέκυπταν μακριά από την ηπειρωτική Ελλάδα. Αυτές οι απειλές δεν χρειάζεται να προέρχονται μόνο από ομοϊδεάτες αντιπάλους. Μπορεί να περιλαμβάνουν περιφερειακή αστάθεια, καταναγκαστική χρήση ναυτικών πολιτοφυλακών, ναυτικές επιχειρήσεις σε γκρίζες ζώνες, εξόρυξη θαλάσσιων διαδρόμων ή διαταραχή των υπεράκτιων ενεργειακών υποδομών. Τα κατευθυνόμενα βλήματα από συστοιχίες ξηράς, αν και θανατηφόρα και αθόρυβα, δεν είναι κατάλληλα για πολλές από αυτές τις προκλήσεις. Δεν μπορούν να συνοδεύσουν την εμπορική ναυτιλία, να παρέχουν ορατή αποτροπή, να διεξάγουν περιπολίες θαλάσσιας ασφάλειας ή να αντιμετωπίσουν απειλές χαμηλού επιπέδου αλλά στρατηγικά σημαντικές.

Προβολή Ισχύος και Αμφίβια Ικανότητα

Το μέλλον του Πολεμικού Ναυτικού θα περιλαμβάνει επίσης την ικανότητα προβολής ισχύος στην ξηρά, είτε για αποτροπή, αντιμετώπιση κρίσεων είτε για επιχειρήσεις σταθεροποίησης. Η πολύπλοκη αρχιπελαγική γεωγραφία της Ελλάδας, σε συνδυασμό με την περιφερειακή αστάθεια στην Ανατολική Μεσόγειο, καθιστά την αμφίβια ικανότητα στρατηγική αναγκαιότητα και όχι πολυτέλεια.

Τέτοιες δυνατότητες δεν συνεπάγονται απαραίτητα μεγάλης κλίμακας επιθετικές επιχειρήσεις. Συνηθέστερα, υποστηρίζουν περιορισμένες επεμβάσεις, ανθρωπιστική βοήθεια και ανακούφιση από καταστροφές, επιχειρήσεις εκκένωσης και ταχεία ενίσχυση απειλούμενων περιοχών. Όπως και στον Πελοποννησιακό Πόλεμο, η ικανότητα μετακίνησης δυνάμεων δια θαλάσσης, η συντήρησή τους και η προστασία τους από παρεμβολές αποτελεί καθοριστικό παράγοντα πολιτικής και στρατιωτικής επιρροής.

Διπλωματικές Επιχειρήσεις και Ναυτική Παρουσία

Η χρήση πολεμικών πλοίων ως μέσων διπλωματίας είναι τόσο παλιά όσο και τα ίδια τα οργανωμένα ναυτικά μέτωπα. Ο Περικλής καταλάβαινε ότι η ορατή παρουσία των αθηναϊκών στόλων μετέδιδε δύναμη, αυτοπεποίθηση και έλεγχο της θάλασσας. Η ίδια αρχή ισχύει και για το Ελληνικό Ναυτικό σήμερα.

Οι ναυτικές αναπτύξεις, οι ασκήσεις, οι επισκέψεις σε λιμάνια και οι πολυεθνικές επιχειρήσεις χρησιμεύουν ως ισχυρά σημάδια πρόθεσης και ικανότητας. Καθησυχάζουν τους συμμάχους, αποτρέπουν τους αντιπάλους και καταδεικνύουν τη δέσμευση της Ελλάδας στην περιφερειακή σταθερότητα. Κρίσιμο είναι ότι αυτή η διπλωματική χρησιμότητα εξαρτάται από την αξιοπιστία. Ένα πολεμικό πλοίο είναι ένα αποτελεσματικό διπλωματικό εργαλείο μόνο στο βαθμό που αναγνωρίζεται ως ικανό πολεμικό σκάφος.

Τα υποβρύχια, εκ φύσεως, διαδραματίζουν μόνο περιορισμένο ρόλο σε αυτόν τον τομέα. Αποτρέπουν μέσω της αβεβαιότητας και του φόβου, αλλά δεν μπορούν να καθησυχάσουν τους συμμάχους ή να διαμορφώσουν τις αντιλήψεις μέσω της παρουσίας τους. Ένας ισορροπημένος στόλος από πολεμικά πλοία επιφανείας, αμφίβια πλοία και σκάφη υποστήριξης είναι επομένως απαραίτητος εάν η Ελλάδα πρόκειται να χρησιμοποιήσει τη ναυτική ισχύ ως διπλωματικό μέσο.

Επιχειρήσεις Περιπολιών και Τάξη στη Θάλασσα

Τέλος, το Πολεμικό Ναυτικό θα συνεχίσει να διαδραματίζει ζωτικό ρόλο στη διατήρηση της τάξης στη θάλασσα. Από τις επιχειρήσεις καταπολέμησης της πειρατείας και ασφάλειας στη θάλασσα έως τον έλεγχο της μετανάστευσης και την προστασία των υπεράκτιων υποδομών, αυτά τα καθήκοντα είναι απίθανο να μειωθούν σε σημασία.

Όπως και στην αρχαιότητα, οι ρόλοι της περιπολίας και της διπλωματίας συχνά αλληλεπικαλύπτονται. Η παρουσία ναυτικών δυνάμεων που επιβάλλουν το ναυτικό δίκαιο, βοηθούν τους εταίρους και αντιμετωπίζουν κρίσεις ενισχύει την πολιτική επιρροή και την περιφερειακή σταθερότητα. Σε ένα λιγότερο ασφαλές μέλλον, τέτοιες επιχειρήσεις μπορεί να λαμβάνουν χώρα ολοένα και περισσότερο πέρα ​​από τα άμεσα ύδατα της Ελλάδας, απαιτώντας αντοχή, διαλειτουργικότητα με τους συμμάχους και ευέλικτες δυνάμεις επιφανείας.

Συμπέρασμα

Οι τριήρεις του Πελοποννησιακού Πολέμου έχουν ελάχιστη ομοιότητα με τις φρεγάτες, τα υποβρύχια και τα αεροσκάφη των σύγχρονων Ενόπλων Δυνάμεων. Ωστόσο, οι θεμελιώδεις ρόλοι των ναυτικών δυνάμεων έχουν αλλάξει αξιοσημείωτα λίγο τα τελευταία 2.500 χρόνια. Οι ναυτικές δυνάμεις υπάρχουν για να πολεμούν και να κερδίζουν στη θάλασσα, να προστατεύουν το θαλάσσιο εμπόριο, να προβάλλουν ισχύ στην ξηρά, να χρησιμεύουν ως όργανα διπλωματίας και να διατηρούν την τάξη στη θάλασσα.

Η Αθήνα έχασε τον Πελοποννησιακό Πόλεμο όχι επειδή η ναυτική της ισχύς ήταν ελαττωματική, αλλά επειδή απέτυχε να προστατεύσει τα ναυτικά της συμφέροντα σε ένα διασκορπισμένο και αμφισβητούμενο θέατρο επιχειρήσεων. Για την Ελλάδα – ένα ναυτικό έθνος που βρίσκεται στο σταυροδρόμι της Ευρώπης, της Ασίας και της Αφρικής – το μάθημα είναι σαφές. Το μέλλον του Πολεμικού Ναυτικού δεν μπορεί να βασίζεται σε μια στενή αντίληψη του ναυτικού πολέμου. Απαιτεί μια ισορροπημένη, αξιόπιστη και ευέλικτη δύναμη, ικανή να αντιμετωπίσει ποικίλες απειλές σε όλο το φάσμα των ναυτικών επιχειρήσεων.

Υπό αυτή την έννοια, το αρχαίο Αιγαίο εξακολουθεί να μιλάει στο σύγχρονο.

Ο Πελοποννησιακός Πόλεμος και το Μέλλον του Πολεμικού Ναυτικού

 

Νεοφιλελεύθερος Φασισμός

Από
anixneuseis
-
0

19 Ιανουαρίου 2026

Το Αποσυνδεδεμένο Παρόν: Νεοφιλελεύθερος Φασισμός και η Πολιτική της Εξάλειψης

Counterpunch

Henry Giroux

Ο θάνατος χτυπά την πόρτα. Φωτογραφία: Jeffrey St. Clair.

Οπλοποιώντας την Απόσπαση: Το Θέαμα ως Διακυβέρνηση

Υπό την κυβέρνηση Τραμπ, η πολιτική της εκτροπής έχει σκληρύνει σε στρατηγική διακυβέρνησης και έχει κανονικοποιηθεί από ένα συμμορφωμένο οικοσύστημα κυρίαρχων μέσων ενημέρωσης. Όπως παρατηρεί ο James Oliphant στο Reuters, «ο Ντόναλντ Τραμπ είναι ένας ανθρώπινος τυφώνας», που παράγει τόσες ταυτόχρονες αντιπαραθέσεις ώστε η παρακολούθηση οποιουδήποτε μεμονωμένου γεγονότος καθίσταται σχεδόν αδύνατη. Ο Oliphant έχει μόνο εν μέρει δίκιο, διότι αυτό που περιγράφει ως χάος είναι στην πραγματικότητα μέθοδος. Ο Τραμπ είναι κάτι περισσότερο από μια δίνη χάους και απόσπασης.

Είναι ένας ανεξέλεγκτος αυταρχικός ηγέτης που συνιστά σοβαρή απειλή για τη δημοκρατία και τον πλανήτη—ένα σύγχρονο ενσάρκωμα της εγχώριας τρομοκρατίας.

Εκείνο που μεταμφιέζεται ως θέαμα και αναταραχή είναι, στην ουσία, η υπολογισμένη άσκηση εξουσίας: μια μορφή διακυβέρνησης που οπλοποιεί τη σύγχυση, επιταχύνει τη σκληρότητα και λειτουργεί ως εγχώριο ανάλογο της τρομοκρατίας, σχεδιασμένη να εκφοβίζει, να αποπροσανατολίζει και να εξαντλεί το κοινό μέχρι την υποταγή. Μέσα από αυτή τη μηχανή της απόσπασης και του σοκ παίρνει πλέον σάρκα και οστά η κρατική τρομοκρατία—όχι ως μεμονωμένο γεγονός, αλλά ως συνεχής αλληλουχία υπολογισμένων ρηγμάτων και αδιάκοπων πράξεων βίας.

Μετασεισμοί της Εξουσίας: Κινητική Δράση και Κρατικός Τρόμος

Η κρατική τρομοκρατία εκτυλίσσεται μέσα από αυτό που ο ιστορικός Nikhil Pal Singh αποκαλεί «μετασεισμούς»: μια κλιμακούμενη ακολουθία θεαμάτων, σχεδιασμένων να παράγουν συναισθηματική αγανάκτηση τόσο έντονη ώστε να εκτοπίζει τη διαρκή ανάλυση και τη συνολική κατανόηση. Όπως γράφει ο Singh, τέτοια σοκ κατακερματίζουν τη δημόσια προσοχή και αμβλύνουν την κριτική κρίση, καθιστώντας τη βαρβαρότητα επεισοδιακή αντί για συστημική. Αυτές οι πράξεις δεν τρομοκρατούν απλώς· εκπαιδεύουν. Σε αυτό το πλαίσιο, η «κινητική δράση» ονομάζει μια νέα γραμματική διακυβέρνησης: την προσγείωση ενός ελικοπτέρου Black Hawk, γεμάτου ένοπλους αστυνομικούς, στην οροφή πολυκατοικίας στο South Shore του Σικάγο, με ρίψη κρότου-λάμψης και δέσιμο των κατοίκων με πλαστικές χειροπέδες· τη σύλληψη εργατών στέγης υπό την απειλή όπλων από την κορυφή σπιτιού στην επαρχιακή Νέα Υόρκη· ή την ανατίναξη ενός μικρού σκάφους που μετέφερε ανθρώπους στην Καραϊβική.

Σε αυτό το πολιτικό κλίμα, η αγανάκτηση παράγεται αδιάκοπα και κατόπιν εκτοπίζεται ταχύτατα, αντικαθιστάμενη από το επόμενο σοκ πριν το κοινό προλάβει να συναρμολογήσει τα θραύσματα σε μια συνεκτική πολιτική εικόνα. Κάθε περιστατικό εμφανίζεται ως απομονωμένο ρήγμα, αντί ως μέρος μιας εξελισσόμενης δομής εξουσίας—αποκομμένο από τις συνθήκες που το παράγουν και από την ευρύτερη αρχιτεκτονική κυριαρχίας που το συντηρεί. Αυτός ο κατακερματισμός δεν είναι τυχαίος. Είναι μια υπολογισμένη στρατηγική για την αποστράγγιση του νοήματος από τη δημόσια ζωή, την εξάντληση της κριτικής προσοχής και τον αποκλεισμό κάθε διαρκούς δημοκρατικής λογοδοσίας ή αντίστασης.

Στην εποχή της κλιμακούμενης φασιστικοποίησης και της μηδενιστικής λατρείας της απληστίας και της ωμής ισχύος, η αμερικανική πολιτική έχει εκφυλιστεί σε ένα θέατρο βίας, ευθυγραμμισμένο με μια αδιάκοπη ροή θεαμάτων αποκομμένων από την ιστορία και απογυμνωμένων από συστημικό νόημα.

Εκείνο που εξαφανίζεται σε αυτό το κατακερματισμένο πεδίο αισθήσεων είναι η αναγνώριση ότι αυτές οι πράξεις δεν αποτελούν υπερβολές ή δυσλειτουργίες. Είναι η ίδια η γραμματική διακυβέρνησης μιας νεοφιλελεύθερης–φασιστικής τάξης γκανγκστερικού καπιταλισμού, οργανωμένης γύρω από τη στρατιωτικοποίηση, τη λευκή υπεροχή, τη διαγραφή της ιστορίας, την αποστέρηση και την τιμωρία—πλέον αντιμετωπιζόμενες ως αναπόφευκτες πραγματικότητες και όχι ως κατηγορητήρια.

 

Αποπολιτικοποίηση εκ Σχεδιασμού: Η Renée Good και η Μηχανή της Εξάλειψης

 

Στις αρχές Ιανουαρίου 2026, οι Ηνωμένες Πολιτείες προχώρησαν σε μια θεαματική στρατιωτική απαγωγή του Προέδρου της Βενεζουέλας, Νικολάς Μαδούρο, και της συζύγου του—μια κατάφωρη παραβίαση της κρατικής κυριαρχίας που θα έπρεπε να έχει κυριαρχήσει στα παγκόσμια πρωτοσέλιδα και να έχει προκαλέσει βαθιά νομική και ηθική συζήτηση. Αντ’ αυτού, μέχρι τη στιγμή που πολλοί Αμερικανοί άρχιζαν να επεξεργάζονται αυτή την αναδυόμενη διεθνή κρίση, η προσοχή της χώρας είχε ήδη αναδιαμορφωθεί από μια ακόμη κρατικά επικυρωμένη πράξη βίας:

στις 7 Ιανουαρίου, η κάτοικος Μινεάπολις Renée Nicole Good δολοφονήθηκε από ομοσπονδιακό πράκτορα της ICE κατά τη διάρκεια επιχείρησης μετανάστευσης. Η Good, 37 ετών και μητέρα, σκοτώθηκε ενώ απομακρυνόταν με το αυτοκίνητό της από ομοσπονδιακούς πράκτορες—μια θανατηφόρα εμπλοκή που η κυβέρνηση υπερασπίστηκε ως πράξη αυτοάμυνας, παρά τις μαρτυρίες αυτοπτών και το οπτικό υλικό που διαψεύδουν το επίσημο αφήγημα.

Η ρατσιστική βία πλέον διαποτίζει την αμερικανική κοινωνία, δεν περιορίζεται πια στο περιθώριο αλλά είναι υφασμένη στον ίδιο τον ιστό της καθημερινής διακυβέρνησης. Υπό τον Τραμπ, οι άνθρωποι του χρώματος, είτε πολίτες είτε μη πολίτες, σπάνια εξαιρούνται από τη στοχοποίηση, είτε εντός των συνόρων είτε πέρα από αυτά. Όπως παρατηρεί ο ιστορικός Greg Grandin, οι λογικές της εξόρυξης, της βίας και της μόνιμης απειλής έχουν συγχωνεύσει την εξωτερική και την εσωτερική πολιτική σε ένα ενιαίο, ωμό συνεχές. Όπως γράφει:

«Ο ίδιος κανόνας της κυριαρχίας μέσω επιβολής που ο κ. Τραμπ επιδεικνύει στο εξωτερικό δεν διαφέρει ουσιαστικά από αυτόν που εφαρμόζεται στο εσωτερικό.

Η πόλωση βαθαίνει, οι πόλεις δέχονται επίθεση από ομοσπονδιακές δυνάμεις και η ταπεινωτική, συχνά θανατηφόρα μεταχείριση πολιτών και μη πολιτών από κυβερνητικούς πράκτορες έχει καταστεί ρουτίνα». Αυτό που αναδύεται είναι μια πολιτική που κυβερνά μέσω φόβου και βίας, εξαλείφοντας κάθε ουσιαστική διάκριση ανάμεσα στον πόλεμο στο εξωτερικό και την καταστολή στο εσωτερικό.

Όσα ακολούθησαν αποκαλύπτουν πώς η απόσπαση προσοχής λειτουργεί όχι απλώς ως εκτροπή, αλλά ως τεχνολογία αποπολιτικοποίησης. Αντί η δολοφονία της Good να αντιμετωπιστεί ως μια στιγμή που απαιτούσε έλεγχο της ανεξέλεγκτης χρήσης βίας και ως μέρος μιας ευρύτερης στρατηγικής κρατικής βίας και εγχώριας τρομοκρατίας, ανώτατοι ομοσπονδιακοί αξιωματούχοι έσπευσαν να κλιμακώσουν την καταστολή και να αναπλαισιώσουν το περιστατικό ως απόδειξη «εσωτερικής απειλής». Η ηγεσία του Υπουργείου Εσωτερικής Ασφάλειας χαρακτήρισε τις πράξεις της ως «εγχώρια τρομοκρατία», και η κυβέρνηση εγκαινίασε την Επιχείρηση Salvo—μια πανεθνική εντατικοποίηση των εφόδων και των επιχειρήσεων της ICE στον απόηχο του θανάτου της. Αυτή η μαζική αντεκδίκηση σκηνοθετήθηκε μέσω προπαγανδιστικών βίντεο που παρήγαγε η ίδια η κυβέρνηση.

Ο Αντιπρόεδρος JD Vance ισχυρίστηκε, χωρίς το παραμικρό ίχνος αποδεικτικών στοιχείων, ότι η Renée Good ήταν «μέρος ενός ευρύτερου αριστερού δικτύου για επίθεση, doxing, ξυλοδαρμούς και για να καταστεί αδύνατη η άσκηση των καθηκόντων των αξιωματικών της ICE» και ότι «χρησιμοποίησε τεχνικές εγχώριας τρομοκρατίας για να στοχοποιήσει ομοσπονδιακούς αξιωματούχους». Προχώρησε μάλιστα περαιτέρω, απροκάλυπτα και χωρίς αποδείξεις, δηλώνοντας ότι είχε υποστεί «πλύση εγκεφάλου» και συνδεδεμένη με ένα «ευρύτερο, αριστερό δίκτυο».

Μέσα σε λίγες ημέρες από τη δολοφονία της Renée Good, ο κύκλος της κυρίαρχης ειδησεογραφίας μετατοπίστηκε για ακόμη μία φορά, κατακλυζόμενος από μια καταιγιστική ακολουθία αποσπάσεων, σχεδιασμένων να πνίξουν κάθε παρατεταμένη προσοχή. Σύμμαχοι του Τραμπ απαίτησαν ποινικές έρευνες κατά των Μπιλ και Χίλαρι Κλίντον. Ομοσπονδιακοί αξιωματούχοι αναβίωσαν αντικομμουνιστικές παραισθήσεις, ισχυριζόμενοι ψευδώς ότι αριστερές οργανώσεις συνιστούν απειλές εγχώριας τρομοκρατίας, ενώ ταυτόχρονα αναζωπυρώθηκαν επανειλημμένες εικασίες γύρω από σκάνδαλα συνδεδεμένα με τον Έπσταϊν. Παράλληλα, ανανεωμένο ενδιαφέρον προσκολλήθηκε στις εμπρηστικές απειλές του Τραμπ κατά του Μεξικού, της Κούβας και της Κολομβίας, καθώς και στις αποκρουστικές «φαντασιώσεις» προσάρτησης που εξαπέλυσε προς τη Γροιλανδία.

Ο κυρίαρχος Τύπος επιτελεί για ακόμη μία φορά τον ρόλο του ως στρατός στενογράφων, ενισχύοντας με θόρυβο την προσποιητή ανησυχία του Τραμπ για τους Ιρανούς διαδηλωτές, ενώ παραμένει εσκεμμένα τυφλός απέναντι στην κεντρική αντίφαση που αρνείται να κατονομάσει: την αμείλικτη καταστολή της διαφωνίας στο εσωτερικό, και ιδίως την κλιμακούμενη επίθεσή του σε όσους στέκονται αλληλέγγυοι στον παλαιστινιακό αγώνα για ελευθερία. Αυτά τα θεάματα δεν ανταγωνίστηκαν απλώς για τη δημόσια προσοχή· λειτούργησαν ως πράξεις διαγραφής, θάβοντας ενεργά κάθε σοβαρό απολογισμό της δολοφονίας της Good και της ανατριχιαστικής απειλής που εξαπέλυσε ο πρωτοφασίστας ιδεολόγος Στίβεν Μίλερ να

«δημιουργήσει μια αυτοκρατορία ανάποδα» — δηλαδή να στραφεί ολόκληρη η μηχανή μιας στρατιωτικοποιημένης αυτοκρατορίας προς τα μέσα, «προς την πατρίδα και τους εσωτερικούς της εχθρούς».

Σε αυτή την αντιστροφή, ο «πόλεμος κατά της τρομοκρατίας» επιστρέφει στο εσωτερικό, κορεσμένος από κρατική βία, σημαδεμένος από τη συστηματική πυροβολική εξόντωση πολιτών από έναν ολοένα και πιο ανεξέλεγκτο αστυνομικό μηχανισμό και από μια υπολογισμένη προσπάθεια να διαχέεται η δημόσια προσοχή πριν κατονομαστεί το υποκείμενο μοτίβο της εγχώριας τρομοκρατίας και της αυταρχικής διακυβέρνησης. Αυτό που χάνεται σε αυτό το αδιάκοπο μείγμα δεν είναι απλώς το αφηγηματικό νήμα ή μια συνολική κατανόηση των πολλαπλών όψεων του νεοφιλελεύθερου φασισμού, αλλά η ίδια η ικανότητα να αναγνωρίζονται αυτές οι πράξεις ως μέρος ενός συνεκτικού πολιτικού σχεδίου — ενός σχεδίου που στοχεύει στην κανονικοποίηση της καταστολής, την ποινικοποίηση της διαφωνίας, τον κατακερματισμό της αντίστασης και την απογύμνωση της δημοκρατίας από ό,τι της έχει απομείνει ως ουσία.

Αυτή είναι η λειτουργία της πολιτικής της αποσύνδεσης: ένα σύστημα στο οποίο η κρατική βία, η θεσμική συνενοχή και το μιντιακό θέαμα συνδυάζονται για να κατακερματίσουν τη δημόσια συνείδηση.

Η μία κρίση επισκιάζει την άλλη όχι επειδή είναι άσχετες, αλλά επειδή το ίδιο το νόημα διαλύεται στρατηγικά, αδειάζει από περιεχόμενο και εγκλωβίζεται σε ρητορικά σιλό. Η βία καθίσταται επεισοδιακή, η εξουσία αδιαφανής και οι πολίτες εκπαιδεύονται να αντιδρούν αντί να αναλύουν — συνθήκες που επιτρέπουν σε επικίνδυνες μορφές αυταρχικής διακυβέρνησης και φασιστικής πολιτικής να εδραιώνονται. Πρόκειται για παιδαγωγική στο επίπεδο της διακυβέρνησης: μια διδασκαλία του πώς να μη σκέφτεται κανείς ιστορικά, κριτικά και συνολικά. Εκείνο που καθιστά αυτό το καθεστώς αποπολιτικοποίησης τόσο ανθεκτικό όσο και φονικό είναι το γεγονός ότι αγκυρώνεται σε μια οικονομική ιδεολογία που σπάνια κατονομάζει τον εαυτό της, ακόμη κι όταν δομεί τις ίδιες τις συνθήκες υπό τις οποίες η αποσύνδεση μετατρέπεται σε κοινή λογική.

Ο νεοφιλελευθερισμός είναι η κυρίαρχη ιδεολογία της εποχής μας, ωστόσο παραμένει σε μεγάλο βαθμό ακατονόμαστος στον κυρίαρχο πολιτικό λόγο. Η ισχύς του έγκειται ακριβώς σε αυτή την αορατότητα. Προστατευμένος από την ανωνυμία, ο νεοφιλελευθερισμός συγκαλύπτει τη συστημική καταστροφή που παράγει:

την αποψίλωση της δημόσιας υγείας και εκπαίδευσης, την επίθεση στο παγκόσμιο περιβάλλον, τη διάλυση των δημόσιων υπηρεσιών και την κανονικοποίηση μιας ιλιγγιώδους ανισότητας, της πολιτικής διαφθοράς και ενός διαρκώς διογκούμενου τιμωρητικού κράτους.

Σπάνια αυτές οι κρίσεις γίνονται αντιληπτές ως αλληλένδετες εκφράσεις μιας ενιαίας οικονομικής και πολιτικής τάξης. Αντίθετα, οι καταρρέουσες υποδομές, η μαζική φτώχεια, η επισιτιστική ανασφάλεια, η κοινωνική απομόνωση και οι τεράστιες φορολογικές απαλλαγές προς τους πλούσιους αντιμετωπίζονται ως μεμονωμένες αποτυχίες και όχι ως συμπτώματα του ίδιου του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού.

Στον πυρήνα αυτής της πολιτικής της αποσύνδεσης, η ιδιωτική οδύνη αποκόπτεται από τη δημόσια ευθύνη, οι δομικές αιτίες εξαφανίζονται από το οπτικό πεδίο και οι κρίσεις εντείνονται μεμονωμένα. Υπό αυτές τις συνθήκες, ο αυταρχισμός μεταλλάσσεται σε επανασυσκευασμένες μορφές φασισμού, τρεφόμενος από την οικονομική εγκατάλειψη, την ιστορική αμνησία και τη συστηματική εκκένωση της πολιτικής λογοδοσίας και της ηθικής και κοινωνικής ευθύνης.

Αυτό που καθιστά αυτό το καθεστώς αποπολιτικοποίησης ταυτόχρονα ανθεκτικό και φονικό είναι το γεγονός ότι εδράζεται σε μια οικονομική ιδεολογία που σπάνια κατονομάζει τον εαυτό της, ακόμη κι όταν διαμορφώνει τις ίδιες τις συνθήκες μέσα στις οποίες η αποσύνδεση μετατρέπεται σε κοινή λογική. Η κρατική βία τεμαχίζεται σε μεμονωμένα περιστατικά, ο μιλιταρισμός επανακωδικοποιείται ως «ασφάλεια», η διαφωνία αναπλαισιώνεται ως «εξτρεμισμός» και οι θεσμοί που έχουν επιφορτιστεί με την υπεράσπιση της δημοκρατικής ζωής είτε καθίστανται συνένοχοι στην πολιτική εκβιασμού του Τραμπ είτε υποχωρούν στη σιωπή. Η δολοφονία της Renée Good από ομοσπονδιακούς πράκτορες, η στρατιωτικοποίηση των αμερικανικών πόλεων μέσω επιδρομών της ICE, η απροκάλυπτη υιοθέτηση ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας στο εξωτερικό και η βίαιη επίθεση κατά μεταναστών και ανθρώπων του χρώματος στο εσωτερικό αντιμετωπίζονται ως άσχετες κρίσεις. Δεν είναι. Συλλογικά, αποκαλύπτουν μια λογική διακυβέρνησης της οποίας η πρωταρχική λειτουργία είναι η αποπολιτικοποίηση — μια στρατηγική που αποκόπτει τα γεγονότα από τα ιστορικά τους συμφραζόμενα, τις δομικές αιτίες, την ιδιωτική οδύνη από τη δημόσια ευθύνη, και διαβρώνει την ίδια τη γλώσσα μέσω της οποίας η εξουσία μπορεί να λογοδοτήσει και η δημοκρατία να κατονομαστεί, να υπερασπιστεί και να αποτελέσει πεδίο αγώνα.

Η πολιτική, στην πιο ζωτική της μορφή, είναι το πεδίο της συλλογικής συμμετοχής, όπου οι πολίτες διαβουλεύονται, αμφισβητούν την εξουσία και διαπραγματεύονται, κατονομάζουν και διεκδικούν τους όρους ενός κοινού μέλλοντος. Ωστόσο, υπό τον σύγχρονο αυταρχισμό, η πολιτική αποψιλώνεται σταθερά και αντικαθίσταται από μια κουλτούρα φόβου, κατακερματισμού, κατασκευασμένης άγνοιας και διαχειριζόμενων θεαμάτων. Αυτό που αναδύεται είναι μια πολιτική της αποσύνδεσης που απομονώνει τα κοινωνικά προβλήματα, συσκοτίζει τη συστημική βία και μετατρέπει τον συλλογικό αγώνα σε εξατομικευμένο άγχος. Αυτό όχι μόνο καταστέλλει τη διαφωνία· την καθιστά και ακατανόητη, απογυμνώνοντάς την από πλαίσιο, ιστορία και ηθικό νόημα.

Για να κατανοηθεί πώς λειτουργεί η λογική του γκανγκστερικού καπιταλισμού του Τραμπ, είναι κρίσιμο να αρνηθούμε τον πειρασμό να αντιμετωπίζουμε τις εκφάνσεις του ως διακριτά ή ασύνδετα φαινόμενα. Με την πιο άμεση έννοια, η Ruth Fowler, γράφοντας στο CounterPunch, έχει δίκιο να επιμένει, για παράδειγμα, ότι

ο θάνατος της Renée Good δεν μπορεί να «υποστεί επεξεργασία από τη δεξιά ως μεμονωμένο περιστατικό, ούτε από την αριστερά ως σύμβολο των φρικαλεοτήτων της Αμερικής του Τραμπ». Δεν είναι ούτε το ένα ούτε το άλλο.

Ανήκει, αντίθετα, σε ένα συνεχές δεκαετιών, στο οποίο η κρατική βία έχει καταλήξει να αντικατοπτρίζει «δυναμικές που οι επιζώντες αναγνωρίζουν από την ιδιωτική ζωή: την κυριαρχία μεταμφιεσμένη σε προστασία», την τιμωρία δικαιολογημένη ως αναγκαιότητα και την «οργή παρουσιασμένη ως φόβο». Ο Τραμπ μπόρεσε να επιταχύνει αυτή τη νεκροπολιτική μηχανή μόνο επειδή «η Αμερική ήταν ήδη βαθιά σάπια πολύ πριν από την άφιξή του».

Η κλιμάκωση της βίας της ICE, η κανονικοποίηση του μόνιμου πολέμου στο εξωτερικό, η επίθεση στην ανώτατη εκπαίδευση και η παραχώρηση ανεξέλεγκτης κρατικής εξουσίας δεν αποτελούν παράλληλες εξελίξεις που εκτυλίσσονται τυχαία. Είναι αλληλοσυνδεόμενα στοιχεία ενός συνεκτικού πολιτικού σχεδίου που κυβερνά μέσω του φόβου, της διαγραφής, της ανεξέλεγκτης στρατιωτικοποίησης και της συστηματικής αποδόμησης των θεμελίων μιας ισχυρής δημοκρατίας. Μαζί συγκροτούν ένα σύνολο φρίκης, ριζωμένο στις πιο σκοτεινές ιστορικές παρακαταθήκες της Αμερικής, οι οποίες σήμερα επανενεργοποιούνται μέσω μηχανισμών απο-φαντασιακής κατασκευής ελεγχόμενων από εταιρικά συμφέροντα, μιας συνενοχικής μιντιακής κουλτούρας, της σκανδαλώδους παράδοσης της ανώτατης εκπαίδευσης σε πολιτικές εκβιασμού, της δημιουργίας ενός στρατιωτικού μηχανισμού που δεν λογοδοτεί στο Κογκρέσο, και μιας διαρκούς επίθεσης κατά της κοινωνικής ευθύνης, της ενημερωμένης και ενεργούς σκέψης και των θεσμών που είναι ικανοί να καλλιεργούν πολιτικό θάρρος, κριτική σκέψη και συμπονετικούς πολίτες.

Μιλιταρισμός χωρίς όρια: Αυτοκρατορία στο εξωτερικό, κατοχή στο εσωτερικό

Αυτό που συνδέει τις κλιμακούμενες απειλές και παρεμβάσεις της κυβέρνησης Τραμπ στο εξωτερικό με τη στρατιωτικοποίηση των πόλεων στο εσωτερικό δεν είναι απλώς η κοινή προσφυγή στη βία, αλλά ένας βαθύτερος μετασχηματισμός στον ίδιο τον τρόπο με τον οποίο ασκείται πλέον η εξουσία. Ο μιλιταρισμός έχει αποκοπεί από τη λογοδοσία, τους συνταγματικούς περιορισμούς και το διεθνές δίκαιο, μεταλλασσόμενος σε μια περιπλανώμενη λογική διακυβέρνησης, κενή ηθικού περιεχομένου, αποσυνδεδεμένη από κάθε όριο και ολοένα πιο θωρακισμένη απέναντι στη δημοκρατική εποπτεία. Ζούμε πλέον σε μια εποχή ανεξέλεγκτης εξουσίας, γυμνής στις φιλοδοξίες της, θεατρικής στην επίδειξή της και αμείλικτα στρατιωτικοποιημένης στη βαρβαρότητά της.

Ο Τραμπ αντιμετώπισε επί μακρόν τον αμερικανικό στρατό όχι ως συνταγματικό θεσμό δεσμευμένο από το δίκαιο και τη λαϊκή συναίνεση, αλλά ως προσωπικό όργανο κυριαρχίας, ως προέκταση αυταρχικής πολιτικής επαναπροσδιορισμένης σε μια περιπλανώμενη αστυνομική δύναμη. Με αυτόν τον τρόπο ακολουθεί το δοκιμασμένο εγχειρίδιο προηγούμενων δικτατόρων, επιδιώκοντας να αποσυνδέσει τη στρατιωτική ισχύ από τη δημόσια λογοδοσία και τους δημοκρατικούς περιορισμούς. Αυτή είναι η καθοριστική λογική ενός αστυνομικού κράτους: ένοπλη δύναμη αποκομμένη από το δίκαιο, που δεν λογοδοτεί στον λαό αλλά στις επιταγές της ίδιας της κυριαρχίας.

Απαλλαγμένη από την έγκριση του Κογκρέσου, η στρατιωτική ισχύς αναπτύσσεται επιθετικά τόσο ως θέαμα όσο και ως απειλή, χρησιμοποιούμενη για να εκφοβίσει την κοινωνία και να κανονικοποιήσει τη μόνιμη παρουσία ένοπλης δύναμης στην πολιτική ζωή.

Η ίδια λογική διέπει και τις ενέργειες του Τραμπ στο εξωτερικό. Η επίθεσή του στη Βενεζουέλα, μαζί με τις ανοιχτές απειλές κατά του Μεξικού, της Γροιλανδίας, της Κούβας και της Βραζιλίας, σηματοδοτεί την επιστροφή μιας αυτοκρατορικής τάξης απογυμνωμένης ακόμη και από τα φιλελεύθερα άλλοθί της — μιας αυτοκρατορίας που δεν αισθάνεται πλέον την ανάγκη να συγκαλύπτει την κυριαρχία ως διπλωματία. Ο Τραμπ έχει εμπλακεί όλο και βαθύτερα στην πολιτική της Λατινικής Αμερικής, μετατρέποντας την εξωτερική πολιτική σε αμβλύ εργαλείο εξαναγκασμού και τιμωρίας. Η κυριαρχία καθίσταται υπό όρους, τα σύνορα υποβιβάζονται σε ενοχλήσεις και το διεθνές δίκαιο αναπλαισιώνεται ως εμπόδιο προς παράκαμψη και όχι ως δεσμευτικός κανόνας.

Η στρατιωτική ισχύς δεν παρουσιάζεται πλέον ως τραγική έσχατη λύση, αλλά ως ένα συνηθισμένο εργαλείο διακυβέρνησης — μια μορφή γκανγκστερικής διπλωματίας που καταρρέει τη διάκριση μεταξύ επιβολής του νόμου και πολέμου.

Όταν η απαγωγή ή η απομάκρυνση ξένων ηγετών μπορεί να κανονικοποιηθεί μέσω γραφειοκρατικών ευφημισμών όπως «σύλληψη» ή «σταθεροποίηση», ο μιλιταρισμός αυτονομιμοποιείται, λογοδοτεί μόνο στον εαυτό του και καθίσταται αδιαχώριστος από την αυταρχική βία που υποτίθεται ότι εγγυάται την ασφάλεια.

Αυτό που καθιστά τη συγκεκριμένη στιγμή ιδιαίτερα επικίνδυνη είναι ότι η ίδια λογική της κυριαρχίας λειτουργεί πλέον πλήρως στο εσωτερικό των Ηνωμένων Πολιτειών. Η στρατιωτικοποίηση της ICE δεν αποτελεί παρέκκλιση ή υπερβολή πολιτικής, αλλά την εσωτερική προέκταση μιας ιμπεριαλιστικής, αποικιοκρατικής νοοτροπίας που έχει εδώ και καιρό δοκιμαστεί στο εξωτερικό. Η ICE έχει μετασταθεί σε ένα εκτεταμένο καθεστώς εσωτερικής, ουσιαστικά παράνομης επιβολής, βίαιο στις μεθόδους του και απεριόριστο στην εμβέλειά του, εξοπλισμένο με στρατιωτικού επιπέδου όπλα, εναέρια επιτήρηση, σαρωτικές διακριτικές εξουσίες και σχεδόν πλήρη ασυλία. Λειτουργώντας με ελάχιστη διαφάνεια και σχεδόν μηδενική δημόσια λογοδοσία, οι ομοσπονδιακοί πράκτορες διεξάγουν πλέον επιδρομές με ελικόπτερα, κριούς διάρρηξης και τακτικό εξοπλισμό που άλλοτε προοριζόταν για εμπόλεμες ζώνες. Ολόκληρες γειτονιές αντιμετωπίζονται ως εχθρικό έδαφος, ενώ ο πολιτικός χώρος ανασχεδιάζεται ως πεδίο μάχης.

Όσα ακολούθησαν, όπως τεκμηριώνουν ερευνητικοί δημοσιογράφοι και υπερασπιστές των πολιτικών δικαιωμάτων, συνιστούν μια κλιμάκωση που σηματοδοτεί την αποφασιστική υπέρβαση του ορίου προς τις πολιτικές τρομοκρατίες που ιστορικά συνδέονται με δικτατορίες. Πράκτορες της ICE έχουν ανοίξει πυρ εναντίον πολιτικών οχημάτων, με πολλαπλές αναφορές ανθρώπων που πυροβολήθηκαν με αυτόν τον τρόπο, συμπεριλαμβανομένων επιβεβαιωμένων θανάτων. Άλλες υποθέσεις αποκαλύπτουν ένα μοτίβο συστημικής κακοποίησης και όχι μεμονωμένων υπερβάσεων: μια αυτιστική γυναίκα με αναπηρία απομακρύνθηκε βίαια από το αυτοκίνητό της ενώ κατευθυνόταν σε ιατρικό ραντεβού· οχήματα ακινητοποιήθηκαν και τα τζάμια τους έσπασαν για τη σύλληψη επιβαινόντων· δακρυγόνα και σφαιρίδια πιπεριού χρησιμοποιήθηκαν εναντίον ειρηνικών διαδηλωτών· κρατούμενοι στερήθηκαν φαρμακευτική αγωγή και υπεβλήθησαν σε εξευτελιστικές συνθήκες εντός μεταναστευτικών κέντρων κράτησης.

Όπως μετέδωσε το Zeteo, οι Αμερικανοί έχουν κατακλυστεί από ιογενείς εικόνες πρακτόρων της ICE να διεξάγουν «ελέγχους πολιτών» τύπου Γκεστάπο, να χρησιμοποιούν κριούς για την εισβολή σε σπίτια, φερόμενα χωρίς εντάλματα, και να «απειλούν συστηματικά αμάχους με εκτέλεση εξ επαφής». Η δέουσα διαδικασία αναστέλλεται στο όνομα της ασφάλειας και ο ίδιος ο φόβος μετατρέπεται σε εργαλείο διακυβέρνησης, διδάσκοντας την υπακοή μέσω του τρόμου και κανονικοποιώντας την εξαφάνιση δικαιωμάτων που άλλοτε θεωρούνταν απαραβίαστα.

Αυτό δεν είναι επιβολή του νόμου με οποιαδήποτε δημοκρατική έννοια. Είναι μια μορφή εσωτερικής κατοχής που θολώνει σκόπιμα το όριο ανάμεσα στην αστυνόμευση και τον πόλεμο. Οι πυροβολισμοί της ICE, οι αυθαίρετες κρατήσεις και η χρήση συντριπτικής βίας δεν αποτελούν ατυχείς υπερβάσεις· είναι παιδαγωγικές πράξεις. Διδάσκουν όχι μόνο τον φόβο, αλλά και τη φυλετική ιεραρχία και τον πολιτικό αποκλεισμό. Διδάσκουν στο κοινό ποιοι είναι αναλώσιμοι, ποιες ζωές δεν είναι άξιες πένθους και ποιοι πληθυσμοί μπορούν να κυβερνώνται μέσω τρόμου αντί συναίνεσης. Ο μιλιταρισμός, σε αυτή τη μορφή, λειτουργεί ως τρόπος αποπολιτικοποίησης. Η βία εξατομικεύεται, απογυμνώνεται από το πλαίσιο και παρουσιάζεται ως τεχνική απάντηση σε απειλές, αντί ως πολιτική στρατηγική ριζωμένη σε φυλετικοποιημένη εξουσία και αυταρχικό έλεγχο.

Το κρίσιμο σημείο είναι το εξής: όταν ο στρατός και οι στρατιωτικοποιημένες υπηρεσίες απελευθερώνονται από τους δημοκρατικούς περιορισμούς, παύουν να υπηρετούν το κοινό. Υπηρετούν την ίδια την εξουσία. Η ίδια περιφρόνηση προς τα όρια που επιτρέπει στρατιωτικές επεμβάσεις στο εξωτερικό χωρίς έγκριση του Κογκρέσου ή διεθνή νομιμοποίηση, εξουσιοδοτεί και εσωτερικά καθεστώτα επιβολής που λειτουργούν πέρα από τους συνταγματικούς κανόνες. Ο μιλιταρισμός μετατρέπεται σε ενοποιητική δύναμη, συνδέοντας την εξωτερική επιθετικότητα με την εσωτερική καταστολή. Αυτό που αναδύεται είναι ένα κράτος που κυβερνά ολοένα και περισσότερο μέσω της βίας, ενώ ταυτόχρονα αποψιλώνει τη γλώσσα της πολιτικής που θα μπορούσε να την αμφισβητήσει.

Εξίσου κρίσιμος σε αυτόν τον μετασχηματισμό είναι ο ρόλος των εταιρικών μέσων ενημέρωσης στη νομιμοποίηση και το «ξέπλυμα» αυτής της στρατιωτικοποιημένης εξουσίας. Καθώς ο Τραμπ κλιμακώνει την ιμπεριαλιστική επιθετικότητα στη Βενεζουέλα, τα μεγάλα ειδησεογραφικά δίκτυα δεν διερεύνησαν τη νομιμότητα, την ηθική ή τις γεωπολιτικές συνέπειες της επίθεσης. Αντίθετα, συντάχθηκαν πλήρως με την κρατική εξουσία, μεταδίδοντας εικόνες πανηγυρισμών, αναπαράγοντας τα επίσημα σημεία λόγου και αρνούμενα να κατονομάσουν την εισβολή γι’ αυτό που είναι: μια κατάφωρη παραβίαση της κυριαρχίας και του διεθνούς δικαίου. Σε αυτή την κάλυψη, η απαγωγή ενός ξένου ηγέτη παρουσιάζεται ως ρουτίνα, ακόμη και ως θρίαμβος, ενώ θεμελιώδη ερωτήματα περί νομιμότητας, απωλειών αμάχων και ιμπεριαλιστικής φιλοδοξίας εξαφανίζονται από το οπτικό πεδίο.

Αυτό δεν συνιστά απλώς αποτυχία της δημοσιογραφίας· είναι μια παιδαγωγική αποτυχία με τεράστιες πολιτικές συνέπειες. Ο μιλιταρισμός δεν επιβάλλεται μόνο με όπλα και επιδρομές, αλλά διδάσκεται μέσω εικόνων, γλώσσας και θεάματος. Πλαισιώνοντας την ιμπεριαλιστική βία ως αναγκαία απάντηση ασφάλειας ή ως στιγμή εθνικής υπερηφάνειας, τα εταιρικά μέσα συμβάλλουν στη μετατροπή του πολέμου σε ψυχαγωγία και της κυριαρχίας σε κοινή λογική. Η βία αποσπάται από την ιστορία και την πολιτική, επανασυσκευάζεται ως αναπόφευκτη. Με αυτόν τον τρόπο, το κοινό εκπαιδεύεται να παρακολουθεί τη βαρβαρότητα χωρίς ηθικό απολογισμό και να αποδέχεται την επιθετικότητα χωρίς δημοκρατική συζήτηση.

Αυτό που αναδύεται είναι ένας σφιχτά συντονισμένος μηχανισμός εξουσίας, στον οποίο η κρατική βία, τα εταιρικά μέσα ενημέρωσης και η δημόσια συνείδηση συγχωνεύονται σε ένα ενιαίο καθεστώς κανονικοποίησης. Ο μιλιταρισμός δεν καθίσταται απλώς ανεξέλεγκτος στην πράξη, αλλά και αδιαμφισβήτητος στο επίπεδο του αφηγήματος.

Πρόκειται για την πολιτισμική μηχανή που καθιστά δυνατή την πολιτική της αποσύνδεσης, αποκόπτοντας την ιμπεριαλιστική επιθετικότητα στο εξωτερικό από τα εσωτερικά της ισοδύναμα και θωρακίζοντας και τα δύο απέναντι σε κάθε συλλογική αντίσταση.

Έτσι λειτουργεί η πολιτική της αποσύνδεσης. Αντιμετωπίζοντας τη στρατιωτικοποιημένη βία στο εξωτερικό και στο εσωτερικό ως ξεχωριστά ζητήματα, το κοινό εμποδίζεται να διακρίνει τη μεταξύ τους κοινή λογική.

Οι πολίτες ωθούνται να συζητούν για τακτικές και όχι να αμφισβητούν τη νομιμοποίηση. Ο μιλιταρισμός κανονικοποιείται, ρουτινοποιείται και τελικά καθίσταται αόρατος, ακόμη κι ενώ διαβρώνει τα ίδια τα θεμέλια της δημοκρατικής ζωής.

Η βία της ICE και η παιδαγωγική του φόβου

Η δολοφονία της Renée Nicole Good, Αμερικανίδας πολίτη που πυροβολήθηκε από πράκτορα της ICE στη Μινεάπολη, θα έπρεπε να έχει προκαλέσει εθνική αγανάκτηση και θεσμικό απολογισμό από τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης. Αντ’ αυτού, απορροφήθηκε σε μεγάλο βαθμό στον θόρυβο της κανονικοποιημένης κρατικής βίας. Αντιμετωπιζόμενος ως μεμονωμένο περιστατικό και όχι ως δομική καταγγελία, ο θάνατός της αποτελεί εμβληματικό παράδειγμα του τρόπου με τον οποίο η πολιτική της αποσύνδεσης προστατεύει την αυταρχική εξουσία από τη λογοδοσία. Και αυτή η καταιγίδα ανόητης φλυαρίας εκτυλίσσεται την ίδια στιγμή που σημειώνονται μαζικές διαδηλώσεις στη Μινεάπολη και σε άλλες πόλεις των Ηνωμένων Πολιτειών.

Τα τελευταία χρόνια, η ομοσπονδιακή μεταναστευτική επιβολή έχει μετατοπιστεί από τον αποσπασματικό έλεγχο των συνόρων σε ένα σκληρό εσωτερικό καθεστώς που αντιμετωπίζει ολόκληρες πόλεις ως ζώνες ελέγχου. Οι στρατιωτικοποιημένες επιδρομές, οι μαζικές κρατήσεις και οι επιχειρήσεις επιτήρησης λειτουργούν πλέον λιγότερο ως μηχανισμοί επιβολής του νόμου και περισσότερο ως δημόσια θεάματα, σχεδιασμένα να εκφοβίζουν και να πειθαρχούν. Η διεύρυνση του προϋπολογισμού της ICE, του προσωπικού της και της τεχνολογικής της υποδομής τη μετέτρεψε σε μια εσωτερική δύναμη ασφάλειας, βαθιά διαπλεκόμενη με ιδιωτικές βιομηχανίες κράτησης, εργολάβους άμυνας και τοπικά αστυνομικά τμήματα.

Αυτός ο μηχανισμός δεν αφορά απλώς τη μεταναστευτική πολιτική. Αντιπροσωπεύει ένα ευρύτερο σχέδιο επαναχάραξης των ορίων της πολιτειακής συμμετοχής μέσω της βίας. Όταν ολόκληρες κοινότητες υφίστανται επιδρομές, όταν απλοί πολίτες κρατούνται επειδή παρακολουθούν ομοσπονδιακή δραστηριότητα και όταν η διαμαρτυρία αντιμετωπίζεται με κρότου-λάμψης και δακρυγόνα, το μήνυμα είναι αδιαμφισβήτητο: ο φόβος είναι διακυβέρνηση. Η συμμόρφωση είναι επιβίωση.

Καίριας σημασίας είναι ότι αυτές οι πρακτικές αποπολιτικοποιούνται μέσω της γραφειοκρατικής γλώσσας και του μιντιακού πλαισιώματος. Οι επιδρομές μετατρέπονται σε «προτεραιότητες επιβολής». Οι πυροβολισμοί σε «τραγικές εμπλοκές». Η βία αποσυνδέεται από την εξουσία και επανακωδικοποιείται ως αναγκαιότητα. Με αυτόν τον τρόπο, το καθεστώς επιβολής υπονομεύει την πολιτική εμπιστοσύνη, διαρρηγνύει την αλληλεγγύη και εξοικειώνει το κοινό με την αποδοχή του τρόμου ως διοικητικής ρουτίνας.

Η ανώτατη εκπαίδευση υπό πολιορκία: η ποινικοποίηση της διαφωνίας

Πουθενά η πολιτική της αποσύνδεσης δεν είναι πιο καταστροφική από τη συνεχιζόμενη επίθεση της κυβέρνησης Τραμπ στην ανώτατη εκπαίδευση. Τα πανεπιστήμια, άλλοτε αντιληπτά —έστω και ατελώς— ως χώροι κριτικής έρευνας, ηθικής μαρτυρίας και δημοκρατικού διαλόγου, αναπλαισιώνονται ολοένα και περισσότερο ως απειλές για την εθνική ασφάλεια. Φοιτητές και πανεπιστημιακοί που διαμαρτύρονται κατά της κρατικής βίας, του μιλιταρισμού ή της φυλετικής αδικίας δεν αναγνωρίζονται πλέον ως ενεργοί πολίτες, αλλά στιγματίζονται ως ριζοσπάστες, εξτρεμιστές ή ακόμη και ως εγχώριοι τρομοκράτες. Σε αυτό το κλίμα, η ίδια η διαφωνία καθίσταται έγκλημα. Η εκπαίδευση είναι επικίνδυνη για τους αυταρχικούς ακριβώς επειδή καλλιεργεί τις ικανότητες που περισσότερο φοβούνται. Στην καλύτερή της εκδοχή, η ανώτατη και δημόσια εκπαίδευση προσφέρει στους φοιτητές τις ιστορικές γνώσεις, τα εργαλεία κατανόησης και τα ηθικά πλαίσια που είναι αναγκαία για να σκέφτονται κριτικά, να δρουν με θάρρος και να αναγνωρίζουν την αδικία όταν εμφανίζεται. Τέτοιοι θεσμοί καλλιεργούν ενεργούς και κριτικούς φορείς, ικανούς να απαιτούν λογοδοσία από την εξουσία, να θέτουν τα αναγκαία ερωτήματα και να μιλούν, να γράφουν και να δρουν από θέσεις αυτενέργειας και συλλογικής ευθύνης. Αυτού του είδους η ενδυναμωτική παιδαγωγική δεν έχει καμία θέση στην Αμερική του Τραμπ.

Στον απόηχο της βίας της ICE, της δολοφονίας της Renée Good και της ευρύτερης στρατιωτικοποίησης της δημόσιας ζωής, πολλά πανεπιστήμια απάντησαν με σιωπή ή με μια υπεκφυγική ουδετερότητα. Αυτή η σιωπή δεν είναι πολιτικά αθώα. Σηματοδοτεί μια βαθιά θεσμική αποτυχία, μια υποχώρηση από την ευθύνη του πανεπιστημίου να μιλήσει όταν θεμελιώδη δικαιώματα δέχονται επίθεση. Όταν οι θεσμοί εκδίδουν ανακοινώσεις για λόγους φήμης, αλλά σιωπούν απέναντι στην κρατική βία, η ουδετερότητα μετατρέπεται σε μορφή συνενοχής.

Η αποτυχία αυτή επιτείνεται από άμεσες πολιτικές πιέσεις. Τα πανεπιστήμια απειλούνται ολοένα και περισσότερο με περικοπές χρηματοδότησης, έρευνες και δημόσιο διασυρμό, εάν δεν συμμορφωθούν με αυταρχικές απαιτήσεις. Η διαμαρτυρία αναπλαισιώνεται ως διατάραξη της τάξης, η αλληλεγγύη ως εξτρεμισμός και η κριτική ως «πλύση εγκεφάλου». Καθηγητές τίθενται υπό επιτήρηση, φοιτητές τιμωρούνται και ολόκληρα επιστημονικά πεδία —ιδίως εκείνα που ασχολούνται με τη φυλή, την αποικιοκρατία, το φύλο και την ιμπεριαλιστική εξουσία— στιγματίζονται ως ύποπτα.

Οι συνέπειες είναι ήδη ορατές. Σε συντηρητικά πανεπιστήμια, όπως το Texas A&M, καθηγητές προειδοποιούνται να μην διδάσκουν αντικείμενα που αφορούν τη φυλή και το φύλο, γεγονός που οδήγησε, σε μία περίπτωση, ακόμη και στην αφαίρεση της διδασκαλίας του Πλάτωνα από το πρόγραμμα σπουδών.

Τα πανεπιστήμια στοχοποιούνται ακριβώς επειδή συνδέουν τα ιδιωτικά προβλήματα και την ανθρώπινη οδύνη με τις δομικές δυνάμεις που τα παράγουν. Παρέχουν τη γλώσσα μέσα από την οποία οι άνθρωποι μαθαίνουν να βλέπουν πέρα από μεμονωμένα γεγονότα και να αναγνωρίζουν τη συστημική αδικία.

Ποινικοποιώντας τη διαμαρτυρία και στενεύοντας τα όρια του επιτρεπτού λόγου, η αυταρχική εξουσία επιδιώκει να αποπολιτικοποιήσει την ίδια την πράξη της κριτικής σκέψης.

Οι φοιτητές εκπαιδεύονται να φοβούνται τις συνέπειες αντί να ασκούν κρίση. Οι διδάσκοντες ωθούνται στην αυτολογοκρισία αντί στη μαρτυρία. Το αποτέλεσμα είναι ένα πανεπιστήμιο απογυμνωμένο εκ των έσω, υποβαθμισμένο σε έναν διαχειριστικό θεσμό που δίνει προτεραιότητα στη συμμόρφωση αντί στη συνείδηση.

Αυτό συνιστά παιδαγωγική καταστολή. Διδάσκει την απόσυρση αντί της συμμετοχής, τη σιωπή αντί της αλληλεγγύης. Όταν τα πανεπιστήμια εγκαταλείπουν τον ρόλο τους ως χώροι κριτικής και ηθικού θάρρους, συμβάλλουν στη διαμόρφωση μιας κοινωνίας πολιτών εθισμένης στην αποσύνδεση — αν όχι στον αυταρχισμό.

Νεοφιλελεύθερος φασισμός και ο αγώνας για τη δημοκρατική γλώσσα

Συνολικά, ο μιλιταρισμός στο εξωτερικό, η βία της ICE στο εσωτερικό και η καταστολή της ανώτατης εκπαίδευσης δεν αποκαλύπτουν χάος, αλλά ένα συνεκτικό πολιτικό σχέδιο. Κάθε μία από αυτές τις διαστάσεις στηρίζεται στην αποκοπή των γεγονότων από τις δομές που τα γεννούν, στη διαγραφή της ιστορικής μνήμης και στην ποινικοποίηση των ίδιων των μορφών κριτικής που θα μπορούσαν να αμφισβητήσουν την αυταρχική εξουσία. Εκείνο που εμφανίζεται ως αταξία είναι, στην πραγματικότητα, μια προσεκτικά ενορχηστρωμένη παιδαγωγική της κυριαρχίας. Στον πυρήνα της βρίσκεται μια απροκάλυπτη προσήλωση στη λευκή υπεροχή, η οποία έχει πλέον κανονικοποιηθεί τόσο ως πολιτική όσο και ως θέαμα.

Τα στοιχεία είναι αδιαμφισβήτητα: η ιστορία των Μαύρων λογοκρίνεται σε σχολεία και μουσεία· πλοία και στρατιωτικές βάσεις μετονομάζονται προς τιμήν μορφών της Συνομοσπονδίας· η γλώσσα της λευκής αγανάκτησης υιοθετείται ανοιχτά από τον Τραμπ και αναπαράγεται από τους διορισμένους του· και κορυφαίοι ακόλουθοι, όπως ο Στιβ Μπάνον και ο Έλον Μασκ, επιδεικνύουν ναζιστικούς χαιρετισμούς δημόσια χωρίς καμία συνέπεια. Στελέχη στρατολόγησης της ICE απευθύνονται ανοιχτά σε λευκούς εθνικιστές, προσφέροντας γενναιόδωρα μπόνους υπογραφής για να «απωθήσουν ξένους εισβολείς», ενώ ρατσιστική προπαγάνδα καλεί τους Αμερικανούς να φανταστούν ένα έθνος «εξαγνισμένο μετά από 100 εκατομμύρια απελάσεις».

Όπως επισημαίνει η Liz Landers, οι μιντιακές πλατφόρμες κατακλύζονται ολοένα και περισσότερο από εικόνες και αναρτήσεις που αντλούν άμεσα από τη γλώσσα και τα σύμβολα της ακροδεξιάς και των κινημάτων λευκής υπεροχής. Συνθήματα όπως «Μία πατρίδα, ένας λαός, μία κληρονομιά. Θυμήσου ποιος είσαι, Αμερικανέ» δεν απηχούν απλώς φασιστική ρητορική — αναπαράγουν ενεργά τη φυλετική της λογική. Τα μηνύματα αυτά κυκλοφορούν αδιάκοπα, ενισχυμένα και νομιμοποιημένα από τον ίδιο τον δημόσιο ρατσισμό του Τραμπ. Αυτό καθίσταται σαφές στη συνέντευξή του στους New York Times, όπου ισχυρίστηκε ότι ο Νόμος περί Πολιτικών Δικαιωμάτων του 1964, νομοθεσία που σχεδιάστηκε για να τερματίσει τον φυλετικό διαχωρισμό και να εγγυηθεί στους Μαύρους Αμερικανούς ίση πρόσβαση στην εκπαίδευση και την εργασία, «πέτυχε κάποια πολύ σπουδαία πράγματα, αλλά έβλαψε και πολλούς ανθρώπους», απορρίπτοντας τον βασικό του σκοπό ως «αντίστροφη διάκριση». Πρόκειται για ένα κλασικό μοτίβο της λευκής υπεροχής, σύμφωνα με το οποίο οι λευκοί άνδρες παρουσιάζονται ως τα πραγματικά θύματα της αμερικανικής κοινωνίας.

Τέτοιες δηλώσεις αντιστρέφουν την ιστορία, αναπλαισιώνοντας τη λευκή αγανάκτηση ως θυματοποίηση και ταυτόχρονα διαγράφοντας τη δομική βία που ο νόμος επιδίωκε να αντιμετωπίσει. Αυτή η φυλετική και λευκοεθνικιστική συλλογιστική δεν σταματά στα σύνορα του κράτους. Επεκτείνεται προς τα έξω, διαπερνώντας την εξωτερική πολιτική, όπως φαίνεται στις προειδοποιήσεις του Τραμπ περί μιας υποτιθέμενης «κρίσης του ευρωπαϊκού πολιτισμού» που δήθεν προκαλείται από την ίδια τη μετανάστευση. Με αυτόν τον τρόπο, ο ρατσισμός μετατρέπεται σε πλαίσιο διακυβέρνησης και όχι σε απόκλιση, κανονικοποιώντας την κυριαρχία κάνοντάς τη να μοιάζει φυσική και όχι επιβεβλημένη. Η πολιτική συρρικνώνεται σε συναίσθημα και αντίδραση, ενώ η εξουσία εκπαιδεύει το κοινό να νιώθει φόβο και μνησικακία αντί να ασκεί κριτική σκέψη.

Σε αυτό το υπόδειγμα, οι πολίτες δεν καλούνται να συμμετάσχουν πολιτικά, αλλά να αντιδρούν συναισθηματικά. Ο φόβος αντικαθιστά την κριτική. Ο κατακερματισμός αντικαθιστά την αλληλεγγύη. Το θέαμα αντικαθιστά τη διαβούλευση. Η πολιτική της αποσύνδεσης λειτουργεί ως τεχνολογία εξουσίας, διασφαλίζοντας ότι οι άνθρωποι βιώνουν την αδικία χωρίς να κατανοούν τα αίτιά της και γίνονται μάρτυρες της βίας χωρίς να αναγνωρίζουν τη συλλογική τους ικανότητα να της αντισταθούν.

Αυτό που παρακολουθούμε δεν είναι απλώς μια επιστροφή σε παλαιότερες μορφές αυταρχισμού, αλλά η εδραίωση του νεοφιλελεύθερου φασισμού ως παιδαγωγικού σχεδίου.

Πρόκειται για ένα σχέδιο που δεν κυβερνά πρωτίστως μέσω πειθούς ή δημοκρατικής συναίνεσης, αλλά μέσω της διαχείρισης της συνείδησης, της κανονικοποίησης της σκληρότητας και της συστηματικής αποδόμησης της δημόσιας φαντασίας.

Εκπαιδεύει τους ανθρώπους να αποσυνδέονται, να θεωρούν τη βία αναπόφευκτη, να αποδέχονται τον μιλιταρισμό ως κοινή λογική και να κανονικοποιούν τη φυλετική εκκαθάριση, τον λευκό χριστιανικό εθνικισμό και την αυταρχική ωμότητα. Αντικαθιστά την πολιτική αυτενέργεια με τον φόβο, την ιστορική μνήμη με την αμνησία και την αλληλεγγύη με την ατομοποίηση.

Ο νεοφιλελεύθερος φασισμός ευδοκιμεί ακριβώς επειδή αδειάζει την πολιτική από νόημα, ενώ ταυτόχρονα προκαλεί κορεσμό στην καθημερινή ζωή με εκφοβισμό και θέαμα. Διδάσκει μέσω επιδρομών και βομβαρδισμών, μέσω λογοκρισίας και σιωπής, μέσω της ποινικοποίησης της διαμαρτυρίας και της αποψίλωσης των θεσμών που έχουν επιφορτιστεί με την υπεράσπιση της δημοκρατίας. Η επιτυχία του εξαρτάται από την καταστροφή της γλώσσας που επιτρέπει στους ανθρώπους να συνδέουν τα γεγονότα και να αναγνωρίζουν τα μοτίβα της εξουσίας.

Αυτό που απαιτείται επειγόντως ως προϋπόθεση για ένα μαζικό κίνημα αντίστασης είναι μια νέα δημοκρατική γλώσσα, ικανή να επανασυνδέσει όσα ο αυταρχισμός εργάζεται αδιάκοπα να κατακερματίσει. Μια τέτοια γλώσσα οφείλει να κατονομάζει τον μιλιταρισμό ως πολιτική επιλογή και όχι ως αναπόφευκτο πεπρωμένο, την καταστολή ως τρόπο διακυβέρνησης και όχι ως μορφή ασφάλειας, και την εκπαίδευση ως πεδίο αγώνα και όχι ως ουδέτερο χώρο. Πρέπει να επιμένει ότι η δημοκρατία δεν είναι απλώς ένα σύνολο διαδικασιών ή τελετουργιών, αλλά ένας τρόπος ζωής θεμελιωμένος στην κοινή ευθύνη, την ιστορική συνείδηση και το θάρρος να ζητείται λογοδοσία από την εξουσία.

Αυτή η γλώσσα οφείλει επίσης να ανακτήσει την ίδια την παιδαγωγική ως κεντρικό πεδίο αντίστασης. Η εκπαίδευση, με την ευρεία της έννοια, παραμένει μία από τις ελάχιστες δυνάμεις που μπορούν να μετασχηματίσουν τον φόβο σε κατανόηση, την αγανάκτηση σε αλληλεγγύη και την ιδιωτική οδύνη σε συλλογική δράση.

Το να αντισταθεί κανείς στον νεοφιλελεύθερο φασισμό σημαίνει να αρνηθεί την πολιτική της αποσύνδεσης και να ανασυγκροτήσει τον συνδετικό ιστό της δημοκρατικής ζωής, συνδέοντας αγώνες πέρα από σύνορα, θεσμούς και κοινότητες. Σημαίνει να αναγνωρίσει ότι η αντίσταση δεν ξεκινά μόνο στους δρόμους ή στις δικαστικές αίθουσες, αλλά και στις ιστορίες που αφηγούμαστε, στις μνήμες που διατηρούμε και στις μορφές γνώσης που διαμορφώνουν τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι φαντάζονται τον εαυτό τους και το μέλλον τους.

Το καθήκον και η πρόκληση της μαζικής αντίστασης που έχουμε μπροστά μας δεν είναι ούτε αφηρημένα ούτε προαιρετικά. Χωρίς μια γλώσσα ικανή να αποκαλύψει τον οικονομικό, ρατσιστικό και αυταρχικό παιδαγωγικό μηχανισμό που στηρίζει τις σύγχρονες μορφές κυριαρχίας, η αντίσταση θα παραμένει κατακερματισμένη, αντιδραστική και εύκολα ελέγξιμη. Ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ Τζούνιορ είχε δίκιο όταν μιλούσε για μια επανάσταση αξιών, αξεχώριστη από μια ρητορική συστημικής ανάλυσης που συνέδεε τον μιλιταρισμό, τον ρατσισμό και τη φτώχεια ως αμοιβαία ενισχυόμενες δυνάμεις. Το να κατονομάσουμε τον νεοφιλελεύθερο φασισμό ως παιδαγωγικό σχέδιο σημαίνει να αναγνωρίσουμε ότι ο αγώνας για τη δημοκρατία είναι αδιαχώριστος από τον αγώνα για το νόημα, τη μνήμη και την ίδια την εκπαίδευση. Σε αυτή τη μάχη, η σιωπή είναι συνενοχή, η ουδετερότητα είναι παράδοση και η επανασύνδεση του πολιτικού δεν αποτελεί απλώς στρατηγική αντίστασης, αλλά την πρώτη πράξη δημοκρατικής αναγέννησης.

*Ο Henry A. Giroux κατέχει σήμερα την Έδρα McMaster University για τη Δημόσια Ακαδημαϊκή Παρέμβαση στο Τμήμα Αγγλικών και Πολιτισμικών Σπουδών και είναι Διακεκριμένος Υπότροφος Paulo Freire στην Κριτική Παιδαγωγική. Στα πιο πρόσφατα βιβλία του περιλαμβάνονται τα: The Terror of the Unforeseen (Los Angeles Review of Books, 2019), On Critical Pedagogy, 2η έκδοση (Bloomsbury, 2020), Race, Politics, and Pandemic Pedagogy: Education in a Time of Crisis (Bloomsbury, 2021), Pedagogy of Resistance: Against Manufactured Ignorance (Bloomsbury, 2022), Insurrections: Education in the Age of Counter-Revolutionary Politics (Bloomsbury, 2023) και, σε συνεργασία με τον Anthony DiMaggio, Fascism on Trial: Education and the Possibility of Democracy (Bloomsbury, 2025). Ο Giroux είναι επίσης μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Truthout.

Counterpunch

**Η επιλογή των εικόνων, πέρσν της κεντρικής, και οι υπογραμμίσεις είναι των Ανιχνεύσεων

Το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ αρχίζει στο Νταβός στη σκιά του Τραμπ

Από
pcuser
-
0

Το επίσημο πρόγραμμα του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ (WEF) αρχίζει σήμερα στο Νταβός της Ελβετίας.

Κατά την πρώτη ημέρα είναι προγραμματισμένες ομιλίες της προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, του γάλλου προέδρου Εμανουέλ Μακρόν και του κινέζου αντιπροέδρου Χε Λιφένγκ.

Επιπλέον υπάρχουν προγραμματισμένες εκδηλώσεις με τον αμερικανό υπουργό Οικονομικών Σκοτ Μπέσεντ και τον διευθύνοντα σύμβουλο της Microsoft Σάτια Ναντέλα.

Η ετήσια συνάντηση επισκιάζεται από την εκφρασμένη επιθυμία του Προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ να πάρει τη Γροιλανδία.

Ο Τραμπ αναμένεται αύριο, Τετάρτη, στο Νταβός και είναι επίσης προγραμματισμένο να κάνει μια ομιλία.

Περίπου δύο χιλιάδες άνθρωποι διαδήλωσαν χθες, Δευτέρα, το βράδυ στη Ζυρίχη, έπειτα από έκκληση κομμάτων και οργανώσεων της αριστεράς, για να διαμαρτυρηθούν για την έλευση του αμερικανού προέδρου στο φόρουμ του Νταβός, κρατώντας ένα πανό που έφερε την επιγραφή «Ο Τραμπ δεν είναι ευπρόσεκτος!».

«Όχι WEF, όχι ολιγαρχία, όχι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι!», έγραφε επίσης αυτό το πανό που κρατούσαν οι διαδηλωτές στο κέντρο της πόλης.

Το ελβετικό πρακτορείο ειδήσεων Keystone-ATS μέτρησε περισσότερους από 2.000 διαδηλωτές.

«Περισσότερο παρά ποτέ, το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ ειναι ένα αληθινό τσίρκο όπου συγκεντρώνονται ολιγάρχες, αυταρχικοί ηγέτες και αφεντικά επιχειρήσεων και συζητούν για το πώς θα διατηρήσουν την κερδοφορία των εταιρειών τους. Είμαστε εδώ για να δηλώσουμε ότι ανήκουμε στην παγκόσμια αντίσταση κατά των αυταρχικών ηγετών και του φασισμού και γι’ αυτό διαδηλώνουμε στη Ζυρίχη», είπε στο Γαλλικό Πρακτορείο ένας από τους οργανωτές, ο Φίλιπ Σμιτ της ακροαριστερής Κίνησης για το Σοσιαλισμό.

«Είναι σημαντικό για εμάς να διαμαρτυρηθούμε εναντίον της συμμετοχής αυταρχικών ηγετών (…) όπως ο Τραμπ και ο Ισαάκ Χέρτσογκ, ο ισραηλινός πρόεδρος, υπεύθυνος για τη γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού», κατήγγειλε προσθέτοντας ότι θεωρεί «ιδιαίτερα σημαντικό να διαδηλώσουμε για την αλληλεγγύη και για ένα κόσμο χωρίς συγκρούσεις».

Περίπου 3.000 συμμετέχοντες συγκεντρώνονται σ’ αυτό το χιονοδρομικό κέντρο των ελβετικών Άλπεων για τη συνάντηση, στη διάρκεια της οποίας θα συζητηθούν μέχρι την Πέμπτη η παγκόσμια οικονομία, το εμπόριο και η τεχνητή νοημοσύνη υπό το γενικό τίτλο «Πνεύμα Διαλόγου».

Μεταξύ αυτών είναι πολυάριθμοι κορυφαίοι πολιτικοί και εκατοντάδες ηγέτες επιχειρήσεων.

 

Πηγή: ΑΠΕ ΜΠΕ

https://www.sigmalive.com/news/international/1300651/to-paghkosmio-oikonomiko-foroym-arkhizei-sto-ntavos-sti-skia-toy-tramp

Γιατί το Ισραήλ δεν παρεμβαίνει να βοηθήσει τους Κούρδους στη Συρία

Από
pcuser
-
0

Παρά την υψηλή επιχειρησιακή ετοιμότητα και τη φήμη αποτελεσματικότητας των ενόπλων δυνάμεών του, το Ισραήλ αποφεύγει να παρέμβει ανοιχτά υπέρ των Κούρδων στη βορειοανατολική Συρία. Η στάση αυτή έχει προκαλέσει έντονη απογοήτευση σε κουρδικούς κύκλους, που μιλούν για εγκατάλειψη. Στην Ιερουσαλήμ, ωστόσο, η επιλογή ερμηνεύεται ως στρατηγική αυτοσυγκράτηση σε ένα εξαιρετικά σύνθετο γεωπολιτικό περιβάλλον, όπου τα ρίσκα μιας δημόσιας εμπλοκής θεωρούνται μεγαλύτερα από τα πιθανά οφέλη.

Κορυφαία προτεραιότητα του Ισραήλ παραμένει το ιρανικό μέτωπο και η αποδυνάμωση της σιιτικής οργάνωσης στον Λίβανο. Οι στόχοι αυτοί απαιτούν συνεχή στρατιωτική εστίαση και στενό συντονισμό με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ένα νέο, ορατό μέτωπο στη Συρία θα αποσπούσε κρίσιμους πόρους και θα δημιουργούσε πρόσθετες ευθύνες, την ώρα που η Άγκυρα και η Δαμασκός φαίνεται να κινούνται γνωρίζοντας ότι οι δυνατότητες ισραηλινής κλιμάκωσης αλλού είναι περιορισμένες.

Καθοριστικό ρόλο παίζει η Τουρκία. Οποιαδήποτε ανοιχτή στήριξη προς κουρδικές δυνάμεις θα εκλαμβανόταν από την Άγκυρα ως εχθρική πράξη, με άμεσες επιπτώσεις στις διμερείς σχέσεις και ευρύτερες συνέπειες, από τις ισορροπίες στη Γάζα έως τις σχέσεις με την Ουάσιγκτον. Τα πρόσφατα μηνύματα από τις Ηνωμένες Πολιτείες, που δείχνουν πρόθεση ενσωμάτωσης της Τουρκίας σε μεταπολεμικούς σχεδιασμούς, ενισχύουν την ανάγκη ισραηλινής αυτοσυγκράτησης.

Η εξάρτηση της ισραηλινής στρατηγικής από την αμερικανική στήριξη βαθαίνει αυτή τη γραμμή. Το Ισραήλ χρειάζεται κάλυψη για την επιβολή κυρώσεων κατά του Ιράν, ανταλλαγή πληροφοριών και ενδεχόμενες στρατιωτικές επιλογές, ενώ ταυτόχρονα απαιτείται στενός συντονισμός για τη διαχείριση της κρίσης στη Γάζα. Σε αυτό το πλαίσιο, μια δημόσια αντιπαράθεση με την Τουρκία μέσω Συρίας θεωρείται πολιτικά και στρατηγικά ασύμφορη.

Παράλληλα, υπάρχουν ενδείξεις παρασκηνιακών επαφών με τη Δαμασκό και τη Μόσχα για ζητήματα ασφάλειας: ελευθερία δράσης κατά ιρανικών στόχων, αποτροπή μεταφοράς οπλισμού προς τον Λίβανο και σταθερότητα στη νότια Συρία. Η αποφυγή στήριξης των κουρδικών δυνάμεων ενδέχεται να αποτελεί το τίμημα για ευρύτερες, άτυπες συνεννοήσεις.

Τέλος, ισραηλινοί αναλυτές προειδοποιούν ότι μια δημόσια παρέμβαση θα μπορούσε να βλάψει τους ίδιους τους Κούρδους, εκθέτοντάς τους ως «ξένους πληρεξούσιους» και οδηγώντας σε σκληρότερη καταστολή ή επέκταση των συγκρούσεων και εκτός Συρίας. Έτσι, η επιλογή της σιωπηρής ή διακριτικής στήριξης παρουσιάζεται ως η λιγότερο επιζήμια λύση σε μια περιοχή με ελάχιστα περιθώρια ελιγμών και πολλαπλούς υπαρξιακούς κινδύνους.

https://www.sigmalive.com/news/international/1300670/giati-to-israil-den-paremvainei-na-voithisei-toys-kourdoys-sti-siria

#ΕΚΤΑΚΤΟ..!!! #ΤΟ_ΥPG_ANTEΠΙΤΙΘΕΤΑΙ..!!! ” #OYΔΕΝ_ΝΕΟΤΕΡΟΝ_ΑΠΟ_ΤΟ_ΑΝΑΤΟΛΙΚΟ_ΜΕΤΩΠΟ 

Από
anixneuseis
-
0
Γράφει ο Ευθύμιος
-#Syria-AANES: Αναλυση:

Μετα την προδοσια των Αμερικανων (Trump-Tom Barrack…)   και Aραβικων μοναδων SDF….. ( Καποιοι αραβες παρεμειναν πιστοι στο SDF..!!)   και την προελαση των ΗΤS/ISIS/SNA τρομοκρατων ,οι Κουρδοι αφυπνισθηκαν και με γενικο ξεσηκωμο τοσο στη Ροζαβα οσο και στα αλλα κρατη πανε εθελοντικα να καταταγουν κατα χιλιαδες!!

Aνδρες,γυναικες,γεροι,έφηβοι ,οποιος μπορει να κρατησει οπλο συμμετεχει σε εναν αγωνα επιβίωσης.Μετά το κάλεσμα κινητοποίησης των SDF, εκατοντάδες Κούρδοι από το Νότιο Κουρδιστάν διέσχισαν τα σύνορα και έφτασαν στη Ροζάβα! O Ανωτατος διοικητης του SDF Mazloum Abdi πηρε το οπλο και ριχτηκε και αυτος στον αγωνα.
Ενω στο μετωπο το ηρωικο YPG απεκρουσε ολες τις επιθεσεις των τρομοκρατων  HTS/ISIS και με αντεπιθεση απελευθερωσε χωρια..!!! Κοντρα στα προγνωστικα των διεθνολογων ..!!!! Και την αδιαφορια των αμερικανων που εβλεπαν οι HTS τρομοκρατες να απελευθερωνουν ISIS τρομοκρατες… και αυτοι να αδιαφορουν.
Έκτακτη ανακοίνωση από τη Γενική Διοίκηση των SDF: «Θα μετατρέψουμε όλες τις πόλεις μας, από το Ντερίκ μέχρι τη Χάσακα και το Κομπάνι, σε νεκροταφεία για όσους έχουν τη νέα νοοτροπία του ISIS, η οποία κυβερνάται από το τουρκικό κράτος».
Σφοδρές συγκρούσεις λαμβάνουν χώρα μεταξύ των δυνάμεων των YPG/SDF και HTS συμμοριών που δρουν μεταξύ Τιλ Αμπιάντ και Ράκα. Πολλά χωριά έχουν εκκαθαριστεί από συμμορίες.
Οι μαχητές των YPG/YPJ απέκρουσαν τις επιθέσεις των τρομοκρατών του SNA/HTS/ISIS στη γέφυρα #Karakozak. Οι τρομοκράτες υπέστησαν βαριές απώλειες και τράπηκαν σε φυγή χωρίς να κοιτάξουν πίσω.
Οι δυνάμεις των YPG-SDF απέτρεψαν μια προσπάθεια τρομοκρατών του ISIS/HTS να προχωρήσουν στο χωριό «Tal Barud» που το απελευθερωσαν κατά μήκος του δρόμου Abyad, νότια της Hasakah, προκαλώντας τους βαριές απώλειες και κατασχέθηκαν πολλά τεθωρακισμένα οχήματα και όπλα.
Ο αριθμός των τρομοκρατών του ISIS/HTS που σκοτώθηκαν στην ύπαιθρο του Κομπάνι και του Σαρίν από τις δυνάμεις των YPG/SDF ξεπερνά τους 45…!! Και πολλοί τραυματίες..!!Συνελαβαν και αρκετους αιχμαλωτους.
Οι δυνάμεις του #YPG στοχεύουν θέσεις μισθοφόρων στη Δαμασκό με εκτοξευτές ρουκετών Grad στην ύπαιθρο του Κομπάνι.
 
#YPG-SDF δυνάμεις στοχεύουν τρομοκράτες του HTS/ISIS στην ύπαιθρο του νότιου Χασάκε και 5 εχθρικά drones καταρρίφθηκαν επίσης στην περιοχή.
 
#ΥPG δυνάμεις αντιμετωπίζουν τρομοκρατικές ομάδες που εμφανίστηκαν στην περιοχή Ταλ Μπρακ στην ύπαιθρο Χασάκε και έχουν καταφέρει να εξουδετερώσουν αρκετούς τρομοκράτες.
 
Φυλακή Ρακκα Ελ Ακτάν! Τις τελευταίες δύο ημέρες, οι αδιάκοπες επιθέσεις στη φυλακή στη Ράκα, όπου κρατούνται 5.000 μαχητές του ISIS, έχουν αποκρουστεί από τις δυνάμεις των SDF, YPJ και YAT. Οι επιθέσεις συνεχίζονται!Kαι οι αμερικανοι που υποτιθεται ηταν να πολεμησουν το ISIS πετουν πανω απ την φυλακη και πετανε..φοτοβολιδες.. μιλαμε για US καραγκιοζιλικια.
Οικογένειες του ISIS στον καταυλισμό Al-Hol γιορτάζουν την «απελευθέρωσή» τους μετά την εισβολή τρομοκρατών του HTS, ενώ ταυτόχρονα λαμβάνει χώρα μαζική απόδραση οικογενειών του ISIS…ειναι περιπου 40000 !!! Ένας από τους κρατούμενους του ISIS στο στρατόπεδο al-Hol είπε ότι όταν έφτασαν οι τρομοκράτες της HTS, τους είπαν ότι είναι ελεύθεροι. Αυτή η σκηνή αποκαλύπτει τα ψέματα του καθεστώτος al-Julani ότι οι SDF ήταν αυτοί που τους απελευθέρωσαν.Πιο περα γινονται μαχες SDF με HTS/ISIS τρομοκρατες… και φυσικα οι Αμερικανικες δυναμεις αδιαφορουν ..αυτο ειναι το καταντημα τους.
Οι αντιτρομοκρατικές δυνάμεις της CTG στη Σουλεϊμανίγια (Νότιο Κουρδιστάν / Ιράκ) εισήλθαν στη Ροζάβα για να υποστηρίξουν την αντίσταση κατά των τρομοκρατών HTS / ISIS.
#Druze : Ο Σεΐχης Μαρουάν Κιουάν, ηγέτης της αντίστασης των Δρούζων, δηλώνει την πλήρη αλληλεγγύη και υποστήριξή του στην κουρδική αντίσταση στη Ροζάβα και καλεί όλους τους ελεύθερους ανθρώπους του κόσμου και ολόκληρο το κουρδικό έθνος να ανταποκριθούν στο κάλεσμα της Ροζάβα. Σήμερα, η θέληση των ελεύθερων ενώνεται και όποιος στέκεται με τη Ροζάβα στέκεται με αξιοπρέπεια και ελευθερία απέναντι στο ISIS. Η αντίσταση είναι μία… και το πεπρωμένο είναι ένα. #Rojava
#Rojhelat-Iran: Χουσεΐν Γιαζντάν διοικητηςε των #Πεσμεργκά : Η ηγεσία του Στρατού του Κουρδιστάν θα ξεκινήσει, με ενθουσιασμό, επείγουσα ανάγκη και χωρίς καμία καθυστέρηση, τους διαλόγους της με τα αρμόδια μέρη, προκειμένου να καθοριστεί ο τρόπος διέλευσης και πρόσβασης στις αμυντικές γραμμές της Ροζάβα, της πατρίδας.
Το #YRΚ θα βοηθεισει με μαχητες την Ροζαβα
#HPG Murat Karayilan, ΘΑ προστατεύσουμε τη Rojava με κάθε κόστος. Αυτή είναι μια συνωμοσία. Οι τουρκικές κρατικές αρχές πρέπει να γνωρίζουν ότι δεν είμαστε παιδιά. Η συμμαχία Τουρκίας, #HTS και ISIS επιτίθεται. Η κινητοποίηση αφορά όλο το Κουρδιστάν. Πρέπει να δείξουμε στον κόσμο ότι είμαστε έθνος.
Κούρδος σεΐχης “Murshid Maşûqê Xeznewî”: Ο σπουδαίος κουρδικός λαός μου αποφάσισε να αντισταθεί στο Ροζάβα Κουρδιστάν. Όπως κάθε φορά, είναι ένας ευλογημένος αγώνας για αξιοπρέπεια. Δεν είμαι τίποτα άλλο παρά ένας άνθρωπος από τον λαό μου. Μαζί σας, Στρατηγέ Μαζλούμ, προχωρώ μπροστά και είθε το χέρι του Θεού να σας προστατεύει, είτε για να ζήσετε με αξιοπρέπεια είτε για να πετύχετε το μαρτύριο με τιμή.
Ένας Κούρδος σεΐχης από το Μπασουρέ του Κουρδιστάν ( Ιράκ )καλεί σε τζιχάντ εναντίον των τρομοκρατών του HTS και του ISIS μαζί με τους Κούρδους στη Ροζάβα.
Κούρδοι ακαδημαϊκοί εξέδωσαν φετφά για γενική κινητοποίηση εναντίον των τρομοκρατών του ISIS και του HTS στη Ροζάβα του Κουρδιστάν.
Ο Ερντογάν πρότεινε στον Ντόναλντ Τραμπ χερσαία επίθεση στο Ιράν, παρόμοια με τον τρόπο που επιτέθηκαν στον Άσαντ. Ο Τραμπ αποδέχτηκε την προσφορά του Ερντογάν. Ποια ήταν η προσφορά του Ερντογάν; Υπό την διοίκηση του Αμπού Μοχάμεντ αλ-Τζολάνι, θα μπορούσαν να κινητοποιήσουν 100.000 τζιχαντιστές από όλο τον κόσμο στη Συρία (κάτι που συμβαίνει τώρα) και στη συνέχεια να επιτεθούν στο Ιράν. Ωστόσο, ο Ερντογάν ζήτησε στη συνέχεια από τον Τραμπ να δώσει το πράσινο φως στον Τζολάνι για να απομακρύνει τους Κούρδους από την πρώτη γραμμή και να του επιτρέψει πρόσβαση στο Ιράκ, ώστε να μπορέσει να ενωθεί με τους Σουνίτες στο Ιράκ και να προετοιμάσει μια επίθεση στο Ιράκ και στη συνέχεια να κινηθεί προς το Ιράν.
Ο Τραμπ είπε ΟΚ και κάλεσε την Τζολάνι στον Λευκό Οίκο Έτσι ξεκίνησε η επίθεση εναντίον των Κούρδων. Αυτή τη στιγμή, υπάρχει ένα κέντρο επιχειρήσεων στο Χαλέπι της Συρίας. Μέλη του ISIS, της Χαλίφα Τσετσενίας και των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών βρίσκονται εκεί. Φέρνουν τζιχαντιστές από όλο τον κόσμο στη Συρία. Ένα άλλο κέντρο επιχειρήσεων βρίσκεται στην Τουρκία, στην πόλη Γκαζιαντέπ. Η απόδραση των κρατουμένων του ISIS δεν ήταν τυχαία. Ήταν μέρος του σχεδίου. Το συριακό καθεστώς θα απελευθερώσει όλα τα μέλη του SIS και θα τα προετοιμάσει για την επόμενη κίνηση. Στόχος του Ερντογάν είναι να καταστρέψει τους Κούρδους στη Συρία, μετά στο Ιράκ και τέλος στο Ιράν. Οργανωτής σχεδίου: Τομ Μπαράκ Ποιος έπεισε τον Τραμπ να δώσει το πράσινο φως στον Τζολάνι για να επιτεθεί στους Κούρδους: Τομ Μπαράκ. Βλεποντας σημερα το σατανικο σχεδιο του δεν πετυχαινει παρακαλαει τους Κουρδους να αποδεχθουνε μια  απαισια συμφωνια.Μιλαμε ο τυπος αυτος ειναι αρωστος.
12 τρομοκράτες του HTS/ISIS σκοτώθηκαν ή τραυματίστηκαν και άλλοι συνελήφθησαν στον δρόμο Hasakah-Raqqa απο της  δυναμεις YPG.
Περισσότεροι από 22 ΗΤS τρομοκράτες που προσπάθησαν να αποσταθεροποιήσουν την ασφάλεια στο Ταλ Μπρακ έχουν εξουδετερωθεί και η κατάσταση είναι υπό έλεγχο.
Οι τρομοκράτες της HTS απωθούνται. Αυτή τη στιγμή, διεξάγονται σφοδρές επιθέσεις στα χωριά Χαμντούν, Κούμπα και Τζάαντα, νότια του Κομπάνι, εκτός από την απώθηση επιθέσεων στη γραμμή Τζαλαμπίγια, νοτιοανατολικά του Κομπάνι. Οι συγκρούσεις συνεχίζονται. Το YPG συντριβει τους τρομοκρατες HTS/ISIS.
Για την ωρα ο χαρτης αλλαζει συνεχεια…
 
SDF Press: Ανακοινώνουμε την πλήρη δέσμευσή μας στην κατάπαυση του πυρός που συμφωνήθηκε με το καθεστώς Τζουλάνι και επιβεβαιώνουμε ότι δεν θα ξεκινήσουμε καμία στρατιωτική δράση εκτός εάν οι δυνάμεις μας υποστούν επιθέσεις στο μέλλον. Επιβεβαιώνουμε επίσης την ανοιχτότητά μας σε πολιτικές οδούς, λύσεις μέσω διαπραγματεύσεων και διάλογο, καθώς και την ετοιμότητά μας να προχωρήσουμε στην εφαρμογή της συμφωνίας της 18ης Ιανουαρίου με τρόπο που να εξυπηρετεί την αποκλιμάκωση και τη σταθερότητα.
 
Όσοι θέλετε να κοινοποιείτε την σελίδα διότι η κρατική ΕΡΤ και τα λεγόμενα μεγάλα κανάλια δεν τα δείχνουν αυτά προς το παρόν. “Ουδέν νεότερον από το Ανατολικό Μέτωπο”
1...397398399...3,033Σελίδα 398 από 3,033