Αυτή είναι η βασική ρίζα του χρέους. Το ίδιο και με τα Ίμια: Δεν φταίει ο βοσκός που πήγαινε εκεί τα γίδια του για βοσκή ή ο δήμαρχος της Καλύμνου που ύψωσε την Ελληνική σημαία, αλλά το ενδοτικό και φοβικό σύνδρομο των Αθηναϊκών ελίτ, που έχει κάνει παντιέρα του την παραχώρηση εθνικής κυριαρχίας και κυριαρχικών δικαιωμάτων στην Τουρκία τουλάχιστον από το 1956 και μετά, όταν οι Κωνσταντίνος Καραμανλής και Ευάγγελος Αβέρωφ παζάρευαν με άκρα μυστικότητα παραχώρηση στρατιωτικής βάσης της Τουρκίας στην Κύπρο και έξοδο της Τουρκοκυπριακή κοινότητας στη θάλασσα. Και το έκαναν αυτό όταν ο Ελληνισμός του νησιού απαγχονιζόταν από τον Αγγλικό ιμπεριαλισμό, για το ιδανικό της Ένωσης με την Ελλάδα.

Ουσιαστικά, είναι από τότε που ξεκινάει, όπως λέει ο λαός μας, “η κάτω βόλτα”, η οποία επιταχύνθηκε μετά την Τουρκική εισβολή στην Κυπριακή Δημοκρατία, εκλαμβάνοντας δραματικές διαστάσεις μετά τα Ίμια. Η Ελλάδα δεν έχει απλά κυριαρχικά δικαιώματα στα Ίμια. Η Ελλάδα ασκεί, και πρέπει να ασκεί, εθνική κυριαρχία στα Ίμια, διότι είναι Ελληνικό έδαφος με βάση τη συνθήκη των Παρισίων (1947). Η υποστολή της σημαίας, που έγινε στα Ίμια, είναι ένα και το αυτό με την υποστολή της σημαίας στην Ακρόπολη και στον Λευκό Πύργο – τελεία και παύλα.

Η ρίζα του κακού είναι το πολιτικό σύστημα της χώρας. Ο Ελληνικός λαός το έχει αντιληφθεί τουλάχιστον από το καλοκαίρι του 2015, αν όχι πολύ νωρίτερα. Για αυτό και η κρίση του είναι ανεπίστρεπτη και ολοκληρωτική. Πέρα από τις λαθεμένες πολιτικές του επιλογές όλες αυτές τις δεκαετίες τόσο σε θέματα οικονομικής, όσο και σε θέματα εθνικής πολιτικής, τα μνημόνια και οι δανειακές συμβάσεις έχουν εξαντλήσει παντελώς την δυνατότητα αναπαραγωγής αυτού του συστήματος άσκησης εξουσίας. Δεν παράγει πολιτική γιατί δεν μπορεί.

Παράγει μόνο λιτότητα και σκάνδαλα στο διηνεκές, φτωχοποιώντας ολοένα και περισσότερο την κοινωνία και απομακρύνοντας τον λαό από την πολιτική διαδικασία και την συμμετοχή του σε αυτήν. Το κράτος δικαίου έχει θαφτεί στα συντρίμμια των Τεμπών, η περιφέρεια έχει ερημώσει, ο κοινωνικός ιστός έχει αποσυντεθεί και το δημογραφικό πρόβλημα οξύνεται ταχύτατα.

Ένα κομματικό σύστημα τύπου καρτέλ και μια κατακερματισμένη αντιπολίτευση είναι ο καθρέφτης μιας καρτελοποιημένης και αντι-παραγωγικής οικονομικής δομής με τα πάντα να λειτουργούν μέσα σε ένα θεσμικό κενό και σε μία real estate μπονάντσα. Η κυβέρνηση διαχειρίζεται την ανεπίστρεπτη παρακμή της αναμένοντας δικογραφίες για τον ΟΠΕΚΕΠΕ από την κα Κοβέσι και την ανακήρυξη νέων κομμάτων από τους κκ. Αλέξη Τσίπρα και Αντώνη Σαμαρά, αλλά και από την κα Μαρία Καρυστιανού, της οποίας οι παρεμβάσεις σε θέματα εξωτερικής πολιτικής προκάλεσαν αίσθηση.

Τα αποτελέσματα αυτού του σκηνικού σε διεθνές επίπεδο είναι οικτρά για την χώρα στην σημερινή συγκυρία. Η Ελλάδα έχει χάσει παντελώς την αξιοπιστία της ως κράτος-μέλος του ΟΗΕ, που σέβεται και εφαρμόζει το διεθνές δίκαιο. Με το φοβικό σύνδρομο στην πλάτη και με την ανοχή της “αντιπολίτευσης” – σε εισαγωγικά, διότι είναι ανύπαρκτη – ο πρωθυπουργός έχει δεχτεί να συμμετάσχει στη προγραμματισμένη σύσκεψη του Ανωτάτου Συμβουλίου Συνεργασίας Ελλάδας και Τουρκίας, την στιγμή που η Τουρκία μετατρέπει το μισό Αιγαίο σε πεδίο βολής με κήρυξη (παράνομης) NAVTEX επ’ αόριστον, στοχεύοντας στην καρατόμησή του ανατολικά του 25ου μεσημβρινού.

Αυτό, μεταξύ άλλων, σημαίνει την στρατηγική ενθυλάκωση όλων σχεδόν των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου από την Τουρκία (βλ. χάρτη). Η κυβέρνηση, αν σέβεται τον Έλληνα πολίτη και τις θυσίες του, θα έπρεπε αμέσως να ματαιώσει την σύσκεψη και να κηρύξει αντι-NAVTEX. Ακόμα, η “αντιπολίτευση”, έστω ακόμα και για λόγους δικαιολόγησης της ύπαρξής της, θα έπρεπε να δηλώσει ξεκάθαρα ότι από θέσεις κυβέρνησης δεν θα δεσμευτεί από το πλαίσιο των συνομιλιών υποτέλειας της χώρας στον τουρκικό ιμπεριαλισμό.

 

Τουρκία: Το σκοτεινό σενάριο

Ωστόσο, υπάρχει πάντοτε ένα σκοτεινό σενάριο, που δεν είναι ούτε ακραίο, ούτε απίθανο να πραγματοποιηθεί. Αυτό το σενάριο το επικαλούνται, εμμέσως πλην σαφώς, οι “γνωστικοί” και “ρεαλιστές” του λεγόμενου “αντι-εθνικιστικού” τόξου απ’ όλο το πολιτικό φάσμα, αν και αυτός ο “ρεαλισμός” έχει προ πολλού υιοθετήσει τις θέσεις του τουρκικού εθνικισμού μέσα στην χώρα. Το επικαλείται, βεβαίως, και η κυβέρνηση. Εν πάσει περιπτώσει, το σενάριο αυτό μας λέει, λίγο πολύ, τα εξής.

Αν πράγματι υπάρξει οποιαδήποτε δυναμική αποτροπή στις παράνομες ενέργειες της Τουρκίας στο Αιγαίο εκ μέρους της Ελλάδας, τότε είναι πολύ πιθανό, με μεσολάβηση του ΝΑΤΟ, το Αιγαίο να κηρυχθεί ουδέτερη θάλασσα υπό την εποπτεία των ΗΠΑ και με διεθνείς εγγυήσεις ασφάλειας στα νησιά του Αιγαίου ότι αυτά δεν θα γίνουν λεία της Τουρκίας με την αποστρατιωτικοποίησή τους. Η δικαιολογία θα είναι απλή: “Για να σταματήσετε να μαλώνετε κύριοι, αφού δεν μπορείτε να τα βρείτε”. Άρα, η καλύτερη λύση είναι ο κατευνασμός της Τουρκίας στο διηνεκές με σειρά παραχωρήσεων, κάτι που μερικοί σχολιαστές αποκαλούν ως “φιλανδοποίηση”. Ποιος φταίει, όμως, για τη “φινλανδοποίηση”; Ο Ελληνικός λαός;

Μια παρόμοια συζήτηση είχε γίνει ήδη τον Νοέμβριο του 1974 σε μια συνομιλία μεταξύ Κίσινγκερ και του τότε Έλληνα ΥΠΕΞ, Δημήτρη Μπίτσιου. Στη συζήτηση αυτή, ο Μπίτσιος παραδέχεται ότι «κάποιες διεθνείς συνθήκες πράγματι αναφέρονται στην αποστρατιωτικοποίηση μερικών νησιών του Αιγαίου». Σε ερώτηση του Κίσινγκερ αν η Ελλάδα θα συμφωνούσε να αποστρατιωτικοποιηθούν τα νησιά υπό τον όρο να υπάρχουν διεθνείς εγγυήσεις για την ασφάλειά τους, η απάντηση του Μπίτσιου ήταν καταφατική (το πρακτικό της συζήτησης βρίσκεται στο αρχείο του Ευάγγελου Αβέρωφ στο Ίδρυμα Κωνσταντίνου Καραμανλή). Τι σημαίνει αυτό;

Διεθνείς εγγυήσεις ασφάλειας για τα νησιά του Αιγαίου μπορεί να παράσχει μόνο το ΝΑΤΟ με την συμμετοχή, μεταξύ άλλων, Ελληνικού και Τουρκικού στρατού. Το αμείλικτο ερώτημα που τίθεται είναι το εξής: Αν ο ΥΠΕΞ της χώρας το 1974 συζητούσε την αποστρατιωτικοποίηση των νησιών του Αιγαίου υπό τον όρο να υπάρξουν “διεθνείς εγγυήσεις”, τότε τι λέτε να συζητάνε σήμερα στις συσκέψεις του Ανωτάτου Συμβουλίου Συνεργασίας; Ποιος φταίει για τη κατάντια μας σήμερα; Ας δώσουν την απάντηση οι αναγνώστες.

slpress.gr