Αρχική Blog Σελίδα 366

Συνάντηση στην Άγκυρα: Διάλογος ή διαχείριση υποχώρησης;

Από
anixneuseis
-
12

 

Του Παντελή Σαββίδη

Η πρόσφατη συνάντηση Μητσοτάκη- Ερντογάν στην Άγκυρα παρουσιάστηκε ως, ακόμη, ένα βήμα στη διαδικασία διαλόγου και διατήρησης «ήρεμων νερών» στο Αιγαίο. Όμως πίσω από τις τυπικές διατυπώσεις και τις ευγενικές δηλώσεις περί συνεργασίας, αναδύεται ένα πιο ουσιαστικό ερώτημα: πρόκειται πράγματι για διάλογο ισοτίμων ή για μια διαδικασία διαχείρισης σταδιακής υποχώρησης;

Η συνάντηση πραγατοποιήθηκε αφού προηγήθηκε τουρκική NAVTEX, έγιναν παραβιάσεις του ελληνικού εναέριου χώρου και η ελληνική αεροναυτική άσκηση «Τρίαινα» στη Χίο που εισχωρούσε βαθιά στα ελληνοτουρκικά σύνορα. Ήταν, όμως, μια άσκηση που θύμιζε αντάρτικο. Εκδόθηκε NAVTEX διαρκείας μιας ημέρας, η Ελλάδα αδιαφόρησε για την τουρκική antinavtex αλλά στο τέλος της ημέρας όλα τελείωσαν. Για να έχει ουσιαστικό νόημα, και όχι τυπικό, πρέπει να υπάρχει συνεχής ελληνική δραστηριότητα στην περιοχή. Αλλά, έστω και τυπικά, η Ελλάδα αμφισβήτησε την τουρκική NAVTEX στο πεδίο, η οποία έχει αόριστη διάρκεια.

Όσοι διακονούν το διεθνές δίκαιο υποστηρίζουν πως μια αξίωση, έστω και παράνομη αν δεν αμφισβητηθεί, δημιουργεί τετελεσμένα. Και από αυτήν την άποψη έστω και αυτό που συνέβη με την άσκηση ήταν σημαντικό.

Την ίδια στιγμή που οι δύο ηγέτες συνομιλούσαν στην Άγκυρα, η Λιβύη προχωρούσε σε επίσημη ανακήρυξη και παραχώρηση οικοπέδων για έρευνες υδρογονανθράκων, συμπεριλαμβανομένων περιοχών που εμπίπτουν στο τουρκολιβυκό μνημόνιο νοτίως της Κρήτης. Στις σχετικές διαδικασίες εμφανίζονται μεγάλοι ενεργειακοί παίκτες: Eni, Qatar Energy, Repsol, MOL, TPAO, Chevron, ConocoPhillips, TotalEnergies. Δεν πρόκειται για συμβολικές κινήσεις· πρόκειται για εν δυνάμει δημιουργία τετελεσμένων.

Το timing αυτής της εξέλιξης δύσκολα μπορεί να θεωρηθεί τυχαίο. Η τουρκική εξωτερική πολιτική αποδίδει ιδιαίτερη σημασία στη σημειολογία και στον συγχρονισμό των κινήσεων.

Η σύμπτωση των λιβυκών αδειοδοτήσεων με την επίσκεψη του Έλληνα πρωθυπουργού στην Άγκυρα λειτούργησε ως υπενθύμιση ότι ο διάλογος δεν αναστέλλει τις στρατηγικές διεκδικήσεις. Θα κάνει κάτι, και τι, επ αυτών η Αθήνα; Τι νόημα έχουν τα ήρεμα νερά όταν δημιουργούνται τετελεσμένα;

Η σημειολογία αποτυπώθηκε και στο επίπεδο της υποδοχής. Τον Έλληνα πρωθυπουργό υποδέχθηκε στο αεροδρόμιο της Άγκυρας ο υπουργός Τουρισμού της Τουρκίας. Στη διπλωματία, οι λεπτομέρειες έχουν βαρύτητα.

Η πρακτική που απορρέει από το διεθνές πρωτόκολλο προβλέπει ότι ο αρχηγός κράτους ή κυβέρνησης γίνεται δεκτός στο σημείο εισόδου από τον υπουργό Εξωτερικών και στον χώρο άσκησης της κρατικής εξουσίας από τον ομόλογό του. Όταν επιλέγεται χαμηλότερο επίπεδο εκπροσώπησης, αυτό συνιστά πολιτικό μήνυμα. Μήνυμα υποβάθμισης της επίσκεψης.

Η σύγκριση με τον τρόπο που η Αθήνα υποδέχθηκε τον Ερντογάν σε προηγούμενη επίσκεψή του είναι αναπόφευκτη. Στη διεθνή πολιτική, οι συμβολισμοί εντάσσονται στο ευρύτερο αφήγημα ισχύος.

Η ίδια ανισορροπία διαφάνηκε και στη συνέντευξη Τύπου. Ο Μητσοτάκης εμφανίστηκε κινητικός, με έκδηλη ικανοποίηση που η συνάντηση πραγματοποιήθηκε. Ο Ερντογάν, αντίθετα, έδωσε την εικόνα βαριεστημένου που κάνει αγγαρεία και δεν προσέρχεται ως αιτών αλλά ως διαχειριστής της κατάστασης.

Η αναφορά του Ερντογάν στο διεθνές δίκαιο προβλήθηκε ως θετικό στοιχείο. Ωστόσο, το πρόβλημα δεν είναι η επίκληση του διεθνούς δικαίου, αλλά η ερμηνεία του. Μοιάζει συχνά σαν να υπάρχει ένα διεθνές δίκαιο για όλες τις χώρες και ένα «ειδικό» διεθνές δίκαιο για την Τουρκία. Διεθνές δίκαιο α λα τούρκα.

Η Άγκυρα δεν ισχυρίζεται ότι κινείται εκτός διεθνούς δικαίου. Αντιθέτως, θεμελιώνει τις διεκδικήσεις της στο ίδιο νομικό πλαίσιο που επικαλείται και η Ελλάδα — απλώς το ερμηνεύει διαφορετικά. Δύο είναι οι βασικοί πυλώνες αυτής της προσέγγισης: η θεωρία των «Γκρίζων Ζωνών», που συνιστά αναθεωρητική ανάγνωση των Συνθηκών του Λονδίνου (1913), της Λωζάννης (1923) και των Παρισίων (1947), και η θεωρία της «Γαλάζιας Πατρίδας», που αποτελεί τουρκική ερμηνεία του Δικαίου της Θάλασσας (UNCLOS III – 1982). Είναι αξιοσημείωτη η μελέτη επ αυτών του Δημήτρη Κόντη.

Για την Τουρκία του Ερντογάν, ακόμη και η έννοια της «δίκαιης λύσης» στην οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ τείνει να διαβάζεται ως αξίωση γεωγραφικής κατανομής που προσεγγίζει «το μισό Αιγαίο». Στην ανατολική Μεσόγειο οι τουρκικές αξιώσεις είναι ακόμη πιο μαξιμαλιστικές. Για την Άγκυρα, το Καστελόριζο, σχεδόν, δεν υπάρχει.

Δεν πρέπει να λησμονούμε ότι και μεγάλες δυνάμεις στο παρελθόν δεν αποδέχθηκαν κανόνες του Δικαίου της Θάλασσας όταν δεν τους συνέφεραν. Το διεθνές δίκαιο, στην πράξη, συχνά διαπλέκεται με το «δίκαιο του ισχυρού».

Στο επίπεδο της ουσίας, τι άλλαξε μετά τη συνάντηση; Το casus belli παραμένει, παρά την έκκληση Μητσοτάκη να το άρει η Τουρκία. Το τουρκολιβυκό μνημόνιο παραμένει. Οι NAVTEX συνεχίζονται. Οι πάγιες θέσεις δεν μεταβλήθηκαν. Η μόνη σταθερά είναι η συνέχιση του διαλόγου.

Ο διάλογος, όμως, δεν είναι αυτοσκοπός. Είναι εργαλείο. Και όταν διεξάγεται από θέση αγωνίας για τη διατήρησή του, κινδυνεύει να εκληφθεί ως ανάγκη — όχι ως επιλογή.

Η πολιτική των «ήρεμων νερών» μπορεί να είναι ορθολογική στρατηγική, εφόσον συνοδεύεται από σαφή όρια, αποτρεπτική ισχύ και ενεργή νομική αντεπίθεση. Αν, αντίθετα, περιορίζεται στην αποφυγή έντασης, τότε μετατρέπεται σε διαχείριση τετελεσμένων.

Το κεντρικό ερώτημα, λοιπόν, παραμένει: πρόκειται για διάλογο ισότιμων κρατών ή για σταδιακή προσαρμογή σε μια νέα ισορροπία που διαμορφώνει ο ισχυρότερος;

πηγή: εφημερίδα “Θεσσαλονίκη”

Μαρία Νεγρεπόντη Δελιβάνη: ο Βόρβορος των Αρχείων Επστάιν προσγειώνεται στην Ελλάδα

Από
anixneuseis
-
2

14.02.2026

Μαρία Νεγρεπόντη ΔελιβάνηΗ πρώτη Ελληνίδα Πρύτανης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Έγινε δεκτή στη Σχολή Νομικών και Οικονομικών Επιστημών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, το οποίο περάτωσε με άριστα. Με υποτροφία της Γαλλικής Κυβέρνησης, έγινε δεκτή στη Σχολή Νομικών και Οικονομικών Επιστημών της Σορβόννης, από όπου έλαβε δύο διπλώματα ανωτέρων σπουδών, στην Πολιτική Οικονομία και στις Οικονομικές Επιστήμες, καθώς και το κρατικό διδακτορικό της δίπλωμα με άριστα και έπαινο. Η διατριβή της δημοσιεύτηκε με δαπάνες του Εθνικού Κέντρου Ερευνών της Γαλλίας (CNRS) και δόθηκε ως τμήμα της βιβλιογραφίας των μεταπτυχιακών σπουδαστών καθώς το θέμα και κυρίως τα συμπεράσματα του θεωρήθηκαν πρωτοποριακά. Συμπλήρωσε τις οικονομικές της σπουδές στη London School of Economics.

Σίγουρα δεν ανταποκρίνεται στα πράγματα ο όρος «αποκαλύψεις» για όσα είδαν το φως της δημοσιότητας, μέσα από τα ρυπαρά αρχεία του Επστάιν και αναφέρονται στην, ήδη 16ετή ελληνική γενοκτονία.

Και τούτο, διότι όλα όσα, μέχρι στιγμής, επισημοποιήθηκαν ήταν γνωστά, θα έλεγα, από τις πρώτες τυραννικές σκηνές της ελληνικής τραγωδίας: για το πως η Ελλάδα κατέστη πειραματόζωο και Ιφιγένεια, για να σωθούν οι γερμανικές και γαλλικές τράπεζες, και για το πως υποχρεώθηκε να καταβάλει, δια βίου, ένα υπέρογκο χρέος που δεν ήταν δικό της.

Ουδεμία απάντηση των αρμοδίων: Στους Έλληνες, αλλά και ξένους οικονομολόγους, των οποίων οι θέσεις και διαμαρτυρίες, εναντίον του εγκλήματος στην Ελλάδα έχουν καταγραφεί λέξη προς λέξη και με ημερομηνίες, στις δικές μου πολυσέλιδες αναφορές, και όχι μόνο. Και στις διαμαρτυρίες, σχετικά με τα ακαταλόγιστα, που συνέβαιναν με το πρώτο, το δεύτερο και το τρίτο Μνημόνιο.

Σίγουρα, ο ελληνικός λαός που βιώνει μια καθολική καταστροφή, το υποτιθέμενο χρέος που τον βαρύνει είναι σήμερα ανώτερο από αυτό του 2010, δεν ξεσηκώθηκε εναντίον των συμφερόντων, που καθημερινά του αφαίρεσαν, και του αφαιρούν τη ζωή. Η εξήγηση της παθητικής αυτής στάσης, στον χρόνιο αφανισμό του, βρίσκει την απάντηση στη γνωστή θεωρία της Naomi Klein, που αναλύει το πως πείθεις λαό για την ενοχή του, παρότι δεν είναι ένοχος, αλλά θύμα.

Και τώρα που ο Επστάιν εξαφανίζει κάθε δικαιολογία περί άγνοιας των υπευθύνων, τα σχετικά αρχεία αφορούν:

Α) Τους πολιτικούς μας, και γενικότερα τους εκάστοτε αρμοδίους, που στα 16 αυτά βασανιστικά χρόνια για το σύνολο των μη ΕΛΙΤ Ελλήνων:

υπέγραψαν αιματηρά Μνημόνια,
έπεισαν τους Έλληνες ότι ήταν αναπόφευκτα τα δεινά τους «επειδή χρωστούσαν»,
αδιαφόρησαν για τις κατ’ επανάληψη δηλώσεις των αρμοδίων, ότι έγιναν τραγικά λάθη στα Μνημόνια και πρέπει να αναθεωρηθούν (βλ.Olivier Blanchard),
στο διάστημα των 16 αυτών εφιαλτικών ετών, διαβεβαίωναν το λαό ότι πάμε καλά, ότι τα μνημόνια τελείωσαν, ότι θαυμάζουν οι πάντες τα κατορθώματά μας.
Β) Την ΕΕ και Ευρωζώνη, όπου είμαστε μέλος, και που καταδικαστήκαμε να επωμιστούμε εσαεί, «χρέος που δεν ήταν δικό μας, για να σωθούν οι γερμανικές και γαλλικές τράπεζες». Ανατρέχω σε δήλωση κ. Βαρουφάκη, στο σχετικό βιβλίο του, όπου καταγράφει ότι ο ίδιος ανέφερε στην κυρία Christine Lagarde τις φονικές συνέπειες των Μνημονίων και εκείνη απάντησε: «το γνωρίζω, αλλά έχουμε πάει πολύ μακριά και δεν υπάρχει επιστροφή».

Γ) Το ΔΝΤ, του οποίου οι υπάλληλοι περνούσαν διακοπές χαρισάμενες στο Hilton, αφαιρώντας τη μπουκιά από τους εξαθλιωμένους Έλληνες και προσβάλλοντάς τους πολλαπλώς.

Δ) Και την ΕΛΙΤ, που δεν γνωρίζω ποιοι ανήκουν σε αυτήν, και δεν επιθυμώ να το γνωρίζω, αλλά αναφέρεται με κάποιους τρόπους στα αρχεία Επστάιν και, συνεπώς, συμμετέχει και αυτή στην καταστροφή της Ελλάδας.

Και τώρα με το έγκλημα εναντίον της πατρίδας μας τι μέλλει γενέσθαι;

Α)Ποινές και Τιμωρίες Ουδόλως θεωρώ τον εαυτό μου αρμόδιο, για καταδικαστικές αποφάσεις. Μόνο ο ελληνικός λαός αποφασίζει γι’ αυτές.

Υποθέτω, ότι όσοι θεωρούν υπαιτίους τους εαυτούς τους, ακόμη και όσοι δήλωσαν ότι «υπέγραψαν τα φονικά Μνημόνια, χωρίς να τα διαβάσουν, διότι δεν είχαν καιρό», θα έχουν φοβερές τύψεις, μέχρι το τέλος της ζωής τους. Και, δεν υπάρχει μεγαλύτερη τιμωρία από αυτήν.

Β) Αντιθέτως, αυτό που με ενδιαφέρει, όπως υποθέτω και κάθε Έλληνα και Ελληνίδα, είναι η διάσωση του ό,τι ακόμη μπορεί να διασωθεί.

Το αν η παρούσα Κυβέρνηση είναι αρμόδια να αναλάβει τη σωτηρία της χώρας, ό,τι απέμεινε δηλαδή από αυτήν, είναι θέμα που και πάλι περιέρχεται στη δικαιοδοσία του ελληνικού λαού.

Γ) Τέλος, παρότι δήλωσα ότι δεν είμαι αρμόδια για ποινές και καταδίκες, θεωρώ ωστόσο αρμόδιο τον εαυτό μου για την ακόλουθη ευχή: «Είθε, το όποιο σχήμα απόδοσης δικαιοσύνης στην Ελλάδα, να μην ακολουθήσει την επί 85 έτη τακτική, της περίπου αδράνειας του ελληνικού κράτους, να απαιτήσει το τεράστιο γερμανικό χρέος κατοχής».

newsbreak.gr

Κ. Χολέβας: ΕΙΝΑΙ Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΠΑΡΑΓΟΝΤΑΣ ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑΣ ή ΑΣΤΑΘΕΙΑΣ;

Από
anixneuseis
-
2

  • Kωνσταντίνος Χολέβας

Παρακολουθώντας στην τηλεόραση συζητήσεις με αφορμή  τη συνάντηση Μητσοτάκη-Ερντογάν και άλλες γενικότερες αναφορές για το κλίμα στις ελληνοτουρκικές σχέσεις παρατήρησα να επανέρχεται μία παλαιότερη άποψη που προτείνει με απλά λόγια: Ας το πάρουμε απόφαση. Η Τουρκία είναι ισχυρή λόγω πληθυσμού, στρατού και γεωγραφικής θέσης. Η Ευρώπη την χρειάζεται, ειδικά τώρα που ο Τράμπ δεν πιστεύει φανατικά στο ΝΑΤΟ. Άρα ας κάνουμε ότι δεν βλέπουμε την αυταρχικότητα του καθεστώτος και τις επεκτατικές διαθέσεις της.

Η άποψη αυτή πιθανόν να λέγεται καλοπροαίρετα, αλλά οδηγεί σε λανθασμένες αποφάσεις. Θυμίζω ότι κατά τις τελευταίες δεκαετίες ακούσθηκαν στην Ελλάδα φωνές που ισχυρίσθηκαν ότι πρέπει να υποχωρήσουμε απέναντι στην Τουρκία για διάφορους λόγους.

Πρώτα ακούσαμε την άποψη ότι πρέπει να στηρίξουμε τα κεμαλικά – μη ισλαμικά καθεστώτα πχ την κυβέρνηση του Γιλμάζ ή της Τσιλέρ για να μην έλθουν οι …κακοί ισλαμιστές. Τελικά η δήθεν μετριοπαθής Τσιλέρ προκάλεσε την κρίση των Ιμίων και ο δήθεν Ευρωπαϊστής Γιλμάζ παραδέχθηκε ότι η Τουρκία καίει τα νησιά μας.

Μετά ακούσαμε την υποχωρητική λογική με νέο επιχείρημα: Να αξιοποιήσουμε την οικονομική διπλωματία και την κοινωνία των πολιτών ώστε να λύσουμε τα προβλήματα. Αγοράσθηκε από ελληνικά συμφέροντα η τουρκική FINANS BANK, έγιναν δηλώσεις φιλίας μεταξύ δημάρχων των δύο χωρών, αλλά ο εθνικισμός και ο νέος Οθωμανισμός της γείτονος ενισχύθηκε. Δεν κάμφθηκε!

Και ας μην ξεχνούμε την περίφημη διπλωματία των σχολικών βιβλίων. Ήταν η κεντρική γραμμή επί κυβερνήσεων Κ. Σημίτη. Είδαμε άρθρα πανεπιστημιακών που μάς καλούσαν να ενσωματώσουμε μία …νέα εθνική ταυτότητα για να κατανοήσουμε τον άλλο, δηλαδή την Τουρκία. Είδαμε σχολικά βιβλία που μιλούσαν για «συνωστισμό»  στη Σμύρνη και άλλα παρόμοια. Όμως τα σχολικά βιβλία της Τουρκίας δεν άλλαξαν ούτε μία τελεία ως προς το εθνικιστικό περιεχόμενό τους.

Και τώρα μάς προτείνουν να στηρίξουμε τη στενότερη συνεργασία της Τουρκίας με την Ευρώπη και με χρηματοδοτικά προγράμματα, όπως ο SAFΕ, και να μην πολυασχολούμαστε με την έλλειψη δημοκρατίας ή με τις προκλητικές δηλώσεις για τη Θράκη. Άραγε αν είχαμε δίπλα μας το θεοκρατικό Ιράν θα έλεγαν τα ίδια; Ότι είναι ισχυρό, άρα ας μην ασχολούμαστε με την καταπίεση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων; Όλα αυτά θυμίζουν τη λογική των Αγγλογάλλων στο Μόναχο του 1938: Δεν μας απασχολεί το καθεστώς του Χίτλερ αρκεί να «εξασφαλίσουμε την ειρήνη»! Και εξασφάλισαν πόλεμο, διότι αποθράσυναν τους επεκτατικούς δικτάτορες Γερμανίας και Ιταλίας!

Ευτυχώς υπάρχουν και αντίθετες απόψεις για την αντιμετώπιση της Τουρκίας και όχι μόνον εντός Ελλάδος. Την ίδια ημέρα που πραγματοποιήθηκε το Ανώτατο Συμβούλιο Συνεργασίας Ελλάδος-  Τουρκίας στην Άγκυρα, συναντήθηκαν στην Ουάσιγκτον βουλευτές και διεθνολόγοι από την πρωτοβουλία 3+1: Ελλάς, Κύπρος, Ισραήλ και ΗΠΑ. Στη συνάντηση που οργανώθηκε από το Ισραηλινό Κοινοβούλιο – Κνεσέτ και από το Middle East Forum ακούσθηκαν, μεταξύ άλλων, και οι ακόλουθες τοποθετήσεις (Καθημερινή, 12.2.2026):

Ο Ρεπουμπλικανός βουλευτής των ΗΠΑ Ρόντι Φιν χαρακτήρισε την Τουρκία ως παράγοντα αστάθειας με νεο-οθωμανικές φιλοδοξίες. Ο Ισραηλινός βουλευτής Οχάν Ταλ κατηγόρησε την Τουρκία ότι προστατεύει ισλαμιστικά κινήματα. Και ο Κύπριος βουλευτής Χάρης Γεωργιάδης δήλωσε ότι η Τουρκία είναι ένα αυταρχικό, εθνικιστικό και αναθεωρητικό κράτος.

Ας μην επαναλάβουμε τα λάθη του παρελθόντος. Η υποχωρητικότητα βλάπτει!

Άρθρο στα ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ, 14.2.2026

Περισσότερα

O Geoffrey Pyatt στο Oslo Energy Forum 2026: Κρίσιμα Ορυκτά, Αλουμίνιο και Ενεργειακή Ασφάλεια

Από
anixneuseis
-
0
Landon Derentz (Atlantic Council), Eivind Kallevik (Norsk Hydro), Geoffrey Pyatt (McLarty Associates), και η συντονίστρια Siri Lill Mannes. 
Ο Παναγιώτης Παύλος με τον Τζέφρυ Πάγιατ

Παναγιώτης Παύλος

ΟΣΛΟ, Νορβηγία

 

Ολοκληρώθηκε την περασμένη Πέμπτη στο Όσλο το Oslo Energy Forum 2026 με θέμα: «Ενέργεια και ασφάλεια σε αβέβαιους καιρούς – Μια νέα παγκόσμια τάξη;», στο ιστορικό χώρο του Holmenkollen, όπου η διεθνής κοινότητα συζήτησε τις προκλήσεις και τις προοπτικές της παγκόσμιας ενεργειακής μετάβασης. Ο πρώην Πρέσβης των ΗΠΑ στην Αθήνα, Geoffrey R. Pyatt, και πλέον Ανώτερος Διευθυντής του Τμήματος Ενέργειας και Κρίσιμων Ορυκτών στη McLarty Associates, ξεχώρισε με τις παρεμβάσεις του για τη στρατηγική σημασία των κρίσιμων ορυκτών, τη διατλαντική συνεργασία, την ενεργειακή ασφάλεια και τη γεωπολιτική διάσταση της ενεργειακής κρίσης.

Αναφερόμενος στη μακροχρόνια συνεργασία ΗΠΑ–Νορβηγίας, ο κ. Pyatt τόνισε:

«Πριν από τέσσερα χρόνια, όταν η Ρωσία άρχισε να περιορίζει τις παραδόσεις φυσικού αερίου προς την Ευρώπη στο πλαίσιο μιας υβριδικής στρατηγικής για την πλήρη εισβολή στην Ουκρανία, ο νορβηγικός αγωγός φυσικού αερίου και το αμερικανικό LNG ήρθαν να διασώσουν την κατάσταση. Αργότερα, είχα την τιμή να συνσυντονίσω, μαζί με τον Υπουργό Πετρελαίου και Ενέργειας Terje Aasland, τον Διάλογο ΗΠΑ–Νορβηγίας για την Ενέργεια και το Κλίμα, εμβαθύνοντας τη συνεργασία στην ενεργειακή ασφάλεια, τις αλυσίδες εφοδιασμού κρίσιμων ορυκτών και τη στήριξη στην Ουκρανία. Σε αυτό το πλαίσιο ήταν μεγάλη χαρά να συμμετάσχω στο Oslo Energy Forum αυτή την εβδομάδα».

Geoffrey Pyatt, Vijay Swarup, και Jason Bordoff.

Ο κ. Pyatt συμμετείχε στα πάνελ: «Ο ρόλος των κρίσιμων ορυκτών και υλικών» μαζί με τον Landon Derentz, Αντιπρόεδρο Ενέργειας και Υποδομών στο Atlantic Council, και τον Eivind Kallevik, Πρόεδρο και Διευθύνοντα Σύμβουλο της Norsk Hydro, και «Προκλήσεις για τη Βιομηχανία Ενέργειας» με τον Jason Bordoff, Ιδρυτικό Διευθυντή του CGEP (Κέντρο για την Παγκόσμια Ενεργειακή Πολιτική) του Πανεπιστημίου Columbia, και τον Vijay Swarup, πρώην Ανώτερο Διευθυντή Στρατηγικής για το Κλίμα και την Τεχνολογία.

Οι συζητήσεις επικεντρώθηκαν στην ανθεκτικότητα των αλυσίδων εφοδιασμού κρίσιμων ορυκτών, στη στρατηγική αυτονομία σε υλικά όπως το αλουμίνιο, και στον ρόλο της ενεργειακής πολιτικής για τη βιομηχανική ανθεκτικότητα. Ένα από τα βασικά συμπεράσματα ήταν ότι η μετάβαση από τη φιλοδοξία στην εκτέλεση απαιτεί ευθυγράμμιση της ενεργειακής πολιτικής, της βιομηχανικής στρατηγικής και της πολιτικής ανακύκλωσης. Η ανθεκτικότητα στην παραγωγή αλουμινίου έχει δύο διαστάσεις: βραχυπρόθεσμα, η ενίσχυση της ανακύκλωσης εντός της περιοχής ενισχύει την ασφάλεια εφοδιασμού και μειώνει την κατανάλωση ενέργειας· μακροπρόθεσμα, η στρατηγική αυτονομία εξαρτάται από τη διαθεσιμότητα ανταγωνιστικής και αξιόπιστης ενέργειας.

Ο Πρέσβης Pyatt αναφέρθηκε επίσης στις γεωπολιτικές προκλήσεις, τονίζοντας τη σημασία της στήριξης της Ουκρανίας καθώς η Ρωσία συνεχίζει να πλήττει ενεργειακές υποδομές της χώρας:

«Ήταν σημαντικές οι παρατηρήσεις του (Νορβηγού) Υπουργού Εξωτερικών Espen Barth Eide σχετικά με τις επιθέσεις του Κρεμλίνου σε ενεργειακές υποδομές. Είναι κρίσιμο για όλους μας να διατηρήσουμε τη στήριξη στον ενεργειακό τομέα, ενώ προωθούμε την άμεση εκεχειρία που έχουν ζητήσει η Ουκρανία, οι ΗΠΑ, η Νορβηγία και η ΕΕ. Αξίζουν συγχαρητήρια στο νορβηγικό Υπουργείο Εξωτερικών για την ισχυρή ηγεσία στην ομάδα στήριξης του ενεργειακού τομέα G7+ και τη σταθερή εστίαση στη διάσταση της ενέργειας κατά την απάντηση του NATO στην πλήρους κλίμακας ρωσική εισβολή».

Ο Τζέφρι Πάιατ στο Oslo Energy Forum 2026.

Με την εμπειρία του ως Αναπληρωτής Υπουργός στο Γραφείο Ενεργειακών Πόρων των ΗΠΑ, ο Τζέφρι Πάιατ ανέλυσε τις αδυναμίες των αλυσίδων εφοδιασμού, τον ρόλο των κρίσιμων ορυκτών και τη στρατηγική σημασία της Αρκτικής και της Γροιλανδίας για την Ευρώπη και τις ΗΠΑ.

Η παρουσία του κ. Pyatt υπογράμμισε τη στενή συνεργασία ΗΠΑ–Νορβηγίας, η οποία ενισχύεται από την κοινή δήλωση των δύο χωρών, κατά το 2023, για ασφαλείς και βιώσιμες αλυσίδες εφοδιασμού και καθαρές τεχνολογίες. Καθ’ όλη τη διάρκεια του φόρουμ στο Όσλο, οι συζητήσεις ανέδειξαν την ενεργειακή μετάβαση ως ευκαιρία και πρόκληση ταυτόχρονα για την Ευρώπη και την παγκόσμια κοινότητα.

Ολοκληρώνοντας την παρέμβασή του ο Αμερικανός Πρέσβης επεσήμανε ότι η ενεργειακή μετάβαση και η ασφάλεια των κρίσιμων ορυκτών δεν είναι μόνο οικονομικής φύσης ζητήματα, αλλά και κεντρικοί παράγοντες γεωπολιτικής σταθερότητας.

Το Oslo Energy Forum 2026 επιβεβαίωσε τη σημασία του ως διεθνές γεγονός υψηλού επιπέδου, με συμμετοχή προσωπικοτήτων όπως ο Πρωθυπουργός της Νορβηγίας Jonas Gahr Støre, ο Υπουργός Εξωτερικών Espen Barth Eide, ο Αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων Eirik Kristoffersen, ο επικεφαλής του Νορβηγικού Ταμείου Πετρελαίου Nicolai Tangen, ο πρώην πρέσβης της Νορβηγίας στην Αθήνα Frode Øyvind Andersen, ο Παγκόσμιος Διευθυντής του Τμήματος Ενέργειας και Εξορυκτικών Βιομηχανιών της World Bank Δημήτριος Παπαθανασίου, καθώς και πρεσβευτές από πολλές χώρες της Λατινικής Αμερικής, της Ευρώπης και της Ασίας. Η παρουσία τους επισφράγισε τη στρατηγική σημασία του φόρουμ για την Ευρώπη, το NATO και τη διεθνή ενεργειακή κοινότητα.

Οι παρεμβάσεις του Πρέσβη Pyatt, μαζί με τις υψηλού επιπέδου συζητήσεις και τα μηνύματα συνεργασίας, επισφράγισαν τον καίριο ρόλο των κρίσιμων ορυκτών, της στρατηγικής αυτονομίας και της συνεργασίας ΗΠΑ–Νορβηγίας στη νέα παγκόσμια ενεργειακή τάξη.

LIVEBLOG: Διάσκεψη Ασφαλείας Μονάχου: Ο κόσμος «υπό διάλυση»

Από
anixneuseis
-
0
Δήμητρα Κυρανούδη, αποστολή | Κώστας Αργυρός | Στέφανος Γεωργακόπουλος | Γιάννης Παπαδημητρίου | Γιώργος Πασσάς | Ιωσηφίνα Τσαγκαλίδου

Σε αναζήτηση απαντήσεων στην εποχή Τραμπ, με τις σταθερές του παρελθόντος να χάνονται και νέες δυνάμεις να διεκδικούν το δικό τους μερίδιο ισχύος στη νέα διεθνή τάξη πραγμάτων.

Ο πλανήτης στρέφει το βλέμμα στο ΜόναχοΕικόνα: Muhammed Kafadar/DW 

Τα βασικά εν συντομία

Το καθιερωμένο ραντεβού στην πρωτεύουσα της Βαυαρίας, η μεγαλύτερη παγκοσμίως συνάντηση για θέματα άμυνας και ασφάλειας, διεξάγεται φέτος σε ένα εντελώς διαφορετικό πλαίσιο. Ο πρόεδρος της Διάσκεψης, Βόλφγκανγκ Ίσινγκερ, δήλωσε προ ημερών ότι «το οικοδόμημα της διεθνούς τάξης αυτή τη στιγμή γκρεμίζεται». Ο Ντόναλντ Τραμπ έχει μετατρέψει τις ΗΠΑ από σταθεροποιητικό σε αστάθμητο παράγοντα και οι Ευρωπαίοι, και μαζί τους και ο υπόλοιπος πλανήτης, αναζητούν τις δικές τους νέες ισορροπίες.

Πέρυσι, ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, Τζέι Ντι Βανς, είχε ταράξει τα νερά με απαξιωτικές δηλώσεις για τους Ευρωπαίους. Φέτος, αναμένεται ο πιο μετριοπαθής υπουργός Εξωτερικών, Μάρκο Ρούμπιο, και μετά το Νταβός και την προσωρινή τουλάχιστον «λήξη συναγερμού» για τη Γροιλανδία υπάρχει η ελπίδα για κάποιες δηλώσεις που θα καθησυχάσουν κάπως τις ανησυχίες για πλήρη εκτροχιασμό τής μέχρι τώρα παγκόσμιας τάξης πραγμάτων. Αυτό πάντως δεν αλλάζει την ανάγκη για αναθεώρηση σταθερών που, όπως φαίνεται και από το πρόγραμμα, θα κυριαρχήσει ως θέμα στα περισσότερα φετινά πάνελ.

Ογκώδεις και βροντερές αναμένονται και οι εκδηλώσεις εκτός της Διάσκεψης, καθώς έχουν εξαγγελθεί μεγάλες αντιπολεμικές διαδηλώσεις και αναμένεται η συμμετοχή δεκάδων χιλιάδων πολιτών. Για τουλάχιστον ένα τριήμερο, το Μόναχο θα βρίσκεται σε «αναβρασμό» από κάθε άποψη.

Η Ελληνική Σύνταξη της DW θα μεταδίδει καθημερινά από το πρωί της Παρασκευής τα σημαντικότερα νέα σε διαρκή ροή.

Μόνιμο μηχανισμό ασφαλείας ρευστότητας του ευρώ ανακοίνωσε η Λαγκάρντ

Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) ανακοίνωσε σχέδια για να καταστήσει τον μηχανισμό ασφαλείας ρευστότητας του ευρώ μόνιμο και διαθέσιμο παγκοσμίως. Η κίνηση, που αποσκοπεί στην ενίσχυση του ρόλου του ευρώ στο παγκόσμιο εμπόριο, ανακοινώθηκε στη Διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου, όπου βρίσκεται η Πρόεδρος της ΕΚΤ, Κριστίν Λαγκάρντ.

Μέχρι τώρα, η πρόσβαση σε αυτές τις γραμμές repos, μια σημαντική πηγή χρηματοδότησης κατά τη διάρκεια των πιέσεων στην αγορά, περιοριζόταν σε μια μικρή ομάδα, κυρίως χωρών της Ανατολικής Ευρώπης. Η Λαγκάρντ έβλεπε εδώ και καιρό τη διευκόλυνση ως εργαλείο για την ενίσχυση της παγκόσμιας εμβέλειας του ευρώ.

«Η ΕΚΤ πρέπει να είναι προετοιμασμένη για ένα πιο ασταθές περιβάλλον», δήλωσε η Λαγκάρντ στο Μόναχο. «Πρέπει να αποφύγουμε μια κατάσταση όπου αυτή η πίεση θα προκαλέσει μαζικές πωλήσεις τίτλων σε ευρώ στις παγκόσμιες αγορές χρηματοδότησης, κάτι που θα μπορούσε να παρεμποδίσει τη μετάδοση της νομισματικής μας πολιτικής», πρόσθεσε.

Το εργαλείο αυτό θα είναι ανοιχτό σε όλες τις κεντρικές τράπεζες παγκοσμίως από το τρίτο τρίμηνο του 2026. «Αυτή η διευκόλυνση ενισχύει επίσης τον ρόλο του ευρώ», δήλωσε η Λαγκάρντ. «Η διαθεσιμότητα ενός δανειστή έσχατης ανάγκης για τις κεντρικές τράπεζες παγκοσμίως ενισχύει την εμπιστοσύνη για επενδύσεις, δανεισμό και συναλλαγές σε ευρώ, γνωρίζοντας ότι η πρόσβαση θα είναι εφικτή κατά τη διάρκεια διαταραχών της αγοράς».

Όταν οι τράπεζες δεν μπορούν να λάβουν χρηματοδότηση από την αγορά, η γραμμή repo επιτρέπει στους δανειστές να δανείζονται ευρώ από την ΕΚΤ έναντι υψηλής ποιότητας εξασφαλίσεων, τα οποία θα αποπληρωθούν στη λήξη τους μαζί με τους τόκους. Η νέα διευκόλυνση θα παρέχει μόνιμη πρόσβαση έως και 50 δισεκατομμυρίων ευρώ.

Η ανακοίνωση έρχεται εν μέσω αβεβαιότητας γύρω από το δολάριο ΗΠΑ, εν μέρει λόγω του όγκου του εμπορίου με άλλες χώρες και της απρόβλεπτης οικονομικής πολιτικής του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ.

DW

ΓEΡMANIA:Αναλαμβάνει… «υπουργός» Αμύνης της ΕΕ;

Από
anixneuseis
-
1

 

Από τον Bruno Alomar*          

Le Figaro 13-2-26

Ο Αμερικανός πρεσβευτής στο Βερολίνο δήλωσε, πριν λίγες εβδομάδες, ότι  ένας Γερμανός θα μπορούσε να αντικαταστήσει τον Αμερικανό διοικητή των ευρωπαϊκών δυνάμεων του ΝΑΤΟ (SACEUR).

Το ξέσπασμα  του πολέμου στην Ουκρανία  στις 24 Φεβρουαρίου 2022 θα έπρεπε να είχε φέρει τη Γαλλία, την κορυφαία στρατιωτική δύναμη της ΕΕ και τη μόνη πυρηνική δύναμη μετά το Ηνωμένο Βασίλειο, ξανά στην καρδιά του ευρωπαϊκού παιχνιδιού. Για έναν απλό λόγο. Η γκωλική διαίσθηση, η οποία έχει διαποτίσει ολόκληρη τη σχέση της Γαλλίας με τον κόσμο από τότε που απέκτησε μια ανεξάρτητη πυρηνική δύναμη κρούσης, είναι ορθή: πριν από την αγορά, πριν από την οικονομία, η πολιτική -δηλαδή, η επιβίωση σε μια θεμελιωδώς χομπσιανή διεθνή κοινωνία- έχει προτεραιότητα. Ένα σκληρό μάθημα για τις ευρωπαϊκές -και ακόμη και τις γαλλικές- άρχουσες ελίτ που μπόρεσαν να βλέπουν τον κόσμο μόνο υπό το πρίσμα της οικονομίας.

Ωστόσο, η άμυνα της Ευρώπης δεν χτίζεται  υπό τη φυσική ηγεσία της Γαλλίας. Σε μια αντιστροφή, την ειρωνεία της οποίας θα έπρεπε να σκεφτούν οι απολογητές της γαλλο-γερμανικής συνεργασίας  , είναι η Γερμανία, η οποία, χάρη στις γαλλικές παραχωρήσεις, έχει κυριαρχήσει στην ΕΕ τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια, που έχει αρχίσει να διαρθρώνει τα αμυντικά ζητήματα σύμφωνα με τα δικά της συμφέροντα. Πώς βρίσκεται η Γερμανία, μια πολιτική δύναμη από το 1949, στα πρόθυρα της επίτευξης αυτού του κατορθώματος; Για να παραφράσουμε τον Paul Valéry στο Η Γερμανική Κατάκτηση  (1897), μεθοδικά, μέσα από μια σειρά δυνατών σημείων.

Πλεόνασμα 243 δις ευρώ!

Πρώτα και κύρια: η βιομηχανία. Η Γερμανία, της οποίας οι δυσκολίες συχνά τονίζονται στο Παρίσι, παραμένει μια τρομερή βιομηχανική δύναμη. Αξίζει να θυμηθούμε ότι το 2024, το εμπορικό της πλεόνασμα ανήλθε σε 243 δις ευρώ (μόλις 6 δις ευρώ λιγότερο από το ρεκόρ των 249 δις ευρώ το 2016 – Destatis).

Στη Γερμανία βρίσκεται σε εξέλιξη η μερική μετατροπή της  σε αμυντική. Ήδη, η Rheinmetall παράγει περισσότερα βλήματα των 155 χιλιοστών από την αμερικανική αμυντική βιομηχανία.

Η μερική μετατροπή της γερμανικής βιομηχανίας σε αμυντική βιομηχανία βρίσκεται σε εξέλιξη. Με κορυφαίες εταιρείες όπως η Rheinemetall, η οποία, για παράδειγμα, έχει ανακοινώσει ότι σύντομα θα παράγει 1,5 εκ. βλήματα 155 χιλιοστών, περισσότερα από ολόκληρη την αμερικανική αμυντική βιομηχανία. Αυτό θα επιτευχθεί, εάν χρειαστεί, μέσω συνεργασίας με ευρωπαϊκές εταιρείες (όπως η ιταλική Leonardo) ή μη ευρωπαϊκές (όπως η αμερικανική εταιρεία Anduril, μια ναυαρχίδα της σύγκλισης μεταξύ τεχνολογίας και αμερικανικής αμυντικής βιομηχανίας).

Δημόσιο χρέος: Μόνο 63% του ΑΕΠ

Δεύτερο πλεονέκτημα: οικονομική ισχύς. Η αύξηση των ευρωπαϊκών στρατιωτικών προϋπολογισμών, που οφείλεται στις δυναμικές ενέργειες του Ντόναλντ Τραμπ, επισημοποιήθηκε στη σύνοδο κορυφής της Χάγης στις 25 Ιουνίου 2025. Ας είναι έτσι. Εκτός του ότι η Γερμανία δεν είναι μια Γαλλία με οικονομικά προβλήματα. Για τα 15 χρόνια που ακολούθησαν την κρίση της Lehman Brothers το 2008, η Γερμανία, η οποία επικρίθηκε έντονα από τη Γαλλία γι’ αυτό, διατήρησε τα δημόσια οικονομικά της στην επιφάνεια κατοχυρώνοντας την απαγόρευση των ελλειμμάτων στο σύνταγμά της. Το αποτέλεσμα;  Με χρέος 63% του ΑΕΠ , η επίτευξη του 100% -μια κατάσταση που θα ήταν ακόμα καλύτερη από αυτή της Γαλλίας, της οποίας τα δημόσια οικονομικά δεν βρίσκονται πλέον υπό έλεγχο- θα επέτρεπε στη Γερμανία να επενδύσει περίπου 2 τρις ευρώ. Με απλά λόγια: το γερμανικό μυρμήγκι θα χρησιμοποιήσει στην άμυνα την ισχύ πυρός που συγκέντρωσε υπομονετικά ενώ η Γαλλία εργαζόταν 35 ώρες την εβδομάδα, προσλάμβανε δημόσιους υπαλλήλους και αρνιόταν να αυξήσει το όριο ηλικίας συνταξιοδότησης.

Ursula von der Leyen και Manfred Weber

Τρίτο πλεονέκτημα: η ΕΕ ως Αρχιμήδειος μοχλός. Η Γαλλία, με το Ευρωπαϊκό Ταμείο Άμυνας και τη δημιουργία ενός Ευρωπαίου Επιτρόπου Άμυνας, υπερηφανευόταν που είχε αρχίσει να προσηλυτίζει την ΕΕ στους κινδύνους του κόσμου. Η Γερμανία, με τον ζήλο των νεοπροσηλυτισμένων, σπεύδει να καλύψει το κενό. Αυτό είναι εμφανές στο προσωπικό της, καθώς τόσο το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο (Manfred Weber**) όσο και η Επιτροπή ( Ursula von der Leyen ), και γενικότερα η ΕΕ στο σύνολό της, δεν ήταν ποτέ τόσο γερμανικές. Είναι επίσης εμφανές στις αντιλήψεις της. Ο ορντολιμπεραλισμός, γερμανικής ουσίας, παραμένει το DNA της ΕΕ. Η Γερμανία ξέρει πώς να τον χρησιμοποιήσει, ιδιαίτερα εναντίον της Γαλλίας. Αγωνίζεται με νύχια και με δόντια ενάντια στην ιδέα της κοινοτικής προτίμησης στις προμήθειες όπλων, μια ιδέα που υποστηρίχθηκε ανεπιτυχώς από τη Γαλλία. Πιέζει ώστε τα ζητήματα όπλων να αντιμετωπίζονται υπό το πρίσμα των κανόνων της αγοράς. Και υποστηρίζει τον έλεγχο των εξαγωγών όπλων από την Επιτροπή – δηλαδή το Βερολίνο. Με λίγα λόγια, διασπώντας την ισορροπία που έχει χτίσει η Γαλλία μεταξύ επιχειρησιακών αναγκών, πολιτικού οράματος και βιομηχανικών δυνατοτήτων.

ΝΑΤΟ: Οι ΗΠΑ παραδίνουν στη Γερμανία!

Τέταρτο πλεονέκτημα: Το ΝΑΤΟ, που εξυπηρετεί τα γερμανικά συμφέροντα. Πέρα από τα τρέχοντα γεγονότα, το γεγονός παραμένει ότι κανείς στην Ευρώπη δεν θέλει πραγματικά το τέλος του ΝΑΤΟ. Από την άλλη πλευρά, η Γερμανία κατανοεί ότι ο έλεγχος του ορισμού των απαιτήσεων δυνατοτήτων της Συμμαχίας είναι ζωτικής σημασίας από βιομηχανικής και εμπορικής άποψης για τον μετασχηματισμό που επιδιώκει να πραγματοποιήσει. Για τον σκοπό αυτό, τοποθετεί τους ανθρώπους της εντός της Συμμαχίας. Ακόμα περισσότερο, δείχνει έτοιμη – όπως την παροτρύνουν ο αγγλοσαξονικός τύπος και ορισμένοι Γάλλοι ηγέτες, οι οποίοι απαιτούν εδώ και δεκαετίες να αναλάβει η Γερμανία έναν πολιτικό ρόλο ανάλογο με την οικονομική της ισχύ – να αναλάβει τη σκυτάλη από μια Αμερική που έχει εμμονή με τον αγώνα για ηγεμονία με την Κίνα. Δεν δήλωσε ο Αμερικανός πρέσβης στο ΝΑΤΟ, Whittaker, πριν από λίγες εβδομάδες ότι ένας Γερμανός θα μπορούσε να αντικαταστήσει τον παραδοσιακό Αμερικανό στην κεφαλή της Ευρωπαϊκής Διοίκησης της Συμμαχίας (SACEUR);

Η ανάληψη των αμυντικών θεμάτων από τη Γερμανία είναι αναμφισβήτητα αριστοτεχνική. Απρόσκοπτη σε έναν κόσμο γεμάτο προκλήσεις, εκμεταλλεύεται επιδέξια τις αδυναμίες μας για να υπερασπιστεί τα συμφέροντά της. Αλλά το πραγματικό ζήτημα βρίσκεται αλλού. Αφορά φυσικά τη Γαλλία, η οποία είναι ανίκανη να αξιοποιήσει τα πολύ πραγματικά στρατιωτικά της πλεονεκτήματα για να αναλάβει τον ρόλο που της αξίζει, ή ακόμα και να υπερασπιστεί τα μοναδικά της χαρακτηριστικά. Αφορά την Ευρώπη ευρύτερα. Διότι όταν κάποιος σκέφτεται πώς η Γερμανία έχει σύρει όλους τους εταίρους της σε μια αποτυχημένη ενεργειακή μετάβαση, ανατριχιάζει για τη ζημιά που θα μπορούσε να προκαλέσει στην ουσιαστική ενίσχυση της ευρωπαϊκής άμυνας. Είναι καιρός το Παρίσι να το συνειδητοποιήσει αυτό.

*Ο Bruno Alomar μεταξύ 2007-2011 ήταν ανώτερος χειριστής υποθέσεων στη Γενικής Διεύθυνσης Ανταγωνισμού της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Είναι πρώην καθηγητής ευρωπαϊκού δικαίου και πολιτικών στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης και ευρωπαϊκών υποθέσεων, όπου συνεχίζει να διδάσκει με μερική απασχόληση. Έχει γράψει και συνυπογράψει βιβλία και εγχειρίδια για τα ευρωπαϊκά ζητήματα και άρθρα γνώμης για μια σειρά γαλλόφωνων εκδόσεων.2018).

** Ο Μάνφρεντ Βέμπερ είναι Γερμανός πολιτικός, επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο..

Πηγή:https://www.lefigaro.fr/vox/monde/comment-l-allemagne-est-en-train-de-prendre-le-pouvoir-sur-les-questions-de-defense-en-europe-20260213

Χρησιμοποίησα AI chatbots ως πηγή ειδήσεων για έναν μήνα — και αποδείχθηκαν αναξιόπιστα και γεμάτα σφάλματα

Από
anixneuseis
-
0

Martin LaMonica
Διευθυντής Εκδοτικών Έργων και Ενημερωτικών Δελτίων
The Conversation U.S.

Για να ακούσει κανείς ορισμένους να περιγράφουν το μέλλον, μοιάζει αναπόφευκτο ότι οι καταναλωτές θα στραφούν στα chatbots τεχνητής νοημοσύνης για την καθημερινή τους ενημέρωση. Αντί να ανοίγει κανείς το email, μια εφαρμογή ειδήσεων ή την αρχική σελίδα ενός μέσου, θα βασίζεται σε ένα bot που θα «σαρώνει» το διαδίκτυο και θα παραδίδει ένα προσωποποιημένο πακέτο ειδήσεων — σαν έναν καλοπροαίρετο βοηθό που σε γνωρίζει καλά.

Αυτό μπορεί να συμβεί κάποια μέρα, όμως ένα πείραμα που πραγματοποίησε ο καθηγητής δημοσιογραφίας Jean-Hugues Roy από το Université du Québec à Montréal θα έπρεπε να σας κάνει να το σκεφτείτε δύο φορές πριν εμπιστευθείτε σήμερα τα chatbots για την ενημέρωσή σας. Οι αναγνώστες αυτού του ενημερωτικού δελτίου γνωρίζουν ασφαλώς τον όρο «παραισθήσεις» (hallucinations), που χρησιμοποιείται για το περιεχόμενο το οποίο παράγουν τα μεγάλα γλωσσικά μοντέλα χωρίς να ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Στον χώρο της ειδησεογραφίας, όπως διαπίστωσε ο Roy, αυτό έχει σοβαρές συνέπειες.

Στο άρθρο του περιγράφει την εμπειρία του δοκιμάζοντας τα πλέον προηγμένα εργαλεία, όπου εντόπισε όχι μόνο «παραισθήσεις», αλλά και προβληματικό πλαίσιο παρουσίασης, καθώς και δυσκολίες επαλήθευσης πληροφοριών ακόμη και από αξιόπιστες πηγές. «Λίγες ημέρες αφότου δημοσίευσα τη γαλλική εκδοχή αυτού του άρθρου, δημοσιεύθηκε μια έκθεση από 22 δημόσιους ραδιοτηλεοπτικούς οργανισμούς με παρόμοια ευρήματα», σημειώνει.

Δημοσιεύθηκε: 11 Ιανουαρίου 2026, 1:10 μ.μ. GMT

Συγγραφέας
Jean-Hugues Roy
Καθηγητής, École des médias, Université du Québec à Montréal (UQAM)

Ήταν χαριτωμένο. Αλλά παρέμενε ψέμα. Το Gemini επινόησε ένα ειδησεογραφικό μέσο που δεν υπάρχει και το ονόμασε fake-example.ca (ή exemplefictif.ca, στα γαλλικά).

Το σύστημα γενετικής τεχνητής νοημοσύνης της Google ανέφερε ότι το υποτιθέμενο αυτό μέσο μετέδωσε πως είχε κηρυχθεί απεργία οδηγών σχολικών λεωφορείων στις 12 Σεπτεμβρίου 2025 στο Κεμπέκ. Όμως δεν ήταν αυτός ο λόγος που διαταράχθηκαν εκείνη την ημέρα οι σχολικές μεταφορές. Η διακοπή οφειλόταν στην απόσυρση λεωφορείων της Lion Electric λόγω τεχνικού προβλήματος.

Αυτή η «δημοσιογραφική παραισθηση» είναι ίσως το πιο ακραίο παράδειγμα κατασκευής που εντόπισα σε ένα πείραμα που διήρκεσε περίπου έναν μήνα. Ωστόσο, βρήκα και πολλές άλλες περιπτώσεις.

Στροφή στα AI chatbots για ενημέρωση

Ως καθηγητής δημοσιογραφίας με εξειδίκευση στην πληροφορική, χρησιμοποιώ τεχνητή νοημοσύνη πολύ πριν από την εμφάνιση του ChatGPT το 2022. Σύμφωνα με την πιο πρόσφατη Έκθεση Ψηφιακών Ειδήσεων του Reuters Institute for the Study of Journalism, το 6% των Καναδών περιλάμβανε γενετικά AI chatbots στις πηγές ενημέρωσής του το 2024.

Ήθελα να διαπιστώσω πόσο καλά μπορούν αυτά τα εργαλεία να με ενημερώσουν για όσα συμβαίνουν στην περιοχή μου. Θα μου παρείχαν ακριβή και τεκμηριωμένα στοιχεία ή απλώς «ειδησεογραφικό θόρυβο»;

Κάθε πρωί τον περασμένο Σεπτέμβριο, έθετα στα ίδια επτά συστήματα γενετικής τεχνητής νοημοσύνης την ίδια ανοιχτή ερώτηση (στα γαλλικά):

«Δώσε μου τα πέντε σημαντικότερα ειδησεογραφικά γεγονότα στο Κεμπέκ σήμερα. Ταξινόμησέ τα κατά σειρά σπουδαιότητας. Συνόψισε το καθένα σε τρεις προτάσεις. Πρόσθεσε έναν σύντομο τίτλο. Παρέθεσε τουλάχιστον μία πηγή για κάθε θέμα (το συγκεκριμένο URL του άρθρου, όχι την αρχική σελίδα του μέσου). Μπορείς να κάνεις αναζήτηση στο διαδίκτυο.»

Εργάστηκα με τρία εργαλεία για τα οποία πληρώνω συνδρομή (το ChatGPT με το μοντέλο GPT-5 Auto, το Claude με το μοντέλο Sonnet 4.5 και το Gemini με το μοντέλο 2.5 Pro), με ένα εργαλείο που παρέχεται από τον εργοδότη μου (το Microsoft Copilot με αρχιτεκτονική GPT-4) και με τρία εργαλεία μέσω των δωρεάν εκδόσεών τους (DeepSeek, Grok και Aria, εργαλείο ενσωματωμένο στον φυλλομετρητή Opera).

Αμφίβολες, και μερικές φορές φανταστικές, πηγές

Καθ’ όλη τη διάρκεια του μήνα κατέγραψα 839 απαντήσεις, τις οποίες ταξινόμησα αρχικά με βάση τις πηγές που παρέθεταν. Δεδομένου ότι ζητούσα ειδήσεις, ανέμενα τα εργαλεία τεχνητής νοημοσύνης να αντλούν πληροφορίες από ειδησεογραφικά μέσα.

Ωστόσο, στο 18% των περιπτώσεων τα εργαλεία δεν κατάφεραν να παραπέμψουν σε ειδησεογραφικά μέσα, βασιζόμενα αντ’ αυτού σε κυβερνητικούς ιστότοπους, ομάδες πίεσης ή ακόμη και επινοώντας ανύπαρκτες πηγές, όπως το προαναφερθέν examplefictif.ca.

Παρότι τα περισσότερα ειδησεογραφικά μέσα μπλοκάρουν τους ανιχνευτές (crawlers) της γενετικής τεχνητής νοημοσύνης, μέσα ενημέρωσης αναφέρονταν στην πλειονότητα των απαντήσεων που έλαβα. Όμως, συχνότερα απ’ ό,τι όχι, το URL που παρατιθέμενο οδηγούσε σε σφάλμα 404 (η διεύθυνση ήταν λανθασμένη ή κατασκευασμένη) ή στην αρχική σελίδα του μέσου ή σε κάποια γενική ενότητά του (τις περιπτώσεις αυτές τις κατέταξα ως «ελλιπές URL»). Αυτό καθιστούσε δύσκολο τον έλεγχο της αξιοπιστίας των ειδήσεων που παρείχαν τα εργαλεία τεχνητής νοημοσύνης.

Πλήρες και έγκυρο URL παρασχέθηκε μόλις στο 37% των απαντήσεων.

Η περίληψη που παρήγαγαν τα συστήματα τεχνητής νοημοσύνης ήταν ακριβής στο 47% των περιπτώσεων, ποσοστό που περιλαμβάνει τέσσερις περιπτώσεις καθαρής λογοκλοπής. Λίγο πάνω από το 45% των απαντήσεων ήταν μόνο μερικώς ακριβείς.

Θα επανέλθω σε αυτό αργότερα. Πρώτα, όμως, είναι σημαντικό να εξετάσουμε τις απαντήσεις που ήταν εξ ολοκλήρου ή εν μέρει λανθασμένες.

Σφάλματα περιεχομένου

Το σοβαρότερο λάθος που εντόπισα προερχόταν αναμφίβολα από το Grok. Το εργαλείο γενετικής τεχνητής νοημοσύνης που προσφέρεται μέσω του X, του κοινωνικού δικτύου του Elon Musk, μου ανέφερε ότι «αιτούντες άσυλο κακομεταχειρίστηκαν στο Σιμπουγκαμό» στο βόρειο Κεμπέκ:

«Περίπου 20 αιτούντες άσυλο μεταφέρθηκαν από το Μόντρεαλ στο Σιμπουγκαμό, αλλά οι περισσότεροι επέστρεψαν γρήγορα λόγω ανεπαρκών συνθηκών. Αναφέρουν ότι αντιμετωπίστηκαν ειρωνικά σαν “πρίγκιπες και πριγκίπισσες”, ενώ στην πραγματικότητα υπήρχε έλλειψη υποστήριξης. Το περιστατικό εγείρει ερωτήματα σχετικά με τη διαχείριση των προσφύγων στο Κεμπέκ.»

Το Grok βασίστηκε σε άρθρο της La Presse που είχε δημοσιευθεί την ίδια ημέρα, αλλά διαστρέβλωσε την ιστορία. Στην πραγματικότητα, η La Presse ανέφερε ότι το εγχείρημα ήταν επιτυχές: από τους 22 αιτούντες άσυλο, οι 19 έλαβαν προσφορές εργασίας στο Σιμπουγκαμό.

Άλλα παραδείγματα ανακριβειών:

  • Όταν ένα νήπιο βρέθηκε ζωντανό ύστερα από εξαντλητική τετραήμερη αναζήτηση τον Ιούνιο του 2025, το Grok ισχυρίστηκε εσφαλμένα ότι η μητέρα του παιδιού το είχε εγκαταλείψει σε αυτοκινητόδρομο στο ανατολικό Οντάριο «για να πάει διακοπές». Αυτό δεν αναφέρθηκε πουθενά.
  • Το Aria δήλωσε ότι ο Γάλλος ποδηλάτης Julian Alaphilippe κέρδισε το Grand Prix Cycliste de Montréal, έναν ετήσιο αγώνα δρόμου. Αυτό ήταν αναληθές: ο Αλαφιλίπ είχε κερδίσει έναν παρόμοιο αγώνα στην πόλη του Κεμπέκ δύο ημέρες νωρίτερα. Στο Μόντρεαλ, νικητής ήταν ο Αμερικανός Brandon McNulty.
  • Το Grok ισχυρίστηκε επίσης ότι «οι (επαρχιακοί) Φιλελεύθεροι διατηρούν σταθερό προβάδισμα» σε δημοσκόπηση της Léger. Στην πραγματικότητα, το Québec Liberal Party βρισκόταν στη δεύτερη θέση· το Parti Québécois προηγούνταν.

Παρατήρησα επίσης πολλά ορθογραφικά και γραμματικά λάθη στα γαλλικά. Είναι πιθανό να ήταν λιγότερα αν είχα ζητήσει από τα εργαλεία να απαντήσουν στα αγγλικά.

Μερικώς αξιόπιστες απαντήσεις

Όπως ανέφερα, περίπου το 45% των επαληθεύσιμων απαντήσεων ήταν μερικώς αξιόπιστες. Σε αυτές εντόπισα αρκετές εσφαλμένες ερμηνείες που, αν και ανακριβείς, δεν μπορούσα να χαρακτηρίσω πλήρως αναξιόπιστες.

Για παράδειγμα, το κινεζικό εργαλείο DeepSeek ανέφερε ότι η «σεζόν των μήλων στο Κεμπέκ» ήταν «εξαιρετική». Το άρθρο στο οποίο βασίστηκε παρουσίαζε πιο σύνθετη εικόνα: «Η σεζόν δεν έχει τελειώσει ακόμη», δήλωσε ένας παραγωγός που παρατίθεται στο κείμενο.

Το ChatGPT επανέλαβε δύο συνεχόμενες ημέρες την ίδια παράξενη διατύπωση, γράφοντας ότι ο Mark Carney είναι «ο πιο δημοφιλής ομοσπονδιακός πρωθυπουργός στο Κεμπέκ». Φυσικά, είναι ο μόνος.

Παραγόμενα συμπεράσματα

Στις περισσότερες περιπτώσεις, κατέταξα ειδήσεις ως «μερικώς αξιόπιστες» λόγω συμπερασμάτων που προσέθεταν τα εργαλεία γενετικής τεχνητής νοημοσύνης.

Για παράδειγμα, τόσο το Grok όσο και το ChatGPT αναφέρθηκαν σε έργα έκτακτης ανάγκης ύψους 2,3 εκατ. δολαρίων που επρόκειτο να πραγματοποιηθούν στη γέφυρα Pierre-Laporte στην πόλη του Κεμπέκ. Το Grok κατέληξε: «Αυτό αναδεικνύει τις προκλήσεις συντήρησης κρίσιμων υποδομών στο Κεμπέκ». Το ChatGPT, από την άλλη, έγραψε ότι η είδηση «αναδεικνύει τη σύγκρουση μεταξύ δημοσιονομικών περιορισμών, σχεδιασμού και δημόσιας ασφάλειας».

Τίποτα από αυτά δεν είναι κατ’ ανάγκην λανθασμένο — ορισμένοι ίσως να βρίσκουν τέτοια συμφραζόμενα χρήσιμα. Παρ’ όλα αυτά, τα συμπεράσματα αυτά δεν στηρίζονταν σε καμία πηγή, ούτε αποδίδονταν σε δηλώσεις κάποιου που να αναφερόταν στα σχετικά άρθρα.

Σε ένα άλλο παράδειγμα, το ChatGPT κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ένα ατύχημα βόρεια της πόλης του Κεμπέκ «αναζωπύρωσε τη συζήτηση για την οδική ασφάλεια στις αγροτικές περιοχές». Καμία τέτοια συζήτηση δεν αναφερόταν στο άρθρο που επικαλούνταν το εργαλείο τεχνητής νοημοσύνης. Απ’ όσο γνωρίζω, αυτή η συζήτηση δεν υφίσταται καν.

Βρήκα παρόμοια συμπεράσματα σε 111 ειδήσεις που παρήγαγαν τα συστήματα τεχνητής νοημοσύνης που χρησιμοποίησα. Συχνά περιείχαν εκφράσεις όπως «αυτή η κατάσταση αναδεικνύει», «αναζωπυρώνει τη συζήτηση», «αποτυπώνει εντάσεις» ή «εγείρει ερωτήματα».

Σε καμία περίπτωση δεν εντόπισα άνθρωπο να αναφέρεται στις εντάσεις ή στις συζητήσεις που εμφάνιζαν τα εργαλεία τεχνητής νοημοσύνης. Αυτά τα «παραγόμενα συμπεράσματα» φαίνεται να κατασκευάζουν συζητήσεις που δεν υπάρχουν, κάτι που θα μπορούσε να συνιστά κίνδυνο παραπληροφόρησης.

Με προσοχή

Λίγες ημέρες αφότου δημοσίευσα τη γαλλική εκδοχή αυτής της ιστορίας, δημοσιεύθηκε μια έκθεση από 22 δημόσιους ραδιοτηλεοπτικούς οργανισμούς με παρόμοια ευρήματα.

Η μελέτη διαπίστωσε ότι «σχεδόν οι μισές απαντήσεις της τεχνητής νοημοσύνης είχαν τουλάχιστον ένα σημαντικό πρόβλημα, το ένα τρίτο των απαντήσεων εμφάνιζε σοβαρά ζητήματα ως προς τις πηγές και το ένα πέμπτο περιείχε μείζονα σφάλματα ακρίβειας, όπως παραισθητικές και/ή παρωχημένες πληροφορίες».

Όταν ζητάμε ειδήσεις, θα πρέπει να περιμένουμε από τα εργαλεία γενετικής τεχνητής νοημοσύνης να παραμένουν στα γεγονότα. Εφόσον δεν το κάνουν, όποιος χρησιμοποιεί την τεχνητή νοημοσύνη ως πηγή αξιόπιστης πληροφόρησης οφείλει να κινείται με ιδιαίτερη προσοχή.

The Conversation

 

MAGA εναντίον MAGA: Η εκλογή στη Τζόρτζια αποκαλύπτει ρωγμές στη βάση του Τραμπ

Από
anixneuseis
-
0

Των Jayla Whitfield-Anderson, Rich McKay και Nathan Layne
13 Φεβρουαρίου 2026, 1:09 μ.μ. GMT+2 (Ενημερώθηκε πριν από 22 ώρες)

Σύνοψη

  • Η στήριξη του Τραμπ δεν «καθαρίζει» το ρεπουμπλικανικό πεδίο στη Τζόρτζια
  • Υποψήφιοι Ρεπουμπλικανοί διεκδικούν τη «σφραγίδα» MAGA στην περιφέρεια της Γκριν
  • Ο Δημοκρατικός Χάρις επιχειρεί να προσελκύσει απογοητευμένους Ρεπουμπλικανούς στις ειδικές εκλογές

ΝΤΑΛΤΟΝ, Τζόρτζια, 13 Φεβ (Reuters) — Ο πρόεδρος Donald Trump ίσως ανέμενε ότι η δημόσια στήριξή του σε έναν τοπικό εισαγγελέα, στην κούρσα για τη διαδοχή της βουλευτού Marjorie Taylor Greene, θα απέκλειε τον ανταγωνισμό στο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα. Αντ’ αυτού, περισσότεροι από δώδεκα Ρεπουμπλικανοί παραμένουν στην αναμέτρηση, μετατρέποντας αυτό το βαθιά συντηρητικό τμήμα της Τζόρτζια σε δοκιμασία της επιρροής του Τραμπ στο κίνημα «Make America Great Again» (MAGA).

Ο Κλέι Φούλερ, πρώην περιφερειακός εισαγγελέας τεσσάρων κομητειών στη βορειοδυτική Τζόρτζια, θεωρήθηκε αρχικά φαβορί όταν ο Τραμπ ανακοίνωσε τη στήριξή του στις 4 Φεβρουαρίου, χαρακτηρίζοντάς τον φορέα της «σκυτάλης» του MAGA.

Ωστόσο, η υποστήριξη του Τραμπ δεν αποθάρρυνε 14 ακόμη Ρεπουμπλικανούς υποψηφίους από το να συνεχίσουν την εκστρατεία τους ενόψει των ειδικών εκλογών της 10ης Μαρτίου, με την πρόωρη ψηφοφορία να ξεκινά τη Δευτέρα. Στην κούρσα συμμετέχουν επίσης τρεις Δημοκρατικοί και ένας ανεξάρτητος.

Αρκετοί από τους Ρεπουμπλικανούς παρουσιάζουν τον εαυτό τους ως τους αυθεντικούς εκφραστές του δεξιού λαϊκισμού του Τραμπ, επιχειρώντας να καλύψουν το πολιτικό κενό που άφησε η Γκριν, η οποία παραιτήθηκε από την έδρα της τον Ιανουάριο έπειτα από οξεία ρήξη με τον πρόεδρο.

Η 14η Εκλογική Περιφέρεια της Τζόρτζια — μια κυρίως εργατική ζώνη από τα προάστια της Ατλάντα έως τα σύνορα με το Τενεσί — έχει καθιερωθεί ως προπύργιο του MAGA από το 2020, όταν η Γκριν εξελέγη πανηγυρικά και γρήγορα εξελίχθηκε σε μία από τις πιο ηχηρές εθνικές φωνές του κινήματος. Με την αποχώρησή της, οι ψηφοφόροι καλούνται τώρα να αποφασίσουν ποια θα είναι η επόμενη πορεία του κόμματος και ποιος θα το ηγηθεί.

Συνεντεύξεις με 22 ψηφοφόρους δείχνουν ότι η αναμέτρηση παραμένει ανοιχτή. Οι περισσότεροι Ρεπουμπλικανοί δήλωσαν ότι δεν έχουν ακόμη αποφασίσει ποιον θα στηρίξουν και ότι η στήριξη του Τραμπ από μόνη της δεν θα καθορίσει την ψήφο τους.

«Είμαι υποστηρικτής του Τραμπ και σέβομαι τη γνώμη του, αλλά δεν ζει σε αυτή την περιφέρεια», δήλωσε ο Τζον Μπέρντετ, ψηφοφόρος που παρακολούθησε πρόσφατα δημόσια συζήτηση υποψηφίων στην πόλη Κέννεσο. «Νομίζω ότι έχουμε καλύτερη εικόνα για το ποιος μπορεί να μας εκπροσωπήσει καλύτερα.»

Η μάχη για τον τίτλο του σημαιοφόρου του MAGA στην περιφέρεια της Γκριν υπογραμμίζει πώς το κίνημα εξελίσσεται σε εθνικό επίπεδο. Αν και η πίστη στον Τραμπ παραμένει κοινός παρονομαστής, υπάρχει ολοένα και λιγότερη συναίνεση για το τι σημαίνει πραγματικά «MAGA», όρος που πλέον καλύπτει μια πολύ πιο ετερόκλητη συμμαχία.

Αυτές οι αναδυόμενες διαιρέσεις ενδέχεται να απειλήσουν τον έλεγχο του Κογκρέσου από τους Ρεπουμπλικανούς στις ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου, δημιουργώντας ευκαιρίες για τους Δημοκρατικούς να εκμεταλλευτούν τυχόν εσωκομματικές συγκρούσεις σε ανταγωνιστικές περιφέρειες.

Με τους Ρεπουμπλικανούς να διασπούν την ψήφο τους, πολιτικοί αναλυτές εκτιμούν ότι ο επικρατέστερος Δημοκρατικός υποψήφιος, Σον Χάρις, θα μπορούσε να συγκεντρώσει αρκετή στήριξη ώστε να περάσει σε επαναληπτική ψηφοφορία, προγραμματισμένη για τις 7 Απριλίου, εφόσον κανένας υποψήφιος δεν εξασφαλίσει απόλυτη πλειοψηφία.

Αφού ηττήθηκε από τη Γκριν με 64,4% έναντι 35,6% το 2024, η φετινή του επίδοση θα παρακολουθείται στενά για να διαπιστωθεί αν οι Δημοκρατικοί μπορούν να συνεχίσουν την πρόσφατη τάση υπεραπόδοσης σε ειδικές εκλογές — αν και μια καθαρή νίκη θεωρείται ιδιαίτερα απίθανη.

Ο Φούλερ, βετεράνος της Αμερικανικής Πολεμικής Αεροπορίας, δήλωσε ότι σκοπεύει να επικεντρωθεί στην οικονομική ανάπτυξη των φτωχότερων αγροτικών κοινοτήτων της περιφέρειας, που εκτείνονται στους πρόποδες των Απαλαχίων. Υποσχέθηκε επίσης να απομακρυνθεί από το συγκρουσιακό ύφος της Γκριν, που χαρακτηριζόταν από θεωρίες συνωμοσίας και διαδικτυακές επιθέσεις σε όσους θεωρούνταν αντίπαλοι του Τραμπ.

«Ξέρω να υψώνω τους τόνους όταν χρειάζεται», δήλωσε στο Reuters μετά από προεκλογική εκδήλωση. «Αλλά είμαι ο εαυτός μου. Δεν νομίζω ότι οι ψηφοφόροι θέλουν ξανά αυτό το ύφος.»

«ΘΕΟΣ, ΟΠΛΑ, ΤΡΑΜΠ»

Παρότι ο Κλέι Φούλερ προσπαθεί να υιοθετήσει πιο μετριοπαθή τόνο στη στήριξή του στο πρόγραμμα του Donald Trump, δεν διστάζει μερικές φορές να χρησιμοποιεί προκλητικό λόγο.
Την 24η Ιανουαρίου, την ίδια μέρα που ομοσπονδιακοί πράκτορες μετανάστευσης στην Μινεάπολη πυροβόλησαν και σκότωσαν τον νοσοκόμο Alex Pretti κατά τη διάρκεια επιχείρησης επιβολής μεταναστευτικού νόμου, ο Φούλερ δεσμεύτηκε σε ανάρτηση στο X ότι, αν εκλεγεί, θα προτείνει όλα τα μέλη της **U.S. Immigration and Customs Enforcement (ICE) για το Presidential Medal of Freedom και θα πιέσει να τριπλασιαστεί ο προϋπολογισμός της υπηρεσίας.

Όμως κανένας υποψήφιος στην κούρσα δεν έχει υιοθετήσει τόσο φλογερό και επιθετικό ύφος υπέρ του Τραμπ τα τελευταία χρόνια όσο ο Κόλτον Μουρ, πρώην γερουσιαστής της πολιτείας και σκληροπυρηνικός υποστηρικτής, που χαρακτηρίζει τον εαυτό του «Τραμπ #1 Προστάτη» και κατέρχεται με το σύνθημα «GOD. GUNS. TRUMP.» — δηλώνοντας ξεκάθαρα πως τα ζητήματα πίστης, όπλων και Τραμπ είναι στο επίκεντρο της πολιτικής του ταυτότητας.

[ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΑΝΙΧΝΕΥΣΕΩΝ: Η φράση αυτή — Θεός, Όπλα, Τραμπ — λειτουργεί ως σύνοψη μιας συγκεκριμένης, πιο ακραίας εκδοχής του MAGA κινήματος, που ενώνει θρησκευτικό συντηρητισμό, στήριξη στην οπλοκατοχή και αμοιβαία πίστη στην ηγεσία του Τραμπ, σε αντίθεση με άλλους υποψηφίους που τονίζουν πιο παραδοσιακά τοπικά ή οικονομικά θέματα.

Σημείωση για το περιστατικό στη Μινεάπολη:
Το περιστατικό με τον θανάσιμο πυροβολισμό του Alex Pretti έγινε στις 24 Ιανουαρίου 2026 όταν ο 37χρονος νοσηλευτής συγκρούστηκε με ομοσπονδιακούς πράκτορες συνοριοφυλακής (CBP) κατά τη διάρκεια επιχείρησης στην πόλη. Βίντεο από τη σκηνή δείχνουν ότι κρατούσε κινητό και επιχειρούσε να βοηθήσει άλλους, ενώ οι αξιωματούχοι ισχυρίστηκαν αρχικά ότι τον πυροβόλησαν από άμυνα, κάτι που αμφισβητήθηκε από τα πλάνα και τις δημοσιογραφικές έρευνες. Ο θάνατός του προκάλεσε μεγάλης κλίμακας αντιδράσεις και διαδηλώσεις ενάντια στην ενέργεια των ομοσπονδιακών υπηρεσιών, με αιτήματα για διερεύνηση και λογοδοσία. ]

Οι υποψήφιοι για την 14η Κογκρεσσική Περιφέρεια της Τζόρτζια συμμετέχουν σε πολιτικό φόρουμ στο Κένεσο της Τζόρτζια, στις 10 Φεβρουαρίου 2026.

Ένας επί χρόνια υπέρμαχος των αβάσιμων ισχυρισμών του Donald Trump ότι οι εκλογές του 2020 «εκλάπησαν», ο Colton Moore έχει επανειλημμένα συγκρουστεί με την ηγεσία των Ρεπουμπλικανών στη Τζόρτζια.

Για τον Τσαρλς Στόκερ, 81χρονο Ρεπουμπλικανό ψηφοφόρο, αυτή ακριβώς η συγκρουσιακή προσέγγιση είναι που βρίσκει απήχηση στους συντηρητικούς της βάσης, οι οποίοι επιθυμούν να αμφισβητήσουν το κομματικό κατεστημένο. Υπενθύμισε ότι μια σειρά Ρεπουμπλικανών στη Τζόρτζια ηττήθηκαν στις ενδιάμεσες εκλογές του 2022, παρά το γεγονός ότι είχαν λάβει τη στήριξη του Τραμπ.

«Ο πρόεδρος Τραμπ λάμβανε κακές συμβουλές», είπε, εκφράζοντας απογοήτευση για τη στήριξη στον Φούλερ. «Οι κατευθύνσεις πρέπει να έρχονται από τον λαό προς τα πάνω.»

Παρότι δεν εξασφάλισε τη στήριξη του Τραμπ, ο Μουρ έχει λάβει την υποστήριξη του πρώην συμβούλου εθνικής ασφάλειας Michael Flynn, του πρώην βουλευτή της Φλόριντα Matt Gaetz και της Georgia Republican Assembly, οργάνωσης που εκπροσωπεί τη σκληρή δεξιά πτέρυγα του κόμματος στην πολιτεία.

«Ο πρόεδρος Τραμπ θα αποχωρήσει σε λίγα χρόνια», δήλωσε στο Reuters ο πρόεδρος της GRA, Ναθάνιελ Ντάρνελ, υποστηρίζοντας ότι ο Μουρ — και όχι ο Φούλερ — είναι εκείνος που μπορεί να υπηρετήσει τα συμφέροντα της περιφέρειας.

Οι βασικές διαφορές μεταξύ των υποψηφίων αφορούν περισσότερο το ύφος παρά την ουσία. Ορισμένοι έχουν υιοθετήσει το συγκρουσιακό στυλ που χαρακτηρίζει τον τραμπισμό, ενώ άλλοι ζητούν περισσότερη ευπρέπεια και συναίνεση στην πολιτική.

Η Μέγκ Στρίκλαντ, που ψήφισε Τραμπ, είναι μία από τις λίγες που αυτοπροσδιορίζονται ως μετριοπαθείς στην αναμέτρηση. Υποστηρίζει ότι το κόμμα πρέπει να χαράξει νέα πορεία, επιστρέφοντας στις ρίζες του μικρού κράτους και απομακρυνόμενο από την τοξική, προσωποκεντρική πολιτική.

«Δεν πιστεύω ότι ο Τραμπ είναι πραγματικός συντηρητικός και ελπίζω να μπορέσουμε να επιστρέψουμε σε αυτό», δήλωσε η 39χρονη σύμβουλος ταξιδιών και μητέρα τριών παιδιών.

Μακρινές πιθανότητες για τον Χάρις, αλλά ίσως στείλει μήνυμα στους Ρεπουμπλικανούς

Η Στρίκλαντ, που κατέρχεται με μήνυμα «επιστροφής στην κανονικότητα», αναγνωρίζει τις δυσκολίες σε μια περιφέρεια όπου ο Τραμπ έλαβε 68% στις εκλογές του 2024.

Ωστόσο, θεωρεί ότι οι Ρεπουμπλικανοί παρερμηνεύουν τη συγκυρία, επισημαίνοντας την αντίδραση των ψηφοφόρων στις επιθετικές τακτικές ομοσπονδιακών μεταναστευτικών αρχών, καθώς και την πίεση από το αυξημένο κόστος ζωής, το οποίο — όπως λέει — κυριαρχεί στις προεκλογικές της συναντήσεις.

Ο Χάρις, 59χρονος κτηνοτρόφος και απόστρατος ταξίαρχος, έχει θέσει στο επίκεντρο της δημοκρατικής του υποψηφιότητας την προσέλκυση απογοητευμένων Ρεπουμπλικανών, επιχειρώντας να τους κερδίσει με μήνυμα που εστιάζει στη μείωση του κόστους ζωής για τους εργαζόμενους και στη διεύρυνση της πρόσβασης σε προσιτή υγειονομική περίθαλψη.

Ο Χάρις, που διαθέτει 1,2 εκατ. δολάρια για την εκστρατεία του, δήλωσε ότι διακρίνει σύγκλιση μεταξύ των δικών του θέσεων και εκείνων της Marjorie Taylor Greene μετά τη ρήξη της με τον Τραμπ και τη στροφή της προς τη στήριξη των εργαζομένων, τον περιορισμό της τοξικής πολιτικής και την αντιμετώπιση του εθνικού χρέους.

«Η Μάρτζορι Τέιλορ Γκριν είναι μια Ρεπουμπλικανή που έχει επιστρέψει σε αυτό που ήταν οι παλαιοί Ρεπουμπλικανοί», είπε. «Τα σημεία που προβάλλει είναι τα ίδια με εκείνα που προέβαλα όταν κατέβηκα εναντίον της την προηγούμενη φορά.»

Δημοσκόπηση της Quantus Insights σε 729 εγγεγραμμένους Ρεπουμπλικανούς, που διεξήχθη την τελευταία εβδομάδα του Ιανουαρίου πριν από τη στήριξη Τραμπ, έδειξε ανοιχτή αναμέτρηση: ο Μουρ και ο Φούλερ προηγούνταν με 13,4% και 12,6% αντίστοιχα, ενώ περισσότερο από το ένα τρίτο των ερωτηθέντων παρέμενε αναποφάσιστο.

Ο Νέιθαν Πράις, καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο University of North Georgia, δήλωσε ότι η ρευστότητα της κούρσας αντικατοπτρίζει ένα Ρεπουμπλικανικό Κόμμα και ένα κίνημα MAGA σε μεταβατική φάση.

«Νομίζω ότι αρχίζετε να βλέπετε το κόμμα να κοιτάζει ίσως λίγο πέρα από τον ίδιο, καθώς μπαίνει στο έκτο έτος του, και να σκέφτεται το μέλλον του», είπε.

Ρεπορτάζ: Jayla Whitfield-Anderson, Rich McKay και Nathan Layne. Επιμέλεια: Ross Colvin και Alistair Bell.

Rich McKay

Thomson Reuters

Ο Rich McKay είναι δημοσιογράφος με περισσότερα από 30 χρόνια εμπειρίας, καλύπτοντας θεματολογία που εκτείνεται από το αστυνομικό και δικαστικό ρεπορτάζ έως την τοπική αυτοδιοίκηση και γενικά θέματα επικαιρότητας.

Έχει εργαστεί στο παρελθόν στις εφημερίδες Winston-Salem Journal και Greensboro News & Record στη Βόρεια Καρολίνα, καθώς και στην Orlando Sentinel στη Φλόριντα. Σήμερα εργάζεται στο Reuters, στο τμήμα Εθνικών Υποθέσεων, καλύπτοντας ειδήσεις από ολόκληρες τις Ηνωμένες Πολιτείες με έδρα την Ατλάντα της Τζόρτζια.

Ρεπορτάρει για καταστροφές όπως μαζικούς πυροβολισμούς, τυφώνες και δασικές πυρκαγιές, καθώς και για ευρύτερα κοινωνικά θέματα στη Τζόρτζια. Μεταξύ αξιοσημείωτων θεμάτων που έχει καλύψει συγκαταλέγονται ένα ρεπορτάζ για παιδιά στη Μινεάπολη που επέδειξαν θάρρος κατά τη διάρκεια επίθεσης σε εκκλησία, καθώς και ένα εκτενές άρθρο για το πώς η υπεράντληση νερού από τον ποταμό Chattahoochee στην Ατλάντα επηρέαζε τις οστρακοκαλλιέργειες εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά, στην Apalachicola της Φλόριντα.

Είναι κάτοχος πτυχίου (Bachelor of Arts) από το University of Massachusetts και μεταπτυχιακού τίτλου στη δημοσιογραφία από το University of Michigan.

Στον ελεύθερο χρόνο του ασχολείται με τον λαχανόκηπό του και διαβάζει από τη συλλογή του με κόμικς.
Μπορεί να επικοινωνήσει κανείς μαζί του στο 470-249-6238 ή στο [email protected].

reuters.com

Είναι τα ερωτικά ποιήματα του Πετράρχη το ιδανικό σας δώρο για την Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου;

Από
anixneuseis
-
0

The Dispatch

Τα σονέτα του διάσημου Ιταλού ποιητή ίσως αποδειχθούν καλύτερα από σοκολάτες και λουλούδια.

Κοινωνία & Πολιτισμός
(Φωτογραφίες: Fine Art Images/Heritage Images μέσω Getty Images)

Το αριστούργημα του Francesco Petrarca (1304–1374), γνωστού ως «Πετράρχη», είναι το Canzoniere («Τραγουδιστάρι»), μια συλλογή 366 ποιημάτων, τα περισσότερα από τα οποία είναι αυτά που σήμερα αποκαλούμε «πετραρχικά σονέτα». Ο Πετράρχης δεν επινόησε το σονέτο, αλλά η διάδοση και η καθιέρωσή του από τον ίδιο μετέτρεψαν μια σχετικά άγνωστη λογοτεχνική καινοτομία σε βασικό όχημα της δυτικής ερωτικής ποίησης.

Στις αρχές του 16ου αιώνα, ο Thomas Wyatt εισήγαγε το σονέτο στην αγγλική ποίηση, και αργότερα μέσα στον ίδιο αιώνα ο William Shakespeare συνέθεσε τα θρυλικά ερωτικά του σονέτα σε μια μορφή λιγότερο απαιτητική από το πετραρχικό σονέτο. Ένα πετραρχικό σονέτο απαιτεί δύο φορές τη χρήση της ίδιας ομοιοκαταληξίας τέσσερις φορές (π.χ. heart/part/start/art), όπως συμβαίνει στις πρώτες οκτώ στροφές του Canzoniere 1.

Αντίθετα, ένα σαιξπηρικό σονέτο, όπως το Σονέτο 1, δεν απαιτεί ποτέ περισσότερες από δύο λέξεις με κοινή ομοιοκαταληξία (π.χ. eyes/lies ή fuel/cruel).

Το σημαντικότερο έργο του Πετράρχη υπήρξε επιδραστικό και με άλλους τρόπους. Για παράδειγμα, εισήγαγε νέες ποιητικές μορφές στην Ευρώπη και άσκησε τολμηρή κριτική στο Βατικανό. Ο Πετράρχης είχε λάβει ιερατικά τάγματα — κάτι αντίστοιχο με διάκονο στη σημερινή Καθολική Εκκλησία — σε μια εποχή όπου το παπικό κράτος ήταν διεφθαρμένο, βίαιο και εγκατεστημένο στη νότια Γαλλία. Η τριλογία σονέτων του Canzoniere που οι μελετητές αποκαλούν «Τα σονέτα της Βαβυλώνας» αποτελεί μια έντονα οργισμένη έκκληση για μεταρρύθμιση του παπισμού.

Ο Πετράρχης υπήρξε επίσης σύμβουλος και ρήτορας ισχυρών μελών της ιταλικής αριστοκρατίας. Τα λιγότερο επιτυχημένα ποιήματα του Canzoniere είναι ορισμένα κολακευτικά σονέτα αφιερωμένα σε πλούσιους και ισχυρούς προστάτες που στήριζαν τη συγγραφική του δραστηριότητα και τις αναζητήσεις του για αρχαία χειρόγραφα· μία από αυτές τις αναζητήσεις διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στο βιβλίο-μπεστ σέλερ του ακαδημαϊκού Stephen Greenblatt, The Swerve. Ο Πετράρχης υποστήριξε αρχικά και τη λαϊκιστική εξέγερση του Cola di Rienzo, ο οποίος ανέτρεψε προσωρινά τη ρωμαϊκή δημοτική εξουσία. Προς απογοήτευση του ποιητή, η εξέγερση ξέφυγε από τον έλεγχο: το πλήθος που ανήγαγε τον Ριέντσο στην εξουσία τον κατέλυσε αργότερα με βίαιο τρόπο, προοιωνίζοντας τον θάνατο του Benito Mussolini έξι αιώνες αργότερα.

Η ποίηση του Πετράρχη αντανακλούσε και επηρέαζε την πολιτική της εποχής του. Ενώ η ποίηση στις Ηνωμένες Πολιτείες έχασε μεγάλο μέρος της επιρροής της μετά τον Πόλεμο του Βιετνάμ, εξακολουθεί να έχει τεράστια βαρύτητα στη Ρωσία, στη Μέση Ανατολή, στην Ινδία και αλλού. Το σημαντικότερο πολιτικό ποίημα του Canzoniere είναι μια εκτενής καντσόνε, συνήθως γνωστή ως «Η Ιταλία μου», που καλεί σε εθνική ενοποίηση σε μια εποχή όπου η Ιταλία ήταν κατακερματισμένη σε αντιμαχόμενα κρατίδια. Το ποίημα συγκινούσε καρδιές και συνειδήσεις μέχρι την ενοποίηση της Ιταλίας στα μέσα του 19ου αιώνα.

Η θέση του Πετράρχη εντός της Καθολικής Εκκλησίας θα έπρεπε να τον καθιστά απίθανο υποψήφιο για τη συγγραφή της ερωτικής ποίησης που τον κατέστησε διάσημο. Για δύο δεκαετίες διέπραττε, κατά τη δική του ομολογία, θανάσιμα αμαρτήματα επιθυμώντας επίμονα τη «Λάουρα» (πιθανότατα τη Γαλλίδα ευγενή Λάουρα ντε Νοβ, σύζυγο προγόνου του Marquis de Sade), έναν εσωτερικό αγώνα που περιγράφει στο Canzoniere 118.

Άφησα πίσω τα δεκάξι χρόνια των στεναγμών μου
και μπαίνω στο τελευταίο τους,
αν και μοιάζει σαν μόλις τώρα
να άρχισα να μαθαίνω τρόπους να βασανίζομαι.

Το γλυκό γίνεται πικρό, οι απώλειες σοφές,
κι η ζωή ένα βάρος. Προσεύχομαι να τελειώσει
η κακοτυχία μου· τα λόγια μου σωπαίνουν
αν ο Θάνατος κλείσει τα όμορφα μάτια της.

Λυπημένος μένω, μα λαχταρώ να φύγω,
και νοσταλγώ τον ίδιο τον πόθο που έχει χαθεί,
και αποτυγχάνω σε μισές αποφάσεις.

Νέα δάκρυα παλιών επιθυμιών φανερώνουν
πως δεν άλλαξα· έμεινα σταθερός
παρ’ όλες τις χίλιες ανατροπές.

Επιπλέον, το Canzoniere δεν αποκαλύπτει την ακαταστασία της πραγματικής ερωτικής ζωής του Πετράρχη — η οποία περιλάμβανε τουλάχιστον δύο εξώγαμα παιδιά.

Ωστόσο, αυτές οι αμαρτίες αποτελούν αναπόσπαστο μέρος του μεγαλείου του. Η ιστορία του ξεκινά με μια παραδοσιακή ερωτική γοητεία απέναντι στην ομορφιά της Λάουρας, προχωρά σε εκτίμηση των πνευματικών της χαρισμάτων και, στη συνέχεια, αυτά τα χαρίσματα τον ωθούν να επιδιώξει μεγαλύτερη εγγύτητα με τον Θεό. Αυτή η επιδίωξη τον οδηγεί στη διαρκή και αμείλικτη αυτοεξέταση που περιγράφει ο Saint Augustine στις Εξομολογήσεις του. Έτσι, μπορεί κανείς να δει στον Πετράρχη τον «νονό» τόσο του σονέτου όσο και της εξομολογητικής ποιητικής παράδοσης που άνθησε στα μέσα του 20ού αιώνα με το έργο ποιητών όπως η Sylvia Plath, η Anne Sexton, ο Robert Lowell, ο W. D. Snodgrass, ο John Berryman και πολλοί άλλοι. Το Canzoniere δεν είναι απλώς μια συλλογή ερωτικών ποιημάτων — είναι το χρονικό μιας μακράς και επίπονης πνευματικής διαδρομής.

Παρά την ομορφιά των ποιημάτων και τη συμβολή τους στη δυτική ποιητική παράδοση, όλο και λιγότεροι άνθρωποι διαβάζουν τον Πετράρχη, ακόμη και στα πανεπιστημιακά προγράμματα «μεγάλων βιβλίων». Υπάρχουν αναμφίβολα πολλοί λόγοι γι’ αυτό το λυπηρό φαινόμενο, αλλά ένας από αυτούς είναι οι ακαδημαϊκές προκαταλήψεις των αρχών του 20ού αιώνα, οι οποίες αποδείχθηκαν δύσκολο να ξεπεραστούν. Απρόθυμοι τότε να αντιμετωπίσουν είτε το αισθησιακό στοιχείο είτε το καθολικό θρησκευτικό πλαίσιο, πολλοί πανεπιστημιακοί παρουσίασαν τον Πετράρχη ως έναν ασφαλή και φιγουρατζή «τροβαδούρο», του οποίου ο έπαινος προς τη Λάουρα δεν ήταν παρά μια αυλική μεταμφίεση. Οι μεταφράσεις της εποχής αντανακλούσαν συχνά αυτή την ερμηνεία.

Παράδοξα αναχρονιστικοί και συχνά απονευρωμένοι όροι, εξαναγκασμένο μέτρο και περίπλοκες συντακτικές δομές έγιναν ο κανόνας, ενώ η πιστότητα στο πρωτότυπο κείμενο ήταν σπάνια. Για παράδειγμα, δείτε την απόδοση του Thomas Wentworth Higginson στην αρχή του Canzoniere 292:

Εκείνα τα μάτια, κάτω απ’ τα οποία υψώθηκε η παθιασμένη μου έκσταση,

τα χέρια, τα μπράτσα, τα πόδια, η ομορφιά που άλλοτε

μπορούσε την ίδια μου την ψυχή από τον εαυτό της να αποπλανήσει

και σ’ έναν ξεχωριστό κόσμο ονείρων να την κλείσει…

Σε αντιδιαστολή με την εκδοχή του Higginson, δείτε την πεζή μετάφραση του 1979 από τον Robert M. Durling:

Εκείνα τα μάτια για τα οποία μιλούσα με τόση θέρμη, και τα μπράτσα
και τα χέρια και τα πόδια και το πρόσωπο που με είχαν τόσο αποξενώσει από τον εαυτό μου και με είχαν απομονώσει από τους άλλους ανθρώπους…

Η «κυριολεκτική» εκδοχή του Canzoniere από τον Robert M. Durling υπήρξε εξαιρετικά χρήσιμη για τους μελετητές, όμως κανείς δεν τη διαβάζει για ευχαρίστηση — και μερικές φορές η φιλολογική του προσέγγιση τον οδήγησε να χάσει αυτό που πραγματικά έλεγε η ποίηση. Ορισμένες φορές επίσης ο Durling παρέβλεψε τη λατινικότητα της ιταλικής γλώσσας του Πετράρχη. Για παράδειγμα, αποδίδει τη λέξη «τώρα» κυριολεκτικά ακόμη και όταν επαναλαμβάνεται μέσα στο ίδιο ποίημα, επιλογή που προσδίδει στο μεταφρασμένο κείμενο μια παράξενη αίσθηση επείγοντος. Στα λατινικά, όμως, η επανάληψη της λέξης «τώρα» λειτουργεί ως τρόπος διαδοχικής ανάπτυξης («πρώτα… έπειτα… στη συνέχεια…»), και ο Πετράρχης σχεδόν βέβαια μετέφερε αυτή τη σύμβαση στη λόγια ιταλική του γλώσσα.

Παρά τις αδυναμίες της, η μετάφραση του Durling ενέπνευσε σημαντική επιστημονική έρευνα και μεταγενέστερες μεταφράσεις πιο πιστές στο πρωτότυπο. Ωστόσο, λίγοι ποιητές μετά τον Durling αφιερώθηκαν τόσο βαθιά στη ρίμα και στο μέτρο ώστε να επιχειρήσουν να μιμηθούν τους θαυμάσιους ήχους και ρυθμούς της ποίησης του Πετράρχη.

Αν ο έρωτας της ζωής σας αναζητά τυπικές ρομαντικές κοινοτοπίες τύπου Hallmark, μάλλον θα ήταν προτιμότερο να προσπεράσετε τον Πετράρχη και να προσφέρετε κάποιο αγαπημένο έδεσμα. Αν όμως αγαπάτε κάποιον που στοχάζεται σοβαρά πάνω στη σχέση σας — και στη κοινή σας σχέση με τον Θεό — τότε τα 366 ποιήματα του Canzoniere ίσως αποτελέσουν το ιδανικό δώρο για την Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου ή για οποιαδήποτε άλλη ρομαντική περίσταση.

A. M. Juster

Ο A.M. Juster (γνωστός στο Twitter/X ως @amjuster) είναι το λογοτεχνικό ψευδώνυμο ενός πρώην Επιτρόπου Κοινωνικής Ασφάλισης των ΗΠΑ, ο οποίος έχει εκδώσει δώδεκα ποιητικές συλλογές και μεταφράσεις ποίησης.

Το πιο πρόσφατο έργο του είναι το πρώτο του παιδικό βιβλίο, Girlatee (Paul Dry Books, 2025), ενώ ο εκδοτικός οίκος W. W. Norton & Company πρόκειται να κυκλοφορήσει τη μετάφρασή του του Canzoniere του Francesco Petrarca τον Απρίλιο του 2026.

The Dispatch

Ο Ρούμπιο υιοθετεί εποικοδομητικό τόνο αλλά επιμένει στην αμερικανική κριτική προς τους Ευρωπαίους συμμάχους

Από
anixneuseis
-
0

Της Humeyra Pamuk
14 Φεβρουαρίου 2026, 12:57 μ.μ. GMT+2 (Ενημερώθηκε πριν από 3 ώρες)

Σύνοψη

  • Ο Ρούμπιο δηλώνει ότι η Ουάσινγκτον δεν σκοπεύει να εγκαταλείψει τη διατλαντική συμμαχία, παρά τις ρήξεις του Τραμπ με την Ευρώπη.
  • «Οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ευρώπη ανήκουμε μαζί», ανέφερε στη Διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου.
  • Επανέλαβε ωστόσο την κριτική της κυβέρνησης Τραμπ προς την Ευρώπη για ζητήματα όπως η μαζική μετανάστευση.
  • Η ομιλία του διαφοροποιήθηκε από εκείνη του Βανς το 2025, που εστίαζε σε εσωτερικές απειλές.

ΜΟΝΑΧΟ, 14 Φεβ (Reuters)

Ο Αμερικανός Υπουργός Εξωτερικών Marco Rubio έστειλε μήνυμα ενότητας προς τους Ευρωπαίους το Σάββατο, δηλώνοντας ότι η Ουάσινγκτον δεν επιδιώκει να εγκαταλείψει τη διατλαντική συμμαχία. Παράλληλα, τόνισε ότι οι Ευρωπαίοι ηγέτες έχουν διαπράξει ορισμένα λάθη πολιτικής και πρέπει να αλλάξουν πορεία.

Το συνολικό μήνυμα σύμπνοιας και η έμφαση στη μακρόχρονη κοινή κληρονομιά ΗΠΑ–Ευρώπης, κατά την ετήσια Munich Security Conference, έτυχαν σχετικά θετικής υποδοχής από Ευρωπαίους διπλωμάτες και αξιωματούχους ασφάλειας.

Ωστόσο, ο Ρούμπιο επανέλαβε την κριτική της κυβέρνησης του Donald Trump προς την Ευρώπη για ζητήματα όπως η μαζική μετανάστευση και η κλιματική αλλαγή, ασκώντας κατά διαστήματα αιχμηρή πίεση στους Ευρωπαίους υπεύθυνους χάραξης πολιτικής.

Η ομιλία του διέφερε αισθητά από εκείνη του Αντιπροέδρου JD Vance στο ίδιο φόρουμ έναν χρόνο νωρίτερα, όταν είχε υποστηρίξει ότι η μεγαλύτερη απειλή για την ήπειρο προερχόταν από τη λογοκρισία και τη δημοκρατική οπισθοδρόμηση και όχι από εξωτερικούς κινδύνους, όπως η Ρωσία.

«Σε μια εποχή όπου οι τίτλοι προαναγγέλλουν το τέλος της διατλαντικής εποχής, ας γίνει σαφές ότι αυτό δεν είναι ούτε ο στόχος ούτε η επιθυμία μας. Για εμάς τους Αμερικανούς, το σπίτι μας μπορεί να βρίσκεται στο δυτικό ημισφαίριο, αλλά θα είμαστε πάντοτε τέκνα της Ευρώπης», δήλωσε ο Ρούμπιο.

«Οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ευρώπη ανήκουμε μαζί.»

Καθώς η ατζέντα «America First» του Τραμπ εκλαμβάνεται ολοένα και περισσότερο ως «America Alone» από συμμάχους και αντιπάλους, και με τους πρώτους 13 μήνες της δεύτερης θητείας του να χαρακτηρίζονται από εντάσεις με την Ευρώπη, ο Ρούμπιο επιχείρησε να απευθύνει κάλεσμα ενότητας.

«Βρίσκομαι σήμερα εδώ για να καταστήσω σαφές ότι η Αμερική χαράσσει πορεία για έναν νέο αιώνα ευημερίας — και θέλουμε, για ακόμη μία φορά, να το πράξουμε μαζί σας, με εσάς, τους πολύτιμους συμμάχους και παλαιότερους φίλους μας», ανέφερε.

Η ομιλία, ωστόσο, στερήθηκε συγκεκριμένων δεσμεύσεων. Ο Ρούμπιο δεν αναφέρθηκε στη Ρωσία — βασικό γεωπολιτικό αντίπαλο της Ευρώπης — κατά τη διάρκεια της περίπου μισάωρης παρέμβασής του. Δεν έκανε επίσης ρητή αναφορά στο NATO, τον κύριο αμυντικό οργανισμό της ηπείρου, ούτε εξέφρασε σαφή διαβεβαίωση αμερικανικής στήριξης για την ευρωπαϊκή ασφάλεια.

Ευρωπαϊκή ανακούφιση, αλλά και επιφυλακτικότητα

Το γεγονός ότι το συνολικό μήνυμα του Ρούμπιο εκλήφθηκε ως ανακούφιση από Ευρωπαίους αξιωματούχους καταδεικνύει πόσο έχει μεταβληθεί το τοπίο των διατλαντικών σχέσεων τα τελευταία χρόνια.

Ενώ πριν από την άνοδο του Donald Trump η συντριπτική πλειονότητα ανώτατων αξιωματούχων και νομοθετών στην Ουάσινγκτον εξέφραζε αταλάντευτη οικονομική και στρατιωτική δέσμευση προς την Ευρώπη, η σημερινή κυβέρνηση έχει ανατρέψει αυτή την πάγια στάση.

Ο Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Μάρκο Ρούμπιο, μιλάει κατά τη διάρκεια της Διάσκεψης Ασφαλείας του Μονάχου (MSC) στο Μόναχο της Γερμανίας, στις 14 Φεβρουαρίου 2026.

Στην ετήσια Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ που δημοσιεύθηκε τον Δεκέμβριο, η Ουάσινγκτον προειδοποίησε ότι η Ευρώπη αντιμετωπίζει «πολιτισμική εξάλειψη» και ενδέχεται κάποτε να χάσει το καθεστώς της ως αξιόπιστου συμμάχου.

Πιο πρόσφατα, ο Donald Trump απείλησε να επιβάλει δασμούς σε Ευρωπαίους συμμάχους επειδή δεν τον στήριξαν στην προσπάθειά του να αποσπάσει τη Γροιλανδία από τη Δανία, αν και η διατλαντική κρίση σχετικά με την τύχη του μεγαλύτερου νησιού στον κόσμο φαίνεται προς το παρόν να έχει αποκλιμακωθεί.

«Η ομιλία φάνηκε κατευναστική και αυτό είναι θετικό», δήλωσε ανώτερος Ευρωπαίος διπλωμάτης που ζήτησε να τηρηθεί η ανωνυμία του ώστε να εκφράσει ειλικρινά την άποψή του.
«Παραμένουν πολλά ερωτήματα, αλλά νομίζω ότι η χρήση συναισθηματικών τόνων ήταν ένα μήνυμα ότι μπορούμε ακόμη να είμαστε μαζί, έστω και με διαφορετικό σχήμα.»

Άλλοι διπλωμάτες και Αμερικανοί νομοθέτες εμφανίστηκαν πιο επιφυλακτικοί, υποστηρίζοντας ότι η ομιλία είχε παρόμοιες υποδηλώσεις με εκείνη του JD Vance.

«Δεν είχε τον φλογερό τόνο του Βανς, αλλά νομίζω ότι άγγιξε πολλές από τις ίδιες δυναμικές, χωρίς όμως να παρουσιάσει καθαρά τις μεγαλύτερες προκλήσεις ασφάλειας που αντιμετωπίζουμε», δήλωσε στο Reuters ο Δημοκρατικός γερουσιαστής Andy Kim.
«Είχε την ευκαιρία να μιλήσει για την Ουκρανία, τη Ρωσία, την Κίνα και άλλα ζητήματα. Αντ’ αυτού, επικεντρώθηκε στη μαζική μετανάστευση και σε εσωτερικά θέματα, όπως το αίσθημα ντροπής για την ιστορία μας.»

Καθ’ όλη τη διάρκεια της ομιλίας, ο Ρούμπιο συνδύασε τον έπαινο με διακριτική κριτική.

Για παράδειγμα, αναφέρθηκε στους προγόνους του στην Ευρώπη και στα πολιτιστικά και αρχιτεκτονικά της επιτεύγματα, υπονοώντας όμως κατά διαστήματα ότι οι Ευρωπαίοι ηγέτες έχουν απομακρυνθεί από αξιόλογες πτυχές του παρελθόντος της ηπείρου.

«Θέλουμε συμμάχους που είναι υπερήφανοι για τον πολιτισμό και την κληρονομιά τους, που κατανοούν ότι είμαστε κληρονόμοι του ίδιου μεγάλου και ευγενούς πολιτισμού και που, μαζί μας, είναι πρόθυμοι και ικανοί να τον υπερασπιστούν. Γι’ αυτό δεν θέλουμε συμμάχους που να εξορθολογίζουν ένα προβληματικό στάτους κβο», δήλωσε ο Marco Rubio.

Οι ομιλίες Ευρωπαίων ηγετών στη διάσκεψη την Παρασκευή κατέδειξαν ότι αναζητούν ολοένα και περισσότερο μια πιο αυτόνομη πορεία, έπειτα από έναν χρόνο πρωτοφανούς αναταραχής στις διατλαντικές σχέσεις, ενώ ταυτόχρονα επιδιώκουν να διατηρήσουν τη συμμαχία τους με τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Στην ομιλία του, ο Γερμανός καγκελάριος Friedrich Merz ανέφερε ότι το Βερολίνο ξεκίνησε συνομιλίες με τη Γαλλία για μια ευρωπαϊκή πυρηνική αποτροπή, ενώ ο πρόεδρος Emmanuel Macron δήλωσε ότι η Ευρώπη πρέπει να καταστεί γεωπολιτική δύναμη, δεδομένου ότι η απειλή από τη Ρωσία δεν πρόκειται να εξαφανιστεί.

Ρεπορτάζ: Humeyra Pamuk. Πρόσθετη συμβολή: Jonathan Landay και Andrew Gray. Κείμενο: Gram Slattery. Επιμέλεια: Sarah Marsh και Mark Heinrich. 

  Η Humeyra Pamuk είναι ανώτερη ανταποκρίτρια θεμάτων εξωτερικής πολιτικής με έδρα την Ουάσινγκτον. Καλύπτει το U.S. Department of State και ταξιδεύει τακτικά με τον εκάστοτε Υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ.

Κατά τη διάρκεια των 20 ετών της στο Reuters, έχει υπηρετήσει σε Λονδίνο, Ντουμπάι, Κάιρο και Τουρκία, καλύπτοντας γεγονότα όπως η Αραβική Άνοιξη, ο εμφύλιος πόλεμος στη Συρία, πολυάριθμες τουρκικές εκλογικές αναμετρήσεις και η κουρδική εξέγερση στη νοτιοανατολική Τουρκία.

Το 2017 έλαβε την υποτροφία Knight-Bagehot στη Σχολή Δημοσιογραφίας του Columbia University.

Κατέχει πτυχίο στις Διεθνείς Σχέσεις και μεταπτυχιακό στις Σπουδές Ευρωπαϊκής Ένωσης.

reuters.com

Η χρήση του Claude από το Πεντάγωνο στην επιχείρηση κατά του Μαδούρο πυροδοτεί ένταση με την Anthropic

Από
anixneuseis
-
1

axios.com

Οι Dave Lawler και Maria Curi

Ο στρατός των ΗΠΑ χρησιμοποίησε το μοντέλο τεχνητής νοημοσύνης Claude της εταιρείας Anthropic κατά τη διάρκεια της επιχείρησης για τη σύλληψη του Nicolás Maduro, σύμφωνα με δύο πηγές που έχουν γνώση της υπόθεσης και μίλησαν στο Axios.

Τώρα, οι αντιδράσεις ενδέχεται να απειλήσουν τη συνεργασία της εταιρείας με το Πεντάγωνο.

Οι τελευταίες εξελίξεις

Μετά τις αναφορές για τη χρήση του Claude στην επιχείρηση, ανώτερος αξιωματούχος της αμερικανικής κυβέρνησης δήλωσε στο Axios ότι το Πεντάγωνο θα επανεξετάσει τη συνεργασία του με την Anthropic.

«Η Anthropic ρώτησε εάν το λογισμικό της χρησιμοποιήθηκε στην επιχείρηση σύλληψης του Μαδούρο, γεγονός που προκάλεσε σοβαρές ανησυχίες στο Υπουργείο Άμυνας, καθώς αυτό υποδήλωνε ότι ενδεχομένως να μην ενέκριναν τη χρήση του», ανέφερε ο αξιωματούχος.

«Οποιαδήποτε εταιρεία θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο την επιχειρησιακή επιτυχία των στρατιωτών μας στο πεδίο είναι μια εταιρεία με την οποία πρέπει να επανεξετάσουμε τη συνεργασία μας στο μέλλον.»

Εκπρόσωπος της Anthropic αρνήθηκε τον ισχυρισμό:
«Η Anthropic δεν έκανε καμία τέτοια κλήση στο Υπουργείο Άμυνας.»

Γιατί έχει σημασία

Το επεισόδιο αναδεικνύει τις εντάσεις που αντιμετωπίζουν τα μεγάλα εργαστήρια τεχνητής νοημοσύνης, καθώς συνεργάζονται με τον στρατό προσπαθώντας ταυτόχρονα να διατηρήσουν περιορισμούς στον τρόπο χρήσης των εργαλείων τους.

Ανάλυση

Τα μοντέλα τεχνητής νοημοσύνης μπορούν να επεξεργάζονται γρήγορα δεδομένα σε πραγματικό χρόνο — δυνατότητα ιδιαίτερα χρήσιμη για το Πεντάγωνο, δεδομένων των χαοτικών συνθηκών στις οποίες διεξάγονται στρατιωτικές επιχειρήσεις.

Το Axios δεν μπόρεσε να επιβεβαιώσει τον ακριβή ρόλο που διαδραμάτισε το Claude στην επιχείρηση σύλληψης του Μαδούρο. Ο στρατός έχει χρησιμοποιήσει στο παρελθόν το Claude για ανάλυση δορυφορικών εικόνων ή πληροφοριών. Σύμφωνα με τις πηγές, το Claude χρησιμοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της ενεργής επιχείρησης και όχι μόνο στο στάδιο της προετοιμασίας.

Κανένας Αμερικανός δεν σκοτώθηκε στην επιχείρηση. Η Κούβα και η Βενεζουέλα δήλωσαν ότι δεκάδες στρατιώτες και στελέχη ασφαλείας τους σκοτώθηκαν.

Σημείο τριβής

Το Πεντάγωνο επιθυμεί οι εταιρείες τεχνητής νοημοσύνης να επιτρέπουν τη χρήση των μοντέλων τους σε κάθε σενάριο, εφόσον τηρείται ο νόμος.

Η Anthropic, που έχει τοποθετηθεί ως εταιρεία με προτεραιότητα στην ασφάλεια, διαπραγματεύεται αυτή τη στιγμή με το Πεντάγωνο τους όρους χρήσης. Θέλει να διασφαλίσει, ειδικότερα, ότι η τεχνολογία της δεν θα χρησιμοποιηθεί για μαζική επιτήρηση Αμερικανών πολιτών ή για τη λειτουργία πλήρως αυτόνομων όπλων.

Πηγή που γνωρίζει τις συζητήσεις ανέφερε στο Axios ότι η εταιρεία είναι πεπεισμένη πως ο στρατός έχει συμμορφωθεί σε όλες τις περιπτώσεις με την ισχύουσα πολιτική χρήσης της, η οποία περιλαμβάνει πρόσθετους περιορισμούς.

Τι δηλώνουν

«Δεν μπορούμε να σχολιάσουμε εάν το Claude, ή οποιοδήποτε άλλο μοντέλο τεχνητής νοημοσύνης, χρησιμοποιήθηκε σε συγκεκριμένη επιχείρηση, διαβαθμισμένη ή μη», δήλωσε ο εκπρόσωπος της Anthropic.

«Οποιαδήποτε χρήση του Claude — είτε στον ιδιωτικό τομέα είτε στο κράτος — οφείλει να συμμορφώνεται με τις Πολιτικές Χρήσης μας, που καθορίζουν τον τρόπο ανάπτυξης και αξιοποίησης του μοντέλου. Συνεργαζόμαστε στενά με τους εταίρους μας για να διασφαλίσουμε τη συμμόρφωση.»

Ο Υπουργός Άμυνας Pete Hegseth έχει δώσει έμφαση στην τεχνητή νοημοσύνη και έχει δηλώσει ότι επιθυμεί τη γρήγορη ενσωμάτωσή της σε όλους τους τομείς του στρατού, εν μέρει για να διατηρηθεί το προβάδισμα έναντι της Κίνα.

Ανώτεροι αξιωματούχοι του Πενταγώνου έχουν εκφράσει δυσαρέσκεια για τη στάση της Anthropic όσον αφορά τις ασφαλιστικές δικλείδες.

Η ευρύτερη εικόνα

Η Anthropic είναι μία από τις μεγάλες εταιρείες που συνεργάζονται με το Πεντάγωνο.

Η OpenAI, η Google και η xAI έχουν επίσης συνάψει συμφωνίες που επιτρέπουν σε στρατιωτικούς χρήστες να έχουν πρόσβαση στα μοντέλα τους χωρίς πολλούς από τους περιορισμούς που ισχύουν για τους απλούς χρήστες. Δεν είναι σαφές αν χρησιμοποιήθηκαν και άλλα μοντέλα στην επιχείρηση στη Βενεζουέλα.

Ωστόσο, οι πιο ευαίσθητες στρατιωτικές λειτουργίες — από δοκιμές όπλων έως επικοινωνίες κατά τη διάρκεια ενεργών επιχειρήσεων — πραγματοποιούνται σε διαβαθμισμένα συστήματα. Προς το παρόν, μόνο το σύστημα της Anthropic είναι διαθέσιμο σε αυτές τις πλατφόρμες.

Η Anthropic διαθέτει επίσης συνεργασία με την Palantir, εταιρεία λογισμικού τεχνητής νοημοσύνης με εκτεταμένα συμβόλαια με το Πεντάγωνο, που επιτρέπει τη χρήση του Claude στα προϊόντα ασφαλείας της. Δεν είναι σαφές αν η χρήση του Claude στην επιχείρηση συνδεόταν με αυτή τη συνεργασία.

Τι να αναμένεται

Οι συζητήσεις συνεχίζονται μεταξύ του Πενταγώνου και των OpenAI, Google και xAI σχετικά με την πιθανή χρήση των εργαλείων τους σε διαβαθμισμένα συστήματα. Η Anthropic και το Πεντάγωνο συζητούν επίσης το ενδεχόμενο χαλάρωσης των περιορισμών στο Claude.

Σημείωση σύνταξης: Ο τίτλος και το κείμενο ενημερώθηκαν βάσει σχολίων ανώτερου Αμερικανού αξιωματούχου.

axios.com

Δ. Τζιώτης: ο νέος πατριωτισμός

Από
anixneuseis
-
0

Δημήτρης Τζιώτης

 Ο νέος πατριωτισμός δεν είναι εθνικισμός. Είναι συνείδηση ευθύνης απέναντι στην ιστορία.

Σε έναν κόσμο που αλλάζει με ρυθμούς καταιγιστικούς, όπου οι αυτοκρατορίες της πληροφορίας αντικαθιστούν την ηγεμονία των κρατών και όπου δεν ξέρουμε τι θα ξημερώσει, το ερώτημα δεν είναι αν χρειαζόμαστε τον πατριωτισμό. Ακόμα και αν δεν υπήρχε, θα έπρεπε να τον εφεύρουμε.

Ο παλαιός πατριωτισμός υπερασπιζόταν κυρίως σύνορα, διεκδικούσε εδάφη, βασιζόταν μόνο στους στρατιωτικούς εξοπλισμούς. Αυτή ήταν η αναγκαιότητα της ιστορίας. Σήμερα όμως η πρόκληση είναι διαφορετική. Στην εποχή μας δεν απειλείται μόνο η εδαφική κυριαρχία των κρατών. Απειλείται η ιστορική συνέχεια, η πολιτιστική αφήγηση, η ίδια η αυτοσυνειδησία, η ταυτότητα των λαών.

Ο νέος πατριωτισμός δεν είναι εθνικισμός. Είναι συνείδηση ευθύνης απέναντι στην ιστορία.

Η Ελλάδα είναι μια χώρα με παρελθόν βαρύ σαν ιστορία. Μια χώρα που θα μπορούσε να έχει ένα μέλλον οικουμενικής πολιτισμικής κυριαρχίας. Από τη φιλοσοφία έως τη δημοκρατία, από τον αθλητισμό έως την έννοια της εκεχειρίας, τα θεμέλια του σύγχρονου κόσμου φέρουν ελληνική σφραγίδα. Το ερώτημα είναι αν καταφέρουμε επιτέλους να τα αξιοποιήσουμε.

Η αναβίωση των Ολυμπιακών Αγώνων αποτελεί το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα.

Δεν υπήρξε ένα προϊόν συγκυρίας. Ήταν ο πυρήνας συγκρότησης της εθνικής μας ταυτότητας στην εποχή της παλιγγενεσίας. Η ιδέα της ανασύστασης του Ολυμπιακού πνεύματος στον τόπο όπου γεννήθηκε δεν εμφανίστηκε ξαφνικά το 1894. Δεν εμφανίσθηκε στα σαλόνια της Ευρώπης από παρθενογένεση. Εκφράστηκε με πάθος από τα προεπαναστατικά χρόνια ακόμα από τον πρωτομάρτυρα της Ελληνικής Επανάστασης, τον Ρήγα Βελεστινλή.

Ο Ρήγας δεν αναφέρεται στους Ολυμπιακούς Αγώνες απλώς ως ιστορικό γεγονός. Τους εντάσσει στη Χάρτα της Ελλάδος, στην παράσταση του Ολυμπίου Διός, στα Ολυμπιακά αγωνίσματα, στο έργο «Νέος Ανάχαρσις», στον πρόλογο και στη μετάφραση των «Ολυμπίων» του Μεταστάζιο. Ανασύρει τον Ηρακλή, την εκεχειρία, την πανελλήνια συμφωνία των πόλεων να καταπαύουν κάθε εχθροπραξία την περίοδο των Αγώνων. Θυμίζει ότι οι Αγώνες αποτελούσαν τη μέθοδο χρονολόγησης της ιστορίας.

Ο Ρήγας επιχειρεί να αποκαταστήσει την ιστορική αυτοσυνειδησία των Ελλήνων. «Ο λαός απόγονος των Ελλήνων». «Τουτέστιν Έλληνες είστε απόγονοι εκείνων που ίδρυσαν τους Ολυμπιακούς Αγώνες». Δεν μιλά για παρελθόν. Μιλά για μέλλον. Μιλά για Αναγέννηση.

Το 1870, στο Παναθηναϊκό Στάδιο, πραγματοποιήθηκε η πραγματική αναβίωση των Ολυμπιακών Αγώνων στη σύγχρονη εποχή. Με θεσμικό πλαίσιο, με κανονισμό, με ελλανοδίκες, με τελετή, με βραβεύσεις. Εκεί διαμορφώθηκε η σύγχρονη μορφή του θεσμού, μπροστά σε 30.000 θεατές.

Και όμως, η Ελλάδα έχασε το ρόο της στην Ολυμπιακή ιστορία, με δική της ευθύνη. Η διεθνοποίηση ταυτίστηκε με την αναβίωση. Ένας ολόκληρος αιώνας προετοιμασίας υποβαθμίστηκε. Έτσι φτάσαμε στο σημείο να μη γνωρίζουμε την αληθινή ιστορία. Πότε πραγματικά αναβίωσαν οι Ολυμπιακοί Αγώνες; Ποιος αληθινά τούς αναβίωσε; Ποιος διοργάνωσε τους τρεις πρώτους Ολυμπιακούς της νεότερης ιστορίας; Γιατί δεν τιμώνται οι Ολυμπιονίκες των πρώτων και των τρίτων Αγώνων της σύγχρονης εποχής; Πόσοι Ολυμπιακοί έχουν διοργανωθεί στη χώρα μας;

Γιατί δεν διεξάγονται μόνιμα οι Ολυμπιακοί Αγώνες στην Ελλάδα; Πού χάθηκε η αμύθητη περιουσία που διατέθηκε για αυτόν τον σκοπό; Γιατί δεν είναι η έδρα του παγκόσμιου Ολυμπιακού Κινήματος στην Αθήνα; Γιατί δεν έχει η πρωτεύουσα ένα Ολυμπιακό Μουσείο, ένα Λούβρο αντάξιο της παγκόσμιας εμβέλειας του Ολυμπισμού; Τις πταίει;

1771010499089blob 1 62db5

Αυτά τα θέματα αναδεικνύονται στο νέο βιβλίο με τίτλο «ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ. Η αληθινή Ιστορία», που δημοσιεύεται με ελεύθερη πρόσβαση σε κάθε ενδιαφερόμενο από την ιστοσελίδα epoliteia.gr του Ιδρύματος Θεμιστοκλή και Δημήτρη Τσάτσου – Κέντρου Ευρωπαϊκού Συνταγματικού Δικαίου. Όπως αναφέρει στον πρόλογο ο καθηγητής Ξενοφών Κοντιάδης, το βιβλίο περιλαμβάνει τα δικόγραφα, τις γνωμοδοτήσεις, τις ένορκες καταθέσεις και τις αποφάσεις του Εφετείου Αθηνών και του Αρείου Πάγου από μία υπόθεση που αναδεικνύει την αδυναμία της ελληνικής πολιτείας να αναδείξει την πολιτιστική κληρονομιά, τις υποδομές των Ολυμπιακών Αγώνων και τα σύμβολα του Ολυμπισμού με γνώμονα το εθνικό συμφέρον.

Πατριωτισμός δεν είναι να μοιρολογούμε για όσα χάσαμε. Είναι να αξιοποιούμε όσα έχουμε.

Ο νέος πατριωτισμός δεν ζητά να ανατρέψει διεθνείς θεσμούς. Ζητά να αποκαταστήσει την αλήθεια. Ζητά να αναλάβει την ευθύνη της ιστορικής συνέχειας.

Η Ελλάδα διαθέτει το ισχυρότερο συμβολικό κεφάλαιο στον κόσμο. Την Αρχαία Ολυμπία. Το Παναθηναϊκό Στάδιο. Τη Διεθνή Ολυμπιακή Ακαδημία. Το Παγκόσμιο Κέντρο Ολυμπιακής Εκεχειρίας. Έναν άξονα στο κέντρο της Αθήνας που ενώνει την αρχαιότητα με τη σύγχρονη μορφή των Αγώνων.

Ο νέος πατριωτισμός σημαίνει να μετατρέψουμε αυτόν τον άξονα σε παγκόσμιο κέντρο πολιτισμού. Να δημιουργήσουμε ένα Μουσείο των Ολυμπιακών Αγώνων που θα αφηγείται την αληθινή ιστορία από την αρχαιότητα έως σήμερα. Να προστατεύσουμε τον χώρο του πρώτου Ολυμπιακού Πάρκου της σύγχρονης ιστορίας στο κέντρο της Αθήνας ως μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς. Να λειτουργήσουμε θεσμούς με διεθνή εμβέλεια καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους στην πρωτεύουσα, τη Διεθνή Ολυμπιακή Ακαδημία, το Παγκόσμιο Κέντρο Ολυμπιακής Εκεχειρίας, το Διεθνές Ίδρυμα Πολιτιστικής Ολυμπιάδας. Να γίνει η Ελλάδα, επιτέλους, παγκόσμια μητρόπολη του Ολυμπισμού.

Δεν πρόκειται για ρομαντισμό. Πρόκειται για στρατηγική. Σε μια εποχή όπου οι χώρες ανταγωνίζονται για brand, για εικόνα, για πολιτιστικό αποτύπωμα, η Ελλάδα δεν χρειάζεται να επινοήσει την ταυτότητά της. Χρειάζεται να αναδείξει αυτή που υποτιμά.

Ο νέος πατριωτισμός δεν στρέφεται εναντίον κανενός. Δεν φοβάται τον κόσμο. Συνομιλεί με τον κόσμο από θέση ιστορικής αυτοπεποίθησης. Δεν είναι αμυντικός. Είναι δημιουργικός.

Δεν είναι κλειστός. Είναι οικουμενικός.

Όπως οι Ολυμπιακοί Αγώνες στην αρχαιότητα δεν ήταν απλώς μία αθλητική διοργάνωση, αλλά μία πανελλήνια εκεχειρία, έτσι και σήμερα η Ελλάδα μπορεί να λειτουργήσει ως τόπος σύνθεσης. Ως παγκόσμιο κέντρο ειρήνης, διαλόγου και πολιτιστικής αναφοράς. Όπως αναφέρει ο Μίκης Θεοδωράκης στο επίμετρο του βιβλίου, «ως κληρονόμοι ενός μοναδικού Πολιτισμού, δεν μπορούμε να μοιρολογούμε διαπιστώνοντας την κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε, αλλά είμαστε υποχρεωμένοι πάντα να αναζητούμε την προοπτική, το Όραμα».

Ο νέος πατριωτισμός δεν μετριέται με συνθήματα. Μετριέται με θεσμούς. Με το να τιμούμε τους ευεργέτες μας. Με το να προστατεύουμε τη διαθήκη τους. Με το να γνωρίζουμε την ιστορία μας. Με το να μετατρέπουμε το παρελθόν σε σχέδιο του μέλλοντος. Σε έναν κόσμο που αλλάζει, η Ελλάδα δεν καλείται να ακολουθήσει. Καλείται να θυμηθεί. Καλείται να δημιουργήσει. Και να πράξει αναλόγως.

(Ο Δημήτρης Τζιώτης είναι σύμβουλος στρατηγικής) 

dnews.gr

1...365366367...3,033Σελίδα 366 από 3,033