Τελεσίγραφο Τραμπ 10 ημερών για το Ιράν: Σε ομιλία του στο «Συμβούλιο Ειρήνης», ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ έδωσε προθεσμία περίπου 10 ημερών στην Τεχεράνη για να επιτευχθεί μια «ουσιαστική» συμφωνία σχετικά με το πυρηνικό της πρόγραμμα και άλλες διαφορές με την Ουάσιγκτον, αλλιώς «θα συμβούν άσχημα πράγματα». Το τελεσίγραφο συνδέθηκε με διπλωματικές συνομιλίες που βρίσκονται σε εξέλιξη, αλλά και με την αυξημένη στρατιωτική παρουσία των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή, αφήνοντας ανοικτό το ενδεχόμενο στρατιωτικής κλιμάκωσης αν οι διαπραγματεύσεις αποτύχουν.
Ο «εμπρησμός» της Τεχεράνης: Παρά τις διαπραγματεύσεις, η κατάσταση μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν χαρακτηρίζεται από αυξημένη ένταση. Οι ΗΠΑ έχουν συγκεντρώσει σημαντικές στρατιωτικές δυνάμεις στη Μέση Ανατολή, γεγονός που δίνει την εικόνα ότι η Ουάσιγκτον «περικυκλώνει» την Τεχεράνη και είναι έτοιμη για πιθανό στρατιωτικό πλήγμα. Αυτή η κινητοποίηση, σε συνδυασμό με την αδυναμία διαμόρφωσης κοινά αποδεκτών όρων στις συνομιλίες, αυξάνει σοβαρά τον κίνδυνο οι διενέξεις να ξεφύγουν από τη διπλωματική σφαίρα και να μετατραπούν σε ευρύτερη σύγκρουση.
Τα σημάδια που «δείχνουν» πόλεμο: Μεταξύ των ενδείξεων που δείχνουν «κλιμάκωση» είναι η σημαντική στρατιωτική ενίσχυση αμερικανικών δυνάμεων στη Μέση Ανατολή, συμπεριλαμβανομένων μεγάλων αεροπλανοφόρων και πολλαπλών πλοίων, καθώς και σχέδια για μακρόχρονη στρατιωτική εκστρατεία και όχι μόνο στοχευμένα πλήγματα. Οι συνομιλίες στη Γενεύη παραμένουν αδιέξοδες λόγω «κόκκινων γραμμών» που θέτουν οι ΗΠΑ, ενώ το Ιράν ενισχύει τις κρίσιμες εγκαταστάσεις του και προβαίνει σε στρατιωτικές ενέργειες, όπως το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ, γεγονός που πολλαπλασιάζει τον κίνδυνο μιας ευρείας σύγκρουσης.
Αποφυλακίστηκε ο έκπτωτος πρίγκιπας Άντριου: Μετά τη σύλληψή του και περίπου 12 ώρες κράτησης, ο Άντριου αφέθηκε ελεύθερος το βράδυ της Πέμπτης. Κατά την αποχώρησή του, φωτογραφίες τον έδειξαν στο πίσω κάθισμα αυτοκινήτου να προσπαθεί να αποφύγει τα φλας, με έντονη πίεση στο πρόσωπό του. Μια εικόνα που διαφοροποιείται από τη συνήθη δημόσια παρουσία των μελών της βασιλικής οικογένειας.
Η αστυνομία επιβεβαίωσε ότι η έρευνα για «παράβαση καθήκοντος σε δημόσιο αξίωμα» συνεχίζεται, ενώ ολοκληρώθηκαν οι έρευνες σε μία από τις διευθύνσεις (Norfolk) και γίνονται έρευνες σε άλλες περιοχές.
Η σύλληψη που «ταρακούνησε» το Παλάτι: Υπενθυμίζεται, ότι το πρωί της ίδιας ημέρας, άνδρες της Thames Valley Police έφτασαν στο κτήμα Sandringham στο Norfolk, όπου διέμενε πρόσφατα ο Άντριου, και τον συνέλαβαν χωρίς πρώτα να γίνει δημόσια γνωστό. Στις 09:54 π.μ. περίπου, τηλεοπτικό δίκτυο επιβεβαίωσε ότι κρατείται για υπόνοια παράβασης καθηκόντων, πιθανώς σχετιζόμενη με τις πράξεις του όταν είχε διατελέσει εμπορικός απεσταλμένος. Όλα αυτά αποτέλεσαν «πλήγμα» για την εικόνα του Παλατιού.
Το Χρονικό της Πτώσης του Άντριου: Ο Άντριου Μαουντμπάτεν-Ουίνδσορ, κάποτε αγαπημένος γιος της βασίλισσας Ελισάβετ, ακολούθησε μια πορεία δεκαετιών από την υπηρεσία του στον πόλεμο των Φώκλαντς και την αναγνώριση ως εθνικού ήρωα, σε σκανδαλώδεις σχέσεις, επικρίσεις για κακή χρήση δημόσιου αξιώματος και στενές επαφές με τον Τζέφρι Έπστιν. Τελικά, ο ίδιος βρέθηκε στο πίσω κάθισμα ενός περιπολικού αστυνομίας στη Σάντριγχαμ με την υποψία παράβασης καθήκοντος, σηματοδοτώντας την πλήρη κατάρρευση της δημόσιας εικόνας και του ρόλου του.
Έμεινα έκπληκτος όταν πρόσφατα έμαθα, από πρώην συνάδελφο ασιατικής πυρηνικής δύναμης, ότι τα έσοδα από τα πετρέλαια του Ιράκ, Λιβύης και Βενεζουέλας πηγαίνουν σε τράπεζες των ΗΠΑ και στη συνέχεια αυτές στέλνουν, σε περιορισμένα ποσά, χαρτονομίσματα σε δολάρια στις ομάδες που διακυβερνούν την κάθε χώρα. Η μεταφορά αυτών των πετρελαίων γίνεται από έναν προστατευμένο σκιώδη στόλο.
Μια «great and beautiful business», παρατήρησε σκωπτικά ο καλός μου φίλος. Δηλαδή, η αρπαγή ξένου εθνικού πλούτου επιτυγχάνεται μέσα από βίαιη αλλαγή καθεστώτος και διάλυση κράτους (Ιράκ, Λιβύη), ή τον εκβιασμό και χειραγώγηση εξουσίας (Βενεζουέλα). Η προσπάθεια όμως του αμερικανού προέδρου Τραμπ για εφαρμογή αυτού του μοντέλου και στο Ιράν υπήρξε ανεπιτυχής.
Το κατέδειξε ο πόλεμος των 12 ημερών τον περσινό Ιούνιο, όπως και η αιματηρή καταστολή της πρόσφατης ιρανικής εξέγερσης.
Ωστόσο, η κρίση του Ιράν δεν έληξε. Απεναντίας, βρίσκεται σε κρίσιμο αδιέξοδο με πολύ μεγάλη πιθανότητα να κλιμακωθεί επικίνδυνα. Στην εξέλιξη αυτή συνηγορούν :
Η επίμονη απαίτηση του Ισραήλ υπέρ της άσκησης μέγιστης πίεσης στην Τεχεράνη. Υπενθυμίζεται ότι, το ισραηλινό δόγμα Μπέγκιν δεν επιτρέπει την απόκτηση της παραμικρής στρατιωτικής πυρηνικής ικανότητας από χώρα της Μέσης Ανατολής.
Η ικανότητα του Ισραήλ να πείθει τον αμερικανό πρόεδρο Τραμπ για πράξεις ατελέσφορες. Υπενθυμίζεται η μονομερής αποχώρηση των ΗΠΑ από την διεθνή συνθήκη ελέγχου του ιρανικού πυρηνικού προγράμματος, JCPOA, το 2018, όπως και ο αμερικανικός βομβαρδισμός των πυρηνικών εγκαταστάσεων του Ιράν, τον περασμένο Ιούνιο.
Η πρόσφατη επείγουσα επίσκεψη του Ισραηλινού πρωθυπουργού στην Ουάσιγκτον και η έλλειψη ουσιώδους ανακοίνωσης μετά από την δίωρη κατ’ ιδίαν συνομιλία τους.
Ο πόλεμος των 12 ημερών τον περασμένο Ιούνιο που, καθ΄ ομολογία του προέδρου Τραμπ, σταμάτησε διότι τόσο το Ισραήλ όσο και το Ιράν του το ζήτησαν. Είχαν ήδη καταφανεί οι αδυναμίες στα συστήματα πυραυλικής αναχαίτισης και των δύο χωρών.
Η δήλωση της Τεχεράνης ότι, κάθε επίθεση εναντίον του Ιράν από τις ΗΠΑ ή το Ισραήλ θα απαντηθεί βίαια εναντίον και των δύο, όπως και των συμμάχων τους στη περιοχή.
Στην παρούσα φάση της Ιρανικής κρίσης, ο αμερικανός πρόεδρος έχει αυτοπαγιδευτεί. Αιτία, οι περιορισμένες ικανότητές του, η προβληματική προσωπικότητά του και κυρίως η εξάρτησή του από το Ισραήλ. Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα.
Δύο οι επιλογές του. Ολομέτωπη επίθεση (περιπτώσεις Ιράκ 2003 και Λιβύης 2011) ή πλήρης εγκατάλειψη (περίπτωση Βόρειας Κορέας 2019). Η οποιαδήποτε απόφαση του προέδρου Τραμπ, για χρήση βίας ή αδράνεια, θα τον μικρύνει ανεπανόρθωτα. Τόσο σε φίλους και εχθρούς των ΗΠΑ, όσο, και κυρίως, στον πανίσχυρο διυπηρεσιακό μηχανισμό επιχειρήσεων (operations) της αμερικανικής διοίκησης. Αυτούς που διαχρονικά εγγυώνται έμπρακτα τα στρατιωτικά, βιομηχανικά και τεχνολογικά συμφέροντα της χώρας. Τους ίδιους που ο πρόεδρος Τραμπ αποκαλεί εχθρικό απέναντί του «αμερικανικό βαθύ κράτος».
Όποια επιλογή και αν κάνει ο αμερικανός πρόεδρος, θα αντιμετωπίσει τελικά την παταγώδη ήττα της διακήρυξής του για φιλειρηνική επίλυση της ιρανικής κρίσης. Επιπλέον, θα ζημιώσει ουσιαστικά τα αμερικανικά στρατηγικά συμφέροντα – οικονομικά, διπλωματικά και στρατιωτικά. Με απλά λόγια, ένα προεδρικό φιάσκο που, εκτιμώ, αυτή τη φορά θα έχει σημαντικές συνέπειες για τον ίδιο.
Ο Δρ. Παντελής Φ. Οικονόμου είναι πρώην ανώτερο στέλεχος και πυρηνικός επιθεωρητής του Διεθνούς Οργανισμού Ατομικής Ενέργειας (ΙΑΕΑ), επιστημονικός συνεργάτης του ΕΛΙΑΜΕΠ
Οι δηλώσεις του Ουκρανού προέδρου που προκάλεσαν την οργή του Λευκού Οίκου
«Πυρά» κατά του Ουκρανού προέδρου, Βολοντίμιρ Ζελένσκι, εξαπέλυσε ο Λευκός Οίκος μετά τις δηλώσεις του, υπογραμμίζοντας πως «ο πόλεμος είναι άδικος για όλους».
Αφορμή στάθηκε η δήλωση του Ουκρανού προέδρου ότι η επιμονή του Ν.Τραμπ ότι η Ουκρανία πρέπει να κάνει συμβιβασμούς «δεν ήταν δίκαιη»ενόψει των τριμερών συνομιλιών στη Γενεύη, οι οποίες ολοκληρώθηκαν ξαφνικά την Τετάρτη μετά από μόλις δύο ώρες.
Συγκεκριμένα η εκπρόσωπος του Λευκού Οίκου, Καρολίν Λέβιτ, δήλωσε ότι ο Ν.Τραμπ πιστεύει ότι ο πόλεμος ήταν «πολύ άδικος, όχι μόνο για τους Ρώσους και τους Ουκρανούς που έχασαν τη ζωή τους, αλλά και για τον αμερικανικό λαό και τον Αμερικανό φορολογούμενο που πλήρωναν τον λογαριασμό για αυτήν την πολεμική προσπάθεια πριν ο πρόεδρος Τραμπ την σταματήσει».
Ο Β.Ζελένσκι δεν περιόρισε τα πυρά του προς τις ΗΠΑ αλλά και στράφηκε και εναντίον του Βλαντιμίρ Πούτιν με ανάρτησή του στο Χ και σε συνέντευξη με τον Βρετανό δημοσιογράφο, Πιρς Μόργκαν.
«Δεν χρειάζομαι ιστορία για να τερματίσω αυτόν τον πόλεμο και να προχωρήσω στη διπλωματία. Επειδή είναι απλώς μια τακτική καθυστέρησης. Δεν διαβάζω λιγότερα βιβλία ιστορίας από τον Πούτιν»,δήλωσε.
Μάλιστα ο ίδιος τόνισε ακόμη ότι ξέρει καλύτερα τη Ρωσία. «Ξέρω περισσότερα για τη χώρα του από ό,τι ξέρει αυτός για την Ουκρανία. Απλώς επειδή έχω πάει στη Ρωσία – σε πολλές πόλεις. Και γνώρισα πολλούς ανθρώπους εκεί. Δεν έχει πάει ποτέ στην Ουκρανία τόσες πολλές φορές», τόνισε.
«Ήταν μόνο σε μεγάλες πόλεις. Πήγα σε μικρές πόλεις. Από το βόρειο μέχρι το νότιο. Παντού. Γνωρίζω τη νοοτροπία τους», σημείωσε.
Τα σχόλια έγιναν λίγες ώρες αφότου οι ελπίδες για μια ειρηνευτική συμφωνία στην Ουκρανία φάνηκαν πιο μακρινές όταν οι κρίσιμες συνομιλίες με τη Μόσχα και την Ουάσινγκτον ολοκληρώθηκαν σε λιγότερο από δύο ώρες.
Τι αναφέρει στην απολογία του ο ιδιοκτήτης του εργοστασίου, Κωνσταντίνος Τζιωρτζιώτης.
Εκτενή αναφορά στον υπουργό Ψηφιακής Διακυβέρνησης Δημήτρη Παπαστεργίου έκανε στην μακροσκελή απολογία του ο ιδιοκτήτης του εργοστασίου Βιολάντα, ο οποίος τον «έδειξε» ως υπεύθυνο για την εγκατάσταση των σωληνώσεων προπανίου.
Το newsletter του iEidiseis καθημερινά στο inbox σου. Κάνε εγγραφή εδώ.
Σύμφωνα με πληροφορίες του iEidiseis, ο Κωνσταντίνος Τζιωρτζιώτης ανέφερε ενώπιον της Δικαιοσύνης ότι «ο συγκεκριμένος μηχανολόγος μηχανικός, μεταξύ άλλων και μετά πάσης επιφυλάξεως μου, μελέτησε, επέβλεψε και λειτούργησε μεταξύ άλλων και την εγκατάσταση, επίβλεψη και λειτουργία του συγκεκριμένου υπογείου σωλήνος προπανίου που εμφανίζεται ως η αποκλειστική αιτία της εκρήξεως και της πυρκαγιάς».
Η αναφορά στον κ. Παπαστεργίου γίνεται στο σημείο της απολογίας κατά το οποίο ο κ. Τζιωρτζιώτης σημείωσε τους ισχυρισμούς του απέναντι στη σε βάρος του κατηγορία για έκρηξη με ενδεχόμενο δόλο.
Ο κατηγορούμενος χαρακτήρισε αβάσιμη και άδικη την κατηγορία λέγοντας ότι ουδεμία σχέση έχει με το μηχανολογικό μέρος της λειτουργίας των μηχανημάτων και το ηλεκτρολογικό και εν γένει με ότι αφορά σε ζητήματα που άπτονται ειδικών επιστημόνων.
Όπως είπε, για το λόγο αυτό ανέθεσε τις δουλειές αυτές σε ειδικούς επιστήμονες. Ανάμεσά τους, όπως κατέθεσε, ήταν ο Δημήτρης Παπαστεργίου.
Αναλυτικά όλα όσα ανέφερε:
«Σε ειδικό ΗΛΕΚΤΡΟΛΟΓΟ ΜΗΧΑΝΟΛΟΓΟ ΜΗΧΑΝΙΚΟ , που κέκτηται τα εκ των άνω διατάξεων του νόμου απαραίτητα προσόντα και εν προκειμένω -δια τα εν θέματι ζητήματα της κατηγορίας κατά το άνω σκέλος και χρονικά διαστήματα- τον Παπαστεργίου Δημήτριο, κάτοικο Τρικάλων και ήδη Αθηνών και αυτός ενήργησε ως προκύπτει εκ των δημοσίων εγγράφων και τα οποία τελούν σε γνώση σας και υπάρχουν στην δικογραφια, παν τι αφορόν στην ειδικότητά του, μεταξύ δε, άλλων και στα εξής, ενδεικτικά και ουχί περιοριστικά:
1. Στην έκδοση αδείας 339/2007 όπου τις μελέτες παθητικής και ενεργητικής πυροπροστασίας, ηλεκτρολογικών, θέρμανσης, καυσίμου αερίου συνέταξε ο ίδιος και υπέγραψε τα σχετικά κατά νόμον τοπογραφικά και υπέβαλε τις σχετικές κατά νόμον βεβαιώσεις.
2. Στην επίβλεψη στα πλαίσια της άνω άδειας για τα άνω και δη για την παθητική και ενεργητική πυροπροστασία, ηλεκτρολογικών, θέρμανσης, καυσίμου αερίου την είχε ο ίδιος επί των υπό του ιδίου εκδοθέντων μελετών.
3. Στην αναθεώρηση της άνω άδειας στην 19/09/2011 όπου κατά τα ανω ομοίως συνέταξε και εκπόνησε και επίβλεψε τα άνω επακριβώς.
4. Εξέδωσε κατά τα άνω και υπό των εγγράφων του και δηλώσεων του και μελετών του, πιστοποιητικά και βεβαιώσεις πυροπροστασίας εκ της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας (και το από 28/06/2011 πιστοποιητικό ενεργητικής πυροπροστασίας), ως προκύπτει εκ των φακέλων α) υπ αριθμ. αα ΠΥ 818 γ/07 Φ 701.4 ΠΥ Τρικάλων και β) αα ΠΥ 818 δ/2011 Φ 701.4 ΠΥ Τρικάλων.
5. Την 13.9.2007 εξεδόθη υπό των ανωτέρω και δυνάμει αυτών εκ των ων ουκ άνευ, άδεια λειτουργίας μετά μηχανολογικής και κτιριακής επέκτασης της εταιρείας υπ΄αριθμ. ΤΒ/Φ14.965Δ/1384 ισχύος μέχρι 13.09.2010
6. Την 30.06.2011 εξεδόθη υπό των ανωτέρω και δυνάμει αυτών εκ των ων ουκ άνευ, άδεια λειτουργίας μετά κτιριακής διαρρύθμισης της εταιρείας υπ΄αριθμ. ΔΑ/Φ14.965/445.
7. Παν τι απαιτούμενο κατά το νόμο και τα ειδικά καθήκοντα και γνώσης του εκ της επιστημονικής και επαγγελματικής ιδιότητας του κατά τα άνω.
Ήτοι ο συγκεκριμένος μηχανολόγος μηχανικός, μεταξύ άλλων και μετά πάσης επιφυλάξεως μου, μελέτησε, επέβλεψε και λειτούργησε μεταξύ άλλων και την εγκατάσταση, επίβλεψη και λειτουργία του συγκεκριμένου υπογείου σωλήνος προπανίου που εμφανίζεται ως η αποκλειστική αιτία της εκρήξεως και της πυρκαγιάς».
President Donald Trump speaks during a Board of Peace meeting at the U.S. Institute of Peace, Thursday, Feb. 19, 2026, in Washington. (AP Photo/Mark Schiefelbein)
«Το Συμβούλιο Ειρήνης από τα πιο σημαντικά πράγματα στα οποία θα συμμετάσχω», ανέφερε ο Ντόναλντ Τραμπ.
Με άτυπο τελεσίγραφο 10 ημερών προς το Ιράν προκειμένου να συνάψει συμφωνία, αιχμές προς συμμάχους, απολογισμό «οκτώ τερματισμένων πολέμων» και παραδοχή ότι η σύγκρουση στην Ουκρανία παραμένει ανοιχτή, ο Ντόναλντ Τραμπ άνοιξε τις εργασίες του Συμβουλίου Ειρήνης, παρουσιάζοντας τη νέα πρωτοβουλία ως το ισχυρότερο διεθνές όργανο που έχει συγκροτηθεί.
Το newsletter του iEidiseis καθημερινά στο inbox σου. Κάνε εγγραφή εδώ.
Ο πρόεδρος των ΗΠΑ ξεκίνησε την ομιλία του υποστηρίζοντας ότι έχει τερματίσει οκτώ πολέμους, σημειώνοντας παράλληλα ότι η σύγκρουση στην Ουκρανία συνεχίζει να του διαφεύγει.
Καθώς καλωσόρισε τα κράτη μέλη που συμμετέχουν, ανέφερε ότι «ποτέ δεν υπήρξε κάτι παρόμοιο» με αυτό το επίπεδο κύρους όσον αφορά το Συμβούλιο Ειρήνης και σημείωσε ότι ορισμένες χώρες – συγκεκριμένα οι σύμμαχοι του ΝΑΤΟ – «παίζουν λίγο έξυπνα», αποφασίζοντας να μην συμμετάσχουν στο συμβούλιο υπό την ηγεσία του Τραμπ.
«Αυτή είναι μια μεγάλη μέρα και πολλοί άνθρωποι την παρακολουθούν», ανέφερε ο Τραμπ και πρόσθεσε: «Έχουμε μια μεγάλη ομάδα ηγετών, και όσοι δεν είναι εδώ παρακολουθούν μέσω Zoom. Ελπίζω να το απολαμβάνουν».
«Αυτό που κάνουμε είναι πολύ απλό: ειρήνη. Ονομάζεται Συμβούλιο Ειρήνης και έχει να κάνει με μια λέξη που είναι εύκολο να την πεις, αλλά δύσκολο να την πραγματοποιήσεις: ειρήνη», τόνισε.
Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν μπορείτε να παίζετε παιχνίδια μαζί μου»
Ο Ντόναλντ Τραμπ χαρακτήρισε «πολύ σημαντική» την εναρκτήρια συνεδρίαση του Συμβουλίου Ειρήνης, υποστηρίζοντας ότι πρόκειται για το ισχυρότερο όργανο που έχει συγκροτηθεί μέχρι σήμερα.
«Πιστεύω ότι είναι το πιο σημαντικό συμβούλιο, σίγουρα από άποψη εξουσίας και κύρους. Δεν έχει υπάρξει ποτέ κάτι παρόμοιο», δήλωσε, δίνοντας έμφαση στη βαρύτητα που αποδίδει ο ίδιος στη νέα πρωτοβουλία.
Παράλληλα, άφησε αιχμές κατά των χωρών που αρνήθηκαν να αποδεχθούν την πρόσκλησή του για συμμετοχή. «Σχεδόν όλοι δέχτηκαν και όσοι δεν το έκαναν, θα το κάνουν. Μερικοί παίζουν λίγο χαριτωμένα – δεν πιάνει, δεν μπορείτε να παίζετε χαριτωμένα μαζί μου», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Ο Αμερικανός πρόεδρος εκτίμησε ότι το Συμβούλιο Ειρήνης θα διαδραματίσει ευρύτερο ρόλο στην επίλυση διεθνών συγκρούσεων, επιδιώκοντας αυξημένη επιρροή στις παγκόσμιες εξελίξεις. Ωστόσο, η προοπτική αυτή προκαλεί επιφυλάξεις σε ορισμένες χώρες, που φοβούνται ότι το νέο όργανο ενδέχεται να λειτουργήσει ανταγωνιστικά προς τον Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών.
Επιπλέον, το γεγονός ότι κλήθηκαν να συμμετάσχουν η Ρωσία και η Λευκορωσία έχει οδηγήσει αρκετές δυτικές κυβερνήσεις στην υιοθέτηση πιο προσεκτικής στάσης απέναντι στην πρωτοβουλία.
«Σκληρός ο πόλεμος στην Ουκρανία από το αναμενόμενο»
Ο Ντόναλντ Τραμπ χαρακτήρισε «σκληρό» και «πολύ πιο δύσκολο απ’ όσο αναμενόταν» τον πόλεμο μεταξύ Ρωσία και Ουκρανία, αναφερόμενος στη σύγκρουση που ξέσπασε πριν από τέσσερα χρόνια με την πλήρη εισβολή της Μόσχας.
«Αυτό είναι δύσκολο. Είναι πολύ πιο δύσκολο», δήλωσε, προσθέτοντας ότι πίστευε πως η επίτευξη λύσης θα ήταν ευκολότερη λόγω των «πολύ καλών σχέσεων» που, όπως είπε, διατηρεί με τον Ρώσο πρόεδρο, Βλαντίμιρ Πούτιν.
Οι διήμερες ειρηνευτικές συνομιλίες στη Γενεύη ολοκληρώθηκαν χωρίς ουσιαστική πρόοδο, με τον πρόεδρο της Ουκρανίας Βολοντίμιρ Ζελένσκι να δηλώνει ότι δεν είναι ικανοποιημένος από το αποτέλεσμα. Από την πλευρά της, η Ουάσιγκτον έκανε λόγο για «σημαντική πρόοδο» στις διαπραγματεύσεις.
«Μικρές εστίες στην Μέση Ανατολή»
Αναφερόμενος στη Μέση Ανατολή, ο Τραμπ υποστήριξε ότι «έχουμε ειρήνη αυτή τη στιγμή», κάνοντας ιδιαίτερη μνεία στην εκεχειρία στη Γάζα, αν και παραδέχθηκε ότι παραμένουν «μικρές εστίες» στην περιοχή.
«Όταν ανέλαβα τα καθήκοντά μου, ο πόλεμος στη Γάζα μαίνονταν με χιλιάδες ανθρώπους να σκοτώνονται και χωρίς τέλος στον ορίζοντα. Σήμερα, χάρη στην αδιάκοπη διπλωματία και τη δέσμευση πολλών από τους σπουδαίους ανθρώπους σε αυτήν την αίθουσα, ο πόλεμος στη Γάζα έχει τελειώσει. Τελείωσε. Υπάρχουν μικρές εστίες», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Παράλληλα, τόνισε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες επιδιώκουν μια «ουσιαστική συμφωνία» με το Ιράν, κάνοντας λόγο για θετικές συνομιλίες με την Τεχεράνη και επαναλαμβάνοντας τη σταθερή θέση της Ουάσιγκτον ότι το Ιράν δεν μπορεί να αποκτήσει πυρηνικά όπλα.
Τραμπ : «Το Ιράν είναι ένα καυτό θέμα αυτή τη στιγμή»
Ο Τραμπ δήλωσε ότι το αποτέλεσμα των συνομιλιών με το Ιράν θα αποφασιστεί μέσα στις επόμενες 10 ημέρες.
«Το Ιράν είναι ένα καυτό θέμα αυτή τη στιγμή», δήλωσε ο Τραμπ, σημειώνοντας ότι τόσο ο Γουίτκοφ όσο και ο Τζάρετ Κούσνερ – ένας άλλος απεσταλμένος και γαμπρός του προέδρου – έχουν καλές σχέσεις με τους εκπροσώπους του Ιράν. «Γίνονται καλές συνομιλίες. Έχει αποδειχθεί, με την πάροδο των ετών, ότι δεν είναι εύκολο να επιτευχθεί μια ουσιαστική συμφωνία με το Ιράν. Πρέπει να καταλήξουμε σε μια ουσιαστική συμφωνία, αλλιώς θα συμβούν άσχημα πράγματα, αλλά πρέπει να καταλήξουμε σε μια ουσιαστική συμφωνία», δήλωσε ο Τραμπ.
«Έχουμε κάποια δουλειά να κάνουμε με το Ιράν. Δεν μπορούν να έχουν πυρηνικά όπλα. Είναι πολύ απλό. Δεν μπορεί να υπάρξει ειρήνη στη Μέση Ανατολή αν έχουν πυρηνικά όπλα», πρόσθεσε.
«Εξαιρετική η ανταπόκριση της Ευρώπης»
«Η Νορβηγία συμφώνησε να φιλοξενήσει μια εκδήλωση, στην οποία θα συμμετάσχει το Συμβούλιο Ειρήνης», δήλωσε ο Τραμπ.
Εξέφρασε την ικανοποίησή του για την υποστήριξη που έλαβε από τους Ευρωπαίους ηγέτες.
«Πολλοί από τους φίλους μας στην Ευρώπη παρευρίσκονται σήμερα και ανυπομονούμε να γίνουν πλήρη μέλη. Όλοι θέλουν να γίνουν πλήρη μέλη», δήλωσε ο Τραμπ, προσθέτοντας ότι έλαβε «εξαιρετική ανταπόκριση» από την Ευρώπη.
Ορισμένα ευρωπαϊκά μέλη παρευρέθηκαν, όπως ο Βίκτορ Όρμπαν της Ουγγαρίας, μακροχρόνιος σύμμαχος του Τραμπ.
Μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, όπως η Γαλλία και η Βρετανία, δεν παρευρέθηκαν στη συνάντηση της Πέμπτης.
Κυβερνήσεις σε όλο τον κόσμο αντέδρασαν με επιφύλαξη στην πρόσκληση του Τραμπ να συμμετάσχουν στην πρωτοβουλία.
Στη συνεδρίαση συμμετέχουν περισσότερες από 40 χώρες που έχουν ενταχθεί στο «Συμβούλιο Ειρήνης», αλλά και πάνω από δώδεκα που δεν προσχώρησαν επισήμως, με τις εργασίες να επικεντρώνονται τόσο στην ανασυγκρότηση της Γάζας όσο και στη διαμόρφωση μηχανισμού διεθνούς παρουσίας, σε μια περίοδο κατά την οποία παραμένει σε ισχύ μια εύθραυστη συμφωνία κατάπαυσης του πυρός.
Οι «ολιγάρχες» των τραπεζών έχουν γραμμένη στα Loro Piana τους την επικοινωνία με την κοινωνία. Όπως και την κοινωνία γενικότερα…
Για να είμαστε καθαροί, ο καθένας με τα λεφτά του ότι θέλει κάνει. Απλώς το θέμα είναι τα λεφτά να είναι δικά του και όχι να προκύπτουν είτε από «ανακεφαλαιοποιήσεις», όπως των τραπεζών που κόστισαν πάνω από 60 δις. στους Έλληνες φορολογούμενους είτε από το διαρκές σκάνδαλο της «αναβαλλόμενης φορολογίας».
Το newsletter του iEidiseis καθημερινά στο inbox σου. Κάνε εγγραφή εδώ.
Ας δούμε λοιπόν μετά τον σύντομο πρόλογο, τι κάνουν οι Big 4 ελληνικές τράπεζες με κάποια από τα «λεφτά» τους. Και συγκεκριμένα με αυτό που λέμε media spending.
H συνολική διαφημιστική δαπάνη των 4 «συστημικών» τραπεζών για το 2024 (που έχουμε πλήρη στοιχεία) ξεπέρασε, μόλις και μετά βίας, τα 25 εκατ. ευρώ.
Σε μια χρονιά δηλαδή που αποκόμισαν κέρδη πάνω από 4 δις. «αφιέρωσαν» κάτι λιγότερο από ψίχουλα για την προβολή τους στα ΜΜΕ.
Μια σημείωση εδώ. Η διαφημιστική προβολή είναι το μοναδικό μέσο των εταιρειών να επικοινωνήσουν με την κοινή γνώμη, να καλλιεργήσουν το «προφίλ» τους (αν διαθέτουν…), να διαφημίσουν τα προϊόντα τους (αν έχουν βέβαια τραπεζικά προϊόντα).
Φαίνεται λοιπόν ότι οι «ολιγάρχες» των τραπεζών έχουν γραμμένη στα Loro Piana τους την επικοινωνία με την κοινωνία. Όπως και την κοινωνία γενικότερα…
Πάμε τώρα να δούμε και τον τρόπο που μοίρασαν τα ψίχουλα.
Τα 4,9 εκατ. πήγαν στο MEGA, τα 4,4 εκατ. στον ALPHA και το STAR, τα 2,5 εκατ. στον ΑΝΤ1 και τα 2,6 εκατ.στον ΣΚΑΙ.
Από τα ψίχουλα δηλαδή των 25 εκατ. το 60% (14,4 εκατ.) κατευθύνθηκαν σε 4 Ομίλους.
Όλοι οι υπόλοιποι να πάνε εκεί που τους έδειξε χρόνια πολλά πριν ο αξέχαστος Σπάθας.
Από τους Big 4 των των τραπεζών, όμορφα, μονοπωλιακά και «καρτελοποιημένα» στους «φίλους» Big4 της τηλεόρασης, τους γνωστούς «καναλάρχες».
Με μοναδικό βέβαια στόχο τη «φιλία», την «προστασία» και την «αλληλεγγύη». Για τα υπόλοιπα ΜΜΕ, το Διαδίκτυο το οποίο και στην Ελλάδα και διεθνώς αναδεικνύεται σε πρωταγωνιστή της ενημέρωσης τι απέμεινε;Κάτι ψίχουλα από τα ψίχουλα.
Τι να πούμε; «Βαλκανισμός», επαρχιωτισμός, διαπλοκή, παρεοκρατία; Και άλλα πολλά μαζί.
Αυτά προς το παρόν. Και έπεται συνέχεια. Μεγάλη. TO BE CONTINUED, που λένε και οι αγγλοσάξονες…
Σε προσεκτικά διατυπωμένη δήλωση προχώρησε ο βασιλιάς Κάρολος μετά τη σύλληψη του αδελφού του, Άντριου, στο πλαίσιο έρευνας των βρετανικών αρχών για υπόθεση που αφορά φερόμενη «κακοδιοίκηση σε δημόσιο αξίωμα».
Σύμφωνα με ανακοίνωση που εκδόθηκε από το Παλάτι, ο βασιλιάς εκφράζει «βαθιά ανησυχία» για τις εξελίξεις, υπογραμμίζοντας παράλληλα ότι η υπόθεση βρίσκεται σε εξέλιξη και ότι «η δικαιοσύνη πρέπει να ακολουθήσει την πορεία της χωρίς παρεμβάσεις».
Ο Βρετανός μονάρχης τονίζει ότι «όλοι οι πολίτες είναι ίσοι ενώπιον του νόμου» και ότι αναμένει η διαδικασία να διεξαχθεί «με πληρότητα, διαφάνεια και σεβασμό στις αρχές του κράτους δικαίου». Στη δήλωση επισημαίνεται επίσης ότι δεν θα υπάρξουν περαιτέρω σχόλια όσο η έρευνα βρίσκεται σε εξέλιξη.
Από την πλευρά του Παλατιού διευκρινίζεται ότι η βασιλική οικογένεια συνεχίζει κανονικά το δημόσιο πρόγραμμα και τις επίσημες υποχρεώσεις της, αποφεύγοντας οποιαδήποτε περαιτέρω τοποθέτηση επί της ουσίας της υπόθεσης.
Ο Άντριου, ο οποίος τα τελευταία χρόνια έχει «αποσυρθεί» από τα επίσημα βασιλικά καθήκοντα, συνελήφθη σήμερα το πρωί και ανακρίνεται από τις αρμόδιες βρετανικές αρχές. Σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες μεταξύ άλλων κατηγορείται ότι γύρω στο 2010 όταν ήταν Βρετανός εμπορικός απεσταλμένος του Ηνωμένου Βασιλείου ενδέχεται να είχε μεταβιβάσει εμπιστευτικά κυβερνητικά έγγραφα ή πληροφορίες στον καταδικασμένο για σεξουαλικά εγκλήματα Αμερικανό Τζέφρι Έπσταϊν.
Μέχρι στιγμής δεν έχει απαγγελθεί κατηγορία, ενώ η έρευνα παραμένει σε εξέλιξη.
Η σημαία του Ιράν πριν από την Ισλαμική Επανάσταση του 1979 φαίνεται κοντά στο Καπιτώλιο των ΗΠΑ, κατά τη διάρκεια πορείας υπέρ του ιρανικού λαού από μέλη της αμερικανικής… (Διαβάστε περισσότερα) | ROBERTO SCHMIDT/AFP via Getty Images
Συντακτική Ομάδα Newsweek
Το Newsweek είναι μέλος του Trust Project
Η αντιπαράθεση μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ιράν είναι εύθραυστη, με αρκετούς παράγοντες να υποδεικνύουν αυξημένη πιθανότητα πολέμου.
Σύμφωνα με πηγές που μίλησαν στο Axios αυτή την εβδομάδα, μια σύγκρουση είναι πιθανό να λάβει τη μορφή επιχείρησης διάρκειας εβδομάδων, η οποία θα έμοιαζε με ολοκληρωτικό πόλεμο, και όχι με τα στοχευμένα πλήγματα του περασμένου καλοκαιριού.
Αυτή η διαρροή, σε συνδυασμό με την επιταχυνόμενη αμερικανική στρατιωτική ενίσχυση στην περιοχή, την άρνηση του Ιράν να μετακινηθεί από τις «κόκκινες γραμμές» του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ στις συνομιλίες της Τρίτης, δορυφορικές εικόνες που δείχνουν ότι το Ιράν οχυρώνει κρίσιμες εγκαταστάσεις, την αυξανόμενη εσωτερική πίεση στο Ιράν, καθώς και μια δραματική κίνηση της Τεχεράνης στα Στενά του Ορμούζ, συνθέτουν την εικόνα ότι ο πόλεμος πλησιάζει.
1. Ο Τραμπ στέλνει επίδειξη ισχύος στη Μέση Ανατολή
Το μέγεθος και η ταχύτητα της αμερικανικής στρατιωτικής ενίσχυσης ξεχωρίζουν. Ο Τραμπ διέταξε το USS Gerald R. Ford, το μεγαλύτερο αεροπλανοφόρο στον κόσμο, να μεταβεί στη Μέση Ανατολή, όπου θα ενωθεί με το USS Abraham Lincoln και αρκετά αντιτορπιλικά κατευθυνόμενων πυραύλων που βρίσκονται ήδη εκεί.
Οι ΗΠΑ έχουν επίσης μεταφέρει περισσότερα αεροσκάφη και ναυτικά μέσα στην περιοχή, ενώ αμερικανικές δυνάμεις κατέρριψαν πρόσφατα ιρανικό drone που πλησίασε το Lincoln. Αυτό υπερβαίνει την «τυπική» αποτροπή. Δημιουργεί το πλέγμα πλοίων, αεροσκαφών και υποστήριξης που απαιτείται για παρατεταμένα αεροναυτικά πλήγματα — ακριβώς ό,τι θα χρειαζόταν για μια εκστρατεία μεγαλύτερης διάρκειας κατά των ιρανικών πυρηνικών και πυραυλικών εγκαταστάσεων.
Οι ανώνυμες ενημερώσεις προς το Axios περιγράφουν σχέδια για μια «μαζική, πολυεβδομαδιαία εκστρατεία», και όχι απλώς για πλήγματα ακριβείας, όπως εκείνα που εξαπέλυσε ο Τραμπ κατά ιρανικών πυρηνικών εγκαταστάσεων το περασμένο καλοκαίρι.
Τέτοιου είδους διατύπωση προετοιμάζει την αμερικανική κοινή γνώμη για μια παρατεταμένη σύγκρουση και στέλνει στο Ιράν μήνυμα ότι η Ουάσιγκτον είναι αποφασισμένη. Μπορεί, όμως, και να καταστήσει την κλιμάκωση πιο πιθανή.
3. Οι συνομιλίες «σκοντάφτουν» στις κόκκινες γραμμές
Οι δύο πλευρές παραμένουν πολύ μακριά μεταξύ τους στις συνομιλίες. Οι έμμεσες διαπραγματεύσεις στη Γενεύη, με διαμεσολάβηση του Ομάν, έχουν αποδώσει περιορισμένη πρόοδο. Ο αντιπρόεδρος Τζ. Ντ. Βανς δήλωσε ότι οι συζητήσεις αυτή την εβδομάδα πήγαν καλά «από ορισμένες απόψεις», αλλά ξεκαθάρισε ότι ο Τραμπ έχει θέσει «κόκκινες γραμμές τις οποίες οι Ιρανοί δεν είναι ακόμη πρόθυμοι να αναγνωρίσουν και να επεξεργαστούν».
Τα μεγαλύτερα σημεία τριβής είναι ο εμπλουτισμός ουρανίου και το ιρανικό πυραυλικό πρόγραμμα. Η Τεχεράνη επιμένει ότι έχει δικαίωμα να εμπλουτίζει ουράνιο εντός της επικράτειάς της και αντιστέκεται στις εκκλήσεις να εγκαταλείψει αποθέματα εμπλουτισμένα σε καθαρότητα 60%, ποσοστό που βρίσκεται λίγο κάτω από τα επίπεδα «οπλικής χρήσης».
4. Το Ιράν οχυρώνει κρίσιμες εγκαταστάσεις
Πρόσφατες δορυφορικές εικόνες, που δημοσιεύθηκαν την Τετάρτη από το Reuters, δείχνουν ότι το Ιράν επισκευάζει και ενισχύει αθόρυβα κρίσιμες εγκαταστάσεις, γεγονός που υποδηλώνει ότι η Τεχεράνη προετοιμάζεται για σύγκρουση, ακόμη κι ενώ η διπλωματία συνεχίζεται.
Αναλυτές που εξέτασαν φωτογραφίες της Planet Labs και άλλες εμπορικές δορυφορικές λήψεις παρατήρησαν νέες στέγες και κατασκευές απόκρυψης πάνω από κτίρια που είχαν υποστεί ζημιές σε μεγάλες πυρηνικές τοποθεσίες, όπως στη Νατάνζ και στο Ισφαχάν. Πιθανός στόχος είναι να αποκρύπτεται η δραστηριότητα από διεθνείς παρατηρητές και να αξιολογηθεί αν πολύτιμος εξοπλισμός ή εμπλουτισμένο ουράνιο επέζησαν από τα περσινά πλήγματα. Ορισμένες είσοδοι σηράγγων φαίνονται ενισχυμένες, ενώ βάσεις πυραύλων που είχαν πληγεί στη σύγκρουση έχουν επισκευαστεί.
5. Οι αναταραχές στο Ιράν κλονίζουν την ηγεσία
Η ιρανική ηγεσία αντιμετωπίζει επίσης αυξανόμενη πίεση στο εσωτερικό. Χρόνια κυρώσεων, η εμβάθυνση της οικονομικής δυσχέρειας, η αστάθεια του νομίσματος και επαναλαμβανόμενα κύματα κοινωνικής αναταραχής έχουν επιβαρύνει το πολιτικό σύστημα και έχουν διαβρώσει την εμπιστοσύνη των πολιτών. Ο πληθωρισμός παραμένει υψηλός, η αγοραστική δύναμη έχει μειωθεί και η αγανάκτηση έχει ξεχυθεί στους δρόμους, οδηγώντας τις αρχές σε βίαιες κατασταλτικές επιχειρήσεις.
Αυτή η εσωτερική πίεση διαμορφώνει και την εξωτερική στάση της Τεχεράνης. Ο Ανώτατος Ηγέτης Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ έχει απευθύνει αυστηρές προειδοποιήσεις, υποστηρίζοντας ότι ακόμη και ο ισχυρότερος στρατός του κόσμου μπορεί να δεχθεί καίριο πλήγμα, και αφήνοντας να εννοηθεί ότι το Ιράν διαθέτει την ικανότητα να πλήξει αμερικανικά ναυτικά μέσα αν δεχθεί επίθεση. Την ίδια στιγμή, όμως, ο υπουργός Εξωτερικών Αμπάς Αραγτσί έχει υιοθετήσει πιο μετριοπαθή τόνο, λέγοντας ότι ένα «νέο παράθυρο» έχει ανοίξει για τη διπλωματία στις συνεχιζόμενες συνομιλίες. Η αντίθεση αυτή αντανακλά μια ηγεσία που βαδίζει σε τεντωμένο σχοινί: προβάλλει ισχύ για να αποτρέψει αντιπάλους και να καθησυχάσει τους σκληροπυρηνικούς στο εσωτερικό, ενώ παράλληλα κρατά ανοιχτή την προοπτική διαπραγματεύσεων που θα μπορούσαν να ανακουφίσουν την οικονομική πίεση.
6. Τα Στενά του Ορμούζ κλείνουν για πρώτη φορά μετά τη δεκαετία του 1980
Το Ιράν έκλεισε την Τρίτη τα Στενά του Ορμούζ για ασκήσεις με πραγματικά πυρά, σε μια δραματική κίνηση που αποτελεί το πρώτο ανακοινωμένο κλείσιμο αυτού του κρίσιμου θαλάσσιου διαύλου από τη δεκαετία του 1980. Περίπου το 20% του παγκόσμιου πετρελαίου διέρχεται από τα Στενά. Ιρανικές δυνάμεις εκτόξευσαν πυραύλους με πραγματικά πυρά και περιόρισαν την κυκλοφορία για αρκετές ώρες, επικαλούμενες λόγους ασφαλείας. Ακόμη κι αν ήταν βραχύβια, η κίνηση ήταν σαφής προειδοποίηση: οποιαδήποτε σύγκρουση θα είχε παγκόσμιες οικονομικές συνέπειες. Αν το Ιράν δεχόταν επίθεση, θα μπορούσε να απαντήσει με τρόπους που θα διατάρασσαν τις αγορές ενέργειας.
Οι ασκήσεις πραγματοποιήθηκαν ενώ Αμερικανοί και Ιρανοί αξιωματούχοι συναντιούνταν στη Γενεύη. Οι τιμές του πετρελαίου σημείωσαν πρόσκαιρη άνοδο λόγω φόβων κλιμάκωσης, πριν υποχωρήσουν καθώς ενισχύθηκαν οι ελπίδες ότι οι συνομιλίες μπορεί να συνεχιστούν. Αραβικά κράτη του Κόλπου έχουν προειδοποιήσει ότι οποιοδήποτε πλήγμα θα μπορούσε να πυροδοτήσει ευρύτερο περιφερειακό πόλεμο, ιδίως μετά την περσινή 12ήμερη σύγκρουση μεταξύ Ισραήλ και Ιράν.
Στιγμή υψηλού ρίσκου
Οι έξι αυτοί παράγοντες υποδεικνύουν μια στιγμή υψηλού ρίσκου. Οι αμερικανικές δυνάμεις μετακινούνται σε θέσεις ανάπτυξης, ενώ η διπλωματία έχει «κολλήσει» σε θεμελιώδη ζητήματα.
Παράλληλα, και οι αγορές προβλέψεων (prediction markets) δείχνουν αυξημένες προσδοκίες για στρατιωτική δράση μέσα στη χρονιά. Στην πλατφόρμα Polymarket, η πιθανότητα αμερικανικού ή ισραηλινού πλήγματος έως τις 30 Ιουνίου εμφανίζεται αυτή τη στιγμή γύρω στο 71%. Στα prediction markets της Kalshi οι εκτιμήσεις δεν είναι αισιόδοξες ότι θα υπάρξει συμφωνία: οι πιθανότητες για μια πυρηνική συμφωνία ΗΠΑ–Ιράν πριν από τον Αύγουστο καταγράφονται μόλις στο 30% — και μειώνονται.
Ο πόλεμος δεν είναι βέβαιος. Οι συνομιλίες συνεχίζονται και οι δύο πλευρές δηλώνουν ότι προτιμούν μια συμφωνία. Ωστόσο, τα προειδοποιητικά σημάδια μιας ολοκληρωτικής σύγκρουσης είναι ισχυρότερα απ’ ό,τι εδώ και χρόνια.
Συζήτηση επί της Πρότασης Κανονισμού του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, σχετικά με τη θέσπιση κοινού συστήματος για την επιστροφή των υπηκόων τρίτων χωρών που διαμένουν παράνομα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, και την κατάργηση της οδηγίας 2008/115/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της οδηγίας 2001/40/ΕΚ του Συμβουλίου και της απόφασης 2004/191/ΕΚ του Συμβουλίου (COM (2025) 101), Πέμπτη 15 Μαΐου 2025.
(ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣ/EUROKINISSI)
Παραμονή της εναρκτήριας συνεδρίασης της πρωτοβουλίας «Συμβούλιο Ειρήνης» του προέδρου των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, στην Ουάσιγκτον, το FRANCE 24 μίλησε με την ιστορικό και ειδική στον ΟΗΕ, Alanna O’Malley, για το πώς το συγκεκριμένο όργανο αντανακλά την ατζέντα του κινήματος MAGA, η οποία επιδιώκει να εδραιώσει περαιτέρω την ισχύ των ΗΠΑ σε παγκόσμια κλίμακα.
Δεκάδες ηγέτες από όλο τον κόσμο θα συναντηθούν την Πέμπτη στην Ουάσιγκτον για την εναρκτήρια συνεδρίαση του «Συμβουλίου Ειρήνης» του προέδρου των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ. Αρχικά συγκροτήθηκε για την εποπτεία της εκεχειρίας Ισραήλ–Χαμάς στη Γάζα και την ενδεχόμενη ανοικοδόμηση του κατεστραμμένου παλαιστινιακού εδάφους. Ωστόσο, ο ιδρυτικός χάρτης του συμβουλίου – που υπογράφηκε κατά την ετήσια σύνοδο του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ στο Νταβός, τον Ιανουάριο – περιγράφει τελικά μια ευρείας κλίμακας εντολή: την προώθηση της ειρήνης, της σταθερότητας και μιας «αξιόπιστης και σύμφωνης με τον νόμο διακυβέρνησης» σε ολόκληρο τον κόσμο.
Μια αποστολή, της οποίας το προοίμιο καθιστά σαφές ότι προϋποθέτει «το θάρρος να απομακρυνθούμε από προσεγγίσεις και θεσμούς που υπερβολικά συχνά έχουν αποτύχει».
Ίσως, λοιπόν, να μην αποτελεί έκπληξη ότι ορισμένα κράτη έχουν υποστηρίξει πως ο πρόεδρος του συμβουλίου – ο ίδιος ο Τραμπ – σκοπεύει να το αξιοποιήσει για να παραμερίσει τον ταλαιπωρημένο Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών, υπέρ ενός δικού του πολυμερούς σχήματος, με μέλη επιλεγμένα «κατά το δοκούν» και με εκτελεστική ηγεσία επίσης «κατά το δοκούν».
«Το “Συμβούλιο Ειρήνης” του Τραμπ: μια απόπειρα αντικατάστασης υφιστάμενων διεθνών θεσμών όπως ο ΟΗΕ»
(Για την προβολή αυτού του περιεχομένου από το YouTube, πρέπει να επιτρέψετε την παρακολούθηση διαφημίσεων και τη μέτρηση κοινού.) Αποδοχή | Διαχείριση επιλογών
Περισσότερες από δύο δωδεκάδες χώρες φέρονται να έχουν υπογράψει τον ιδρυτικό χάρτη, ο οποίος προσφέρει μόνιμη συμμετοχή σε κράτη πρόθυμα να καταβάλουν 1 δισ. δολάρια στο ταμείο του.
Το λογότυπο του συμβουλίου αποκαλύφθηκε κατά την υπογραφή του χάρτη: μια υδρόγειος σφαίρα, στεφανωμένη με χρυσό, με κλίση που τοποθετεί τη Βόρεια Αμερική στο κέντρο του κόσμου.
Αν το συμβούλιο προορίζεται να λειτουργήσει ως αντίπαλο δέος του ΟΗΕ, η ίδρυσή του έρχεται σε μια κακή χρονική στιγμή. Ο Γενικός Γραμματέας Αντόνιο Γκουτέρες προειδοποίησε τον Φεβρουάριο ότι ο οργανισμός αντιμετωπίζει «επικείμενη χρηματοπιστωτική κατάρρευση» λόγω απλήρωτων εισφορών των κρατών-μελών και περικοπών στη χρηματοδότηση.
Σε αυτά περιλαμβάνονται σχεδόν 4 δισ. δολάρια που εξακολουθούν να οφείλονται από τις ΗΠΑ – ποσό που αντιστοιχεί σε πάνω από το 95% των ληξιπρόθεσμων οφειλών προς τον τακτικό προϋπολογισμό του ΟΗΕ, όπως ανέφεραν αξιωματούχοι. Αμερικανοί αξιωματούχοι υποστηρίζουν ότι η Ουάσιγκτον ετοιμάζεται να αρχίσει να καταβάλλει τα οφειλόμενα τις προσεχείς εβδομάδες.
Παραμονή της εναρκτήριας συνεδρίασης, το FRANCE 24 μίλησε με την Alanna O’Malley, κάτοχο της έδρας Παγκόσμιας Διακυβέρνησης και Πλούτου και επικεφαλής του Τμήματος Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Erasmus του Ρότερνταμ, η οποία ειδικεύεται στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών, την αποαποικιοποίηση και τον Παγκόσμιο Νότο.
FRANCE 24: Είναι δύσκολο να μη σχολιάσει κανείς ότι ο διευρυνόμενος ρόλος του «Συμβουλίου Ειρήνης» του Τραμπ συμπίπτει με μια περίοδο κατά την οποία ο ΟΗΕ δηλώνει ότι αντιμετωπίζει χρόνιες δυσκολίες χρηματοδότησης, ιδίως λόγω απλήρωτων εισφορών από τις ΗΠΑ. Σε ποιο βαθμό βλέπουμε μια πρόθεση της κυβέρνησης Τραμπ να μετατοπίσει τους πόρους της Ουάσιγκτον –τόσο σε χρόνο όσο και σε χρήμα– μακριά από τον ΟΗΕ και προς ένα νέο πολυμερές σχήμα υπό μόνιμη αμερικανική ηγεσία;
Alanna O’Malley: Βεβαίως, όσο περισσότερος χρόνος επενδύεται στη δημιουργία ενός εναλλακτικού θεσμού όπως το «Συμβούλιο Ειρήνης», τόσο περισσότερη ενέργεια των ΗΠΑ – τόσο σε επίπεδο χρηματοδότησης όσο και σε ανθρώπινο δυναμικό, πνευματική/τεχνογνωσιακή συμβολή και συνολική δέσμευση στον πολυμερισμό, δηλαδή στη διατήρηση σχέσεων, στο λόμπινγκ και στην οικοδόμηση συμμαχιών – απομακρύνεται από τον ΟΗΕ. Άρα, από πολλές απόψεις, αυτό συνιστά μια θεμελιώδη πρόκληση για τη λειτουργικότητα του ΟΗΕ, ή για τον τρόπο άσκησης της αμερικανικής ισχύος εντός του ΟΗΕ, ακριβώς λόγω της απόκλισης προς έναν άλλο θεσμό.
Ωστόσο, ο ΟΗΕ βρίσκεται σε φάση υποχώρησης σε παγκόσμιο επίπεδο εδώ και αρκετό καιρό, ιδίως τα τελευταία πέντε χρόνια. Αυτό σχετίζεται με το ευρύτερο πλαίσιο στο οποίο ο οργανισμός φαίνεται απρόθυμος ή ανίκανος να ανταποκριθεί έγκαιρα σε μεγάλες κρίσεις των διεθνών σχέσεων – συμπεριλαμβανομένων, πιο πρόσφατα βέβαια, της ρωσικής επιθετικότητας κατά της Ουκρανίας και της κρίσης στη Γάζα.
Καθώς συμβαίνει αυτό, η φήμη του ΟΗΕ φθίνει ολοένα και περισσότερο και τα κράτη αισθάνονται λιγότερο υποχρεωμένα να καταβάλουν τις υποχρεωτικές εισφορές τους, επειδή – καθώς μειώνεται η αξία και η αποτελεσματικότητα του ΟΗΕ – μειώνεται και η αντίληψη της «ανταποδοτικότητας» αυτών των εισφορών. Από αυτή την άποψη, ο ΟΗΕ βρίσκεται σε εξαιρετικά δύσκολη οικονομική θέση, επειδή πολλά κράτη-μέλη απλώς δεν έχουν πληρώσει τις εισφορές τους. Και, φυσικά, αυτό επιβαρύνει τον οργανισμό… και στην πράξη μειώνει ακόμη περισσότερο την αποτελεσματικότητά του. Πρόκειται για έναν φαύλο κύκλο που επιδεινώνει το πρόβλημα.
Αλλά δεν θα ερμήνευα κατ’ ανάγκη το «Συμβούλιο Ειρήνης» ως απάντηση στην κρίση του ΟΗΕ. Η γένεση αυτού του νέου προτεινόμενου θεσμού είναι αρκετά διαφορετική – αφορά πρωτίστως την ατζέντα MAGA στην εξωτερική πολιτική. Αφορά πρωτίστως την αμερικανική ισχύ στον κόσμο. Πρόκειται για μια ευρύτερη απάντηση των Ηνωμένων Πολιτειών στη ρωσική επιθετικότητα ως προς τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνονται τη θέση τους διεθνώς, αλλά και στην αυξανόμενη πολιτική ισχύ της Κίνας.
Βλέπουμε πλέον πολλές συζητήσεις που παραπέμπουν σε μια αναβίωση ιδεών του 19ου αιώνα περί «σφαιρών επιρροής», και σίγουρα η Ρωσία και η Κίνα αντιλαμβάνονται τον κόσμο σε αυτούς τους όρους. Συνεπώς, θεωρώ ότι αυτός ο θεσμός αποτελεί την έκφραση της στροφής της Αμερικής προς μια λογική σφαιρών επιρροής. Και βλέπουμε αυτή τη ρητορική «ημισφαιρικού» τύπου να προέρχεται συχνά από την κυβέρνηση Τραμπ αυτή την περίοδο.
Το άλλο ζήτημα, βέβαια, είναι ότι αυτός ο θεσμός προτάθηκε ως μέρος μιας ειρηνευτικής διευθέτησης για τη Γάζα, η οποία εγκρίθηκε από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ. Όμως τότε φαινόταν ότι θα περιοριζόταν στην κρίση της Γάζας, όχι ότι θα διευρυνόταν σε έναν νέο θεσμό σχεδιασμένο να αντιμετωπίζει και άλλες κρίσεις. Πρόκειται για μια προσπάθεια των ΗΠΑ να «εγχαράξουν» θεσμικά την παγκόσμια ισχύ τους, αλλά μέσα από έναν οργανισμό που εξυπηρετεί πιο άμεσα τους σκοπούς τους.
Ένας τρίτος λόγος έχει να κάνει πολύ περισσότερο με το εγώ του Τραμπ. Οι όροι της συμμετοχής του σε αυτό το σχήμα θα ήταν να είναι ισόβιος πρόεδρός του και να διαθέτει ουσιαστικά δικαίωμα βέτο σε όλες τις μεγάλες αποφάσεις του. Είναι ένας τρόπος να διασφαλίσει μια θέση αυτού που ο ίδιος αντιλαμβάνεται ως «υπεροχή» στις παγκόσμιες υποθέσεις – ακόμη και αφού θα έχει αποχωρήσει από το αξίωμά του στις ΗΠΑ. Είναι, σε μεγάλο βαθμό, ένα εγχείρημα που υπηρετεί το προσωπικό του κύρος. Και, σε αυτή τη βάση, βέβαια, υπονομεύει την πραγματική αξία που θα μπορούσε να έχει ένας τέτοιος θεσμός.
FRANCE 24: Τι περιθώριο, αν υπάρχει, αφήνει αυτό για μια μεταρρυθμιστική προσπάθεια αναζωογόνησης του ΟΗΕ και αποκατάστασης μιας αίσθησης νομιμοποίησης ή συνάφειας; Ή θα δούμε μια ευρύτερη παράκαμψη του ΟΗΕ, υπέρ αυτής της στροφής προς τις σφαίρες επιρροής;
Alanna O’Malley: Πρέπει να θυμόμαστε ότι η δημοτικότητα και η ισχύς του ΟΗΕ έχει αυξομειωθεί με την πάροδο του χρόνου. Δεν είναι η πρώτη στιγμή κρίσης σε αυτά τα 81 χρόνια, και δεν θα είναι η τελευταία – αναλόγως, φυσικά, με το πόσο θα επιβιώσει ο ΟΗΕ. Υπάρχουν 193 κράτη-μέλη του ΟΗΕ, 192 χωρίς τις ΗΠΑ, και πολλά από αυτά τα άλλα κράτη – συμπεριλαμβανομένων μεγάλων ευρωπαϊκών χωρών όπως η Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Γερμανία, καθώς και σημαντικών δρώντων του Παγκόσμιου Νότου όπως η Νότια Αφρική, η Ινδία, η Βραζιλία, η Ινδονησία – παραμένουν εξαιρετικά προσηλωμένα στον ΟΗΕ και έχουν ισχυρό συμφέρον να διατηρηθούν οι αξίες, οι αρχές, οι θεσμοί και τα συστήματά του.
Όταν μεγάλες παγκόσμιες δυνάμεις απομακρύνονται από θεσμούς, συχνά αυτό δημιουργεί πολύ περισσότερο περιθώριο ελιγμών και ένα κενό ισχύος στο εσωτερικό αυτών των δομών. Αυτό που είναι επιτακτικό τώρα είναι τα –ιδίως τα ισχυρότερα– κράτη να είναι πραγματικά σαφή και αποφασιστικά ως προς τη δέσμευσή τους για μεταρρύθμιση του ΟΗΕ.
Και αυτό είναι το βήμα που δεν έχουμε δει. Έχουμε δει αρκετή υπεράσπιση του ΟΗΕ ως απάντηση σε αυτή την πρωτοβουλία, και έχουμε δει επίσης ότι πολλές από αυτές τις χώρες δεν πρόκειται να γίνουν μέλη του «Συμβουλίου Ειρήνης». Κάποιες μάλιστα υπήρξαν ευθέως επικριτικές απέναντι στη δημιουργία ενός ακόμη θεσμού που θα μπορούσε να αποσπάσει τη δέσμευση από τον ΟΗΕ. Παράλληλα, βλέπουμε παγκοσμίως μια αναζωπύρωση της σημασίας του πολυμερισμού και της προσήλωσης σε αυτόν, καθώς φαίνεται να συντελείται μια μείζων μετατόπιση στη διεθνή τάξη.
Και στο επίκεντρο όλων αυτών, αυτό που δεν έχουμε δει είναι οι χώρες αυτές να κάνουν το επόμενο βήμα και να δεσμευτούν έμπρακτα στη μεταρρύθμιση του ΟΗΕ. Υπάρχει τώρα σε εξέλιξη μια εκστρατεία, η «εκστρατεία του Άρθρου 109» (Article 109 campaign) – το άρθρο 109 του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών προβλέπει ότι, στο πλαίσιο του ίδιου του «συνταγματικού» κειμένου του ΟΗΕ, θα πρέπει να συγκαλείται ανά δεκαετία διάσκεψη αναθεώρησης του Χάρτη, ώστε να εξετάζεται η μεταρρύθμιση. Αυτό δεν έχει συμβεί ποτέ από το 1945.
FRANCE 24: Ποιες μεταρρυθμίσεις θα θέλατε να προκύψουν από μια τέτοια διάσκεψη, αν τελικά πραγματοποιηθεί;
Alanna O’Malley: Θα ήθελα να δω πολύ περισσότερη εξουσία να μεταφέρεται στη Γενική Συνέλευση [σε σχέση με το Συμβούλιο Ασφαλείας]. Τα τελευταία χρόνια – και ιδίως την τελευταία δεκαετία – έχουμε δει πολύ μεγαλύτερη δραστηριότητα και δυναμισμό στη Γενική Συνέλευση, η οποία, για να είμαστε δίκαιοι, ιστορικά υπήρξε πάντοτε το πιο δυναμικό όργανο του ΟΗΕ και, στην πραγματικότητα, το πιο ενδιαφέρον πολιτικά.
Η Γενική Συνέλευση είναι στην ουσία το πιο ακριβές «βαρόμετρο» της διεθνούς κοινότητας για οποιοδήποτε ζήτημα. Αυτό φάνηκε πολύ καθαρά στη Γάζα, όπου είδαμε πολύ μεγάλες πλειοψηφίες υπέρ ψηφισμάτων για την κρίση στη Γάζα και που καταδίκαζαν τη στρατιωτική δράση του Ισραήλ.
Αλλά, με έναν πιο άμεσο τρόπο, είδαμε επίσης πώς η Γενική Συνέλευση τα τελευταία χρόνια μπορεί να αντανακλά νέες πολιτικές τάσεις. Μία από αυτές ήταν η απομάκρυνση πολλών χωρών του Παγκόσμιου Νότου από τις ευρωπαϊκές εκκλήσεις να στηρίξουν ψηφίσματα για την Ουκρανία, καθώς αυτό αντανακλά ένα ευρύτερο ρήγμα στις σχέσεις Βορρά–Νότου. Έχει υπάρξει έντονη προσπάθεια να σκεφτούμε πώς μπορεί να «γίνει περισσότερη δουλειά» μέσα από τη Γενική Συνέλευση, επειδή το Συμβούλιο Ασφαλείας είναι ουσιαστικά σε αδιέξοδο.
Και αυτό είναι πραγματικά ο «ελέφαντας στο δωμάτιο» σε κάθε συζήτηση για τη μεταρρύθμιση του ΟΗΕ. Διότι η επόμενη πρόβλεψη του Χάρτη στο πλαίσιο του 109, η τρίτη προϋπόθεση, είναι ότι οποιαδήποτε μεταρρύθμιση του Χάρτη του ΟΗΕ πρέπει να εγκριθεί από όλα τα πέντε μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας.
Άρα το ερώτημα είναι: πώς περνάς μια πρόταση μεταρρύθμισης «μέχρι τη γραμμή του τερματισμού» και κρατάς ταυτόχρονα ικανοποιημένη την «P-5»; Πρέπει να σκεφτείς τη μεταρρύθμιση του θεσμού με τρόπο που να μην αποδυναμώνει τη δική τους ισχύ. Και ένα από τα μεγάλα ζητήματα είναι η εκπροσώπηση στο Συμβούλιο Ασφαλείας.
FRANCE 24: Με δεδομένο αυτόν τον δυναμισμό, σε ποιο βαθμό μπορούμε να διαβάσουμε τις προσπάθειες της κυβέρνησης Τραμπ να συγκροτήσει το «Συμβούλιο Ειρήνης» ως απάντηση στις αυξανόμενες προσπάθειες χωρών του Παγκόσμιου Νότου να προωθήσουν τα δικά τους συμφέροντα μέσω του ΟΗΕ;
Alanna O’Malley: Είναι σημαντικό να κατανοήσουμε ότι οι χώρες του Παγκόσμιου Νότου διαθέτουν πλειοψηφία ψήφων στη Γενική Συνέλευση ήδη από το 1960. Χρησιμοποιούν τον θεσμό για να προωθήσουν τα συμφέροντά τους απέναντι σε σημαντικές αντιδράσεις από τη Δύση, σχεδόν σε όλη την ιστορία του ΟΗΕ.
Και αυτό είναι κάτι που συχνά δεν αναδεικνύεται στις ιστορίες του ΟΗΕ και του πολυμερισμού, στον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τον θεσμό – συχνά παρουσιάζεται αποκλειστικά ως ένα «δυτικό εργαλείο», ενώ στην πραγματικότητα υπήρξε επίκεντρο αντιπαραθέσεων γύρω από τη φιλελεύθερη παγκόσμια τάξη, περισσότερο παρά όργανο εφαρμογής φιλελεύθερων διεθνιστικών πολιτικών.
Αυτό είναι το πλαίσιο μέσα στο οποίο πρέπει να ιδωθεί η δράση/πρωτοβουλία (agency) του Παγκόσμιου Νότου. Και αυτό σημαίνει ότι η σημερινή κινητικότητα του Παγκόσμιου Νότου γύρω από τον πολυμερισμό και γύρω από τον ΟΗΕ αποτελεί συνέχεια πολύ μακρύτερων και παγιωμένων προτύπων αλληλεπίδρασης με τον θεσμό.
Οι ΗΠΑ ειδικά έχουν κατά καιρούς απογοητευτεί από τις προσπάθειες χωρών του Παγκόσμιου Νότου να διαμορφώσουν την ατζέντα σε διάφορα ζητήματα, εν μέρει επειδή αυτό σε έναν βαθμό μειώνει τη δική τους επιρροή – διότι, φυσικά, η πολιτική ισχύος λειτουργεί σε όλους τους θεσμούς, όχι μόνο στον ΟΗΕ. Άρα μπορεί να είναι μια απάντηση στην αυξημένη πρωτοβουλία του Παγκόσμιου Νότου.
Ωστόσο, σε μεγάλο βαθμό οι ΗΠΑ παραμένουν μείζων παγκόσμιος εταίρος και διατηρούν διαφορετικές, πολυεπίπεδες περιφερειακές σχέσεις: με κράτη της Λατινικής Αμερικής, αλλά επίσης με κράτη της Ασίας και της Νοτιοανατολικής Ασίας, καθώς και με αφρικανικά κράτη. Επομένως, δεν είμαι βέβαιη ότι αυτή η πρωτοβουλία των χωρών του Παγκόσμιου Νότου αποτελεί τόσο μεγάλη «έκπληξη» για τις ΗΠΑ.
Το μόνο ζήτημα στο οποίο οι ΗΠΑ πιέζονται πραγματικά, σε θεμελιώδες επίπεδο, εντός του ΟΗΕ είναι το Ισραήλ – οτιδήποτε έχει να κάνει με το Ισραήλ. Και εκεί είναι που οι ΗΠΑ έχουν χρησιμοποιήσει συχνότερα το δικαίωμα βέτο στο Συμβούλιο Ασφαλείας. Είναι πιθανότερο ότι το «Συμβούλιο Ειρήνης» δημιουργείται για αυτούς τους άλλους λόγους – ως ένας τρόπος να θεσμοποιηθεί η αμερικανική ισχύς υπό τον Ντόναλντ Τραμπ, παρά να θεσμοποιηθεί η θέση των ΗΠΑ στον κόσμο. Είναι μια βαθιά MAGA ατζέντα.
Η συνέντευξη έχει υποστεί επιμέλεια ως προς την έκταση και τη σαφήνεια.
Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 82 ετών ο ομότιμος Καθηγητής της Νομικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ), Αντώνης Μανιτάκης, ο οποίος είχε διατελέσει υπουργός Εσωτερικών και υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης.
Την είδηση του θανάτου του γνωστοποίησαν οι πρυτανικές Αρχές του ΑΠΘ και η Κοσμητεία της Νομικής Σχολής του Αριστοτελείου. «Με συντριβή και ανείπωτη θλίψη ανακοινώνουμε στην πανεπιστημιακή κοινότητα την απώλεια του διακεκριμένου Πανεπιστημιακού Δασκάλου, Αντώνη Μανιτάκη. Από σήμερα η νομική επιστήμη και η ελληνική διανόηση είναι φτωχότερες», αναφέρεται στην ανακοίνωση των πρυτανικών Αρχών.
Διήμερο πένθος κήρυξε η Κοσμητεία της Νομικής Σχολής του ΑΠΘ, η οποία στην ανακοίνωσή της αναφέρει: «Η Κοσμητεία της Νομικής Σχολής του ΑΠΘ, με μεγάλη θλίψη ανακοινώνει την απώλεια του καθηγητή Αντώνη Μανιτάκη. Στη μνήμη του δασκάλου μας, κηρύσσει διήμερο πένθος και αναστολή όλων των μαθημάτων της Σχολής με άμεση ισχύ».
Σε στενό οικογενειακό κύκλο ο αποχαιρετισμός
«Η Νομική Σχολή πενθεί από σήμερα την απώλεια ενός μεγάλου δασκάλου και πνευματικού ανθρώπου, που πρόσφερε τα μέγιστα στην επιστήμη, την πανεπιστημιακή κοινότητα και τη χώρα, αφήνοντας ανεξίτηλο αποτύπωμα», δήλωσε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο κοσμήτορας της Νομικής Σχολής του ΑΠΘ, καθ. Παναγιώτης Γκλαβίνης.
«Τον Δάσκαλό μας, θα τον αποχαιρετήσουν οι οικείοι του σε στενό οικογενειακό κύκλο» γνωστοποίησε, προσθέτοντας ότι «εμείς, οι συνάδελφοί του, οι μαθητές του και οι φίλοι του, θα τον αποχαιρετήσουμε στο δεύτερο σπίτι του, τη Νομική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου, αύριο Πέμπτη στις 19:00′ στην Αίθουσα 112».
Ποιος ήταν ο Αντώνης Μανιτάκης
Ο Αντώνης Μανιτάκης γεννήθηκε το 1944 στη Θεσσαλονίκη και σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Αναγορεύθηκε διδάκτωρ νομικών του Πανεπιστημίου των Βρυξελλών και το 1982 εξελέγη καθηγητής στη Νομική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου. Υπήρξε μαθητής του Αριστόβουλου Μάνεση, τον οποίο διαδέχθηκε στην έδρα του Συνταγματικού Δικαίου. Έγινε ομότιμος καθηγητής το 2012. Ήταν κοσμήτορας της Σχολής Νομικών και Οικονομικών Επιστημών την περίοδο 1989-1991 και επισκέπτης Καθηγητής στα Πανεπιστήμια: Montpellier, Sain-Etienne Paris X, Rome “La Sapienza” (Italy), Nantes, και Visiting research fellow in Princeton University (H.Π.A.), 1998-99.
Το 2007 του απονεμήθηκε από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας βραβείο εξαίρετης πανεπιστημιακής διδασκαλίας. Άσκησε καθήκοντα Αναπληρωτή Προέδρου του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης την περίοδο 1997-1999. Διετέλεσε Πρόεδρος και Αντιπρόεδρος της Εθνικής Επιτροπής των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (2010-2012 ). Ίδρυσε και διηύθυνε την ιστοσελίδα του Ομίλου ‘Μάνεσης’, που λειτουργεί ως επιστημονικό περιοδικό, με τον ηλεκτρονικό σύνδεσμο: www.constitutionalism.gr. Συνέγραψε και δημοσίευσε μαζί με τη διδακτορική του διατριβή, 16 Μονογραφίες και 130 πρωτότυπες μελέτες στην ελληνική και γαλλική γλώσσα.
Κυριότερα έργα (βιβλία) του στα ελληνικά: «Συνταγματικό Δίκαιο, Ι, Σάκκουλας, Θεσσαλονίκη, 2004», “Οι σχέσεις της εκκλησίας με το κράτος-έθνος” (Νεφέλη 2000), «Το Ευρωπαϊκό Σύνταγμα αντιμέτωπο με την εθνική και λαϊκή κυριαρχία», (Παπαζήση, 2004), Κράτος Δικαίου και έλεγχος της συνταγματικότητας των νόμων, Σάκκουλας, 2004, «Τι το κύριον της Πολιτείας εστίν», (Σάκκουλας, 2008). Και τέσσερα εγχειρίδια: «Η Συνταγματική Οργάνωση του κράτους», Σάκκουλας, 2009, «Τι είναι κράτος», «Τι είναι Σύνταγμα», (2007), «Τι είναι πολίτευμα», Σαββάλας (2009).
Διετέλεσε υπηρεσιακός υπουργός Εσωτερικών στην υπηρεσιακή κυβέρνηση του Παναγιώτη Πικραμμένου από τις 17 Μαΐου έως 21 Ιουνίου 2012. Στις 21 Ιουνίου 2012 ορκίστηκε υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης στην κυβέρνηση Αντώνη Σαμαρά, θέση από την οποία παραιτήθηκε στις 24 Ιουνίου 2013. Στις 28 Αυγούστου 2015 προτάθηκε από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και ορίστηκε Υπουργός Εσωτερικών στην υπηρεσιακή κυβέρνηση της Βασιλικής Θάνου (28/8-23/9/2015).
Του Δρος Παντελή Φ. Οικονόμου 
