του Δρ. Ηρακλή Γωνιάδη, Οικονομολόγου

Ο αχός και κονιορτός που προκαλεί ο πόλεμος δεν κρύβει μόνο την ανεπάρκεια (ή και την ηλιθιότητα των κατ’ επίφαση ταγών των εμπλεκόμενων), αλλά αποκαλύπτει και τις δομικές αδυναμίες του συστήματος καθώς η θεωρούμενη ως επιτυχής έκβασή του, εκτός από πυρομαχικά και οπλικά συστήματα, χρειάζεται στην εφοδιαστική του αλυσίδα να περιλαμβάνεται η διατροφή λαού και στρατού. Σημαντικότατος κρίκος της αλυσίδας αυτής είναι η μικρομεσαία επιχείρηση (ΜμΕ) η οποία από «ραχοκοκαλιά της οικονομίας» κατά την ειρηνική περίοδο μετεξελίσσεται-με μεγάλη ευελιξία- σε «νευρικό σύστημα επιβίωσης» κατά την πολεμική και σε «μοχλό επανεκκίνησης και ανασυγκρότησης» κατόπιν. Με άλλα λόγια, όντας καθρέφτης της ανθεκτικότητας μιας κοινωνίας οι ΜμΕ, διαθέτοντας υψηλό συντελεστή προσαρμογής, από πυλώνας σταθερότητας μεταλλάσσονται σε οργανισμούς επιβίωσης και, τελικά, σε μηχανισμούς αναθέρμανσης της οικονομίας και της ελπίδας της κοινωνίας αμέσως μετά την παύση των εχθροπραξιών.

Κατά την περίοδο της ειρήνης συνιστούν τον κύριο εργοδότη (στη χώρα μας άνω του 95%) και τροφοδότρα πηγή  καινοτομίας (οι μικροί καινοτομούν, οι μεγάλοι οικειοποιούνται) η οποία τις καθιστά βιώσιμες μέσα σε συνθήκες έντονου ανταγωνισμού όπως αυτές διαμορφώνονται από το πλέγμα εξουσίας των μεγάλων επιχειρήσεων και των διαπλεκόμενων πολιτικών, ιδιαίτερα εδώ όπου χρησιμοποιούνται ως σάκοι του μποξ θεωρούμενες ως οι μόνες ικανές ενίσχυσης της παραοικονομίας, της λαμογιάς  και της … ακρίβειας στην ολιγοπωλιακή μας αγορά! Γενικά, είναι εκείνες οι οποίες χτίζουν την οικονομική βάση, διατηρούν ζωντανές τις γειτονιές, τις μικρές πόλεις και την περιφέρεια, προμηθεύουν τις μεγαλύτερες επιχειρήσεις και διατηρούν την οικονομική ροή, την ανάπτυξη και την κοινωνική συνοχή. «Μυρμήγκια» που δουλεύουν αθόρυβα-παρότι πιο ευάλωτα-χωρίς τα οποία τίποτα δεν λειτουργεί πραγματικά μέσα στο οικονομικοκοινωνικό οικοσύστημα.

Κατά τη διάρκεια του πολέμου ή της οικονομίας της επιβίωσης, ο ρόλος των ΜμΕ γίνεται στρατηγικής σημασίας για την εθνική άμυνα και την κοινωνία μεταφέροντας τεχνοτροπία ικανή να δημιουργεί παρά την-συνήθη-καταστροφή παραγωγικών υποδομών, ιδιαίτερα εκείνων της ψηφιακής τεχνολογίας. Όντας ευέλικτες και σε πείσμα του εξαιρετικά υψηλού κινδύνου οριστικού κλεισίματος, πολλές από αυτές αλλάζουν αντικείμενο για να καλύψουν ανάγκες του μετώπου (πχ., εργαστήρια παραγωγής εξαρτημάτων, υλικών, στρατιωτικού ρουχισμού, αρβυλών κλπ.), της διατήρησης βασικών αγαθών διασφαλίζοντας-σε ακραίες συνθήκες- μέσω ενός δικτύου αλληλεγγύης ότι τρόφιμα και είδη πρώτης ανάγκης φτάνουν στους μαχητές και στον άμαχο πληθυσμό. Θέτοντάς το διαφορετικά, η γνωστή ως διοικητική μέριμνα  (Logistics) είναι εξίσου σημαντική για το μέτωπο και τα μετόπισθεν οπότε, όσο μεγαλύτερο ποσοστό τους κληροδοτείται από την ειρηνική προς την εμπόλεμη περίοδο, τόσο περισσότερο περιορίζεται ο μαυραγοριτισμός ώστε οι θάνατοι από πείνα να μην ξεπερνούν εκείνους των βομβαρδισμών!

Παρά τις επιπλέον δυσκολίες, όπως της έλλειψης πρώτων υλών και προσωπικών κεφαλαίων, των ζημιών σε υποδομές και της μείωσης του ηλικιακά αποδοτικότερου εργατικού δυναμικού κλπ. λόγω απωλειών πολέμου, μετά τη λήξη του διατηρούν την οικονομική δραστηριότητα-έστω και σε περιορισμένη μορφή-όχι μόνο για να μην καταρρεύσει πλήρως, αλλά και για να επανεκκινήσουν την οικονομία. Επενεργώντας ως καταλύτες συνδράμουν στην ανασυγκρότηση και την ανάκαμψη, όπως οι μικροοργανισμοί αποκαθιστούν την ισορροπία στο φυσικό οικοσύστημα, επαναδραστηριοποιούνται επενδύοντας και απορροφώντας ανέργους σηματοδοτώντας και την έναρξη της κανονικότητας-από κάτω προς τα πάνω- καθόσον είναι οι μόνες ικανές να κινηθούν γρήγορα στη μεταπολεμική όδευση προς την λαχταριστή ειρήνη κατά την οποία εμφανίζονται και νέες ανάγκες.

Θέτοντάς το συμπερασματικά, οι ΜμΕ πριν τον πόλεμο χτίζουν την οικονομική βάση, κατά τη διάρκειά του κρατούν την κοινωνία λειτουργική στηρίζοντας, συγχρόνως, την πολεμική προσπάθεια και, μετά από αυτόν, μεταλλάσσονται σε βασικό μοχλό ανάταξης οικονομίας και κοινωνίας.

Η Ελληνική περίπτωση

Η οικονομία μας βασίζεται, κυρίως, στην κατανάλωση και τον τουρισμό εξυπηρετούμενη από ένα μείγμα ΜμΕ των οποίων η κατανομή προσομοιάζει κατά τρόπο απόλυτο με τη γενική δομή της. Συγκεκριμένα, ο παραδοσιακός της προσανατολισμός στις υπηρεσίες επιβεβαιώνεται από τα δεδομένα (ΕΛΣΤΑΤ & ΓΣΕΒΕΕ) καθώς στον Τριτογενή τομέα δραστηριοποιείται πάνω από το 80% αυτών (λιανικό/χονδρικό εμπόριο, εστίαση, τουριστικά καταλύματα, μεταφορές και επαγγελματικές/τεχνικές υπηρεσίες) με πρωτοστάτες τις πολύ μικρές επιχειρήσεις (αυτοαπασχολούμενοι ή μέχρι 9 εργαζόμενοι). Δοθέντος ότι από τις «αναταράξεις» του διεθνούς συστήματος ισορροπίας πλήττεται πρώτα ο τουρισμός, αγωνιώδες ανακύπτει το ερώτημα κατά πόσον θα επηρεαστεί η τουριστική κίνηση στη χώρα λόγω του πολέμου, τόσο σε ό,τι αφορά στους επισκέπτες όσο και στην άρτια και ασφαλή κάλυψη των αναγκών τους με ένα κόστος ικανό να αφήσει κάποιο λογικό κέρδος.

Ο Δευτερογενής τομέας  (μεταποίηση & κατασκευές) αποτελεί πεδίο δράσης για το 10%, περίπου, (βιοτεχνία, μεταποίηση τροφίμων και ποτών, κατασκευές και παραγωγή ενέργειας) με σημαντική συνεισφορά στην προστιθέμενη αξία και κύριο χαρακτηριστικό τη δημιουργία περισσότερων θέσεων εργασίας ανά επιχείρηση, κατά μέσο όρο, αλλά και λιγότερα κέρδη σε σχέση με εκείνες του Τριτογενή. Το ερώτημα που τίθεται εδώ είναι κατά πόσον οι υφιστάμενες ΜμΕ θα είναι ικανές να αναπληρώσουν τα κενά της προσφοράς υπό ένα βεβαρυμμένο καθεστώς λειτουργίας (κόστος ενέργειας και ψηφιακής συμμόρφωσης-MyDATA, Ηλεκτρονικό τιμολόγιο, ΕΡΓΑΝΗ ΙΙ-και τους περιορισμένους πόρους τους σε μια αγορά ελεγχόμενη από λίγους παίκτες, κομματικούς ή διεθνείς.

Τελευταίος (και καταϊδρωμένος) ο Πρωτογενής τομέας (γεωργία, κτηνοτροφία, αλιεία) στον οποίο εντάσσεται κάτι λιγότερο από το 5% των ΜμΕ, παρά τις μεγάλες του δυνατότητες καθώς οι περισσότερες μονάδες θεωρούνται «εκμεταλλεύσεις» και όχι νομικές μορφές οργάνωσης. Δηλαδή, η επιχειρηματική δραστηριότητα του τομέα παραμένει χαμηλή παρότι είναι υψηλός ο αριθμός των βιοπαλαιστών στους τρεις κλάδους του. Στην προκειμένη περίπτωση δεν τίθεται θέμα ανταπόκρισης σε συνθήκες πολέμου καθώς λείπουν οι κατάλληλες δομές οι οποίες, δεκαετίες τώρα, απαξιώνονται ακόμη και κάτω από το επίπεδο της απόσβεσής τους, δηλαδή, ό,τι αποσβένεται ή καταστρέφεται δεν αποκαθίσταται ούτε και βελτιώνεται!

Με την οριζόντια διάχυση του πολέμου, τη δραματική συρρίκνωση του παραγωγικού ιστού και, συνεπώς, την εκ τούτου μείωση των ΜμΕ στη χώρα, θα δυσκολευθεί η τροφοδοσία της με αγροδιατροφικά προϊόντα από χώρες τις οποίες-εκτός από το άμεσα εμπλεκόμενο Ισραήλ- επηρεάζει η εν εξελίξει σύρραξη που απλώνεται σαν έρπητας …ζωστήρος στην περιοχή μας. Η ελληνική πολιτεία παρέχοντας συστηματικά προτεραιότητα στις εισαγωγές (ανεξέλεγκτες ποιοτικά και ποσοτικά) για την κάλυψη αναγκών της ειρηνικής περιόδου εισήγαγε, κατά το 2025, από την Αίγυπτο και την Τουρκία αγαθά της τάξης του 1δις €, αλλά και αξίας μερικών δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ από την Συρία και το Ισραήλ λόγω των εσωτερικών τους προβλημάτων, προφανώς.

Ως εκ τούτου, στην «όμορφη και παράξενη πατρίδα» της οποίας, σε πολλές ιστορικές περιπτώσεις, οι μικρομεσαίες κράτησαν «ζωντανή» την καθημερινότητα μέσα στο χάος στο οποίο είχε περιέλθει, είναι πιθανό να έχουμε περιορισμένη προσφορά λόγω μειωμένων εισαγωγών και της αποδεκατισμένης εγχώριας παραγωγής, με ανατιμήσεις πέραν των οφειλόμενων στο ενεργειακό κόστος. Η τρέχουσα κυβέρνηση, συναινώντας και σε αυτήν ακόμη την Γερμανικής έμπνευσης και μεθόδευσης συμφωνία με την Mercosur, ελπίζει να καλύψει τα κενά τροφοδοσίας συνεχίζοντας την παράδοση του δόγματος «ό,τι εισάγεται δεν παράγεται στη χώρα»;

Γράφει ο Κώστας Λάμπος

Διδάκτωρ Οικονομικών Επιστημών του Freie Universitaet Berlin

claslessdemocracy@gmail.com

 https://biblionet.gr/k%C3%B3stas-l%C3%A1mpos-c35266,

«Αϊντε θύμα άϊντε ψώνιο,

άϊντε σύμβολο αιώνιο,

Που αν ξυπνήσεις μονομιάς,

θ’ άρθ’ ανάποδα ο ντουνιάς»

Κώστας Βάρναλης[1]

«Οι συνειδησιακές διαταραχές, η έλλειψη ενσυναίσθησης, η βία,

το ψέμα,  το μίσος, ο ρατσισμός, το κακό,  η αδικία, η εγκληματικότητα, και ο Πόλεμος δεν είναι αναγκαία φαινόμενα, αλλά διαστροφές των συστημάτων  της κοινωνικής ανισότητας με αφετηρία την ατομική

ιδιοκτησία πάνω στα μέσα παραγωγής»

Satsok Sopmal[2]

Ο Άνθρωπος ως άτομο και ως είδος ξεκόπηκε από τον υπόλοιπο ‘ζωικό κόσμο’ για καθαρά υπαρξιακούς λόγους, για λόγους επιβίωσης. Σύντομα κατανόησε πως η επιβίωσή του μπορεί να εξασφαλιστεί μόνο δια της συνεργασίας όλων στην βάση της αρχής ‘ο καθένας να συμμετέχει στα κοινά ανάλογα με τις κάθε φορά τρέχουσες δυνατότητές του και στις απολαβές ανάλογα με τις κάθε φορά τρέχουσες ανάγκες του’.  Κατά τον κλασικό ανθρωπολόγο Levis Henry Morgan ο αγώνας του ανθρώπου για την επιβίωση πέρασε, «δια της βραδείας εμπειρικής γνώσης»[3] τρία στάδια, το πρώτο της Αγριότητας, το δεύτερο της Βαρβαρότητας  και το τρίτο του Πολιτισμού με εσωτερική για την καθεμιά υποδιαίρεση σε τρεις υποπεριόδους.  «Ο πολιτισμός, μπορεί να λεχθεί, πως άρχισε μεταξύ των Ελλήνων της Ασίας και των Ελλήνων της Ευρώπης γύρω στα 850 α. χ. (αρχαίας χρονολόγησης). Πριν από αυτήν την εποχή υπήρξε μια περίοδος πολλών χιλιάδων ετών, στο διάστημα των οποίων οι Ελληνικές  φυλές είχαν προχωρήσει δια μέσου της Τελευταίας  Περιόδου  της βαρβαρότητας και προπαρασκευάστηκαν για την είσοδό τους στον πολιτισμό. Οι πανάρχαιες  παραδόσεις τους, τους βρίσκουν εγκατεστημένους  στην Ελληνική Χερσόνησο, στα ακρογιάλια  της Μεσογείου και στις ενδιάμεσες και παρακείμενες νήσους»[4].  Και πιο συγκεκριμένα ο αρχαιοελληνικός πολιτισμός θεμελιώθηκε όταν  οι κάτοικοι της Αττικής, «υπό τον Θησέα»,[5] αποφάσισαν, γύρω  στο 1000  α. χ. να ανατρέψουν  την γενοκρατική οργάνωση της κοινωνίας και να συνασπισθούν σε έναν λαό, σε μια πολιτική κοινωνία, με έδρα ‘τας Αθήνας’, «μια υψηλότερη οργάνωση από εκείνη που προηγούμενα είχαν»[6]. Έτσι «η εμπειρία της ανθρωπότητας έχει αναπτύξει μέχρι σήμερα δύο σχεδιάσματα διακυβέρνησης. Το πρώτο και το πιο αρχαίο ήταν μια κοινωνική οργάνωση που βασίζονταν πάνω στα γένη, τις φατρίες και τις φυλές, ενώ το δεύτερο και τελευταίο χρονικά  ήταν μια πολιτική οργάνωση που βασίζονταν πάνω στο έδαφος και στην ιδιοκτησία»[7].

Να σημειωθεί πως η αττική γη και ο πληθυσμός της, που αρχικά ανήκε στα γένη  και στην μορφή της πολυδιασπασμένης κοινωνικής οργάνωσης σε πολλά, περίπου δεκαπέντε, μικροβασίλεια ήταν για πολλά-πολλά χρόνια φόρου υποτελής στην Κρήτη. Την ήττα της Κρήτης, όπως αυτή μεταφέρθηκε με τον μύθο, που δεν είναι μύθος αλλά άγραφη ιστορία της ακόμα ‘χωρίς γραφή’ ανθρωπότητας, για τον  θάνατο του Μινώταυρου, ακολούθησε η μεγάλη  μεταρρύθμιση του Θησέα. Έτσι ολόκληρη η Αττική τέθηκε υπό την ενιαία διαχείριση του Δήμου Αθηναίων και η γη της καλλιεργούνταν με το σύστημα του κυκλικού αναδασμού και σε έκταση ανάλογη με την καλλιεργητικό δυναμικό εκάστης οικογένειας, σύμφωνα με το οποίο οι καλλιεργητές εναλλάσσονταν κυκλικά  ανά τακτά χρονικά διαστήματα, ώστε δια της εναλλαγής της σχέσης μεταξύ καλλιεργητών και καλλιεργούμενης γης, να αποτρέπεται  η  κοινωνική ανισότητα που συνδέεται με την μόνιμη σχέση καλλιεργητών με την γη.

Δυστυχώς όμως με την νομοθεσία του Σόλωνα, και το πρόσχημα ‘της δίκαιης ανισότητας’, που ευνοούσε  την τάξη  των ευγενών και δουλοκτητών  στην οποία ο ίδιος ανήκε, άλλαξε ριζικά η σχέση των  άμεσων καλλιεργητών με την γη, αφού δια του δικαιώματος  της αποκλειστικής κληρονομικότητας του πατέρα από τον πρωτότοκο γιό και της, για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας,  αγοραπωλησίας, πέρασε σταδιακά όλη η γη στα χέρια της οικονομικής και πολιτικής ολιγαρχίας με αποτέλεσμα από την μια μεριά να βρίσκονται οι ελάχιστοι μεγάλοι  δουλοκτήτες και γαιοκτήμονες πια και από την άλλη η αποφασιστική πλειονότητα των ακτημόνων καλλιεργητών . Έτσι ‘η  υπεραύξηση  της ιδιοκτησίας έγινε τόσο τεράστια μέχρι που οι μορφές της τόσο διαφοροποιημένες, οι χρήσεις της τόσο  εκτεταμένες και η διαχείρισής της τόσο έξυπνη για τα συμφέροντα των ιδιοκτητών της, ώστε αυτή έγινε μια δυσκολοϋπόταχτη  δύναμη για τον λαό.  Η ανθρώπινη διάνοια συγχίστηκε μπροστά στην δική της δημιουργία. Θα έρθει, όμως, καιρός που αυτή θα επιβάλλει την κυριαρχία της πάνω στην ιδιοκτησία. […]  Τα συμφέροντα της κοινωνίας είναι υπέρτερα από τα ατομικά συμφέροντα και τα δυό πρέπει να φτάσουν σε σωστές και αρμονικές σχέσεις. Ένας  αγώνας απλώς για την απόκτηση περιουσίας και ιδιοκτησίας δεν είναι το τελικό πεπρωμένο της ανθρωπότητας, αν πρόκειται η πρόοδος  να είναι ο νόμος του μέλλοντος, όπως αυτή υπήρξε και στο παρελθόν. Η ύπαρξη της κοινωνίας επιτάσσει να λήξει αμερόληπτα αυτός ο αγώνας όπου η ατομική ιδιοκτησία είναι το τέλος και ο σκοπός της ζωής, επειδή ένας τέτοιος αγώνας εμπεριέχει το σπέρμα της αυτοκαταστροφής. Δημοκρατία στη διακυβέρνηση, αδελφότητα στην κοινωνία, ισότητα στα δικαιώματα και καθολική εκπαίδευση  προδηλώνουν το εγγύς ανώτερο  επίπεδο  της κοινωνίας, στο οποίο  η εμπειρία, η διάνοια και η γνώση τείνουν σταθερά. Αυτό θα είναι μια αναβίωση, μέσα  σε μια υψηλότερη μορφή, της ελευθερίας, της ισότητας και της αδελφότητας των αρχαίων κοινωνιών»[8].

Αντ’ αυτού του ρεαλιστικού ουμανιστικού οράματος ‘του ανθρώπου ως μέτρο όλων των πραγμάτων’, όπως πρώτος το διατύπωσε ο Πρωταγόρας[9] και δια μέσου της δουλοκρατίας,  του σκοτεινού, θεοκρατικού και  φεουδαρχικού Μεσαίωνα και στην συνέχεια του αχαλίνωτου καπιταλισμού, το ανθρώπινο είδος  βιώνει την χειρότερη βαρβαρότητα της ιστορίας του, η οποία αποσκοπεί στην αύξηση και συγκεντροποίηση  του θεοποιημένου κέρδους, με εργαλεία τον ΄θεοκεντρισμό, την εξουσιαστική ιδεολογία, τον εξουσιαστικό φόβο και την ηγεμονική παγκοσμιοποίηση του κεφαλαίου, γεγονός που απειλεί άμεσα την ίδια την επιβίωση της ανθρωπότητας όταν ανοίξουν οι πύλες της πυρηνικής κόλασης.

Γι’ αυτό  είναι καιρός να αφυπνιστούμε ως είδος, αλλά αυτή η αφύπνιση δεν αφορά μόνο όλους τους άλλους εκτός από τον καθένα μας  χωριστά, δηλαδή κανέναν.  Αφορά κυρίως και ανυπερθέτως εμάς ως άτομα, μέλη των επιμέρους κοινωνιών, της ανθρωπότητας  και του ανθρώπινου είδους, γιατί η επιβίωση, η πρόοδος και η ευτυχία  του ανθρώπινου είδους, προϋποθέτει τον αγώνα επιβίωσης μας ως άτομα, ως Εγώ ενταγμένα στον συνολικό κοινωνικό αγώνα για την επιβίωση του συνόλου του ανθρώπινου είδους.

Αφήσαμε τα μέσα παραγωγής,  τα δημιουργήματα ολόκληρης της ανθρωπότητας, από τη παραγωγή των οποίων εξαρτάται η ίδια η ζωή μας, στα χέρια μιας ασήμαντης αριθμητικά,  άπληστης, ανήθικης, εγκληματικής-εξουσιαστικής  μειονότητας και την πολιτική διαχείριση των κοινωνιών μας την εμπιστευόμαστε, σε ανεξέλεγκτους θεσμούς  άμεσης και έμμεσης βίας και αδικίας, δηλαδή στο σύστημα της λεγόμενης ‘αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας’ και δι’ αυτής σε  εγωπαθή και αρρωστημένα μυαλά, υπηρέτες της οικονομικής ολιγαρχίας.

Αποποιηθήκαμε των ευθυνών μας για την ίδια την ζωή μας, για την ζωή και το μέλλον των παιδιών μας, καθώς επίσης και για το μέλλον των κοινωνιών μας και μαστουρωμένοι από τους σκοταδιστικούς μύθους[10] και τις εξουσιαστικές ιδεολογίες[11] ‘ψυχαγωγούμαστε’ βλέποντας ζωντανά, σε ‘πραγματικό χρόνο και σε home cinema‘,  σαν κανονικό σήριαλ για τις ζωές, τον θάνατο και τις καθημερινές γενοκτονίες των άλλων   με την ψευδαίσθηση  πως δεν μας αφορούν, μέχρι που να έρθει και η σειρά μας, οπότε δεν θα υπάρχει κανένας να μας βοηθήσει[12].

Αφήσαμε να μας αλλοτριώνουν και να μας προβατοποιούν  τόσο που ως πιστοί ενός δόγματος, αλλά άπιστοι που δεν αξίζει να ζούμε για όλα τα άλλα δόγματα,  να στοιβαζόμαστε αυτομαστιγωνόμενοι κατά χιλιάδες  και εκατομμύρια είτε σε λατρευτικούς χώρους αγυρτών, είτε στις πλατείες ως  οπαδοί και λάτρες  λαϊκιστών πολιτικών αγκιτατόρων, είτε ακόμα και ως ‘φίλαθλοι του καναπέ’ στους ναούς της ‘στρογγυλής θεάς’,  είτε  περιμένοντας περιδεείς την βοήθεια της ‘θείας πρόνοιας’, κάποιο ‘επίδομα ελεημοσύνης και πολιτικής εξαγοράς μας’ από τους εξουσιαστές μας.  Κι’ ακόμα χειρότερα, περιμένοντας από την εύνοια της επίσης ‘θεάς τύχης του κρατικολαϊκού τζόγου’,  καταθέτοντας,  υπό μορφή πρόσθετης άμεσης φορολόγησής μας, τις τελευταίες δεκάρες από τα πενιχρά εισοδήματά μας, στερώντας τα από την οικογένεια και τα παιδιά μας, για να γίνουν σαν κι εμάς και ακόμα χειρότεροι εθελόδουλοι ‘προς τέρψιν και χάριν’ των βαθύτατα ανήθικων, βίαιων, εγκληματικών, απάνθρωπων και καταστροφικών ελάχιστων εξουσιαστικών  Ελίτ. Ελίτ που ασκούνται συστηματικά με την ανθρωποτροφία, την ανθρωποβλάκωση και τον ανθρωποδαμασμό για να ταΐζουν με τις σάρκες μας τους  κατακτητικούς αποικιοκρατικούς και ιμπεριαλιστικούς ανθρωποφάγους πολέμους τους, για τα τριάντα αργύρια της προδοσίας της ανθρωπινότητάς μας, της ανθρωποσύνης και τις ανθρωπίας μας[13], εκφρασμένα σε βαρέλια πετρελαίου.

Αφήσαμε τις ιστορικές μας μνήμες από την  αρχαία αμεσοδημοκρατική παράδοση,  χάρη στην οποία επιβίωσε και εξελίχθηκε το είδος μας, να σκουριάσουν. Αγνοούμε την στρατηγική  και τους διαχρονικούς αγώνες των δυνάμεων της εργασίας, της επιστήμης και του πολιτισμού για την κοινωνική ισότητα. Και αδιαφορούμε για την δυνατότητα των επιστημών και της τεχνολογίας ότι, πέρα από την χρησιμοποίησή τους από τις  εξουσιαστικές Ελίτ για την υποταγή μας, μπορούν, αφού τις απελευθερώσουμε, να μας απελευθερώσουν από την νεοναζιστική βαρβαρότητα  και να μας οδηγήσουν σε έναν καλύτερο κόσμο, προϋπόθεση ικανή και αναγκαία  για την νέα επιβίωσή μας, ως άτομα και ως είδος.

Όλα αυτά τα τραγικά συμβαίνουν επειδή την μαζική παραγωγή όπλων, δηλαδή των πολέμων, την θεωρούμε ‘παραγωγική επένδυση’, ‘ευκαιρία για  καλοαμοιβόμενη απασχόληση’. Θεωρούμε  την μαζική υπερκατανάλωση περιττών, άχρηστων, βλαβερών  και επικίνδυνων προϊόντων  και υπηρεσιών, αναγκαία για να είμαστε in στο πουθενά.  Θεωρούμε  ‘ένα προσκύνημα’  στο ψυχρό, γκροτέσκο  και δυστοπικό Ντουμπάι, επειδή εκεί πάει η σάπια Ελίτ, ‘ταξική αναβάθμιση’,  χωρίς να αντιλαμβανόμαστε πως όλες αυτές  οι ψευδαισθήσεις και γελοιότητες  δεν είναι παρά το τυράκι στην φάκα της κοινωνικής υποδούλωσής μας, η οποία, όταν γεμίζουν οι αποθήκες των όπλων, αναπόφευκτα καταλήγει, εξαιτίας της ατομικής και μαζικής αφέλειάς μας, ως πόνος, πόλεμος, καταστροφή και δυστυχία.

Όχι, όμως, δεν είναι η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, δεν είναι η κοινωνική ανισότητα, εξαιτίας της οποίας πεθαίνουν εκατομμύρια συνάνθρωποί μας  κάθε μέρα για ένα κομμάτι ψωμί, για ένα ποτήρι νερό και για ένα απλό φάρμακο,  δεν είναι  ο πόλεμος  η μοίρα μας και η μοίρα της ανθρωπότητας. Την μοίρα μας την δημιουργούμε μόνοι μας με τους κοινούς κοινωνικούς μας αγώνες  και το όραμα της κοινωνικής ισότητας, που σημαίνει κατάργηση της κύριας  και βασικής αιτίας όλων των κακοδαιμονιών του ανθρώπου και της ανθρωπότητας, που δεν είναι άλλη από την αποξένωσή μας ως κοινωνίες από τα μέσα παραγωγής, τα οποία αφήσαμε στα χέρια του απίστευτα νοσηρού και επικίνδυνου  1% της ανθρωπότητας.

Η λύση,  λοιπόν, βρίσκεται στην επανένωση των μέσων παραγωγής  με την μορφή της ενιαίας και αδιαίρετης κοινωνικής περιουσίας ολόκληρης της αμεσοδημοκρατικά αυτοδιευθυνόμενης ανθρωπότητας υπό τον άμεσο έλεγχο όλων των ενιαία, από την τοπική κοινωνία μέχρι την οικουμενική ανθρωπότητα, αρθρωμένων και οικουμενικά συνοδοιπορούντων επιμέρους κινηματικών κοινωνιών. Προϋπόθεση είναι να ξυπνήσουμε από τον λήθαργο στον οποίο έχουμε περιέλθει εξαιτίας:

·           των  θρησκευτικών μύθων, των εξουσιαστικών ιδεολογικών ανοησιών και των μεταφυσικών ναρκοϊδεών,

·           των  ουσιών των τεχνητών παραδείσων  που ξεδιάντροπα, έντεχνα και πιεστικά μας σερβίρουν, ακόμα και σε Δημοτικά Σχολεία, οι εξουσιαστικές Ελίτ, για να μας αχρηστέψουν, καθώς επίσης  και εξαιτίας ,

·           της παραπλάνησης και του εξουσιαστικού φόβου που μας επιβάλλουν όλες οι  εξουσίες της κοινωνικής ανισότητας  επειδή μας  μισούν και μας τρομοκρατούν για να σιωπούμε και να χειροκροτούμε  φασιστικές ιδέες, πολιτικές και εργαλειοποιημένους πολιτικούς κλόουν που κουνάνε το δάκτυλό τους στις ανυπότακτες  κοινωνίες  και σε ολόκληρη την ανθρωπότητα,

η οποία, ανθρωπότητα,  θα μπορούσε με ένα φύσημά της να ξεπαστρέψει όλα αυτά τα μορμολύκια.

Επιτρέψαμε, ως κοινωνίες, την διαίρεσή μας σε τάξεις αφεντικών και δούλων  και των εθνών σε κυρίαρχα και παρίες,  με αποτέλεσμα τα δεκάδες ανοιχτά πολεμικά μέτωπα που κατασπαράζουν την ανθρωπότητα και τον πλανήτη για να πλουτίζουν οι πέντε-δέκα ιδιοκτήτες των πολεμικών βιομηχανιών, των ορυκτών καυσίμων, των μεγάλων φαρμακοβιομηχανιών και των νέων τεχνολογιών, με αιχμή τους την εξουσιαστικά υπονομευμένη Τεχνητή Νοημοσύνη και βοηθούς/εκτελεστές το πνευματικά και ηθικά ευνουχισμένο πολιτικό προσωπικό τους. Και αντί οι μισοί να περιμένουμε τον θρίαμβο της Δύσης επί της Ανατολής  και οι άλλοι μισοί τον θρίαμβο της Ανατολής επί της Δύσης, όταν το κεφάλαιο είτε ως ‘καπιταλισμός της αγοράς’, είτε ως ‘κρατικομονοπωλιακός καπιταλισμός’  που ανταγωνίζονται μεταξύ τους μέχρι θανάτου για την παγκόσμια ηγεμονία, αλλά  ενώνονται  και μοιράζονται τον κόσμο, κάθε φορά που αντιλαμβάνονται πως μπορεί ως άτομα, κοινωνίες και ανθρωπότητα να  τους καταργήσουμε, ώστε να μην μπορούν  να συνωμοτούν  σε βάρος μας.

Υπ’ αυτήν την έννοια δεν έχει νόημα να αφήσουμε ξανά τις ζωές μας στα χέρια είτε του ‘Bibi και του Donald‘ , που  συμπεριφέρονται σαν σιαμαίος  Χίτλερ, είτε του νεοτσαρικού Πούτιν και του νεοαυτοκράτορα  Σι  Τζινπίγκ,  που, με την συνδρομή των ‘χρήσιμων ηλίθιων’ των άλλων χωρών, της Ευρωπαϊκής Ένωσης μη εξαιρουμένης, καταδυναστεύουν  και σφαγιάζουν τους λαούς τους στα μέτωπα των διαρκών  πολέμων για την επιβίωση   της καπιταλιστικής τους κυριαρχίας.  Διαφορετικά πως μπορεί κανείς να εξηγήσει το γεγονός πως οι γενοκτονίες  τόσο των Παλαιστίνιων, όσο και των Ουκρανών, της υποσαχάριας Αφρικής,  τώρα  των Ιρανών και αύριο ποιος ξέρει ποιος έχει σειρά,  αφήνουν αδιάφορους τους εκατέρωθεν επίδοξους ηγεμόνες, σαν να έχουν ξανασυμφωνήσει, α λα Γιάλτα,  το  ξαναμοίρασμα  του κόσμου σε σφαίρες επιρροής, μέσα από μια ιμπεριαλιστική ειρήνη που, κατά πολεμολόγων, μεσολαβεί, ως περίοδος προετοιμασίας , μεταξύ δυό ιμπεριαλιστικών πολέμων.

Ως άτομα, κοινωνίες και ανθρωπότητα, δηλαδή ως το 99%  των επιβατών του διαστημοπλοίου Γη, μπορούμε, φτάνει να προσπαθήσουμε να το συλλάβουμε ως στρατηγικό σχέδιο των δυνάμεων της εργασίας, της επιστήμης και του πολιτισμού και να το θέσουμε σε εφαρμογή, να εξασφαλίσουμε την επιβίωσή μας, την επιβίωση του πλανήτη μας και του πολιτισμού μας, μετατρέποντας την ανισότητα1%>99% σε εξίσωση 99%=100-1%.

Η  επανασυγκόλληση της παραγωγικής βάσης της κοινωνίας[14] θα καταργήσει την διαίρεσή της σε ανταγωνιζόμενες μερίδες και τάξεις, εχθρικών μεταξύ τους συμφερόντων και με αυτό θα καταργήσει την διαβάθμιση της αντιπαλότητας των ρόλων εμπεδώνοντας την  ισότιμη αξιοπρέπεια στη βάση της   Αρχής της αναλογικής Ισότητας και  της  δημιουργικής συμπληρωματικότητας  των  ρόλων.  Η αναλογική ισότητα στο επίπεδο των ρόλων και της αξιοπρέπειας  θεμελιώνει την συνοχή μιας κοινωνίας την οποία όμως κονιορτοποιεί η ατομική ιδιοκτησία. Όταν η κοινωνία θα μπορεί και θα μπορεί, αν, αντί να παράγει όπλα και καταστροφή, παράγει και προσφέρει στον καθένα μας όλα όσα χρειάζεται και ανάλογα με τις κοινωνικά σταθμισμένες ανάγκες του, τότε κανένας δεν θα ματαιοδοξεί να ξεχωρίζει από τον άλλον στο υλικό επίπεδο, γιατί  η ενότητα όλων μας και η δια της συνεργασίας δημιουργικότητά μας, θα εξασφαλίζει την συνοχή, την ακεραιότητα και την ειρηνική πορεία της κοινωνίας μας.  Η λαθεμένη αντίληψη της διαφορετικότητας  του κοινωνικού στάτους, πηγάζει από την θέση μας στον κοινωνικό καταμερισμό της εργασίας, ο οποίος ορίζεται από την σχέση του καθενός μας με τα μέσα παραγωγής  και συνακόλουθα με την σχέση μας  με τον μηχανισμό κατανομής του κοινωνικά παραγόμενου πλούτου και όχι από τον τεχνικό καταμερισμό της, δηλαδή από τις ειδικότητές μας .    Για να δουλεύει σωστά και σε συνθήκες ισότητας και ασφάλειας η κοινωνία χρειάζεται την αρμονική και ισότιμη συμπληρωματικότητα των  γνώσεων και των δεξιοτήτων όλων ανεξαίρετα των μελών της , όπως ακριβώς  ένα αεροπλάνο που πετά και η τύχη των επιβατών του εξαρτάται το ίδιο από την αντοχή τόσο του κινητήρα, όσο και της τελευταίας μικρής και ασήμαντης βίδας που τον στηρίζει, η οποία  αν, για οποιοδήποτε λόγο,  λασκάρει μπορεί ανάλογα της θέσης της να οδηγήσει στο να  αχρηστευτεί και ο κινητήρας, οπότε  η καταστροφή θα έχει το ίδιο αποτέλεσμα την καταστροφή του αεροπλάνου και τον θάνατο των επιβαινόντων. Αυτό συμβαίνει καθημερινά σε επίπεδο κοινωνίας και ανθρωπότητας, επειδή η παγκόσμια Ελίτ σε όλα τα επίπεδα, από το τοπικό, το εθνικό και το οικουμενικό, έχει αποσυναρμολογήσει, με τους άδικους, ανήθικους  και παράνομους θεσμούς της ατομικής ιδιοκτησίας, με τις ταξικές πολιτικές  της και τις  δυνάμεις καταστολής τους αρμούς  της ενιαίας κοινωνίας και ανθρωπότητας, αλώνοντας πρώτα – πρώτα τον θεσμό της  παιδείας και της δικαιοσύνης.

Να συνειδητοποιήσουμε όλοι μας πως η επιβίωσή μας θα εξαρτηθεί από την ικανότητά μας ως άτομα και ως είδος ν θεμελιώσουμε,  επανασυγκολλώντας την παραγωγική βάση της κοινωνίας,  την κοινωνική ισότητα ως ισονομία, ισηγορία και ισοτιμία. Διαφορετικά «οι Μεγάλοι Αδερφοί»  της καπιταλιστικής  παγκοσμιοποίησης[15] που ζουν με την ψευδαίσθηση του ‘επιούσιου’, του ‘καθαρού’, του ‘ηγεμονικού και ‘κυρίαρχου’  λαού,  θα συνεχίσουν να στραγγαλίζουν τις επιστήμες[16], να  μας αφιονίζουν με τις μεταφυσικές φιλοσοφίες/ιδεολογίες τους [17],  να προβατοποιούν τις κοινωνίες μας και να παγιδεύουν την ανθρωπότητα σε αλλεπάλληλους καταστροφικούς πολέμους.   Πώς τα καταφέρνουν;

Μα με τα σκοτεινά δίκτυα των μυστικών υπηρεσιών και τις Λέσχες τους, τύπου   Bilderberg  Club, World Economic Forum,  ΜΟΣΑΝΤ/Επστάιν/Τραμπ[18] και λοιπών διεστραμμένων πρακτορίσκων κα προδοτών, της πατρίδας τους κι’ όχι μόνο, για λίγη αναλώσιμη εξουσία, που θεωρούν πως «Ένας εβραίος μπορεί να συνουσιαστεί με ένα παιδί, αρκεί το παιδί να είναι μικρότερο από 9 ετών», όπως επίσης  «Δεν είναι σημαντικό όταν ένας άντρας συνουσιάζεται με ένα μικρό κοριτσάκι»[19]. Αυτό το σκάνδαλο/έγκλημα δεν το έστησε μόνος του ο Επστάιν,  αλλά  εξουσιαστικές κρατικές μυστικές υπηρεσίες  που για να αναγκάζουν τους εκάστοτε κλόουν της εξουσίας  να εφαρμόζουν τις αντικοινωνικές πολιτικές του κεφαλαίου και να οργανώνουν κατακτητικούς πολέμους έπρεπε από κάπου να τους κρατάνε,  και να τους κρατάνε γερά. Αλλά πέραν τούτων των εγκλημάτων «υπάρχουν άφθονα στοιχεία που υποδηλώνουν ότι η επίθεση στο Ιράν μπορεί κάλλιστα να αφορά την υπονόμευση της αμερικανικής δημοκρατίας, ή τον πλουτισμό του προέδρου ή και τα δύο»[20].

Δίκτυα που μπορούν να παγιδεύουν νοσηρά φιλόδοξα, άχρηστα, βαθιά ανήθικα και  σαθρά πολιτικά υποκείμενα, αχυράνθρωπους της οικονομικής ολιγαρχίας, τα οποία αναγκάζονται, επειδή τα εκβιάζουν, να χορεύουν στον ρυθμό των ‘αγορών’, των χρηματιστηρίων  και των εγκληματιών  αφεντικών τους,  που, για να κρύψουν τα προσωπικά τους εγκλήματα, οργανώνουν πολέμους, διαπράττουν νέα και σοβαρότερα εγκλήματα και γενοκτονίες σε βάρος της ανθρωπότητας, ως δυνάμεις της καταστροφής, του πολέμου, του πόνου και του θανάτου. Πάντα, βέβαια, με την συνδρομή των σκοταδιστικών ιερατείων, θρησκειών και Εκκλησιών, που ευλογούν τους  πολέμους και τους πολεμοχαρείς κυβερνήτες  να αναδειχτούν νικητές σε βάρος  των ανυπότακτων χωρών και της ανθρωπότητας.  Το ζητούμενο, συνεπώς, ήταν και παραμένει ένας μεγάλος αταξικός ουμανιστικός μετασχηματισμός[21] που θα απαλλάξει την ανθρωπότητα από την καπιταλιστική βαρβαρότητα και θα θεμελιώσει έναν καλύτερο και  δικαιότερο κόσμο. Έναν κόσμο που δεν θα ανέχεται μια ολόκληρη ανθρωπότητα να σέρνεται πίσω από την ανηθικότητα και την αδιαφορία για τα εγκλήματα κατά του ανθρώπινου πολιτισμού, να κυβερνιέται από σκοτεινά οικονομικά συγκροτήματα, από εθελόδουλους, αγύρτες, άπληστους και παρανοϊκούς, αντί της αμεσοδημοκρατικής και αταξικής κοινωνικής αυτοδιεύθυνσης.

Η ηγεσία των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ένωσης  της ίδιας σιωπά γοερώς, σαν να μην υπάρχει, προφανώς,  επειδή λατρεύει ή φοβάται τον φασιστοειδή Νετανιάχου, ενορχηστρωτή του τρίτου (3^ου😉 παγκόσμιου πολέμου,  που φαίνεται να έχει ως πρότυπό του τον Χίτλερ και όχι τον μετριοπαθή και οραματιστή Σιμόν Πέρες[22]. Στους ρυθμούς Νετανιάχου χορεύει και   ο επσταϊνισμένος, μαέστρος των Deals, φυσικά  για λογαριασμό του, πρόεδρος των Ε.Π.Α., Ντόναλντ Τραμπ. Προφανώς,  επειδή και οι δυό φοβούνται πως με νέες αποκαλύψεις,  θα χάσουν την εξουσία και θα πάνε φυλακή  ως  εγκληματίες πολέμου κατά της ανθρωπότητας και καταστροφείς των χωρών και των λαών τους, διεξάγουν καταστροφικούς πολέμους για να γλυτώσουν ‘τα σίδερα’ και να αναλάβουν στην συνέχεια, ως φίλοι και ‘προστάτες’, την ανοικοδόμηση των χωρών που κατάστρεψαν, επιβεβαιώνοντας έτσι τον  μύθο περί αυτοεκπληρούμενης προφητείας.

Αυτή την φορά επέλεξαν ως αφορμή τις, μάλλον κούφιες  και για εσωτερική κατανάλωση, ‘απειλές’  του αναχρονιστικού θεοκρατικού καθεστώτος του Ιράν κατά του Ισραήλ, ισχυριζόμενοι, ψευδώς,  κατά κανόνα, πως έχει πυρηνικά όπλα[23] και ότι ήταν έτοιμο να επιτεθεί πρώτο, ενώ η πραγματικότητα παραπέμπει στα σχέδια των σιαμαίων,  ‘Bibi‘  για το ‘Μεγάλο Ισραήλ’ και ‘Donald‘  για την παγκόσμια ηγεμονία, με βέβαιη κατάληξη μια νέα μεγάλη παγκόσμια οικονομική κρίση και τον τρίτο παγκόσμιο πόλεμο σε ορατό ορίζοντα. Στο τέλος του οποίου  κύρια ηττημένη θα είναι, όπως συμβαίνει πάντα σε αντίστοιχες περιπτώσεις,  η ανθρωπότητα και κερδισμένο το μεγάλο κεφάλαιο με  τους εργολάβους του που θα χτίσουν ριβιέρες για την παγκόσμια Ελίτ, πάνω στα ποτισμένα με το αίμα των Παλαιστίνιων εδάφη και όλων των άλλων που θα ακολουθήσουν, αν οι σύγχρονες πολυδιάστατες δυνάμεις της εργασίας, της επιστήμης και του πολιτισμού δεν  σταματήσουμε, άμεσα ΕΔΩ, ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΠΑΝΤΛΟΥ, αυτή την φάρσα που έχει καταντήσει τραγωδία της ανθρωπότητας,  όσο ακόμα αυτό θα είναι εφικτό.

Οπότε καλούνται, από την ιστορία και εξ’ ονόματος των γενεών που προηγήθηκαν χύνοντας ωκεανούς αίματος για να προχωρήσει η ανθρωπότητα, αλλά και των γενεών που έρχονται με το δικαίωμα  να ζήσουν σε έναν καλύτερο και ειρηνικό κόσμο,  οι δυνάμεις της εργασίας, της επιστήμης και του πολιτισμού στα ‘μηνύματα των νέων καιρών  που σάλπιγγα ηχεί και τύμπανο κρούει  να τα ακούσουν και  φωνάξουν ο καθένας χωριστά και όλοι μαζί ΠΑΡΩΝ’,  στον σύγχρονο ενωτικό αγώνα για την επιβίωση της ανθρωπότητας και την θεμελίωση του πολιτισμού της κοινωνικής ισότητας και του αταξικού Ουμανισμού.

Άνθρωπε, συνάνθρωπε,  μάθε από πού έρχεσαι και πού πας, ποιος είσαι και τι σου πρέπει, αυτομορφώσου, αντιστάσου, απελευθερώσου για να καταλάβεις πως οι πόλεμοι γίνονται για τα ορυκτά καύσιμα και για τον έλεγχο της παγκόσμιας οικονομίας και κοινωνίας.

Για να κατανοήσεις, ότι οι πόλεμοι γίνονται  για το πετρέλαιο, για το φυσικό αέριο και για άλλα ευγενή και σπάνια ορυκτά και συνεπώς για τον έλεγχο της παγκόσμιας οικονομίας και της ανθρωπότητας. Κι’ όλα αυτά  συμβαίνουν την στιγμή που ανυπότακτοι επιστήμονες, έχουν εδώ και δεκαετίες  δημιουργήσει τους όρους για την απαλλαγή της ανθρωπότητας από την μονοπωλιακή ενεργειακή της εξάρτηση για να περάσει την ενεργειακή απελευθέρωσή της από αυτά τα σπάνια, πολεμογόνα, πανάκριβα, περιβαλλοντοκτόνα και, λόγω της περιορισμένης ποσότητάς τους και της μικρής διασποράς τους, συγκεντρωτικά και στρατιωτικοποιημένα, από τους επίδοξους ηγεμόνες του κόσμου, μονοπωλιακά ορυκτά καύσιμα.

Για να συνειδητοποιήσεις ότι η  σύγχρονη επιστήμη και τεχνολογία προσφέρουν στον άνθρωπο, στις κοινωνίες, στα έθνη και στην ανθρωπότητα ενεργειακή απελευθέρωση, ενεργειακή ανεξαρτησία  και ενεργειακή ισότητα  σε όλα τα επίπεδα της κοινωνικής οργάνωσης  με  άφθονη, φτηνή και καθαρή ενέργεια που μπορεί να παραχθεί από τους ίδιους τους χρήστες της με βάση της Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας και καύσιμη ύλη το απεριόριστο και συνεπώς φτηνό, περιβαλλοντικά φιλικό, ασφαλές και  το σπουδαιότερο αποκεντρωμένο, σε επίπεδο χρήστη ηλεκτρικής ενέργειας, υδρογόνο[24].

Για να καταλάβεις γιατί κάποιοι, εκφραστές του σκληρού πυρήνα του κεφαλαίου, που  επειδή αντιλαμβάνονται πως όσο περισσότεροι μαθαίνουν για την υδρογονοενέργεια τόσο γρηγορότερα έρχεται το τέλος των ορυκτών καυσίμων και του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής,  τρέχουν, για μια ακόμα φορά αυτές τις μέρες,  να νεκραναστήσουν την καταδικασμένη, από τους λαούς και από τους ελεύθερους επιστήμονες, πολιτική της πυρηνικής ενέργειας, με ότι καταστροφικότερο  αυτή συνοδεύεται.

 Για να μάθεις πως οι μεγάλες ηγεμονικές δυνάμεις χρησιμοποιούν ήδη την υδρογονοενέργεια σε πάρα πολλούς τομείς, με πρώτον και καλύτερον αυτόν της τεχνολογίας του διαστήματος, και για να την αποξενώσουν από τις κοινωνίες, μεθοδεύουν  ήδη την αποκλειστική εξουσιαστική χρήση της  βασικότερης πηγής της, το ανεξάντλητο ελεύθερο αγαθό, το νερό[25],  που το δεσμεύουν για λογαριασμό μεγάλων κεφαλαιοκρατικών ομίλων, ώστε να ελέγχουν και πάλι με τα συγκεντρωτικά ενεργειακά συστήματα τις οικονομίες και τις κοινωνίες του κόσμου, ολόκληρη την ανθρωπότητα.

Όλοι αντιλαμβανόμαστε πιά πως δεν είναι φυσιολογικό να μένουμε άπραγοι, όταν μερικοί, ελάχιστοι, παράφρονες βιαιοπραγούν  κατά των συνανθρώπων μας, κατά των λαών, της ανθρωπότητας και του πολιτισμού με τις όποιες αδυναμίες του και να σιωπούμε από άγνοια ή από το κακώς εννοούμενο ‘προσωπικό μας συμφέρον’.  Η ‘σωστή πλευρά της ιστορίας’ είναι  εκείνη που εξυπηρετεί το γενικό συμφέρον, το συμφέρον της ζωής, της  συνεργασίας , της ειρήνης  και της ανθρωπότητας και όχι την καριέρα των πολιτικών υπαλλήλων του κεφαλαίου, που αλληλοσπαράζονται μεταξύ τους, σαν τους λυσσασμένους λύκους,  προκειμένου να αναδειχτούν  σε ‘υπεργολάβους για τις βρώμικες δουλειές’ και σε πολιτικούς διαχειριστές  του κεφαλαίου.  Εμπρός όλοι μαζί να σταματήσουμε τους παρανοϊκούς καταστροφείς  της ζωής, του πολιτισμού και του πλανήτη.

Γι’ αυτό, όμως,  μην περιμένεις να σου πουν οι πολιτικάντηδες, οι υπάλληλοι της οικονομικής ολιγαρχίας  και τα κάθε λογής παπαγαλάκια τους ποιο είναι το συμφέρον σου. Αυτομορφώσου[26], για να είσαι ο πραγματικός εαυτός σου, αντιστάσου και  απελευθερώσου από κάθε σκοταδιστική και ιδεολογική ανοησία, ουσία και εξουσία.

Μόνο έτσι θα μπορέσεις  να  συντονιστείς με τους ρυθμούς και τις επιταγές της κυοφορούσας,  τον αναγκαίο, εφικτό  και  καλύτερο κόσμο,  ιστορίας, γιατί μόνο έτσι θα μπορέσεις να επιβιώσεις  εσύ, η πατρίδα σου και η ανθρωπότητα.  Είναι στο χέρι σου.