Καθαρογράφηκε η απόφαση, απέτυχαν οι «μεσάζοντες»

Πολλοί και πολλές περίμεναν να καθαρογραφεί η απόφαση του δικαστηρίου για τις υποκλοπές. Κατηγορούμενοι και θύματα περίμεναν με αγωνία να δουν τις ακριβείς εκφράσεις στο κείμενο των 1.930 σελίδων, ώστε να καθορίσουν τις επόμενες κινήσεις τους. Έμαθα μάλιστα πως κάποιοι μάλιστα «μεσάζοντες» υπόσχονταν στους καταδικασθέντες πως θα ανοίξουν «παραθυράκια» από την απόφαση, που θα ελαφρύνουν τη θέση τους. Ωστόσο η απόφαση ήταν κόλαφος, κατευθύνει τις έρευνες στο πεδίο του σοβαρότατου κακουργήματος της κατασκοπείας και δίνει ακόμα μια «σπρωξιά» για σοβαρές εξελίξεις, τόσο στο προσκήνιο όσο και στο παρασκήνιο.

Ο Ντίλιαν λέει πως το κράτος παρακολουθούσε

Ένας από αυτούς που είχαν δηλώσει πως περίμεναν να διαβάσουν την καθαρογραμμένη απόφαση ήταν και ο Ταλ Ντίλιαν, ο ιθύνων της Intellexa που εμπορευόταν και διέθετε το κακόβουλο λογισμικό Predator. Σε νεότερη δήλωσή του σε ελληνικά και διεθνή ΜΜΕ, ο ισραηλινός πρώην πράκτορας και νυν επιχειρηματίας, ξετύλιξε την υπερασπιστική του γραμμή. Επανέλαβε πως το Predator το πουλάει μόνο σε κυβερνήσεις και συμπλήρωσε: «Το λογισμικό μας δεν επιτρέπει σε κανέναν εκτός από την υπηρεσία να γνωρίζει τους στόχους και να είναι ενήμερος για τις επιχειρήσεις που διεξάγονται από τις εθνικές υπηρεσίες. Οι εθνικές υπηρεσίες καθορίζουν τους στόχους και εκτελούν την επιχείρηση χωρίς να γνωρίζουμε κάτι εμείς. Δεν γνωρίζουμε ποιος πραγματοποίησε τις παρεμβάσεις». Με άλλα λόγια, ο Ντίλιαν λέει «ψάξτε στην κυβέρνηση» για τους εντολείς και το υλικό των παρακολουθήσεων.

Οι απειλές του Ντίλιαν μέσω Νίξον

Προειδοποίησε επίσης πως δεν θα γίνει ο αποδιοπομπαίος τράγος της υπόθεσης. Και εκτόξευσε και μια απειλή. «Ο Νίξον έχασε την προεδρία του στην υπόθεση Watergate επειδή προσπάθησε να συγκαλύψει μια επιχείρηση υποκλοπών» είπε μεταξύ άλλων ο Ταλ Ντίλιαν. Στο περιβάλλον του πρωθυπουργού υπάρχουν στελέχη που γνωρίζουν καλά την ιστορία γύρω από το σκάνδαλο παρακολουθήσεων στις ΗΠΑ το 1974. Ο Νίξον, που λέτε, βρέθηκε στη δίνη του σκανδάλου όταν δημοσιεύθηκαν στοιχεία που αποδείκνυαν πως ο ίδιος είχε ζητήσει την καταγραφή συνομιλιών, αλλά και πως είχε εγκρίνει σχέδιο των μυστικών υπηρεσιών, ώστε να συγκαλυφθεί η έρευνα του σκανδάλου. Με το φτωχό μου το μυαλό ο Ντίλιαν απειλεί λοιπόν πως έχει ντοκουμέντα που αποδεικνύουν πως το Μαξίμου γνώριζε για τις υποκλοπές και διηύθυνε την συγκάλυψή τους. Γι αυτό και πιστεύω πως το Μαξίμου θα απαντήσει σε αυτόν τον σκληρό υπαινιγμό του Ντίλιαν.

Η αμηχανία του Άδωνι και το ξήλωμα του αφηγήματος

Το «ένοχος ένοχον ου ποιεί» του Άδωνι Γεωργιάδη ήταν η αναμενόμενη προσπάθεια υποβάθμισης ενός μάρτυρα που καίει το κυβερνητικό στρατόπεδο. Ο ισχυρισμός όμως του Ντίλιαν ότι το λογισμικό παρέχεται μόνο σε κυβερνητικές αρχές και ότι οι υπηρεσίες ορίζουν τους στόχους, εκθέτει ανεπανόρθωτα την ΕΥΠ και τους πολιτικούς της προϊσταμένους, δηλαδή το Μέγαρο Μαξίμου.

O φόβος των αποκαλύψεων

Η απόφαση του Ντίλιαν να δημοσιοποιήσει την εμπλοκή των κρατικών υπηρεσιών στις παρεμβάσεις δημιουργεί νέο σκηνικό για την κυβέρνηση, το οποίο δεν είμαι βέβαιος αν θα καταφέρει να διαχειριστεί με επικοινωνιακούς όρους από εδώ και πέρα. Ο ισχυρισμός του ότι η απόφαση του δικαστηρίου αγνόησε τεχνικά πορίσματα και εστίασε σε «ενδείξεις» για να καλύψει πολιτικές ευθύνες, βάζει στο στόχαστρο την ίδια την αξιοπιστία της ελληνικής Δικαιοσύνης. Με την αίτησή του στον Ειδικό Εισηγητή του ΟΗΕ, ο Ντίλιαν επιδιώκει να αποδείξει ότι η δίκη του ήταν στημένη για να προστατευθούν οι πραγματικοί εντολείς των παρακολουθήσεων. Το μήνυμα είναι σαφές: αν τον σπρώξουν στο γκρεμό, θα πάρει μαζί του και όσους πραγματικά εμπλέκονται.

Το χαρτί του Νίξον και η απειλή του Ισραηλινού για το Μαξίμου

Η επίκληση του σκανδάλου Watergate από τον Ταλ Ντίλιαν δεν έγινε τυχαία, ούτε αποτελεί μια απλή ιστορική αναδρομή. Ο Ισραηλινός στέλνει ένα «συστημένο» μήνυμα απευθείας στο γραφείο του Πρωθυπουργού, ταυτίζοντας την προσπάθεια συγκάλυψης των υποκλοπών με την πτώση του Νίξον. Τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. Αν ο Ντίλιαν ανοίξει πραγματικά το στόμα, αν δείξει τα μηνύματα της ηλεκτρονικής αλληλογραφίας που έχει στα χέρια του, τότε θα πέσει η κυβέρνηση. Αν ο Ντίλιαν αισθανθεί ότι η κυβέρνηση τον θυσιάζει για να κλείσει την υπόθεση Predator, τότε οι αποκαλύψεις του θα στοχεύσουν στην κορυφή της πυραμίδας. Ο ιδρυτής της Intellexa ξεκαθαρίζει ότι γνωρίζει πολύ καλά ποιοι έδιναν τις εντολές και ποιοι «πατούσαν το κουμπί» από τα κρατικά γραφεία.

Τζάμπα δώσαμε 1,8 εκατ ευρώ

Δημοσιεύματα αναφέρουν πως για την ανακατασκευή της αίθουσας για την δίκη των Τεμπών δόθηκαν από το δημόσιο 1,8 εκατ. ευρώ. Ο αρχικός προϋπολογισμός έφτανε τα 1,1 εκατ. ευρώ, αλλά αναθεωρήθηκε και έφτασε για τα κατασκευαστικά μόνο τα 1,6 εκατ.. Έπειτα διατέθηκαν ακόμα 200.000 ευρώ για τα συστήματα ασφαλείας και λοιπό τεχνικό εξπλισμο. Πρόκειται για πολύ υψηλή δαπάνη που κάνει το φιάσκο να μοιάζει ακόμα μεγαλύτερο. Και δεν λειαίνεται η κακή εικόνα από το άκυρο επιχείρημα πως η συγκεκριμένη αίθουσα είναι η μεγαλύτερη που διατίθεται για δίκες. Έκαναν κάκιστο υπολογισμό και τα λεφτά πήγαν τζάμπα.

Το τζαρτζάρισμα στη Λάρισα και η μοναξιά του Φλωρίδη

Η πρεμιέρα της δίκης για τα Τέμπη δεν άφησε μόνο οργανωτικές πληγές, δεν εξέθεσε μόνο την κυβέρνηση, δεν μεγιστοποίησε μόνο την καχυποψία στην κοινωνία, δεν ενίσχυσε μόνο την εντύπωση ότι το κράτος θέλει να τσαλαπατήσει την αξιοπρέπεια των συγγενών των θυμάτων, δεν δημιούργησε μόνο ερωτήματα για το που πήγαν τελικά τα χρήματα που δαπανήθηκαν, αλλά άνοιξε και έναν μεγάλο κύκλο εσωστρέφειας στην κυβέρνηση. Ο Γιώργος Φλωρίδης βρέθηκε να απολογείται σε ζωντανή σύνδεση, επιχειρώντας να πείσει ότι οι ευθύνες για το μπάχαλο της αίθουσας ανήκουν στην ταξιθεσία και την ΕΛ.ΑΣ. Η κίνηση αυτή, αντί να εκτονώσει την κατάσταση, τον άφησε εκτεθειμένο. Στο Μαξίμου καταγράφουν τη δυσκολία του υπουργού να διαχειριστεί το κλίμα, την ώρα που οι συγγενείς των θυμάτων μιλούν πλέον για πλήρη απώλεια εμπιστοσύνης και βράζουν από οργή. Η εικόνα ενός υπουργού που «τρέχει» στα κανάλια για να προλάβει τις εντυπώσεις, χωρίς να έχει εξασφαλίσει τα στοιχειώδη στο πεδίο, έχει εντυπωθεί στη συλλογική συνείδηση και δύσκολα θα σβήσει.

Ο Χρυσοχοΐδης στα κάγκελα και το καρφί του Κικίλια

Να σας πληροφορήσω λοιπόν ότι το κλίμα στην κυβέρνηση μόνο ειδυλλιακό δεν είναι. Ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, πληροφορούμενος τις αιχμές Φλωρίδη για την Αστυνομία, φρόντισε να στείλει το μήνυμα ότι δεν πρόκειται να γίνει ο αποδιοπομπαίος τράγος για τις αστοχίες άλλων. Την ίδια στιγμή, ο Βασίλης Κικίλιας βγήκε στην τηλεόραση και «άδειασε» κανονικά τον συνάδελφό του, σημειώνοντας ότι η αίθουσα προφανώς δεν πληροί τις προϋποθέσεις. Αυτή η δημόσια αντιπαράθεση υπουργών δείχνει ότι η συνοχή έχει πάει περίπατο. Ο Φλωρίδης προσπάθησε να απαντήσει, αλλά η ζημιά είχε γίνει. Οι υπουργοί πλέον ανταλλάσσουν πυρά, με το Μαξίμου σε ρόλο αμήχανου τροχονόμου.

Το τελεσίγραφο της Πρωταπριλιάς και οι γαλάζιες οργές

Μαθαίνω ότι στο πρωθυπουργικό περιβάλλον η δυσαρέσκεια για τον Φλωρίδη χτυπάει κόκκινο. Έχει δοθεί μια τελευταία ευκαιρία μέχρι την 1η Απριλίου, οπότε και συνεχίζεται η δίκη, για να διορθωθεί το σκηνικό ντροπής. Οι βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας είναι εξοργισμένοι, καθώς καλούνται να δώσουν εξηγήσεις στους ψηφοφόρους τους για αστοχίες που χρεώνονται σε «εξωγενή» στελέχη. Το γεγονός ότι ένα κτίριο με κόστος μετατροπής πάνω από ένα εκατομμύριο ευρώ αποδείχθηκε μικρό για τις ανάγκες της δίκης, δεν χωνεύεται εύκολα. Αν την επόμενη εβδομάδα το μπάχαλο συνεχιστεί, κανένας να μην αποκλείει ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα αναλάβει δραστικά μέτρα και όποιος κατάλαβε κατάλαβε.

Και με τον Πλεύρη και με τους 200 εκτελεσμένους κομμουνιστές

«Δεν πρέπει ούτε να σεβόμαστε ούτε να τιμούμε τους αγώνες της Αριστεράς» είπε ο Θάνος Πλεύρης σε κομματική εκδήλωση ης Νέας Δημοκρατίας τη Δευτέρα, ενώ συμπλήρωσε πως «οι αγώνες της Αριστεράς ήταν πάντοτε σε βάρος του έθνους, ήταν αντίθετες με το καλό της πατρίδας». Όπως φαντάζεστε, η αντιπολίτευση ξεσηκώθηκε και έβγαλε οργίλες αντιδράσεις. Άλλο όμως μου κάνει εντύπωση. Πως το Μαξίμου δεν έβγαλε ούτε καν μια διαρροή αποδοκιμασίας για τα εμφυλιοπολεμικά που ξεστόμισε ο προερχόμενος από το ΛΑΟΣ υπουργός Μετανάστευσης. Και απορώ, πως από τη μία να ανέχεται ο Κυριάκος Μητσοτάκης τέτοιες δηλώσεις και την άλλη να κοιτάει τα φωτογραφικά ντοκουμέντα από την εκτέλεση των 200 κομμουνιστών στην Καισαριανή, που απέκτησε το κράτος πρόσφατα;

Ποιος άλλος θα πει ό,τι είπε ο Πελεγρίνης;

Είδα και τη συνέντευξη του Θεοδόση Πελεγρίνη στην οποία σε ερώτηση (ΣΚΑΙ) για το αν ο Νίκος Ανδρουλάκης θα είναι ο επόμενος πρωθυπουργός της χώρας, απάντησε «Βεβαίως το πιστεύω». Στα social media έγινε καζούρα από την Ομάδα Αλήθειας, αλλά να σας πω πως εκτιμώ την δήλωσή του. Και θεωρώ πως είναι πρόβλημα το ότι κανένα άλλο από τα προβεβλημένα στελέχη του ΠΑΣΟΚ, και ιδίως όσα «αντιπολιτεύονται» τον πρόεδρό του, δεν θα είχε την παρρησία να δώσει την ίδια απάντηση. Και αυτό, όπως και να το κάνουμε, δείχνει πολλά για τη Χαριλάου Τρικούπη.

Το ΠΑΣΟΚ γίνεται ενιαίο κόμμα

Δεν ξέρω πόσοι το γνώριζαν, αλλά το «ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής» δεν είναι ενιαίο κόμμα, αλλά συνασπισμός κομμάτων και συγκεκριμένα του ΠΑΣΟΚ, του ΚΙΔΗΣΟ και της ΕΔΕΜ, ενώ εντός της λειτουργεί ως οργανωμένη τάση η Ανανεωτική Αριστερά. Λόγω αυτού, η Χαριλάου Τρικούπη, αν βγει πρώτη, δεν μπορεί να πάρει το μόνους των 50 εδρών, όπως προβλέπει ο περίεργος εκλογικός νόμος. Έτσι το ΠΑΣΟΚ στο συνέδριό του θα αποφασίσει να μετατραπεί σε ενιαίο κόμμα και εντός του τα υπάρχοντα σχήματα θα μπορούν να λειτουργούν ως τάσεις. Μαθαίνω μάλιστα πως οι τράπεζες έχουν δώσει το «πράσινο φως» για να κληρονομηθεί το «φορτωμένο» ΑΦΜ του ΠΑΣΟΚ από τον νέο ενιαίο φορέα.

Το θρίλερ με τον Καμίνη και η πολιορκία από το ΠΑΣΟΚ

Η ησυχία των Βρυξελλών, όπου έχει μετακομίσει ο Γιώργος Καμίνης, ταράζεται από τα αλλεπάλληλα τηλεφωνήματα που δέχεται από την Αθήνα. Μαθαίνω ότι ο Νίκος Ανδρουλάκης έχει κυκλώσει το όνομά του για τη «δεύτερη λίστα», ποντάροντας στο εκτόπισμα του πρώην Δημάρχου για να κλείσει τρύπες προς το κέντρο. Το πρόβλημα όμως είναι το «υψόμετρο» του ρίσκου. Στη Χαριλάου Τρικούπη τρέμουν την πιθανότητα μιας δημόσιας άρνησης, η οποία θα εκληφθεί ως ηχηρό χαστούκι στη στρατηγική της διεύρυνσης. Ο Καμίνης δεν βιάζεται, ξέρει ότι η μετοχή του ανεβαίνει όσο παραμένει ακριβοθώρητος, και αυτό προκαλεί νευρικότητα στους επιτελείς του ΠΑΣΟΚ που θέλουν «ονόματα-σημαίες» εδώ και τώρα.

Η κρυφή «γραμμή» Τσίπρα και το φλερτ με το μεταρρυθμιστικό κέντρο

Την ώρα που το ΠΑΣΟΚ ζυγίζει τις αντοχές του, οι άνθρωποι του Αλέξη Τσίπρα κινούνται κι εκείνοι με χειρουργικές κινήσεις στο παρασκήνιο. Οι πληροφορίες μου λένε ότι ο πρώην Πρωθυπουργός βλέπει στο πρόσωπο του Καμίνη την ιδανική «γέφυρα» για να ξεπλύνει το παλιό αριστερό προφίλ του νέου του φορέα. Δεν ζητούν απαραίτητα την ένταξή του στο κόμμα ή σε κάποιο μελλοντικό ψηφοδέλτιο, αλλά μια δήλωση που θα δίνει επιπλέον νομιμοποίηση στο μεταρρυθμιστικό προφίλ που προσπαθεί να χτίσει ο Αλέξης Τσίπρας. Αν ο Καμίνης κάνει το βήμα προς τα εκεί, το πλήγμα για την Χαριλάου Τρικούπη θα είναι διπλό: θα χάσει έναν σύμμαχο και θα δει τον βασικό αντίπαλο του ΠΑΣΟΚ στον χώρο της Κεντροαριστεράς να «εισβάλει» σε ένα προνομιακό για εκείνη ακροατήριο. Το παιχνίδι πλέον παίζεται στις λεπτομέρειες και στις προσωπικές σχέσεις που χτίστηκαν τα χρόνια της κρίσης.

Το «κόκκινο» τηλέφωνο της Κίμπερλι και το παράλληλο κέντρο λήψης αποφάσεων

Η Κίμπερλι Γκίλφοϊλ μιλάει όλο και πιο συχνά, απευθείας, με τον Κυριάκο Μητσοτάκη και οι υπουργοί Εξωτερικών και Άμυνας σηκώνουν το τηλέφωνο, όταν καλεί η Αμερικανίδα Πρέσβης, στο πρώτο χτύπημα. Δεν είναι υπερβολή να σημειώσει κάποιος ότι η πρεσβεία των ΗΠΑ λειτουργεί πλέον ως παράλληλο κέντρο λήψης αποφάσεων. Μαθαίνω ότι η άνεση με την οποία η Γκίλφοϊλ περιγράφει την πρόσβασή της στο ανώτατο κυβερνητικό επίπεδο έχει προκαλέσει ψιθύρους στους διαδρόμους του ΥΠΕΞ και όχι μόνο, καθώς η «κηδεμονία» της Ουάσινγκτον παύει να είναι διακριτική και γίνεται ολοένα και πιο θορυβώδης.

Η μετωπική με το Πεκίνο και ο «πόλεμος» για τον Πειραιά

Η επιθετική ρητορική της Γκίλφοϊλ κατά των κινεζικών επενδύσεων δεν αφήνει πλέον καμία αμφιβολία: οι ΗΠΑ θέλουν να «ξεριζώσουν» την Cosco από το λιμάνι του Πειραιά. Μαθαίνω ότι η φράση της πως θα επιτίθεται στα κινεζικά συμφέροντα «χωρίς να ζητά συγγνώμη» έχει θορυβήσει την κινεζική πρεσβεία, η οποία ετοιμάζει -με υπομονή- άλλη μια σκληρή απάντηση. Το πρόβλημα για την ελληνική κυβέρνηση είναι ότι η πρέσβειρα μετατρέπει τις εμπορικές συμφωνίες σε ζήτημα εθνικής ασφαλείας των ΗΠΑ, πιέζοντας την Αθήνα να διαλέξει στρατόπεδο με τρόπο ωμό. Οι διπλωματικές ισορροπίες ετών τινάζονται στον αέρα, καθώς είναι εμφανές ότι η Γκίλφοϊλ κάθε πρωί που ξυπνάει, ο στόχος της είναι να αναχαιτίζει το Πεκίνο, χρησιμοποιώντας την Ελλάδα ως το βασικό ανάχωμα στη Νοτιοανατολική Ευρώπη.

Το Πεκίνο που στέλνει μήνυμα στο Μαξίμου και ακονίζει» τα μαχαίρια και το πάγωμα των νέων deals

Μαθαίνω, ωστόσο, ότι η κινεζική πρεσβεία στην Αθήνα έχει ήδη στείλει μήνυμα στο Μέγαρο Μαξίμου, ξεκαθαρίζοντας πως η ανοχή στις επιθέσεις της Γκίλφοϊλ εξαντλήθηκε. Οι πληροφορίες μου λένε ότι οι Κινέζοι ετοιμάζουν επεξεργάζονται μια στρατηγική «λευκής απεργίας» στις νέες μεγάλες επενδύσεις που εκκρεμούν, ειδικά στον τομέα της πράσινης ενέργειας και των logistics, ως απάντηση στη ρητορική περί «εθνικής ασφάλειας» των ΗΠΑ. Το μήνυμα που φτάνει στα αυτιά των Ελλήνων υπουργών είναι κυνικό: αν η Αθήνα επιτρέψει στην Αμερικανίδα πρέσβειρα να μετατρέψει τον Πειραιά σε γεωπολιτικό ρινγκ, τότε το Πεκίνο θα τραβήξει την πρίζα από εμβληματικά έργα υποδομής που η κυβέρνηση έχει ήδη προϋπολογίσει.

Το τενεκεδάκι παρακάτω

Πολύ δύσκολη η κατάσταση που αντικρίζω στη Νέα Αριστερά. Και δεν προβλέπω η παραίτηση του Αλέξη Χαρίτση να λύνει το πρόβλημά μας, αλλά μάλλον να το επιτείνει. Γιατί στην Πατησίων υπάρχει το εξής πρόβλημα: Η πλειοψηφία των μελών των κομματικών οργάνων τάσσονται με τον Γαβριήλ Σακελλαρίδη που ανέλαβε πρόεδρος βάσει του καταστατικού. Τουλάχιστον οκτώ από τους δώδεκα όμως βουλευτές της Νέας Αριστεράς (Αλέξης Χαρίτσης, Έφη Αχτσιόγλου, Χουσεΐν Ζεϊμπέκ, Νάσος Ηλιόπουλος, Δημήτρης Τζανακόπουλος, Μερόπη Τζούφη, Φερχάτ Οζγκιούρ, Θεανώ Φωτίου) συμπορεύονται στην αντίθετη κατεύθυνση. Η παραμονή τους στην Κ.Ο. και η μη διάλυσή της έχει ημερομηνία λήξης, που συμπίπτει με την περίοδο όταν ο Αλέξης Τσίπρας αποφασίσει να φτιάξει κόμμα. Με άλλα λόγια, ακόμα μια φορά το τενεκεδάκι σπρώχνεται παρακάτω και αυτό δεν βγάζει ποτέ σε καλό.

Το ρίσκο Τσακαλώτου και η απειλή της διάλυσης

Με τον Γαβριήλ Σακελλαρίδη να αναλαμβάνει τη διαχείριση ως μεταβατικός πρόεδρος, το πραγματικό ερώτημα είναι ποιος θα κάτσει στο έδρανο του επικεφαλής της Κ.Ο. Οι πληροφορίες μου λένε πως αν προκριθεί ο Ευκλείδης Τσακαλώτος αντί της Πέτης Πέρκα, το διαζύγιο θα πάψει να είναι βελούδινο. Η ομάδα των βουλευτών που καλοβλέπει τον Τσίπρα είναι έτοιμη να αποχωρήσει την επόμενη στιγμή, αφήνοντας τη Νέα Αριστερά χωρίς κοινοβουλευτική υπόσταση. Την ίδια ώρα, η Χαριλάου Τρικούπη παραμονεύει, ετοιμάζοντας το δικό της «τρίτο κύμα» διεύρυνσης με στελέχη που αρνούνται να ακολουθήσουν τον δρόμο της αναδίπλωσης.

Το ταβάνι των 100 δολαρίων και ο εφιάλτης του Ορμούζ

Οι αναλυτές της Moody’s έχουν αρχίσει να κυκλοφορούν ένα σημείωμα που προκαλεί ταχυπαλμία στα οικονομικά επιτελεία της Ευρώπης. Αν το «κεντρικό σενάριο» των 70-80 δολαρίων καταρρεύσει και τα Στενά του Ορμούζ κλείσουν παρατεταμένα, το βαρέλι θα «καρφωθεί» στα 100 δολάρια για μια διετία. Το κρυφό άγχος του οίκου δεν είναι η έλλειψη ενέργειας αλλά το γεγονός ότι η Ε.Ε. παραμένει ενεργειακά «αιχμάλωτη», με την εξάρτηση στο πετρέλαιο να αγγίζει το 97%. Το μήνυμα είναι κυνικό: η προσφορά θα υπάρχει, αλλά η τιμή της θα διαλύσει κάθε ελπίδα για γρήγορη ανάκαμψη.

Το ψαλίδι στην ελληνική ανάπτυξη και το δίλημμα των επιτοκίων

Μου μεταφέρουν ότι στο αρνητικό σενάριο της Moody’s, η Ελλάδα δέχεται ισχυρό πλήγμα, με την ανάπτυξη να «γκρεμίζεται» από το 2% στο 1,2%. Οι πληροφορίες μου λένε πως οι κεντρικοί τραπεζίτες στην ευρύτερη περιοχή μας βρίσκονται μπροστά σε ένα ωμό δίλημμα: να ανεβάσουν τα επιτόκια για να τιθασεύσουν τον πληθωρισμό του 3,5% ή να τα κατεβάσουν για να σώσουν την οικονομία από την ύφεση; Το δημόσιο χρέος της Ε.Ε. θα «φουσκώσει» στο 86% του ΑΕΠ, καθώς οι κυβερνήσεις θα αναγκαστούν να ρίξουν πάλι δισεκατομμύρια σε μέτρα στήριξης. Στην Αθήνα, υπάρχει ανησυχία, καθώς η γεωγραφική εγγύτητα στη σύγκρουση προσθέτει έναν αστάθμητο παράγοντα που καμία Moody’s δεν μπορεί να ποσοτικοποιήσει πλήρως.

Το τέλος του δωρεάν χρήματος και ο λογαριασμός των 5 δισ.

Το Μαξίμου δεν προτίθεται να αφήσει τα 5 δισ. ευρώ των τραπεζικών κερδών του 2025 να μείνουν απλώς νούμερα στους ισολογισμούς των μετόχων. Η κυβέρνηση θεωρεί ότι η «εθελοντική» εισφορά των 800 εκατ. ευρώ δεν είναι παρά μια στοιχειώδης επιστροφή ενός μέρους της τεράστιας ρευστότητας που αντλήθηκε από την κοινωνία μέσω των υψηλών επιτοκίων και των προμηθειών. Μαθαίνω ότι το κλίμα στο οικονομικό επιτελείο είναι το εξής: οι τράπεζες, που διασώθηκαν με θυσίες των πολιτών, οφείλουν τώρα να λειτουργήσουν ως δημοσιονομικό ανάχωμα απέναντι στην ενεργειακή κρίση. Ο «εθελοντισμός» είναι το περιτύλιγμα, η ουσία είναι ένας κοινωνικά επιβεβλημένος φόρος που θα στηρίξει τα ευάλωτα νοικοκυριά πριν την κάλπη. Κυρίως πριν από την κάλπη…

Από «κακές» τράπεζες σε χρηματοδότες της κοινωνίας

Μου μεταφέρουν ότι η στρατηγική του Πρωθυπουργού να μετατρέψει το τραπεζικό σύστημα σε συμπληρωματικό βραχίονα κοινωνικής πολιτικής είναι πλέον μη αναστρέψιμη. Μαθαίνω ότι οι τραπεζίτες, παρά τη δυσφορία τους, αντιλαμβάνονται πως δεν έχουν πολιτικά επιχειρήματα να αντικρούσουν το αίτημα για το πακέτο του 1,3 δισ. ευρώ σε βάθος διετίας. Οι πληροφορίες μου λένε πως το Μαξίμου επενδύει σε ισχυρό αφήγημα, σύμφωνα με το οποίο οι τράπεζες παύουν να είναι οι «δακτυλοδεικτούμενοι» της κρίσης και γίνονται οι χορηγοί της ανακαίνισης των σχολείων και της προστασίας της πρώτης κατοικίας. Αν οι επενδυτές βλέπουν «πολιτικό ρίσκο», η κυβέρνηση βλέπει, ας πούμε, πολιτική δικαιοσύνη και στην πραγματικότητα ένα σωσίβιο για να αποφύγει τις επιπτώσεις στην κάλπη.