Αρχική Blog Σελίδα 2948

«Τα σχίσματα δεν είναι μόνο Δεξιά είναι και Σοσιαλιστικά.

Από
anixneuseis
-
0

Του Αλκη Καλλιαντζίδη Οικονομολόγου [email protected]  www.kalkis.eu

Ο Hamon χωρίζει επειδή πέρασε 30 ωραία χρόνια με τους Σοσιαλιστές!»

 Ας θυμηθούμε λίγο τον Benoît Hamon. Υπήρξε πρόσφατα  υποψήφιος πρόεδρος της Γαλλίας, ως εκπρόσωπος του σοσιαλιστικού κόμματος που τώρα πλέον λέγεται «Νέα Αριστερά». Ο «φλογερός» αυτός σοσιαλιστής, που υπήρξε και υπουργός του Ολάντ, δεν εξελέγη πρόεδρος. Ούτε καν βουλευτής στην εκλογική του περιφέρεια! Τόση απήχηση είχε στην γαλλική κοινωνία. Κι όμως με τον διαθέσιμο ισχυρό προσωπικό μηχανισμό του είχε κατορθώσει να πάρει το χρίσμα του υποψηφίου προέδρου της Γαλλίας στις ενδοπαραταξιακές εκλογές των σοσιαλιστών, στους οποίους χθες κούνησε  το μαντήλι με τον τρόπο του, αφού όπως έγραψε ο χθεσινός Le Monde, αλλά και ο σημερινός Le Figaro, κινητοποίησε τα «στρατεύματά» του με την ελπίδα να «υπερβεί το PS ».Ο ατυχήσας υποψήφιος στις προεδρικές και κοινοβουλευτικές εκλογές δρομολόγησε χθες το κίνημά του «για να οικοδομήσει την αριστερά». Κι άλλος ένας δηλαδή που θα ρίξει νερό στον μύλο του Μακρόν, μετά το σχίσμα της Δεξιάς, όπως έγραψα πρόσφατα http://www.anixneuseis.gr/?p=170369.

«Ο Hamon, ως παλαιό στέλεχος του κόμματός του και καλού γνώστη της λειτουργίας των μηχανισμών του,  θα έπρεπε να έχει την πολιτική ωριμότητα να αναμένει να αντιμετωπίσει την απροθυμία των ρεαλιστών σοσιαλιστών να συσπειρωθούν γύρω του. Αυτών δηλαδή που θεώρησαν τις προεκλογικές προτάσεις του ουτοπικές και κοστοβόρες για τον ελλειμματικό προϋπολογισμό και την ανταγωνιστικότητα της Γαλλίας. Μόνο το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα των 750 ευρω για όλους, που υποσχέθηκε στους Γάλλους, ο Mannuel Valls το υπολόγισε σε 450 δισεκατομμύρια ευρώ για μια πενταετία», έγραφα στις Ανιχνεύσεις στις 24-4-2017 http://www.anixneuseis.gr/?p=166911.

Κι όμως η ανωριμότητα του ανδρός δεν έχει τέλος. «Με το ένα πόδι μέσα και με  το άλλο πόδι έξω ο Benoît Hamon συγκεντρώνει τους υποστηρικτές του το Σάββατο, 1η Ιουλίου στο Παρίσι, στο γκαζόν του Reuilly, για την γέννηση του «Κινήματος  της 1ης Ιουλίου», έγραφε χθες ο Abel Mestre στον Le Monde, εννοώντας ότι ιδρύει κάτι άλλο, δίχως να παραιτηθεί από το Parti Socialiste ή Νέα Αριστερά. Όμως τα πράγματα άλλαξαν άρδην. Στην χθεσινή του σύναξη, βλέπε φωτογραφία της εφημερίδας Le Figaro παρακάτω, δήλωσε ότι διακόπτει τελεσίδικα με το  Parti socialiste.

«Αποφάσισα να φύγω από το Σοσιαλιστικό Κόμμα. Αλλά δεν παραιτούμαι από το σοσιαλιστικό ιδεώδες. Έχω αφήσει ένα κόμμα, αλλά ούτε τον σοσιαλισμό ούτε τους σοσιαλιστές. Θα είμαι περισσότερο χρήσιμος έξω από αυτό» δήλωσε ο πρώην αντιφρονών του, προσθέτοντας ότι «δεν ήταν ούτε ένα διάλειμμα ούτε ένα διαζύγιο».

Η πρωτοβουλία του αποσκοπεί στο να «ξαναχτίσει την αριστερά» γύρω από ορισμένες ιδέες που σημάδεψαν την προεκλογική εκστρατεία του: την οικολογική μετάβαση, το ζήτημα της εργασίας και των θεσμικών οργάνων. Ο Benoît Hamon εξήγησε ότι στο εξής θα αφιερωθεί στην ανοικοδόμηση της αριστεράς, μετά από «τριάντα ωραία χρόνια» που πέρασε με το PS. Δηλαδή χωρίζουνε επειδή πέρασαν ωραία!

Όπως μας ενημερώνει δε ο Guillaume Balas, ενορχηστρωτής της εκδήλωσης και ευρωβουλευτής του σοσιαλιστικού κόμματος παρακαλώ (!), οι απαντήσεις που θα κομίσει ο Hamon δεν είναι κατανάγκην οι ίδιες που κόμισε  κατά τη διάρκεια της προεκλογικής του εκστρατείας. «Θα είναι μια καλή βάση για προβληματισμό. Αλλά παραμένουμε ανοιχτοί και για άλλες. Δεν καταφέραμε να προσεγγίσουμε τις λαϊκές τάξεις επισημαίνει ο ευρωβουλευτής.

Πρέπει να επαν-οικοδομηθούμε γύρω από ιδέες, να μετ-εγκατασταθούμε επί του πεδίου και ιδιαίτερα να διεξαγάγουμε ένα ιδεολογικό και πολιτιστικό αγώνα για το πώς οραματιζόμαστε εμείς τον κόσμο, μέσα από έναν νέο Γκραμσισισμό (gramscisme). Πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε το δημοκρατικό ζήτημα, να συνεχίσουμε την κριτική του καπιταλισμού και τις επιπτώσεις του επί της ανισοκατανομής. Να καταλάβουμε την παλιά θέση του Σοσιαλιστικού Κόμματος».

Όπως γράφει για το ίδιο θέμα η Mathilde Siraud στην εφημερίδα Le Figaro, o Benoît Hamon «δεν ιδρύει ένα ιδεολογικό ρεύμα αλλά θέτει τις βάσεις ενός κοινού οίκου στην αριστερά», με τοπικές επιτροπές και με δυνατότητα εγγραφής ως μέλους με ένα κλικ στο διαδίκτυο, όπως δηλαδή είχε προχωρήσει ο Emmanuel Macron τον οποίο χαρακτηρίζει ως «αυταρχικό φιλελεύθερο».

 

 

 

Israeli Security and Enemy Rationality

Από
pcuser
-
0

War painting by combat veteran, via US Army Combat Arts Program

EXECUTIVE SUMMARY: The utility of Israel’s nuclear strategy will ultimately depend on accurate assessments of enemy rationality. In this connection, the military planners in Tel Aviv must determine if an adversarial leadership is predictably rational, irrational, or “mad,” and whether a calculated posture of “pretended irrationality” could sometimes benefit Israel.

“Men as a rule wittingly believe what they want to believe.”
— Julius Caesar, The Gallic War

In fashioning their country’s still-ambiguous nuclear strategy, Israel’s military planners must include a proper mechanism to determine the extent of an adversary’s rationality or irrationality. Operationally, this means ascertaining whether the foe is likely to value its collective survival (either as a state or as an organized terror group) more highly than any other preference or combination of preferences. This judgment must be based upon sound analytic principles, and must never be affected in any way by what analysts merely “want to believe.”

A corollary obligation, depending in large part upon this significant prior judgment concerning expected enemy rationality, is for planners to assess whether a properly nuanced and residual strategy of “pretended irrationality” could enhance Israel’s nuclear deterrence posture.

Israel’s enemies include state and sub-state foes that operate both singly and in collaboration. Such foes could conceivably be “hybridized” between state and sub-state adversaries. Moreover, in their dealings with Israel, each class of enemy could choose on occasion to feign irrationality – a strategy by which to get a jump on Israel in any expected or already ongoing competition for “escalation dominance.”

Any such calculated pretense could fail, perhaps even calamitously.

There is another possibility. The same enemies could decide, either consciously or unwittingly, to be genuinely irrational.  In such perplexing circumstances, it would be incumbent upon Israeli planners to capably assess which form of irrationality – pretended or real – is actually on display.

By definition, genuine enemy irrationality would mean valuing certain preferences (e.g., Islamic religious obligations, or personal and/or regime safety) more highly than collective survival. For Israel, the grievously threatening prospect of a genuinely irrational nuclear adversary is still most reasonably worrisome with regard to Iran. There is little reason to believe the July 2015 Iran nuclear agreement will have an inhibiting effect on Tehran’s ongoing nuclearization.

How should Israel proceed? In narrowly military terms, the best option could still be preemption; that is, a defensive first strike against appropriate Iranian hard targets. Yet it is already very late to launch any operationally cost-effective preemption against Tehran. Even if it could be persuasively defended in law as “anticipatory self-defense,” such action could come at much too high a human and political cost.

In essence, this implies a now primary obligation for Israel’s military planners. Israel must focus on steadily enhancing its own nuclear deterrence posture. Jerusalem should continue to bear in mind this posture’s core focus on prevention rather than punishment. By definition, using nuclear forces for vengeance rather than deterrence would entirely miss the point. Arguably, in fact, any such Israeli use – even as a residually default option – would be not only purposeless, but manifestly irrational.

Israel’s nuclear deterrent must always be backed up by robust systems of ballistic missile defense (BMD), especially if there is reason to fear an irrational nuclear adversary. Although no system of active defense can ever be foolproof, there is ample reason to suppose that BMD deployments could help safeguard both Israeli civilian populations (soft targets) and Israeli nuclear retaliatory forces (hard targets). This means, inter alia, that Arrow and certain corollary systems (e.g., Iron Dome and David’s Sling) will indefinitely remain a necessary complement to the Jewish State’s offensive nuclear deterrence posture.

“Everything is very simple in war,” says Clausewitz in On War, “but the simplest thing is still difficult.” To progress in their vital national security obligations, Israel’s military planners must identify and prioritize the goals of the Jewish State’s nuclear deterrence posture. Before a rational adversary can be deterred by an Israeli nuclear deterrent, that enemy would first need to believe Israel has maintained both the capacity to launch nuclear reprisals for certain forms of aggression (nuclear, and perhaps non-nuclear) and the will to undertake any such launch.

In the more bewildering matter of an irrational nuclear enemy, Israeli deterrence would need to be based upon credible threats to certain enemy values other than national survival.

Israel would also need to demonstrate, among other things, the sufficient invulnerability of its own nuclear retaliatory forces to an enemy first strike. More precisely, it would be in Israel’s long-term survival interests to continue to commit to particular submarine-based nuclear options. Otherwise, Israel’s land-based strategic nuclear forces could sometime present an inviting target to an existential enemy.

Whether or not Israel should proceed to more explicit submarine-basing of its presumed nuclear retaliatory forces, Jerusalem could benefit from a controlled and incrementally phased end to its strategy of “deliberate nuclear ambiguity.” Going forward, the “bomb in the basement” strategy could promote enemy doubts about Israel’s nuclear deterrent, as well as troubling questions about Israel’s willingness and capacity to make good on its still only implicit nuclear retaliatory threats.

Looking ahead, Israel will have to rely more and more on a multifaceted doctrine of nuclear deterrence. In turn, specific elements of this “simple but difficult” doctrine could soon need to be rendered less “ambiguous.” This complex and nuanced modification would imply an even more determined focus on prospectively rational and irrational enemies, including, again, both national and sub-national foes.

To deal successfully with irrational enemies, Israel will need to compose a more-or-less original strategic “playbook.” It might even be necessary for Israel to consider, at least on occasion, feigning irrationality itself. In such cases, however, it will be important for Jerusalem not to react in any narrowly ad hoc or “seat-of-the-pants” fashion to every new strategic challenge, but rather to derive or extrapolate specific policy reactions from a carefully pre-fashioned strategic nuclear doctrine.

Without such a thoughtful doctrine as a guide, pretended irrationality could become a double-edged sword that brings more rather than less survival risk to Israel.

Years ago, when he was Minister of Defense, Moshe Dayan argued that “Israel must be seen as a mad dog, too dangerous to bother.” Dayan had seized upon an instructive metaphor. Clausewitz, who had much earlier favored “audacity” in war, would have likely agreed.

There remains one other possibility. It is improbable, but not inconceivable, that certain of Israel’s principal enemies will be neither rational nor irrational but mad.

While irrational decision-makers already pose special problems for Israeli nuclear deterrence because they do not value collective survival more highly than any other preference or combination of preferences, they might still be susceptible to alternate forms of deterrence. For example, as with rational decision-makers, they could still maintain a fixed, determinable, and “transitive” hierarchy of preferences. This means, at least in principle, that irrational enemies could still be successfully deterred.

Mad or “crazy” adversaries, on the other hand, would have no such calculable hierarchy of preferences, and would therefore not be subject to any ordinary strategy of Israeli nuclear deterrence. Although it would likely be worse for Israel to have to face a mad nuclear enemy than a “merely” irrational one, Jerusalem would have no foreseeable choice in this matter. This means that Israel, like it or not, will need to maintain, perhaps indefinitely, a “three track” system of nuclear deterrence and defense: one track each for its identifiable adversaries that are presumed (1) rational; (2) irrational;  or (3) mad.

For the plainly unpredictable third track, special plans will be needed for undertaking presumptively indispensable preemptions and, simultaneously, for corresponding efforts at ballistic missile defense.

One final observation. Even if Israel’s military planners could reassuringly assume that enemy leaderships were fully rational, this would say nothing about the accuracy of the information used by those foes in making their calculations. It must not be forgotten that rationality refers only to the intention of maximizing certain designated preferences or values. It says nothing at all about whether the information being used is correct or incorrect.

Fully rational enemy leaderships could still commit serious errors in calculation that would sometime lead them to a nuclear confrontation or a nuclear war. Additionally, there are certain related command and control issues that could impel a perfectly rational adversary or combination of adversaries toward embarking upon very risky nuclear behaviors.

In all cases, to best maximize the country’s necessary nuclear strategy, Israeli planning judgments about enemy rationality, irrationality, and madness must be based upon scrupulously dispassionate assessments of what is being examined. Under no circumstances should these starkly complex judgments be affected by any contrived investigator hopes for analytic simplification, or for an enemy that will dutifully comply with all textbook “rules” of rational decision-making. Under absolutely no circumstances, it follows, should they willingly or unwillingly “believe what they want to believe.”

By

Louis René Beres (Ph.D., Princeton, 1971) is Emeritus Professor of International Law at Purdue and the author of twelve books and several hundred articles on nuclear strategy and nuclear war. His newest book is Surviving Amid Chaos: Israel’s Nuclear Strategy (Rowman & Littlefield, 2016).

BESA Center Perspectives Papers are published through the generosity of the Greg Rosshandler Family

Daniel Pipes: Erdoğan ‘Capable and Willing’ to Destabilize Balkans And NATO Pretends Everything Is Fine

Από
pcuser
-
0

 

Middle East Forum President Daniel Pipes: “I expect Ankara to pour substantial resources into gaining religious and political influence in Southeast Europe.”

Faktor.bg: Turkey has now openly sided with Qatar in its quarrel with Saudi Arabia, Egypt etc. How dangerous is this in terms of isolating Ankara from the Sunnis in the Sunni-Shia conflict?

Daniel Pipes: As I see it, the danger lies elsewhere: in Ankara and Tehran joining together to support Qatar. That potentially could precipitate a war between them and the Saudi-led alliance, and that in turn could jeopardize the Persian Gulf’s oil and gas exports, possibly leading to a global economic crisis.

Faktor.bg: Turkey supports the Muslim Brotherhood, Hamas, the Nusra Front and other organizations which many Arab states have declared terrorist organizations; might those same Arabs designate Ankara a terror-supporting state?

DP: Egypt’s government has already called for Turkey to be treated like Qatar, though no one else echoed this appeal. I would be surprised if this happened. Governments like the Saudi one would rather win Ankara over.

Despite appearances, Putin (left) is the bigger bully.

Faktor.bg: Moscow and Ankara maintain an uneasy alliance of sorts, but had incompatible interests with respect to Bashar Assad, Crimea etc. How do you see this relationship progressing?

DP: Bullies like Putin and Erdoğan can form tactical but not strategic alliances. They constantly look at the other with suspicion and, inevitably, issues will arise that will cause major friction between them. So, expect rocky relations.

Faktor.bg: Will Doha ultimately succumb to Saudi pressure or is it likely to become even more bonded to Tehran?

DP: That is the question of the hour. I hope for the former but expect the latter.

Faktor.bg: Concerning Erdoğan’s neo-Ottoman ambitions in the Balkans: Are these likely to be pursued further and how successful will they ultimately be?

“The Balkan region has a special place in the Turkish imagination.”

DP: The Balkan region has a special place in the Turkish imagination for it alone is the region to which the Ottomans brought Islam. The deep Turkish influence on the region is symbolized by the word Balkan, which means “mountain” in Turkish.

Further, the countries are small and more easily influenced than other neighbors of Turkey. For all these reasons, I expect Ankara to pour substantial resources into gaining religious and political influence in Southeast Europe.

Faktor.bg: Is Erdoğan capable or willing to destabilize the Balkans?

DP: He is both capable and willing. Islam offers one main tool – building mosques, sponsoring imams, inviting students to Turkey, and so on. Elections offer the other main tool. That Turkey’s labor and social policy minister, Mehmet Müezzinoğlu, explicitly came out for DOST, the party of Bulgaria’s ethnic Turks (“We must support the DOST party”) points to Turkish intentions.

Ottoman Sultan Murad I was killed in Kosovo in 1389. In 2005, the Turkish government paid to refurbish his tomb. (Photo by author)

Faktor.bg: What can the Western powers do to prevent this destabilization?

DP: Stand up to Erdoğan. Unfortunately, that does not seem imminent. It’s much easier to pretend that all’s (almost) well in NATO.

Faktor.bg: Will the European Union eventually stand up to Erdoğan’s blackmail and what is Ankara likely to do then?

DP: The West, and NATO especially, have been achingly slow in their response to the massive shifts in Turkey over the past fifteen years. I am pessimistic about a truly robust stand, though incremental improvements continue to take place. Perhaps, eventually, a crisis will teach Westerners what the problem is.

“The West, and NATO especially, have been achingly slow in their response to the massive shifts in Turkey.”

At that point, depending on who is in charge in Ankara and what the circumstances are, the response could be very aggressive, including the seizure of Greek islands, the dispatch of illegal migrants, joining forces with Russia or Iran, and other hostile steps.

Faktor.bg: What will happen when Erdoğan’s clients in Syria suffer military defeat?

DP: Tehran will control a territory from Afghanistan to the Mediterranean Sea. It will be a crisis for every state that resists Iranian influence, from Afghanistan to Israel.

Faktor.bg: How is Erdoğan responding to a referendum for Kurdish independence in Erbil?

DP: He hates the prospect. The Kurdistan Regional Government is one of the few polities to sustain good relations with Ankara; these will not likely survive a Kurdish declaration of independence. Erdoğan worries about the effect of this move on Turkey’s Kurds. It will rile up his allies, the Turkish nationalists. It will disrupt dreams of Turkish return to what is now northern Iraq. It threatens the breakup of Iraq and unpredictable regional instability.

Faktor.bg: What options does he have in response to the KRG declaring independence?

DP: He can apply economic and possibly military pressure on the KRG. He can reconcile with the Iraqi central government in Baghdad to pressure it, as well as with Tehran. I expect he will be unforgiving.

Faktor.bg: Is serious regime-threatening opposition to Erdoğan possible in Turkey?

DP: At this point, no. Erdoğan controls every lever of power – the executive, legislative, and judicial branches of government, the armed forces, intelligence services, police, banks, media, educational institutions, and so on. But if economic problems or foreign adventures become too much for the Turkish populace, they could certainly rise up against the regime. At that point, his many enemies will find each other and coordinate.

Daniel Pipes is an American historian, writer and commentator; he earned a doctorate at Harvard. In recent years, he established himself as one of the most prominent researchers and analysts of radical Islam. He is president of the Middle East Forum think tank and publisher of its specialized journal. His work focuses on U.S. foreign policy and the Middle East. Pipes is the author of sixteen books. He visited Bulgaria at the invitation of Bulgaria Analytica.

Factor.bg
June 29, 2017

http://www.meforum.org/6791/daniel-pipes-erdogan-is-capable-and-willing-to

 

America and India Tackle Terror, While Canada Plays Identity Politics

Από
pcuser
-
0

U.S. President Donald Trump and Indian Prime Minister Narendra Modi at the White House in Washington, D.C., on June 26.

The U.S. State Department on Monday designated Syed Salahuddin, the Pakistan-based head of the jihadi group “Hizb ul Mujahideen”, as a global terrorist.

The announcement came hours before U.S. President Donald Trump declared at a joint press conference with visiting Indian Prime Minister Narendra Modi, “We will destroy radical Islamic terrorism.”

North of the border it was a somewhat different story.

Canadian Minister of Citizenship Ahmed Hussen told a Muslim Eid congregation Sunday that henceforth, Canadians with dual nationality who are convicted of terrorism would not be deported to their home country after serving their sentences.

As the large crowd cheered, Hussen uttered the well-rehearsed Liberal script that puts a positive spin on an unpopular move that permits continuing Canadian citizenship for convicted terrorists.

“There will be no second-class citizenship any more. A Canadian is a Canadian is a Canadian,” Hussen declared, also a favourite catch phrase of Prime Minister Justin Trudeau.

 

Canadian Minister of Citizenship Ahmed Hussen (left ) believes that Jordanian-born terrorist ringleader Zakaria Amara (right) should be allowed to stay in Canada with full citizenship after he’s released from prison.

Among those who will benefit from this outrageous appeasement of Islamic terrorism are Jordanian-born Zakaria Amara, ringleader of the Toronto 18 jihadis, who planned an al-Qaida-style terrorist attack in southern Ontario, and his mate, Saudi-born Saad Khalid.

So as America and India were jointly moving to combat “radical Islamic terrorism,” Canada’s leaders were busy playing identity politics.

It is almost as if individuals who do not belong to an ethnic, racial or religious group in Canada have no value and thus are taken for granted.

Here is a simple question to ask leaders of Islamic groups: Is it true that every time a Muslim stands up to pray, they have to utter a verse that indirectly mocks Christians who have “gone astray from God” or Jews who suffer the “wrath of Allah”?

Let me elaborate.

One of the Qur’an’s most beautiful verses is what we Muslims refer to as the “Sura Fatiha,” which in part asks the Divine to:

Guide us [Muslims] on the straight path,
the path of those whom Thou hast blessed,
not of those against whom Thou art wrathful [Jews],
nor of those who are astray [Christians].

The Qur’an was compiled around 650 AD.

However, 250 years after the death of Prophet Muhammad, in the late 800s, his sayings (hadiths) were recorded, claiming that when asked to explain the verse, the Prophet himself said the people suffering the “wrath” of Allah were Jews, and the “astray” were Christians.

Ever since then, many Muslim children memorize the verse and are told about the reference to Jews and Christians.

Muslim leaders must declare their rejection of Islamic scripture mocking Jews and Christians.

Muslim leaders of mosques must come clean, and declare that the hadith mocking Jews and Christians should be rejected. So should Hussen and his 10 Muslim MP colleagues.

We Muslims cannot have it both ways.

We cannot pray five times a day to mock Jews and Christians, then say that we don’t.

Either we reject the hadith that sanctions such contempt or admit that it is flawed.

We cannot cheer the granting of citizenship to our co-religionists convicted of terrorism and yet claim we are committed to the Western values that are the foundation of this country.

by Tarek Fatah
The Toronto Sun

http://www.meforum.org/6785/us-india-tackle-terror-canada-plays-identity-politics

 

Tarek Fatah, a founder of the Muslim Canadian Congress and columnist at the Toronto Sun, is a Robert J. and Abby B. Levine Fellow at the Middle East Forum.

Germany sees Turkey’s Erdogan as ‘important guest’ at G20 summit

Από
anixneuseis
-
0
 

FILE PHOTO: Turkish President Tayyip Erdogan attends an interview with Reuters at the Presidential Palace in Ankara, Turkey, April 25, 2017. REUTERS/Umit Bektas/File Photo

 By Andrea Shalal | BERLIN

The German government on Friday sought to contain a further erosion of ties with Turkey after it banned political appearances by President Tayyip Erdogan outside the G20 summit, a move Ankara said amounted to double standards.

German Foreign Minister Sigmar Gabriel defended the move given serious differences between the two allies over a range of issues, including the jailing of a German-Turkish journalist, but said Germany remained committed to mending ties with Turkey.

He also said he believed Germany should have responded with more “emotional” solidarity to last year’s failed coup attempt in Turkey, a point repeatedly made by Turkish leaders.

“I think we made a mistake,” he said.

“There are big differences that aren’t easy to overcome, but I want to say this expressly, we are looking forward to President Erdogan’s visit to the G20 summit,” Gabriel said.

Turkey lashed out on Thursday at German politicians for opposing Erdogan’s planned public appearances in Germany.

“It is regrettable that some politicians in Germany are making unacceptable comments with domestic political calculations,” Turkey’s Foreign Ministry spokesman, Huseyin Muftuoglu, said in a statement. [nL8N1JQ33S]

Gabriel said Germany did not want to see Turkish domestic conflicts played out among the 3 million people of Turkish descent in Germany.

Turkey is frustrated about Germany’s refusal to extradite military officers and others who have sought asylum in Germany. Gabriel says those requests must be handled on a case-by-case basis, according to German law.

He said Germany’s decision to ban political speeches by politicians from all non-European Union member states for three months before elections in those countries mirrored similar restrictions in place for German politicians at home.

 “We have no interest in escalation, but we also have to be sure that our peaceful coexistence isn’t threatened,” he said.

Steffen Seibert, spokesman for Chancellor Angela Merkel, told a government news conference he had no information indicating that Erdogan would not attend the G20 summit next week in Hamburg. [nL8N1JQ2ID]

“President Erdogan is an important guest for us and we welcome his participation in the G20 summit,” Seibert said.

(Editing by Victoria Bryan and Janet Lawrence)

Ο εμφύλιος στην Τουρκία και ο προγραμμένος Ερντογάν

Από
anixneuseis
-
11

ττου ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ.

Όσοι ξένοι αξιωματούχοι επισκέπτονται την Τουρκία, επιστρέφουν με έκθαμβη απορία. Η χώρα βρίσκεται σε έναν υπόκωφο εμφύλιο ο οποίος είναι θέμα χρόνου να εκδηλωθεί δημοσίως. Ο αδελφός δεν μιλά και δεν εμπιστεύεται τον αδελφό. Κάτι θυμίζει αυτό στους παλαιότερους Έλληνες. Τη γενιά του Εμφυλίου, ή ακόμη και τη μεταπολεμική γενιά.

Ο Τούρκος πρόεδρος, για τους παρατηρητές από το εξωτερικό, φαίνεται να ελέγχει την κατάσταση, αλλά αυτό δεν επιβεβαιώνεται από ανθρώπους που επισκέπτονται τη χώρα.

Βεβαίως, ο Ερντογάν έχει εξοπλίσει, όπως επιβεβαιώνουν συγκλίνουσες πληροφορίες, πιστούς οπαδούς του για την αντίδρασή τους στην περίπτωση ενός νέου πραξικοπήματος, αλλά αν η αντίδραση στις μεθοδεύσεις του θα είναι μαζική και θα έχει την υποστήριξη τμημάτων του στρατού, τα πράγματα αυτήν τη φορά δεν θα εξελιχθούν όπως τον περασμένο Ιούλιο.

Άγνωστο αν το αντιλαμβάνεται ή όχι, ο Ερντογάν εξωθείται από διεθνείς δυνάμεις σε παράτολμες κινήσεις που ενδεχομένως να αποτελέσουν και την αφορμή για την αποπομπή του, και η επίθεση κατά του κουρδικού καντονιού του Αφρίν δεν αποκλείεται να είναι μία από αυτές.

Θα δούμε τις επόμενες ημέρες ποια θέση θα πάρουν και πως θα αντιδράσουν οι ΗΠΑ.

Η Ουάσινγκτον δείχνει μια εξαιρετική υποτονικότητα στη συμπεριφορά της στη Συρία και γενικότερα στην ευρύτερη Μέση Ανατολή, αλλά όσοι γνωρίζουν τα πράγματα πίσω από το παραβάν, λένε πως προετοιμάζεται.

Πληροφορίες από τις Βρυξέλλες φέρουν το ΝΑΤΟ να σχεδιάζει ραγδαίες αλλαγές στη δραστηριότητά του που θα ξεκινούν από την ένταξη του κυβερνοπολέμου στους σχεδιασμούς του μέχρι την επιστράτευση ολόκληρων πληθυσμών αν παραστεί ανάγκη. Η αρχική επιφυλακτικότητα του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ έχει υποχωρήσει, και τη διαμόρφωση και υλοποίηση της αμερικανικής πολιτικής έχουν αναλάβει δυνάμεις που γνωρίζουν τι επιδιώκουν.

Κατά τις ίδιες πληροφορίες από τις Βρυξέλλες, η Ουάσινγκτον είναι πολύ ενοχλημένη από την παρουσία και τη δραστηριότητα της Ρωσίας στη Συρία και τη Λιβύη και η κατάσταση αυτή δεν θα αφεθεί να εξελιχθεί όπως σήμερα.

Το μεσανατολικό έχει ακόμη πολύ δρόμο να διανύσει, και η επαναχάραξη του χάρτη της περιοχής δεν έχει ακόμη αποφασιστεί. Να περιμένουμε αλλαγές.

Ενδεχομένως, έχοντας υπόψη όλα αυτά, η Ρωσία να είναι διατεθειμένη να πωλήσει πυραύλους S-400 στην Τουρκία για να διχάσει το ΝΑΤΟ, αυτό όμως θα επιβαρύνει ακόμη περισσότερο τη θέση του Ερντογάν. Οι πηγές από τις Βρυξέλλες υπενθυμίζουν πως μόλις άρχισαν να αναπτύσσονται οι αμερικανικές δυνάμεις στον δεύτερο πόλεμο κατά του Ιράκ, ο Σαντάμ Χουσεΐν ζήτησε συμβιβασμό με τις Ηνωμένες Πολιτείες αλλά συνάντησε την άρνησή τους. Σ’ αυτήν την κατάσταση βρίσκεται και το καθεστώς Ερντογάν. Ο Τούρκος πρόεδρος είναι προγραμμένος από τις ΗΠΑ αλλά και από τη Δύση. Η Γερμανία δεν του επέτρεψε να μιλήσει σε συγκέντρωση Τούρκων στο έδαφός της κατά την παρουσία του εκεί με αφορμή τη Σύνοδο του G-20, και η Γαλλία εκφράζει, δοθείσης ευκαιρίας, τις επιφυλάξεις της στην πολιτική του Τούρκου προέδρου.

Μέσα σ’ αυτό το κλίμα είναι αφέλεια να πιστεύει κανείς πως η κυβέρνηση Ερντογάν θα συγκατανεύσει σε λύση στο Κυπριακό, κάτι που με σαφήνεια υποστήριξε ο πρωθυπουργός της χώρας Μπιναλί Γιλντιρίμ κατά την επίσκεψή του στην Αθήνα. Φοβάται, είπε, πραξικόπημα. Αυτός ο φόβος είναι διάχυτος στην τουρκική κυβέρνηση, και όχι βεβαίως για το Κυπριακό. Πάντως, οι διαπιστώσεις αυτές πρέπει να καθησυχάζουν όλους όσοι θεωρούν άκαιρη τη στιγμή για συνομιλίες στο Κυπριακό από το φόβο νέων υποχωρήσεων του Ν. Αναστασιάδη. Παρόλο που ο Ερντογάν διέθεσε 2,5 δισ. δολάρια για τη διαμόρφωση ενός νέου λόμπι στις ΗΠΑ, το κλίμα σε βάρος του δεν αλλάζει. Ούτε μπορεί να πείσει, όπως παλαιότερα, ότι έχει δίκαιο στο Κυπριακό.

Παράλογη θα πρέπει να θεωρείται και κάποια στρατιωτική κίνηση της Τουρκίας, με απόφαση του Ερντογάν, ανοικτά της Κύπρου. Ίσως αποτελέσει το τέλος του, όχι την αρχή του τέλους του.

Όλες αυτές οι διαφαινόμενες ανακατατάξεις έχουν, βεβαίως, τη γεωπολιτική σημασία τους, αλλά περιλαμβάνουν και την οικονομική και γεωοικονομική.

Οι αλλαγές στη Συμμαχία θα απαιτήσουν νέα όπλα τα οποία θα δώσουν ώθηση στην αμερικανική οικονομία, η οποία αναμένεται να περάσει μια νέα ύφεση. Αυτήν τη θύελλα ετοιμάζονται να αντιμετωπίσουν οι ΗΠΑ. Οικονομικοί αναλυτές εκτιμούν πως ακόμη και αν η συρρίκνωση της αμερικανικής οικονομίας θα είναι ιδιαίτερα κακή, η διαφορετικότητα της οικονομία της χώρας και η σχετική ανεξαρτησία της από τις εξαγωγές θα μετριάσουν τις επιπτώσεις της ύφεσης.

Οι καιροί θα είναι σκληροί, αλλά δεν θα απειλήσουν τη θέση της Ουάσινγκτον στην κορυφή της παγκόσμιας τάξης Το ίδιο δεν μπορεί να ειπωθεί για τις χώρες που χρειάζονται τις Ηνωμένες Πολιτείες για να πραγματοποιήσουν τις εξαγωγές τους, όπως η Γερμανία και η Κίνα.

Η Γερμανία το 2016 εξήγαγε εμπορεύματα αξίας 107 δισ. ευρώ (119 δισ. δολάρια) στις Ηνωμένες Πολιτείες, που αντιπροσωπεύουν το 8,8% των συνολικών εξαγωγών της και 3,4% του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος της. Σε ό,τι αφορά την Κίνα, το 4% του συνόλου του ΑΕΠ της βρίσκεται στα χέρια των Αμερικανών καταναλωτών.

Οι οικονομικές σχέσεις των ΗΠΑ και η επίδραση που θα έχει μια νέα ύφεση σε μεγάλους εξαγωγείς, όπως οι χώρες που προαναφέρθηκαν, θα επηρεάσουν και τις γεωπολιτικές εξελίξεις.

Ο κόσμος δεν σταθεροποιείται σε ένα νέο σημείο ισορροπίας μετά το χάος στο οποίο εισήλθε εδώ και καιρό. Χρειάζεται ακόμη χρόνος. Και προσοχή από την Ελλάδα.

Will U.S. and Russian Forces Clash in Syria?

Από
anixneuseis
-
0

by Jonathan Spyer Foreign Policy  June 26, 2017 

Originally published under the title “Trump Is Tripping Over Iran and Russia’s Red Lines in Syria.”

In the past five weeks, U.S. forces in Syria have struck directly at the Assad regime and its allies in Syria no less than four times. On May 18, U.S. warplanes struck regime and allied militia forces that breached a 34-mile exclusion zone around a U.S. outpost in southeastern Syria. Then on June 8 and June 20, the United States shot down Iranian-made drones as they approached the outpost.

But the most dramatic event so far was the June 18 downing of a Syrian air force Su-22 by a U.S. Navy F/A-18 Super Hornet. This took place after regime forces attacked a town held by the U.S.-aligned Syrian Democratic Forces (SDF) near Tabqa, in northern Syria. The Su-22 dropped bombs near the SDF fighters, ignored U.S. warnings, and was then shot down.

The downing of the Su-22 threatened to bring Washington and Moscow into conflict in the war-torn country. In the aftermath of the incident, Russia announced the end of deconfliction arrangements with U.S. forces and that it had decided to treat future U.S. flights west of the Euphrates River as hostile.

Syria is quickly devolving into a free-for-all. There is a high possibility of further friction among regional powers, as the Russians, Americans, and their various clients scramble to realize mutually incompatible objectives — specifically in the areas of eastern Syria held by the now collapsing “caliphate” of the Islamic State.

Syria is quickly devolving into a free-for-all.

So how did events in Syria reach this pass, in which direct confrontation between United States and Russia is no longer unthinkable? And what might happen next?

Syria has been divided into a number of de facto enclaves since mid-2012. But a series of events over the past 15 months has served to end the stalemate in the country, ushering in this new and dangerous phase.

Russia’s entry into the conflict in September 2015 ended any possibility of rebel victory and the overthrow by arms of the regime. Syrian President Bashar al-Assad — with invaluable help from Russia, as well as Iran and its various militia proxies — went on to clear the rebels out of the key cities of Homs and Aleppo. A diplomatic agreement establishing four “de-escalation” zones then consolidated regime control of western Syria.

Direct confrontation in Syria between the U.S. and Russia is no longer unthinkable.

This development has enabled the regime to divert forces to the effort to reassert control over the east of the country. As it does so, the regime is encroaching on a conflict from which it had previously been largely absent: the war between the U.S.-supported, Kurdish-dominated SDF — along with other, Arab rebel clients further south — and the now retreating jihadis of the Islamic State.

The confluence of interests between Damascus and Tehran on this battlefield is clear. Iran, whose proxies form the key ground forces available to the regime, wants to secure a land corridor through eastern Syria and into Iraq. The Assad regime wants to re-establish a presence on Syria’s eastern border.

Regime forces are thus now advancing eastward on two axes: one from the town of Palmyra and the second from south of Aleppo. It was friction along the second axis, as regime forces closed up against areas controlled by the SDF, that caused the events leading to the downing of the Syrian Su-22.

A geographically inevitable contest of wills is developing — between the regime and its associated forces as they drive east into Islamic State territory and U.S.-associated SDF and Arab rebel fighters, who also seek to control the former Islamic State areas. Moscow’s forces are an integral part of this regime push east, with Russian air power and Russian-supported ground forces especially present in the Palmyra offensive.

For a while, it seemed as though the United States and its allies had the upper hand. In mid-2016, the United States established a base in the Tanf area at which U.S. and allied special forces personnel have been training the Maghawir al-Thawra (Revolution Commandos) rebel group. This raised the possibility that these Western-supported Arab forces might link up with SDF fighters in the north. Together, they would then clear the Islamic State out of the Euphrates River valley, complete the conquest of Raqqa, and establish that they control the territory in question before regime forces could make an advance.

Maghawir al-Thawra fighters in eastern Syria.

In order to decisively preempt this possibility, Iran’s Islamic Revolutionary Guard Corps (IRGC), Hezbollah, and Assad regime and Iraqi Shiite militia forces on June 9 made a lunge for the Syria-Iraq border along a line north of Tanf, effectively dividing U.S.-supported elements from one another. Maghawir al-Thawra was trapped south of the new line established by the regime side, as the SDF still engaged the Islamic State far to the north. The rebels, if they wish to progress further, now need to break through regime lines to do so. That would be inconceivable without U.S. help.

Iranian and pro-Iranian regional media were quite frank about the intentions behind this sudden move. A report in the IRGC-linked Fars News Agency described the thinking behind it as follows: “America … wants to link the northeastern part [of Syria, which is controlled by the Kurds] with the southeastern part, which is why it has stepped up its activity in the al-Tanf area.” The Syrian army and its allies, the article went on to say, defied American “red lines” in a military advance designed to thwart this strategy.

This is where the war currently stands. The latest reports suggest that the United States is in the process of beefing up its presence in the Tanf area.

A new base is being built at Zakaf, 50 miles northeast of the town, according to pro-U.S. rebels. The United States has moved its High Mobility Artillery Rocket System (HIMARS) into southern Syria for the first time. Capable of firing rockets and missiles to ranges of nearly 200 miles, the system constitutes a significant increase in U.S. firepower on Syrian soil.

So where is it all heading? The downing of the Su-22 may serve, for a while at least, to demarcate the zones of U.S. and Russian air activity over the skies of Syria. But the real contest is the one on the ground. And here, the prize is the eastern governorate of Deir Ezzor, the site of a large part of Syria’s oil resources. Does Russian President Vladimir Putin’s warning about American air activity west of the Euphrates mean that this area will need to be ceded in its entirety to the regime? Will the United States agree to this?

The Russians have no crucial interest of their own causing them to back the ambitions of the Iranians in the east. But for as long as the going is relatively easy, it appears that Putin also feels no special compunction to rein in his allies. Perhaps both Moscow and Tehran simply assume that American interest in the area is limited and hence that Washington will not take risks in order to counter red lines set down by other players.

The crucial missing factor here is a clearly stated U.S. policy.

The crucial missing factor here is a clearly stated U.S. policy. Trump can either acquiesce to the new realities that Russia seeks to impose in the air, and that Iran seeks to impose on the ground, or he can move to defy and reverse these, opening up the risk of potential direct confrontation. There isn’t really a third choice.

Fars News Agency concluded its recent report in the following terms: “The imbroglio in eastern Syria has only begun, and stormy days are ahead of us.” In the face of much uncertainty, this point at least seems crystal clear.

Jonathan Spyer, a fellow at the Middle East Forum, is director of the Rubin Center for Research in International Affairs and author of The Transforming Fire: The Rise of the Israel-Islamist Conflict (Continuum, 2011).

http://www.meforum.org/6779/trump-crossing-iran-russia-red-lines-in-syria?utm_source=Middle+East+Forum&utm_campaign=6989053003-spyer_jonathan_2017_06_29&utm_medium=email&utm_term=0_086cfd423c-6989053003-33670769&goal=0_086cfd423c-6989053003-33670769

Το τέλος του ISIS και η επόμενη ημέρα για Ιράκ και Συρία

Από
anixneuseis
-
0

Η διάλυση του ISIS θα αφήσει ένα κενό στις περιοχές που είχε κατακτήσει. Ποια είναι τα αντικρουόμενα συμφέροντα των ξένων δυνάμεων και πώς περιπλέκουν τις προϋπάρχουσες θρησκευτικές διαμάχες.

Δημοσιεύθηκε: 30 Ιουνίου 2017 – 07:52

του David Gardner Financial Times/ Euro2day

Σε λίγες ημέρες, το απάνθρωπο ολοκληρωτικό πείραμα των μαυροντυμένων τζιχαντιστών θα χάσει τη Μοσούλη, την πρωτεύουσά του στο Βόρειο Ιράκ, όπου οι τελευταίοι εκατοντάδες μαχητές του ανατίναξαν το τζαμί Αλ Νουρί του 12ου αιώνα, εκεί που ο ηγέτης του ISIS Αμπού Μπακρ αλ Μπαγκντάντι ανακηρύχθηκε χαλίφης πριν από τρία χρόνια.

Τις ερχόμενες εβδομάδες, οι τζιχαντιστές θα χάσουν τη Ράκα, το προπύργιό τους στην κοιλάδα του Ευφράτη στη Βορειοανατολική Συρία.

Αυτό που ανατίναξε την προηγούμενη εβδομάδα το σουνιτικό ρατσιστικό κίνημα ήταν ένα μνημείο στον Νουρ Αλ-Ντιν Αλ-Ζένκι, τον Μουσουλμάνο ήρωα που άλλαξε τη ροή της μάχης κατά των Σταυροφόρων, ανοίγοντας τον δρόμο στον Σαλαντίν να ανακτήσει την Ιερουσαλήμ το 1187.

Ένα ακόμα μεσαιωνικό διαμάντι έγινε ερείπιο, αλλά δύσκολα θα μπορούσε να υπάρξει μια πιο ξεκάθαρη διακήρυξη της πολιτικής χρεοκοπίας του ISIS.

Έχοντας εκκολαφθεί μέσα στα κράτη-κελύφη που άδειασαν από την επέμβαση των ΗΠΑ στο Ιράκ το 2003 και το χάος του ολοκληρωτικού πολέμου που εξαπέλυσε ο Μπασάρ αλ Άσαντ εναντίον των Σουνιτών ανταρτών της Συρίας μετά το 2011, το ISIS κατάφερε να καλύψει πρόσκαιρα ένα κενό, εκμεταλλευόμενο τη θρησκευτική ταυτότητα και την απόγνωση.

Η εκδίωξη του δαιμονικού τους σχεδίου από τη Συρία και το Ιράκ αναμένεται να δημιουργήσει νέα κενά.

Οι κύριοι εξωτερικοί παίκτες –η Ρωσία, το Ιράν, οι ΗΠΑ και η Τουρκία- ετοιμάζονται να πάρουν θέση, αντιμαχόμενοι σε διάφορα σημεία του φορτωμένου πεδίου της μάχης. Αλλά έχουν αρχίσει να γίνονται διστακτικές συζητήσεις για τη μελλοντική μορφή που μπορεί να πάρουν το Ιράκ και η Συρία. Στο Φόρουμ του Όσλο που πραγματοποιήθηκε αυτό τον μήνα, ενός ετήσιου συνεδρίου «ειρηνοποιών» -από διαπραγματευτές μέχρι μαχητές, κορυφαίους διπλωμάτες και διαμεσολαβητές- έγινε πολλή κουβέντα για τη Συρία και το Ιράκ μετά το τέλος του ISIS.

Μετά την ανατροπή του Σαντάμ Χουσεΐν και της σουνίτικης δικτατορίας του, ένα υπό κατοχή Ιράκ υιοθέτησε ένα ομοσπονδιακό μοντέλο για το μοίρασμα της εξουσίας ανάμεσα στην σιιτική πλειοψηφία και τις μειονότητες των Κούρδων και των Σουνιτών. Ο εμφύλιος πόλεμος, που ξεκίνησε από μια εξέγερση των Σουνιτών, μαζί με τον σεκταρισμό των Σιιτών και τη δυσαρέσκεια των Κούρδων, αποτέλεσε την απόδειξη της αποτυχίας του ομοσπονδιακού μοντέλου.

Στην κονιορτοποιημένη σε διάφορες φράξιες Συρία, απέτυχε και ο ατσάλινος συγκεντρωτισμός της εκδοχής του μπααθισμού της φατρίας των Άσαντ.

Το συριακό καθεστώς, που διασώθηκε από τη στρατιωτική παρέμβαση του Ιράν και της Ρωσίας, αρνείται να το παραδεχθεί αυτό και τυπικά. Η αποκεντροποίηση είναι σίγουρα εκτός κάδρου για τη μετεμφυλιακή Συρία, δήλωσε στους FT μια εκπρόσωπος του καθεστώτος, διερωτώμενη γιατί πρέπει η Δαμασκός να συνθηκολογήσει εφόσον κερδίζει.

Ναι, αλλά ένα μειοψηφικό καθεστώς που εδώ και χρόνια δεν έχει τις δυνάμεις να ανακαταλάβει, πόσο μάλλον να φρουρήσει, ολόκληρη τη Συρία, προωθείται χάρη στις αεροπορικές δυνάμεις της Ρωσίας, την επαναστατική φρουρά του Ιράν και τις παραστρατιωτικές τους ομάδες, από τηΧεζμπολάχ του Λιβάνου ως τις σιιτικές πολιτοφυλακές στο Ιράκ.

Η Ρωσία έχει σχεδιάσει ένα συνταγματικό μοντέλο για μια αποκεντροποιημένη Συρία. Υψηλόβαθμα στελέχη των σιιτικών πολιτοφυλακών ακόμα και σύμβουλοι του Άσαντ αναγνωρίζουν τώρα πως τεράστιες εκτάσεις της Συρίας και του Ιράκ μπορεί να ενωθούν ξανά μόνο αν υπάρξει «σεβασμός των τοπικών συνθηκών», για παράδειγμα προσφέροντας στους Ασύριους Χριστιανούς και στις μειονότητες των Γιαζίντι μια ασφαλή αυτοδιοίκηση μετά την πτώση της Μοσούλης.

Ωστόσο, το βασικό ζήτημα και στις δύο χώρες τώρα είναι οι Κούρδοι.

Η Περιφερειακή Κυβέρνηση του Κουρδιστάν στο Βόρειο Ιράκ έχει προκηρύξει δημοψήφισμα για τις 25 Σεπτεμβρίου για μια απόσχιση από το Ιράκ. «Αποδεχτήκαμε τον φεντεραλισμό ως έναν τρόπο για να ενισχύσουμε τη συνεργασία και να έχουμε ένα κομμάτι στη χώρα, αλλά δεν έχουμε τίποτα από τα δύο» λέει ο Φαλάχ Μουσταφά Μπακίρ, υπουργός Εξωτερικών του Κουρδιστάν.

Το μεγαλύτερο μέρος της Μέσης Ανατολής αντιμετωπίζει με καχυποψία την ιδέα του φεντεραλισμού, ως μια δικαιολογία για επεμβάσεις ξένων δυνάμεων με στόχο τον τεμαχισμό και τη διχοτόμηση εδαφών. Τώρα, ακόμα και οι λίγοι φεντεραλιστές της περιοχής πιστεύουν ότι δεν μπορεί να λειτουργήσει. Σε κάθε περίπτωση, η de facto διχοτόμηση προχωράει με ταχύ ρυθμό.

Οι Κούρδοι της Συρίας, ενισχυμένοι από την απόφαση των ΗΠΑ να χρησιμοποιήσουν τους μαχητές του YPG ως τη βασική δύναμη κρούσης κατά του ISIS, έχουν χρησιμοποιήσει τη σύγκρουση για να αποκόψουν μια περιοχή που αποκαλούν Ροτζάβα στη Βόρεια Συρία. Οποιοδήποτε μελλοντικό συριακό καθεστώς πιθανότατα θα χρειαστεί ένα μοντέλο διαμοιρασμού της εξουσίας. Η βασική απειλή για τους Κούρδους της Συρίας είναι οι σχέσεις τους με το PKK, που θέλει να τους χρησιμοποιήσει στον 30ετή αγώνα του κατά της Άγκυρας.

Αυτός είναι ο λόγος που τουρκικές δυνάμεις πέρασαν στα Βορειοδυτικά της Συρίας για να σταματήσουν το YPG από το να συνδέσει τις ανατολικές περιοχές με έναν κουρδικό θύλακα δυτικά του ποταμού Ευφράτη. Η Τουρκία δημιούργησε με αυτόν τον τρόπο έναν ακόμα θύλακα, έναν από τους τέσσερις που έχει προτείνει η Ρωσία ως «ζώνες αποκλιμάκωσης», οι οποίες μπορεί να περάσουν σε κάποια μορφή τοπικού ελέγχου ή διαχωρισμού.

Στη συνάντηση στο Όσλο, διαπραγματευτές μίλησαν πολύ για την ανάγκη να ενθαρρυνθούν οι συμφωνίες ανάμεσα σε γειτονικές ομάδες, που επιτυγχάνονται σε οδοφράγματα ή σημεία ελέγχου. Συνήθως είναι συμφωνίες που έχουν να κάνουν με την επιβίωση.

Οτιδήποτε μεγαλύτερο από αυτό απαιτεί τη δημιουργία μιας κοινής πλατφόρμας για το μέλλον. Αυτό μπορεί να βασίζεται λιγότερο στην αμοιβαία εμπιστοσύνη και περισσότερο στην πεποίθηση ότι η συνεργασία φαίνεται πιο πιθανό να πολλαπλασιάσει τα οφέλη και τα δημόσια αγαθά από τα μηδενικά αθροίσματα εξώθησης των γειτόνων (κυριολεκτικά) στην επαιτεία.

Ωστόσο, μόνο όταν θα φαίνεται πιθανό ένα ευρύτερο θεσμικό πλαίσιο θα αναδυθούν τοπικοί ηγέτες που θα είναι διατεθειμένοι να επενδύσουν πολιτικό κεφάλαιο και να περιμένουν μια απόδοση που θα μπορούν να διανείμουν σε υποστηρικτές που ο πόλεμος τους έμαθε, ορθά, να είναι καχύποπτοι.

Αν συμβεί έτσι, πιθανότατα κανένας δεν θα ενδιαφέρεται αν θα λέγεται ακόμα και φεντεραλισμός.

http://www.euro2day.gr/ftcom/ftcom_gr/article-ft-gr/1550469/to-telos-toy-isis-kai-h-epomenh-hmera-gia-irak-kai.html

Τι γίνεται στο τρίγωνο ΗΠΑ-Τουρκία-Ρωσία;

Από
anixneuseis
-
0

του Σάββα Καλεντερίδη.

Το θέμα των σχέσεων της Τουρκίας με τις ΗΠΑ, άρα με το ΝΑΤΟ και τον Δυτικό κόσμο, δεν είναι απλά γεωπολιτικής αλλά και κοσμοϊστορικής σημασίας. Κι αυτό γιατί η Τουρκία και ως πολιτικοκυβερνητικός και ως γεωγραφικός σχηματισμός, επί σχεδόν έναν αιώνα αποτέλεσε μέρος των διαφόρων μηχανισμών με τους οποίους η Δύση, σε διάφορες φάσεις και με διάφορους τρόπους, προσπάθησε άλλοτε να αναχαιτίσει και άλλοτε να επιτεθεί στον ρωσικό παράγοντα.

Σε όλα αυτά θα πρέπει να συνυπολογιστούν τα σχέδια του Ερντογάν για τη νεκρανάσταση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με όρους 21ου αιώνα, και αιχμή του δόρατος την οικονομική ευρωστία και το μέγεθος που έχει αποκτήσει η Τουρκία, την ασύγκριτης αξίας γεωπολιτική θέση της Ανατολίας και φυσικά το Ισλάμ, αφού υπολογίζει να καταστεί η νεοοθωμανική Τουρκία η ηγέτιδα δύναμη στον μουσουλμανικό κόσμο και ο Ερντογάν ένας νέος Μωάμεθ – όχι ο Προφήτης, αλλά ο Πορθητής.

Με βάση τα παραπάνω ο Ερντογάν, μελετώντας –αν όχι ο ίδιος, οι σύμβουλοί του– την οθωμανική ιστορία, προσπαθεί να καταστήσει την Τουρκία ισότιμο συνομιλητή των μεγάλων δυνάμεων της εποχής μας.

Τις μέρες και εβδομάδες που ακολουθούν αναμένεται να ολοκληρωθεί η επιχείρηση απελευθέρωσης της Ράκας, της πόλης που διακήρυξαν ως πρωτεύουσα του ΙΚ οι τζιχαντιστές, την οποία διεξάγουν από κοινού Κούρδοι και Αμερικανοί. Η απελευθέρωση της Ράκας φέρνει τα πράγματα και τις εξελίξεις στη Συρία σε ένα κομβικό σημείο.

Ποιος θα ελέγξει, οι ΗΠΑ ή το δίδυμο Ρωσία-Ιράν, την περιοχή Ντερ εζ Ζορ και τις δύο πόλεις που βρίσκονται εκατέρωθεν των συνόρων Συρίας-Ιράκ, της Αμπού Καμάλ και της Αλ Καΐμ, που ελέγχουν οι τζιχαντιστές του ΙΚ.

Ενώ, λοιπόν, υπάρχει ένας τεράστιος ανταγωνισμός στη Συρία-Ιράκ, με απίστευτη γεωπολιτική σημασία, για τον έλεγχο των περιοχών αυτών, μεταξύ ΗΠΑ από τη μια και Ρωσίας-Ιράν από την άλλη, και ενώ ο ανταγωνισμός αυτός επεκτείνεται και στον Περσικό Κόλπο, με την κρίση του Κατάρ, η Τουρκία κάνει το «μεγάλο άλμα» και παίρνει καθαρά το μέρος της Ρωσία και του Ιράν και στα δυο μέτωπα και στέκεται απέναντι στις ΗΠΑ.

Με άλλα λόγια, χωρίς ίχνος υπερβολής, ο Ερντογάν αποφάσισε να τα παίξει όλα για όλα και το κάνει, μιλώντας ακόμα και για έξοδο από το ΝΑΤΟ.

Στην πράξη απειλεί –και μάλιστα με εξευτελιστικό τρόπο– τις ΗΠΑ, λέγοντας ότι θα πληρώσουν ακριβά την κάθε σταγόνα τουρκικού αίματος που θα χυθεί από όπλα που έδωσε η Ουάσινγκτον στους Κούρδους της Συρίας, χτίζει στρατόπεδα και ένα καινούργιο κράτος στο έδαφος της Συρίας που έχει καταλάβει από τον Αύγουστο του 2016, με την άδεια της Ρωσίας, και ετοιμάζεται να εισβάλει στο κουρδικό καντόνι Αφρίν και πάλι με την άδεια της Ρωσίας.

Την ίδια στιγμή, ο Πούτιν τηλεφωνεί στον Ερντογάν πάνω από το πλοίο που ποντίζει τους σωλήνες του αγωγού φυσικού αερίου «Turkish Stream» και τον ενημερώνει για την πορεία του έργου, το οποίο στοίχισε την ανατροπή του Κώστα Καραμανλή και την αντικατάστασή του από τον… ΓΑΠ, ακριβώς επειδή αντιστρατεύεται γεωπολιτικά συμφέροντα των ΗΠΑ, την ίδια στιγμή ανακοινώνεται ότι αρχίζουν οι εργασίες για την κατασκευή των πυρηνικών εργοστασίων παραγωγής πυρηνικής ενέργειας από τη Rosatom στη Μερσίνα, την ίδια στιγμή ανακοινώνεται ότι Ρωσία και Τουρκία θα ελέγχουν με στρατεύματα την περιοχή Ιντλίμπ, που τώρα ελέγχουν ομάδες της Αλ Κάιντα, υποστηριζόμενες ανοικτά από τον Ερντογάν, και το κερασάκι στην τούρτα: ο βοηθός του Πούτιν ανακοινώνει επίσημα ότι η Ρωσία θα παραδώσει το υπερσύγχρονο αντιαεροπορικό-αντιπυραυλικό σύστημα S-400 στην Τουρκία.

Τα πράγματα είναι σοβαρά στην περιοχή μας, όπως είπαμε παραπάνω, κοσμοϊστορικής σημασίας.

Το τραγικό είναι ότι αντί να τα επικαλεστούμε όλα αυτά και να σώσουμε την Κύπρο, οι «υπεύθυνοι» της Αθήνας και της Λευκωσίας κάνουν στην κυριολεξία ό,τι περνάει από το χέρι τους για να δολοφονήσουν την Κυπριακή Δημοκρατία.

pontos-news.gr

Τα προβλήματα για την Τουρκία στη Μέση Ανατολή μεγαλώνουν

Από
anixneuseis
-
0
  • (Φωτ.: ΑΠΕ-ΜΠΕ / EPA / Sedat Suna)

Άρθρο του Ταχά Άκγιολ (Taha Akyol) στη «Hürriyet».

Φαίνεται ότι τα προβλήματα της Συρίας και του Ιράκ, λόγω των εξελίξεων στην ευρύτερη Μέση Ανατολή, θα μεγαλώσουν. Κι αυτό γιατί πέραν του ότι εμπλέκονται στο όλο θέμα οι ΗΠΑ και η Ρωσία, η ένταση στην περιοχή έχει αυξηθεί επειδή από τη μια ο Μπαρζανί δήλωσε ότι θα διεξαχθεί δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία του Κουρδιστάν, ενώ από την άλλη ξέσπασε η κρίση Κατάρ – Σαουδικής Αραβίας.

Για την Τουρκία το θέμα είναι καθαρά θέμα τρομοκρατίας. Πρόκειται για το ΙΚ και για το PKK/PYD, που απειλεί την εδαφική ακεραιότητα της χώρας.

Τα δε προβλήματα που αντιμετωπίζει η Τουρκία με το Ιράκ και τη Συρία, είναι συναφή προβλήματα τρομοκρατίας.

Ο δρόμος του PKK προς τη Μεσόγειο
Ο χάρτης που ακολουθεί, δείχνει την πιο στρατηγική περιοχή της Βόρειας Συρίας.

Με πράσινο είναι η περιοχή ασφαλείας που δημιούργησε η Τουρκία με την επιχείρηση «Ασπίδα του Ευφράτη». Με τον τρόπο αυτόν η Τουρκία κατόρθωσε να σταματήσει την ένωση του καντονιού Αφρίν με την Ιεράπολη/Μένπετζ, που φαίνονται στο χάρτη με κίτρινο χρώμα. Έτσι η Τουρκία έφραξε το δρόμο προς τη Μεσόγειο.

Όμως οι ΗΠΑ και η Ρωσία στηρίζουν το PYD. Η Ρωσία αρνείται να συμπεριλάβει το ΡΚΚ στον κατάλογο των τρομοκρατικών οργανώσεων. Το PYD με τη σειρά του, παίρνοντας δύναμη και θάρρος από τη συνεργασία με τις ΗΠΑ και τον εξοπλισμό του με βαριά όπλα, παρακάμπτοντας την Αλ Μπαμπ, άνοιξε διάδρομο από το Νότο και ένωσε την Ιεράπολη/Μένπετζ με το Αφρίν (με διακεκομμένη κίτρινη γραμμή). Ο δε Άσαντ, επειδή είναι αντίθετος προς την Τουρκία, δίνει τη δυνατότητα στο PYD να χρησιμοποιεί ελεύθερα την περιοχή που είναι χρωματισμένη με ροζ χρώμα, και μάλιστα με ευχαρίστηση.

Αυτή η φωτογραφία αποτελεί απόδειξη ότι η Τουρκία έχει απομονωθεί και έμεινε μόνη στη Συρία.

Στρατιωτική ισχύς
Σε περίπτωση που η Τουρκία συμμετείχε στην επιχείρηση απελευθέρωσης της Ράκας, που ξεκίνησε τις 2 Ιουνίου, από πλευράς των ΗΠΑ, αυτή η ασφαλής περιοχή θα επεκτεινόταν από την Αλ Μπαμπ μέχρι τη Ράκα.

Όμως δεν έγινε έτσι· οι ΗΠΑ διεξάγουν την επιχείρηση της Ράκας με τους Κούρδους του PYD. Γι’ αυτό τους εξοπλίζουν με βαρύ οπλισμό. Όσες επιστολές διαβεβαίωσης και να μας στέλνει ο υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ, Τζιμ Μάτις, οι εξελίξεις στο έδαφος και τα πολεμικά μέτωπα είναι πάντα πιο ισχυρές από τις επιστολές. Άλλωστε το PYD είναι μια τρομοκρατική οργάνωση, τι καταλαβαίνει από επιστολές και συμφωνίες; Άρα, το μόνο σίγουρο είναι ότι το PYD θα χρησιμοποιήσει την επιχείρηση της Ράκας για να διευρύνει το πεδίο επιρροής του.

Τι μπορεί να κάνει η Τουρκία;
Όπως λένε οι αρμόδιοι του τουρκικού κράτους, «θα εφαρμόσουμε τους Κανόνες Εμπλοκής». Αυτό σημαίνει «θα απαντήσουμε σε επιθέσεις του PYD».

Έτσι, όταν δεχόμαστε πυρά παρενόχλησης από το PYD, εμείς απαντάμε με πυρά βαρέος πυροβολικού.

Όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι παρόλο που αναγγείλαμε επίσημα αλλεπάλληλες φορές ότι «θα διώξουμε το PYD από την Μένπετζ» δεν μπορέσαμε να το πράξουμε, όταν έκαναν την εμφάνισή τους στην περιοχή στρατιώτες των ΗΠΑ και της Ρωσίας, που παρενέβαλαν μάλιστα και στρατιώτες του Άσαντ.

Πολιτική εκλογίκευσης
Το ΡΚΚ έστειλε στη Βόρεια Συρία 8.000 στελέχη του, όπως έγραψε η Yeni Şafak. Ο αριθμός ίσως είναι σωστός, όμως είναι λογικό να στείλει εκεί το ΡΚΚ στελέχη του. Μπορεί ο ένας λόγος που έχει μειώσει τις επιθέσεις του στην Τουρκία να είναι οι επιτυχείς επιχειρήσεις του τουρκικού στρατού, όμως ο άλλος λόγος είναι ότι το ΡΚΚ έχει στείλει στελέχη και έχει δώσει προτεραιότητα στη Βόρεια Συρία. Η στρατιωτική ισχύς είναι πολύ σημαντική παράμετρος, δεν πρέπει να ξεχνάμε όμως ότι η πιο καθοριστική είναι η πολιτική. Άλλωστε, αυτό το είδαμε στο θέμα της «Μένπετζ».

Μάλιστα, αν αυξηθούν τα προβλήματα με την Ευρώπη –κυρίως με τη Γερμανία–, όπως επίσης και με τη Σαουδική Αραβία – Αίγυπτο, τότε η παράμετρος της πολιτικής θα είναι ακόμα πιο καθοριστική και προβληματική για την Τουρκία.

Η κατάσταση που έχει διαμορφωθεί με την ανακήρυξη από πλευράς Μπαρζανί του δημοψηφίσματος για την ανεξαρτησία του Κουρδιστάν, αλλά και όπως ενδεχομένως διαμορφωθεί σε περίπτωση που αυξηθεί η φωτιά που έχει ανάψει στην κρίση του Κατάρ, επιβάλλει η Τουρκία να αναπτύξει διπλωματία και να συμπεριφερθεί πολύ έξυπνα και με μεγάλη δεξιοτεχνία, ως ένας παίκτης του σκάκι και του μπιλιάρδου και όχι ως ένας αρχιπαλαιστής στην παλαίστρα.

Η ρήση του πρωθυπουργού Μπιναλί Γιλντιρίμ «να μειώσουμε τους εχθρούς μας και να αυξήσουμε τους φίλους μας» είναι σωστή. Κι εγώ την υποστήριξα με την ελπίδα ότι επιστρέφουμε από την πολιτική των απειλών και των εντυπώσεων στην πολιτική της εκλογίκευσης.

Η Τουρκία δεν μπορεί να βρει άλλο πιο σημαντικό εθνικό στόχο, από το να διατηρήσει τις ισορροπίες που έχει εξασφαλίσει στους τομείς της εθνικής και εδαφικής ακεραιότητας αλλά και της εθνικής ασφάλειας η Συνθήκη της Λοζάνης. Σε αυτήν την κρίσιμη φάση έχουμε ανάγκη, όπως το νερό και το ψωμί, από μια διπλωματία που θα επικεντρωθεί στην «εξασφάλιση συμμάχων» και θα μας δώσει δύναμη σε αυτήν την εθνική ζωτικής σημασίας υπόθεση, και όχι σε κινήσεις που «αυξάνουν τους εχθρούς μας».

Και ο δρόμος γι’ αυτό είναι η πολιτική της εκλογίκευσης, μέσω της οποία θα κερδίσουμε το σεβασμό των άλλων και θα αναπτύξουμε σχέσεις με όλες τις χώρες, με βάση τα κοινά μας συμφέροντα.

Μετάφραση: Σάββας Καλεντερίδης.

pontos-news.gr

ISIS IN IRAQ: MILITARY CAPTURES HISTORIC MOSUL MOSQUE WHERE JIHADI LEADER BAGHDADI DECLARED CALIPHATE

Από
anixneuseis
-
0
BY  
 
 Mosul Celebrates First Eid Without ISIS In Three Years

Iraqi special forces on Thursday captured the severely-damaged Al-Nuri mosque in Mosul, almost three years to the day that the Islamic State militant group (ISIS) leader Abu Bakr al-Baghdadi stood at its pulpit and declared the foundation of the caliphate.

Iraqi commander Lt. Gen. Abdul Wahab al-Saadi confirmed the capture to the Associated Press, saying that the liberation of the mosque complex came after a dawn offensive that allowed special forces to secure the building and its surrounding streets.

The capture of the complex has been expected for some time but it still represents a symbolic and major coup for Iraqi forces, which have been fighting in Mosul since last year. The 12th-century mosque, known for its leaning al-Hadba minaret, is in central Mosul’s Old City and has been adorned with ISIS’s black flag since June 2014.

Daily Emails and Alerts– Get the best of Newsweek delivered to your inbox

Footage emerged last week of the moment the building was destroyed in what appeared to be a controlled explosion by ISIS. The leaning al-Hadba minaret can be seen in the distance, before the building explodes and black smoke and debris rise into the air. The footage contradicted  ISIS’s earlier claim that a U.S. airstrike was responsible for its destruction.

It is just one of many instances that ISIS has committed what cultural agencies say are historical war crimes, destroying ancient facades, statues and artefacts that it considers to be idolatrous across its territory in Iraq and Syria.

The al-Nuri mosque, completed in 1172, is one of the oldest in Islamic history and ISIS likely destroyed it to prevent Iraqi forces claiming a symbolic victory by seizing the structure intact.

Mosul landscapeA general view shows a leaning minaret and the Al-Nuri Mosque, where ISIS’s leader Abu Bakr al-Baghdadi declared himself its caliph, in the Old City of Mosul on May 24, during the ongoing offensive to retake the area from Islamic State (ISIS) group fighters.AHMAD AL-RUBAYE/AFP/GETTY

Iraqi leaders say the military’s elite troops are just days away from liberating the final Old City neighborhoods from ISIS control after eight months of protracted battle. The Iraqi military estimates that around 300 ISIS fighters remain in the last pockets of control in the city, but are surrounded on all sides.

The group has used sniper fire, suicide car bombs, booby traps and even unmanned drones to slow the advancing forces backed by U.S.-led coalition airstrikes.

More than 50,000 civilians remain under ISIS control in the city, making the last stretches of the battle precarious for the Iraqi forces.

«Το σχίσμα των Ρεπουμπλικάνων σε Εποικοδομητικούς και Κατεδαφιστικούς ρίχνει νερό στο μύλο του Μακρόν»

Από
anixneuseis
-
2

Του Αλκη Καλλιαντζίδη Οικονομολόγου [email protected] www.kalkis.eu

Η ένταση κλιμακώνεται και πάλι μεταξύ των Γάλλων  Ρεπουμπλικάνων και εκείνων που, όπως o Thierry Solère, επέλεξαν να συγκροτήσουν μια κοινοβουλευτική ομάδα, ονόματι «οι Εποικοδομητικοί» (Constructifs), που δηλώνει  έτοιμη να υποστηρίξει τις μεταρρυθμίσεις τις οποίες προετοιμάζει η κυβέρνηση του Emmanuel Macron και που δεν είναι φυσικά αντίθετες με την ιδεολογία τους, π.χ. η αναθεώρηση του γαλλικού Κώδικα Εργασίας. Σήμερα το πρωί σε συνέντευξη στο κανάλι BFMTV, ο βουλευτής των Ρεπουμπλικάνων Eric Ciotti, θεωρούμενος από τους σκληροπυρηνικούς,  απαίτησε από το αρμόδιο κομματικό τους όργανο την εκδίωξη των Εποικοδομητικών από το κόμμα

.

Και μόνο η επωνυμία της νέας κοινοβουλευτικής ομάδας οι “Εποικοδομητικοί” αφήνει να εννοηθεί ότι οι Ρεπουμπλικάνοι μάλλον θα ακολουθήσουν στείρα αντικυβερνητική αντιπολίτευση, ως «Κατεδαφιστικοί». Η σταγόνα που έκανε να ξεχειλίσει το ποτήρι και να αρχίσουν τα δεξιά «συντροφικά μαχαιρώματα» ήταν η εκλογή την Τετάρτη του Thierry Solère από την κοινοβουλευτική πλειοψηφία της κυβέρνησης Edouard Philippe, ως Κοσμήτορα της Βουλής, θέση περιζήτητη από τον Eric Ciotti, ο οποίος απαιτεί τώρα τον αποκλεισμό (διάβαζε διαγραφή) των Εποικοδομητικών από τους Ρεπουμπλικάνους. Και τούτο διότι οι «Εποικοδομητικοί» είναι  έτοιμοι να βοηθήσουν την νέα κυβέρνηση.

O «Thierry Solère είναι ένας επαγγελματίας της προδοσίας. Χθες βράδυ εισέπραξε τα μερίσματα σε υψηλές τιμές», είπε βιτριολικά σήμερα το πρωί ο Eric Ciotti στo κανάλι BFM TV. «Οι Εποικοδομητικοί είναι οι μασκαρεμένοι συνεργοί της εξουσίας, ασχολούμενοι με τους χαμηλούς ελιγμούς της», κατήγγειλε ο ίδιος.  Το γεγονός ότι ο Thierry Solère δεν είχε απέναντί του (στην εκλογική του περιφέρεια εννοεί) κανένα συν-υποψήφιο του κόμματος En Marche για να τον αντιμετωπίσει στις τελευταίες εκλογές, δείχνει ότι τα «κάνανε πλακάκια», συνέχισε.

«Θέλω όπως και πολλοί άλλοι από εμάς, όπως και τα περισσότερα ενεργά μέλη μας, εκείνοι που αποφάσισαν να μην κάθονται στα έδρανα της κοινοβουλευτικής μας ομάδας  των Ρεπουμπλικάνων (LR) στο Κοινοβούλιο,  να μην αποτελούν πλέον μέρος της πολιτικής μας οικογένειας», δήλωσε ο εν λόγω βουλευτής της περιοχής Alpes Maritimes. Ο ίδιος είπε ότι θα ζητήσει, κατά τη διάρκεια του Πολιτικού Γραφείου των Ρεπουμπλικάνων στις 11 Ιουλίου, την εξαίρεση του Thierry Solère και 15 άλλων βουλευτών που βρίσκονται πλέον στην ομάδα των Εποικοδομητικών.

Οι βουλευτές Franck Riester και Pierre-Yves Bournazel, που εκλέχθηκαν με τους Ρεπουμπλικάνους,  είναι επίσης μέλη των Εποικοδομητικών, σύμφωνα με την εφημερίδα Le Parisien.

Επιπλέον, ο Eric Ciotti κατήγγειλε επίσης τη σύγκληση από τον Macron του Κοινοβουλίου  στο Κογκρέσο, μια ημέρα πριν από τις προγραμματικές δηλώσεις του Edouard Philippe. «Επέλεξε την παραμονή της πολιτικής ομιλίας του Πρωθυπουργού, κάτι που δεν είναι ανώδυνο. Αυτό απλά σημαίνει ότι ο Πρωθυπουργός έχει εντελώς υποβιβαστεί σε ένα δευτερεύοντα ρόλο», είπε. Σύμφωνα με τον ίδιο,  «δεν υπάρχει πλέον Πρωθυπουργός. Ο ρόλος του ήταν να διαλύσει τη Δεξιά. Αυτό ήταν όλο. Αυτή είναι η μόνη αποστολή του. Για τα υπόλοιπα, δεν χρησιμεύει σε τίποτα. Ο πρόεδρος της Δημοκρατίας  κάνει τα πάντα. Θα το αποδείξει και την προσεχή Δευτέρα, για άλλη μια φορά».

Θα μπορούσα να κλείσω εδώ το άρθρο μου γράφοντας : «το γαρ πολύ της θλίψεως γεννά παραφροσύνη», στον Eric Ciotti. Είχα γράψει εξάλλου στις 19-5-2017 για την «Κυβέρνηση διεμβολισμού και προεκλογικής μάχης του Μακρόν», http://www.anixneuseis.gr/?p=168004. Δεν φανταζόμουν όμως τότε τις σημερινές οδύνες που περνάει το πάλαι ποτέ τεράστιο κόμμα του Charles de Gaulle, εξαιτίας της τελευταίας ήττας του.

Και ύστερα σου λένε πολλοί αναλυτές ότι ο μεγάλος χαμένος των τελευταίων γαλλικών εκλογών είναι το Σοσιαλιστικό Κόμμα, το οποίο πλέον αποκαλείται «Νέα Αριστερά». Και βέβαια το τελευταίο έπαθε πανωλεθρία. Ήταν όμως αναμενόμενη από όλους, μετά από την θεωρηθείσα αποτυχημένη πενταετία του Ολάντ. Όταν όμως οι πάντες προέβλεπαν τη νίκη δια περιπάτου του François Fillon, μετά την αναπάντεχη επικράτησή του στις ενδοπαραταξιακές εκλογές των Ρεπουμπλικάνων, πώς θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε τελικά την ήττα τους σήμερα ; Μήπως εκατόμβη ;

 

1...2,9472,9482,949...3,022Σελίδα 2,948 από 3,022