Αρχική Blog Σελίδα 2826

Is Germany more hawkish on Russia?

0

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Germany’s socialist foreign minister just said the EU should “step up pressure” on Russia. Its chancellor aired “political” doubts on a Russian pipeline. But is the new coalition really more hawkish than the last one?

Heiko Maas, the minister, spoke out while in the EU capital on Friday (13 April).

  • Nord Stream 2 politics “must be taken into account” Merkel told Ukrainian leader Petro Poroshenko (l) in Berlin (Photo: bundeskanzlerin.de)

He backed Western military strikes on Russia’s ally, the Syrian regime .

“The repeated use of chemical weapons cannot be left unanswered,” he said, referring to Syrian leader Bashar al-Assad’s latest attack on civilians.

He spoke in favour of new sanctions on Russia for protecting Assad by wielding its UN veto.

“We need to keep up political pressure on Russia and we’d like to step it up even further because Russia needs to be prompted to change its behaviour,” Maas said.

He also backed Russia sanctions more broadly.

“What we have seen from Russia in the past months and weeks – Ukraine, Salisbury, Syria, hacker attacks … or interference in democratic election processes in the West, all this requires a clear answer,” he said, referring to Russia’s chemical attack in Salisbury, UK.

The foreign minister sounded more hawkish than his predecessors in Germany’s previous coalition, the SPD’s Sigmar Gabriel and Frank-Walter Steinmeier.

They also took a principled stand over the Ukraine conflict and on previous US strikes in Syria, but both men were better known for urging “dialogue” with Russia in the EU Council than for advocating extra “pressure”.

The previous coalition also backed a new Russia-Germany gas pipeline, Nord Stream 2, despite EU and US concerns.

But Germany’s conservative chancellor, Angela Merkel, last week, raised “political” questions over the project, breaking with her former line that it was a purely “economic” one.

“The Nord Stream 2 project is not possible without clarity of how Ukraine’s transit role will continue … political factors must be taken into account,” she said in Berlin, pointing to the risk that Russia could use the pipeline to cut off Western allies.

Tone or substance?

For one expert, Maas’ remarks on Friday showed that the SPD’s “tone” on Russia had “changed a bit, but not the substance”.

The party, in Gabriel and Steinmeier’s day, also “stood by the transatlantic alliance, to defend a rule-based international system” when it came to “serious security questions”, Andreas Goldthau, an international relations professor at the Royal Holloway University of London, told EUobserver.

But for another expert, Russia will find it harder to get along with Maas than it did with the party’s old guard, a group epitomised by Gerhard Schroeder, a former chancellor who went to work as a Kremlin consultant.

“Maas is from a new generation in the SPD … who have no historical and personal links with Russia and a very rational and pragmatic view on Russia,” Stefan Meister, a Russia scholar at the German Council on Foreign Relations, a think tank in Berlin, said.

“He [Maas] is much more a rule of law and human rights person, close in his assessment on Russia to Merkel,” Meister said.

This “will shift German policy on Russia” and “change the rhetoric of the German foreign ministry,” he said.

EU foreign ministers aim to discuss Russia at a meeting in Luxembourg on Monday in the aftermath of the British, French, and US strikes in Syria this weekend.

“Many things can happen until then … If something happens during the weekend, we’ll have to adapt to it,” an EU diplomat said, referring to the risk of escalation.

The ministers planned to voice “crystal clear” condemnation of Assad’s chemical attack and to discuss “going further, toward sanctions” on Russia and Syria, the diplomat said.

They also planned to discuss the Ukraine conflict and areas for “selective engagement” with Russia, he added.

Litmus test

Nord Stream 2 was not on Monday’s agenda, but ministers were likely to ask Maas where he stood on the project in light of Merkel’s remarks, the diplomat said.

For some allies, the pipeline is a litmus test of whether Germany is really willing to put pressure on Russia.

But for the Nord Stream 2 consortium Merkel’s comment on Ukraine represented nothing new.

“The position of the German government on Nord Stream 2 and the future role of transit through Ukraine has been known since the project’s inception in 2015,” the consortium’s Sebastian Sass told EUobserver.

“Outstanding permit decisions [by Denmark and Sweden] are expected in the next months, allowing us to start construction this year,” Sass said.

The current German coalition was no more likely to halt the pipeline than the old one despite the “new generation” in the SPD, Goldthau and Meister, the German experts, also said.

“I don’t read Merkel’s statement as an objection in principle to Nord Stream 2, but it opened the door for Ukraine to remain a transit country post-2019,” Goldthau said.

“No change [on Nord Stream 2] on the German political side,” Meister said.

“Merkel is getting more angry with Russia because of Salisbury, a cyber attack on the German foreign ministry, and the chemical weapon attack in Syria, but she is still not willing to stop the project,” he said.

“If nothing serious happens with Russia, it will come and the German government will support it,” he said.

Maas (l) is “close in his assessment on Russia” to Merkel (r) (Photo: bundeskanzlerin.de)

euobserver.com

Ο Ερντογάν «παίζει και στις δύο πλευρές» στη Συρία: θράσος, κυνισμός και μεγαλοφυΐα

2

Ποια παρτιτούρα θα παίξει ο Ερντογάν στη Συρία ενώ εκτοξεύονται απειλές μεταξύ του Λευκού Οίκου και του Κρεμλίνου, των δύο εταίρων του; Ο Αλεξάντερ ντελ Βάλε, γεωπολιτικός αναλυτής και συγγραφέας δοκιμίων, καταλήγει σε ένα συμπέρασμα χωρίς προκατάληψη για τη γεωπολιτική δράση της Τουρκίας του Ερντογάν, μεταξύ των άλλων στη Συρία. Από τη νοημοσύνη του Ερντογάν έως τα τουρκικά μεγάλα ατού.

Καμία έρευνα, αλλά βεβαιότητες. Πιθανές αποδείξεις, αλλά καμία αντίδραση. Τέλος, δεν υπάρχουν αποδείξεις, αλλά ίσως μια τιμωρία. Η Ουάσιγκτον και οι Γάλλοι και Βρετανοί σύμμαχοί της δεν δίστασαν να απειλήσουν τη Ρωσία, ενώ η Δαμασκός κατηγορείται και διασύρεται για την πρόσφατη «χημική επίθεση» στην  Ghouta , η οποία μπορεί να οδηγήσει σε Δυτική βομβιστική επίθεση. Εάν τα tweets αφθονούν και η διπλωματία εργάζεται, ένας σημαντικός παράγοντας της σύγκρουσης φαίνεται να ελέγχει τη θέση του στον Μεγάλο Συριακό Πόλεμο: Η Τουρκία του Ερντογάν.

Ο Αλεξάντερ ντελ Βάλε, γεωπολιτολόγος, σύμβουλος και συγγραφέας δοκιμίων, λεπτός παρατηρητής της Μέσης Ανατολής και της Εγγύς Ανατολής, δίνει στον Sputnik την ανάλυση του για τη στρατηγική του σουλτάνου Ερντογάν στη Συρία.

Ανάλυση.

Sputnik France: Ο τόνος αυξάνεται μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ρωσίας. Γνωρίζουμε τη σύγκρουση δύο μπλοκ (απλούστευση) στον πόλεμο στη Συρία. Αλλά που τοποθετείτε στη πραγματικότητα η Τουρκία του Ερντογάν, κατά τη γνώμη σας;

Alexandre del Valle:  «Η Τουρκία του Ερντογάν τοποθετείται κυρίως στην Τουρκία. Αυτό συμβαίνει επειδή η μοναδική κατευθυντήρια γραμμή του Ερντογάν σήμερα είναι να καταπολεμήσει τους Κούρδους. Αυτό είναι που κατευθύνει όλη την τουρκική γεωπολιτική από εθνικιστική άποψη και, παρεμπιπτόντως, στο πλαίσιο της μαλακής ισχύος, ο Ερντογάν παίζει επίσης κατά μεγάλο μέρος το χάρτη του ισλαμισμού. Αλλά με πολλή υποκρισία αφού, όταν τον βολεύει, θυσιάζει ισλαμιστές προς όφελος της μάχης εναντίον των Κούρδων.

Αυτό εξηγείται από το τι συνέβη. Η Τουρκία δεν είχε τα ίδια συμφέροντα με τη Ρωσία στη Συρία, αλλά, καθώς ο πρώτος στόχος είναι ο αγώνας κατά του κουρδικού αποσχιτισμού, από τη στιγμή που οι Ρώσοι άφησαν τους Κούρδους και έδωσαν πράσινο φως στους Τούρκους Δυτικά του Ευφράτη, σε αντάλλαγμα, ο Ερντογάν άφησε ορισμένους ισλαμιστές, μεταξύ άλλων στο Χαλέπι ή στη Γκούτα . Είναι ένα είδος παζαρέματος. […]

Η τουρκική πολιτική στη Συρία, στο Ιράκ, σχετικά με τη Ρωσία τελικά διέπεται από την καταπολέμηση του αυτόνομου ή αυτονομιστικού Κουρδιστάν ».

Sputnik Γαλλία: Γράψατε χθες ένα τουίτ, παραθέτω: «Η Δύση απειλεί το καθεστώς της Δαμασκού να ‘εκδικηθεί’ το θάνατο παιδιών, όμηροι όμως τηςJaich αλ-Ισλάμ, η οποία αρνήθηκε να εκκενώσει τους άμαχους μέχρι τις 12 Απριλίου, αλλά ξαπλώνεται ενώπιον της Τουρκίας, η οποία σφάζει τους Κούρδους και ενώπιον των Σαούντ οι οποίοι σφάζουν τους σιίτες στην Υεμένη». Καταγγέλετε την πολιτική των δυτικών χωρών;

Alexandre del Valle: «Καταγγέλλω μάλλον ένα διπλό παιχνίδι και μια ασυνέπεια. Σήμερα, οι Δυτικοί δεν θέλουν πραγματικά να αλλάξουν την ισορροπία δυνάμεων στη Συρία. Και συνεπώς θα βομβαρδίσουν, είναι μιντιακοί βομβαρδισμοί που στοχεύουν στο να να πιστέψουμε ότι θα αντιδράσουν. Αλλά στην πραγματικότητα δεν πρόκειται να αλλάξουν την ισορροπία των δυνάμεων. Δεν υπάρχει πολύ στρατηγική συνοχή. Δεν ξέρουμε σαφώς ποιος είναι ο εχθρός: μια φορά, όταν υπάρχει επίθεση στο Bataclan ή αλλού, οι τζιχαντιστές είναι ο κύριος εχθρός, άλλη φορά, ο εχθρός είναι ο Μπασάρ αλ Άσαντ, άλλες φορές και οι δύο ταυτόχρονα.  Δεν είναι σαφές. Δεν υπάρχει ορισμός του εχθρού έναντι του εθνικού μας συμφέροντος, αλλά υπάρχει ένας ορισμός του εχθρού σύμφωνα με την πολιτική της Ουάσιγκτον, πρώτα, και ύστερα, συνάρτηση των αιμομικτικών και παρά φύση σχέσεών μας με τη Σαουδική Αραβία και το Κατάρ. Και τέλος, στη Μέση Ανατολή, η πολιτική μας καθοδηγείται επίσης στην τιμαριθμική αναπροσαρμογή της πολιτικής του Ερντογάν, διότι η Τουρκία είναι θεμελιώδης χώρα του ΝΑΤΟ, και παρότι η Τουρκία έχει γίνει ουσιαστικά εχθρός των Δυτικών σε πολλά μέτωπα, η Τουρκία αποτελεί κεντρικό στοιχείο του ΝΑΤΟ και κανείς δεν θέλει να στερήσει την Τουρκία, κανείς δεν είναι έτοιμος να αποκλείσει την Τουρκία από το ΝΑΤΟ.

Συνεπώς, η στρατηγική της Δύσης στη Συρία ή σε άλλες χώρες της Μέσης Ανατολής δεν βασίζεται στα συμφέροντα των δυτικών εθνών, δεν βασίζεται στην υπεράσπιση των αξιών του δυτικού πολιτισμού και ακόμη λιγότερο στην υπεράσπιση των Χριστιανών της Ανατολής. Ως εκ τούτου, τελικά στη Συρία, η Γαλλία, όσον την αφορά, δεν έχει καν στρατηγική».

Sputnik Γαλλία: Μήπως παίζει η Τουρκία και στις δύο πλευρές; Θυμίζουμε ότι είναι μέλος του ΝΑΤΟ, αλλά είναι επίσης μέρος της διαδικασίας της Αστανά με τη Ρωσία και το Ιράν.

Alexandre del Valle: «Ακριβώς. Ένα έξυπνο Κράτος παίζει πάντα και στις δύο πλευρές. Δεν μπορούμε να εξαρτάμε μόνο από τη μια πλευρά. Η νοημοσύνη του Ερντογάν είναι να είναι απαραίτητος για το ΝΑΤΟ ή, σε κάθε περίπτωση, να δείξει την δύναμη όχλησής του, όπως όταν απειλεί την Ελλάδα ή την Κύπρο, χωρίς πολύ αντίδραση, επειδή οι Δυτικοί και το ΝΑΤΟ φοβούνται, αν αντιδράσουν πολύ, να χάσουν τον τούρκο εταίρο. Και την ίδια στιγμή, η Τουρκία παίζει πολύ το χαρτί της Ρωσίας. Ο στόχος είναι να έχει την καλύτερη προσφορά και να τους κάνει να σκύψουν και οι δυο λίγο περισσότερο.
Οι Ρώσοι είναι πρόθυμοι να δώσουν πολλές παραχωρήσεις στους Τούρκους επειδή η εμμονή των Ρώσων είναι να ανοιχτούν, οπότε αν μπορούσαν να αντιστρέψουν τους Τούρκους, θα ήταν κάτι το φανταστικό. Ας μην ξεχνάμε ότι κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, η Τουρκία προοριζόταν να αποτελέσει ένα προπύργιο για την αποτροπή της πρόσβασης της Ρωσίας στις θερμές θάλασσες.

Η Ρωσία θέλει να στρέψει την Τουρκία ενάντια στο ΝΑΤΟ και η Τουρκία παίζει το χαρτί της Ρωσίας για να εκβιάσει τη Δύση, ώστε να προσφέρουν ακόμα περισσότερα. Τελικά, η Τουρκία παίζει τόσο το χαρτί του ΝΑΤΟ όσο και το χαρτί της Ρωσίας για μέγιστο κέρδος».

Sputnik Γαλλία: Μήπως η εξαιρετική θέση του Ερντογάν θα επιτρέψει στην Τουρκία να μετριάσει το πολεμοχαρές σθένος των δυτικών χωρών, παρά την αντίθεσή της στην κυβέρνηση της Δαμασκού; Είπε χθες: «Είμαστε εξαιρετικά προβληματισμένοι με το γεγονός ότι ορισμένες χώρες στηρίζονται στη στρατιωτική τους δύναμη για να μετατρέψουν τη Συρία σε ένα πεδίο για το μπρα-ντε-φερ τους».

Alexandre del Valle: «Εδώ, είναι ο ποτισμένος ποτιστής, είναι η καταγγελία καθρέφτης. Ο Ερντογάν έχει κάποιο θράσος για να το πει αυτό. Όχι, δεν νομίζω ότι η Τουρκία σήμερα μπορεί να αναλυθεί όπως η Ρωσία, υπό το πρίσμα μιας χώρας που θα μετρίαζε, ανακούφιζε το ιμπεριαλιστικό σθένος της Δύσης.

Όχι, δυστυχώς, η Τουρκία παίζει το χαρτί του αντι-δυτικισμού όταν την βολεύει, παίζει το χαρτί του υπερασπιστή των μουσουλμάνων θυμάτων του δυτικού ιμπεριαλισμού. Αλλά η Τουρκία είναι τουλάχιστον εξίσου ιμπεριαλιστική όπως η Δύση: βομβαρδίζει κουρδικές και άλλες θέσεις στο Ιράκ, και βομβαρδίζει μαζικά και επιτίθεται κατά των κουρδικών θέσεων οι οποίο πολεμούν το Ντάες στη Συρία. Η Τουρκία έστειλε έναν στρατιωτικό στολίσκο για να εμποδίσει την γεώτρηση για πετρέλαιο και φυσικό αέριο από μια ιταλική εταιρεία που ήταν εξάλλου σε συνεργασία με την Total, κατά πλήρη παράβαση των συμφερόντων και του θαλάσσιου χώρου της Κύπρου. Η Τουρκία απειλεί να εισβάλει σε όλα τα νησιά του Αιγαίου που ανήκουν στην Ελλάδα, η οποία, να το θυμίσουμε, είναι μια φίλη της Ρωσίας.

Συνεπώς, η Τουρκία δεν είναι καθόλου μια χώρα που θα μπορούσε να εξομοιωθεί, μετά τη προσέγγισή της με τον Πούτιν, ως χώρα που θα είχε την ίδια στρατηγική με τη Ρωσία, η οποία είναι να βρεθεί μια ισορροπία των διαφορετικών κυριαρχιών, μια διεθνής τάξη που βασίζεται στην κυριαρχία των Κρατών. Η Τουρκία είναι ένα ιμπεριαλιστικό Κράτος, το οποίο στηρίζει αποσχιστικά κινήματα που την υποστηρίζουν σε αρκετές αραβικές χώρες, αλλά και στα Βαλκάνια και απειλεί τουλάχιστον δύο χώρες μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, κάτι που δεν συμβαίνει με τη Ρωσία.

Σήμερα, η Τουρκία είναι αντικειμενικά ένας εχθρός της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ένας ταραχοποιός στο κόρφο του ΝΑΤΟ. Είναι ένα πραγματικό αγκάθι στα πόδια της ΕΕ, του ΝΑΤΟ και ίσως είναι ακόμα και ένα πρόβλημα για τη Ρωσία. […] Η ρωσο-τουρκική συμμαχία δεν θα πρέπει να ωραιοποιηθεί, είναι μια τακτική συμμαχία, στιγμιαία κατά τη γνώμη μου, η οποία βασίζεται στην Realpolitik, αλλά απολύτως όχι σε κοινές αξίες».

Sputnik Γαλλία: Αλλά τότε, αντίθετα, μήπως ο Ερντογάν πιθανόν να πετάξει λάδι στη φωτιά, ώστε μακροπρόθεσμα να διατηρήσει η Τουρκία τις θέσεις της στη Συρία και να επεκτείνει την εξουσία της στην περιοχή της Μέσης Ανατολής;

Alexandre del Valle: «Φυσικά. Σήμερα, όλη η πολιτική του Ερντογάν είναι η πολιτική του «κρατήστε μου, κρατήστε μου πίσω ή θα σπάσω τα πάντα». Εκβιάζει σε σχέση με τους μετανάστες, απειλεί να τους βάλει να συντρίψουν ολόκληρη την ΕΕ αν δεν τον πληρώνει, κ.λπ. […] Πρόκειται για μία από τις πιο πολεμοχαρείς χώρες στην περιοχή. Και η επέμβαση της στην Αφρίνη ενάντια στους Κούρδους η οποία ανάγκασε το μέτωπο αντι-Ντάες στη νότια Συρία να αποσυρθεί προς τα βορειοδυτικά για να υπερασπιστούν τις οικογένειές τους, αντικειμενικά ωφέλησε το Ντάες και αυτό θα δώσει μια δικαιολογία για τους Αμερικανούς να μην αποσύρουν τα στρατεύματά τους. Επομένως, δεν πιστεύω ότι η τουρκική επέμβαση βοηθά στην αποδέσμευση των Δυτικών από τη Συρία και στην αποφυγή κλιμάκωσης. Αντίθετα, προσθέτει μια επιπλέον διάσταση στον πόλεμο, προσθέτει έναν όροφο αντιπαράθεσης: μετά τον πόλεμο κατά των τζιχαντιστών, ο πόλεμος μεταξύ Κούρδων και Τούρκων, μεταξύ Δαμασκού και Αγκύρας για τις ζώνες των Κούρδων που κατέκτησαν το βορρά.

Sputnik France: Τελικά, θα πρέπει ο Ερντογάν πραγματικά να επιλέξει ένα στρατόπεδο; Και αν ναι, θα μπορούσε αυτό να είναι επιβλαβές για την Τουρκία;

Alexandre del Valle:  «Σε κάποια στιγμή ή στην άλλη, ίσως θα υπάρξει μια ώρα της αλήθειας, αλλά προς το παρόν, η ιδιοφυΐα του Ερντογάν είναι ότι επικρίνει το Ισραήλ και το ΝΑΤΟ χωρίς να αφήνει τις συμφωνίες συμμαχίας με το Ισραήλ και χωρίς να εγκαταλείψει το ΝΑΤΟ. Η ιδιοφυΐα του Ερντογάν έχει να πει κάτι και μερικές φορές να κάνει ακριβώς το αντίθετο, ήταν εξαιρετικά ευέλικτος, να μετακινηθεί από τη μια στρατηγική στην άλλη. Πέρασε από τον σχεδόν δηλωμένο πόλεμο στον Πούτιν σε μια πολύ ρεαλιστική συμμαχία με τη Ρωσία.

Επομένως ο Ερντογάν είναι κάποιος που έχει μια πάρα πολύ μεγάλη ελαστικότητα. Και στον πολυπολικό κόσμο που είναι η αρκετά κυνική επιστροφή της Realpolitik, είναι ένας άνθρωπος που είναι αρκετά προσαρμοσμένος στην κατάσταση. Στον πολυπολικό κόσμο, δεν υπάρχει πλέον πραγματική πολυμέρεια, δεν υπάρχει πλέον αξία που σχετίζεται με την τάξη και το Διεθνές Δίκαιο, είναι η επιστροφή των δυνάμεων που συνεννοούνται μεταξύ τους  και που διαπραγματεύονται σε συνάρτηση της ισορροπίας των δυνάμεων.

Για τον Ερντογάν, η ισορροπία των δυνάμεων είναι μερικές φορές στρατιωτικές επεμβάσεις, αλλά είναι κυρίως διπλωματικές. Τελικά λέει: Η Τουρκία είναι ένα κεντρικό Κράτος της Ευρασίας και της Μεσογείου, προσφέρω τις υπηρεσίες μου σε εκείνο που θα πληρώσει περισσότερο.

Εάν η Δύση δεν πληρώσει το τίμημα που είναι η πλήρης εγκατάλειψη των Κούρδων, αν η Δύση συνεχίζει να βλάψει τα τουρκικά συμφέροντα βοηθώντας τους Κούρδους, θα προχωρήσω εντελώς στη συμμαχία με τους αντι-Δυτικούς. Αλλά μπορώ να επιστρέψω στη Δύση αν οι δυτικές χώρες μου δώσουν τις παραχωρήσεις που τις ζητώ.

Είναι ένας τεράστιος ρεαλισμός και προς το παρόν, η στρατηγική λειτουργεί, δεν χρειάζεται να επιλέξει. Παίζει με τις δύο πλευρές ταυτόχρονα. Είναι μια στρατηγική που μπορεί να βρούμε σε άλλες χώρες όπως η Ινδία, η οποία βρίσκεται κοντά στις δυτικές χώρες και τη Ρωσία. Υπάρχουν ορισμένες χώρες που έχουν μια πραγματική στρατηγική κυριαρχίας και που παίζουν σε όλα τα τραπέζια που τους βολεύουν, επειδή το μόνο υδατόσημο τους είναι η υπεράσπιση του εθνικού συμφέροντος ».

Louis Doutrebente

πηγή: https://fr.sputniknews.com/international/201804131035936553-erdogan-syrie/

Μετάφραση από γαλλικά: Κριστιάν Ακκυριά

Διαβάστε περισσότερα στο https://reseauinternational.net/erdogan-joue-sur-les-deux-tableaux-en-syrie-du-culot-du-cynisme-et-du-genie

infognomon.gr

Μια «τρύπα στο νερό»;

2
ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ  

​O​ταν καμιά φορά κοιτάζω προς τα πίσω, στα χρόνια από την αρχή της κρίσης έως σήμερα, νιώθω ότι κάναμε μια «τρύπα στο νερό». Και ίσως νιώθω και λίγο αφελής. Γιατί πίστεψα ότι θα αλλάζαμε πραγματικά.

Δεν είχα, όμως, υπολογίσει ότι μερικά πράγματα δύσκολα αλλάζουν. Το πολιτικό μας προσωπικό ανατράφηκε μέσα στη φαυλότητα, στην κυριαρχία των κομμάτων και του συνδικαλισμού, και στην αναξιοκρατία. Δεν μπόρεσε να ξεφύγει από το DNA του. Είχαμε από τη μία τη Διαύγεια και από την άλλη το παλιό καλό βαθύ ΠΑΣΟΚ να μάχεται κάθε μεταρρύθμιση που αφορούσε το Δημόσιο. Το ίδιο συνεχίσθηκε με τη Ν.Δ. που ζούσε σε έναν διπολισμό, από τη μια ψήφιζε και εφάρμοζε τα μνημόνια και από την άλλη κυβερνούσε όπως… παλιά. Αφήνω, βεβαίως, την απουσία συναίνεσης, που, όπως πάντα, απέβη μοιραία για τον τόπο. Και μετά ήλθε ο ΣΥΡΙΖΑ στο όνομα της μάχης κατά της φαυλότητος των παλαιών πολιτικών. Ηταν σαν να έβαλε κανείς στο μπλέντερ τα συστατικά του βαθύτερου από το βαθύ ΠΑΣΟΚ και της πιο κακής εκδοχής ρουσφετολογικής παλαιοκομματικής Δεξιάς. Το αποτέλεσμα το βιώνουμε σήμερα καθώς η χώρα πάει ολοταχώς προς τα πίσω, σαν να θέλει να συναντήσει τον παλιό κακό της εαυτό της δεκαετίας του 1980.

Δεν είχα, επίσης, υπολογίσει ότι η δήθεν ιθύνουσα τάξη αυτής της χώρας δεν υπάρχει ή απλώς βολεύεται, κάνοντας τη δουλειά της με όποιον κυβερνά. Ούτε επίσης μπορούσα να φαντασθώ ότι η ελληνική κρίση θα συνέπιπτε με την άνθηση των Fake News, τα οποία ψέκασαν το μυαλό του απελπισμένου Ελληνα με θεωρίες συνωμοσίας και ψεύτικες ελπίδες για δήθεν μαγικές λύσεις. Εκατομμύρια Ελληνες πέρασαν άπειρες ώρες παρακολουθώντας «after TV» τις μεταμεσονύκτιες ώρες και με ανεξάντλητες περιηγήσεις στο σκοτεινό και αταυτοποίητο Διαδίκτυο της εποχής.
Και δεν μπορούσα, βεβαίως, να υπολογίσω την τρομερή ικανότητα όλων των ελληνικών θεσμών, από τη Δικαιοσύνη έως τη δημόσια διοίκηση, να αντιστρατευθούν κάθε μεταρρυθμιστική προσπάθεια.

Τι άλλαξε, λοιπόν; Οσα έκοψε με βία η «τανάλια» των μνημονίων. Επεσαν οι μισθοί και οι συντάξεις. «Λύθηκε» το ασφαλιστικό. Οι τράπεζες λειτουργούν πολύ διαφορετικά και έσπασαν μερικά πολύ ώριμα και εμφανή καρκινώματα διαφθοράς και διαπλοκής. Ξέρουμε, ως κράτος, πόσα εισπράττουμε και πόσα ξοδεύουμε.

Φοβάμαι, όμως, το αύριο. Μπορεί να καταφέραμε με πολύ κόπο και πόνο μια δημοσιονομική ισορροπία. Τα θεμέλια όμως της χώρας, οι θεσμοί της δηλαδή, είναι ακόμη σάπια. Η κουλτούρα του 80% του πολιτικού προσωπικού δεν έχει αλλάξει και δύσκολα ένας κούκος θα φέρει την άνοιξη. Η συντριπτική πλειονότητα της κοινής γνώμης ακόμη δεν ξέρει γιατί χρεοκοπήσαμε. Οι έξω δεν δίνουν δεκάρα γιατί μας βαρέθηκαν ως «πρόβλημα», αρκεί να μην τους ζητήσουμε άλλα δανεικά.

Ενας βαθύτατα συντηρητικός φίλος με προτρέπει συχνά να εγκαταλείψω τις υπερβολικές προσδοκίες και να συμβιβασθώ με την ιδέα πως η Ελλάδα πάντοτε έτσι ήταν και έτσι θα πορευθεί ή θα συρθεί. Αρνούμαι να πιστέψω ότι έχει δίκιο, γιατί αυτός ο τόπος διαθέτει τόσο δυναμικό και έχει τόσες δυνατότητες!

“Καθημερινή”

Η πυραυλική επίθεση ΗΠΑ-Μ.Βρετανίας-Γαλλίας στη Συρία και η Ρωσία

3

του Γιώργου Χατζηθεοφάνους*

Παρά τις «απειλές» της Ρωσίας οι ΗΠΑ, Μ. Βρετανία και Γαλλία εκτόξευσαν πυραυλική επίθεση στη Συρία ως αντίποινα στην χρήση χημικών όπλων από το Ασαντ. Πολλοί ερμήνευσαν αυτήν την επίθεση ως απόδειξη της ισχύος των ΗΠΑ απέναντι στη Ρωσία τις απειλές της οποίας χαρακτήρισαν ως λεονταρισμούς. Είναι όμως έτσι;

Ουδείς μπορεί να αμφισβητήσει την αμερικανική υπεροχή, σε ποσοτικό και κυρίως σε ποιοτικό επίπεδο, σε έναν συμβατικό πόλεμο απέναντι στη Ρωσία. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως η Ρωσία δεν είναι μια υπολογίσιμη στρατιωτική δύναμη την οποία οι ΗΠΑ δεν λαμβάνουν υπόψη στους σχεδιασμούς και στην διεξαγωγή των επιχειρήσεων κι αυτό φάνηκε και σε αυτήν την επιχείρηση. Άλλωστε η αποφασιστικότητα του Ρώσου Προέδρου, η οποία λειτουργεί ως πολλαπλασιαστής ισχύος, μιας σοβαρής πολεμικής μηχανής, δεν επιτρέπει σε κανέναν να την αγνοεί  στους σχεδιασμούς του.

Ο σκοπός της επίθεσης, τον οποίο οι σύμμαχοι φρόντισαν να καταστήσουν σαφή προς κάθε κατεύθυνση, δεν ήταν ο Άσαντ ούτε η δρομολόγηση νέων εξελίξεων στον εκεί διεξαγόμενο πόλεμο παρά μόνο η καταστροφή εγκαταστάσεων που συνδέονται με το χημικό οπλοστάσιο ενώ ουδείς μπορεί να αμφισβητήσει πως ήταν μια άκρως προσεγμένη επιχείρηση για την αποφυγή προσβολής ρωσικών δυνάμεων. Στο πλαίσιο αυτό πιστεύω πως άμεσα ή έμμεσα οι ΗΠΑ φρόντισαν να ενημερώσουν τη Ρωσία για την επίθεση και τους στόχους, πέρα των όσων η τελευταία δήλωσε δημόσια για δικούς της λόγους.

Θα πρέπει επίσης να λάβουμε υπόψη μας το γεγονός πως η επιχείρησε διεξήχθη με απόφαση του Προέδρου, ως  Commander-in-Chief στο πλαίσιο υποστήριξης του διεθνούς δικαίου κι όχι του Κογκρέσου το οποίο είναι το αρμόδιο όργανο κήρυξης πολέμου σύμφωνα με το Αμερικανικό Σύνταγμα. Εάν υπήρχε ο παραμικρός κίνδυνος εμπλοκής σε πολεμικές επιχειρήσεις με τη Ρωσία  θεωρώ βέβαιο πως ο Πρόεδρος θα ζητούσε την έγκριση του Κογκρέσου πριν την εκτόξευση της επίθεσης.

Στο δια ταύτα νομίζω πως ο πλανήτης βρίσκεται σε ένα μεταβατικό στάδιο από ένα σημείο ισορροπίας σε ένα άλλο την μορφή του οποίου αγνοούμε όπως αγνοούμε τον χρόνο και κυρίως  τον τρόπο που θα φτάσουμε σε αυτό. Στο στάδιο αυτό τόσο οι ΗΠΑ όσο και η Ρωσία δεν θα εμπλακούν σε έναν μεταξύ τους πόλεμο έστω περιορισμένο όσο κι αν διαφωνούν για τις πολεμικές τους επιλογές-δραστηριότητες παρά μόνο εάν διακυβεύονται σοβαρά ζωτικά τους συμφέροντα και κυρίως συμφέροντα επιβίωσης που όμως και οι δύο επιμελώς φροντίζουν να αποφύγουν.  Θεωρώ πιο πιθανό να συνεργαστούν στο μέλλον στο πλαίσιο της διακυβέρνησης του πλανήτη, ο οποίος δεν μπορεί πλέον να κυβερνηθεί από μια μόνο δύναμη αλλά και της αντιμετώπισης της ανερχόμενης δύναμης-απειλής που λέγεται Κίνα.

*Ο Γιώργος Χατζηθεοφάνους είναι Υποστράτηγος ε.α. και Οικονομολόγος. Έχει γράψει το βιβλίο Εθνική Στρατηγική.

Είναι και στην Συρία ο πόλεμος η συνέχιση της πολιτικής με άλλα μέσα ;

1
Του Δημήτρη Τσαϊλά*  Κυριακή 15 Απριλίου 2018, 00:02

Είναι πλέον καταφανέστατο ότι οι ουτοπιστικές προσπάθειες προς την κατεύθυνση μιας λύσης στη συριακή κρίση που να την καθιστά ένα κυρίαρχο έθνος με διεθνώς αναγνωρισμένα σύνορα όπως ήταν το 2010, δεν υπάρχει πια. Δεν διαφαίνεται καμία πολιτική κίνηση στη διεθνή κοινότητα με διάθεση να γυρίσει το ρολόι πίσω στην πάλαι ποτέ Συρία υπό μια νέα κυβέρνηση με πολιτική σταθερότητα και γεωστρατηγική βιωσιμότητα. Κάθε σχέδιο που θέτει στόχο να σταματήσει τον εμφύλιο πόλεμο στη Συρία εκτιμάται ότι αντικρούει σε σαφείς παραδοχές. Η Συρία πλέον δεν μπορεί να ενωθεί. Όλες οι αποτυχημένες προσπάθειες στην αναζήτηση ενός ειρηνικού τέλους στην αιματοχυσία της Συρίας στέλνουν ένα αξιοθρήνητο μήνυμα, ότι όλες οι διαπραγματεύσεις επίλυσης της διαμάχης, τουλάχιστον μέχρι τώρα είναι απίθανο να επιτύχουν. Πιο συγκεκριμένα, λαμβάνοντας υπόψη ότι η κάθε πλευρά θεωρεί την παραχώρηση ως ήττα, η δυνατότητα επίτευξης μιας καθαρά διπλωματικής λύσης είναι εξαιρετικά απίθανη. Αυτό φαίνεται να συμβαίνει ακόμα και αν ο Μπασάρ αλ Άσαντ θα πεισθεί να εγκαταλείψει τη χώρα του και να ζήσει εξόριστος κάπου αλλού.

Θα τολμήσω μια ρεαλιστική εκτίμηση, που απορρέει από την ανάλυση των γεγονότων. Η εξέγερση της Συρίας είναι πιθανότερο να τελειώσει με έναν από τους δύο παρακάτω τρόπους: είτε η μία πλευρά τελικά θα καταπνίξει την άλλη εντελώς, είτε οι ισχυροί θα συμφωνήσουν τελικά να παρέμβουν στρατιωτικά για να επιβάλουν τον τερματισμό της σφαγής και στη συνέχεια θα τοποθετήσουν τους λεγόμενους παρατηρητές, για να επιβλέψουν την πολιτική μετάβαση στην ομαλότητα. Άλλωστε έχουμε γίνει θεατές του ιδίου έργου επανειλημμένως.

Ο λόγος που η διπλωματία μέχρι τώρα απέτυχε μια ειρηνική συμβιβαστική λύση δεν είναι μόνο επειδή και οι δύο πλευρές βρίσκονται σε αδιέξοδο και αντιλαμβάνονται τη σύγκρουση με όρους μηδενικού αθροίσματος, αλλά επειδή καμία πλευρά δεν εμπιστεύεται τον αντίπαλο της για να προβεί σε ουσιαστική συμφωνία. Την ίδια στιγμή, το μέτωπο της Συρίας έχει καταστεί “το μήλον της έριδος” από τις διάφορες δυνάμεις που αναζητούν ένα αυξημένο γεωπολιτικό ρόλο στην περιοχή.
Εν ολίγοις, η Συρία μέχρι τώρα, έχει γίνει ένα πεδίο μάχης δύο περιφερειακών συνασπισμών και των συμμάχων αυτών, που έχουν εμπλακεί σε έναν αγώνα για το ποιος θα κερδίσει τη μεγαλύτερη επιρροή στη Μέση Ανατολή, ακριβώς όπως συνέβη στο Λίβανο, κατά τη διάρκεια του μακρού εμφυλίου πολέμου μεταξύ του 1975 και 1990. Λόγω της ακραίας πόλωσης της κοινωνίας της Συρίας, αυτή είναι διαιρεμένη μεταξύ εκείνων που εμπιστεύονται τον Μπασάρ αλ Άσαντ και εκείνων που αμφισβητούν την τρέχουσα κατάσταση διακυβέρνησης. Είναι απίθανο, ακόμη και με συνθηκολόγηση της πλευράς του καθεστώτος να οδηγηθούν τα δύο αντιμαχόμενα μέρη να καταθέσουν τα όπλα και να συμφωνήσουν σε μια νέα, αμοιβαία ικανοποιητική λύση άσκησης της εξουσίας.

Με τέτοια σημαντικά εγγενή εμπόδια που υπονομεύουν την εμπιστοσύνη μεταξύ των αντιμαχόμενων πλευρών, οι διεθνείς προσπάθειες για τον τερματισμό των εχθροπραξιών θα πρέπει να παρουσιάσουν σε αμφότερες τις πλευρές αξιόπιστη λύση για να τους πείσει να διαπραγματευθούν και να φθάσουν σε μια συμφωνία. Αυτή η λύση θα πρέπει να περιλαμβάνει εγγυήσεις ασφαλείας προς κάθε πλευρά. Ένα πρώτο βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση είναι για τη δυτική διεθνή κοινότητα να πείσει τους υποστηρικτές του Μπασάρ αλ Άσαντ, όπως η Κίνα, η Ρωσία και το Ιράν να αλλάξουν στάση και να βοηθήσουν στην απομάκρυνση του Προέδρου της Συρίας. Εκτιμάται ότι, αυτή η κίνηση θα καταργήσει το βασικό εμπόδιο για να καθίσουν, οι υποστηρικτές του καθεστώτος του Μπάαθ με την αντιπολίτευση να διαπραγματευτούν.

Ωστόσο, η απομάκρυνση του Μπασάρ αλ Άσαντ θα είναι απλώς η πρώτη κίνηση από μια σειρά από αναγκαία μέτρα για τον τερματισμό του εμφυλίου πολέμου. Ακόμη και μετά από την καθαίρεση του Μπασάρ αλ Άσαντ, μια επιτυχημένη πολιτική επίλυση της κρίσης πρέπει να βασίζεται στην συμμετοχή ενός ισχυρού τρίτου μέρους για την επιβολή της ειρήνης, το οποίο να παρέχει τη σταθερή εγγύηση ότι δεν θα παραβιαστεί μελλοντικά η ανακωχή και δεν θα επιτραπούν αντίποινα. Με άλλα λόγια, για την επίτευξη της πολιτικής επίλυσης της κρίσης και την αποφυγή μιας ανθρωπιστικής καταστροφής, προτείνεται η σημαντική συμμετοχή ενός τρίτου μέρους. Αυτό το ρόλο προσπαθεί να αναλάβει η Τουρκία και γι’ αυτό χρειάζεται η ελληνική διπλωματία να έχει τα μάτια της δεκατέσσερα.

Οι αεροπορικοί και ναυτικοί βομβαρδισμοί δεν είναι σε θέση να αξιοποιήσουν την όποια αεροπορική ισχύ για την κατακρήμνιση του Μπασάρ αλ Άσαντ από την εξουσία. Ως αποτέλεσμα, μόνο με τη χρήση της αεροπορικής ισχύος δεν μπορεί να τελειώσει η αιματοχυσία μακροπρόθεσμα. Όπως καταδεικνύεται από τις συμφωνίες του Ντέιτον, στη Βοσνία, ακόμη και αν οι αεροπορικές επιθέσεις είναι αποφασιστικής σημασίας για τον τερματισμό των εχθροπραξιών, φθάνοντας σε μια δεσμευτική συμφωνία θα απαιτηθεί η είσοδος ειρηνευτικών στρατευμάτων, για να παρέχουν τις εγγυήσεις για την αξιόπιστη συμφωνία αμοιβαίας ασφάλειας.

 Οι ΗΠΑ, και ιδιαίτερα ο πρόεδρος Trump, έχει θέσει τρεις συγκεκριμένους στόχους για τη Μέση Ανατολή:

1. να επιλυθεί το πρόβλημα Ισραήλ-Παλαιστίνης. Νομίζει ότι μπορεί να κερδίσει όπου έχουν χάσει οι άλλοι,
2. να ακυρώσει την πυρηνική συμφωνία του Ομπάμα με το Ιράν, χαρακτηρίζοντάς την ως “τη χειρότερη συμφωνία που υπήρξε ποτέ” και,
3. να αποτελειώσει το ισλαμικό κράτος ISIS και στη συνέχεια να αποχωρίσει από τη Συρία.

Ο καθένας από τους στόχους του Trump είναι εκ των πραγμάτων ανέφικτος και γενεσιουργός αιτία νέων προβλημάτων. Και εξηγούμαι: Εάν αποσύρει τις στρατιωτικές δυνάμεις των ΗΠΑ, όπως ανακοίνωσε θα αφήσει στο Ιράν ελεύθερο πεδίο δράσεως κατά της Συρίας, αλλά κυρίως και κατά του Ισραήλ, που είναι ο πιο αξιόπιστος σύμμαχος των αμερικανών στην περιοχή. Οπότε αποτυγχάνει να ελέγξει το Ιράν. Θα οδηγήσει επίσης σε πλήγματα των ισραηλινών στις δυνάμεις που υποστηρίζονται από το Ιράν στη Συρία, αυξάνοντας περαιτέρω την ένταση στη Γάζα και τη Δυτική Όχθη. Αυτό, με τη σειρά του, θα αποτελειώσει την ήδη εξασθενισμένη πιθανότητα της όποιας ειρηνευτικής διαδικασίας. Επίσης, θα επιταχύνει την αναβίωση τρομοκρατικών οργανώσεων, μεταξύ των απομονωμένων υφιστάμενων Σουνιτών που διψάνε για εκδίκηση. Οπότε τεκμαίρεται το συμπέρασμα ότι η παραμονή των αμερικανικών στρατευμάτων είναι πλέον αδήριτος ανάγκη.

Έτσι, είναι απαραίτητο οι νέοι σχεδιασμοί να επικεντρωθούν στην εξεύρεση ρεαλιστικών λύσεων για το νέο συριακό κράτος και να διαμορφώσουν ένα βιώσιμο βασικό σχέδιο αποδεκτό από τους ηγέτες των περιφερειακών και παγκόσμιων συστημάτων. Η συνέχιση του πολέμου στη Συρία σημαίνει περισσότερη αιματοχυσία, μεγαλύτερες ροές προσφύγων, διάχυση τρομοκρατίας, και προσμονή του ριζοσπαστικού σουνιτικού στρατοπέδου για την ίδρυση Χαλιφάτου του λεγόμενου Ισλαμικού Κράτους.

Αντίθετα, μια συντονισμένη και συστηματική διευθέτηση με σκοπό το διαχωρισμό μεταξύ της σουνιτικής πλειοψηφίας και των μειονοτήτων που ζουν στο έδαφος της Συρίας, που θα πραγματοποιηθεί με διεθνή υποστήριξη και ηγεσία παρουσιάζει μεγαλύτερες πιθανότητες για σταθερότητα.

* Ο κ. Δημήτρης Τσαϊλάς είναι Υποναύαρχος ε.α. ΠΝ.

 liberal.gr

 

Michael Cohen and the End Stage of the Trump Presidency

0

By April 14, 2018  The New Yorker

On May 1, 2003, the day President George W. Bush landed on the U.S.S. Abraham Lincoln in front of the massive “Mission Accomplished” sign, I was in Baghdad performing what had become a daily ritual. I went to a gate on the side of the Republican Palace, in the Green Zone, where an American soldier was receiving, one by one, a long line of Iraqis who came with questions and complaints. I remember a man complaining that his house had been run over by a tank. There was a woman who had been a government employee and wanted to know about her salary. The soldier had a form he was supposed to fill out with each person’s request and that person’s contact information. I stood there as the man talked to each person and, each time, said, “Phone number?” And each person would answer some version of “The phone system of Iraq has been destroyed and doesn’t work.” Then the soldier would turn to the next person, write down the person’s question or complaint, and then ask, “Phone number?”

I arrived in Baghdad on April 12th of that year, a few days after Saddam’s statue at Firdos Square had been destroyed. There were a couple of weeks of uncertainty as reporters and Iraqis tried to gauge who was in charge of the country and what the general plan was. There was no electricity, no police, no phones, no courts, no schools. More than half of Iraqis worked for the government, and there was no government, no Army, and so no salaries for most of the country. At first, it seemed possible that the Americans simply needed a bit of time to communicate the new rules. By the end of April, though, it was clear: there was no plan, no new order. Iraq was anarchic.

We journalists were able to use generators and satellite dishes to access outside information, and what we saw was absurd. Americans seemed convinced things were going well in Iraq. The war—and the President who launched it—were seen favorably by seventy per cent of Americans. Then came these pictures of a President touting “Mission Accomplished”—the choice of words that President Trump used in a tweet on Saturday, the morning after he ordered an air strike on Syria. On the ground, we were not prophets or political geniuses. We were sentient adults who were able to see the clear, obvious truth in front of us. The path of Iraq would be decided by those who thrived in chaos.

I had a similar feeling in December, 2007. I came late to the financial crisis. I had spent much of 2006 and 2007 naïvely swatting away warnings from my friends and sources who told me of impending disaster. Finally, I decided to take a deep look at collateralized debt obligations, or C.D.O.s, those financial instruments that would soon be known as toxic assets. I read technical books, talked to countless experts, and soon learned that these were, in Warren Buffett’s famous phrase, weapons of financial mass destruction. They were engineered in such a way that they could exponentially increase profits but would, also, exponentially increase losses. Worse, they were too complex to be fully understood. It was impossible, even with all the information, to figure out what they were worth once they began to fail. Because these C.D.O.s had come to form the core value of most major banks’ assets, no major bank had clear value. With that understanding, the path was clear. Eventually, people would realize that the essential structure of our financial system was about to implode. Yet many political figures and TV pundits were happily touting the end of a crisis. (Larry Kudlow, now Trump’s chief economic adviser, led the charge of ignorance.)

In Iraq and with the financial crisis, it was helpful, as a reporter, to be able to divide the world into those who actually understand what was happening and those who said hopeful nonsense. The path of both crises turned out to be far worse than I had imagined.

I thought of those earlier experiences this week as I began to feel a familiar clarity about what will unfold next in the Trump Presidency. There are lots of details and surprises to come, but the endgame of this Presidency seems as clear now as those of Iraq and the financial crisis did months before they unfolded. Last week, federal investigators raided the offices of Michael Cohen, the man who has been closer than anybody to Trump’s most problematic business and personal relationships. This week, we learned that Cohen has been under criminal investigation for months—his e-mails have been read, presumably his phones have been tapped, and his meetings have been monitored. Trump has long declared a red line: Robert Mueller must not investigate his businesses, and must only look at any possible collusion with Russia. That red line is now crossed and, for Trump, in the most troubling of ways. Even if he were to fire Deputy Attorney General Rod Rosenstein and then had Mueller and his investigation put on ice, and even if—as is disturbingly possible—Congress did nothing, the Cohen prosecution would continue. Even if Trump pardons Cohen, the information the Feds have on him can become the basis for charges against others in the Trump Organization.

This is the week we know, with increasing certainty, that we are entering the last phase of the Trump Presidency. This doesn’t feel like a prophecy; it feels like a simple statement of the apparent truth. I know dozens of reporters and other investigators who have studied Donald Trump and his business and political ties. Some have been skeptical of the idea that President Trump himself knowingly colluded with Russian officials. It seems not at all Trumpian to participate in a complex plan with a long-term, uncertain payoff. Collusion is an imprecise word, but it does seem close to certain that his son Donald, Jr., and several people who worked for him colluded with people close to the Kremlin; it is up to prosecutors and then the courts to figure out if this was illegal or merely deceitful. We may have a hard time finding out what President Trump himself knew and approved.

However, I am unaware of anybody who has taken a serious look at Trump’s business who doesn’t believe that there is a high likelihood of rampant criminality. In Azerbaijan, he did business with a likely money launderer for Iran’s Revolutionary Guard. In the Republic of Georgia, he partnered with a group that was being investigated for a possible role in the largest known bank-fraud and money-laundering case in history. In Indonesia, his development partner is “knee-deep in dirty politics”; there are criminal investigations of his deals in Brazil; the F.B.I. is reportedly looking into his daughter Ivanka’s role in the Trump hotel in Vancouver, for which she worked with a Malaysian family that has admitted to financial fraud. Back home, Donald, Jr., and Ivanka were investigated for financial crimes associated with the Trump hotel in SoHo—an investigation that was halted suspiciously. His Taj Mahal casino received what was then the largest fine in history for money-laundering violations.

Listing all the financial misconduct can be overwhelming and tedious. I have limited myself to some of the deals over the past decade, thus ignoring Trump’s long history of links to New York Mafia figures and other financial irregularities. It has become commonplace to say that enough was known about Trump’s shady business before he was elected; his followers voted for him precisely because they liked that he was someone willing to do whatever it takes to succeed, and they also believe that all rich businesspeople have to do shady things from time to time. In this way of thinking, any new information about his corrupt past has no political salience. Those who hate Trump already think he’s a crook; those who love him don’t care.

I believe this assessment is wrong. Sure, many people have a vague sense of Trump’s shadiness, but once the full details are better known and digested, a fundamentally different narrative about Trump will become commonplace. Remember: we knew a lot about problems in Iraq in May, 2003. Americans saw TV footage of looting and heard reports of U.S. forces struggling to gain control of the entire country. We had plenty of reporting, throughout 2007, about various minor financial problems. Somehow, though, these specific details failed to impress upon most Americans the over-all picture. It took a long time for the nation to accept that these were not minor aberrations but, rather, signs of fundamental crisis. Sadly, things had to get much worse before Americans came to see that our occupation of Iraq was disastrous and, a few years later, that our financial system was in tatters.

The narrative that will become widely understood is that Donald Trump did not sit atop a global empire. He was not an intuitive genius and tough guy who created billions of dollars of wealth through fearlessness. He had a small, sad operation, mostly run by his two oldest children and Michael Cohen, a lousy lawyer who barely keeps up the pretenses of lawyering and who now faces an avalanche of charges, from taxicab-backed bank fraud to money laundering and campaign-finance violations.

Cohen, Donald, Jr., and Ivanka monetized their willingness to sign contracts with people rejected by all sensible partners. Even in this, the Trump Organization left money on the table, taking a million dollars here, five million there, even though the service they provided—giving branding legitimacy to blatantly sketchy projects—was worth far more. It was not a company that built value over decades, accumulating assets and leveraging wealth. It burned through whatever good will and brand value it established as quickly as possible, then moved on to the next scheme.

There are important legal questions that remain. How much did Donald Trump and his children know about the criminality of their partners? How explicit were they in agreeing to put a shiny gold brand on top of corrupt deals? The answers to these questions will play a role in determining whether they go to jail and, if so, for how long.

There is no longer one major investigation into Donald Trump, focussed solely on collusion with Russia. There are now at least two, including a thorough review of Cohen’s correspondence. The information in his office and hotel room will likely make clear precisely how much the Trump family knew. What we already know is disturbing, and it is hard to imagine that the information prosecutors will soon learn will do anything but worsen the picture.

Of course Trump is raging and furious and terrified. Prosecutors are now looking at his core. Cohen was the key intermediary between the Trump family and its partners around the world; he was chief consigliere and dealmaker throughout its period of expansion into global partnerships with sketchy oligarchs. He wasn’t a slick politico who showed up for a few months. He knows everything, he recorded much of it, and now prosecutors will know it, too. It seems inevitable that much will be made public. We don’t know when. We don’t know the precise path the next few months will take. There will be resistance and denial and counterattacks. But it seems likely that, when we look back on this week, we will see it as a turning point. We are now in the end stages of the Trump Presidency.

  • Adam Davidson is a staff writer at The New Yorker.

  • https://www.newyorker.com/news/news-desk/michael-cohen-and-the-end-stage-of-the-trump-presidency

Τουρκική επιστολή στον ΟΗΕ: Πλήρης αμφισβήτηση της υφαλοκρηπίδας Ελλάδας και Κύπρου

0
Τουρκική επιστολή στον ΟΗΕ: Πλήρης αμφισβήτηση της υφαλοκρηπίδας Ελλάδας και Κύπρου

Του Νίκου Μελέτη

Σε πλήρη αμφισβήτηση της ελληνικής και κυπριακής υφαλοκρηπίδας και του δικαιώματος του Καστελόριζου σε θαλάσσιες ζώνες προχώρησε, σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες του Liberal.gr, η Τουρκία με επιστολή της στον Γ.Γ. του ΟΗΕ, αντιδρώντας στην κατάθεση στο διεθνή οργανισμό του Κοινού Ανακοινωθέντος της Τριμερούς Ελλάδας – Κύπρου – Αιγύπτου.

Η επιστολή αυτή επιχειρεί να λειτουργήσει ως προειδοποίηση και για το Κάιρο, καθώς η Άγκυρα δεν κρύβει την ανησυχία της, λόγω και των εχθρικών σχέσεων με το καθεστώς Σισί, να προχωρήσουν και να καταλήξουν οι συνομιλίες Ελλάδας – Αιγύπτου για οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας. Επιχειρείται ακόμη η αμφισβήτηση της συνεργασίας της Κύπρου με την Αίγυπτο που έχει πάρει εντατικούς ρυθμούς και ήδη δρομολογούνται οι διαδικασίες για την κατασκευή υποθαλάσσιου αγωγού από την Κυπριακή ΑΟΖ στην Αιγυπτιακή ακτή για την μεταφορά του προς υγροποίηση φυσικού αερίου.

Με την επιστολή του, με ημερομηνία 27 Μαρτίου 2018, ο μόνιμος αντιπρόσωπος της Τουρκίας στα Ηνωμένα Έθνη, Φ. Σινιρίογλου, αμφισβητεί την αναφορά σε ύπαρξη «κοινών θαλασσίων συνόρων» μεταξύ των τριών χωρών και επαναλαμβάνει τη μονομερή διεκδίκηση της χώρας του για δικαιώματά της επί όλης της υφαλοκρηπίδας της Ανατολικά της Κύπρου και μέχρι την Κρήτη και την Ρόδο. Οι ρηματικές διακοινώσεις της, στις οποίες παραπέμπει η Τουρκία, αναφέρονται στη μονομερή και αυθαίρετη «οριοθέτηση» της υφαλοκρηπίδας στην Ανατολική Μεσόγειο, που θεωρεί ότι πρέπει να γίνει στη βάση της μέσης γραμμής μεταξύ των τουρκικών και αιγυπτιακών ακτών, «εξαφανίζοντας» την ελληνική και κυπριακή υφαλοκρηπίδα στην Μεσόγειο, ενώ υπάρχουν παραπομπές και στην παράνομη παραχώρηση δικαιώματος ερευνών στην τουρκική εταιρία ΤΡΑΟ, σε «Οικόπεδο» το οποίο επικαλύπτει την υφαλοκρηπίδα της Ρόδου και του Καστελόριζου.

Η τουρκική επιστολή που δημοσιεύθηκε ως επίσημο έγγραφο της Γενικής Συνέλευση (Α/72/820 6 Απριλίου 2018) αναφέρει μεταξύ άλλων τα εξής:

«Σχετικά με την επιστολή που περιείχε την Τριμερή Διακήρυξη με ημερομηνία 13 Φεβρουαρίου 2018 εκφράζω της ενστάσεις της κυβέρνησής μου. Τα εξωτερικά όρια της τουρκικής υφαλοκρηπίδας στην Ανατολική Μεσόγειο δυτικά του μεσημβρινού 32°16’18″E εχουν καθορισθεί με τουρκικές ρηματικές διακοινώσεις και με σειρά επιστολών προς τον ΓΓ του ΟΗΕ και έχουν δημοσιευθεί στην Division for Ocean Affairs and the Law of the Sea καθώς και στο Law of the Sea Bulletin.

Υπό το φως των ανωτέρω η αναφορά στα αποκαλούμενα «κοινά θαλάσσια σύνορα» στην προαναφερόμενη κοινή επιστολή, είναι άκυρη και αβάσιμη υπό τους ορούς του Διεθνούς Δίκαιου, περιλαμβανομένου του εθιμικού δικαίου.
Θα ήθελα να επαναλάβω ότι η Τουρκία έχει δεσμευθεί να προστατεύσει τα ipso facto and ab initio κυριαρχικά δικαιώματα της στην υφαλοκρηπίδα της….

Φεριντούν Σινιρίογλου

Μόνιμος Αντιπρόσωπος».

Στις 13 Φεβρουαρίου με επιστολή τους οι Μόνιμοι Αντιπρόσωποι της Ελλάδας ,Κύπρου και Αιγύπτου Μαρία Θεοφίλη, Κορνήλιος Κορνηλίου και Μοχαμεντ Ομαρ Γκαντ, (Α/72/760) είχαν καταθέσει στον ΟΗΕ το κείμενο της Κοινής Διακήρυξης της Τριμερούς Συνάντησης Κορυφής Τσίπρα -Σίσι- Αναστασιάδη που έγινε στις 21 Νοεμβρίου 2017 στην Λευκωσία.

Στη Διακήρυξη υπήρχε μια παράγραφος αφιερωμένη στον σεβασμό των τριών χωρών στους κανόνες της Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας και εκτός των άλλων υπήρχε σαφής αναφορά στην «δέσμευση τους να προωθήσουν χωρίς καθυστέρηση τις συνομιλίες για οριοθέτηση των κοινών θαλασσίων συνόρων», ενώ συγχρόνως καλούσαν την Τουρκία να σταματήσει τις παράνομες δραστηριότητες στις θαλάσσιες ζώνες της Κύπρου και να αποφύγει ανάλογες ενέργειες στο μέλλον».

liberal.gr

Το μεσανατολικό, η Τουρκία, η Ελλάδα και η Κύπρος

1

Του Δαμιανού Βασιλειάδη, εκπαιδευτικού, συγγραφέα Αθήνα,

  • Στην διεθνή σκηνή σχετικά με το μεσανατολικό, αλλά και γενικότερα κορυφώθηκε η σύγχυση, ο οποία ήδη υπήρχε, για να καταλάβει κανείς τι πραγματικά συμβαίνει και τι μας περιμένει από τις μελλοντικές εξελίξεις. Εδώ βλέπουμε πράγματα και θάματα. Συνεργασία ανάμεσα σε ορθόδοξους και Ισλαμιστές, όπως είναι η συνεργασία Ερντογάν και Πούτιν και Περσίας και όχι μόνο, συνεργασία Σουνιτών, όπως οι Τούρκοι, με τους Σιίτες του Ιράν, συνεργασία Ισραηλινών και Σαουδαράβων και πάρα πολλά άλλα φαινόμενα που για τους πολλούς αποτελούν ανεπίλυτο γρίφο. Έτσι το «κουβάρι» της Μέσης Ανατολής γίνεται ακόμη περίπλοκο και εξελίσσεται σε γόρδιο δεσμό.

Φυσικά γίνονται από ειδικούς και μη ειδικούς πολλές προσπάθειες κατανόησης και ερμηνείας όλων αυτών των φαινομένων, για τα οποία ο καθένας δίνει την δική του εξήγηση. Στα πλαίσια αυτής της προσπάθειας θα προσθέσουμε και την δική μας άποψη, με την πεποίθηση ότι τα προβλήματα δεν έχουν μία και μόνη διάσταση και ερμηνεία.

Θα ξεκινήσουμε πρώτα, για να έχει κάποια εχέγγυα εγκυρότητας η δική μας ανάλυση, από τα θεωρητικά εργαλεία ανάλυσης, που σε κάθε περίπτωση μιας σοβαρής επιστημονικής μελέτης είναι εκ των ων ουκ άνευ προϋποθέσεων. Αυτά βασίζονται σε δύο βασικές αρχές – αξιώματα:

Πρώτον, στην ιστορική διαδρομή της ανθρωπότητας ο νόμος της ισχύος είχε τον πρώτο λόγο απέναντι στην ισχύ του νόμου. Πολύ χαρακτηριστική είναι η φράση του Θουκυδίδη: «Ο ισχυρός επιβάλλει ό,τι του επιτρέπει η δύναμή του και ο αδύναμος, υποχωρεί όσο του επιβάλλει η αδυναμία του». (Θουκυδίδου, ιστορίας Ε΄(89-91). Μάλιστα ο Θουκυδίδης προχωράει ένα βήμα παρά πάνω, ισχυριζόμενος ότι ακόμη και οι θεοί υπακούουν σ’ αυτόν τον νόμο: «…πιστεύουμε ότι και οι θεοί και οι άνθρωποι ακολουθούν πάντα έναν απόλυτο νόμο της φύσης, να επιβάλουν πάντα την εξουσία  τους, αν έχουν την δύναμη να το επιτύχουν». (Θουκυδίδου, ιστορίας Ε΄(103-105).

Δεύτερον, σε συσχέτιση με τον άνω νόμο, τα συμφέροντα είναι αυτά που καθορίζουν πάνω απ’ όλα τις διακρατικές σχέσεις. Και πάνω από θρησκείες και άλλες σχέσεις (πολιτικές, πολιτιστικές κ.λπ).

Συνεπώς δεν ισχύει ο ισχύς του νόμου, που αποτελεί δημιούργημα του ανθρώπινου πολιτισμού, ο οποίος νόμος όμως δεν επικρατεί έως τώρα τουλάχιστον απέναντι στον νόμο της ισχύος, όπως αποδεικνύει η αντικειμενική πραγματικότητα. Είναι αληθές ότι ο τεχνικός πολιτισμός δεν συμβάδισε ταυτόχρονα με τον λοιπό πολιτισμό εξευγενισμού της ανθρωπότητας, ώστε να επικρατήσει η ισχύς του νόμου.

Με βάση αυτά τα κριτήρια θα προσπαθήσουμε να ερμηνεύσουμε και τα τεκταινόμενα στην Μέση Ανατολή και στις επιδράσεις στο διεθνές περιβάλλον.

Στην περίπτωση αυτή μεθοδολογικά θα κάνουμε την διάκριση σε κάποιες σταθερές και σε κάποιες συγκυριακές παραμέτρους, σχετικά με τα προβλήματα της περιοχής, η οποία κατά βάση εκτείνεται από την Βαλτική, μέσω Βαλκανίων έως την Μέση Ανατολή.

Ι. Ποιες είναι οι σταθερές

  1. Στον πολυπολικό κόσμο που ζούμε σήμερα είναι δεδομένη η μόνιμη αντίθεση και σύγκρουση Αμερικής – Ρωσίας και των εκατέρωθεν συμμάχων τους, ως Νέα Ανατολικό Ζήτημα, αναβίωσης αναλογικά προς το παλαιό.
  2. Το εβραϊκό λόμπυ, (Αμερική και Ισραήλ) έχουν μόνιμο στόχο την διάλυση ή κατακερματισμό της Συρίας. Ήδη οι Ισραηλινοί κατέχουν τα στρατηγικής για την ασφάλεια του Ισραήλ υψώματα του Γκολάν και επιδιώκουν να προσεταιριστούν και τους Δρούζους των γειτονικών κρατών Συρίας και Λιβάνου.
  3. Ο στρατηγικός σύμμαχος των Ισραηλινών και Αμερικανών στην περιοχή είναι οι Κούρδοι, λόγω αμοιβαίων συμφερόντων, που δεν χρήζουν περεταίρω επεξήγησης.
  4. Η δημιουργία ανεξάρτητου κουρδικούς κράτους ή ομόσπονδου με την Τουρκία σε βάθος χρόνου είναι αναπόφευκτη.
  5. Η Τουρκία και ως ομόσπονδο κράτος θα αποτελεί το ανάχωμα εναντίον της Ρωσίας, παρ’ όλες τις περί του αντιθέτου υποθέσεις και εκτιμήσεις, που σχετίζονται με τις χρονικές μεταβλητές.
  6. Ο σταθερός εχθρός όλων των κρατών που περιλαμβάνουν κουρδικούς πληθυσμούς είναι οι Κούρδοι. (Τουρκία, Συρία, Ιράν, Ιράκ).
  7. Η Τουρκία προσπαθεί να γίνει μια περιφερειακή πυρηνική δύναμη, για να δράσει ως ανεξάρτητη από ξένες επεμβάσεις κράτος. Δεν πρόκειται να εγκαταλείψει το ΝΑΤΟ, αν δεν επιτύχει αυτόν τον στόχο.
  8. Αυτήν την εξέλιξη δεν θα επιτρέψουν οι Αμερικανοί με κανέναν τρόπο, κι ας απατούν τα φαινόμενα.
  9. Όσο αυξάνεται η δύναμη της Ρωσίας ως παγκόσμιος παίκτης η Ρωσία θα παραμένει στα ύδατα της Ανατολικής Μεσογείου μέσω της Συρίας, την οποία δεν πρόκειται να εγκαταλείψει κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες.

ΙΙ. Συγκυριακές παράμετροι

  1. Η «ιερή» συμμαχία της Τουρκίας με την Ρωσία και το Ιράν γίνεται αποκλειστικά εξαιτίας των Κούρδων.
  2. Η Ρωσία με την επέμβασή της προσπαθεί να αποσταθεροποιήσει τον έλεγχο του ΝΑΤΟ στην περιοχή της Νοτιοανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής. Εξ ου και οι συμμαχίες της λόγω αμοιβαίων συμφερόντων, τα οποία όμως σε βάθος χρόνου δεν είναι σταθερά.
  3. Σε αντίθεση με ό,τι εκτιμάται η παραμονή των ΗΠΑ και των συμμάχων τους στην περιοχή της Νοτιοανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής, λόγω αντιπαράθεσης με την Ρωσία και τους συμμάχους της Ιρανούς θα παραμένει ισχύουσα, όσο ο κίνδυνος για το Ισραήλ παραμένει σε ισχύει.
  4. Ο Ερντογάν επέβαλε την μονοκρατορία του στην Τουρκία μέσω του πραξικοπήματος, για να μπορεί ανενόχλητος από εσωτερικούς κινδύνους και αντιδράσεις να καθορίσει την εξωτερική στρατηγική της Τουρκίας. Ασφαλώς θα υπήρχαν και ενδείξεις παρέμβασης των Γκιουλενιστών, που όμως έδωσαν αφορμή για το πραξικόπημα.

ΙΙΙ. Οι προβλέψεις μας με βάση τα ανωτέρω δεδομένα

  1. Εάν η Τουρκία φτάσει σε ένα οριακό σημείο διάρρηξης της σχέσης της με το ΝΑΤΟ η παραμονή του Ερντογάν στην εξουσία είναι αβέβαιη. Η Τουρκία για την Δύση θα παραμένει το ανάχωμά της προς την Ρωσία.
  2. Μια ανοιχτή επιθετική πολιτική της Τουρκίας στο παρόν στάδιο των διεθνών σχέσεων δεν φαίνεται πιθανή, εκτός από την πολιτική φθοράς και κατάκτηση πλεονεκτημάτων απέναντι στην Κύπρο και την Ελλάδα που επιδιώκει λόγω της υποχωρητικής πολιτικής των Κυπρίων και Ελλήνων. Αυτό το νόημα είχε η συνέντευξη του Ρώσου πρέσβη που βεβαίωσε ότι η Τουρκία δεν θα δημιουργήσει θερμό επεισόδιο εναντίον της Ελλάδας.
  3. Δεν συμφέρει στην Ρωσία στην παρούσα φάση, τονίζουμε, να δημιουργήσει γενικότερα προβλήματα στην περιοχή του ΝΑΤΟ, στην οποία περιλαμβάνεται η Ελλάδα και γι’ αυτό «συμβουλεύει» τον «Σουλτάνο» να μην δημιουργήσει μεγαλύτερες περιπλοκές στην περιοχή, που με μία ανοιχτή σύγκρουση με την Ελλάδα, θα προκύψουν ανεξέλεγκτες καταστάσεις, τις οποίες φοβάται η Ρωσία. Μιλάμε για θερμό επεισόδιο ή ανοιχτή σύγκρουση.
  4. Η Ελλάδα από δικής της πλευράς πρέπει να αξιοποιήσει φυσικά όλα τα μέσα που διαθέτει ως μέλος του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης που δεν αξιοποιεί, ενώ θα μπορούσε και να αυξήσει κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες (οικονομικές και άλλες) την αμυντική της ικανότητα. Προτάσεις υπάρχουν και μπορούν να υλοποιηθούν, αν υπάρχει κυβέρνηση που θα τις υλοποιήσει. Εκεί ανακύπτει ένα αναπάντητο ερώτημα. Βασικά τρεις είναι η δυνατότητες διαφύλαξης της εθνικής και εδαφικής μας ακεραιότητας: Πρώτον και βασικόν το φρόνημα του λαού μέσα από την σφυρηλάτηση της ενότητάς του που δεν υπάρχει σήμερα λόγω της πολιτικής της κυβέρνησης που διχάζει τον λαό, Δεύτερον με μία ικανή αποτρεπτική δύναμη και τρίτον με συμμαχίες, που είναι τελείως απαραίτητες και οι οποίες μπορούν να αναπτυχθούν στον άξονα Ελλάδα, Κύπρος, Ισραήλ και Ελλάδα, Κύπρος, Αίγυπτος, αλλά ασφαλώς και τα δυο μαζί.

Απαραίτητη προϋπόθεση για όλα είναι μια πατριωτική πολιτική και μια πατριωτική εξουσία.

 

 

 

 

 

Μείγμα του Μπόλτον και του Μάτις η επίθεση στη Συρία: Πυξίδα των εξελίξεων η κατάληξη

0

Του Δημήτρη Γ. Απόκη* APRIL 14, 2018 Hellas Journal

US Secretary of Defense Jim Mattis (R) greets National Security Advisor-designate John Bolton (L) as he arrives for a meeting at the Pentagon in Arlington,Virginia, USA 29 March 2018. Bolton is replacing Army general H.R. McMaster who resigned in a White House staff shake-up last week. EPA, SHAWN THEW

Αρκετές ημέρες κράτησαν οι συζητήσεις των principals στο Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας του Λευκού Οίκου για την επίθεση στη Συρία, και σύμφωνα με τις πληροφορίες οι σχολές σκέψεις ήταν δύο όσο αφορά το ποια θα ήταν η αντίδραση της Ουάσιγκτον, στην επίθεση με χημικά όπλα στη Συρία.

Στην κορυφή αυτής της διεξοδικής συζήτησης ήταν, ο Υπουργός Άμυνας, Τζέημς Μάτις, και ο Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας, Τζόν Μπόλτον.

Στις συζητήσεις αυτές, υπήρξε μια ένταση και διάσταση απόψεων μεταξύ του τι θέλει ο Αμερικανός Πρόεδρος, Ντόναλντ Τράμπ, με τον Τζόν Μπόλτον, και αυτού που προωθούσε ο Στρατηγός Μάτις και το Πεντάγωνο.

Ο Υπουργός Άμυνας και ο επικεφαλής του Επιτελείου Ενόπλων Δυνάμεων, Στρατηγός, Τζόσεφ Ντάνφορθ, είχαν ανησυχίες σχετικά με την κατακόρυφη αύξηση της σύγκρουσης και την αποφυγή επιπτώσεων έναντι των αμερικανικών δυνάμεων που βρίσκονται στη Συρία.

Σύμφωνα με πληροφορίες, ο Υπουργός Άμυνας, πίεζε για περισσότερα στοιχεία όσο αφορά το ρόλο του Άσαντ στην επίθεση με χημικά όπλα στη Ντούμα της Συρίας και τόνιζε ότι η αντίδραση πρέπει να είναι ζυγισμένη σε σχέση με την απειλή ενός ευρύτερου πολέμου.

Ο Στρατηγός Μάτις, ήθελε να υπάρξει αντίδραση στη δολοφονία αμάχων, αλλά την ίδια στιγμή σε στρατηγικό επίπεδο επιθυμούσε να μην οδηγηθεί η κατάσταση εκτός ελέγχου.

Την ίδια στιγμή ανώτατοι αξιωματικοί στο Πεντάγωνο, έδειχναν τα μαθήματα που προέκυψαν από το Ιράκ, και τόνιζαν ότι πολλά μπορούν να πάνε στραβά, μετά από μια στρατιωτική επιχείρηση χωρίς σχέδιο.

Ταυτόχρονα ήθελαν να εξασφαλίσουν ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί τους στην Ευρώπη, θα μπορέσουν να δικαιολογήσουν την οποιαδήποτε επιχείρηση στη διεθνή κοινότητα, ειδικά μετά τη σφοδρή κριτική από τη Ρωσία, για στημένη επίθεση με χημικά όπλα στη Συρία.

Εξαιρετικό ενδιαφέρον παρουσιάζει και η τοποθέτηση της πολύ ισχυρής Πρέσβειρας των ΗΠΑ στα Ηνωμένα Έθνη, Νίκι Χάλει. Γνωστή για τις σκληρές θέσεις της εναντίον της Μόσχας και εναντίον του Άσαντ, η κ. Χάλεϊ, έδειξε και αυτή, όπως ο Στρατηγός Μάτις, το δρόμο των προσεκτικών κινήσεων με καλό σχεδιασμό.

“Σίγουρα έχουμε αρκετές αποδείξεις τώρα, πρέπει να είμαστε σοφοί στη δράση μας”, τόνισε σε δήλωσή της στη δημοσιογράφο Άντρεα Μίτσελ, του τηλεοπτικού δικτύου NBC.

Αμερικανοί αξιωματούχοι αναφέρουν ότι έχουν τις αποδείξεις από τις δικές τους υπηρεσίες, αλλά και υπηρεσίες πληροφοριών άλλων χωρών, ότι υπήρξε χρήση χλωρίου και ενός ακόμη άγνωστου χημικού. Εμπιστεύονται τα στοιχεία και τις πληροφορίες.

Την ίδια στιγμή η Ρωσία, όπως και στο παρελθόν, μιλά με μεγάλη άνεση για στημένη επίθεση, με τη βοήθεια ξένης υπηρεσίας πληροφοριών, αφήνοντας αιχμές για τη Μεγάλη Βρετανία.

Αξίζει να επισημανθεί ότι την τελευταία φορά που η Μόσχα, επικαλέστηκε αδιάσειστα στοιχεία στη Συρία, αποδείχτηκε, ότι χρησιμοποίησε φωτογραφίες από ηλεκτρονικό παιχνίδι και βίντεο ενός χρόνου πριν.

Σε κάθε περίπτωση η διάσταση απόψεων – κόντρα μεταξύ του Στρατηγού Μάτις και του Τζόν Μπόλτον γύρω από την αντίδραση των ΗΠΑ, και ειδικά η σημερινή κατάληξη, επιθέσεων με τη συμμετοχή συμμάχων, αποτελεί κομβικό γεγονός το οποίο δείχνει το δρόμο που θα ακολουθήσει η Ουάσιγκτον διεθνώς, στον τομέα της εθνικής ασφάλειας και εξωτερικής πολιτικής υπό τη νέα ομάδα  του Αμερικανού Προέδρου.

Στην ουσία καμία από τις δυο σχολές σκέψεις δεν επικράτησε ολοκληρωτικά στην κόντρα που διήρκησε όλη την εβδομάδα γύρω από την επίθεση στη Συρία.

Ο Υπουργός Άμυνας, Στρατηγός Μάτις, κατάφερε να περάσει την άποψή του και να αποτρέψει κινήσεις εν θερμώ, γεγονός που αποτελεί θετική εξέλιξη.

Ο Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας πέτυχε να πραγματοποιηθεί, χωρίς άλλη καθυστέρηση, η επιχείρηση και μάλιστα με τη συμμετοχή συμμάχων, γεγονός που φέρει τη σφραγίδα του, διότι πρόκειται για μια πρωτοβουλία που έχει δημιουργήσει ο ίδιος από την εποχή που υπηρετούσε ως Υφυπουργός Εξωτερικών στην κυβέρνηση Μπούς, και είχε δημιουργήσει την πρωτοβουλία του Συνασπισμού των Προθύμων.

Ένα άλλο σημαντικό συμπέρασμα από τις σημερινές επιδρομές είναι ότι για μια ακόμη φορά η Μόσχα περιορίστηκε σε άσφαιρες απειλές για καθαρά επικοινωνιακούς λόγους.

Επίσης, η συμμετοχή της Γαλλίας και της Μεγάλης Βρετανίας, δείχνει ότι υπάρχει, πλέον, ένα τρίπτυχο, Ουάσιγκτον – Παρίσι – Λονδίνο, που μπορεί να ενεργεί από κοινού σε διεθνείς κρίσεις, γεγονός επίσης θετικό.

Ο τρόπος που έγιναν οι σημερινές επιδρομές στη Συρία, είναι μια θετική ένδειξη όσον αφορά το πως θα λειτουργεί η νέα ομάδα εθνικής ασφάλειας του Αμερικανού Προέδρου, διότι αποτελεί ένα μείγμα Μάτις και Μπόλτον.

Ο Υπουργός Άμυνας, Στρατηγός Μάτις, έδειξε ότι μπορεί να πατήσει πόδι και να ελέγξει την παρόρμηση του Συμβούλου Εθνικής Ασφάλειας.

Ένα μείγμα του τρόπου σκέψης των δυο αυτών στελεχών μπορεί να οδηγήσει σε μια προσεκτική στρατηγική διεθνώς για την Ουάσιγκτον, και αυτό είναι εξαιρετικά θετικό για τις μελλοντικές εξελίξεις.

*Ο Δημήτρης Απόκης, είναι Διεθνολόγος και Δημοσιογράφος, Απόφοιτος του The Paul H. Nitze, School of Advanced International Studies, The Johns Hopkins University, μέλος του The International Institute of Strategic Studies, και διετέλεσε επί σειρά ετών διαπιστευμένος ανταποκριτής στο Λευκό Οίκο, το Στέητ Ντιπάρτμεντ, και το Πεντάγωνο, στην Ουάσιγκτον.

Πηγή: Μείγμα του Μπόλτον και του Μάτις η επίθεση στη Συρία: Πυξίδα των εξελίξεων η κατάληξη https://hellasjournal.com/2018/04/migma-tou-bolton-ke-tou-matis-i-epithesi-sti-syria-pyxida-ton-exelixeon-i-katalixi/

Πρωτο ή τελευταιο χτυπημα σε αυτη τη φαση της συριακης κρισης; Νετανιαχου-Μπολτον επιμενουν…

3

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου 

Πρέπει ασφαλώς να περιμένουμε ακόμα για να ξεκαθαρίσει το τοπίο μετά τις αμερικανικές επιθέσεις της νύχτας κατά της Συρίας. Τα όσα ακολουθούν στηρίζονται στις πρώτες πληροφορίες που υπάρχουν και επομένως διατυπώνονται, αναγκαστικά με κάθε επιφύλαξη.

Οι επιθέσεις ήταν μάλλον περιορισμένες και, όπως έσπευσαν να τονίσουν ο αμερικανός Υπουργός Αμυνας και ο αρχηγός του Γενικού Επιτελείου, ήταν «ένα μεμονωμένο χτύπημα» και δεν θα έχει συνέχεια, εκτός κι αν «ξαναχρησιμοποιήσει» ο Ασαντ χημικά όπλα.

Πρέπει βέβαια, επαναλαμβάνουμε, όλα αυτά να επιβεβαιωθούν και ανεξαρτήτως. Οι δύο αμερικανοί επίσημοι θέλησαν επίσης να τονίσουν ότι δεν είχε ειδοποιηθεί προηγουμένως η Ρωσία.

Ομως, χθες το βράδυ, ώρες πριν την επίθεση, η ισραηλινή ιστοσελίδα Debka ανέφερε ότι η συριακή αεροπορία έφυγε από τις βάσεις της και μεταστάθμευσε σε αεροδρόμια που βρίσκονται υπό ρωσική αντιαεροπορική προστασία. Ταυτόχρονα, οι δυνάμεις της Χεζμπολά αποχώρησαν από τη Συρία, όχι μόνο, εκτιμά η ιστοσελίδα, για να προστατευθούν από επικείμενη επίθεση, αλλά προκειμένου να καταλάβουν θέσεις μάχης για την υπεράσπιση του Λιβάνου.

Αν αυτά που λένε έχουν κάποια σχέση με την πραγματικότητα, σημαίνουν ότι έληξε πιθανώς προσωρινά αυτή η φάση αντιπαράθεσης. Σε μια τέτοια περίπτωση, η νυχτερινή επίθεση στη Συρία ήταν μια επιχείρηση διάσωσης του αμερικανικού γοήτρου και αποφυγής ολοκληρωτικής γελοιοποίησης του Τραμπ, μετά από όλες τις απειλές που εκτόξευσε.

Απομένει όμως να επιβεβαιωθούν όλα αυτά. Δυστυχώς δεν μπορούμε να είμαστε καθόλου βέβαιοι, ούτε βραχυπρόθεσμα, ούτε, ακόμα περισσότερο, μακροπρόθεσμα. Γιατί, ο πόλεμος στη Συρία δεν είναι ένα μεμονωμένο επεισόδιο, αλλά εντάσσεται στη γενικευμένη εκστρατεία που ξεκίνησαν το 2003 οι Νεοσυντηρητικοί εναντίον του αραβομουσουλμανικού κόσμου και έχει τώρα διευρυνθεί σε εκστρατεία εναντίον της Ρωσίας, της Βόρειας Κορέας και, στο βάθος, της Κίνας.

Μακροχρόνια, μόνο η ανάδυση πολύ ισχυρών και ριζοσπαστικών πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων στον ίδιο τον δυτικό κόσμο, είναι ικανή να σταματήσει την εν τέλει αναπόφευκτη πορεία προς τον παγκόσμιο πόλεμο και την τελική καταστροφή της ανθρωπότητας. Το παρόν οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό σύστημα, αν αφεθεί στην κανονική λειτουργία του, και δεν αλλάξει ριζικά, δεν είναι συμβατό με την επιβίωση της ζωής στον πλανήτη.

Είχαμε αναφερθεί στο χτεσινό μας άρθρο σε δύο ενθαρρυντικές ενδείξεις από τη συριακή κρίση. Η μία ήταν η αντίσταση που προέβαλλε – και εξακολουθεί να προβάλλει – ο αμερικανικός στρατός στην ανεξέλεγκτη κλιμάκωση της κρίσης στη Συρία και στον κίνδυνο Γ’ Παγκοσμίου Πολέμου, που εμπεριέχει, σύμφωνα με τον ίδιο τον στρατηγό Ντάμφορντ, αρχηγό των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων, οποιαδήποτε αμερικανική επέμβαση στη Συρία.

Σύμφωνα με δημοσίευμα της Wall Street Journal, ο Υπουργός ‘Αμυνας Ματίς ήταν ο μόνος στη σύσκεψη του Λευκού Οίκου που είχε το θάρρος να αντισταθεί στα σχέδια του Μπόλτον, του κατ’ εξοχήν ανθρώπου των Νεοσυντηρητικών και του Νετανιάχου στην Ουάσιγκτων.

Να επισημάνουμε ότι ο Αμερικανός Υπουργός Αμυνας, στρατηγός Ματίς είναι ένας από τους ελάχιστους αξιωματούχους σε όλο τον δυτικό κόσμο, που διατηρεί την αξιοπρέπεια και τον αυτοσεβασμό του. Εξακολουθεί να λέει ότι δεν έχει αποδείξεις για τη χρήση χημικών από τον Ασαντ! Ολοι σχεδόν οι άλλοι λένε τα πιο απίθανα και αυταπόδεικτα ψέματα με χαρακτηριστική άνεση και ευκολία.

Η δεύτερη ελπίδα που διατυπώσαμε ήταν ότι, οι άμεσες απειλές εναντίον του και η επιδείνωση των σχέσεων με τη Μόσχα, θα έκαναν το Ισραήλ να σκεφτεί, για λόγους επιβίωσης, πιο ορθολογικά.

Ο κ. Νετανιάχου είναι στον ηγετικό πυρήνα των Νεοσυντηρητικών, του διεθνούς «Κόμματος του Πολέμου» που χρησιμοποιεί η Αυτοκρατορία για να κλιμακώσει τους πολέμους. Είναι επίσης ο πολιτικός με τη μεγαλύτερη επιρροή σε όλο το δυτικό σύστημα.  Δεν αποφασίζει μόνος του για το αν θα πάει ο κόσμος σε παγκόσμιο πόλεμο ή όχι, αλλά είναι ένα από τα πρόσωπα που μπορούν να έχουν καθοριστική επίδραση στο τελικό αποτέλεσμα.

Δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε πως σκέφτονται οι ισραηλινοί ιθύνοντες. Σύμφωνα όμως με πληροφορίες από καλά ενημερωμένους παρατηρητές σε δυτικές πρωτεύουσες η εισήγηση των Ισραηλινών και των φίλων τους στην Ουάσιγκτων προς τον Τραμπ ήταν για μια πολύ πιο εκτεταμένη επίθεση, από αυτή που έγινε τελικά.

Είναι πρόωρο να βγάλει κανείς συμπεράσματα. Εντούτοις, αν το Ισραήλ δεν αλλάξει ριζικά τα μυαλά του, θα παραμείνει πάντα μεγάλος ο κίνδυνος να πάει και το ίδιο και όλοι μας σε καταστροφή. Αλλά δεν φαίνεται να το καταλαβαίνει, όσο κι αν είναι απίστευτο, για έναν λαό να μη διδάσκεται απολύτως τίποτα από τα παθήματα όσων προσπάθησαν να τον καταστρέψουν!

Επί είκοσι χρόνια, στελέχη των Ισραηλινών υπηρεσιών ασφαλείας και των ενόπλων δυνάμεων έδωσαν απελπισμένο αγώνα να σταματήσουν τον Νετανιάχου από το να προκαλέσει πόλεμο στο Ιράν και τον κατηγόρησαν επανειλημμένα για «φασιστικοποίηση» της ισραηλινής κοινωνίας και του κράτους.

‘Εχασαν και σήμερα όλη η ηγεσία των ισραηλινών ενόπλων δυνάμεων και των υπηρεσιών ασφαλείας. Απομένει όμως και πάλι να δούμε αν ο Ορθολογισμός δεν θα βρει έναν τρόπο να διεισδύσει εκεί μέσα και πως θα τον βρει.

Το δυσάρεστο και ανησυχητικό είναι ότι η αντιρωσική υστερία έχει τώρα διαποτίσει τόσο πολύ τους αρμούς όλου του δυτικού συστήματος, που μπορεί να δικαιολογήσει κάθε είδους παραλογισμούς.

Το επίσης τρομερά ανησυχητικό είναι η προχωρημένη διαδικασία αποβλάκωσης της ανθρωπότητας από τα ΜΜΕ, όσο ποτέ άλλοτε στα χέρια του Χρηματιστικού Κεφαλαίου και πολιτικούς που ελέγχονται και διορίζονται, αν δεν κατασκευάζονται πλέον εξ υπαρχής από την Αυτοκρατορία.

Δείτε τον Μακρόν, τον πρώην τραπεζίτη των Ρότσιλντ που έγινε Πρόεδρος της Γαλλίας. Χωρίς ίχνος συναισθήματος αραδιάζει χωρίς ίχνος ντροπής τα πιο απίστευτα ψέμματα, ισχυριζόμενος ότι έχει τις αποδείξεις για τα χημικά που έρριξε ο ‘Ασαντ. Συγκρίνετέ τον με τον Σιράκ και τον Βιλπέν ακόμα, για να μη πάμε πιο πίσω, στον Μιτεράν ή στον Ντε Γκωλ.

http://www.konstantakopoulos.gr/2018/04/14/%CF%80%CF%81%CF%89%CF%84%CE%BF-%CE%AE-%CF%84%CE%B5%CE%BB%CE%B5%CF%85%CF%84%CE%B1%CE%B9%CE%BF-%CF%87%CF%84%CF%85%CF%80%CE%B7%CE%BC%CE%B1-%CF%83%CE%B5-%CE%B1%CF%85%CF%84%CE%B7-%CF%84%CE%B7-%CF%86%CE%B1/

Κόμμα – κυβέρνηση, στα χνάρια του Όργουελ  

1

Στο προφητικό βιβλίο του «1984» ο Όργουελ είχε γράψει με μεγάλη οξυδέρκεια ότι το μεγάλο όπλο που έχει μια διακυβέρνηση για να επιβληθεί είναι να αλλάξει τις λέξεις. Τις έννοιες των λέξεων. Η κυβέρνηση έχει μελετήσει σε βάθος τον Όργουελ. Και τον ακολουθεί πιστά. Η τελευταία δήλωση του βουλευτή Γάκη δεν είναι παρά μια ακόμα επιβεβαίωση αυτής της πολιτικής. Το αλλαγμένο λεξιλόγιο είναι μακρύ. Και έχει μέλλον.

Στην αρχή ήταν τα μνημόνια. Τα οποία, αφού τα αποδεχτήκαμε, μετατράπηκαν σε προγράμματα.

Στη συνέχεια ήταν η τρόικα. Η οποία μετονομάστηκε σε θεσμούς, μόλις γίναμε συνομιλητές της.

Μετά, ήταν οι νενέκοι. Οι οποίοι έγιναν ομάδα διαπραγμάτευσης, αφού είμασταν εμείς οι ίδιοι.

Κατόπιν ήταν το ξεπούλημα. Που, αφού ήταν δικό μας, έγινε έντιμος συμβιβασμός. Επειδή το εύρος του ήταν μεγάλο ονομάστηκε και Αξιοποίηση.

Ακολούθησαν οι τοκογλύφοι. Που μόλις γίναμε συνομιλητές τους μετονομάστηκαν σε δανειστές.

Το διπλό νόμισμα μετονομάστηκε σε I Owe You.

Η μπουρδολογία για να κερδίσουμε χρόνο ονομάστηκε διαπραγματευτική ασάφεια.

Οι χτεσινοί Ολιγάρχες μετατράπηκαν σε επενδυτές.

Το κόψιμο των συντάξεων μεταμορφώθηκε σε Αναπαλαίωση και Εξορθολογισμό.

Το Νταχάου της Αμυγδαλέζας έγινε Προαναχωρησιακό Κέντρο.

Το Κολαστήριο της Μόριας άλλαξε πινακίδα σε Hot Spot της Μόριας.

Η επιτήρηση μετά τα μνημόνια έγινε Μεταπρογραμματική Συμφωνία.

Οι πλειστηριασμοί σπιτιών εξωραϊστηκαν σε αναγκαία σωτηρία των τραπεζών.

Ο πτωχευμένος δανειολήπτης έγινε στρατηγικός κακοπληρωτής.

 Τα κοράκια των πλειστηριασμών έγιναν Υπερθεματιστές.

Τα φονικά ΜΑΤ κατεβαίνουν σαν δυνάμεις ήπιας καταστολής.

Η ημιανεργία έχει γίνει απασχόληση με ελαστικούς όρους.

Από προχτές οι κατασχέσεις τραπεζικών λογαριασμών είναι απλώς αφαίρεση χρημάτων.

Η υποχωρητικότητα σε όλη την εξωτερική πολιτική ονομάζεται ήπια αποτροπή (γκολ αυτοί, σέντρα εμείς).

Η νόμιμη αυτοάμυνα είναι πλέον συνθήκη Φαρ Ουέστ.

Το δεν πληρώνω, από πράξη αντίστασης έχει μετατραπεί σε αδίκημα.

Το Δημόσιο από μπαταχτσής έχει μετονομαστεί σε πλεονασματικό, αφού εμείς δεν πληρώνουμε τα χρέη του.

Οι κυβερνητικοί εγκάθετοι είναι πλέον απλώς νόμιμοι μετακλητοί υπάλληλοι.

Τα κομματικά ρουσφέτια μετονομάστηκαν σε προσλήψεις με ταξικό πρόσημο.

Τέλος (τρόπος του λέγειν), η ριζοσπαστική επαναστατική αριστερά αποδείχτηκε ο πιο πρόθυμος υπηρέτης αυτών που έλεγε για εχθρούς της. Αποδεικνύοντας ότι ο Μεγάλος Αδελφός δεν είναι ο εχθρός της. Είναι το πρότυπό της.

Γ. Παπαδόπουλος- Τετράδης/ liberal.gr

Η Ελλάδα στη ζώνη πυρός – Οι κίνδυνοι

1

του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ.

Η Ελλάδα έχασε έναν ακόμη πιλότο στον υβριδικό πόλεμο που διεξάγει με την Τουρκία. Όλοι προσπάθησαν να μας καθησυχάσουν πως το αεροπλάνο δεν κατερρίφθη. Με πρώτον τον τούρκο πρωθυπουργό Μπιναλί Γιλντιρίμ, ο οποίος τηλεφώνησε στον Έλληνα ομόλογό του. Το γραφείο του Γιλντιρίμ, μία μέρα νωρίτερα, είχε διαψεύσει ότι ελικόπτερο της τουρκικής ακτοφυλακής προσέγγισε με σβησμένα τα φώτα τη Ρω. Τόση αξιοπιστία!

Η στήλη δεν διαθέτει κανένα στοιχείο που να αμφισβητεί την επίσημη εκδοχή. Αλλά και δεν είναι διατεθειμένη να αποδεχθεί εύκολα όσα ημέτεροι και μη διακηρύσσουν ότι συνέβησαν στον υβριδικό πόλεμο που βρίσκεται σε εξέλιξη.

Θα περιμένουμε.

Το θέλουμε – δεν το θέλουμε, η Ελλάδα βρίσκεται μέσα στη ζώνη πυρός που πυροδότησε ο πόλεμος στη Συρία και γενικότερα στη Μέση Ανατολή. Και δυστυχώς, αυτοί που τον άρχισαν δεν ξέρουν σήμερα τι θέλουν και, κυρίως, δεν γνωρίζουν πώς να το επιδιώξουν.

Πως βρίσκεται η Ελλάδα στη «ζώνη πυρός»; Κατ αρχάς, η Ελλάδα είναι αναγκαστικά παρούσα στην Ανατολική Μεσόγειο. Δεν μπορεί να εγκαταλείψει την Κύπρο, αλλά, έχει και η ίδια συμφέροντα στην περιοχή. Ακόμη και αν δεν είχε θα έπρεπε να τα εφεύρει. Όσο περιορίζεσαι στο καβούκι σου σε τέτοιες στιγμές, τόσο το καβούκι στενεύει.

Η Ελλάδα, λοιπόν, επηρεάζεται από τις εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο, οι οποίες έχουν πολύ μέλλον μπροστά τους.

Το πλοίο της αμερικανικής EXXON έκανε έρευνες κατά την τελευταία του έξοδο στην κυπριακή ΑΟΖ και δεν παρενοχλήθηκε. Δεν σημαίνει και πολλά. Να δούμε πόσο θα επιμείνουν οι Αμερικανοί στη δέσμευση που έχουν αναλάβει όταν το πλοίο θα πρέπει να αρχίσει γεωτρήσεις και οι Τούρκοι έχουν δηλώσει ότι θα αντιδράσουν.

Στις ΗΠΑ παρατηρείται μια παράξενη αδυναμία διαμόρφωσης εξωτερικής πολιτικής που να ανταποκρίνεται στα σύγχρονα δεδομένα. Υπάρχει μια εμμονή σε καταστάσεις που έχουν ξεπεραστεί. Δίνεται η εντύπωση πως η υπερδύναμη σύρεται στην περιοχή από τις επιθυμίες της Άγκυρας, η οποία έχει αλλάξει στρατόπεδο όχι λόγω δυσαρέσκειας προς την Ουάσινγκτον αλλά λόγω ψύχραιμης στάθμισης. Οι ΗΠΑ έκαναν το χατίρι της Τουρκίας στη Συρία, σε ό,τι αφορά τις αξιώσεις της Άγκυρας σχετικά με τους Κούρδους, στις περισσότερες των περιπτώσεων. Και όταν χτυπήθηκε ο τουρκικός στρατός κατά την εισβολή του στο Αφρίν από τους Κούρδους, δεν χτυπήθηκε από αμερικανικά όπλα αλλά από ρωσικά (καλάσνικοφ και RPG). Παρ’ όλα αυτά ο Ερντογάν κατηγορεί τις ΗΠΑ. Η σύγκλιση Ρωσίας-Τουρκίας δεν είναι ευκαιριακή. Δεν μπορεί να είναι και στρατηγική διότι τα συμφέροντα των δύο χωρών αποκλίνουν. Αλλά δεν θα είναι και προσωρινή.

Η Τουρκία εξαρτάται από τη Ρωσία, κυρίως ενεργειακά, και θα συνεχίσει να εξαρτάται και αν (και όταν) περάσει στην πυρηνική ενέργεια.

Αλλά το πλέον παράξενο είναι πόσο εύκολα μπορεί να επηρεαστεί η πολιτική των ΗΠΑ από πρόσωπα που έχουν καταλάβει θέσεις-κλειδιά και είναι ευεπίφορα στον τουρκικό χρηματισμό, διαδραματίζοντας το ρόλο τουρκικού λόμπι. Είναι να τρέμει κανείς στην ιδέα ότι μια τέτοια παγκόσμια δύναμη, όπως οι ΗΠΑ, διαμορφώνει την πολιτική της με κριτήρια σαν και αυτά. Η κατάθεση, δε, του νέου Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών στην Επιτροπή του Κογκρέσου, ήταν απογοητευτική. Κανένα στίγμα μιας νέας πολιτικής.

Η Ελλάδα θα βρεθεί στη ζώνη πυρός και στη Μέση Ανατολή αυτήν καθαυτή. Urbi et orbi η Ελλάδα διακηρύσσει πως ανήκει στο Δυτικό στρατόπεδο. Και καλά κάνει. Το Δυτικό στρατόπεδο, στο οποίο ηγούνται οι ΗΠΑ, έχει συγκεκριμένη πολιτική δέσμευση στην περιοχή η οποία βασίζεται στην υποστήριξη του Ισραήλ. Οι συμμαχίες που διαμορφώνει το Ισραήλ για την επιβίωσή του βασίζονται, εν μέρει, και στην τριμερή με την Ελλάδα και την Κύπρο. Θα λέγαμε τετραμερή, διότι σ’ αυτήν τη συνεργασία βρίσκεται και η Αίγυπτος μέσω της άλλης τριμερούς (Αθήνας, Λευκωσίας, Καΐρου) που συγκροτήθηκε για ευνόητους λόγους.

Ανατολικά, το Ισραήλ θα συνεργαστεί αναγκαστικά με τις δυνάμεις που αποκλίνουν από την επιρροή του τριγώνου Ρωσίας-Τουρκίας-Ιράν. Και στις δυνάμεις αυτές ανήκουν και οι Κούρδοι, η κρατική υπόσταση των οποίων είναι από τις εξελίξεις που βρίσκονται, ακόμη, στην αρχή τους.

Τέλος, η Ελλάδα βρίσκεται στη ζώνη πυρός και διότι είναι μια βαλκανική χώρα και τα Βαλκάνια θα τεθούν και αυτά στο τραπέζι των όποιων διαπραγματεύσεων διαμορφώσουν τη νέα τάξη πραγμάτων στο τρίγωνο Μέση Ανατολή, Βαλκάνια, Κεντρική Ασία.

Για τα Βαλκάνια παρατηρείται ένα έντονο αμερικανικό ενδιαφέρον το οποίο έγκυροι σχολιαστές αποδίδουν στην ανησυχία της Ουάσινγκτον για την επιρροή που αποκτούν στην περιοχή κυρίως η Ρωσία, αλλά και η Τουρκία και άλλες μουσουλμανικές χώρες.

Συνήθως οι προτάσεις των Αμερικανών αναλυτών καταλήγουν στην παροχή του δέλεαρ της ένταξης στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ για να κάνουν οι κυβερνήσεις των βαλκανικών κρατών θεσμικές μεταρρυθμίσεις, να εμβαθύνουν τη δημοκρατία και να περιορίσουν ζητήματα διαφθοράς και οργανωμένου εγκλήματος, στοιχεία που προκαλούν την κοινωνική δυσαρέσκεια πάνω στην οποία βρίσκει πρόσφορο έδαφος η ρωσική διείσδυση.

Αυτή η επιθυμία και προσπάθεια ΗΠΑ και ΕΕ θα φέρει σε δύσκολη θέση και την Ελλάδα. Προφανώς αυτός είναι και ο λόγος της εμμονής του Έλληνα ΥΠΕΞ να λύσει τα προβλήματα της χώρας με την Αλβανία και τα Σκόπια, αλλά τα στερεότυπα στις χώρες αυτές είναι τόσο διαμορφωμένα, που η προσπάθεια φαίνεται να οδηγείται σε αποτυχία.

Ας μην έχουμε ψευδαισθήσεις. Μπήκαμε σε μια πάρα πολύ δύσκολη περίοδο που οι δυνάμεις μας να την αντιμετωπίσουμε είναι περιορισμένες λόγω της οικονομικής κρίσης και των αποδομητικών στερεοτύπων που κυριάρχησαν στην ελληνική κοινωνία, και οι σύμμαχοί μας διάγουν και αυτοί περίοδο αναπροσαρμογής των πολιτικών τους.

pontos-news.gr