Αρχική Blog Σελίδα 2817

Σενάριο βωβού κινηματογράφου

Από
anixneuseis
-
1

 

Ανδρέας ΠετρουλάκηςΑνδρέας Πετρουλάκης9 ΜΑΪΟΥ 2018, 11:50 protagon.gr

Τελικά ήξεραν από το 2009 ότι η «Πυθία», το δήθεν σχέδιο δολοφονίας του Καραμανλή, ήταν κατασκευασμένο, αλλά δεν μίλησαν. Τώρα οφείλουν εξηγήσεις. Από τον βωβό πρώην πρωθυπουργό μην περιμένετε βέβαια να πει αν πίστευε ότι απειλήθηκε η ζωή του. Εδώ δεν μίλησε για άλλα που απείλησαν τη ζωή της χώρας

«Hξεις αφήξεις ουκ εν τω πολέμω θνήξεις». Ο χρησμός της Πυθίας ήταν το κόμμα, αν έμπαινε μετά το «αφήξεις» ήταν ευοίωνος, αν έμπαινε μετά το «ουκ», θανάσιμος. Ένα παρόμοιο κόμμα χάθηκε μέσα στους λαβυρίνθους της ΕΥΠ το 2009, όταν έγινε γνωστό το σχέδιο «Πυθία». Τώρα μαθαίνουμε ότι εξ αρχής είχε διαπιστωθεί από την Υπηρεσία Πληροφοριών ότι το σχέδιο ήταν κατασκευασμένο —η Πυθία είχε πει ότι ο Καραμανλής θα έφευγε ανενόχλητος για τη Ραφήνα, αφέθηκε όμως σκοπίμως να κυκλοφορεί η εκδοχή ότι κάποιοι θέλανε να τον φάνε λάχανο. Γιατί;

Σίγουρα υπήρξαν πρόσωπα της ΕΥΠ και πιθανώς της κυβέρνησης που ήξεραν την αλήθεια και δεν μίλησαν. Ποια ήταν αυτά; Ο Πρωθυπουργός και ο αρμόδιος υπουργός τι πληροφόρηση είχαν; Ποιον ωφελούσε η κατασκοπολογία και τα σενάρια Τζον Λε Καρέ που γέμισαν σεντόνια σε εφημερίδες, περιοδικά και βιβλία, και δημιούργησαν σκηνικό ηρωικής εξόδου ενός ηγέτη που απλώς έφευγε ως αποτυχημένος και μοιραίος; Γιατί κανείς δεν διέψευσε επισήμως αυτά τα αποκυήματα φαντασίας (τίνος;), που για πολλά χρόνια έπειθαν αρκετούς ότι μετά από δεκαετίες επανέκαμψαν στη χώρα μας σχέδια πολιτικής δολοφονίας, διότι είχαμε έναν ασυμβίβαστο πρωθυπουργό που έκανε αιρετική πολιτική και συγκρούστηκε με τα κατεστημένα διεθνή συμφέροντα; Εντάξει, οι περισσότεροι γελούσαν, πολλοί όμως είναι πάντα πρόθυμοι να πιστέψουν ότι ο κόσμος είναι φτιαγμένος από τα μανιχαϊστικά υλικά των καλών Ρώσων, κακών δυτικών και δουλοπρεπών ή ηρωικών ελλήνων πολιτικών.

Ετσι δημιουργήθηκε η αχλύ ενός μύθου. Ο Καραμανλής έφυγε γιατί ενόχλησε. Διότι αμφισβήτησε το παγκόσμιο status των δρόμων της ενέργειας, διότι δεν υπήρξε ο συνήθης βολικός εταίρος των Αμερικανών, διότι έκανε ανεξάρτητη εθνική πολιτική (αυτήν δηλαδή που κάνει κάθε έλληνας πολιτικός που προτιμά τους Ρώσους από τη Δύση). Ο Καραμανλής δεν έφευγε γιατί βούλιαξε την οικονομία με το πρωτοφανές δημοσιονομικό (κρυφό) έλλειμμα 15,6%, δεν έφευγε γιατί εκτόξευσε το χρέος σε δυσθεώρητα ύψη με 120 δισ. δάνεια σε πέντε χρόνια, δεν έφευγε γιατί προσλάμβανε δημοσίους υπαλλήλους σαν να μην υπάρχει αύριο, δεν έχανε πανηγυρικά με 10 μονάδες — αποχωρούσε ηρωικά σαν τον Βενιζέλο, με τις σφαίρες να τον περιμένουν στη γωνία. Και για αυτό το λόγο εχρίσθη εις το διηνεκές εθνική εφεδρεία.

Βοήθησε ασφαλώς και το γεγονός ότι στα χρόνια που ακολούθησαν την πτώση του άρχισε να αναδύεται με ορμή μια Ελλάδα ευεπίφορη στους μύθους, τη συνωμοσιολογία, το σύνδρομο καταδίωξης, τον κρατικισμό, τον αντιδυτικισμό και τη ρωσοφιλία, ένα ρεύμα που γιγάντωσε δύο κόμματα κρυφούς και φανερούς θαυμαστές του Καραμανλή. Το σενάριο του ασυμβίβαστου που έχασε γιατί συγκρούστηκε συντηρήθηκε από αυτό το κλίμα, και με τον καιρό έγινε το κλασικό αντιπαράδειγμα στους Κουίσλινγκ νεοφιλελεύθερους.

Τώρα όμως κάποιοι από τους βωβούς οφείλουν εξηγήσεις. Ποιοι γνώριζαν την αλήθεια για το κινηματογραφικό σχέδιο δολοφονίας και γιατί δεν φρόντισαν να αποκαταστήσουν εγκαίρως την αλήθεια; Για τον ίδιο τον πρώην Πρωθυπουργό, την παγκόσμια πρωτοτυπία βωβού βουλευτή, δεν τρέφει κανείς αυταπάτες ότι θα μας πει αν πίστευε ότι απειλήθηκε η ζωή του. Εδώ δεν μίλησε για άλλα που τον αφορούσαν, από τα οποία απειλήθηκε η ζωή της χώρας.

Σενάριο βωβού κινηματογράφου

Πού οδηγεί η απόσυρση των ΗΠΑ από τη συμφωνία με το Ιράν

Από
anixneuseis
-
0

 9 Μαΐου 2018 STRATFOR/ euro2day

Τα ερωτήματα που εγείρει η απόφαση του Ντ. Τραμπ να βγει από τη συμφωνία για τα πυρηνικά και να επαναφέρει τις κυρώσεις. Ο κρίσιμος ρόλος της Ευρωπαϊκής Ενωσης και οι τρεις στρατηγικές επιλογές της Τεχεράνης. Τι θα γίνει με τις εξαγωγές πετρελαίου.

Μετά από πολύμηνες απειλές, εικασίες και φήμες, ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόλαντ Τραμπ τελικά τράβηξε από την πρίζα την πυρηνική συμφωνία με το Ιράν. Στις 8 Μαΐου ανακοίνωσε την «απόσυρση» των ΗΠΑ από τη συμφωνία -που είναι γνωστή ως Κοινό Ολοκληρωμένο Σχέδιο Δράσης (ΚΟΣΔ)-, επικαλούμενος ανησυχίες πως η συμφωνία δεν είναι αρκετά ολοκληρωμένη και πως δεν βάζει στο στόχαστρο τις αποσταθεροποιητικές ενέργειες του Ιράν στην περιοχή. Η κίνηση αυτή αποτελεί μια σημαντική αντιστροφή της αμερικανικής πολιτικής στο Ιράν και εγείρει πολλά ερωτήματα για μια κατάσταση που θα απαιτήσει στενή παρακολούθηση τους επόμενους μήνες.

Επανέρχονται όλες οι κυρώσεις

Στην ανακοίνωσή του, ο κ. Τραμπ περιέγραψε ένα σχέδιο για την επαναφορά όλων των κύριων και δευτερευουσών κυρώσεων σε στρατηγικούς τομείς της ιρανικής οικονομίας -περιλαμβανομένων των ζωτικής σημασίας πετρελαϊκού και χρηματοοικονομικού τομέα- οι οποίες είχαν ανασταλεί.

Το σχέδιο περιλαμβάνει επίσης την επαναφορά ενός αριθμού ατόμων και οντοτήτων στη «μαύρη λίστα» (Specially Designated Nationals and Blocked Persons List). Ο κατάλογος αυτός τηρείται από το Γραφείο Ελέγχου Ξένων Περιουσιακών Στοιχείων του υπουργείου Οικονομικών, το οποίο δημοσιοποίησε οδηγίες στις οποίες σημειώνει πως οι κυρώσεις θα τεθούν σε ισχύ μετά από μια περίοδο 90 ή 180 ημερών και θα ξεκινήσουν είτε στις 6 Αυγούστου ή στις 4 Νοεμβρίου, αναλόγως της συγκεκριμένης κύρωσης. Στην ουσία, μέχρι τις 4 Νοεμβρίου οι ΗΠΑ θα επαναφέρουν όλες τις κυρώσεις που είχαν επιβάλει στο Ιράν πριν το ΚΟΣΔ.

Ωστόσο, δεν θα επανέλθει καμία από τις κυρώσεις που ήραν η Ευρωπαϊκή Ένωση ή το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ μετά την υπογραφή της πυρηνικής συμφωνίας.

Πιθανή αντίδραση από την Ευρωπαϊκή Ένωση

Η πυρηνική συμφωνία του Ιράν οδήγησε στην άρση των δευτερευουσών κυρώσεων που είχαν περιορίσει τη δραστηριοποίηση ξένων εταιρειών -περιλαμβανομένων ευρωπαϊκών και ασιατικών- στο Ιράν. Οι περισσότερες συναλλαγές μεταξύ αμερικανικών εταιρειών και του Ιράν, όμως, παρέμεναν παράνομες και περιορίζονταν από πρωτεύουσες κυρώσεις που δεν σχετίζονταν με το ΚΟΣΔ.

Ενώ η απόσυρση των ΗΠΑ από το ΚΟΣΔ ουσιαστικά βάζει τέλος στην πολυμερή συμφωνία, η Ευρωπαϊκή Ένωση σημείωσε αμέσως πως εξακολουθεί να θεωρεί τη συμφωνία κρίσιμης σημασίας για τη διασφάλιση της περιφερειακής και παγκόσμιας ασφάλειας και πως παραμένει προσηλωμένη στη συμφωνία -περιλαμβανομένων των προβλέψεων για ελαφρύνσεις από τις κυρώσεις για την Ισλαμική Δημοκρατία.

Οι Βρυξέλλες θα μπορούσαν να περάσουν νόμο που θα βοηθά τις ευρωπαϊκές επιχειρήσεις να έχουν επιχειρηματικές συναλλαγές με το Ιράν παρά τις αμερικανικές κυρώσεις και θα μπορούσαν επίσης να προσπαθήσουν να μπλοκάρουν την Ουάσινγκτον και να παραπέμψουν τις ΗΠΑ στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου.

Το Ιράν θα εξαρτηθεί σε πολύ μεγάλο βαθμό από τους Ευρωπαίους συμβαλλόμενους της συμφωνίας, για να συνεχίσει τις επιχειρηματικές δραστηριότητες, καθώς θα πρέπει να πλοηγηθεί σε ένα πολύ αυστηρότερο περιβάλλον κυρώσεων από τις ΗΠΑ, όμως η νομική αβεβαιότητα και ο κίνδυνος παραβίασης των αμερικανικών κυρώσεων θα αναγκάσει πολλές ευρωπαϊκές επιχειρήσεις να συμμορφωθούν με ορισμένες αμερικανικές κυρώσεις παρά την απόκρουση των Βρυξελλών.

Ερωτήματα για την πετρελαϊκή αγορά

Η επιτυχία των κυρώσεων θα εξαρτηθεί από το πόσο θα επηρεάσουν τις εξαγωγές πετρελαίου του Ιράν. Οι κυρώσεις που επηρεάζουν τις αγορές ιρανικού πετρελαίου θα τεθούν σε ισχύ στο τέλος της περιόδου των 180 ημερών, στις 4 Νοεμβρίου. Όποια χώρα θέλει να εξαιρεθεί, μπορεί να εξαιρεθεί, αρκεί οι αγορές πετρελαίου της από το Ιράν να είναι σημαντικά μειωμένες.

Τα υπουργεία Εξωτερικών και Οικονομίας των ΗΠΑ, μαζί με τον Διευθυντή Εθνικών Πληροφοριών, θα καθορίσουν αν η κάθε χώρα έχει μειώσει τις εισαγωγές ιρανικού πετρελαίου μέχρι το τέλος της περιόδου και θα συνυπολογίσουν τον τερματισμό συμβολαίων, τον χαμηλότερο όγκο και την όποια μείωση ποσοστού στην απόφασή τους.

Με βάση την πολιτική της αμερικανικής κυβέρνησης υπό τον πρώην πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα, το όριο αποκοπής που απαιτούνταν για εξαίρεση από τις κυρώσεις, ήταν μια μείωση της τάξης του 18-20%. Με το Ιράν να εξάγει περίπου 2,5 εκατ. βαρέλια ημερησίως, αυτό αντιστοιχεί σε μείωση περίπου 500.000 βαρελιών ημερησίως αν οι κυρώσεις είναι αποτελεσματικές, πολύ μικρότερη από τη μείωση κατά 1 εκατ. βαρέλια ημερησίως που είχαν σημειώσει οι εξαγωγές του Ιράν το 2012 λόγω των κυρώσεων.

Ωστόσο, αυτή τη φορά η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν θα εφαρμόσει πλήρες εμπάργκο στις εισαγωγές από το Ιράν, που και μόνον αυτό είχε οδηγήσει σε μείωση κατά 600.000 βαρέλια ημερησίως. Μια μείωση κατά 1 εκατ. βαρέλια ημερησίως είναι απίθανη, αν η Τεχεράνη παραμείνει συμβαλλόμενη στη συμφωνία και δεν ενισχύσει το πυρηνικό της πρόγραμμα. Σε κάθε περίπτωση, το Συμβούλιο Συνεργασίας του Κόλπου και η Ρωσία έχουν επαρκή επιπλέον δυναμικότητα, προκειμένου να αντισταθμίσουν την όποια μείωση των ιρανικών πετρελαϊκών εξαγωγών.

Οι επιλογές για την αντίδραση του Ιράν

Ο πρόεδρος του Ιράν κ. Χασάν Ρουχανί δήλωσε πως η χώρα του θεωρεί το ΚΟΣΔ μια συμφωνία μεταξύ του Ιράν και πέντε άλλων χωρών -της Κίνας, της Γαλλίας, της Γερμανίας, της Ρωσίας και του Ηνωμένο Βασίλειου- και πως έχει διατάξει τον υπουργό Εξωτερικών κ. Τζαβάντ Ζαρίφ να πραγματοποιήσει συνομιλίες με τις χώρες αυτές ώστε να εξευρεθούν τρόποι συνέχισης της συμφωνίας. Αν όμως αποτύχουν οι συζητήσεις αυτές, τότε ο κ. Ρουχανί είπε πως ο Οργανισμός Ατομικής Ενέργειας του Ιράν θα πρέπει να είναι έτοιμος να ξεκινήσει την αύξηση των επιπέδων εμπλουτισμού ουρανίου του Ιράν.

Καθώς οι ΗΠΑ δεν είναι πλέον συμβαλλόμενες στη συμφωνία, το να τεθεί το ζήτημα στην κοινή επιτροπή του ΚΟΣΔ είναι μια άσκοπη στρατηγική. Πέραν των συζητήσεων με την Ευρωπαϊκή Ένωση, το Ιράν γενικά έχει τρεις στρατηγικές: περιλαμβάνουν την άμεση απόσυρση από το ΚΟΣΔ και την επανέναρξη μέρους του πυρηνικού του προγράμματος, την απόσυρση του επιπλέον πρωτοκόλλου που δίνει στους επιθεωρητές της Διεθνούς Υπηρεσίας Ατομικής Ενέργειας ευκολότερη πρόσβαση στις πυρηνικές εγκαταστάσεις του και την απόσυρση από τη Συνθήκη Μη Διάδοσης των Πυρηνικών.

Κατά το παρελθόν, το Ιράν έχει απειλήσει να χρησιμοποιήσει αυτές τις επιλογές, ωστόσο αυτό θα σήμαινε μια σοβαρή κλιμάκωση για την Τεχεράνη, διότι μπορεί να βλάψουν ανεπανόρθωτα τη σχέση της με την Ευρωπαϊκή Ένωση και να οδηγήσουν το μπλοκ να ευθυγραμμιστεί με τις ΗΠΑ στην επιβολή οικονομικών μέτρων. Ως εκ τούτου, το Ιράν είναι πιθανότερο να εξαντλήσει πρώτα τις διπλωματικές επιλογές, ελπίζοντας να βρει διεθνή στήριξη προκειμένου να αντικρούσει τις ΗΠΑ, προτού ακολουθήσει όντως αυτόν τον δρόμο. Αν όμως οι διαπραγματεύσεις αποτύχουν, τότε το Ιράν ίσως να μην έχει άλλη επιλογή από το να αντιδράσει εντονότερα.

Ο κίνδυνος για την οικονομία του Ιράν

Η ανακοίνωση Τραμπ ήγειρε πολλά ερωτήματα αναφορικά με την οικονομία του Ιράν. Τέτοιες προκλήσεις δεν είναι καινούριες, ενώ μάλιστα πέρυσι είχαν συμβάλει στην πρόκληση των διαδηλώσεων στη χώρα. Η Ισλαμική Δημοκρατία από καιρό δυσκολεύεται να δημιουργήσει θέσεις εργασίας για τους νέους της.

Πολλοί Ιρανοί διαμαρτύρονται πως το ΚΟΣΔ απέτυχε να δώσει στη χώρα απτά οικονομικά οφέλη. Το ιρανικό ριάλ έπεσε από τις 36.000 ριάλ/δολάριο ΗΠΑ τον Σεπτέμβριο του 2017 στις 60.000 τον Απρίλιο, λόγω των εικασιών πως οι ΗΠΑ ίσως επαναφέρουν τις κυρώσεις. Αν και η Κεντρική Τράπεζα του Ιράν ανάγκασε τους traders συναλλάγματος να εφαρμόσουν την επίσημη ισοτιμία των 42.000 ριάλ/δολάριο ΗΠΑ, ωστόσο η ισοτιμία στη μαύρη αγορά βυθίστηκε στις 70.000 ριάλ. Η μεταβλητότητα της συναλλαγματικής ισοτιμίας, η αύξηση των τιμών του ψωμιού και του κοτόπουλου και οι περαιτέρω διαδηλώσεις θα αποτελέσουν κρίσιμους δείκτες για τις επιπτώσεις των κυρώσεων.

Για να αντιμετωπίσει τον Τραμπ, το Ιράν θα δώσει έμφαση στη στρατηγική της οικονομικής αντίστασής του, που περιλαμβάνει λιγότερη εξάρτηση από εισαγωγές και καλύτερες σχέσεις με άλλες χώρες που είναι πρόθυμες να ρισκάρουν την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αυτές οι κινήσεις θα αυξήσουν τις ευκαιρίες για τις εγχώριες βαριές βιομηχανίες του Ιράν, όμως είναι αβέβαιο ποιες επιπτώσεις θα έχουν στην οικονομική επίθεση του Ιράν κατά του Σώματος της Ισλαμικής Επαναστατικής Φρουράς. Η κυβέρνηση θα προσπαθήσει επίσης να μετριάσει τις κυρώσεις, περιορίζοντας τους οικονομικούς δεσμούς με περιοχές που είναι πιθανό να υποκύψουν στις αμερικανικές πιέσεις ή κάνοντας κινήσεις προσέγγισης πιο φιλικών εταίρων όπως η Κίνα, η Ρωσία, το Κατάρ και η Ινδία.

http://www.euro2day.gr/specials/topics/article/1612536/h-epomenh-hmera-meta-thn-aposyrsh-hpa-apo-th-symfo.html

«Η απουσία εναλλακτικής πολιτικής επιβάλλει στον Macron ακόμη μεγαλύτερες ευθύνες».

Από
anixneuseis
-
0

Άρθρο γνώμης του αρθρογράφου της εφημερίδας Le Monde, Gerard Courtois, αναφορικά με τον ένα χρόνο της προεδρίας Macron και την ανυπαρξία εναλλακτικής πολιτικής πρότασης στη Γαλλία 

 Στην ηλεκτρονική σελίδα της εφημερίδας Le Mondeφιλοξενείται άρθρο του γνωστού δημοσιογράφου Gerard Courtois, με τίτλο: «Η απουσία εναλλακτικής πολιτικής επιβάλλει στον Macron ακόμη μεγαλύτερες ευθύνες». Αναφέρεται:

«There is no alternative». Ένα χρόνο μετά, δεν έχει αναπτυχθεί καμία πειστική εναλλακτική πολιτική. 

Πριν από ένα χρόνο, και αυτές είναι οι λέξεις που χρησιμοποίησε ο ίδιος, ο Emmanuel Macronμπήκε στο Elysée «κάνοντας διάρρηξη». Είναι αλήθεια ότι αυτή η πολιτική «διάρρηξη» ήταν εντυπωσιακή: αφού λεηλάτησε σοσιαλιστές και κεντρώους στον πρώτο γύρο, συνέχισε με την Δεξιά, στον δεύτερο. Στις 7 Μαΐου 2017 βρέθηκε να τον στηρίζουν δύο στους τρεις ψηφοφόρους, μη έχοντας άλλη επιλογή αν ήθελαν να εμποδίσουν την άνοδο της Marine Le Pen. «There is no Alternative» (ΤΙΝΑ) είπαν σε άπταιστα Αγγλικά. 

 H νίκη αυτή βέβαια, θα μπορούσε απλώς να οφείλεται στις συναστρίες. Ένα χρόνο αργότερα, αυτό είναι πια ένα διαρθρωτικό δεδομένο αυτής της ασυνήθιστης θητείας: Ο υποψήφιος της «μη ύπαρξης άλλης εναλλακτικής» έγινε ο Πρόεδρος της «μη ύπαρξης άλλης εναλλακτικής». Ακόμη δεν έχει αναπτυχθεί καμία πειστική εναλλακτική πολιτική απέναντί του. 

 Για να καταλάβουμε αρκεί να διαβάσουμε την καυστική απάντηση των Γάλλων στην ερώτηση που τέθηκε στη δημοσκόπηση της Ipsos στη LeMonde: «Για καθεμία από τις παρακάτω προσωπικότητες, θεωρείτε, αν είχε εκλεγεί στη θέση του ΠτΔ, θα τα είχε πάει καλύτερα, λιγότερο καλά ή ούτε καλύτερα ούτε χειρότερα από τον Emmanuel Macron;». Το 14% εκτιμά ότι ο Jean-LucMélenchon ή η Marine Le Penθα τα είχαν καταφέρει καλύτερα (σε αντίθεση με το 57% και 60%, αντίστοιχα, που κρίνουν ότι θα τα είχαν πάει χειρότερα). Μόνο το 8% θεωρεί ότι ο επικεφαλής των Ρεπουμπλικάνων Laurent Wauquiez θα ήταν καλύτερος πρόεδρος, ενώ το ποσοστό είναι μόλις 4% για τον OlivierFaure. 

Έτσι, ούτε οι ηγέτες της Ανυπότακτης Γαλλίας, ούτε του Εθνικού Μετώπου, και ακόμα λιγότερο των Ρεπουμπλικάνων ή των Σοσιαλιστικού Κόμματος, εμφανίζονται, προς το παρόν, ως απειλητικοί αντίπαλοι. Αυτό βέβαια δεν τους εμποδίζει να κατακρίνουν τις δράσεις της κυβέρνησης, να φέρονται κατά των μεταρρυθμίσεων ή να κάνουν τις «γιορτές αλά Macron». Ωστόσο, ελλείψει ισχυρών εναλλακτικών πολιτικών, αυτές οι αποσπασματικές και μηχανικές αντιδράσεις, αντί να αποσταθεροποιούν, έχουν την τάση να ενισχύουν τη θέση του Macron στο κέντρο της σκακιέρας. 

Θα έλεγε κανείς, έχοντας και την εμπειρία της πορείας του ίδιου του Emmanuel Macron, ότι υπάρχει χρόνος, έως το 2022, για να αναδειχτούν αντίπαλες πολιτικές δυνάμεις. Θα πρέπει ωστόσο, οι δυνάμεις της αντιπολίτευσης να βγουν από τις αντιφάσεις, στις οποίες έχουν παγιδευτεί. 

Αυτή είναι, προφανώς, η περίπτωση του Σοσιαλιστικού Κόμματος, το οποίο παραμένει παγιδευμένο μεταξύ της προεδρικής πλειοψηφίας και της Ανυπότακτης Γαλλίας, οι οποίες εργάζονται μαζί για να το διατηρήσουν σε κώμα. Μέχρι στιγμής, η εκλογή του OlivierFaure δεν έχει αλλάξει τίποτα. Ο νέος Γραμματέας παραμένει ιδιαίτερα αθόρυβος, τη στιγμή που ο F. Hollande του κλέβει την παράσταση: η επιτυχία του βιβλίου του Les Leçons du pouvoir, δίνει στον πρώην πρόεδρο τη δυνατότητα να περάσει το προφίλ του έμπειρου ηγέτη, ενός πεπεισμένου σοσιαλδημοκράτη. Όσον αφορά τον πρώην υποψήφιο των Σοσιαλιστών στις προεδρικές, Benoît Hamon, είτε το θέλει, είτε όχι, παραμένει δορυφόρος της Ριζοσπαστικής Αριστεράς του Jean-Luc Mélenchon.

Η κατάσταση δεν είναι πολύ καλύτερη στους Ρεπουμπλικάνους. Ο Πρόεδρός τους, Laurent Wauquiez, εξαπολύει μάταια τα βέλη του εναντίον του Emmanuel Macron. H Δεξιά δεν έχει βρει ακόμη τον τρόπο να βγει από το στρατηγικό της αδιέξοδο. Αντιθέτως, οι μισοί από τους ψηφοφόρους της εγκρίνουν την οικονομική πολιτική της κυβέρνησης και θεωρούν ότι «ο Emmanuel Macron κάνει όσα δεν τόλμησε να κάνει η Δεξιά». Οι υπόλοιποι ψηφοφόροι θεωρούν δε, ότι η Marine LePen είναι πιο πειστική σε θέματα που σχετίζονται με την καταπολέμηση της μετανάστευσης. Και ακόμη χειρότερα, πληθαίνουν οι φωνές που ζητούν να ξεπεραστούν οι παλιοί εξοστρακισμοί σε σχέση με το Εθνικό Μέτωπο και τους επιγόνους του. 

Τέλος, ούτε η Ανυπότακτη Γαλλία, ούτε το Εθνικό Μέτωπο έχουν καταφέρει να βρουν τις ισορροπίες τους και είναι καταδικασμένα σε ένα ανταγωνισμό μεταξύ τους, προκειμένου κάθε φορά να κινητοποιούν την ανησυχία και το θυμό μιας ολόκληρης χώρας. 

Ο Jean-Luc Mélenchon επικεντρώνεται στο πεδίο των κοινωνικών αγώνων, ενώ η Marine Le Pen προετοιμάζεται για το ευρωπαϊκό πεδίο, ενόψει και των ευρωεκλογών του 2019. Αλλά, εξαιτίας αυτού λαϊκίστικου ανταγωνισμού τους, έχουν χάσει και οι δύο την ελάχιστη αξιοπιστία που κατάφεραν να εξασφαλίσουν κατά τη διάρκεια της προεκλογικής τους εκστρατείας. 

Εν ολίγοις, εκτός κι αν οι δυνάμεις της Αριστεράς ή της Δεξιάς αποφασίσουν να συνεργαστούν, ο πρόεδρος «της μη ύπαρξης εναλλακτικής πολιτικής» μπορεί να συνεχίσει, χωρίς σκοτούρες, την πορεία του. 

Αυτή όμως, η έλλειψη εναλλακτικής επιβάλλει στον Emmanuel Macron ευθύνες ακόμη μεγαλύτερες. Η πρώτη πρόκληση είναι να μην μπει στον πειρασμό να νομίσει ότι έχει το πεδίο ελεύθερο και ότι μπορεί να κυβερνήσει κατά βούληση. Η δεύτερη μεγάλη ευθύνη του είναι να αποδείξει ότι η πολιτική του είναι πράγματι σε θέση να βελτιώσει τα πράγματα, όπως το έχει υποσχεθεί στους Γάλλους. Όλα αυτά μένουν να αποδειχτούν. 

 

Τα γερμανικά τανκς

Από
anixneuseis
-
0

Γ. Παπαδόπουλος- Τετράδης Τετάρτη 09 Μαΐου 2018 liberal.gr

Όποιος νομίζει ακόμα ότι η Γερμανία είναι μια ευρωπαϊκή χώρα που ενδιαφέρεται πρωτίστως για την ασφάλεια και την ευημερία της Ευρώπης, μπορεί να ξυπνήσει. Η επιβεβαίωση ότι συγκατασκευάζει 6 υποβρύχια για την Τουρκία με την Άγκυρα και μια ακόμα έκθεση για τα 280 δις που έχει κερδίσει από τα μέτρα που επέβαλε και στην Ελλάδα αρκούν για να συνέλθουν οι αιθεροβάμονες.

Η είδηση για τα 6 υποβρύχια που κατασκευάζονται στη Γερμανία και συναρμολογούνται στην Τουρκία βγήκε από ερώτηση του αριστερού κόμματος Die Linke και την αντίστοιχη απάντηση της γερμανικής κυβέρνησης. Η οποία επιβεβαίωσε ότι τα υποβρύχια τελευταίας γενιάς έχουν αρχίσει να κατασκευάζονται το 2015 και θα παραδοθούν σταδιακά μέχρι το 2025, ανατρέποντας την ισορροπία δυνάμεων στο Αιγαίο σε βάρος της Ελλάδας, όπως δήλωσε το αριστερό γερμανικό κόμμα.

Τα υποβρύχια είναι ίδιου τύπου με το ελληνικό Παπανικολής, με πιθανότητα να είναι πιο σύγχρονα σε ηλεκτρονικό εξοπλισμό και πυραύλους. Τίποτε από αυτά τα δύο δεν είναι ακόμα φερέγγυα γνωστό. Το βέβαιο είναι ότι μετά την παράδοσή τους η Ελλάδα θα έχει 11 παλιάς και νέα γενιάς, ενώ η Τουρκία 12, από τα οποία 6 σύγχρονα.

Η αναπληρωτής κοινοβουλευτική εκπρόσωπος του Die Linke Σεβίμ Ντάγκντελεν δήλωσε ότι «τα εξαγόμενα από τη Γερμανία πολεμικά όπλα, τα οποία συναρμολογούνται στην Τουρκία υπό τη μορφή καταδιωκτικών υποβρυχίων, είναι απολύτως ενδεδειγμένα για την τουρκική επιθετική πολιτική στη Μεσόγειο»! Και συμπλήρωσε ότι αυτό γίνεται ακόμα πιο επικίνδυνο με τη μεταφορά τεχνολογίας στην Τουρκία.

Όταν μιλάμε για επιθετική πολιτική της Τουρκίας στη Μεσόγειο επικεντρώνουμε στους δύο μοναδικούς θαλάσσιους στόχους της Τουρκίας στη Μεσόγειο: Την Κύπρο και την Ελλάδα. Η Τουρκία συνορεύει με μια αποδυναμωμένη και μη ναυτική Συρία στο νότο. Αυτό είναι όλο. Στη Μαύρη θάλασσα, με τη Γεωργία και βλέπει από κάτω τη Ρωσία και το στόλο της Οδυσσού.

Έτσι, η Γερμανία, από τη μία πλευρά εναντιώνεται στη ρητορική του Έρντοαν και τον αποθαρρύνει να εξαγάγει αυτή τη ρητορική στη Γερμανία, μέσω των προεκλογικών του συγκεντρώσεων, αλλά από την άλλη τον ενθαρρύνει στην εδραίωση της δικτατορίας του και στην αύξηση της επιθετικότητάς του σε βάρος των γειτόνων του και μελών της ΕΕ και του ευρώ, ενισχύοντάς τον οικονομικά και εξοπλιστικά.

Οικονομικά, με εκατομμύρια ευρώ σε έργα τουριστικής υποδομής σε όλο το μήκος των Μικρασιατικών παραλίων από γερμανικών συμφερόντων ομίλους και σε ηλεκτρονική και στρατιωτική τεχνογνωσία σε πλήθος τομέων της οικονομίας. Στρατιωτικά, με την προμήθεια αρμάτων μάχης Λέοπαρντ, με τον εξοπλισμό τους, βαρύ και ελαφρύ εξοπλισμό για στρατό, ναυτικό αεροπορία, καθώς και με την προμήθεια των καταδρομικών υποβρυχίων.

Ήδη, μετά από τη χρήση Λέοπαρντ για την εισβολή στη Συρία και εναντίον των Κούρδων, το Βερολίνο σε μια απολύτως υποκριτική κίνηση ο υπουργός εξωτερικών Γκάμπριελ απέσυρε την … προσφορά για αναβάθμισή αυτών των αρμάτων μάχης!

Θυμίζουμε ότι η Τουρκία είναι ο βραχίονας της Γερμανίας στην Ανατολή ήδη από τα μέσα του 19ου αιώνα, την εξοπλίζει διαρκώς, εκπαιδεύει το στρατό της και την κρατάει σε αόρατη συμμαχία, που επιβεβαιώθηκε έμπρακτα από τη φιλογερμανική στάση της Τουρκίας και στους δύο Παγκόσμιους πολέμους.

Η Ελλάδα έχει πικρή πείρα της γερμανικής στρατιωτικής βοήθειας στην Τουρκία και στον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1896 και στους δύο Βαλκανικούς και στον Πρώτο Παγκόσμιο και στη Μικρασιατική καταστροφή. Όταν όχι μόνο εξοπλισμός, αλλά Γερμανοί αξιωματικοί και εμπειρογνώμονες υπηρετούσαν στα τουρκικά στρατεύματα.

Η Γερμανία δεν μπορεί σήμερα να επικαλεστεί ότι δεν ξέρει την τουρκική επιθετικότητα στο Αιγαίο σε βάρος της Ελλάδας. Μιας υποτιθέμενης συμμάχου και εταίρου χώρας στην Ευρώπη και στο ΝΑΤΟ. Ούτε μπορεί να επικαλεστεί ότι δεν ξέρει πως η χώρα κυβερνιέται από έναν φανατικό ισλαμιστή δικτάτορα, αντίθετο σε κάθε τι ευρωπαϊκό.

 Η Γερμανία δεν μπορεί να επικαλεστεί σήμερα ότι δεν άκουσε τις δηλώσεις του Έρντοαν, που ακόμα και χτες δήλωσε ότι είναι στο χέρι του να αφήσει πάνω από 50.000 πρόσφυγες να πλημμυρίζουν την Ελλάδα και την Ευρώπη κάθε μήνα. Ομολογώντας ότι χρησιμοποιεί και εμπορεύεται ανθρώπους για τη βρώμικη πολιτική του. Η Δύση βομβάρδισε τον Σαντάμ, τον Μιλόσεβιτς, τον Καντάφι και τον Άσσαντ με πολύ ελαφρύτερες αιτιάσεις. Και εδώ δεν μιλάμε για αιτιάσεις. Μιλάμε για πραγματικότητες.

Η Γερμανία, από τη μία πλευρά καμώνεται ότι βοηθάει στην αποτροπή ανεξέλεγκτου προσφυγικού κύματος από την Τουρκία στην Ελλάδα. Ενώ στην πραγματικότητα ενδιαφέρεται μόνο να μη φτάσουν οι πρόσφυγες στη χώρα της. Ταυτόχρονα, δεν ασκεί καμιά πίεση στις όμορες συγγενείς χώρες της που κλείνουν τα σύνορά τους και ουσιαστικά εγκλωβίζουν τους πρόσφυγες στην Ελλάδα.

Ξέρει, όμως, το Βερολίνο να κουνάει δασκαλίστικα το δαχτυλάκι στην Ελλάδα και για τους πρόσφυγες και για την «ένταση στο Αιγαίο»! Εξοπλίζοντας και αποθρασύνοντας την Τουρκία. Αδιαφορώντας για Έλληνες και πρόσφυγες, με ένα και μοναδικό ενδιαφέρον: Την τσέπη του γερμανικού κράτους.

Σύμφωνα με το Ινστιτούτο Οικονομικής Έρευνας CER και τον Γερμανό Οικονομολόγο Βλαντίμιρο Γκιάτσε, από τη λιτότητα στο Νότο η Γερμανία εξασφάλισε τόκους από κρατικά ομόλογα ύψους 280 δις ευρώ, η Γαλλία 230 δις και η Ιταλία 140 δις. Όσο τα ομόλογα του Νότου μετατρέπονταν σε σκουπίδια τόσο τα ομόλογα της Γερμανίας συγκέντρωναν τις αποταμιεύσεις του Νότου και των άλλων χωρών ως «ασφαλές καταφύγιο». Όσο η Γερμανία φώναζε ότι αυτή είναι η υγεία και οι άλλοι η αρρώστια, τόσο τα λεφτά συσσωρεύονταν εκεί.

Το σημαντικότερο: Τα κέρδη αυτά της Γερμανίας δεν τα έχει δει ακόμα ο Γερμανός πολίτης. Που εξακολουθεί να υφίσταται την πολιτική του μισθολογικού αποπληθωρισμού.

Όποιος νομίζει ότι τα κράτη αλλάζουν νοοτροπία σε λίγες γενιές δεν έχουν παρά να δουν γύρω τους. Και να στήσουν αυτί. Θ’ ακούσουν από βορειοδυτικά, μαζί με τους ήχους των γερμανικών εργοστασίων όπλων να αντηχεί ένα Deutschland
uber alles. Το Τέταρτο Ράιχ είναι εδώ. Και τα τανκς του είναι σήμερα οικονομικά..

Γ. Παπαδόπουλος- Τετράδης

The “Game” Israel and Iran Must Play in Syria

Από
anixneuseis
-
0

By May 8, 2018

Iranian drone over Israeli territory, screenshot from video via Israel Defense Forces
 BESA Center Perspectives Paper No. 825, May 8, 2018

EXECUTIVE SUMMARY: Israel has neither the power nor the motivation to significantly influence the outcome of the war for control of all the pieces of Syria. Israel’s objective in Syria is to prevent Iran from building military facilities there that increase its ability to attack Israel. The only way Israel can achieve this is by destroying any such facilities that Iran builds, or by convincing Iran not to build any threatening facility out of fear that Israel will destroy it.  

There is little Israel could do to affect the outcome of the struggle for control of Syria and its component parts. Jerusalem does not have any strong preferences among the likely alternative outcomes, all of which are bad for Israel. (For humanitarian reasons Israel would like the bloody attacks on civilians to stop, but Israel’s security benefits so long as its enemies are fighting with each other.[1])

Jerusalem’s main practical interests in Syria are to prevent construction of military facilities there that would increase Iran’s ability to attack Israel, and to prevent Iran from controlling territory near the Golan Heights.

Israel has made political efforts to protect its interests in Syria, but there is not much possibility that such efforts can succeed. Even if for some reason an outside party such as Russia induced Iran to agree not to build a base that threatened Israel, Iran cannot be counted on to keep such an agreement, and no one else would feel strongly enough to insist that Iran live up to it. Iran cares more about this issue than anyone else except Israel.

So Israel itself has to try to prevent Iran from gaining new abilities to threaten it from Syria. It can’t do this through diplomatic demands or other forms of negotiation with Iran. But Israel can prevent Iran from having new military facilities in Syria – such as bases or factories – by bombing any such facilities that Iran builds so they become unusable.

This strategic “game” is understood by both Israel and Iran. For now, neither side wants a war, but each is willing to take action that might risk war. They will both be careful, but neither is likely to be passive. The “game” has more complexities and nuances than presented here.

The first level of complexity is that both sides make threats that are broader than what they are willing to carry out. Tehran threatens to attack Israel if it bombs Iranian bases in Syria, while Jerusalem says it will not “accept” Iranian assets that threaten Israel anywhere in Syria. Each side tries to get other parties to step in to stop its enemy in order to prevent a new war.

Each side understands that its enemy’s threats are exaggerated, but neither is certain what the other will actually do. Iran started already by building a small base in southern Syria from which it launched a drone to deliver a small bomb to northern Israel. By destroying the Iranian facilities at that base, Israel demonstrated the will and ability to prevent Iran from basing forces so close to Israel. Iran learned it would have to keep a bigger distance or risk a humiliating military blow.

Both sides had to pay a price for this teaching/learning experience. Iran lost whatever it had invested in building the base. More importantly, it suffered the embarrassment of being attacked without the ability to make a sufficient response – that is, some of its threats were exposed as empty. While Israel achieved its immediate goal, it too had prices to pay. Any military attack involves costs and risks, even if the dangers that are risked don’t happen. And while there are there political benefits to using military power successfully, there are also political costs.

Iran now needs to know if it can safely build a facility further from the border with Israel. How much further? Israel won’t draw a precise line because a degree of uncertainty can work in its favor. Just exactly how far Israel will go in excluding Iranian facilities depends on all kinds of details and political considerations. The only way Iran can determine Jerusalem’s limits is to build something and see whether Israel destroys it. But if it does cross an Israeli red line, Iran will suffer losses like those from the Israeli destruction of their drone-launching base last month.

Iranian leaders care much more about who controls Syria than about building bases in Syria that threaten Israel, and they don’t seem to want to have a war with Israel at this time. So for now, Israel can probably prevent Iran from building military facilities in Syria that it finds unacceptably threatening, contributing to the peace and security of the region. This capability hinges on Tehran’s continuing to believe that Jerusalem can and will use military strikes to prevent Syria from becoming a base for Iranian attacks against Israel.

When the question of control over all the pieces of what was Syria is finally settled – which will probably take at least another several years – Iran may give more emphasis to their goal of being able to use Syria as another base for attacking Israel. It may be less concerned at that point with avoiding war with Israel, especially if it has nuclear weapons by then. If that happens, Israel will have less ability to limit Tehran’s building of military facilities in Syria, though that will also depend to an extent on the nature of the new regime or regimes in Syria.

It is also entirely possible that by the time the war in Syria is settled, there will be a new regime ruling Iran. That would end the “game” described here and greatly reduce many other problems now troubling the region.

View PDF

Mr. Singer, a founder and senior fellow of the Hudson Institute, is a senior fellow at the Begin-Sadat Center for Strategic Studies at Bar-Ilan University in Israel.

BESA Center Perspectives Papers are published through the generosity of the Greg Rosshandler Family

[1] Any democracy’s ability to influence the outcome is limited by what could be called “the Sabra and Shatilla problem”; that is, a lack of local allies who can be trusted to refrain from massacres and ethnic cleansing.

Dr. Max Singer
Dr. Max Singer
Dr. Max Singer, a senior research associate at the Begin-Sadat Center for Strategic Studies, is a founder of the Hudson Institute. He specializes in US defense policy, US-Israel relations, and long-term strategic planning. Email: [email protected]

Why Trump pulled out of the Iran deal, and what could happen next

Από
anixneuseis
-
0

Jonathan Schanzer
8 May 2018 – New York Daily News

President Trump has killed the 2015 Iran nuclear deal, also known as the Joint Comprehensive Plan of Action.

If there was a way to fix the deep flaws of the deal, that probably would have been optimal. Such a revision would have ideally addressed the core flaws that President Obama and the other original negotiators failed to tackle, including the lack of intrusive inspections, Iran’s missile program, expiring terms of the deal, and more.

Trump and his three transatlantic European partners (UK, France and Germany) have labored to reach common ground on these issues. But it never seemed likely that the two sides would bridge the gap.

The Europeans were looking to avoid renewed confrontation with the regime in Iran and also cash in on the deal by way of investment there. For his part, Trump wanted to address the fatal flaws of what he saw as a travesty in American diplomacy, but also to isolate Tehran for a long list of malign non-nuclear behaviors — such as supporting terrorist groups, backing the Assad regime in Syria, human rights violations at home, and more.

In other words, the talks were doomed from the start.

With no path toward compromise, Trump followed his instincts. And his instincts were to kill the deal. Once he made his decision, there were no viable half-measures on sanctions. Re-imposing some but not all of the tough financial strictures would muddle the message and make for messy compliance among our allies and adversaries, alike.

The roll-out of U.S. punitive measures figures to be chaotic enough as it is, given the depleted ranks at the State Department, not to mention the complex rules and regulations that the Treasury Department will be required to spell out to central banks and financial institutions around the world.

So, if Trump was going to scrap the deal, it was better for him to return to the sanctions regime we had prior to the deal instead of trying to create an entirely new system that would sow confusion.

It’s back to the future for U.S. sanctions now. Our old restrictions, including a mandatory reduction in purchases of Iranian oil, will be re-imposed over the course of the next six months. This will allow for the international community to prepare for the renewed isolation of Iran.

As for what actually happens after that, it is anyone’s guess. Iran could stay in the deal with the remaining parties, or it could respond by further destabilizing the Middle East; reports at the time of Trump’s announcement suggested that Iran was possibly preparing for strikes against Israel. The Europeans could fall in behind Trump, or they could refuse to comply with U.S. sanctions.

For the United States, the path should be clear. If we are to reinstate financial and diplomatic pressure on the regime in Tehran, that pressure must be overwhelming. It must impose so much economic pain that Iran permanently quits it quest for nuclear weapons while also terminating the malign activities that have terrorized the Middle East since the Islamic revolution in 1979.

The toughest opponents of the Iranian regime would like to see the sanctions precipitate the collapse of the Islamic Republic. The recent unrest on the streets of Iran, inextricably linked to the regime’s mismanagement of the economy, suggests that such as a goal is not impossible.

Still others would like to see the pressure bring the Iranians and our international partners back to the negotiating table. In other words, even though Trump has scrapped the 2015 deal, his move on Tuesday could prompt enough panic among the stakeholders that they agree to negotiate a new deal that finally addresses the issues that the JCPOA did not.

The worst outcome would be a squandered opportunity. Trump has done something that even the fiercest critics of the Iran deal never thought possible. Let us hope that he has not done this merely to prove a point about the mistakes of his predecessor. This is an opportunity to correct them.

Jonathan Schanzer, a former terrorism-finance analyst for the US Department of the Treasury, is senior vice president at Foundation for Defense of Democracies. Follow Jonathan on Twitter @JSchanzer.

Follow the Foundation for Defense of Democracies on Twitter @FDD. FDD is a Washington-based nonpartisan research institute focusing on national security and foreign policy.

Η επίθεση του Τραμπ στο Ιράν και οι συμμαχίες του Νετανιάχου με την Κύπρο και την Ελλάδα

Από
anixneuseis
-
3

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ

Cypriot President Nicos Anastasiades (C), Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu and Greek Prime Minister Alexis Tsipras talk during a meeting the Presidential Palace in Nicosia, Cyprus, 08 May 2018. Cyprus, Greece and Israel are holding a tripartite economic relations meeting on energy in Nicosia aimed at establishing greater cooperation in the eastern Mediterranean. EPA, YIANNIS KOURTOGLOU / POOL

Μερικές φορές, κάποια πράγματα και καταστάσεις, μπορεί να συμβαίνουν χιλιάδες μίλια μακριά, αλλά να συνδέονται μεταξύ τους και να επηρεάζουν τις ζωές των ανθρώπων. Χθες το απόγευμα (ώρα ανατολικής ακτής), στην Ουάσιγκτον, ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ ανακοίνωσε το τέλος της συμφωνίας για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, κερδίζοντας το ηχηρό χειροκρότημα του πρωθυπουργού του Ισραήλ Μπέντζαμιν Νετανιάχου, ο οποίος γνώριζε τα «ευχάριστα νέα» όταν βρισκόταν στην πρωτεύουσα της Κύπρου.

Μετά την ανακοίνωση του κ. Τραμπ, ένα νέο μέτωπο σχηματίστηκε γύρω από την Αμερική, που αποτελούν το Ισραήλ, η Σαουδική Αραβία και η Αίγυπτος. Τους ηγέτες αυτών των χωρών ένωσε το μίσος τους για το Ιράν. Θα μπορούσα να προσθέσω και το επιχείρημα ότι τους ένωσε και η απέχθεια προς τον Ταγίπ Ερντογάν. Ο χρόνος θα δείξει…

Λίγες ώρες πριν, στη Λευκωσία, ο κ. Νετανιάχου έβαζε τα «θεμέλια» για την κατασκευή του αγωγού East Med που θα ξεκινά από το Ισραήλ και θα φτάνει στην Ιταλία μέσω της Κύπρου και της Ελλάδας. Είναι ένα μεγάλο και φιλόδοξο σχέδιο, που εάν ολοκληρωθεί, θα αλλάξει τον ενεργειακό χάρτη στην περιοχή της Μεσογείου και της Ευρώπης.

Ο πρωθυπουργός του Ισραήλ ανακοίνωσε στον Πρόεδρο Αναστασιάδη και στον πρωθυπουργό Τσίπρα ότι το έργο του αγωγού East Med πρέπει να γίνει. Τώρα που είναι ζεστό το σίδερο. Όπως εξηγούσαμε και χθες, η απόφαση του κ. Νετανιάχου έχει ιδιαίτερη σημασία. Από την εκλογή του κ. Τραμπ συνεργάζεται πλήρως με τις Ηνωμένες Πολιτείες και τον πρόεδρό τους, και ο καθένας θα μπορούσε να υποθέσει πως στρατηγικές αποφάσεις, όπως η κατασκευή ενός αγωγού με αντιρωσικό άρωμα, γίνονται γνωστές στο Λευκό Οίκο πριν ανακοινωθούν.

Δεν θεωρώ καθόλου τυχαία την αναδημοσίευση ενός τουίτ του κ. Νετανιάχου από τον πρέσβη των ΗΠΑ στην Αθήνα, Τζέφρι Πάιατ. Καλός γνώστης των προβλημάτων που δημιουργεί η Τουρκία, και έχοντας τηρήσει αντιρωσική στάση μετά τα γεγονότα στην Ουκρανία, ο Αμερικανός πρέσβης έχει κάθε λόγο να υποστηρίξει οποιαδήποτε προσπάθεια η οποία αποτελεί εμπόδιο στα ενεργειακά σχέδια του Βλαντιμίρ Πούτιν.

Έχω συναντήσει αναλυτές, οι οποίοι με περισσή προσοχή προβλέπουν πως η ενέργεια θα μπορούσε να προκαλέσει τους νέους πολέμους στον αιώνα που ζούμε. Με δεδομένη την άνευ προηγουμένου επιθετικότητα της Τουρκίας στο Αιγαίο και την Κύπρο, θα μπορούσε κανείς να υποστηρίξει ότι η στόχευση της κυπριακής ΑΟΖ είναι ένας λόγος έναρξης πολέμου, που θα επηρέαζε και τους συμμάχους του νησιού. Μερικοί μπορεί να χλευάσουν και να ειρωνευτούν την παραπάνω τοποθέτηση. Αλλά την ίδια στιγμή δεν γνωρίζουν τις κρυφές συμφωνίες του κ. Νετανιάχου με τον κ. Αναστασιάδη και τον κ. Τσίπρα.

Εγώ θεωρώ τα πάντα πιθανά, και τους πολέμους, και τις νέες συμμαχίες και την αναβίωση των παλαιών, οι οποίες βρίσκονται σε διαρκή κρίση λόγω ενός ανθρώπου: του Ταγίπ Ερντογάν. Εάν ο πρόεδρος της Τουρκίας κερδίσει τις εκλογές της 24ης Ιουνίου, τότε οι εξελίξεις στη Μεσόγειο θα είναι γρήγορες και ίσως επικίνδυνες. Εάν, όμως, χάσει τις εκλογές, τότε μπορεί να γίνουμε μάρτυρες και αλλαγής συμμαχιών και συνεργασιών. Γι’ αυτό είναι καλό να μην ενθουσιαζόμαστε, αλλά να εργαζόμαστε για ενδυνάμωση των λίγων συμμαχιών που έχουμε και οι οποίες έχουν καλλιεργηθεί από τις κυβερνήσεις της Κύπρου και της Ελλάδας που γρήγορα αντιλήφθηκαν ότι ο εναγκαλισμός των Αράβων ήταν τελικά ένας μύθος…

Πηγή: Η επίθεση του Τραμπ στο Ιράν και οι συμμαχίες του Νετανιάχου με την Κύπρο και την Ελλάδα https://hellasjournal.com/2018/05/i-epithesi-tou-trab-sto-iran-ke-i-symmachies-tou-netaniachou-me-tin-kypro-ke-tin-ellada/

Ο Τράμπ για το Ιράν: Γειά σας, αλλά είμαι έτοιμος, με διάθεση, και ικανός, για μία νέα συμφωνία!

Από
anixneuseis
-
0

Του Δημήτρη Γ. Απόκη* MAY 9, 2018

US President Donald J. Trump delivers an announcement on Iran in the Diplomatic Reception Room of the White House in Washington, DC, USA, 08 May 2018.

Trump announced plans to pull out of Iran nuclear deal. Trump announced that he will reimpose sanctions that had been waived under the Iran nuclear deal. Five nations including the United States worked out a deal with Iran in 2015 that withdrew sanctions. EPA, MICHAEL REYNOLDS

Το χθεσινό βράδυ ήταν μια ιστορική στιγμή στη διεθνή διπλωματική σκακιέρα. Με μια εξαιρετικά προσεκτική και μελετημένη ομιλία από το Λευκό Οίκο, ο Αμερικανός Πρόεδρος, Ντόναλντ Τράμπ, ανακοίνωσε την απόφαση της απόσυρσης των ΗΠΑ, από τη διεθνή συμφωνία για τα πυρηνικά του Ιράν.

Ακούγοντας τις αντιδράσεις, μετά την ανακοίνωση θα νόμιζε κανείς ότι ήρθε η συντέλεια του κόσμου. Δεν ήρθε, και προς μεγάλη απογοήτευση κάποιων δεν πρόκειται να έρθει. Το κρίσιμο σημείο… Το πιο σημαντικό σημείο της χθεσινής ομιλίας του Αμερικανού Προέδρου, ήταν το κλείσιμο όπου προέβλεψε ότι η ηγεσία του καθεστώτος του Ιράν, θα αρνηθεί τη διαπραγμάτευση μιας νέας ουσιαστικής συμφωνίας σημειώνοντας: “Η ηγεσία του Ιράν φυσικά θα πει ότι αρνείται να διαπραγματευτεί μια νέα συμφωνία. Αρνούνται, εντάξει. Πιθανόν θα έλεγα το ίδιο εάν ήμουν στη θέσης τους. Αλλά το γεγονός είναι, ότι θα θέλουν να κάνουν μια νέα, διαρκή συμφωνία, μία που θα είναι κέρδος για όλο το Ιράν, και τον Ιρανικό λαό. Όταν το θελήσουν, είμαι έτοιμος, με διάθεση και ικανός”.

Ομπάμα…

Είναι κατανοητό ότι ο τραγικός Μπαράκ Ομπάμα, με ανάρτησή του στο Twitter, χαρακτήρισε την απόφαση του Προέδρου Τράμπ, σε λάθος κατεύθυνση και τραγικό λάθος. Βλέποντας το μεγαλύτερό του “επίτευγμα” στην εξωτερική πολιτική να καταρρέει κάτι θα έπρεπε να πει. Εκείνο όμως που δεν λέει, είναι γιατί καταρρέει; Γιατί αφού ήταν τόσο σίγουρος για το επίτευγμα του δεν έστειλε αυτή τη συμφωνία στο Κογκρέσο να ψηφιστεί από τη Γερουσία, οπότε θα ήταν μια επίσημη συμφωνία και όχι κάτι το οποίο προσπάθησε να επιβάλλει χωρίς έλεγχο, από τα νομοθετικά σώματα της χώρας;

Ευρωπαίοι….

Από την πλευρά τους οι ευρωπαϊκές δυνάμεις, Μεγάλη Βρετανία, Γαλλία και Γερμανία, γνωστές με το παρατσούκλι Ε3, με κοινή δήλωση εξέφρασαν την απογοήτευσή τους για την απόφαση του Αμερικανού Προέδρου, και την πρόθεσή τους να συνεχίσουν να εφαρμόζουν τη συμφωνία. Όλα καλά μέχρι εδώ. Εκείνο που δεν μας λένε όμως, είναι γιατί αφού η συμφωνία είναι τόσο καλή, ο Γάλλος Πρόεδρος, Εμμανουέλ Μακρόν, η Καγκελάριος της Γερμανίας, Άγκελα Μέρκελ, και η Πρωθυπουργός της Μεγάλης Βρετανίας, Τερέζα Μέι, με επανειλημμένες δηλώσεις τους, έχουν παραδεχτεί τα σοβαρά προβλήματα της συμφωνίας, και έχουν εκφράσει την άποψη ότι χρειάζεται νέα συμφωνία με βελτιώσεις σε θέματα όπως το πρόγραμμα βαλλιστικών πυραύλων, η αποσταθεροποιητική στρατηγική του Ιράν στην περιοχή της Μέσης Ανατολής, και η υποστήριξη της τρομοκρατίας.

Άραγε στις 180 ημέρες που μεσολαβούν μέχρι την επαναφορά των σκληρών κυρώσεων από τις ΗΠΑ, οι Ευρωπαίοι σύμμαχοι θα συνεχίσουν να πιέζουν το καθεστώς της Τεχεράνης για αυτές τις βελτιώσεις; Κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι είναι απαραίτητες και μπορούν να συμφωνηθούν όχι σε 180 ημέρες, αλλά σε 24 ώρες, εάν το Ιράν, πραγματικά δεν επιδιώκει κάτι πονηρό και επικίνδυνο. Πως είναι δυνατόν να συνεχίσουν να υποστηρίζουν, εάν το Ιράν συνεχίσει να αρνείται κάθε είδους διαπραγμάτευση, ότι η χθεσινή απόφαση του Αμερικανού Προέδρου είναι λάθος.

Ευρωπαϊκή Ένωση…

Για την Ευρωπαϊκή Ένωση, η εμφάνιση και δήλωση της Μογκερίνι, τα λέει όλα. Συνεχίζει να είναι μια υποσημείωση σε οποιαδήποτε σοβαρή διαπραγμάτευση στρατηγικού θέματος σε διεθνές επίπεδο.

Ρωσία…

Η θέση της Ρωσίας, δεν είναι τίποτα παραπάνω από το αναμενόμενο, Τι καλύτερο για τον Πούτιν, να βλέπει τη Δύση, διχασμένη.

Μέση Ανατολή – Περσικός Κόλπος…

Και να μην ξεχνάμε ότι, ο Πρόεδρος Τράμπ, δεν είναι μόνος του, σε αυτή τη μάχη. Εκτός του Ισραήλ, έχει στο πλευρό του τη Σαουδική Αραβία και τους συμμάχους της στην περιοχή, την Αίγυπτο, και την Ιορδανία.

Βόρεια Κορέα…

Όσο για κάποιους που τρέχουν να προβλέψουν προβλήματα στη διαδικασία αποπυρηνικοποίησης στη Χερσόνησο της Κορέας, ενόψει της συνάντησης του Προέδρου Τράμπ, με τον ηγέτη της Βόρειας Κορέας, Κίμ, λόγω της απόφασης για το Ιράν, γελάνε και οι πέτρες. Ο Κίμ αποδεικνύει ότι είναι εξαιρετικά πιο έξυπνος από τους Μουλάδες του Ιράν, και τους Ευρωπαίους. Γνωρίζει πολύ καλά ότι η σύγκριση των δυο είναι σαν να συγκρίνεις μήλα με πορτοκάλια. Άλλωστε ο Αμερικανός Πρόεδρος, ήταν έτοιμος για αυτό το κενό περιεχομένου επιχείρημα, γιαυτό και ανακοίνωσε την άφιξη του Υπουργού Εξωτερικών, Μάϊκ Πομπέο, στη Βόρεια Κορέα στο τέλος της ομιλίας του, αποκαλύπτοντας ότι έχει συμφωνηθεί η ημέρα και ο τόπος της συνάντησης του με τον Κίμ. Και να μην εκπλαγούν κάποιοι εάν ο κ. Πομπέο, γυρίσει στις ΗΠΑ, μαζί με τους Αμερικανούς που κρατούνται στη Βόρεια Κορέα, γεγονός που θα είναι μεγάλη επιτυχία για την κυβέρνηση Τράμπ και τον Πρόεδρο.

Συμπέρασμα…

Το τέλος του κόσμου δεν θα έρθει από τη χθεσινή σωστή απόφαση του Προέδρου Τράμπ, αλλά από την αδυναμία των ευρωπαίων συμμάχων και της διεθνούς κοινότητας να ξεσκεπάσουν το παραμύθι του καθεστώτος της Τεχεράνης, απαιτώντας άμεσα, μέσα στο διάστημα των 180 ημερώνν, διαπραγματεύσεις και νέα συμφωνία η οποία θα επιλύει τα προβλήματα της υπάρχουσας. Ας το χωνέψουν. Συμφωνία για τα πυρηνικά του Ιράν, χωρίς τις Ηνωμένες Πολιτείες δεν μπορεί να σταθεί.

*Ο Δημήτρης Απόκης, είναι Διεθνολόγος και Δημοσιογράφος, Απόφοιτος του The Paul H. Nitze, School of Advanced International Studies, The Johns Hopkins University, μέλος του The International Institute of Strategic Studies, και διετέλεσε επί σειρά ετών διαπιστευμένος ανταποκριτής στο Λευκό Οίκο, το Στέητ Ντιπάρτμεντ, και το Πεντάγωνο, στην Ουάσιγκτον.   Τα σχόλια που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν απαραίτητα τους συγγραφείς.

Πηγή: Ο Τράμπ για το Ιράν: Γειά σας, αλλά είμαι έτοιμος, με διάθεση, και ικανός, για μία νέα συμφωνία! https://hellasjournal.com/2018/05/o-trab-gia-to-iran-gia-sas-alla-ime-etimos-me-diathesi-ke-ikanos-gia-mia-nea-symfonia/

Κάτω από το λιθόστρωτο δεν είναι πια η παραλία – Είναι κρυμμένος ο νέος μας εαυτός

Από
anixneuseis
-
1

του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ.

Ο τίτλος είναι παράφραση ενός από τα συνθήματα του Μάη του ’68, του οποίου φέτος τιμούμε –όσοι τιμούμε– την 50ή επέτειο. Γιατί δεν είναι σίγουρο ότι όλοι αποτιμούν θετικά την εξέγερση αυτή. Το σύνθημα της σουρεαλιστικής αυτής έκρηξης ήταν: Κάτω από το λιθόστρωτο, η παραλία.

Ένα ακόμη από τα πολλά συνθήματα, ήταν «απαγορεύεται το απαγορεύεται». Λες και από τότε η εξέγερση μόνη της προέβλεψε να απευθυνθεί στους καπήλους της και ήθελε να τους το απαγορεύσει. Κανείς δεν δικαιούται την καπηλεία της.

Πολλοί από αυτούς τους κάπηλους, που καλυμμένοι πίσω από τη σημερινή αρχή «αλήθεια είναι ό,τι πιστεύουν οι περισσότεροι ότι είναι αλήθεια», μπορούν να βρουν τον εαυτό τους σ’ ένα άλλο από τα πολλά συνθήματα του Μάη: «Στην επανάσταση υπάρχουν αυτοί που την κάνουν και αυτοί που επωφελούνται».

Δυστυχώς για τις επαναστάσεις, αυτοί που επωφελούνται είναι αυτοί που τις εκφυλίζουν. Διότι ο επαναστάτης δεν ενδιαφέρεται να επωφεληθεί. Οι επαναστάσεις είναι τομές στην ιστορική εξέλιξη της ανθρωπότητας και θέτουν νέα αιτήματα: κοινωνικά, πολιτικά, οικονομικά. Οι επαναστάσεις δεν είναι πολιτικά προγράμματα κάποιου κόμματος, όπως φαίνεται να κάνουν, για να τις εκμεταλλευτούν, οι πολιτικοί σχηματισμοί παντού – όχι μόνο στην Ελλάδα. Είναι η έκρηξη νέων ιδεών στο κεκορεσμένο από απαρχαιωμένα νοήματα ανθρώπινο σύμπαν που παράγει παθογένειες. Και η αποτυχία των κομμάτων να εφαρμόσουν τις νέες ιδέες δεν είναι αποτυχία των επαναστάσεων. Οι επαναστάσεις εξαντλούν το ρόλο τους τη στιγμή του big bang. Από κει και πέρα αναλαμβάνει η κοινωνική αναγκαιότητα την υλοποίηση των νέων ιδεών.

Ο Μάης του ’68 μπορεί να ξεκίνησε ως αμφισβήτηση των κοινωνικών σχέσεων παραγωγής. Εξελίχθηκε όμως ως κάτι πολλαπλάσια ευρύτερο, και ουσιαστικά κατέληξε στην αμφισβήτηση του μέχρι τότε τρόπου ζωής.

Οι οικονομικές, πολιτικές, και κυρίως κοινωνικές ρυθμίσεις του μεταπολέμου εξάντλησαν τη δυνατότητα που είχαν να κρατούν συνεκτικές τις κοινωνίες.

Νέα αιτήματα προέκυψαν από την κοινωνική εξέλιξη τα οποία οι κάθε λογής εξουσίες δεν τα έβλεπαν, δεν ήθελαν να τα δουν, δεν ήθελαν να τα αναγνωρίσουν. Οι ανάγκες αυτές, όμως, έπνιγαν τις κοινωνίες. Και οδήγησαν σε εξεγέρσεις. Έτσι γίνεται πάντοτε με τις επαναστάσεις.

Η σημασία του Μάη του ’68 ήταν, ακόμη, ότι έδωσε δυναμική στους κοινωνικούς σχηματισμούς. Μια δυναμική που διήρκεσε ως σήμερα. Πενήντα ολόκληρα χρόνια. Πολλά χρόνια για κοινωνίες που αλλάζουν τόσο γρήγορα και τόσο καταλυτικά με τις νέες τεχνολογίες. Αλλά φαίνεται πως μέχρι εδώ έφτασε η δύναμη των ιδεών του. Πλέον, η ανθρωπότητα ζητά κάτι νέο. Κάτι άλλο. Και γι’ αυτό, μια άλλη επαναστατική κρίση θα εμφανιστεί για να δώσει ώθηση σε μια κοινωνία που αναπτύσσει τις τεχνολογίες, μεταβάλλει τις κοινωνικές και παραγωγικές σχέσεις, αλλά δεν έχει δώσει ακόμη απάντηση στο ερώτημα: για ποιον οι αλλαγές. Προσωρινά, γι’ αυτούς που τις ελέγχουν. Όταν εκδηλωθεί η επαναστατική κρίση, θα μπει στο προσκήνιο η κοινωνία. Και θα αναζητήσει να ρυθμίσει η ίδια τις εξελίξεις. Όπως και το ’68.

Ένα νέο ’68 με τα δικά του χαρακτηριστικά πρέπει να θεωρείται σίγουρο. Το πότε, κανείς δεν μπορεί να το προσδιορίσει. Αρκεί μια σπίθα για την κοινωνική έκρηξη.

Ποιες είναι οι αλλαγές που έχουν συμβεί;

Καταρχάς έχει αλλάξει το υποκείμενο, όπως λένε οι φιλόσοφοι. Αναδύεται ένα νέο είδος υποκειμένου: το εικονιστικό υποκείμενο, όπως λέει και ο Θεοφάνης Τάσης, το οποίο λειτουργεί μέσω διαδικτύου. Αναζητά να νοηματοδοτήσει τη ζωή του για να διαχειριστεί τη θνητότητά του μέσω της εικόνας, αφού δεν μπορεί να το κάνει με την παραγωγή νέων αξιών.

Αυτό το υποκείμενο, όμως, που ο κόσμος στον οποίο ζει είναι τόσο διαφορετικός από τον προηγούμενο, όπως ο μεσαιωνικός άνθρωπος από τον άνθρωπο του Διαφωτισμού, τα πολιτικά συστήματα το διαχειρίζονται με τις δύο ξεπερασμένες πολιτικές θεωρίες: του σοσιαλισμού ή του φιλελευθερισμού. Και επειδή η διαχείρισή του με τις αρχές αυτών των πολιτικών και φιλοσοφικών θεωριών δεν μπορεί να είναι αποτελεσματική, αναζητείται μια καταλληλότερη και πιο σύγχρονη θεωρία. Εμφανίζονται, έτσι, οι Αμερικανοί κοινοτιστές που προτείνουν μια σύγκλιση των δύο μεγαλύτερων και σημαντικότερων ρευμάτων. Με δυο λόγια, μια σύγκλιση της ελευθερίας και των δικαιωμάτων του φιλελευθερισμού με την ισότητα και τη δικαιοσύνη του σοσιαλισμού. Μπορεί αυτό το αμάλγαμα να αποτελέσει θεωρία; Μάλλον δύσκολα.

Τα στοιχεία της νέας φιλοσοφικής και πολιτικής θεωρίας θα προκύψουν από τη νέα σύγκρουση και τη νέα εξέγερση, τύπου Μάη ’68. Ποια θα είναι, δεν μπορεί ακόμη να προσδιοριστεί. Σίγουρα, όμως, θα έχουν την επαναστατική δυναμική που θα δώσουν οι κοινωνίες, μόλις οι συνθήκες ωριμάσουν.

Πάντως, όπως έλεγε και ένα από τα συνθήματα του Μάη: «Η πλήξη είναι αντεπαναστατική».

Και αυτή την πλήξη την βιώνει η σημερινή κοινωνία μέσα σ’ ένα χαοτικό περιβάλλον. Μην εκπλαγείτε αν δείτε κάποιους να φωνάζουν –και να μην σταματούν μέχρι να το πετύχουν– «θέλουμε να ζήσουμε». Θα είναι ο εαυτός μας της κοινωνίας που διαμορφώνεται.

Μάης ’68: Η Φιλοσοφία στους δρόμους

Από
anixneuseis
-
1

Πενήντα χρόνια αργότερα, παραμένει το μήνυμα των εξεγερμένων προς το μέλλον: «είναι μόνο μια αρχή, ο αγώνας συνεχίζεται»

Σε κάθε επανάσταση, εξέγερση ή εκτεταμένες και αιματηρές ταραχές τίθενται πιστεύω φιλοσοφικά ερωτήματα για όσους συμμετέχουν: Ποιος είμαι; Πού πάω; Τι είναι αυτό το περιβάλλον; Αυτή η κοινωνία;

Τα ερωτήματα αυτά, του όντος (του ανθρώπου) και του είναι (του κοινωνικού περιβάλλοντος), δεν διατυπώνονται με ακριβείς φιλοσοφικούς όρους και σχεδόν πάντα είναι υπόγεια.

Μπορεί ο Ουγκό να είχε βάλει τον Γαβριά στους “Άθλιους” να τραγουδάει τον Βολταίρο και τον Ρουσώ, φιλόσοφους του Διαφωτισμού, στα παρισινά οδοφράγματα του 1832 πριν πέσει νεκρός από τις σφαίρες των στρατιωτών.

Όμως το 1968 τα πράγματα ήταν διαφορετικά.

Οι εξεγερμένοι φοιτητές και εργάτες δεν είχαν και σε μεγάλη υπόληψη τους επαγγελματίες φιλόσοφους. Δύο φορές είχαν διώξει αρχικά τον Σαρτρ -τον πιο διάσημο φιλόσοφο της εποχής- από τη Σορβόνη και το Θέατρο Odeon όταν πήγε εκεί να μιλήσει.

Μπορεί κανείς να ανιχνεύσει κάποιες φιλοσοφικές και άλλες επιρροές στην εξέγερση του ’68, όπως ο Νίτσε, ο Μαρξ και ο Φρόιντ, αλλά αυτές ήταν μάλλον υποδόριες. Ο κόσμος των ιδεών προσέφερε μια «γλώσσα», κάποιες αναφορές, έδινε ένα -έστω με πολύ ασαφή περιχαράκωση- πλαίσιο στις πράξεις.

Δεν ήταν όμως οι φιλόσοφοι αυτοί που κατέβαζαν τους φοιτητές και τους εργαζόμενους στα οδοφράγματα.

Από την άλλη πλευρά, ήταν πολλοί οι διανοούμενοι που επηρεάστηκαν από τον Μάη του ’68. Να αναφέρω εδώ τους Φουκό, Ντεριντά, Ντελέζ, Μπουρντιέ, Λιοτάρ, Μπαντιού, Λακάν. Κάποιοι το είχαν αναγνωρίσει χωρίς επιφυλάξεις.

Ο Φουκό είχε γράψει: «Είναι βέβαιο ότι χωρίς τον Μάη του ’68 δεν θα είχα κάνει ποτέ αυτά που έκανα για τη φυλακή, την παραβατικότητα, τη σεξουαλικότητα» (“Dits et Ecrits”, no. 900).

Ο Αλέν Μπαντιού έγραψε αργότερα στο έργο του “L’ ypothese communiste”: «Παραμένουμε σύγχρονοι του Μάη του ’68».

Έτσι, Φιλοσοφία και πολιτική αναδιατυπώθηκαν σε κοινή πορεία, που μεταξύ άλλων αμφισβήτησε τον δογματικό μαρξισμό.

Δεν ήταν επανάσταση ο Μάης, το κίνημα δεν κατέλαβε την εξουσία, δεν ανέτρεψε τον καπιταλισμό. Αμφισβήτησε όμως όλες τις εξουσίες και τίποτα δεν παρέμεινε ίδιο στις δυτικές κοινωνίες.

Πενήντα χρόνια αργότερα, παραμένει το μήνυμα των εξεγερμένων προς το μέλλον: «είναι μόνο μια αρχή, ο αγώνας συνεχίζεται».

http://www.avgi.gr/article/10811/8878847/maes-68-e-philosophia-stous-dromous

Oι Αμερικανοί πρέπει να …επιστρέψουν στο μέλλον! Η Τουρκία δεν ανήκει πλέον στη Δύση

Από
anixneuseis
-
0

ΣΚΙΤΣΟ ΤΟΥ ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΓΚΟΥΜΑ

Του Πέτρου Ι. Μηλιαράκη Hellas Journal

MAY 8, 2018

«Εν αρχή ην ο Λόγος» και εν προκειμένω για να «απεγκλωβιστούμε» από τις Γραφές, θα πρέπει να τονισθεί ότι προκειμένου περί εξωτερικής πολιτικής, δεν μπορεί το συγκεκριμένο «αντικείμενο», που απαιτεί ιδιαίτερες γνώσεις αλλά και δυνατότητες «ατόμων» και «ομάδων» που τους ανατίθεται το καθήκον των διεθνών σχέσεων της χώρας τους, να ασκείται αλόγως, ως εάν πρόκειται για έρευνα εργαστηρίου όπου οι συγκεκριμένοι επιστήμονες («άτομα» και «ομάδες») προσπαθούν να απομονώσουν ιούς και βακτήρια.

Κοντολογίς, ο γράφων δεν υποστηρίζει την άποψη ότι αρκεί να απομονωθεί ένα «συγκεκριμένο αντικείμενο», προκειμένου να ασκηθεί εξωτερική πολιτική. Και τούτο γιατί η εξωτερική πολιτική συγκροτεί «Οργανισμό» που υφίσταται και δρα στο περιβάλλον όπου απαιτούνται τα κατάλληλα μέτρα προστασίας και πρόληψης από παράγοντες που μπορούν να τον βλάψουν και να του προκαλέσουν ανήκεστη βλάβη.

Ειδικότερα, στον παρόντα χρόνο, η εξωτερική πολιτική δεν αναφέρεται σε «σταθερά πεδία» σε μια εποχή παγκοσμιοποίησης, όπου το κάθε κράτος επανατοποθετείται στην παγκόσμια σκακιέρα και οι σχέσεις των κρατών έχουν παύσει να έχουν μονοσήμαντη σχέση. Αντιθέτως, υπάρχουν αλληλοεπιδράσεις και «συμμαχίες» παρά την ύπαρξη  βασικών εσωτερικών αντιθέσεων (βάσης και εποικοδομήματος), όπως είναι το πρόσφατο παράδειγμα «συμμαχίας»: Ρωσίας-Τουρκίας-Ιράν (Ορθόδοξων Χριστιανών και Ισλαμιστών: Σουνιτών και Σιϊτών). Έτσι, στις παρούσες συνθήκες η μονοσήμαντη εξωτερική πολιτική εξ ανάγκης παραχωρεί τη θέση της σε μια περίπλοκη και πολυσήμαντη με ιδιαιτερότητες πολιτική, η οποία επιβάλει αναθεώρηση κατάλοιπων του παρελθόντος.

Ωστόσο, πρόκριμα των πολιτικών στο επίπεδο και στο πλαίσιο του σύγχρονου νομικού και πολιτικού πολιτισμού, είναι η αυστηρή τήρηση των κανόνων της διεθνούς έννομης τάξης με κυρίως προστατευόμενο έννομο αγαθό την αξία και αξιοπρέπεια του ανθρώπου, ειδικότερα απέναντι στο σκοταδισμό και στον οποιοδήποτε φονταμενταλισμό, που αντί να αναβαθμίζει την αξία του ανθρώπου, τον καθιστά «μέσο» για την επίτευξη άλογων στόχων. Με τούτα τα δεδομένα, διερωτάται κανείς στο εάν και κατά πόσον, ακόμη και τα λεγόμενα «Think Tanks» των ΗΠΑ, που κατά κανόνα επηρεάζουν τις διεθνείς διακρατικές σχέσεις, την παγκόσμια ασφάλεια αλλά και το διεθνές εμπόριο, έχουν αναπροσαρμόσει και επανεξετάσει τις πολιτικές τους

Η «κοινή άμυνα»

Η ίδρυση της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας (ΝΑΤΟ) στο χρόνο συγκρότησής της (1949) ήταν ατελής, χωρίς την ύπαρξη δύο όμορων κρατών, ήτοι της Ελλάδας και της Τουρκίας. Αξιοπρόσεκτο δε είναι πως ακριβώς αξιολογήθηκε (σε ιδεολογικοπολιτικό αλλά και στρατηγικό επίπεδο), αυτή η κοινή είσοδος των συγκεκριμένων κρατών από τον (τότε) Υπουργό των Εξωτερικών των ΗΠΑ Ντιν Άτσεσον.

Ο τότε Αμερικανός Αξιωματούχος, τοποθετήθηκε, σύμφωνα με τα «αρχεία» της εποχής, ως εξής: «Η εισδοχή των δύο χώρων δεν θα συντελέσει μόνον εις την ενίσχυσιν της ιδικής των ασφαλείας, αλλά και των άλλων χωρών του Συμφώνου, περιλαμβανομένης και της ιδικής μας. Αρκεί να ρίξωμεν ένα βλέμμα εις τον χάρτην, διά να είδωμεν ποία είναι η στρατηγική σημασία των δύο χωρών διά τη δυτικήν άμυναν: φρουρούν τας ανατολικάς προσβάσεις προς την Μεσόγειον, περιλαμβανομένων και των στενών της Ιταλίας, από τη Μαύρην Θάλασσαν προς την Κεντρικήν Μεσόγειον.

Επιπλέον, η Τουρκία πλευροκοπεί τας χερσαίας οδούς, αι οποίαι άγουν από τη Ρωσίαν προς τας πλούσιας πετρελαιοπηγάς της Μέσης Ανατολής. Είναι δε γνωστή η απόφασις της Ελλάδος και της Τουρκίας να διατηρήσουν την ελευθερίαν και ανεξαρτησίαν των και να αναπτύξουν περαιτέρω τη δύναμίν των εις αποφασιστικόν φράγμα εναντίον του επιθετικού κομμουνισμού, ιδιαιτέρως εις την Μέσην Ανατολήν». Αυτό ήταν το δόγμα της εποχής. Για την πληρότητα όμως του ιστορικού και πολιτικού λόγου θα πρέπει να ληφθούν υπ’ όψιν τα παρακάτω:

Στις 30 Δεκεμβρίου 1922 σχηματίστηκε η Ένωση των Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών (ΕΣΣΔ) με την ενοποίηση της τότε Ρωσικής Σοβιετικής Ομοσπονδιακής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας με τις αντίστοιχες Σοσιαλιστικές Δημοκρατίες της Ουκρανίας, της Λευκορωσίας και της Υπερκαυκασίας.

Η διαδικασία αυτή συνεπαγόταν ριζική ιδεολογικοπολιτική ανατροπή όχι μόνο στον ευρωπαϊκό αλλά και στον παγκόσμιο χώρο. Παραλλήλως τα στρατηγικά συμφέροντα της Ρωσίας που από το 1721 υπό την ηγεσία του Μεγάλου Πέτρου της Ρωσίας, εκτείνονταν από τις Ακτές της Βαλτικής (εξ ού λόγου και η νέα Πρωτεύουσα του Κράτους η Αγία Πετρούπολη), συνδυαζόμενα με τις μεταρρυθμίσεις της εποχής εκείνης έφεραν σημαντικές δυτικοευρωπαϊκές πολιτιστικές επιρροές στη Ρωσία.

Ειδικότερα από την εποχή της βασιλείας της Μεγάλης Αικατερίνης (1762-1796), η Ρωσία βρέθηκε στο απόγειο της δύναμής της, ενώ η εποχή αυτή έμεινε στην ιστορία ως η εποχή του «Ρωσικού Διαφωτισμού». Υπ’ όψιν δε, ότι η Μεγάλη Αικατερίνη επέκτεινε τον πολιτικό έλεγχο της Ρωσίας στην Πολω-Λιθουανική Κοινοπολιτεία και ενσωμάτωσε το μεγαλύτερο μέρος εδαφών της, μετά το διαμελισμό ανάμεσα στη Ρωσία, την Πρωσία, και την Αυστρία, οπότε τα σύνορα της Ρωσίας έφτασαν στην Κεντρική Ευρώπη.

Όταν δε ο Τσάρος Αλέξανδρος ο Α’ (1801-1825) απέσπασε τη Φινλανδία από το Βασίλειο της Σουηδίας το 1809 και την Βερσσαραβία από τους Τούρκους το 1812, οι Ρώσοι αποίκισαν την Αλάσκα στη Βόρεια Αμερική και δημιούργησαν εγκαταστάσεις έως και την Καλιφόρνια! Ιδού γιατί στο Συνέδριο της Βιέννης η Ρωσία εκπροσωπούμενη από τον Τσάρο Αλέξανδρο τον Α’, καθόρισε το «Χάρτη της Ευρώπης» για τα επόμενα χρόνια. Για να ορθοτομούμε το λόγο της αλήθειας, κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου (1941-1945) η τότε Σοβιετική Ένωση πρόσφερε στο βωμό της νίκης του πολέμου το 1/3 του συνόλου των θυμάτων του παγκόσμιου πολέμου με περίπου 16 εκατομμύρια νεκρούς. Ιστορικό δεδομένο είναι δε ότι η λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου έφερε το λεγόμενο «Κόκκινο Στρατό» στο «Κέντρο της Ευρώπης», διαμοιράζοντας την Ηπειρωτική Ευρώπη σε Ανατολική και Δυτική –αν και το μοίρασμα αυτό ήταν συμπεφωνημένο. Ωστόσο, τίποτα δεν εμπόδισε, τους συμμάχους να αναπτύξουν μεταξύ τους σοβαρή αντιπαλότητα, διαμορφώνοντας την περίοδο του λεγόμενου «Ψυχρού Πολέμου».

Η περίοδος του «Ψυχρού Πολέμου», υποχρέωσε ταυτοχρόνως δύο γείτονες χώρες, την Ελλάδα και την Τουρκία, να συμμετάσχουν στο «ψυχροπολεμικό κλίμα» στο πλαίσιο της Συμμαχίας του ΝΑΤΟ, προσδεδεμένες κυρίως στο άρμα των ΗΠΑ.

Η ταυτόχρονη ένταξη Ελλάδας-Τουρκίας στη Βορειοατλαντική Συμμαχία (1952) αναγνώριζε εξ αντικειμένου τα γεωπολιτικά δεδομένα εκάστης χώρας, οπότε η κάθε μια απ’ αυτές τις γείτονες χώρες συνεπαγόταν και διαφορετικούς ρόλους. Οι πρόνοιες της Ατλαντικής Συμμαχίας έναντι του «αντι-ΝΑΤΟ» ή άλλως του «Συμφώνου της Βαρσοβίας»  οφείλονταν τόσο στην ιδεολογικοπολιτική αντιπαλότητα ανάμεσα στους δύο αντιμαχόμενους κόσμους, όσο και κυρίως στην επιρροή της τότε ΕΣΣΔ σε παγκόσμια κλίμακα. Υπ’ όψιν ότι το «Σύμφωνο της Βαρσοβίας» ιδρύθηκε το 1955 λόγω της επαναστρατιωτικοποίησης της (τότε) Δυτικής Γερμανίας και της ένταξής της στο ΝΑΤΟ. Στα προαναφερόμενα άξιο επισημείωσης είναι ότι η «σύμμαχος Τουρκία» ουδεμία εμπλοκή είχε στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Απλώς απέστειλε στις μεταπολεμικές επιχειρήσεις στην Κορέα «άκαπνους» στρατιωτικούς…

Τα νέα δεδομένα

Οι μετέπειτα εξελίξεις στο χώρο της τέως ΕΣΣΔ δημιούργησαν «νέες» καταστάσεις. Η παραίτηση του Προέδρου Γιέλτσιν στις 31 Δεκεμβρίου 1999, ανέδειξε ένα σημαντικότατο πολιτικό το Βλαντιμίρ Πούτιν, ο οποίος αφού επέφερε αποφασιστικό πλήγμα στους Τσετσένους αυτονομιστές, συνέβαλε αποφασιστικώς στο να επανέλθει στο προσκήνιο η Ρωσία, ως μια εκ των δύο βασικών υπερδυνάμεων.

Έτσι η Ρωσία κατέστη ο ένας εκ των δύο κύριων πόλων της λεγόμενης «Νεοψυχροπολεμικής εποχής», που ωστόσο έχει διαφορετικά χαρακτηριστικά από εκείνα που αφορούσαν τη λήξη του Β’  Παγκοσμίου Πολέμου. Όταν ο ιστορικός κύκλος της Οκτωβριανής Επανάστασης έκλεισε με την υποστολή της «Κόκκινης Σημαίας» στις 15 Δεκεμβρίου 1991, και ο όρος «Αγαπητοί Σύντροφοι» αντικαταστάθηκε με τον όρο «Αγαπητοί Συμπολίτες και Συμπατριώτες», οι ιδεολογικοπολιτικές αντιθέσεις τέθηκαν στο περιθώριο, ή άλλως στην επεξεργασία της επιστήμης της Ιστορίας, και αναδείχθηκαν νέα δεδομένα, αμιγώς στο γεωπολιτικό πεδίο και ειδικότερα στο γεωπολιτικό πεδίο της ενέργειας, δηλαδή της εκμετάλλευσης των φυσικών πόρων.

Δεν είναι δε τυχαίο ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση στις 10 Δεκεμβρίου 1998 ενσωμάτωσε στο Κοινοτικό-Ενωσιακό κεκτημένο το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS-United Nations Convention of Law of the Sea). Έτσι, από το ιδεολογικοπολιτικό πεδίο τα πράγματα μετατέθηκαν αμιγώς όχι μόνο στη διανομή των αγορών, υπό την ευρύτερη έννοια των παραγωγικών σχέσεων και παραγωγικών δυνάμεων του καπιταλισμού,  σε επίπεδο ιμπεριαλισμού, αλλά διαμορφώθηκαν σε νομικοπολιτικό πεδίο νέες συνθήκες που αφορούν αποκλειστικές οικονομικές ζώνες και συναφώς την  αξιοποίηση του φυσικού πλούτου, μέσω σύγκρουσης συμφερόντων. Ταυτοχρόνως, ο θρησκευτικός φονταμενταλισμός, που προέρχεται από το Ισλάμ, έφερε και τη λεγόμενη «σύγκρουση πολιτισμών», περιπλέκοντας ευρύτερα πολιτιστικά και ιστορικά στοιχεία σε μια «ιδιόμορφη διένεξη», ενός πράγματι παγκοσμιοποιημένου περιβάλλοντος, όχι μόνο στην οικονομία αλλά και στον πολιτισμό.

Τα επιμέρους σημεία

Το πρώτο ζήτημα που εγείρεται είναι, παρά το γεγονός ότι η σημερινή Ρωσία είναι πράγματι μια Υπερδύναμη (όποιος το αμφισβητεί είναι εκτός τόπου και χρόνου-άλλωστε δεν αμφισβητείται), εάν και κατά πόσον έχει τα γεωπολιτικά δεδομένα της τότε Σοβιετικής Ένωσης, έτσι ώστε η Τουρκία να θεωρείται ο απαραίτητος χώρος γεωπολιτικής αξιοποίησης και εκμετάλλευσης από τους λεγόμενους «δυτικούς συμμάχους» και κυρίως από τις ΗΠΑ.

Η ορθή τοποθέτηση την οποία οφείλουν να κάνουν οι Αμερικανοί Σύμμαχοι του Πενταγώνου, του Λευκού Οίκου και του Στέϊτ Ντιπάρτμεντ είναι ότι η σημερινή Ρωσία πρέπει να αντιστοιχηθεί ως προς τις επιρροές της (ή όχι) σε σχέση με τις πρώην Σοβιετικές Δημοκρατίες.

ΣΥΝΕΠΩΣ: θα πρέπει να αξιολογηθεί ο σημερινός γεωπολιτικός ρόλος της Τουρκίας κατά πόσον είναι ο αντίστοιχος της «ψυχροπολεμικής περιόδου» σε «αντιπαράθεση» με: 1) την Αρμενία, 2) το Αζερμπαϊτζάν, 3) τη Λευκορωσία, 4) την Εσθονία, 5) τη Γεωργία, 6) το Καζακστάν, 7) το Κιργιστάν, 8) τη Λετονία, 9) τη Λιθουανία, 10) τη Μολδαβία, 11) το Τατζικιστάν, 12) το Τουρκμενιστάν, 13) το Ουζμπεκιστάν και 14) την Ουκρανία  που αφορούσαν την τότε ΕΣΣΔ.

Ειδικότερα ως προς τη σχέση Ρωσίας-Τουρκίας

Εξυπακούεται ότι ο γεωπολιτικός ρόλος της Τουρκίας δεν πρέπει να είναι άλλος  (από τη δεκαετία του ’50 έως και σήμερα), από το να υπερασπίζεται τα συμφέροντα Ευρωπαίων και Αμερικανών έναντι της Ρωσίας.

Αυτή είναι η έννοια συμμετοχής της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ και της συμμαχίας της με τις ΗΠΑ, σύμφωνα με το «δόγμα Άτσεσον». Ωστόσο, οι πρόσφατες εξελίξεις, μάλλον πρέπει να απογοητεύουν τους συμμάχους Ευρωπαίους και Αμερικανούς.

Η Τουρκία φαίνεται να είναι προσδεδεμένη πλέον στο πλαίσιο «γεωπολιτικών συμφερόντων» με τη Ρωσία, σε επίπεδο άκρως ανησυχητικό, για το κατά πόσον παραμένει «συνεπής σύμμαχος», ενώ στο εσωτερικό της χώρας σε επίπεδο πολιτισμού, ιδεολογικοπολιτικής παιδείας και επηρεασμού της κοινής γνώμης, αλλά και δομής του κράτους, διαμορφώνεται θρησκευτικό φονταμεταλιστικό κράτος, αντιαμερικανισμός και αποστροφή στις αξίες και στα πρότυπα του δυτικού πολιτισμού. Οίκοθεν συνάγεται ότι ασφαλώς πολιτισμικά αλλά και ως «έννομη τάξη», η Τουρκία δεν ανήκει στο δυτικό κόσμο.

Η πρόσφατη συνάντηση του Ρώσου Προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν, του Ιρανού ηγέτη Χασάν Ροχανί και του Τούρκου Προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δημιουργούν ένα «άξονα συμφερόντων» ο οποίος παρέχει όλες τις εγγυήσεις αποστροφής της Τουρκίας από τα δεδομένα των συμφερόντων της Ατλαντικής Συμμαχίας, καθόσον ο «Άξονας Ρωσίας-Τουρκίας και Ιράν» αποτελεί το μέγιστο αντίπαλο δέος στον ευρύτερο χώρο της Μέσης και Άπω Ανατολής αλλά και της Μεσογείου.

Με τούτα τα δεδομένα, η αμερικανική πολιτική πρέπει να απαγκιστρωθεί αμετακλήτως από τα δόγματα του «Ψυχρού Πολέμου», καθόσον τα ιστορικά δεδομένα ως προς την «αξιολόγηση της Τουρκίας» που αφορούν τη δεκαετία του ‘50 αλλά και εντεύθεν, δεν συντρέχουν. Η Τουρκία πρέπει να τύχει της αντίστοιχης γεωπολιτικής υποτίμησης ως εκείνη του νομίσματός της. Πέραν αυτού η Τουρκία έχει καταστεί «ο αστάθμητος παράγοντας» στο σύνολο των κρατών-μελών του ΝΑΤΟ.  Οι Αμερικανοί πρέπει επειγόντως να… επιστρέψουν στο μέλλον!

Πηγή: Oι Αμερικανοί πρέπει να …επιστρέψουν στο μέλλον! Η Τουρκία δεν ανήκει πλέον στη Δύση https://hellasjournal.com/2018/05/oi-amerikani-prepi-na-epistrepsoun-sto-mellon-i-tourkia-den-aniki-pleon-sti-dysi/

The West Betrays the Kurds

Από
anixneuseis
-
0

by Giulio Meotti 

  • The Western media have ignored the fate of the Kurds, the people who defeated ISIS for us.
  • UK Foreign Secretary Boris Johnson tweeted, “Turkey is right to want to keep its borders secure”. The West gave the Turks a green light to massacre the Kurds.
  • The Kurds today, like the Czechs in 1938, were sacrificed in vain. The West has betrayed the Kurds three times in the last three years. They were our ideal allies. They opened their cities, such as Erbil, to tens of thousands of Iraqi Christians expelled by ISIS from Mosul. Iraqi Kurdistan is today the only place in the Middle East, along with the State of Israel, that harbors and protects all religions and minorities.
  • A new “Munich Syndrome” is now looming over the West. The Kurds, if they did not deserve a state, were at least worthy of our protection, especially after helping us to stop those who slit our throats on the boulevards of Paris.

The Kurds have a proverb: “We have no friends but the mountains“. In Afrin, however, even the mountains could not protect them from the Turkish warplanes and the Islamist militias allied with Ankara. Although the videos of terrifying executions are certainly not new in the tragic war of Syria, in this instance the video was shot by a terror group operating under the command of a NATOcountry, Turkey.

The video shows members of Syrian militias abusing the corpse of Amina Omar, a female Kurdish fighter who was also known as “Barin Kobani“. She was killed defending Afrin, a city-canton in Syria attacked by the Turkish army of Recep Tayyip Erdogan.

In the video, Omar, who belonged to the female unit of Kurdish People’s Protection Units (YPG), is called “female pig” and a soldier steps on her breast. The desecration of her corpse ended up symbolizing not only the ferocity of the Kurds’ enemies, but also the sense of a huge, unbearable moral and political betrayal suffered by the Kurds at the hands of their Western allies.

“Shame: the West is turning a blind eye to the fate of the Kurds” wrote Ivan Rioufol in France’s Le Figaro. “They fought alongside us in the war against ISIS. Erdogan labels as ‘terrorist’ this small people arming women, who have their hair in the wind and leave religion in the private sphere”.

The Western media have ignored the fate of the Kurds, the people who defeated ISIS for us.

“My sister, Barin, had fought alongside the coalition in Raqqa against the Islamic State and in many other places too”, Omar’s brother told The Times from the city of Kobane. “How can there be justice or trust between allies when the coalition put their own benefit above morality and allowed Turkey to attack us, and with Nato weapons?”

Pictured: Women fighters of the Kurdish People’s Protection Units (YPG) near the town of Kobane, Syria, on June 20, 2015. (Photo by Ahmet Sik/Getty Images)

There has been a “deafening silence” from most Western leaders about the Kurds suffering an illegal Turkish invasion, said Sandeep Gopalan, a law professor at Deakin University in Melbourne. The European chancelleries all abandoned the Kurds to their fate.

Just think, UK Foreign Secretary Boris Johnson tweeted, “Turkey is right to want to keep its borders secure”. The West gave the Turks a green light to massacre the Kurds.

Worse, as an appeal published by the New York Review of Books reminds us:

“the Turkish attack on Afrin was entirely unprovoked. In fact, Afrin was so peaceful for most of the Syrian war that it became a safe haven for tens of thousands of refugees — some of whom are now refugees for a second time. In the cantons they controlled, the Kurdish-led forces had established an oasis, unique in Syria, of local self-government, women’s rights, and secular rule”.

The battle of Afrin was a horrendous defeat for the Kurds in Syria, one with appalling consequences. At least 820 Kurdish fighters were killed in action. Many other deaths have yet to be confirmed. By comparison, 660 Kurds were killed fighting under the insignia of Syrian democratic forces, supported by the United States, in the battle to free Raqqa, the de facto Syrian capital of the ISIS Caliphate.

Robert Ellis has compared Afrin to the Sudetenland in the 1930s:

“Two days before ceding the Sudetenland to Nazi Germany in Munich in September 1938, British prime minister Neville Chamberlain dismissed the issue as ‘a quarrel in a faraway country between people of whom we know nothing’. Pretty much the same can be said of the attitude of the West towards Turkey’s attack on the Kurdish enclave of Afrin in northwestern Syria”.

In the early hours of Sept. 30, 1938, Great Britain, France and Italy allowed the Nazis to annex the Sudetenland, a region of Czechoslovakia. The Czechoslovakian government opposed and resisted, but its Western allies, determined to avoid war “at all costs”, were willing to negotiate with Adolf Hitler. The Munich Agreement, however, did not bring peace to Europe; it brought war.

Just as the Czechs were sacrificed in vain, the West has betrayed the Kurds three times in the last three years. The first time in Kobane, the besieged Kurdish city at the border with Turkey, where, in a battle that only “revealed the West’s helplessness in the face of radical jihad“, the inhabitants fought to escape a certain death under ISIS. After Kobane, the Kurds were abandoned during their referendum for independence from Iraq last September. Now they have been betrayed in Afrin, the Syrian canton where many minorities of the Syrian war took refuge.

When, at the end of 2014, Westerners decided to intervene directly to get rid of the ISIS Caliphate, they encountered an obvious problem. How could the West defeat the Islamists as we are no longer willing to risk our troops and lives on the ground? Through the Kurds. It was the Kurdish forces who gave first aid to those Yazidis fleeing the genocide waged against them by ISIS. Thousands of Yazidis ended up in mass graves or captured and put into sexual slavery. That is when Germany started to send weapons to the Kurds. Now the Yazidis in Afrin are suffering yet a new wave of persecution by the Turkish allies.

Bernard-Henri Lévy, the French philosopher, recently told Le Figaro:

“The tragedy that the Kurds are experiencing is the sign of an unprecedented weakening of the West. Is it the equivalent of the battle of Adrianople, which precedes the fall of Rome? I hope not. But the resignation has been such a great disgrace… one of those seemingly aberrant micro-events that signal a change in the world. This is not the first time that the West has disappointed its allies or sister nations. It was the case during the rise of Nazism. Then, with the abandonment of half of Europe to communism”.

The Kurds were our ideal allies. They opened their cities, such as Erbil, to tens of thousands of Iraqi Christians expelled by ISIS from Mosul. Iraqi Kurdistan is today the only place in the Middle East, along with the State of Israel, that harbors and protects all religions and minorities. According to the former European parliamentarian Paulo Casaca, the Kurdish regional government has shown the utmost respect for all minorities that have been widely persecuted in other areas of Iraq.

An appeal signed by the French intellectuals Pascal Bruckner, Bernard Kouchner and Stephane Breton states:

“Abandoning them would be an unforgivable moral error. The Kurds of Syria defeated the Islamists who have caused the worst attacks in our history. The Turkish-Islamist atrocities in Afrin do not promise anything good. When young Kurdish fighters with admirable courage are captured by the jihadists, they are tortured, gutted and cut into pieces. This barbarism is unsustainable. The Kurds are also our only allies in the region and have demonstrated their effectiveness in the field. If we abandon them, there will be no one to help us contain new terrorist explosions against us. Finally, the Kurds of Syria are building a democratic society that respects ethnic and confessional pluralism and equality between men and women. This will have a profound influence in a region torn apart by tyranny”.

A new “Munich Syndrome” is now looming over the West. The Kurds, if they did not deserve a state, were at least worthy of our protection, especially after helping us to stop those who slit our throats on the boulevards of Paris.

Giulio Meotti, Cultural Editor for Il Foglio, is an Italian journalist and author.

1...2,8162,8172,818...3,032Σελίδα 2,817 από 3,032