Αρχική Blog Σελίδα 2813

Πολιτική και  γεωπολιτική της γενοκτονίας: μια νέα αρχή.

Από
anixneuseis
-
0

του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ.

Από όλες τις προσφυγικές πληθυσμιακές ομάδες του ελληνικού χώρου οι Πόντιοι είναι αυτοί που εμφανίζουν ισχυρότερη δυναμική στην αναπαραγωγή των ηθών και εθίμων τους και την διατήρηση της μνήμης θλιβερών στιγμών που οδήγησαν Έλληνες διαφόρων γεωγραφικών διαμερισμάτων στις κρεμάλες, τα τάγματα εργασίας , τις εσωτερικές εξορίες και τον αναγκαστικό εκπατρισμό.

Στην προσπάθεια, δηλαδή, να σταθεί το σύγχρονο τουρκικό έθνος αντιμέτωπο με την ιστορία του, να κάνει την αυτοκριτική του και να αναγνωρίσει το ίδιο αλλά και η διεθνής κοινότητα ότι τη δεκαετία του 1910 διεπράχθη γενοκτονία των χριστιανικών πληθυσμών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας διότι το Νεοτουρκικό κίνημα ήθελα μια εθνοτικά «καθαρή» χώρα.

Και άλλες ελληνικές πληθυσμιακές ομάδες αρχίζουν σιγά σιγά να ανασκαλεύουν τη δική τους ιστορία και να διαπιστώνουν όχι μόνο την ανάγκη διατήρησης των ηθών, εθίμων και παραδόσεών τους αλλά και την προβολή των τραγικών γεγονότων που έζησαν οι πρόγονοί τους.

Είναι μια ανθρώπινη υποχρέωση του καθενός προς τον εαυτό του αλλά και των συλλογικοτήτων προς τους προγόνους τους.

Πριν λίγες ημέρες ο Σάββας Καλεντερίδης μιλώντας στη Θεσσαλονίκη σε εκδήλωση που οργάνωσε ο βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας Κων. Γκιουλέκας έκανε μια ενδιαφέρουσα πρόταση. Να τιμάται μια κοινή  ημέρα η Γενοκτονία των Ελλήνων της Ανατολής. Όλων των Ελλήνων. Όσοι ασχολούνται με τα οργανωτικά του ποντιακού ελληνισμού οφείλουν να την εξετάσουν και να την αξιοποιήσουν. Μόνο με μια κοινή, συλλογική προσπάθεια όλων μπορεί να επιτευχθούν θετικά βήματα στη διαρκή προσπάθεια να αναγνωριστεί η Γενοκτονία.

Είναι παρήγορο το γεγονός ότι φέτος, οι Ποντιακές οργανώσεις κατάφεραν να ξεπεράσουν, ελπίζω όχι προσωρινά, τις προσωπικές αντιθέσεις και φιλοδοξίες τους και να πετύχουν κοινή εκδήλωση με αφορμή την επέτειο της Γενοκτονίας. Κάτι το αυτονόητο θεωρείται ως  πολύ σημαντικό γεγονός.

Ας μου συγχωρεθεί ο προσωπικός τόνος αλλά αισθάνομαι κάποια ικανοποίηση από το γεγονός αυτό διότι πέρυσι τέτοιες ημέρες, μαζί με άλλους οκτώ συναδέλφους μου που συμμετείχαμε στο Διοικητικό Συμβούλιο της Παμποντιακής Ομοσπονδίας Ελλάδας (ΠΟΕ) παραιτηθήκαμε από το Συμβούλιο για να πιέσουμε προς την κατεύθυνση που σήμερα γίνεται πραγματικότητα.

Παρά το γεγονός ότι θα θέλαμε να συμμετέχουμε στις δραστηριότητες του οργανωμένου ποντιακού χώρου από θέση ευθύνης την οποία επιδιώξαμε και για την οποία τιμηθήκαμε με την ψήφο των συμπολιτών μας, αν η φετινή επιτυχία συνεχιστεί, αν, δηλαδή, καθιερωθεί από φέτος και κάθε χρόνο κοινός εορτασμός, χαλάλι η παραίτησή μας.

Πιστεύουμε, από τα μηνύματα που λάβαμε, πως το γεγονός της παραίτησής μας, σε συνδυασμό με άλλες ατυχείς κινήσεις της πλειοψηφίας της Διοίκησης κατά τις περυσινές εκδηλώσεις, επέδρασαν στη διαμόρφωση ωριμότερων και πιο ψύχραιμων σκέψεων που οδήγησαν στη φετινή επιτυχία. Διότι, το αυτονόητο, θεωρείται επιτυχία σε έναν χώρο όπου περίσσεψαν οι προσωπικές πολιτικές.

Επανερχόμενος στην πρόταση Καλεντερίδη, θα πρέπει να δούμε και το ενδεχόμενο κοινής εκδήλωσης για τη γενοκτονία σε συνεργασία και με τις άλλες εθνότητες που υπέστησαν την γενοκτόνα πολιτική του Κεμάλ και των Νεότουρκων: των Αρμενίων και των Ασσυρίων.

Οι συνθήκες έχουν ωριμάσει για μια τέτοια κοινή εκδήλωση, κάθε χρόνο, θα έχει πολλαπλασιαστικά αποτελέσματα.  Θα πρέπει να αναγνωρίσουμε πως στην κατεύθυνση της σύγκλισης με τις άλλες εθνότητες  οι οποίες υπέστησαν Γενοκτονία, συνέβαλε και ο Αντώνης Παυλίδης, πρόεδρος των Ποντίων εκπαιδευτικών που με τις δραστηριότητές του έφερε κοντά Ποντίους, Αρμενίους και Ασσυρίους στην Ελλάδα. Τα συνέδρια που έκανε με τίτλο «τρείς γενοκτονίες μια πολιτική» ήταν καταλύτης προς αυτήν την κατεύθυνση. Καιρός να περιληφθούν στην κοινή προσπάθεια και οι άλλες ελληνικές κοινότητες που υπέστησαν γενοκτονία ή εθνοκάθαρση σε άλλα γεωγραφικά διαμερίσματα της οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Αν με την μικρασιατική καταστροφή και τον ελληνισμό της Μικράς Ασίας, κυρίως, Σμύρνης, ασχολήθηκαν οι εμβληματικότεροι Έλληνες, αλλά και διεθνείς, ιστορικοί, ο ποντιακός ελληνισμός ανέδειξε τους δικούς του ιστορικούς επιστήμονες που κατέγραψαν με επιστημονική επάρκεια την ιστορία του και ανέδειξαν στοιχεία που επιβεβαίωσαν το έγκλημα της Γενοκτονίας. Ένας τόσο ζωντανός χώρος με αδρά τα ελληνικά χαρακτηριστικά ήταν επόμενο και να διαφωνεί και, πολλές φορές, να συγκρούεται γύρω από τα επίμαχα ζητήματα.

Παρά την κριτική που μπορεί να γίνει επιτεύχθησαν σημαντικά βήματα. Καιρός να αποτιμηθούν και προγραμματισθούν τα επόμενα. Όχι με λογική εσωστρέφειας, ούτε και ομάδας. Αυτές οι πρακτικές καταδικάστηκαν και ανήκουν στο παρελθόν.

Σε ό,τι αφορά, τώρα, το επιστημονικό πεδίο πέραν της ιστορίας και των παραδόσεων αξίζει να δοθεί έμφαση και στη γεωπολιτική της γενοκτονίας από πόντιους – και όχι μόνο- επιστήμονες και συγγραφείς.

Η γεωπολιτική θα εξηγήσει καλά το γιατί συνέβησαν όσα συνέβησαν, πως αντέδρασαν οι δυνάμεις της εποχής, ποια τα συμφέροντά τους, οι αντιθέσεις τους, τι θα μπορούσε να κάνει, με καλύτερα αποτελέσματα, η Ελλάδα και ο ελληνισμός και η γεωστρατηγική που θα την ακολουθήσει θα προσδιορίσει πολιτικές που θα μπορούσαν να γίνουν αποδεκτές και σήμερα  και να φανούν χρήσιμες όχι μόνο στην κοινή προσπάθεια να αναγνωριστεί η γενοκτονία αλλά στην ευρύτερη πολιτική του ελληνισμού.

Η Γερμανία που διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στη Γενοκτονία αλλά και οι πολιτικές της Αγγλίας και της Γαλλίας που εγκλώβισαν τον ελληνισμό στη μικρασιατική παγίδα θα πρέπει να αναδειχθούν πέραν των ιστορικών επισημάνσεων που εν πολλοίς έχουν γίνει. Όπως και η πολιτική των μπολσεβίκων όταν ανέλαβαν την εξουσία.

Αν υπάρξει ενότητα και ομόνοια το πεδίο δραστηριότητας είναι ευρύ.

Οι πολιτικές που ακολούθησε ως τώρα ο ποντιακός χώρος ό,τι ήταν να δώσουν το έδωσαν.

Χρειάζεται μια τομή και μια επανεκκίνηση.  Είναι η κατάλληλη ώρα να γίνουν.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

« Ιλιντένσκα Ματσεντόνια»: Οι Σκοπιανοί έβαλαν στο τραπέζι νέο όνομα και “διαλαλούν” λύση

Από
pcuser
-
0

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ένα νέο όνομα φαίνεται ότι προστέθηκε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με τα Σκόπια, για την επίλυση του ονοματολογικού, τουλάχιστον όπως υποστηρίζουν τα Μέσα Ενημέρωσης της γειτονικής χώρας.

Το «Ρεπούμπλικα Ιλιντένσκα Ματσεντόνια» (Republika Ilindenska Makedonija – Δημοκρατία τoυ Ίλιντεν και της Μακεδονίας) είναι μια ακόμα σύνθετη ονομασία που συζητείται μεταξύ της ελληνικής και της σκοπιανής κυβέρνησης όπως αναφέρει η σκοπιανή ιστοσελίδα a1on. Απο την ελληνική πλευρά δεν υπάρχει επίσημη αντίδραση η επιβεβαίωση της πληροφορίας αλλα κυβερνητικές πηγές ξεκαθαρίζουν οτι το «Erga omnes» (ονομασία έναντι όλων) με συνταγματική αναθεώρηση είναι απαραίτητη προϋπόθεση, για να υπάρξει οποιαδήποτε συμφωνία.

Για όλες τι τελευταίες εξελίξεις ο πρωθυπουργός θα ενημερώσει το Σαββατοκύριακο τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και τους πολιτικούς αρχηγούς.

Μέχρι τώρα έχει γίνει γνωστό ότι  στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων υπάρχουν  πέντε ονόματα.

– Republika Nova Makedonija (Δημοκρατία της Νέας Μακεδονίας)

– Republika Severna Makedonija (Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας)

– Republika Gorna Makedonija (Δημοκρατία της Άνω Μακεδονίας

– Republika Vardarska Makedonija (Δημοκρατία της Μακεδονίας του Βαρδάρη)

– Republika Makedonija (Skopje) [Δημοκρατία της Μακεδονίας (Σκόπια)

Οι Σκοπιανοί “βλέπουν” συμφωνία 

Πηγή προσκείμενη στον πρωθυπουργό κ. Ζάεφ και τον Υπουργό Εξωτερικών, κ. Δημητρόφ, όπως γράφει η  Καθημερινή , ανέφερε πως οι δυο πλευρές έχουν έλθει κοντά σε συμφωνία στο όνομα «Ιλιντέντσκα Μακεντονίγια» που έχει αναφορά στο ιστορικό ορόσημο του Ιλιντεν (Αγίου Ηλία) και στην ένοπλη εξέγερση εναντίον των Οθωμανών του «μακεδονικού έθνους», σύμφωνα με τα Σκόπια.

Η ίδια πηγή πρόσθεσε ότι κατά την επιστροφή του στα Σκόπια ο κ. Ζ. Ζάεφ αναμένεται να ενημερώσει τον πρόεδρο Γκιόργκι Ιβάνοφ και το αντιπολιτευτικό κόμμα VMRO DPMNE για τις συζητήσεις που είχε με τον  Αλέξη Τσίπρα πάνω στο θέμα αυτό.

«Το όνομα αυτό είναι δεμένο με την ιστορία μας και θεωρείται πιο εύκολο να περάσει στην κοινωνία και να ισχύσει erga omnes, ενώ δεν παραπέμπει στην αρχαία, αλλά στη νεότερη Μακεδονία», ανέφερε στην εφημερίδα και υποστήριξε ότι και το εθνικιστικό κόμμα VMRO, που είναι ενήμερο, δεν θα αντιταχθεί.

Πάντως από την Αθήνα δεν έχει υπάρξει καμία αντίδραση στο συγκεκριμένο όνομα ενω σύμφωνα με πληροφορίες της HellasJournal η αναφορά του Αλέξη Τσίπρα στο ότι «τίποτα δεν έχει συμφωνηθεί εάν δεν συμφωνηθούν όλα» και ότι «υπάρχει ακόμη απόσταση να διανυθεί», δείχνει οτι δεν θέλει να συμμεριστεί αυτή την υπέρμετρη αισιοδοξία του Ζάεφ ο οποίος έχει κάθε λόγο να παρουσιάζει την λύση ως σχεδόν δεδομένη, ενώ ακόμη υπάρχουν κρίσιμα ζητήματα προς αποσαφήνιση.

Τι έγινε στην «Εξέγερση του Ίλιντεν»

Η Εξέγερση του Ίλιντεν ήταν μία επανάσταση σλαβοφώνων  που οργανώθηκε και υλοποιήθηκε στο Μακεδονικό έδαφος από την αυτονομιστική οργάνωση Εσωτερική Μακεδονο-Αδριανουπολιτική Επαναστατική Οργάνωση το καλοκαίρι του 1903 ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Σήμερα αυτή η επανάσταση γιορτάζεται στην FYROM ως εθνική επέτειος και για πολλούς στη χώρα θεωρείται η αρχή της Σλαβομακεδονικης εθνογένεσης, ενώ την υιοθετεί και η Βουλγαρία.

Η λέξη Ιλιντεν είναι για τους γείτονες ένα μυθικό όνομα, που σχετίζεται με την εθνική τους αφύπνιση.

Ανήμερα του Αγίου Ηλία (Ιλιντεν στην γλώσσα του), στις 20 Ιουλίου το 1903 (στην ΠΓΔΜ γιορτάζεται με το παλαιό ημερολόγιο δεκατρείς μέρες μετά) στην πόλη Κρούσεβο, σημειώθηκε εξέγερση εναντίον των Οθωμανών από ένοπλα αντάρτικα τμήματα, «Σλαβομακεδονικά » κατά τα Σκόπια, «βουλγάρικα» κατά την Σόφια.

Η εξέγερση της 20ης Ιουλίου του 1903, θεωρείται το πρώτο θεμέλιο του   νέου κρατιδίου.  Είναι το «πρώτο Ιλιντεν» και εορτάζεται με ιδιαίτερη λαμπρότητα. Ακολούθησαν το «δεύτερο Ιλιντεν» με την ίδρυση το 1944, από τον Τίτο της «Λαϊκής Δημοκρατίας της Μακεδονίας», στο πλαίσιο της ενιαίας Γιουγκοσλαβίας, που απετέλεσε και την πρώτη μορφή οργανωμένου « κράτους» και το «τρίτο Ιλιντεν», το 1991 με την ανακήρυξη της FYROM, ως ανεξάρτητου κράτους.

Πηγή: a1on, Καθημερινή, HellasJournal

https://hellasjournal.com

 

 

Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΟΥ ΙΛΙΝΤΕΝ ΚΑΙ ΟΙ ΣΚΟΠΙΜΟΤΗΤΕΣ ΤΟΥ ΖΑΕΦ

Από
anixneuseis
-
1

Κωνσταντίνος Χολέβας – Πολιτικός Επιστήμων
18 ΜΑΪ 2018 /

 Η επικαιρότητα επιβάλλει να θυμηθούμε σήμερα (Μάϊος 2018) την ψευδοεπανάσταση του Ίλιντεν. Μαθαίνουμε από δημοσιογραφικές πηγές ότι ο κ. Ζάεφ, πρωθυπουργός των Σκοπίων, πρότεινε στον Έλληνα πρωθυπουργό το όνομα «Δημοκρατία της Μακεδονίας του Ίλιντεν». Η λέξη Ίλιντεν στα βουλγαρικά σημαίνει: ημέρα του Προφήτη Ηλία. Στις 20 Ιουλίου 1903 στην τουρκοκρατούμενη Μακεδονία οι Βούλγαροι κομιτατζήδες της οργανώσεως ΒΜΡΟ (Εσωτερική Μακεδονική Επαναστατική Οργάνωση) προσπάθησαν να ξεσηκώσουν τον αγροτικό χριστιανικό πληθυσμό με το ψευδές σύνθημα «Η Μακεδονία στους Μακεδόνες». Ανατίναξαν δύο τηλεγραφικούς στύλους, ξήλωσαν λίγα μέτρα σιδηροδρομικής γραμμής, εισήλθαν για λίγο σε ορισμένα χωριά και μετά εξαφανίσθηκαν αφήνοντας τον τακτικό τουρκικό στρατό να ξεσπάσει σε αθώους.

Θύματα της οθωμανικής εκδικήσεως ήσαν τρεις βλαχόφωνες ελληνικές κωμοπόλεις. Το Κρούσοβο, που ανήκει σήμερα στα Σκόπια, η Κλεισούρα και το Νυμφαίο στη Δυτική Μακεδονία. Η εξέλιξη αυτή αφ’ ενός μεν ξεσκέπασε τα σχέδια των κομιταζήδων, ότι ουσιαστικά ενδιαφέρονταν για τη Μεγάλη Βουλγαρία, αφ’ ετέρου δε αφύπνισε διπλωμάτες, στρατιωτικούς και εθελοντές στην ελεύθερη Ελλάδα. Η ένοπλη φάση του Μακεδονικού Αγώνα κορυφώθηκε από το 1903 έως το 1908 με σημαντικές επιτυχίες του Ελληνισμού. Η εξέγερση του Ίλιντεν είχε ανθελληνική στόχευση, έγινε με όραμα τη Μεγάλη Βουλγαρία και οποιαδήποτε συμπερίληψή της στο όνομα των Σκοπίων θα υπενθυμίζει τον χάρτη του βουλγαρικού εθνικισμού που περιλάμβανε τη Θεσσαλονίκη και όλη τη Μακεδονία.

Η εξέγερση του Ίλιντεν αξίζει να μελετάται και σήμερα για δύο κυρίως λόγους:

Πρώτον, διότι έχουν δημοσιευθεί από το Μουσείο Μακεδονικού Αγώνος οι εκθέσεις των Προξένων των Ευρωπαϊκών Δυνάμεων. Στα κείμενα αυτά, που εστάλησαν το 1903 από τη Θεσσαλονίκη προς τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, οι Πρόξενοι πουθενά δεν ομιλούν για «Μακεδονικό Ἐθνος». Η σύγκρουση ήταν μεταξύ Ελλήνων και Βουλγάρων κάτω από το βλέμμα των Οθωμανών που κατείχαν τότε τη Μακεδονία. Το «Μακεδονικό Έθνος» κατασκευάσθηκε το 1944 από τον Τίτο.

Δεύτερον, διότι από την κατασκευή του τεχνητού «Μακεδονικού Έθνους» το 1944 μέχρι πέρσυ (2017) ο εορτασμός της επετείου δίχαζε Σκοπιανούς και Βουλγάρους. Οι Σκοπιανοί θεωρούν τους ηγέτες των εξεγερθέντων ως «Μακεδόνες», ενώ οι Βούλγαροι τους θεωρούν Βουλγάρους και ήρωες της εθνικής αφύπνισης του λαού τους. Μετά το 2017 έχει αρχίσει μία εμφανής πολιτική, εκκλησιαστική και πολιτιστική προσέγγιση μεταξύ των δύο κρατών και ο Ζόραν Ζάεφ σε αρκετές δηλώσεις του δείχνει να προσεγγίζει τις βουλγαρικές απόψεις.

Την Ελλάδα δεν την αφορά η διμερής διαμάχη Σκοπιανών και Βουλγάρων ιστορικών. Την ενδιαφέρει να μην χρησιμοποιηθεί ένας όρος που εκφράζει σήμερα δύο αλυτρωτισμούς και επεκτατισμούς: Τον ψευδομακεδονικό και τον βουλγαρικό.

Και σε τελευταία ανάλυση η όλη συζήτηση για τη σύνθετη ονομασία είναι λανθασμένη. Ποιος μας εγγυάται ότι θα τιμωρηθούν τα Σκόπια, αν μετά από λίγους μήνες αλλάξουν το όνομά τους με απόφαση της Βουλής; Δηλαδή αν απορρίψουν τον προσδιορισμό (Άνω, Νέα, Ίλιντεν κλπ) και κρατήσουν μόνον τον όρο «Μακεδονία»; Το εθνικό συμφέρον επιβάλλει να σταματήσει τώρα κάθε διαπραγμάτευση, η οποία οδηγεί σε απαράδεκτη εθνική υποχώρηση!

Gaza Riots: Really About the Embassy?

Από
anixneuseis
-
0

by Bassam Tawil

  • Throughout history, the excuses to attack Israel keep changing.
  • For 8 years under the Obama administration, the Palestinians had portrayed themselves, and been treated as, the deserving underdog — the “good guys.” Now, a foreign government is actually holding the Palestinians accountable and calling them out for activities they had taken for granted, such as incitement to riot and murder, or funding terrorists and their families. The Palestinians do not like it one bit.
  • The Palestinians hate the Trump administration not because of the decision to move the US embassy to Jerusalem, but because it speaks truth to them and exposes their perfidy and malice. They hate the Trump administration because they see it as an obstacle on their way to eliminating Israel.
  • What happened at the border between Israel and the Gaza Strip was an act of aggression by Hamas on Israeli sovereignty. It was an act of war. Even the terrorists did not say that they were protesting the embassy relocation. The terrorists and the rest of the Palestinian demonstrators were chanting “Death to Israel” and “Death to America.” They were chanting that their goal is to replace Israel with an Islamic state.
  • The idea that Hamas is concerned about the US embassy move is a sick joke. All one needs to do is to listen carefully to what Hamas is saying, namely that its struggle is to “liberate all of Palestine, from the Mediterranean Sea to the Jordan River.” Hamas is saying that the protests it has been orchestrating are aimed at enabling millions of Palestinians to flood Israel and turn it into an Islamic state.

Much of the world is convinced that the Palestinian protests that took place on May 14 and 15 were directly connected to the inauguration of the US embassy in Jerusalem.

This misapprehension can be traced directly to the international media, which helped create the impression that the clashes that took place between Palestinians and the Israel Defense Forces along the border between the Gaza Strip and Israel came in response to US President Donald Trump’s decision to move the US embassy from Tel Aviv to Jerusalem.

Instead, what we have witnessed in the past few days is part of the ongoing Palestinian struggle against Israel. This is a struggle that began with the establishment of Israel 70 years ago and is continuing to this day. It is a struggle that every now and then finds a new excuse to launch terror attacks against Israel and kill as many Jews as possible.

Most notably, throughout history, the excuses to attack Israel keep changing.

Once, it was that Ariel Sharon, then Israel’s opposition leader, had “invaded the Al-Aqsa Mosque.” This was in September 2000, and Palestinians used that lie to launch the Second Intifada: a massive wave of suicide bombings and drive-by shootings and other forms of terrorism that left thousands of Israelis maimed or dead. At that time, Palestinian leaders told their people to take to the streets to defend their holy sites because Sharon and other Jews were planning to destroy them.

About three years ago, Palestinian Authority (PA) President Mahmoud Abbas and his Ramallah-based associates lied to their people again. This time, they told Palestinians that permitted visits by Jews to the Temple Mount, also known to Muslims as Haram Al-Sharif, were designed to destroy the Al-Aqsa Mosque.

Abbas even went as far as vowing that the Palestinians would not allow Jews to “defile with their filthy feet our holy sites.” Abbas’s well-known speech ignited another uprising — this time known as the “Knife Intifada.”

It is no secret that the Palestinians were never happy with the election of President Trump. It is no secret that the Palestinians were never happy that President Trump had surrounded himself with a number of Jewish senior advisors: Jason Greenblatt, Jared Kushner and US Ambassador David Friedman.

From the moment Trump took office, the Palestinians saw that the good old days of the Barack Obama administration were gone. The Palestinians had gotten used to hearing the White House and State Department scapegoat Israel for the crimes of the Palestinians. The Palestinians noticed a rather dismaying change in tone between the two administrations.

Suddenly, the Palestinians woke up to see criticism being fired in their direction. This came as quite a shock to them. For 8 years under the Obama administration, they had portrayed themselves, and been treated, as the deserving underdog – the “good guys.” Now, a foreign government was actually holding the Palestinians accountable and calling them out for activities they had taken for granted, such as incitement to riot and murder, or funding terrorists and their families. The Palestinians do not like it one bit.

The Palestinians hate the Trump administration not because of the decision to move the US embassy to Jerusalem. They hate the Trump administration because they see it as being pro-Israel. They hate the Trump administration because it speaks truth to them and exposes their perfidy and malice. They hate the Trump administration because they see it as an obstacle on their way to eliminating Israel.

Does anyone seriously think that a young Palestinian living in the Gaza Strip and who has never been outside the coastal enclave really cares whether the US embassy is located in Jerusalem? This Palestinian has never been to Jerusalem or the West Bank; in most instances, young Palestinians have not even been out of the Gaza Strip.

Why should a young Palestinian living in the Gaza Strip care about the embassy relocation from Tel Aviv to Jerusalem when the vast majority of the Arab residents of Jerusalem and Arab countries do not seem to be bothered by Trump’s decision?

Proving this week that the last thing on their mind is the issue of the US embassy, the Arabs of Jerusalem did not stage any protests or even go on strike (only a few Arab citizens of Israel and a handful of political activists from east Jerusalem showed up for a planned protest near the site of the new US embassy). Moreover, we did not see millions of Arabs and Muslims take to the streets in their countries to express outrage over the embassy move.

It is true that the Palestinians in the Gaza Strip demonstrated along the border with the Gaza Strip on May 14, the day when the inauguration ceremony for the US embassy took place in Jerusalem.

However, the demonstrations were in the context of the so-called Great March of Return, a six-week campaign launched by Hamas and other Palestinian groups. The organizers said that the march had three main goals: to achieve the “right of return” for Palestinian refugees and their descendants so that they would be able to move to Israel, to thwart Trump’s yet-to-be-announced plan for peace in the Middle East, and to return the Palestinian issue to the top of the world’s agenda.

The “Great March of Return” demonstrations began in late March and reached their peak on May 14, one day before the Gregorian day marking Israel’s 70th anniversary, which the Palestinians call Nakba Day (Catastrophe Day). So the demonstrations that took place on the day of the inauguration of the US embassy in Jerusalem were in the context of the “Great March of Return,” and not specifically planned for the embassy move.

The demonstrations that took place that day were no different from the previous weekly protests orchestrated by Hamas and its allies in the Gaza Strip. On May 14, thousands of Palestinians again tried to breach the border with Israel, but were repelled by Israeli troops. They did not try to breach the border to protest against the embassy relocation.

Rather, they sought to infiltrate Israel to wreak havoc and kill Jews. Jerusalem is about 97 km (62 miles) away from the Gaza border, and they knew that they would never be able to reach that city.

What happened at the border between Israel and the Gaza Strip was an act of aggression by Hamas on Israeli sovereignty. It was an act of war. It was an attempt by a terror group to use tens of thousands of civilians as a cover to infiltrate the border. ِEighty percent of those killed by the Israeli army on that day were Hamas members. Even Hamas has admitted this; senior Hamas official and spokesmen Salah Al-Bardaweel revealed in a television interview that 50 of the 62 Palestinians killed by Israeli gunfire were Hamas members.

Pictured: A group of young Gazan men drag away of section of razor wire that was cut away from Israel’s security fence, as part of Hamas’ attempt to breach the border and cross into Israel, May 14, 2018. (Image source: VOA News video sreenshot)

If the protests in the Gaza Strip were against the US embassy inauguration ceremony, what were 50 Hamas members doing trying to infiltrate the border with Israel? Were they on their way to holding a peaceful protest against the Trump administration? Were they on their way to stage a peaceful sit-in strike outside the offices of the United Nations in Jerusalem?

No: the Hamas terrorists were on their way to kill Jews. They were on their way to infiltrate Israeli communities near the border with the Gaza Strip. Even the terrorists did not say that they were protesting the embassy relocation.

The terrorists and the rest of the Palestinian demonstrators were chanting “Death to Israel” and “Death to America.” They were chanting that their goal is to replace Israel with an Islamic state. They were chanting that there is no room for Jews in this region. They were chanting slogans against the Saudi crown prince, Mohammed bin Salman, whom they accuse of being too friendly with Israel and the Trump administration.

The Palestinians are using the issue of the US embassy as yet another excuse to pursue their war on Israel. Abbas and his cronies are using the embassy as an excuse to step up their campaign to delegitimize and demonise Jews. Their goal is to isolate Israel in the international community.

Does anyone seriously think that Abbas really cares about the precise location of the US embassy? Why has he never protested against the fact that the US Consulate General is already in Jerusalem? Why has he never protested that the Knesset and the Prime Minister’s Office and the Israeli Supreme Court are already based in Jerusalem? Why should Abbas or any Palestinian be upset if the US embassy is located in west Jerusalem and not in an Arab neighbourhood in east Jerusalem? Abbas is not objecting to the embassy; Abbas is objecting to the Israeli state, which he has repeatedly described as a “colonialist project” imposed on Arabs by Western powers.

If he really cared about the US embassy inauguration, he would not have spent the days prior to the ceremony in Chile, Venezuela and Cuba.

The idea that Hamas is concerned about the US embassy move is a sick joke. All one needs to do is to listen very carefully to what Hamas is saying, namely that its struggle is to “liberate all of Palestine, from the Mediterranean Sea to the Jordan River.” Hamas is saying that the protests it has been orchestrating are aimed at enabling millions of Palestinians to flood Israel and turn it into an Islamic state with a Jewish minority. Hamas could not care less about the location of the embassy. Hamas wants “Palestine” and “Palestine” in its entirety.

Abbas and Hamas are using the US embassy move to wage another blood libel against Israel, by accusing it of killing innocent and unarmed civilians — a charge that is wholly counterfactual in the wake of Hamas’s own admission that most of the victims were Hamas terrorists. The Palestinians have once again found an excuse to wage war on Israel and Jews, this time in the form of the embassy move.

They are trying to create the false impression that the conflict with Israel began — and is now focused on — Trump’s decision to move the embassy from Tel Aviv to Jerusalem — as if before the decision, Palestinians had recognized Israel’s right to exist as the homeland of the Jewish people. As if before the decision, Palestinians had not been engaged in semi-daily killings of Jews. As if before the decision, Palestinians had not been inciting and promoting violence against Jews.

Sadly, there are many in the international media who are helping the Palestinians promote the lie that this moment in the Israeli Arab conflict is all about the decision to move the US embassy to Jerusalem. In reality, this moment – and all others – in the Israeli-Arab conflict is about some Arabs rejecting that Israel exists at all, within any borders, in the Middle East.

Bassam Tawil is a Muslim Arab based in the Middle East

Καταιγιστικές εξελίξεις…

Από
anixneuseis
-
2

Του Θανάση Κ.     

Έχουμε και λέμε, λοιπόν:

* Τρεις από τους τέσσερις «θεσμούς» των δανειστών (της πρώην «Τρόϊκας») ζητούν επίμονα πιστοληπτική γραμμή για την Ελλάδα!

Αλλιώς, επιμένουν, δεν μπορεί να «βγει στις αγορές», ούτε να «εξομαλύνει» εσωτερικά το χρηματοδοτικό της σύστημα και την οικονομία της.

Οι Ευρωπαίοι, όμως, δεν πολύ-θέλουν να δώσουν πιστοληπτική γραμμή στην κυβέρνηση Τσίπρα (στην κυβέρνηση Σαμαρά ήθελαν!)

Και η ελληνική κυβέρνηση Τσίπρα δεν τη θέλει επίσης (την πιστοληπτική γραμμή)…

Για να το παίζει «καθαρή έξοδος από τα μνημόνια»! Που όλοι της λένε όμως, ότι δεν θα είναι «καθαρή», ούτε «έξοδος από τη μνημονιακή εποπτεία».

Θα έχει πολύ σκληρότερη «εποπτεία» απ’ όλες τις άλλες χώρες που βγήκαν από τα μνημόνια…

Χρήματα δεν θα έχει! Δόσεις δεν θα έχει. Αλλά αυστηρή εποπτεία θα υπάρχει!

Κι όχι μόνο από τους δανειστές. Αλλά από πολύ «χειρότερους»: Από τις αγορές και τις οίκους αξιολόγησης!

Εκεί να δείτε…

* Επίσης το ΔΝΤ εμφανίζεται ότι πιθανόν δεν θα είναι «μέσα»! Γιατί δεν παίρνει (από τους Γερμανούς) την εκ των προτέρων «αυτόματη» μείωση του ελληνικού χρέους που έχει ζητήσει…

Βέβαια, αυτό δεν είναι τελειωτικό. Κατά τη γνώμη μου το πιθανότερο είναι να μπει τελικά και το ΔΝΤ στην «αυξημένη εποπτεία». Γιατί αν βγει οριστικά έξω, τότε η «αξιολόγησή» του για το Ελληνικό χρέος θα είναι πολύ δυσμενής. Και έτσι η Ελλάδα δεν θα μπορεί με τίποτε να βγει στις αγορές. …

Κι αν από την άλλη πλευρά καταφέρουν να κρατήσουν το ΔΝΤ «μέσα», αυτό θα σημάνει πως και πολλά δύσκολα μέτρα που τα είχαν «σπρώξει κάτω από το χαλί», τώρα θα αναγκαστούν να τα λύσουν επί τόπου.

Όπως, για παράδειγμα, τις απολύσεις των υπεράριθμων συμβασιούχων από το δημόσιο. Και όχι μόνο των «υπεράριθμων»…

*Ακόμα το Χρηματιστήριο της Αθήνας πέφτει! Ήδη βρίσκεται κάτω από τις 800 μονάδες…

Ξέρετε που βρισκόταν το καλοκαίρι-φθινόπωρο του 2014, όταν τότε βγαίναμε πραγματικά από τα μνημόνια – και πριν αρχίσουν να «προεξοφλούνται» έκτακτες εκλογές;

Γύρω στις 1200 μονάδες (ενώ είχε ξεπεράσει και τις 1300!)

50% πιο πάνω από σήμερα…

Σας λέει κάτι αυτό;

Τότε οι αγορές θεωρούσαν ότι αποκαθίσταται η εμπιστοσύνη στην Ελλάδα.

Ύστερα ήλθε ο Τσίπρας και τα διέλυσε όλα.

Και τώρα νομίζουν ότι «βγαίνουν», ενώ οι αγορές τους στέλνουν το ακριβώς αντίθετο μήνυμα. Ότι δενθέλουν να τους βλέπουν…

Άλλωστε, το ίδιο το ΔΝΤ δηλώνει πως η Ελλάδα είναι η μόνη οικονομία της ευρωζώνης όπου τα πράγματα χειροτέρεψαν από την αρχή του χρόνου…

Πράγμα που «διάβασαν», ασφαλώς, οι αγορές. Και γιατί αυτό είναι κρίσιμο πια (όχι απλώς «σημαντικό»;)

Γιατί απλούστατα, από τον Αύγουστο και μετά – δηλαδή σε σκάρτους τρείς μήνες από τώρα – πέρα από την ενισχυμένη εποπτεία των δανειστών, θα περνάμε και από την αμείλικτη «κρισάρα» των αγορών! Γι’ αυτό…

* Και σαν να μην έφταναν τα προηγούμενα: Η νέα κυβέρνηση που πάει να σχηματιστεί στην Ιταλία – ανάμεσα στο «Κόμμα των 5 αστέρων» και τη «Λίγκα του Βορρά» – το ένα δεξιό ποπουλιστικό το άλλο δεξιότερο της «Κεντροδεξιάς» – έχει στο Πρόγραμμά της, δημοψήφισμα για έξοδο της Ιταλίας από το ευρώ! Και πρόταση για απ’ ευθείας κούρεμα χρέους της Ιταλίας κατά 250 δισεκατομμύρια!

Δεν νομίζω ότι θα πραγματοποιηθούν αυτά, έτσι εύκολα. Αλλά καταλαβαίνετε σε τι αναταράξεις μπαίνει η Ευρώπη. Και πόσο στενεύουν τα περιθώρια για «επιεική» μεταχείριση του ΣΥΡΙΖΑ από τους υπόλοιπους Ευρωπαίους.

Τώρα κι εκείνοι που ήθελαν, ίσως, να δείξουν «ανοχή» και «επιείκεια» δεν μπορούν πια. (Αν διαβάσει κανείς το χθεσινό σχετικό δημοσίευμα των «φιλευρωπαϊκών» Financial Times καταλαβαίνει τι θέλω να πω…)

* Και βέβαια τα «88 προαπαιτούμενα» της τελευταίας αξιολόγησης, που επρόκειτο να κλείσουμε μέχρι την… επόμενη εβδομάδα, είναι «άπιαστο όνειρο»! Και συζητάνε πια, πόσα θα δεχθούν να μη τα κλείσουμε άμεσα. Αλλά αργότερα…

Αλλά πότε «αργότερα». Πώς αργότερα;

Ή μάλλον τα «συζητούσαν» οι δικοί μας. Διότι τώρα, όπως μπλέκουν τα ευρωπαϊκά με τις ιταλικές εξελίξεις, κανείς δεν τα βρίσκει με κανένα σε ο,τιδήποτε!

Κι εμείς βρισκόμαστε στη μέση, ανίκανοι να ολοκληρώσουμε την τελευταία και πιο δύσκολη αξιολόγηση και ανέτοιμοι να βγούμε στις αγορές.

* Με ένα Τσίπρα να βγάζει σποτάκια, πως… «τώρα μας σέβονται»!

Αλήθεια γιατί βγήκε αυτό το σποτάκι; Κανείς δεν ξέρει!

Τι ακριβώς «εξαγγέλλει»; Τίποτε το συγκεκριμένο!

Τι θέλει να πει ο… «ποιητής»; Άγνωστον …

Σε τι ακριβώς «τώρα μας σέβονται και μας αναγνωρίζουν»; Σε τίποτε! Το ακριβώς αντίθετο: όλοι λένε πια πως δεν είμαστε έτοιμοι για το επόμενο βήμα…

Ποιον θέλει να πείσει ο Τσίπρας; Τον εαυτό του και τους δικούς του (με την πιο στενή έννοια).

Κανένα άλλο. Ένα σποτάκι πανικού!

* Την ίδια στιγμή που του παραιτείται καταγγέλλοντας την κυβέρνηση Τσίπρα, ο «δικός του» ως πρόσφατα Πρόεδρος του Συμβουλίου Επικρατείας!

Ένα μήνα πριν λήξει η θητεία του! Πράγμα που δεν έχει ξαναγίνει ποτέ ως τώρα στα χρονικά.

* Και την ώρα που βγαίνει σφυγμομέτρηση της Public Issue που είναι εταιρία δημοσκοπήσεων ιστορικά προσκείμενη στο ΣΥΡΙΖΑ και βγάζει τα εξής:

–Ότι η ΝΔ ανεβαίνει και βρίσκεται πολύ κοντά στην αυτοδυναμία πια…

–Ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, αντίθετα, υποχωρεί και είναι ζήτημα, αν θα κρατήσει το 20%…

–Ότι η δημοφιλία του Κυριάκου Μητσοτάκη ανεβαίνει (+5%) – είναι πλέον πρώτος – ενώ η δημοφιλία του Τσίπρα πέφτει!

–Ότι το 86% του εκλογικού σώματος θεωρεί ότι η χώρα πάει άσχημα και τα πράγματα θα επιδεινωθούν…

Και το σπουδαιότερο ίσως: ότι για πρώτη φορά μια «καθαρή πλειοψηφία» στην κοινωνία – 56% – θέλει πρόωρες εκλογές τώρα!

Δηλαδή, δεν αντέχουν άλλο την κυβέρνηση Τσίπρα…

Να σημειωθεί ότι αυτό πρώτη φορά καταγράφεται: Ο κόσμος συνήθως στην πλειονότητά του δεν θέλει πρόωρες εκλογές…

Στα τέλη του 2014, όταν ο Τσίπρας έσερνε τη χώρα σε πρόωρες εκλογές (αρνούμενος να ψηφίσει Πρόεδρο της Δημοκρατίας τότε), οι δημοσκοπήσεις κατέγραφαν πλειοψηφίες ΚΑΤΑ των πρόωρων εκλογών!

Τώρα που η πλειοψηφία θέλει άμεσα εκλογές, ο ΣΥΡΙΖΑ ούτε να το ακούσει…

Και να σκεφτείτε, όλα αυτά τα καταγράφει έρευνα εταιρίας που παραδοσιακά έχει στηρίξει μόνο το ΣΥΡΙΖΑ!

Κι έχεις και τον Τσίπρα να συναντάει το Ζάεφ των Σκοπίων στη Σόφια να δηλώνουν κι οι δύο χαρούμενοι για την «πρόοδο» που έχουν επιτύχει, αλλά και ότι τα προβλήματα δεν έχουν λυθεί ακόμα…

Ποια «προβλήματα»; Τα σημαντικότερα…

Πώς να «λυθούν», σε ένα θέμα που η μεγάλη πλειονότητα του λαού είναι εναντίον, από μιαν ελληνική κυβέρνηση που ο λαός δεν τη θέλει πια, τα πάντα διαλύονται και καταρρέουν γύρω της, και που η ίδια δεν ξέρει τι της ξημερώνει αύριο;

Γι’ αυτό σας λέω, οι εξελίξεις είναι πια καταιγιστικές…

http://lastpoint.gr/kataigistikes-ekselikseis/

DW: Ωρολογιακή βόμβα η τουρκική οικονομία

Από
anixneuseis
-
0

Έναν μήνα περίπου πριν τις εκλογές ο τούρκος πρόεδρος Ρετσέπ Ταγίπ Ερντογάν βρίσκεται υπό μεγάλη πίεση – βασικός λόγος η οικονομική κατάσταση στη χώρα του. Ναι μεν η Τουρκία εμφάνισε πέρυσι ρυθμό ανάπτυξης 7,4%, ωστόσο πολλοί οικονομολόγοι αμφιβάλλουν ότι τα συγκεκριμένα αριθμητικά στοιχεία αντικατοπτρίζουν την πραγματική κατάσταση της οικονομίας. Ακόμη κι αν θεωρήσει κανείς αξιόπιστα τα επίσημα στοιχεία, τα προβλήματα είναι εξόφθαλμα. Η ανεργία είναι υψηλή -κυρίως σε άτομα νεαρής ηλικίας. «Ένα σημαντικό μέρος της ανάπτυξης στηρίζεται στην εσωτερική κατανάλωση», επισημαίνει ο Ερντάλ Γιαλτσίν, καθηγητής Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων στην Ανώτατη Σχολή της Κωνσταντίας (HTWG). Ο καθηγητής κάνει ακόμη λόγο για μεγάλα κατασκευαστικά έργα του κράτους, αλλά και δαπάνες επιχειρήσεων και νοικοκυριών που στηρίζονται σε δάνεια.

Την ίδια ώρα η τουρκική λίρα βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση –σοβαρότατο πρόβλημα για μια χώρα που εισάγει περισσότερα από όσα εξάγει. Ο ρυθμός του πληθωρισμού κυμαίνεται αυτό το διάστημα στα επίπεδα του 11% -υπερδιπλάσιο ποσοστό από τον στόχο που θέτει η Κεντρική Τράπεζα της Τουρκίας.

«Η εμπιστοσύνη των επενδυτών χάνεται»

Η Τουρκική Κεντρική Τράπεζα θα έπρεπε σε αυτή την περίπτωση να αυξήσει τα επιτόκια προκειμένου να συγκρατήσει την πτώση της λίρας. «Η Τουρκία χρειάζεται εξωτερικά κεφάλαια για να διατηρήσει τη βασισμένη στην κατανάλωση ανάπτυξη», εξηγεί ο Ερντάλ Γιαλτσίν και υπογραμμίζει ότι «η εμπιστοσύνη των επενδυτών χάνεται ολοένα και περισσότερο. Πρόκειται για μια ωρολογιακή βόμβα».

Ωστόσο, ο τούρκος πρόεδρος Ερντογάν πιέζει την Κεντρική Τράπεζα να μειώσει κι άλλο τα επιτόκια. Τα υψηλά επιτόκια είναι «η πηγή κάθε κακού», σχολίασε ο τούρκος πρόεδρος την περασμένη Παρασκευή. Αυτή την εβδομάδα προχώρησε μάλιστα ένα βήμα παραπέρα, δηλώνοντας στο τηλεοπτικό δίκτυο Bloomberg ότι προτίθεται να θέσει υπό αυστηρότερο έλεγχο την Κεντρική Τράπεζα εφόσον επικρατήσει στις εκλογές.

Σε αυτήν την περίπτωση ο τούρκος πρόεδρος θέτει ένα νευραλγικό ζήτημα για χρεωμένες επιχειρήσεις και νοικοκυριά, που βεβαίως αντιτίθενται σε αύξηση των επιτοκίων. Ωστόσο, απέναντι στις χρηματαγορές στέλνει με αυτόν τον τρόπο καταστροφικά μηνύματα. Η αξία της λίρας υποχωρεί ακόμη περισσότερο. Αυτό φέρνει σε δύσκολη θέση κυρίως τους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους της χώρας, δεδομένου ότι σε πολλές περιπτώσεις έχουν δάνεια σε ξένα νομίσματα. Η πτώση της λίρας καθιστά αυτά τα δάνεια ακόμη ακριβότερα, φέρνοντας πολλές επιχειρήσεις κοντά σε αδυναμία πληρωμών.

Κίνδυνος μαζικής φυγής κεφαλαίων

Οι αποδόσεις των τουρκικών ομολόγων έχουν εκτιναχθεί σε επίπεδα ρεκόρ. Που σημαίνει ότι οι επενδυτές δεν είναι πλέον διατεθειμένοι να χορηγήσουν δάνεια στην Τουρκία με τους προνομιακούς όρους του παρελθόντος. Το κράτος, οι επιχειρήσεις και οι πολίτες δεν έχουν μεγάλα περιθώρια δράσης. Ειδικά σε ένα διάστημα που εξαρτώνται τόσο πολύ από προσιτά δάνεια, απειλούνται με κεφαλαιακή ξηρασία.

Ο τούρκος πρόεδρος αντιδρά εκτοξεύοντας απειλές εναντίον «του λόμπι των επιτοκίων» και των «εχθρών της Τουρκίας κάτω από τον μανδύα οίκων αξιολόγησης». Τέτοιες μετωπικές επιθέσεις του Ταγίπ Ερντογάν χωρίς τον φόβο παράπλευρων απωλειών δεν είναι κάτι ασυνήθιστο. Ωστόσο, «αυτή τη φορά μπορεί να γίνει πραγματική ζημιά», σχολιάζει ο οικονομολόγος Ερντάλ Γιαλτσίν. «Θα υπάρξουν χρεοκοπίες σε επιχειρήσεις και νοικοκυριά διότι η άσκηση πολιτικής βασισμένης σε ανάληψη χρεών δεν μπορεί να λειτουργήσει σε διαρκή βάση», τονίζει.

Πηγή: Deutsche Welle/kathimerini.gr

Γιατί οι προτάσεις Πέντε Αστέρων-Λέγκας θα διέλυαν την ευρωζώνη

Από
anixneuseis
-
0
  • του Tony Barber Financial Times/ euro2day.gr

Το πρόγραμμα που συζητούν τα δύο κόμματα είναι πιο ακραίο από αυτό που ανέμεναν οι αγορές. Γιατί είναι χαμένη υπόθεση το σχέδιο Μακρόν για βαθύτερη ενοποίηση. Οι αντιδράσεις της Γερμανίας.

Δημοσιεύθηκε: 17 Μαΐου 2018 – 08:00 

Πρώτον, οι προτάσεις είναι αρκετά πιο ριζοσπαστικές από ό,τι ανέμεναν οι αγορές μετά τη νίκη των δύο κομμάτων επί των παραδοσιακών φιλοευρωπαϊκών κομμάτων στις εκλογές της 4ης Μαρτίου. Η υπόθεση των αγορών πως το γάβγισμα των δύο κομμάτων θα είναι χειρότερο από το δάγκωμά τους φαίνεται τώρα σαν ένας εφησυχασμός.

Δεύτερον, οι προτάσεις, ακόμα και αν εφαρμόζονταν, θα παραβίαζαν τις συνθήκες της Ε.Ε. και θα διέλυαν την ευρωζώνη. Αν σχηματίσουν τελικά κυβέρνηση, τα Πέντε Αστέρια και η Λέγκα μπορεί να βρεθούν υπό τρομακτική πίεση να εγκαταλείψουν τα πιο ακραία σχέδιά τους, όπως συνέβη και με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ το 2015.

Ωστόσο, ένα άλλο σενάριο είναι πιθανό: ο Σέρτζιο Ματαρέλα, ο Ιταλός πρόεδρος, θα επικαλεστεί συνταγματικές εξουσίες που σπάνια έχουν χρησιμοποιηθεί, για να μπλοκάρει τον σχηματισμό κυβέρνησης Πέντε Αστέρων-Λέγκας. Στην περίπτωση αυτή, η Ιταλία μπορεί να διενεργήσει πρόωρες εκλογές, πιθανότατα τον Οκτώβριο. Δεν υπάρχει φυσικά καμία εγγύηση ότι μια νέα ψηφοφορία δεν θα οδηγούσε σε μια δεύτερη νίκη για τα Πέντε Αστέρια και τη Λέγκα του Βορρά, κάτι που θα παράτεινε την τεταμένη ατμόσφαιρα γύρω από τη συμμετοχή της Ιταλίας στην ευρωζώνη.

Το τρίτο συμπέρασμα από το έγγραφο που διέρρευσε την Τρίτη είναι ότι το φιλόδοξο σχέδιο του Γάλλου προέδρου Εμανουέλ Μακρόν για μια βαθύτερη ενοποίηση της ευρωζώνης αποτελεί μια χαμένη υπόθεση.

Για παράδειγμα, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή συντάσσει ένα νομικό κείμενο για τη δημιουργία «χρεογράφων που θα στηρίζονται σε κρατικά ομόλογα (SBBS)», ένα στοιχείο ενεργητικού σε ευρώ που θα συγκεντρώνει το χρέος διαφορετικών κρατών της ευρωζώνης σε μία, υποτίθεται, επένδυση χαμηλού ρίσκου. Υπό το φως των τελευταίων πολιτικών εξελίξεων στη Ρώμη, είναι απίθανο ο «μεγάλος συνασπισμός» Σοσιαλδημοκρατών και Χριστιανοδημοκρατών στη Γερμανία να έχει όρεξη να δημιουργήσει ένα ομόλογο ευρωζώνης που θα συνδέει το ιταλικό χρέος με το γερμανικό.

Αξιωματούχοι των Πέντε Αστέρων και της Λέγκας αρνήθηκαν την Τετάρτη ότι οι προτάσεις του εγγράφου αποτελούν μια οριστική διατύπωση του κυβερνητικού τους σχεδίου. Αλλά ακόμα και οι αρνήσεις αυτές αφήνουν περιθώριο για ανησυχία.

Για παράδειγμα, ο Κλαούντιο Μπόργκι, ο εκπρόσωπος της Λέγκας για οικονομικά θέματα, υποστηρίζει ότι τα δύο κόμματα θέλουν να εξαιρεθεί το ιταλικό χρέος που αγόρασε η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα υπό το πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης από τους υπολογισμούς για τον λόγο του ιταλικού χρέους προς το ΑΕΠ. Ο λόγος του χρέους βρίσκεται στο 130%. Αλλά οποιαδήποτε προσπάθεια μείωσής του με τέτοια τεχνάσματα θα παραβίαζε τον ευρωπαϊκό νόμο. Θα ενέτεινε επίσης τις υποψίες της Γερμανίας και των συμμάχων της ότι όλο και περισσότεροι Ιταλοί πολιτικοί θέλουν η νομισματική ένωση της Ευρώπης να λειτουργεί με διαφορετικό πνεύμα από αυτό που υπερασπίζεται το Βερολίνο.

Ακόμα και αν τα Πέντε Αστέρια και η Λέγκα εγκατέλειπαν τις προτάσεις τους, ορισμένες από τις υπόλοιπες ιδέες τους δεν θα ήταν καλοδεχούμενες από πολλές κυβερνήσεις της Ε.Ε. Η λίστα περιλαμβάνει μια αναθεώρηση της μεταρρύθμισης του ασφαλιστικού το 2011, ένα εγγυημένο μηνιαίο εισόδημα για τους πιο φτωχούς Ιταλούς, μια γενική αμνηστία στους φοροφυγάδες και πληρωμές σε εργαζομένους που είναι κοντά στη συνταξιοδότηση, ώστε να αποχωρήσουν άμεσα από την αγορά εργασίας.

Όλα αυτά θα στοίχιζαν δισεκατομμύρια ευρώ, σε μια εποχή που η οικονομία της ευρωζώνης επιβραδύνεται και η ιταλική οικονομία, όπως πάντα, έχει μείνει πίσω από τους γείτονές της. Δεν πρέπει να προκαλεί έκπληξη που η απόδοση του ιταλικού 10ετούς ομολόγου αυξήθηκε την Τετάρτη στο υψηλότερο επίπεδο των δύο τελευταίων μηνών.

Copyright The Financial Times Limited 2017. All rights reserved.

Αποκρυπτογραφώντας τα κίνητρα του Kim Jong Un

Από
anixneuseis
-
0

Το παιχνίδι που προσπαθεί να παίξει

Michael J. Green  foreignaffairs.gr
17/05/2018 
Περίληψη:

Στην πορεία προς την διάσκεψη κορυφής της Σιγκαπούρης, εφόσον τελικά γίνει, ο Trump ίσως να προετοιμάζεται για το λάθος παιχνίδι: Έναν γύρο ντάμας με δύο παίκτες, ενώ ο Kim προετοιμάζεται για έναν αγώνα σκάκι πολλών παικτών σε δύο σκακιέρες. Στη μια σκακιέρα θα είναι το μέλλον των προγραμμάτων πυρηνικών όπλων της Βόρειας Κορέας, και στην άλλη το μέλλον της γεωπολιτικής στην βορειοανατολική Ασία.

Ο MICHAEL J. GREEN είναι ανώτερος αντιπρόεδρος για την Ασία και επικεφαλής για την Ιαπωνία στο Center for Strategic and International Studies, και διευθυντής Ασιατικών Σπουδών στην Σχολή Εξωτερικών Υπηρεσιών Edmund A. Walsh, στο Πανεπιστήμιο Georgetown.

Την Τρίτη, ο ηγέτης της Βόρειας Κορέας Kim Jong Un ακύρωσε απότομα μια επικείμενη σύνοδο κορυφής με τη Νότια Κορέα και απείλησε να αποχωρήσει από τις συνομιλίες με τον Αμερικανό πρόεδρο, Ντόναλντ Τραμπ, στις 12 Ιουνίου, ισχυριζόμενος ότι οι συνεχιζόμενες [στρατιωτικές] ασκήσεις των ΗΠΑ και της Νότιας Κορέας αποτελούσαν «πρόκληση». Ο Τραμπ υπήρξε όχι λιγότερο ασταθής, γράφοντας μέρες πριν στο twitter ότι θα μπορούσε πάντα να ακυρώσει την συνάντηση την τελευταία στιγμή.

Αλλά αυτό που αποκαλύπτει η κίνηση του Κιμ είναι μια ευρύτερη στρατηγική σε λειτουργία. Στην πορεία προς την διάσκεψη κορυφής της Σιγκαπούρης, εφόσον τελικά γίνει, ο Trump ίσως να προετοιμάζεται για το λάθος παιχνίδι: Έναν γύρο ντάμας με δύο παίκτες ενώ ο Kim προετοιμάζεται για έναν αγώνα σκάκι πολλών παικτών σε δύο σκακιέρες. Στη μια σκακιέρα θα είναι το μέλλον των προγραμμάτων πυρηνικών όπλων της Βόρειας Κορέας, αυτό που έρχεται να διαπραγματευτεί ο Trump. Στην άλλη, θα είναι αυτό που ο Kim και οι άλλοι συμμετέχοντες γνωρίζουν ότι διακυβεύεται επίσης: Το μέλλον της γεωπολιτικής στην βορειοανατολική Ασία. Πώς μπορεί ο πρόεδρος να εξασφαλίσει ένα ευνοϊκό αποτέλεσμα σε αυτόν τον περίπλοκο αγώνα σκάκι;

17052018-1.jpg

Ο ηγέτης της Βόρειας Κορέας, Kim Jong Un, σε αχρονολόγητη φωτογραφία που κυκλοφόρησε από την Κορεατική Κεντρική Υπηρεσία Ειδήσεων της Βόρειας Κορέας, στις 22 Σεπτεμβρίου 2017. KCNA VIA REUTERS
——————————————————————–

Ο Τραμπ θα πρέπει να πάρει ένα μάθημα από τον πρόεδρο Richard Nixon. Κατά την προετοιμασία για την ιστορική συνάντησή του με τον Κινέζο ηγέτη Mao Zedong το 1972, ο Nixon σιγουρεύτηκε ότι κατάλαβε πώς να παίξει το παιχνίδι σκεπτόμενος τους στόχους του αντιπάλου του. Σε ένα κομμάτι χαρτί, περιέγραψε ό, τι ήθελε ο Μάο, τα παράθεσε έναντι των στόχων των Ηνωμένων Πολιτειών, και στην συνέχεια κατέγραψε τομείς ενδεχόμενης συμφωνίας. Ο Τραμπ θα πρέπει να κάνει το ίδιο, σκεπτόμενος στρατηγικά για τα κίνητρα όλων των βασικών παραγόντων της συνόδου: Την Βόρεια Κορέα, την Κίνα, τη Νότια Κορέα, την Ιαπωνία και την Ρωσία. Τι είναι, λοιπόν, αυτό που πραγματικά θέλουν;

ΣΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙ

Τις τελευταίες εβδομάδες, ο Kim εξέφρασε την προθυμία του να επιδιώξει την «αποπυρηνικοποίηση της Κορεατικής Χερσονήσου» [1], μια υπόσχεση που στο παρελθόν σήμαινε μόνο ότι η Πιονγκγιάνγκ θα δεσμευόταν να εξαλείψει τα πυρηνικά όπλα ακριβώς όπως έκαναν οι Ηνωμένες Πολιτείες σύμφωνα με το άρθρο VI της Συνθήκης Μη Διάδοσης [των πυρηνικών] του 1968. Αυτό ουσιαστικά σημαίνει να μην αποπυρηνικοποιηθεί ποτέ. Ο Βορράς ανέκαθεν ισχυριζόταν ότι αν οι Ηνωμένες Πολιτείες αναμένουν να εξαλείψει το οπλοστάσιό του, η Ουάσιγκτον θα πρέπει πρώτα να τερματίσει την δική της «εχθρική πολιτική» -δηλαδή τις οικονομικές κυρώσεις, την κριτική για τα ανθρώπινα δικαιώματα, την προστασία της Νότιας Κορέας και της Ιαπωνίας, και οτιδήποτε άλλο αποφασίζει η Πιονγκγιάνγκ ότι θέλει να ρίξει στο μείγμα για να πάρει παραχωρήσεις.

Αυτό που θέλει πραγματικά η Βόρεια Κορέα από αυτή την σύνοδο κορυφής, με άλλα λόγια, είναι πιθανώς όχι η αποπυρηνικοποίηση, αλλά το αντίθετο –η αποδοχή της πυρηνικής της θέσης [2]. Αυτό δεν πρέπει να προκαλεί έκπληξη. Το 2012, η Βόρεια Κορέα αναθεώρησε το σύνταγμά της για να ανακηρύξει τον εαυτό της ως πυρηνική δύναμη και ο Kim δήλωσε νωρίτερα φέτος ότι το πρόγραμμα του των διηπειρωτικών βαλλιστικών πυραύλων (ICBM) βρισκόταν κοντά στην ολοκλήρωση, γεγονός που αποτελεί ένδειξη ότι ήταν έτοιμος να διαπραγματευτεί. Οι διπλωμάτες της Βόρειας Κορέας παραδέχθηκαν επίσης τουλάχιστον από το 2002 ότι ο απώτερος στόχος τους είναι να καθιερώσουν μια διαπραγμάτευση για τον έλεγχο των όπλων με τις Ηνωμένες Πολιτείες ως ομόλογο κράτος πυρηνικών όπλων. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι προτάσεις του Κιμ μιμούνται μέχρι στιγμής τις κινήσεις ενός κράτους πυρηνικών όπλων, όπως με το να δεσμεύεται για πάγωμα των δοκιμών, για μη πρώτη χρήση [των πυρηνικών όπλων], και για μη μεταφορά [τεχνολογίας πυρηνικών όπλων].

Το άλλο βασικό θέμα στην ατζέντα του Kim είναι η χαλάρωση της οικονομικής πίεσης. Οι σοβαρές κυρώσεις της κυβέρνησης Trump [3] διαδραμάτισαν ρόλο στο να φέρουν τον ηγέτη της Βόρειας Κορέας στο τραπέζι, αλλά είναι επίσης πιθανό ότι ο Kim ήξερε ότι θα υφίστατο κυρώσεις αφού απειλούσε τις Ηνωμένες Πολιτείες με την δοκιμή του [πυραύλου] ICBM «Hwasong -15» τον περασμένο Δεκέμβριο. Αν και ο απώτερος στόχος της Βόρειας Κορέας είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες να τερματίσουν τις μονομερείς τους κυρώσεις, δεν αποτελεί απόλυτη αναγκαιότητα, δεδομένου ότι η Κίνα είναι πιθανό να μετριάσει την δική της πίεση μόλις αρχίσει να εξελίσσεται η διαδικασία της διαπραγμάτευσης –όχι μικρό κέρδος για τον Κιμ δεδομένου ότι η Κίνα αντιπροσωπεύει το 90% του εξωτερικού εμπορίου της Βόρειας Κορέας. Με τακτικιστικό τρόπο, ο Kim θα αναζητήσει δραματικές χειρονομίες και μια αργή τροχιά προσέγγισης «δράση προς δράση» στις διαπραγματεύσεις που θα αργοσύρουν τα πράγματα μέχρι να είναι έτοιμος να κλιμακώσει ξανά (ένα καθιερωμένο μοτίβο που οι παλιότεροι αποστάτες του καθεστώτος όπως ο Hwang Jang Yop κάποτε προέβλεψαν ότι θα συνεχιστεί στο μέλλον).

Ωστόσο, ο Trump μπορεί να διαφωνήσει με ένα σενάριο στο οποίο ο Kim ανταλλάσσει μέρος του προγράμματος πυρηνικών όπλων του, αλλά απαιτεί σε αντάλλαγμα τη μείωση των κυρώσεων και την de facto αναγνώριση της θέσης της Βόρειας Κορέας ως κράτους πυρηνικών όπλων. Όπως δήλωσαν αμφότεροι ο Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας, John Bolton, και ο υπουργός Εξωτερικών, Mike Pompeo, ο πρόεδρος θα ικανοποιηθεί μόνο με πλήρη, επαληθεύσιμη και μη αναστρέψιμη διάλυση (complete, verifiable, and irreversible dismantlement, CVID) των πυρηνικών όπλων και των πυραυλικών δυνατοτήτων του Βορρά [4]. Ο Μπόλτον δήλωσε ότι αναμένει [να εφαρμοστεί] το μοντέλο της Λιβύης υπό το οποίο ο συνταγματάρχης Muammar al-Qaddafi παρέδωσε όλους τους πυραύλους του και τα προγράμματα που σχετίζονται με τα όπλα μαζικής καταστροφής στις Ηνωμένες Πολιτείες μέσα σε λίγους μήνες. Το σενάριο αυτό φαίνεται εξαιρετικά απίθανο, δεδομένου του όγκου του προγράμματος όπλων του Βορρά˙ του πόσο απρόθυμος ήταν ο Βορράς να επαληθεύσει το οτιδήποτε σε προηγούμενες διαπραγματεύσεις˙ και του γεγονότος ότι ο Καντάφι πέθανε στα χέρια ενός όχλου. Μια διαδικασία βήμα-προς-βήμα φαίνεται τεχνικά αναπόφευκτη, και όμως αυτή είναι ακριβώς η παγίδα που θα θέλει η Πιονγκγιάνγκ να στήσει για να καθυστερήσει την πραγματική πρόοδο.

Ο Kim πιθανότατα θα βασίζεται στο ότι ο Trump θα συμβιβαστεί με μια πολιτική συμφωνία που θα είναι ευρεία από πλευράς ιστορικών φιλοδοξιών και περιορισμένη σε επαληθεύσεις και χρονοδιαγράμματα. Ο πρόεδρος έχει δηλώσει ότι είναι διατεθειμένος να φύγει από τις συνομιλίες αν δεν είναι ικανοποιημένος, αλλά επίσης βούλιαξε στους επαίνους που του απηύθυναν οι υποστηρικτές του από τότε που ανακοινώθηκε η σύνοδος κορυφής. Τα ψιλά γράμματα της CVID μπορεί να μην έχουν σημασία πολιτικά εάν το Fox News χαιρετήσει τις συμφωνίες του με τον Kim ως επιτυχία. Οι σύμμαχοι των Ηνωμένων Πολιτειών, επίσης, νιώθουν όλο και πιο νευρικοί για το ότι ο Τραμπ ίσως να μπει στον πειρασμό να χρησιμοποιήσει τις ειρηνευτικές συνομιλίες ως δικαιολογία για να αποσύρει τα στρατεύματα των ΗΠΑ από την χερσόνησο, μια φήμη που [ο Τραμπ] αρνείται μόνο χλιαρά.

Αυτός είναι ο λόγος που είναι κρίσιμο το γεγονός ο Trump να θυμάται ότι θα παίζει ταυτόχρονα δύο παιχνίδια σκάκι σε αυτές τις διαπραγματεύσεις. Η Κίνα, παίζοντας στην γειτονική σκακιέρα, σίγουρα θα σκέφτεται με ευρύτερους όρους.

ΤΟ ΑΛΛΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ

Αν και ο Κινέζος πρόεδρος, Xi Jinping, δεν θα βρίσκεται στο τραπέζι με τον Trump και τον Kim, θα βλέπει την διπλωματία να ξεδιπλώνεται με όρους που υπερβαίνουν για τα καλά την Κορεατική Χερσόνησο. Η Κίνα, όπως και οι Ηνωμένες Πολιτείες, θέλει τον Βορρά να εγκαταλείψει τα πυρηνικά όπλα, αλλά το Πεκίνο δεν στενοχωρείται πολύ για το πότε ή πώς θα συμβεί η αποπυρηνικοποίηση, αρκεί να υποχωρήσει η σημερινή ένταση. Το πιο σημαντικό παιχνίδι σκάκι για το Πεκίνο δεν είναι η αποπυρηνικοποίηση αλλά ο στρατηγικός ανταγωνισμός με τις Ηνωμένες Πολιτείες [5]. Ο Σι έχει κάνει έκκληση ώστε η περιοχή της Ασίας να αναλάβει την ασιατική ασφάλεια χωρίς ξένα «μπλοκ» (δηλαδή συμμαχίες με τις ΗΠΑ). Η Νότια Κορέα ήταν ο μεγαλύτερος στόχος της κινεζικής πίεσης σε σύγκριση με οποιονδήποτε [άλλον] σύμμαχο των ΗΠΑ, η οποία εκδηλώθηκε στο πρόσφατο μποϋκοτάζ αξίας πολλών δισ. δολαρίων εναντίον εταιρειών της Νότιας Κορέας για να τιμωρήσει την Σεούλ επειδή αποδέχθηκε την ανάπτυξη των συστημάτων THAAD (Terminal High Altitude Air Defense) [6]. Η Κίνα θα επιθυμεί σταδιακές συνομιλίες για την αποπυρηνικοποίηση και επίσης διαπραγματεύσεις για ειρηνευτική συνθήκη που θα μειώνουν τις εντάσεις˙ αποκλεισμό της Ιαπωνίας (που δεν ήταν εμπόλεμη στον πόλεμο της Κορέας)˙ και να ενεργοποιήσει τους αντιπάλους των βάσεων και της ανάπτυξης της πυραυλικής άμυνας των ΗΠΑ, και της τριμερούς στρατιωτικής συνεργασίας ΗΠΑ-Ιαπωνίας-Νοτίου Κορέας. Το Πεκίνο μπορεί και έχει ασκήσει σημαντική πίεση στην Βόρεια Κορέα, συμπεριλαμβανομένου του να τοποθετήσει τον Κιμ στο τραπέζι αυτή την φορά, αλλά η προτίμηση του Xi θα είναι να ξεκινήσει μια διπλωματική διαδικασία που θα παραλύει τις συμμαχίες των ΗΠΑ ανεξάρτητα από το εάν η απειλή της Βόρειας Κορέας έχει όντως μειωθεί. Ο Xi επίσης πιθανότατα θα επεκτείνει την οικονομική συνεργασία με τον Βορρά για να αποκαταστήσει τους φθαρμένους δεσμούς με την Πιονγκγιάνγκ.

17052018-2.jpg

Ο ηγέτης της Βόρειας Κορέας Kim Jong Un σε χειραψία με τον Αμερικανό υπουργό Εξωτερικών Mike Pompeo σε αυτήν την αχρονολόγητη φωτογραφία που κυκλοφόρησε στις 9 Μαΐου 2018 από το Κορεατικό Κεντρικό Πρακτορείο Ειδήσεων της Βόρειας Κορέας. KCNA VIA REUTERS
———————————————————-

Αυτός ακριβώς είναι ο λόγος για τον οποίο θα ήταν τρομερό λάθος να προτείνει ο Trump πρόωρη απομάκρυνση στρατιωτών από τη Νότια Κορέα βάσει μιας κακώς σχεδιασμένης ειρηνευτικής συμφωνίας και ενός μη επαληθεύσιμου πυρηνικού συμφώνου. Όχι μόνο θα έδινε στην Κίνα μια τεράστια στρατηγική νίκη, αλλά θα αποδυνάμωνε και την αμερικανική μόχλευση στην Κίνα για να πιέσει την Βόρεια Κορέα για μια πραγματική αποπυρηνικοποίηση.

Άλλοι παίκτες που δεν θα είναι στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων αλλά θα περιπλέξουν το παιχνίδι περιλαμβάνουν τη Νότια Κορέα, την Ιαπωνία και την Ρωσία. Ο πρόεδρος της Νότιας Κορέας, Moon Jae-in, διαδραμάτισε καταλυτικό ρόλο στην πραγματοποίηση της διάσκεψης κορυφής Trump-Kim μέσω της δικής του διπλωματίας με τον Βορρά γύρω από τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες [7]. Η κορυφαία προτεραιότητά του θα είναι να αποτρέψει τον Trump από το να επιστρέψει σε δηλώσεις για προληπτικό πόλεμο κατά του Βορρά, κάτι που σοκάρισε τον λαό της Νότιας Κορέας πέρυσι. Μερικοί από τους πιο ιδεολόγους αξιωματούχους γύρω από τον Moon θα ήθελαν να προχωρήσουν ακόμη περισσότερο, ανοίγοντας ξανά την στρόφιγγα των χρημάτων προς τον Βορρά μέσω του κλειστού Βιομηχανικού Σχεδίου Kaesong και της τουριστικής τοποθεσίας Kumgang, αν και οι κυρώσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ θα το κάνουν δύσκολο. Οι πρώην ηγέτες των φοιτητών της Νότιας Κορέας που συμμετείχαν στις αντι-αμερικανικές διαμαρτυρίες της δεκαετίας του 1980 πιέζουν για έναν περιορισμένο στρατιωτικό ρόλο των ΗΠΑ, αλλά οι προσπάθειές τους θα περιοριστούν από την πολύ ευρύτερη υποστήριξη της συμμαχίας ΗΠΑ-Νότιας Κορέας μεταξύ του κορεατικού λαού και στην Εθνοσυνέλευση. Αυτό που ανησυχεί τους συντηρητικούς στην Κορέα είναι ότι ο Trump ίσως να συμμεριστεί τις απόψεις των προοδευτικών για μείωση της στρατιωτικής παρουσίας των ΗΠΑ στην χερσόνησο.

Η Ιαπωνία είναι γενικά ενωμένη πίσω από τον πρωθυπουργό Shinzo Abe σχετικά με την πολιτική της Βόρειας Κορέας. Θέλει όλοι οι Ιάπωνες που απήχθησαν από την Pyonyang από την δεκαετία του 1970 να επιστρέψουν στην πατρίδα τους, και θέλει ο Trump να μην ανταμείψει την Βόρεια Κορέα ή την Κίνα αποσύροντας αμερικανικά στρατεύματα, χαλαρώνοντας κυρώσεις ή ξεκινώντας μια διαδικασία συνθηκών ειρήνης που να αφήνει εκτεθειμένη την Ιαπωνία, και την Βόρεια Κορέα να την έχει γλιτώσει . Ο Άμπε δήλωσε επίσης δημοσίως ότι η Ιαπωνία θα ανησυχήσει από οποιαδήποτε συμφωνία με τον Κιμ που θα ανταμείβει τον Βορρά για το πάγωμα των δοκιμών των [πυραύλων] ICBM ενώ θα αφήνει ανέπαφες τις εκατοντάδες των πυραύλων που στοχεύουν την Ιαπωνία. Αν και προς τα έξω υποστηρίζει την σύνοδο κορυφής Trump-Kim, ο Abe θα δει ελάχιστα θετικά [σε αυτήν] και πολλές αρνητικές επιπτώσεις [8]. Η κυβέρνησή του ελπίζει ότι όσοι έχουν την προσοχή του Τραμπ –ο Μπόλτον, ο Πομπέο και ο υπουργός Άμυνας James Mattis, για παράδειγμα- θα συμμερισθούν αυτή την άποψη.

Ο πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν επιθυμεί πιθανώς αυτά που έχουν ξεφύγει εδώ και καιρό από την Ρωσία στην βορειοανατολική Ασία: Επιρροή και μόχλευση. Κατά καιρούς, η Μόσχα τα έχει επιδιώξει αυτά, διαδραματίζοντας θετικό ρόλο στην διπλωματία της Κορεατικής Χερσονήσου, ιδιαίτερα κατά την διάρκεια των εξαμερών συνομιλιών. Πιο πρόσφατα, ο Πούτιν έχει επανέλθει στην οικονομική υποστήριξη της Πιονγκγιάνγκ, καθώς η Κίνα έχει εφαρμόσει κυρώσεις με μεγαλύτερο σθένος. Η ελπίδα του ήταν ότι η ρωσική επιρροή θα αυξανόταν αν συνέβαλε στην κακή συμπεριφορά του Κιμ. Η Ρωσία δεν μπορεί να συνυπολογιστεί ή να αγνοηθεί, αλλά προς το παρόν είναι καλύτερο να περιθωριοποιηθεί η Μόσχα μέχρι να τεθεί το ευρύ διπλωματικό πλαίσιο.

Στο τέλος των συνομιλιών, ο Trump μπορεί πιθανότατα να φύγει από την σύνοδο κορυφής με μια συμφωνία που θα ακούγεται σαν ιστορική σχετικά με την «αποπυρηνικοποίηση» και τις διαπραγματεύσεις για την ειρηνευτική συνθήκη. Αλλά η CVID θα αποδειχθεί εξαιρετικά αόριστη. Είναι πιθανόν ο Kim να θέλει αληθινά να ανοίξει την χώρα του σε οικονομικές επενδύσεις από τον έξω κόσμο, αλλά έως τώρα οι ηγέτες της Βόρειας Κορέας έχουν θεωρήσει αυτή την επιλογή ως παρόμοια με το άνοιγμα μπουκαπόρτας σε ένα υποβρύχιο που επιχειρεί πολύ κάτω από την επιφάνεια. Τίποτα στις δηλώσεις του Kim μέχρι τώρα δεν δείχνει οτιδήποτε άλλο από ένα πιο εξελιγμένο μάρκετινγκ της παραδοσιακής θέσης της Πιονγκγιάνγκ. Ο Trump θα πρέπει να δοκιμάσει αυτή την πρόταση, σίγουρα, αλλά θα πρέπει να είναι πολύ προσεκτικός να μην παραδώσει την θέση των Ηνωμένων Πολιτειών στην γεωπολιτική σκακιέρα λόγω μιας εμμονής σε μια πολιτικά εμπορεύσιμη συμφωνία «αποπυρηνικοποίησης». Δεδομένου ότι το μοντέλο της Λιβύης θα είναι σχεδόν αδύνατο να αναπαραχθεί, ο Pompeo και ο Bolton θα πρέπει να βρουν μια απαίτηση που θα χρησιμεύσει ως πραγματική δοκιμασία των προθέσεων του Κιμ. Μια καλή επιλογή θα ήταν μια αρχική συμφωνία σχετικά με τα πρωτόκολλα επαλήθευσης και ένας λεπτομερής οδικός χάρτης για την CVID. Εάν η Πιονγκγιάνγκ δειλιάσει σε αυτό, τότε η Ουάσιγκτον θα έχει επιβεβαιώσει ακριβώς εκείνο που πολλοί υποψιάζονται ότι θέλει πραγματικά ο Κιμ: Όλα τα πλεονεκτήματα της αποπυρηνικοποίησης χωρίς να έχει κάνει καμία από τις παραχωρήσεις.

Copyright © 2018 by the Council on Foreign Relations, Inc.
All rights reserved.

Στα αγγλικά: https://www.foreignaffairs.com/articles/north-korea/2018-05-16/decipheri…

Σύνδεσμοι:
[1] https://www.foreignaffairs.com/articles/north-korea/2018-03-26/when-trum…
[2] https://www.foreignaffairs.com/articles/north-korea/2016-09-11/preventin…
[3] https://www.foreignaffairs.com/articles/north-korea/2018-01-30/how-succe…
[4] https://www.foreignaffairs.com/articles/north-korea/2017-12-21/north-kor…
[5] https://www.foreignaffairs.com/articles/asia/2017-12-12/why-china-wont-r…
[6] https://www.foreignaffairs.com/articles/united-states/2017-02-15/good-th…
[7] https://www.foreignaffairs.com/articles/north-korea/2018-02-23/can-south…
[8] https://www.foreignaffairs.com/articles/japan/2018-03-14/what-us-north-k…

Μπορείτε να ακολουθείτε το «Foreign Affairs, The Hellenic Edition» στο TWITTER στην διεύθυνση www.twitter.com/foreigngr αλλά και στο FACEBOOK, στην διεύθυνση www.facebook.com/ForeignAffairs.gr και στο linkedin στην διεύθυνση https://www.linkedin.com/company/foreign-affairs-the-hellenic-edition

Στάθης Καλύβας. Ένα εφικτό μέλλον για την Ελλάδα. Ομιλία στο “Κτήμα Γεροβασιλείου”.[βίντεο]

Από
anixneuseis
-
0

Στο Μουσείο Οίνου Γεροβασιλείου, μίλησε πριν λίγες ημέρες ο Πολιτικός Επιστήμονας Στάθης Καλύβας αναζητώντας ένα εφικτό μέλλον για την Ελλάδα.

Στο βίντεο μπορείτε να παρακολουθήσετε ολόκληρη την ομιλία του κ. Καλύβα.

As Germany prepares for NATO crisis-response role, its military readiness is ‘abysmal’

Από
anixneuseis
-
0

German Bundeswehr soldiers drive Leopard 2 tanks at Grafenwoehr Training Area in December 2011. German defense ministry documents, obtained by the German newspaper Die Welt, revealed that a brigade slated to deploy on a NATO mission only has nine of 44 Leopard 2 tanks working.

U.S. ARMY

By JOHN VANDIVER | STARS AND STRIPESPublished: May 16, 2018

STUTTGART, Germany — Germany’s military is virtually undeployable and security experts say it is too weak to meet its obligations to its allies, as it prepares to assume command of NATO’s crisis response force next year.

Pressure on Berlin is mounting after a series of revelations has exposed the German military as one of the least combat ready in NATO, despite its economic heft.

“The readiness of the German military is abysmal,” said Jorge Benitez, a NATO expert with the Atlantic Council in Washington. “For years, German leaders have known that major elements of their armed forces, such as tanks, submarines and fighter jets, are not fully operational and can’t be used for actual military missions.”

The military dysfunction is likely to re-emerge as a flashpoint between Berlin and Washington when President Donald Trump attends a NATO summit in July.

Berlin’s persistent shortcomings and resistance to meeting NATO spending targets is likely to further strain relations with Washington and risks a standoff that could eventually test the unity of the alliance and the American commitment to it.

Trump, long ambivalent about the value of NATO, remains fixated on Germany as a security free-rider: The alliance “helps them a hell of a lot more than it helps us,” Trump said in December.

New German capability gaps have been brought to light in recent weeks, piling up on top of old ones that Berlin has failed to fix.

Among the failures: none of Germany’s submarines is operational, only four of its 128 Eurofighter jets are combat-ready and the army is short dozens of tanks and armored vehicles needed for NATO missions.

In addition, troops are short on the basics: body armor, night vision gear and cold-weather clothing.

The situation is so dire that 19 helicopter pilots from Germany’s Bundeswehr were forced to turn in their flight licenses because of a lack of training time.

A German army soldier provides security while conducting a patrol during a training exercise at the Hohenfels Training Area, Germany, Jun. 21, 2016. German troops are reportedly short on the basics: body armor, night vision gear and cold-weather clothing.
NATHANIEL ALLEN/U.S. ARMY

The reason: not enough helicopters for the pilots to fly.

A low priority

Internal military documents and investigations by German media have cast a spotlight on Berlin’s failure to reverse the steady slide in combat readiness, which comes as concerns about a more aggressive Russia increase demand for more agile NATO militaries.

Yet there is little sign that Germany’s political leadership will do much, with parliament locked in partisan budget disputes about defense spending.

On Monday, Defense Minister Ursula von der Leyen said she expected military spending to reach 1.5 percent of economic output in 2025, which means that short of a dramatic change, Berlin will renege on a pledge it made to the U.S. and NATO allies in 2014 when members agreed to hit the 2 percent mark within a decade.

German Chancellor Angela Merkel’s Christian Democratic Union has historically been the mainstream party that advocates for stronger defense spending. On Monday, Merkel conceded German “credibility” was at stake and that defense expenditures must increase.

Yet Merkel also vowed during last year’s election campaign that spending on Germany’s welfare state — including a national pension plan, public health care and nursing care, generous unemployment benefits, social welfare and education — would continue to take precedence over the increased military expenditure demanded by Trump.

Von der Leyen is requesting a $14 billion boost over current budget plans. The request is facing resistance from Germany’s finance ministry, which has planned a roughly $6.6 billion increase over four years.

Von der Leyen’s office called the current plan “inadequate in view of the huge accumulated needs and required modernization, particularly in the medium term.”

While Germany has slowly increased its defense spending in recent years, the $37 billion budget is only about 1.24 percent of its GDP.

“Germany has the largest economy in Europe, but has been dragging its feet on fixing its scandalous defense problems,” Benitez said. “Part of the problem is political and reflects the willingness of German leaders to consistently inhibit defense spending for the sake of other priorities.”

One obstacle to boosting defense spending could be Trump himself. The U.S. president is deeply unpopular in Germany and appearing to kowtow to Trump’s demands in the form of ramping up military investment could be politically damaging.

https://www.stripes.com/news/as-germany-prepares-for-nato-crisis-response-role-its-military-readiness-is-abysmal-1.527253

What Is Ramadan? Everything You Need to Know (But Didn’t Know Who to Ask)

Από
pcuser
-
2

Here’s a look at some questions and answers about Islam’s holiest month:

WHY DO MUSLIMS FAST?

The fast is intended to bring the faithful closer to God and to remind them of the suffering of those less fortunate. Muslims often donate to charities during the month and feed the hungry.

Fasting is an exercise in self-restraint. It’s seen as a way to physically and spiritually detoxify by kicking impulses like morning coffee, smoking and midday snacking.

A Palestinian man decorates his shop with decoration lights near the entrance of the Al-Aqsa mosque compound, in the old city of Jerusalem on June 5, 2016. Ahmad Gharabli, AFP

Ramadan is a time to detach from worldly pleasures and focus on one’s prayers. Many Muslims dress more conservatively during Ramadan and spend more time at the mosque than at any other time of the year.

Fasting during Ramadan is one of the five pillars of Islam, along with the Muslim declaration of faith, daily prayer, charity, and performing the hajj pilgrimage in Mecca.

HOW DO MUSLIMS FAST?

Observant Muslims abstain from eating and drinking from dawn to dusk for the entire month of Ramadan, with a single sip of water or a puff of a cigarette considered enough to invalidate the fast.

Muslim scholars say it’s not enough to just avoid food and drinks during the day, though. Spouses must abstain from sexual intercourse during the day, and Muslims should not engage in road rage, cursing, fighting or gossiping.
Muslims are also encouraged to observe the five daily prayers on time and to use their downtime just before breaking their fast at sunset to recite Quran and intensify remembrance of God.

To prepare for the fast, Muslims eat what is commonly called “suhoor,” a pre-dawn meal of power foods to get them through the day.

HOW DO MUSLIMS BREAK THEIR FAST?

Muslims traditionally break their fast like the Prophet Mohammed did some 1,400 years ago, with a sip of water and some dates at sunset. That first sip of water is by far the most anticipated moment of the day.

Thousands of Turkish people break their fasting at the Blue Mosque square in Istanbul, during the first day of the holy month of Ramadan, on June 6, 2016. Ozan Kose, AFP

After a sunset prayer, a large feast known as “iftar” is shared with family and friends. Iftar is a social event as much as it is a gastronomical adventure. Across the Arab world, juices made from apricots are a staple at Ramadan iftars. In South Asia and Turkey, yogurt-based drinks are popular.

Across the Muslim world, mosques and aid organizations set up tents and tables for the public to eat free iftar meals every night of Ramadan.

CAN MUSLIMS BE EXEMPTED FROM FASTING?

Yes. There are exceptions for children, the elderly, the sick, women who are pregnant or menstruating and people traveling, which could include athletes during tournaments.

Many Muslims, particularly those who live in the U.S. and Europe, are accepting and welcoming of others around them who are not observing Ramadan. They also are not expecting shorter work hours, as is the case in the public sector across much of the Arab world during Ramadan.

A Muslim cleric leads the afternoon prayers during the holy fasting month of Ramadan at a mosque in Mumbai, India, June 7, 2016. Danish Siddiqui , Reuters

However, non-Muslims or adult Muslims who eat in public during the day can be fined or even jailed in some Middle Eastern countries, such as Saudi Arabia and the United Arab Emirates, home to large Western expat populations in Dubai and Abu Dhabi.

Meanwhile, minority Chinese Uighur Muslims complain of heavy restrictions by the Communist Party, such as bans on fasting by party members, civil servants, teachers and students during Ramadan, as well as generally enforced bans on children attending mosques, women wearing veils and young men growing beards.

WHAT ARE SOME RAMADAN TRADITIONS?

Typically, the start of the month is welcomed with greetings such as “Ramadan mubarak!” Another hallmark of Ramadan is nightly prayer at the mosque among Sunni Muslims called “taraweeh.”

In Egypt, a common sight during Ramadan is a lantern called the “fanoos,” which is often the centerpiece at an iftar table and can be seen hanging in window shops and balconies.

In the Arabian Gulf countries, wealthy sheikhs hold “majlises” where they open their doors for people to pass by all hours of the night for food, tea, coffee and conversation.

Increasingly common are Ramadan tents in five-star hotels that offer lavish and pricey meals from sunset to sunrise. While Ramadan is a boon for retailers in the Middle East and South Asia, critics say the holy month is increasingly becoming commercialized.

Scholars are also disturbed by the proliferation of evening television shows during Ramadan. In Pakistan, live game shows give away gifts promoting their sponsors. In the Arab world, monthlong soap operas starring Egypt’s top actors rake in millions of dollars in advertising.

HOW DO MUSLIMS MARK THE END OF RAMADAN?

The end of Ramadan is marked by intense worship as Muslims seek to have their prayers answered during “Laylat al-Qadr” or “the Night of Destiny.” It is on this night, which falls during the last 10 nights of Ramadan, that Muslims believe that God sent the Angel Gabriel to the Prophet Mohammed and revealed the first versus of the Quran.

Some devout Muslims go into reclusion those final days, spending all of their time in the mosque.

The end of Ramadan is celebrated by a three-day holiday called Eid al-Fitr. Children often receive new clothes, gifts and cash.

Muslims attend early morning Eid prayers the day after Ramadan. Families usually spend the day at parks and eating — now during the day.

An elderly man reads verses of the Quran, Islam’s holy book, on the first day of the fasting month of Ramadan in the Grand Mosque in the old city of Sanaa, Yemen, Monday, June 6, 2016. Hani Mohammed, AP
Iraqis shop at a traditional Ramadan market in Basra, Iraq, Jun 6, 2016. Nabil al-Juraniת AP

Η κρυφή όψη των εκλογών στην Τουρκία

Από
anixneuseis
-
0

Νίκος Μιχαηλίδης
Νίκος Μιχαηλίδης   slpress.gr

Το ισλαμικό Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ) ήρθε στην εξουσία το 2002 στην Τουρκία υποστηριζόμενο και από πολλούς θρησκευόμενους Κούρδους, οι οποίοι πίστεψαν στις υποσχέσεις Ερντογάν ότι θα λύσει το κουρδικό με ειρηνικά μέσα και θα αναγνωρίσει τα δικαιώματα αυτής της τεράστιας πληθυσμιακής ομάδας της Ανατολίας. Για αρκετά χρόνια το ΑΚΡ ουσιαστικά εξαπατούσε τους Κούρδους ψηφοφόρους με ψεύτικες υποσχέσεις, προκειμένου να παίρνει τις ψήφους τους. Άλλωστε το πολιτικό Ισλάμ ήταν το μοναδικό τουρκικό πολιτικό ρεύμα που κατάφερνε να παίρνει ψήφους από τους θρησκευόμενους σουνίτες Κούρδους. Οι κεμαλιστές ποτέ δεν το κατάφεραν.

Έτσι, στρατηγικός στόχος του κράτους και του ΑΚΡ ήταν η αποδυνάμωση του ΡΚΚ και της πολιτικής έκφρασής του, του κουρδικού Δημοκρατικού Κόμματος των Λαών (HDP), το οποίο οι κρατικές αρχές έβλεπαν να ενισχύεται μέσα στην κοινωνία. Ακόμα και οι μυστικές διαπραγματεύσεις που ξεκίνησαν με το ΡΚΚ και η άτυπη κατάπαυση πυρός αποτέλεσαν τακτικό ελιγμό του κράτους που είχε ως κύριο στόχο να καθυστερήσει την ουσιαστική και οριστική λύση του προβλήματος. Ήλπιζε στη σταδιακή αποξένωση του κουρδικού πληθυσμού από το ΡΚΚ και το HDP και στην απορρόφηση των κουρδικών ψήφων από το ισλαμικό και το κεμαλικό κόμμα.

Το τουρκικό κράτος ποτέ δεν είδε με καλό μάτι την ανάδυση ενός αυτόνομου κουρδικού πολιτικού δρώντα στο πολιτικό σύστημα της χώρας, επειδή θεωρούσε ότι απειλείται η κρατική ιδεολογία, ο κεμαλικός εθνικισμός, η ενότητα και η ασφάλεια της χώρας. Επομένως, πάγια επιδίωξη των τουρκικών κρατικών αρχών ήταν η περιθωριοποίηση αυτού του μεγάλου κοινωνικοπολιτικού κινήματος, το οποίο αν αφηνόταν να δράσει ελεύθερα σε λίγα χρόνια θα αποτελούσε το δεύτερο μεγαλύτερο κόμμα του τουρκικού Κοινοβουλίου.

Κι αυτό, επειδή θα λάμβανε υποστήριξη και από φιλελεύθερους δυτικότροπους Τούρκους, καθώς και από μεγάλα τμήματα της αλεβίτικης νεολαίας. Οι Αλεβίτες είναι πολυάριθμη θρησκευτική κοινότητα στην Τουρκία, η οποία διαφοροποιείται ποιοτικά από τους σουνίτες. Αν σε αυτό προσθέσουμε και τις κρατικές προβλέψεις για δημογραφικές ανατροπές υπέρ των Κούρδων τις επόμενες δεκαετίες, θα διαπιστώσουμε ότι το τουρκοσουνιτικό πολιτικό και κρατικό κατεστημένο κατακλύσθηκε από πανικό.

Η διάψευση των προσδοκιών

Το (φιλο)κουρδικό HDP συνιστούσε μείζονα απειλή για το κατεστημένο πολιτικό σύστημα, ισλαμιστές και κεμαλικούς, το οποίο μέχρι τότε ενσωμάτωνε μεγάλα τμήματα του πληθυσμού. Αν το κουρδικό κόμμα αφηνόταν ελεύθερο να συνεχίσει την δραστηριότητά του, τότε ήταν μαθηματικά βέβαιο ότι πολύ σύντομα θα συμμετείχε σε κυβέρνηση συνασπισμού πιθανόν με το ισλαμικό κόμμα, ενώ η ψήφιση πολλών νομοσχεδίων θα εξαρτώνταν από την ψήφο των βουλευτών του HDP.

Επιπρόσθετα, θα συμμετείχε και στις συνεδριάσεις του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας, αλλά και στη διοίκηση κρίσιμων κρατικών θεσμών από την άμυνα και τις μυστικές υπηρεσίες μέχρι τα υπουργεία Ενέργειας και Παιδείας. Οι ιθύνοντες κατανόησαν πως σε μια τέτοια περίπτωση θα έπρεπε να μοιραστούν την εξουσία του κράτους με τον θανάσιμο εχθρό τους, τον Κούρδο ηγέτη Αμπντουλάχ Οτσαλάν και τα χιλιάδες στελέχη του. Έτσι η Τουρκία θα «έπεφτε» εκ των έσω.

Όμως οι προσδοκίες του τουρκικού κράτους για αποδυνάμωση του HDP και του ΡΚΚ διαψεύστηκαν οικτρά. Τίποτα από τα δύο δεν συνέβη και οι φόβοι του βαθέος κράτους άρχισαν να επιβεβαιώνονται. Ολοένα και μεγαλύτερα τμήματα του κουρδικού και όχι μόνο πληθυσμού της Τουρκίας άρχισαν να εμπνέονται και να υποστηρίζουν πολιτικά και εκλογικά το HDP.

Το αποκορύφωμα αυτής της ανόδου ήταν οι γενικές εκλογές του 2015 όπου το εν λόγω κόμμα έφτασε να λάβει 13% των ψήφων και να στείλει στο κοινοβούλιο 79 βουλευτές από 26 διαφορετικούς νομούς. Η εκλογική αυτή επιτυχία σήμανε γενικό συναγερμό στις κρατικές αρχές, οι οποίες διέκοψαν τις ειρηνευτικές συνομιλίες και ξεκίνησαν τις προβοκάτσιες και τον πόλεμο εναντίον του κουρδικού κινήματος και της κοινωνικής του βάσης.

Οι επερχόμενες εκλογές

Με αφορμή και το αμφιλεγόμενο πραξικόπημα του 2016, εκκαθαρίστηκαν από τον κρατικό μηχανισμό στελέχη που ήταν υπέρ της ειρηνικής επίλυσης του κουρδικού προβλήματος και του εκδημοκρατισμού της χώρας. Έτσι επικράτησε η παραδοσιακή σχολή σκέψης στην επίλυση του ακανθώδους προβλήματος, αυτή της μαζικής στρατιωτικής βίας και καταστολής. Δηλαδή το τουρκικό κράτος επέστρεψε στις «εργοστασιακές του ρυθμίσεις». Τα υπόλοιπα μέχρι σήμερα είναι γνωστά σε όλους.

Το τουρκικό πολιτικό σύστημα αυτή την στιγμή είναι απολύτως ελεγχόμενο από το κράτος. Από την μια πλευρά έχουμε μια συμμαχία του εθνικιστικού ισλαμικού ΑΚΡ με την ναζιστικού τύπου ακροδεξιά του Μπαχτσελί. Από την άλλη έχουμε συμμαχία του παραδοσιακού, κρατικιστικού εθνικιστικού κεμαλικού CHP, με τους πανισλαμιστές του Καραμολάογλου, γνήσιους απογόνους του Ερμπακάν, και την εξίσου ναζιστικού τύπου Ακροδεξιά της Μεράλ Άκσενερ. Το (φιλο)κουρδικό HDP, το μόνο δημοκρατικό κόμμα στην Τουρκία, αφέθηκε εκτός συμμαχιών. Όλοι επιχειρούν να πάρουν τις ψήφους των Κούρδων ψηφοφόρων και να τους ενσωματώσουν στο παραδοσιακό πολιτικό σύστημα.

Το κρίσιμο ζήτημα, λοιπόν, των επερχόμενων εκλογών της 24ης Ιουνίου για το τουρκικό κράτος και τις πολιτικές του βιτρίνες, ισλαμιστές και κεμαλιστές, είναι η αποτροπή εισόδου του HDP στο Κοινοβούλιο. Για να συμβεί αυτό, το συγκεκριμένο κόμμα πρέπει να λάβει ποσοστό μικρότερο του 10%. Σε αυτή την περίπτωση το πρώτο κόμμα, δηλαδή το ερντογανικό ΑΚΡ θα ενισχυθεί με 79 βουλευτές!

Ανοίγματα που μένουν στα λόγια

Έτσι θα προχωρήσουν απρόσκοπτα οι σχεδιασμοί για πλήρη μετατροπή του πολιτικού συστήματος σε προσωποπαγές προεδρικό, με την κεφαλή του κράτους να έχει δικτατορικού τύπου εξουσίες. Θα έχουν κυριαρχήσει οι δυνάμεις της κεμαλικής και ισλαμικής δεξιάς και ακροδεξιάς. Γι’ αυτό άλλωστε βλέπουμε να γίνονται λεκτικά ανοίγματα προς τους Κούρδους ψηφοφόρους από τον κεμαλιστή υποψήφιο Μουχαρέμ Ιντζέ, αλλά και από τον παραδοσιακό ισλαμιστή υποψήφιο Τεμέλ Καραμολάογλου.

Όμως αυτά τα ανοίγματα είναι ψηφοθηρικού χαρακτήρα και πάντοτε μένουν στα λόγια. Αντί η Τουρκία να εκδημοκρατίσει το πολιτικό της σύστημα περαιτέρω με ενίσχυση της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, αυτόνομες περιφέρειες κλπ, επιλέγει τον δρόμο του πλήρους συγκεντρωτισμού, του αυταρχισμού και της βίας δίχως τέλος.

Πρέπει να θεωρείται βέβαιο ότι το κράτος θα προβεί σε εκτεταμένες νοθείες και άλλες παρεμβάσεις για να φέρει το επιθυμητό εκλογικό αποτέλεσμα. Οι εκλογές αυτές δεν θα είναι δίκαιες και νομιμοποιημένες μιας και διεξάγονται υπό καθεστώς έκτακτης ανάγκης, βίας και μαζικών διώξεων. Δεν είναι τυχαίο ότι κορυφαίο στέλεχος του ισλαμικού ΑΚΡ δήλωσε πως πρέπει από τώρα όλοι να δεσμευτούν ότι θα δεχθούν το εκλογικό αποτέλεσμα!

Οι αλλαγές στον εκλογικό νόμο που επέβαλε ο Ερντογάν στοχεύουν στο να βάλουν στη Βουλή κόμματα του ισλαμικού και του κεμαλικού χώρου μόνον, περιθωριοποιώντας την μόνη ουσιαστική αντιπολίτευση, το (φιλο)κουρδικό HDP. Δεν είναι όμως καθόλου βέβαιο ότι οι κρατικοί σχεδιασμοί θα φέρουν τα επιθυμητά αποτελέσματα. Το HDP, με βάση τις δημοσκοπήσεις τουλάχιστον, υπερβαίνει το 10% και μπαίνει στη Βουλή. Όπως και να εξελιχθούν τα πράγματα δεν θα πρέπει μετά τις εκλογές να αναμένουμε σταθεροποίηση της Τουρκίας.

https://slpress.gr/diethni/i-kryfi-opsi-ton-eklogon-stin-tourkia/

1...2,8122,8132,814...3,032Σελίδα 2,813 από 3,032