Αρχική Blog Σελίδα 2722

Νέα παγκόσμια οικονομική κρίση προ των πυλών;

0

του Αναστάσιου Λαυρέντζου

Στην αρθρογραφία μου έχω πολλές φορές διατυπώσει την άποψη ότι η παγκόσμια κρίση του 2008-9 δεν έχει τελειώσει. Ο λόγος που το πιστεύω αυτό είναι απλός: οι θεμελιώδεις ανισορροπίες που δημιουργήθηκαν στην περίοδο πριν την κρίση και οι οποίες τελικά οδήγησαν σε αυτή είναι ακόμη παρούσες.

Ως κύρια ανισορροπία θεωρώ ότι το παγκόσμιο εμπόριο δεν είναι ισοσκελισμένο. Πράγματι, σε μακροσκοπικό επίπεδο υπάρχουν χώρες παραγωγοί με τεράστια εμπορικά πλεονάσματα και χώρες καταναλωτές με εμπορικά ελλείμματα, τα οποία χρηματοδοτούν μέσω κάποιου μηχανισμού πίστωσης. Στην πρώτη κατηγορία ανήκουν η Κίνα και η Γερμανία, οι οποίες είναι και οι μεγάλες κερδισμένες της παγκοσμιοποίησης. Στη δεύτερη κατηγορία ανήκουν κυρίως οι ΗΠΑ, και σε έναν μικρότερο βαθμό ορισμένες χώρες της Ευρώπης. Εδώ αρχίζουν και οι σημαντικές διαφορές μεταξύ των χωρών-καταναλωτών.

 ΗΠΑ: παγκόσμιος καταναλωτής και αστυνόμος

Οι ΗΠΑ αποτελούν μια απολύτως ιδιάζουσα περίπτωση για τρεις λόγους:

Πρώτον, λόγω του τεράστιου μεγέθους της οικονομίας τους είναι ο κύριος παράγοντας που καθορίζει την παγκόσμια ζήτηση.

Δεύτερον, έχοντας μακράν των υπολοίπων τις ισχυρότερες ένοπλες δυνάμεις, είναι αδύνατον να πιεστούν στρατιωτικά ώστε οι οικονομικοί συσχετισμοί να αποτυπωθούν και σε πολιτικό επίπεδο.  Για την ακρίβεια, μέσω της προεδρίας Τραμπ επιχειρείται μάλλον το αντίθετο: οι ΗΠΑ επιδιώκουν να επαναδιαπραγματευτούν τις οικονομικές τους συμφωνίες, αξιοποιώντας την πολιτική και τη στρατιωτική τους υπεροχή.

Τρίτον και σημαντικότερο, οι ΗΠΑ έχουν τη δυνατότητα να αντλούν άφθονη χρηματοδότηση επειδή διαθέτουν το παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα. Δηλαδή μπορούν να τυπώνουν όσα δολάρια χρειάζονται για να χρηματοδοτούν τα ελλείμματά τους, χωρίς να υφίστανται τη συναλλαγματική υποτίμηση και τον πληθωρισμό που θα αντιμετώπιζε μια οποιαδήποτε άλλη χώρα. Εκεί ακριβώς βρίσκεται ο ακρογωνιαίος λίθος της αμερικάνικης ισχύος: στο ισχυρό δολάριο. Αν αυτό πάψει να ισχύει, τότε η ισχύς των ΗΠΑ θα καταρρεύσει. Σε αυτή την περίπτωση ο πλανήτης θα οδηγηθεί σε μεγάλη αστάθεια, η οποία είναι πιθανό να λάβει τη μορφή μείζονος πολεμικής σύρραξης. Για την ώρα πάντως, συντρίβονται όσοι κάνουν το ολέθριο σφάλμα να αμφισβητήσουν την πρωτοκαθεδρία του δολαρίου. Χαρακτηριστικά παραδείγματα αποτελούν ο Σαντάμ Χουσεΐν και ο Καντάφι, οι οποίοι έκαναν το λάθος να ψελλίσουν ότι θα συναλλάσσονταν σε ευρώ.

 Γερμανική υπεροχή στην Ευρώπη

Σε αντίθεση με τις ΗΠΑ, αρκετές από τις χώρες της ευρωζώνης έχουν εξαντλήσει τη δυνατότητα φθηνής χρηματοδότησης που τους έδωσε η εισαγωγή του ευρώ. Αυτή ήταν και η ουσιώδης στρέβλωση την οποία εισήγαγε το κοινό νόμισμα. Δηλαδή, ότι μια χώρα μπορούσε επί χρόνια να έχει εμπορικά ελλείμματα (όπως η Ελλάδα) και αυτό να μην αντανακλάται ούτε στην ισοτιμία του νομίσματός της (αφού πλέον είχε νόμισμα το ευρώ), ούτε στα επιτόκια δανεισμού της (τα οποία ήταν υπερβολικά χαμηλά). Σε αυτό το πλαίσιο η γερμανική (κυρίως) βιομηχανία είχε τη δυνατότητα να πωλεί τα προϊόντα της χωρίς (συναλλαγματικούς και δασμικούς) φραγμούς. Αντίστοιχα χώρες όπως εκείνες του ευρωπαϊκού Νότου μπορούσαν μέσα από τους μηχανισμούς του ευρώ να λαμβάνουν τα δανεικά που χρειάζονταν για να καταναλώνουν. Όταν αυτή η διαδικασία έφτασε στα όριά της, πολλές χώρες του ευρωπαϊκού Νότου (με χειρότερη την περίπτωση της Ελλάδας) βρέθηκαν με τις παραγωγικές τους δυνατότητες συρρικνωμένες και με την υποχρέωση να προχωρήσουν σε μια απότομη προσαρμογή. Έκτοτε έχει εγκαθιδρυθεί μια περίοδος οικονομικής στασιμότητας, η οποία εν πολλοίς οφείλεται στη συγκρατημένη νομισματική πολιτική που υπαγορεύει η Γερμανία. Μέσα από αυτή τη διαδικασία μεταφράζονται πλέον και σε πολιτικό επίπεδο οι οικονομικοί συσχετισμοί.

Παραστατικό χρήμα εναντίον κραχ

Το 2009 αποφύγαμε την παγκόσμια οικονομική κατάρρευση επειδή οι κεντρικές τράπεζες (και κυρίως η αμερικανική Fed) διοχέτευσαν συντονισμένα άφθονη και φθηνή ρευστότητα στο παγκόσμιο σύστημα. Συγκριμένα μηδένισαν τα επιτόκια τους και «τύπωσαν» τεράστιες ποσότητες χρήματος, τις οποίες «έριξαν» στην αγορά. Έτσι απέφυγαν το οικονομικό έμφραγμα, το οποίο σε περιόδους κρίσεων προκαλείται από τις αλυσιδωτές χρεοκοπίες των δανειοληπτών και από την απροθυμία των επενδυτών να επενδύσουν τα κεφάλαιά τους εν όψει ενός καθοδικού σπιράλ ζήτησης και προσφοράς.

Υπό αυτή την έννοια η παγκόσμια οικονομία παρέμεινε σφριγηλή επειδή της έδωσαν αναβολικά. Όλοι όμως έχουν πλέον εθιστεί σε αυτά: Για να συνεχίζουν οι ΗΠΑ να καταναλώνουν, θα πρέπει να τυπώνουν χρήμα. Αντίστοιχα για να συνεχίζουν οι παραγωγοί να πωλούν τα προϊόντα τους, θα πρέπει οι ΗΠΑ να διατηρήσουν την αγοραστική τους δύναμη. Άρα θα πρέπει πάλι να συνεχίσουν να τυπώνουν χρήμα. Έως πότε όμως μπορεί να συνεχιστεί αυτό;

Ζούμε στις παραμονές μιας παγκόσμιας κρίσης;

Σήμερα είναι πιθανόν να έχουμε μπροστά μας τον επόμενο γύρο της παγκόσμιας κρίσης καθώς τα περισσότερα από τα χρηματοοικονομικά εργαλεία που χρησιμοποιήθηκαν μετά το 2009 φαίνεται να έχουν εξαντλήσει τα όρια τους. Οι κεντρικές τράπεζες δεν μπορούν να αποσύρουν την τεράστια ρευστότητα την οποία έχουν διοχετεύσει. Δεν μπορούν όμως και να διοχετεύσουν άλλη.

Το ζητούμενο από την παρέμβαση των κεντρικών τραπεζών ήταν η δημιουργία ενός ελεγχόμενου πληθωρισμού, ο οποίος θα απαξίωνε τα παλαιά χρέη. Σε αυτό το πλαίσιο η αμερικάνικη Fed άρχισε από τα τέλη του 2016 να αυξάνει πάλι το κόστος χρήματος. Οι αγορές όμως φαίνεται να έχουν εθιστεί στα μηδενικά επιτόκια. Έτσι οι καμπύλες αποδόσεων των αμερικανικών ομολόγων ήδη υποδηλώνουν ότι κάπου εδώ ολοκληρώνονται οι αυξήσεις επιτοκίων και επίκειται ένας νέος γύρος μείωσης τους. Δηλαδή αναμένεται μια νέα οικονομική κάμψη. Για τα επιτόκια του ευρώ δεν μπορεί φυσικά να γίνει λόγος. Παραμένουν σε μηδενικές τιμές, αφού υπό τις συνθήκες στασιμότητας που επικρατούν στην Ευρώπη, είναι πρακτικά αδύνατο να αυξηθούν, χωρίς να οδηγήσουν σε ύφεση.

Παράλληλα με τους περιορισμούς στη νομισματική πολιτική είναι σαφές ότι η παγκόσμια οικονομία έχει αλλάξει. Μεγάλο μέρος της μελλοντικής ζήτησης έχει ήδη μεταφερθεί στο παρόν. Έτσι η δυνατότητα να ενισχυθεί η οικονομία μέσω της πιστωτικής επέκτασης είναι και αυτή περιορισμένη. Όλα αυτά φαίνεται να προεξοφλούν και τα διεθνή χρηματιστήρια τα οποία ήδη από το 2018 άρχισαν να παρουσιάζουν σημάδια κόπωσης.

Τί θα κάνει η Ελλάδα;

Το πότε θα εμφανιστεί μια νέα παγκόσμια οικονομική κρίση, ποιά ένταση θα έχει και ποιά μορφή, είναι δύσκολο να προβλεφθεί. Αυτό όμως που μπορούμε να πούμε σήμερα με αρκετή βεβαιότητα, είναι ότι λόγω των συσσωρευμένων στρεβλώσεων, το παγκόσμιο σύστημα εγκυμονεί πολλούς κινδύνους. Υπό τη σκιά αυτών των κινδύνων, το μεγάλο ερώτημα για την Ελλάδα είναι το εξής: το ελληνικό πολιτικό προσωπικό που άφησε τη χώρα να χρεωκοπήσει, που εν συνεχεία σπατάλησε μια δεκαετία χωρίς να παρουσιάσει ένα εθνικό σχέδιο παραγωγικής ανασύνταξης, και το οποίο στη χειρότερη εκδοχή του (που είναι η σημερινή κυβέρνηση) ανακυκλώνει τις πρακτικές που μας οδήγησαν στη χρεοκοπία, έχει άραγε υπ’ όψιν του ότι στον δρόμο της χώρας μπορεί να βρεθεί το παγόβουνο μιας παγκόσμιας κρίσης; Η οποία μπορεί μάλιστα να μην είναι μόνο οικονομική; Αντιλαμβάνεται ότι σε αυτή την κρίση η χώρα θα εισέλθει χωρίς εφεδρείες και αντοχές; Τι θα κάνει άραγε το εγχώριο πολιτικό προσωπικό τότε; Θα μας ζητήσει να προσαρμοστούμε στην σκληρή πραγματικότητα, την οποία προετοιμάζει η σημερινή του αβελτηρία; Ας σκεφτούμε αυτά τα ερωτήματα προτού να είναι αργά.

 

Η υφαλοκρηπίδα του Καστελλόριζου και οι ελληνικές εκλογές

0
ΑΓΓΕΛΟΣ Μ. ΣΥΡΙΓΟΣ* 

Το 2012 η Τουρκία διεκδίκησε επισήμως ολόκληρο το βόρειο τμήμα της Ανατολικής Μεσογείου. Στην τουρκική Εφημερίδα της Κυβερνήσεως δημοσιεύθηκαν χάρτες με θαλάσσιες περιοχές δυτικώς της Κύπρου και νοτίως της Ρόδου και του Καστελλόριζου. Η Τουρκία εκχωρούσε δικαιώματα έρευνας και εκμεταλλεύσεως επ’ αυτών των περιοχών στην κρατική τουρκική εταιρεία πετρελαίου ΤΡΑΟ. Η χρονική στιγμή της δημοσιεύσεως ήταν άμεσα συνδεδεμένη με τις ελληνικές πολιτικές εκλογές. Οι χάρτες δημοσιεύθηκαν στις 27 Απριλίου 2012. Δέκα ημέρες αργότερα, στις 6 Μαΐου, διεξήχθησαν στην Ελλάδα βουλευτικές εκλογές.

Θα ήταν λάθος να θεωρηθεί ότι οι εκχωρήσεις αποτελούσαν μια αποσπασματική κίνηση της Τουρκίας που θέλησε να καταγράψει απλώς τις διεκδικήσεις της στην περιοχή ενόψει νέας ελληνικής κυβερνήσεως. Εντάσσονταν σε έναν ευρύτερο σχεδιασμό της Τουρκίας να διεκδικήσει το μέγιστο τμήμα της υφαλοκρηπίδας της Ανατολικής Μεσογείου. Ανάλογες εκχωρήσεις για την περιοχή του Αιγαίου στην εταιρεία ΤΡΑΟ το 1973-74 σηματοδότησαν και την αφετηρία του προβλήματος της οριοθετήσεως της αιγαιακής υφαλοκρηπίδας. Από τότε μέχρι σήμερα δεν έχουν αλλάξει.

Η εκδήλωση της διεκδικήσεως, όμως, τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή ήταν άμεσα συνυφασμένη με την κατάσταση που επικρατεί στη χώρα μας κατά τις εκλογές. Η Τουρκία γνωρίζει πως, όταν έχουμε εκλογές σε αυτόν τον τόπο (και μάλιστα διπλές, όπως αυτές του Μαΐου 2019), πολλές αντιδράσεις γίνονται με καθυστέρηση και παύουν να είναι αυτονόητες. Η Ελλάδα απέστειλε τις συνήθεις, υπηρεσιακές διαμαρτυρίες προς τον ΟΗΕ και κατήγγειλε γενικώς τις τουρκικές ενέργειες. Εκτοτε έχουν περάσει σχεδόν επτά χρόνια. Ολος ο κόσμος γνωρίζει με ακρίβεια τι διεκδικεί η Τουρκία στην περιοχή. Η Ελλάδα εξακολουθεί να μην έχει προσδιορίσει ποια θεωρεί ότι είναι τα ακριβή όρια της υφαλοκρηπίδας της στην Ανατολική Μεσόγειο. Απλώς διαμαρτύρεται στις τουρκικές ενέργειες…

Ολα αυτά επισημαίνονται για τους εξής τρεις λόγους: Κατ’ αρχάς, τις επόμενες εβδομάδες τα βλέμματα όλων θα είναι στραμμένα στις ανακοινώσεις που θα κάνει η EXXON-Mobil για τις έρευνες στο τεμάχιο 10. Πρόκειται για μια εταιρεία εισηγμένη στο χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης. Οφείλει να ενημερώσει τους μετόχους της, εάν η μεγάλη επένδυση που έκανε για γεώτρηση στην Ανατολική Μεσόγειο είχε αποτελέσματα. Η ανακοίνωση θα ορίσει πολλά πράγματα.

Αναλόγως του μεγέθους του κοιτάσματος (μικρού ή μεγάλου) θα κριθούν η βιωσιμότητα του αγωγού EastMed, τυχόν κίνητρα για επόμενες γεωτρήσεις στην περιοχή, η επανέναρξη συνομιλιών για την επίλυση του Κυπριακού υπό τους ίδιους δυσμενείς όρους του παρελθόντος, εντέλει το στρατηγικό αποτύπωμα Ελλάδας-Κύπρου στις νέες ισορροπίες της Ανατολικής Μεσογείου.

Το δεύτερο σημείο σχετίζεται με τις εναγώνιες κινήσεις της Τουρκίας να βγει από το αδιέξοδο της Ανατολικής Μεσογείου. Αρχικώς, προσπάθησε να παρεμποδίσει εμπράκτως τις έρευνες σε τεμάχια της κυπριακής ΑΟΖ. Τα πολλαπλά μηνύματα του τελευταίου καιρού, με κορυφαίο αυτό του Aμερικανού υφυπουργού Εξωτερικών Μίτσελ ότι οι ΗΠΑ δεν θα δουν «φιλικά κανενός είδους παρενόχληση στα νερά της Κύπρου, ειδικά όταν εμπλέκονται αμερικανικά πλοία», ήσαν σαφή. Η Τουρκία στράφηκε αμέσως στη γνώριμη περιοχή του Αιγαίου. Εδώ οι διαφορές είναι σε διμερές επίπεδο, Ελλάδος – Τουρκίας. Συνεπώς είναι πιο εύκολα διαχειρίσιμες από την κατάσταση στην Ανατολική Μεσόγειο όπου εμπλέκονται πολλοί διεθνείς παίκτες. Αυτό, όμως, δεν κράτησε πολύ. Με οδηγία προς ναυτιλλομένους στις 3 Ιανουαρίου 2019 η Τουρκία ανακοίνωσε ότι το σεισμογραφικό σκάφος «Μπαρμπαρός» επρόκειτο να διεξαγάγει σεισμογραφικές έρευνες σε μεγάλο τμήμα της ελληνικής υφαλοκρηπίδας και της κυπριακής ΑΟΖ στην Ανατολική Μεσόγειο. Είναι οι περιοχές που διεκδίκησε η Τουρκία το 2012. Εως τώρα το «Μπαρμπαρός» συνήθιζε να ερευνά παρανόμως περιοχές της κυπριακής ΑΟΖ. Είχε πολλά χρόνια να εμφανιστεί στην υφαλοκρηπίδα του Καστελλόριζου και της Ρόδου. Αυτό σημαίνει αλλαγή στάσεως της Τουρκίας που πρέπει να προσέξουμε. Στο Καστελλόριζο η Τουρκία δεν ενοχλεί αμερικανικά συμφέροντα. Επιπλέον, η συγκεκριμένη θαλάσσια περιοχή έως τώρα έχει τυπικώς ως μόνον διεκδικητή την Αγκυρα.

Το τρίτο (και πλέον ανησυχητικό) σημείο συνδέεται με το ότι το 2019 είναι έτος εκλογών για την Ελλάδα. Η προεκλογική περίοδος έχει ήδη αρχίσει ατύπως και οι τόνοι θα είναι εξαιρετικά υψηλοί. Ο Ερντογάν θα προσπαθήσει να εκμεταλλευθεί το κενό, όπως έκανε και το 2012. Οι απαντήσεις στην Αγκυρα δεν πρέπει να υπαγορεύονται από το θυμικό ή να εξυπηρετούν προεκλογικές σκοπιμότητες για την είσοδο του ήσσονος κυβερνητικού εταίρου στην επόμενη Βουλή. Πρέπει να εντάσσονται σε έναν ευρύτερο σχεδιασμό που θα λαμβάνει υπ’ όψιν του δύο πράγματα: (α) το διακύβευμα είναι η απρόσκοπτη ολοκλήρωση του ενεργειακού προγράμματος της Κύπρου και (β) η Τουρκία θεωρεί ως αχίλλειο πτέρνα των ελληνικών θαλάσσιων διεκδικήσεων την περιοχή του Καστελλόριζου και θα επικεντρωθεί εκεί.

* Ο κ. Αγγελος Μ. Συρίγος είναι αναπληρωτής καθηγητής Διεθνούς Δικαίου και Εξωτερικής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.

“Καθημερινή”

Η 4η βιομηχανική επανάσταση ως παράμετρος του γεωπολιτικού ρόλου της χώρας και της ανάσχεσης του brain drain

1

Του Γιώργου Μουρουζίδη, ταξίαρχου ε.α.

 Ο πρωτοφανής τεχνολογικός μετασχηματισμός, ο οποίος εξελίσσεται και μάλιστα με εκθετικό ρυθμό, δεν είναι άσχετος από τις γεωπολιτικές υποθέσεις του σύγχρονου κόσμου.  Η τεχνολογία ανέκαθεν αποτελούσε κύριο συντελεστή διαμόρφωσης της ισχύος μιας χώρας.  

Οι τρεις πρώτες βιομηχανικές επαναστάσεις έθεσαν το σκηνικό και μοιάζουν να προετοίμασαν τον κόσμο για την είσοδό του στη σημερινή τέταρτη βιομηχανική επανάσταση.  Η πρώτη συντελέστηκε τον 18ο αιώνα, με την αξιοποίηση της ισχύος του νερού και του ατμού στις μεταφορές και τη  μηχανοποίηση της διαδικασίας παραγωγής. Η δεύτερη βασίστηκε στην ηλεκτρική ενέργεια και σε μια σειρά σημαντικών εφευρέσεων από το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα. Η τρίτη ήρθε από το τέλος της δεκαετίας του 1960, με την  εμφάνιση και τη βαθμιαία συστηματοποίηση της χρήσης υπολογιστών και δικτύων.

 Στην εποχή μας, τρεις αλληλένδετοι παράγοντες, η καινοτομία, η γνώση και η ανταγωνιστικότητα, καθορίζουν όλο και περισσότερο την ασφάλεια και την ευημερία των κρατών. Τα σύγχρονα κράτη αντιλαμβάνονται ότι η πρωτοπορία στις καινοτομίες υψηλής τεχνολογίας μεταφράζεται σε οικονομική και στρατιωτική δύναμη, και κατά συνέπεια σε γεωπολιτικό πλεονέκτημα. Για παράδειγμα, οι ΗΠΑ δεκαετίες μετά τον Β’ΠΠ επένδυσαν δισεκατομμύρια δολάρια στην εργαστηριακή έρευνα, με γνώμονα την επίτευξη του στρατηγικού τους σχεδιασμού, που δεν ήταν άλλος από την κυριαρχία τους στον κόσμο κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Η αμυντική βιομηχανία αποτέλεσε το εφαλτήριο του οικονομικού θαύματος των ΗΠΑ, οι τεχνολογικές εφευρέσεις με αφετηρία τις στρατιωτικές ανάγκες διαχέονταν, στην συνέχεια, στους υπόλοιπους τομείς της βιομηχανίας, με χαρακτηριστικότερα παραδείγματα τις μηχανές εσωτερικής καύσης, την πληροφορική, τους δορυφόρους κλπ…

Tα πρώτα μηχανικά όπλα, τα πυροβόλα, τα αεροπλάνα, τα δηλητηριώδη αέρια και τα πυρηνικά όπλα, αποτελούν ένα μικρό κλάσμα του φάσματος  των σύγχρονων πολεμικών εφευρέσεων. Τα αποτελέσματα της  έρευνας που συνεχώς αναφύονται από την πρόοδο της νανοτεχνολογίας, της βιοτεχνολογίας, του κυβερνοπολέμου, της τεχνητής νοημοσύνης, των αλγορίθμων, της ρομποτικής, της τρισδιάστατης εκτύπωσης, των κβαντικών υπολογιστών, των μεγάλων δεδομένων κλπ…  μεταβάλλουν άρδην τη μορφή του πολέμου.

Οι χώρες οι οποίες έχουν την ικανότητα να παράγουν ή να προσελκύουν νέους κυρίως ανθρώπους, με ταλέντο και γνώση, όπως επιστήμονες, μηχανικούς, ερευνητές και επιχειρηματίες, και να παρέχουν σ΄ αυτούς τα κατάλληλα εργαλεία σ΄ ένα ανάλογα διαμορφωμένο επιχειρηματικό περιβάλλον με υψηλή ανταγωνιστικότητα, είναι οι χώρες που πρωτοστατούν ή θα πρωτοστατήσουν στις καινοτομίες. Μεταξύ των πιο καινοτόμων χωρών του κόσμου ανακύπτει μια πολιτισμική συναίνεση σε ό,τι αφορά  τους τρόπους ενίσχυσης του κρισιμότερου παραγωγικού τους πόρου, των ανθρώπων τους, και δεν υπάρχει σημαντικότερη ένδειξη του καινοτομικού χαρακτήρα μιας κουλτούρας από τη μόρφωση και την αξιοποίηση των νέων ανθρώπων.

 Οι ΗΠΑ και η Κίνα, με την Ιαπωνία και την Γερμανία να ακολουθούν,  προηγούνται σε απόλυτους αριθμούς στις επενδύσεις, στον τομέα της  Έρευνας και Ανάπτυξης (R&D), ενώ η Ν. Κορέα και το Ισραήλ αποτελούν τις χώρες που διαθέτουν τα υψηλότερα ποσοστά (4,3 %) του ΑΕΠ τους στον τομέα αυτό. Στη  Ρωσία το R&D είναι στραμμένο κατά κύριο λόγο στις ανάγκες της αμυντικής βιομηχανίας. Στην Τουρκία, από τα μέσα της δεκαετίας του 1990, παρατηρείται έκρηξη στην έρευνα  και στην ανάπτυξη της πολεμικής βιομηχανίας. Ο κόσμος μοιάζει να βγήκε από τον Ψυχρό Πόλεμο, για να μπει στην εξίσου ανταγωνιστική ψηφιακή εποχή.  

Η Ελλάδα βιώνει την 7η οικονομική χρεοκοπία στην σύγχρονη  ιστορία της, ανεξάρτητα από τις πολιτικές ερμηνείες που αποδίδονται σ΄αυτήν. Οι πέντε πρώτες συνδέονται και με τις υψηλές αμυντικές δαπάνες της εκάστοτε αμέσως προηγούμενης σχετικής περιόδου, με εξαίρεση την έκτη που αποτέλεσε η οικονομική κατάρρευση μετά το Β’ΠΠ.     

Εστιάζοντας την οπτική μας στην σημερινή πραγματικότητα, διαπιστώνουμε ότι η κρατική πολεμική βιομηχανία είναι σχεδόν απαξιωμένη. Tα χρόνια πριν από την κρίση βρισκόμασταν στις υψηλότερες θέσεις της παγκόσμιας κατάταξης στις εισαγωγές αμυντικού υλικού. Το 2017, μολονότι η χώρα διένυε τον 8ο  χρόνο της  συνεχιζόμενης σύγχρονης οικονομικής κρίσης της, δαπανήθηκαν 2,4 % του ΑΕΠ, δηλαδή 5,8 δισεκατομμύρια δολάρια, για αμυντικούς σκοπούς και το ποσοστό αυτό ήταν το  δεύτερο υψηλότερο στο ΝΑΤΟ, μετά τις ΗΠΑ.

Η Ελλάδα πρέπει να επανεξετάσει σοβαρά την αμυντική της βιομηχανία και να επανεπενδύσει χωρίς τα λάθη του παρελθόντος. Η σύμπραξη δημόσιου και ιδιωτικού τομέα με την εκπαιδευτική κοινότητα αποτελεί αδήριτη και επιτακτική ανάγκη. Η πρακτική αυτή είναι εμπεδωμένη στον ανεπτυγμένο κόσμο ήδη από την πρώτη βιομηχανική επανάσταση. Η επένδυση στην καινοτομία και την παραγωγή σύγχρονων τεχνολογιών μπορεί να αποδειχθεί πολλαπλά ωφέλιμη για την χώρα, αφού πέραν της εμπορικής και της στρατιωτικής της διάστασης, η δημιουργία θέσεων εργασίας θα συμβάλει στον περιορισμό του brain drain και, ακόμα περισσότερο, μπορεί να αποτελέσει ισχυρό κίνητρο για τον  επαναπατρισμό πολύτιμου επιστημονικού δυναμικού που αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τον τόπο.  

Οι βιομηχανίες του μέλλοντος αφενός δημιουργούνται εντός της τρέχουσας γεωπολιτικής διάρθρωσης και αφετέρου θα τη μετασχηματίσουν, εξαιτίας του γεγονότος ότι η συμμετοχή στην ψηφιακή εποχή αποδεικνύεται ενθαρρυντική για την συμμετοχή και μικρότερων κρατών.  

Τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη δύνανται να εξελίσσονται συνεχώς και να έχουν δυνατότητες τόσο κρυφής παρατήρησης, όσο και προσβολής εχθρικών στόχων. Η υπολογιστική και η ψηφιακή αποθήκευση μεγάλων δεδομένων αποτελεί εξαιρετικά οικονομική, αποτελεσματική και αναλυτική λύση, για την ορθή κατανομή των δυνάμεων σε τόπο και χρόνο. Ο κυβερνοπόλεμος συνιστά  τη σημαντικότερη εξέλιξη στον χώρο των πολεμικών επιχειρήσεων από την οπλοποίηση του σχάσιμου υλικού και έχει δημιουργήσει μια σφαίρα συγκρούσεων μεταξύ κυβερνήσεων, επιχειρήσεων και ΕΔ, όπου δεν υπάρχουν ευρέως αποδεκτά πρότυπα και κανόνες, παρέχοντας την δυνατότητα αποδιοργάνωσης του ανταγωνιστή ή του αντιπάλου. Η ανάπτυξη ακόμα της τρισδιάστατης εκτύπωσης θα απέδιδε σημαντικά στον εκσυγχρονισμό της υποστήριξης, όπως επίσης και οι μεταφορές με drones.  Και ενώ όλα αυτά συμβαίνουν ήδη στον ανεπτυγμένο κόσμο, στην Ελλάδα  ο μέσος  κρατικός υπάλληλος θεωρεί τους Η/Υ ως εξέλιξη των γραφομηχανών, χωρίς να έχει ακόμα συνειδητοποιήσει τις υπολογιστικές τους δυνατότητες, αγνοώντας ακόμα και αυτήν την ετυμολογία του όρου.  

Ίσως για πρώτη φορά τα τελευταία εκατό χρόνια η Ελλάδα αποτελεί τον μοναδικό ασφαλή κρίκο που συνδέει τη Δύση με την ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής. Το συγκριτικό αυτό πλεονέκτημα δεν αρκεί από μόνο του να αντιμετωπίσει τις τουρκικές απειλές, χωρίς ισχυρή αποτρεπτική δύναμη. Η χώρα για να έχει γεωπολιτικό ρόλο, χρειάζεται βιώσιμη και παραγωγική οικονομία, καθώς επίσης και καλά εξοπλισμένες και μη εξαρτώμενες ΕΔ. Ακόμα και στην ευνοϊκότερη αλλά μάλλον απίθανη εξέλιξη, της μη παραβίασης και της ολοκλήρωσης του ενεργειακού δικτύου(οικόπεδα άντλησης και ροή αγωγών) εντός των ορίων του ελληνισμού, με την Τουρκία να μένει εκτός ενεργειακού παιχνιδιού, ο εξ ανατολών κίνδυνος δεν θα πάψει να υφίσταται, αφού ο αναθεωρητισμός της γείτονος εδράζεται σε ισχυρές ιστορικές και κοινωνικές αφετηρίες. 

Τα εξοπλιστικά προγράμματα της Τουρκίας, τα οποία βρίσκονται σε εξέλιξη, ακόμα και αν σκάσει η βόμβα της τουρκικής οικονομίας, θα εξακολουθήσουν να αποδίδουν για τα επόμενα  χρόνια. Αν δε προσθέσει στην πολεμική της φαρέτρα τα F-35 και τους Patriot, ή και  τους S-400, τότε οι τουρκικές δυνάμεις θα αποκτήσουν για πρώτη φορά υπεροχή έναντι των ελληνικών.

 Δυστυχώς η σπίθα του Καζαντζάκη δεν αρκεί από μόνη της, για να αντιμετωπισθούν οι προκλήσεις που αντιμετωπίζει η χώρα μας. Στο δημόσιο λόγο κυριαρχεί η άποψη της άμεσης ενίσχυσης του εθνικού οπλοστασίου, επιτακτικότερη είναι όμως η ανάγκη επένδυσης στην καινοτομία, ως της αποφασιστικότερης διαρκούς απάντησης στις επερχόμενες τεκτονικές γεωπολιτικά εξελίξεις της ευρύτερης περιοχής.

Δεν υπάρχει άλλος χρόνος για χάσιμο, ούτε η οικονομική δυνατότητα για συνεχόμενες προμήθειες αμυντικού υλικού με αιματηρή εκροή συναλλάγματος. Το πολιτικό προσωπικό της χώρας οφείλει να δει την αλήθεια κατάματα, να αντιστοιχηθεί με τις ανάγκες των καιρών, να πάρει κρίσιμες αποφάσεις για την ανάταξη της εθνικής οικονομίας και των ΕΔ, με τη χάραξη σύγχρονης και πολύπλευρης εθνικής στρατηγικής, για τη διασφάλιση της ειρήνης, την  προάσπιση της εθνικής ακεραιότητας και τη διεύρυνση της ελληνικής δημοκρατίας.     

 

 

Οι 10 προκλήσεις της εξωτερικής πολιτικής για το 2019

0
Των Mark Leonard και Jeremy Shapiro
Είναι ένα νέο έτος και ως εκ τούτου μια νέα ευκαιρία να προβλέψουμε τα μεγάλα γεγονότα και τάσεις που θα ταρακουνήσουν τον κόσμο το 2019. Θέλουμε να το κάνουμε αυτό γρήγορα, ώστε να έχει περάσει χρόνος και να ξεχάσετε αυτά που είπαμε, μέχρι το τέλος του έτους.
Ωστόσο, για να μη νομίζετε ότι έχουμε ξεχάσει εντελώς το 2018 που πέρασε προσφάτως, έχουμε απαντήσει στις απαιτήσεις των αναγνωστών μας και έχουμε βαθμολογήσει τους εαυτούς μας για τις περσινές μας προβλέψεις. Με το συνηθισμένο μας συνδυασμό ταπεινοφροσύνης και αυταπάτης, καταλήξαμε σε μια βαθμολογία 7,5 στα 10.
Είμαστε σαφώς σε ένα καλό σημείο. Επομένως, παρουσιάζουμε εδώ τις προβλέψεις μας για τις κορυφαίες 10 τάσεις (συν μία μπόνους τάση) που θα απασχολήσουν τους Ευρωπαίους φορείς εξωτερική πολιτικής το 2019. Ελάτε ξανά το επόμενο έτος να μας δείτε να προσπαθούμε να πείσουμε τους εαυτούς μας ότι βγήκαμε σωστοί.
1. Ο Trump αναλαμβάνει τον έλεγχο της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής
Με τον James Mattis να παραιτείται από το Αμερικανικό υπουργείο Άμυνας, τον John Kelly να αφήνει τη θέση του ως επικεφαλής προσωπάρχης του Λευκού Οίκου, και τους HR McMaster, Gary Cohn, Rex Tillerson να έχουν εδώ και καιρό φύγει από τις αντίστοιχες θέσεις τους, όλοι οι ενήλικες έχουν τώρα φύγει από το δωμάτιο. Φέτος θα δούμε τον πρόεδρο Donald Trump να μεταφέρει τελικά τον έλεγχο της εξωτερικής του πολιτικής στο μόνο άνθρωπο που έχει δείξει σταθερή πίστη και στον οποίο έχει απόλυτη εμπιστοσύνη: στον εαυτό του. Να περιμένετε ασυνέπεια, χάος και πιθανώς κατακλυσμό. Αισθανόμαστε σίγουροι με αυτή μας την πρόβλεψη -αν και λιγότερο σίγουροι ότι θα επιβιώσουμε για να πάρουμε τα εύσημα για αυτή.
2. Η Δημοκρατική Βουλή αμφισβητεί τον Trump
Η νέα Δημοκρατική Βουλή των Αντιπροσώπων εξελέγη για να αντιμετωπίσει τον Trump. Αν και η ηγεσία των Δημοκρατικών κατανοεί ότι η μομφή δεν θα βοηθήσει τους Δημοκρατικούς να ανακαταλάβουν τον Λευκό Οίκο, η νέα τάξη του Κογκρέσου θα επιμείνει στο να ξεκινήσουν οι διαδικασίες αμφισβήτησής του το 2019. Ωστόσο, ο πρόεδρος Trump δεν θα απομακρυνθεί. Στην πραγματικότητα, οι διαδικασίες αυτές δεν θα επηρεάσουν σημαντικά τα ποσοστά δημοτικότητάς του ή τις προοπτικές του για επανεκλογή το 2020.
3. Η διαδικασία αποπυρηνικοποίησης της Βόρειας Κορέας καταρρέει
Έχει ήδη γίνει σαφές ότι οι ΗΠΑ και η Βόρεια Κορέα έχουν πολύ διαφορετικές ιδέες για το τι σημαίνει “αποπυρηνικοποίηση”, όταν συμφωνούσαν σε αυτή στη Σύνοδο του Ιουνίου 2018 στην Σιγκαπούρη. Το 2019 αυτές οι διαφορές θα βγουν στην επιφάνεια για άλλη μία φορά και θα επιστρέψουν τους πρώην αντιπάλους, στις ημέρες πριν από τη Σύνοδο της Σιγκαπούρης, με αμοιβαίες απειλές και φήμες για πόλεμο.
4. Η Κίνα ζητά να ενταχθεί στην CP-TPP
Το 2019 η Κίνα θα επιδιώξει να ενταχθεί στην Ολοκληρωμένη και Προοδευτική Συμφωνία για την Δια-Ειρηνική Εταιρική Σχέση (CPTPP), η οποία αντικατέστησε την αρχική ΤΡΡ την οποία οι ΗΠΑ απέσυραν  αμέσως μετά την εκλογή του Trump στη θέση του προέδρου. Με τον τρόπο αυτό, η Κίνα θα επιδιώξει να αποδείξει ότι υποστηρίζει περισσότερο την παγκόσμια τάξη από ό,τι οι ΗΠΑ και να διαμορφώσει παράλληλα την CPTPP σύμφωνα με τα δικά της συμφέροντα.
5. Η ουκρανική κρίση ξεσπάει
Το 2019 περιμένουμε να δούμε περισσότερες εκρήξεις της σύγκρουσης μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας, τόσο στην στεριά όσο και στη θάλασσα. Ο Ουκρανός πρόεδρος Petro Poroshenko θα χρησιμοποιήσει τα περιστατικά για να κερδίσει πλεονέκτημα στις επικείμενες ουκρανικές εκλογές. Ο Ρώσος ομόλογός του, Vladimir Putin, θα τα αξιοποιήσει για να αυξήσει την δημοτικότητά του στη Ρωσία. Ωστόσο αυτές οι αναζωπυρώσεις δεν θα οδηγήσουν σε έναν ολομέτωπο πόλεμο μεταξύ των χωρών τους.
6. Μια παγκόσμια ύφεση προκαλεί οικονομική κρίση στην Τουρκία
Η παγκόσμια οικονομία δεν θα εισέλθει σε γενικευμένη κρίση το 2019. Αλλά μια σημαντική επιβράδυνση της παγκόσμιας ανάπτυξης θα προκαλέσει κρίσεις σε χώρες που ήδη αντιμετωπίζουν οικονομικά προβλήματα. Πρώτη μεταξύ αυτών βρίσκεται η Τουρκία, η οποία θα βιώσει μια οικονομική κρίση και θα αναγκαστεί -παρά τις δεσμεύσεις του προέδρου Erdogan για το αντίθετο- να εξετάσει το ενδεχόμενο ενός προγράμματος από το ΔΝΤ.
7. Η Σαουδική Αραβία συμφιλιώνεται με τις ΗΠΑ και την Ευρώπη
Το 2019 η Σαουδική Αραβία θα επιδιώξει να φτιάξει τη σχέση της τόσο με την Ευρώπη όσο και με τις ΗΠΑ μέσω συμβολικών ενεργειών μεταμέλειας για την δολοφονία του δημοσιογράφου Jamal Khashoggi, τον πόλεμο στην Υεμένη και την καταπίεση των ντόπιων ακτιβιστών ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Αυτές οι προσπάθειες συμφιλίωσης θα σταματήσουν πριν από την αντικατάσταση του Mohammed bin Salman ως πρίγκιπα επί του θρόνου, αλλά η Ευρώπη και οι ΗΠΑ θα δεχθούν με ευγνωμοσύνη τη συγνώμη.
8. Ο ΠΟΕ καταρρέει de facto
Οι ΗΠΑ συνεχίζουν να εμποδίζουν τον διορισμό δικαστών στο δικαστήριο προσφυγών του μηχανισμού επίλυσης διαφορών του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου. Στις αρχές του 2019, το δικαστήριο θα φθάσει σε ένα σημείο όπου δεν θα έχει πλέον αρκετούς δικαστές για να λειτουργήσει. Αφού θα έχει εκλείψει η δυνατότητα να εκδίδονται αποφάσεις για τις προσφυγές, ο μηχανισμός επίλυσης διαφωνιών -και κατ’ επέκταση, ο ευρύτερος ΠΟΕ- θα πάψει να λειτουργεί. Χωρίς έναν έλεγχο της προστατευτικής συμπεριφοράς, διάφορα κράτη, ιδίως οι ΗΠΑ, θα αρχίσουν να διαβρώνουν τόσο το πνεύμα όσο και το γράμμα των κανόνων του ΠΟΕ.
9. Οι λαϊκιστές ξεκινούν ένα διπλό κίνημα
Το 2019 οι λαϊκιστές θα ανακαλύψουν ότι δεν είναι άτρωτοι από τις δυσαρέσκειες που γεννά η εξουσία. Οι ψηφοφόροι θα κουραστούν από την λαϊκιστική εξουσία στην Πολωνία, όπου το κυβερνών κόμμα θα υποστεί μεγάλες απώλειες στις τοπικές εκλογές, και στην Ουγγαρία, όπου οι διαμαρτυρίες εναντίον της κυβέρνησης θα συνεχίσουν να διογκώνονται. Αλλά οι λαϊκιστές θα σημειώσουν εκλογικά κέρδη σε μέρη όπου μέχρι τώρα δεν έχουν κερδίσει την εξουσία: θα δούμε το National Rally στη Γαλλία της Marine Le Pen και το Alternative fur Deutschland να κερδίζουν ποσοστά-ρεκόρ στις ευρωεκλογές του Μαΐου. Ως αποτέλεσμα, τα κόμματα που τάσσονται κατά της ολοκλήρωσης θα ελέγχουν περίπου το ένα τρίτο των εδρών σε ένα αυτοαμφισβητούμενο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και θα επιδιώξουν να διαμορφώσουν τη νέα Ευρωπαϊκή Επιτροπή.
10. Η Ευρώπη εξετάζει τον ψηφιακό φόρο
Διάφορες ευρωπαϊκές χώρες θα ακολουθήσουν το παράδειγμα της Γαλλίας και θα επιβάλλουν έναν ψηφιακό φόρο που στόχο έχει κυρίως τις αμερικανικές και κινεζικές επιχειρήσεις. Αυτή η φορολογική επανάσταση των κρατών-μελών, θα αναγκάσει τη Γερμανία και την Κομισιόν να επανεξετάσουν την ιδέα ενός ψηφιακού φόρου σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, επιδεινώνοντας τις διατλαντικές εμπορικές εντάσεις.
Μπόνους: Το Brexit ούτε θα πετύχει ούτε θα αποτύχει
Το να προβλέπει κανείς το αποτέλεσμα του Brexit είναι σαν να προβλέπει τον καιρό στο Ηνωμένο Βασίλειο: αυτό που θα συμβεί είναι σχεδόν αδύνατο να προβλεφθεί αλλά σχεδόν σίγουρο ότι θα είναι άσχημο. Αλλά, όπως και οι μετεωρολόγοι, έχουμε μια δουλειά να κάνουμε. Είναι εξαιρετικά απίθανο να υπάρξουν νέες εκλογές ή ένα Brexit χωρίς συμφωνία. Και ενώ “η απόφαση του λαού” να αποχωρήσει από την Ευρωπαϊκή Ένωση έχει μεταμορφωθεί από φαντασία σε μια μακρινή πιθανότητα, είναι ακόμη πιο πιθανό η Βουλή των Κοινοτήτων να περάσει μια τροποποιημένη εκδοχή της συμφωνίας της πρωθυπουργού Theresa MAy με την δεύτερη ή την τρίτη ψηφοφορία. Ωστόσο, ακόμη και εάν το Ηνωμένο Βασίλειο αποχωρήσει επισήμως από την ΕΕ το Μάρτιο, οι διαπραγματεύσεις για το τελικό καθεστώς των σχέσεων μεταξύ των δύο πλευρών θα συνεχιστούν για πολλά χρόνια ακόμη, και η βρετανική εγχώρια πολιτική θα παραμείνει διχασμένη για το θέμα. Οι ψηφοφόροι θα συνεχίσουν να εκφράζουν την ενόχλησή τους ότι οι πολιτικοί μιλούν ακόμη για το Brexit, αλλά δεν προσφέρουν καμία χρήσιμη καθοδήγηση.
Μπορείτε να δείτε το κείμενο εδώ: https://www.ecfr.eu/article/commentary_top_ten_foreign_policy_trends_in_2019
infognomon.gr

Αυτό το άρθρο είναι μια προειδοποίηση: Η Τουρκία βρίσκεται σε εξαθλίωση, έρχεται μεγάλη κρίση

0

Του ΣΕΝΕΡ ΛΕΒΕΝΤ

Ο Πρόεδρος της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογάν με τον σκληρό πυρήνα των συνεργατών του, στη Σμύρνη. Φωτογραφία Τουρκική Προεδρία

JANUARY 7, 2019

Συνεργασία με τις ΑΠΟΨΕΙΣ και την HELLAS JOURNAL

Κάθεστε στο τραπέζι με την νοοτροπία του κατακτητή εμπιστευόμενοι την στρατιωτική ισχύ της Τουρκίας που έχετε πίσω σας, απαιτείτε την αποδοχή των τετελεσμένων της κατοχής και ζητάτε από την άλλη πλευρά πολύ περισσότερα από αυτά που δικαιούστε.

Η ελληνοκυπριακή πλευρά δεν σας δίνει αυτό που θέλετε. Γιατί; Διότι ξέρει ότι μια μέρα θα καταρρεύσει η δύναμη την οποία εμπιστεύεστε. Εσείς δεν το ξέρετε. Αυτή το ξέρει. Αν σηκώνατε λίγο το κεφάλι και κοιτάζατε λίγο γύρω σας, θα το βλέπατε. Αλλά μπήξατε το κεφάλι σας στην άμμο και δεν το σηκώνετε να κοιτάξετε.

Η Τουρκία βρίσκεται σε εξαθλίωση. Προχωρεί γοργά προς έναν αιματηρό εμφύλιο πόλεμο. Υπέστη πλήρη συντριβή στην Μέση Ανατολή. Τρώει ένα χαστούκι από την Αμερική και ένα από την Ρωσία. Δεν μπόρεσε να κουνηθεί από την θέση της στην Συρία όπου ετοιμαζόταν για επιχείρηση. Σταμάτα, της είπαν. Σταμάτησε. Σύντομα θα αναγκαστεί να αποσυρθεί πλήρως απ’ εκεί.

Διαβάσατε τι είπε προχθές ο Αμερικανός Υπουργός Εξωτερικών Mike Pompeo; Κοιτάξτε τι λέει: «Ένα μέρος του καθήκοντός μας στην Συρία είναι να διασφαλίσουμε να μην δολοφονήσουν οι Τούρκοι τους Κούρδους». Όλοι πλέον γνωρίζουν ότι η Τουρκία επιδιώκει την δολοφονία των Κούρδων και όχι των λαφυραγωγών του Ισλαμικού Κράτους. Μάλιστα είναι γνωστό πως σχεδιάζει να διαπράξει αυτό το έγκλημα μαζί με το Ισλαμικό Κράτος.

Το ίδιο πράγμα με τον Pompeo είπε και ο Γάλλος Πρόεδρος Macron. Μετά την συνάντησή του με τον Πούτιν είπε: «Πρέπει να υποστηριχθούν οι κουρδικές δυνάμεις που πολεμούν με το Ισλαμικό Κράτος». Στο εξής θεωρείται ότι έχει τελειώσει η δουλειά της Τουρκίας στα συριακά εδάφη. Ο κατακτητής θα επιστρέψει στο σπίτι του. Καλά, τι θα γίνουν οι αιμοβόροι τζιχαντιστές που βρίσκονται υπό την προστασία της; Εκείνοι πού θα πάνε; Υπάρχει άλλο μέρος που θα μπορούσαν να καταφύγουν εκτός από την Τουρκία;

Στην Τουρκία υπάρχουν τώρα μερικά εκατομμύρια Σύριοι ανάμεσα στους οποίους βρίσκονται και τζιχαντιστές. Γυρίζουν ελεύθεροι στην καρδιά της Κωνσταντινούπολης. Θα μπορέσουν να χωνέψουν έτσι εύκολα την ήττα στην Συρία; Αυτοί είναι πολύ επικίνδυνοι για τον τουρκικό λαό όπως και για την κυβέρνηση του Ταγγίπ Έρντογαν. Δεν θα εκπλαγώ καθόλου αν δεν μπορέσουν να πάρουν αυτό που θέλουν από τον Έρντογαν που θεωρούν ότι τους χρωστά και πνίξουν την Τουρκία στο αίμα. Μην εκπλαγείτε καθόλου και εσείς αν την ώρα που καταλαγιάζουν τα νερά στην Συρία διαδραματιστούν στην Τουρκία όσα συνέβησαν εκεί.

Η Τουρκία έβαλε έναν τέτοιο μπελά στο κεφάλι της χάρις στον Ταγγίπ Έρντογαν που δεν νομίζω ότι θα σωθεί απ’ αυτόν. Φαίνεται ότι έχει φτάσει στο τέλος της η επιθετική πολιτική των πολέμων που ακολουθεί για χρόνια ο Έρντογαν. Δεν είναι δυνατόν να συνεχίσει το σουλτανάτο του χωρίς πόλεμο. Όπως κάθε δικτάτορας χρειάζεται τον πόλεμο που του χρησιμεύει στο να κρατάει ζωντανό το εθνικό φρόνημα στην χώρα για να μπορέσει να παραμείνει όρθιος.

Καλά, τώρα με ποιον θα πολεμήσει; Τώρα χτυπάει η καμπάνα για τον Έρντογαν, ο οποίος κάποτε έλεγε καθημερινά ότι «είναι θέμα χρόνου να φύγει ο Άσσαντ». Ο δε Άσσαντ στέκεται όρθιος στην Δαμασκό. Εκείνοι που επί επτά χρόνια έκαναν τα πάντα για να τον ανατρέψουν, τώρα μπήκαν στην σειρά για να συμφιλιωθούν μαζί του. Ανοίγουν ξανά τις πρεσβείες τους που είχαν κλείσει στην Δαμασκό. Έμεινε ανικανοποίητη η επιθυμία του Έρντογαν, ο οποίος ονειρευόταν να προσευχηθεί στο Τέμενος Εμεβί κατακτώντας την Δαμασκό.

Βγάλτε το κεφάλι σας από την άμμο και κοιτάξτε λίγο γύρω σας. Η Τουρκία δεν είναι υπερδύναμη για να κρατήσει εσαεί στα χέρια της μιαν χώρα την οποία κατέκτησε. Αν εσείς ακουμπήσατε σε αυτήν, εκείνη ακουμπάει σε άλλες δυνάμεις. Όπως εσείς σταματάτε όταν σας πει εκείνη να σταματήσετε, σταματάει και εκείνη όταν της πουν να σταματήσει. Της είπαν να σταματήσει όχι μόνο στην Συρία, αλλά και στην Μεσόγειο και σταμάτησε. Για μήνες κόμπαζε για να σταματήσει την ενεργειακή γεώτρηση της ελληνοκυπριακής πλευράς. Εκστόμισε απειλές. Εκστομίσατε και εσείς άλλες τόσες απειλές υπό την προστασία της. Στο τέλος τι έγινε; Οι απειλές σας δεν ωφέλησαν σε τίποτα. Μόλις η Αμερική βρυχήθηκε κάθισε ήσυχα στην θέση της.

Έστειλε, λέει, το Μπαρμπαρός και κάνει γεώτρηση, λέει. Δεν ωφελεί σε τίποτα και αυτή η πρόκληση και η πρόκληση αναταραχής. Βεβαίως θα επηρεάσει και την Κύπρο η κατάσταση στην Τουρκία, που κατέρρευσε η εξωτερική της πολιτική, αποδυναμώνεται συνεχώς η οικονομία της και σέρνεται προς εμφύλιο πόλεμο. Αφού όταν φταρνιστεί η Τουρκία, εσείς συναχώνεστε, σημαίνει ότι αν προσβληθεί εκείνη από πνευμονία, εσείς θα πάθετε καρκίνο κύριοι. Επιπλέον, η Τουρκία έχει πάνω στο κεφάλι της και τον μπελά της δικτατορίας και του ισλαμικού νόμου. Και ξέρετε και εσείς όπως εγώ πώς γκρεμίζονται οι δικτατορίες. Κανένας δικτάτορας δεν φεύγει έτσι εύκολα χωρίς να χυθεί αίμα.

Η ελληνοκυπριακή πλευρά τα ξέρει όλα αυτά. Εσείς δεν τα ξέρετε. Δεν αντιλαμβάνεστε πώς θα καταρρεύσει μια μέρα η δύναμη την οποία έχετε πίσω σας και εμπιστεύεστε. Εκείνοι το αντιλαμβάνονται. Γι’ αυτό δεν δέχονται τα τετελεσμένα της κατοχής. Γι’ αυτό δεν σας δίνουν περισσότερα από αυτά που δικαιούστε. Γι’ αυτό παρατείνουν την λύση αυτού του προβλήματος στον χρόνο. Ενώ δεν παραιτείστε από την νοοτροπία της κατάκτησης και δεν αποσύρετε τις ανέφικτες απαιτήσεις σας, μια μέρα δεν θα μπορείτε να βρείτε ακόμα και αυτά που τώρα απορρίπτετε.

Αυτό το άρθρο είναι μια προειδοποίηση. Θέλετε δεχτείτε την, θέλετε μην την δεχτείτε!

Πηγή: Αυτό το άρθρο είναι μια προειδοποίηση: Η Τουρκία βρίσκεται σε εξαθλίωση, έρχεται μεγάλη κρίση https://hellasjournal.com/2019/01/ayto-to-arthro-einai-mia-proeidopoiisi-i-toyrkia-vrisketai-se-exathliosi-erchetai-megali-krisi/

Κρίσιμη αναμέτρηση Ουκρανίας-Ρωσίας στην Αζοφική Θάλασσα

0

euro2day.gr

Η αντιπαράθεση στα τέλη του 2018 και οι πρόσφατες κινήσεις του ναυτικού της Ρωσίας, της Ουκρανίας και των χωρών του ΝΑΤΟ δημιουργούν φόβους για σοβαρή κλιμάκωση τους επόμενους μήνες. Ποιες είναι οι επιλογές και τι θα πρέπει να προσεχθεί.

  • Μετάφραση-Επιμέλεια: Άννα Φαλτάϊτς
Την 1η Ιανουαρίου, ο διοικητής του πολεμικού ναυτικού της Ουκρανίας, Ναύαρχος Ιχορ Βοροντσένκο, εξέδωσε ανακοίνωση στην οποία αναφέρει πως οι δυνάμεις του αναπτύχθηκαν στην Αζοφική Θάλασσα και  αυξήθηκαν οι ικανότητες μάχης των ναυτικών, αεροπορικών και ακτοπλοϊκών μονάδων, ως απάντηση στην Ρωσική επιθετικότητα στην περιοχή. Νωρίτερα, στις 26 Δεκεμβρίου του 2018, η εκπρόσωπος του Ρωσικού υπουργείου Άμυνας, Μαρία Ζαχάροβα,προειδοποίησε πως η Δύση θα πρέπει να αποφύγει να στηρίξει τις όποιες νέες «προκλήσεις» από την Ουκρανία στη θάλασσα, μετά την αντιπαράθεση μεταξύ ουκρανικών και ρωσικών πολεμικών πλοίων τους τελευταίους μήνες του 2018.

Η Ρωσία εξακολουθεί να έχει υπό κράτηση τα τρία ουκρανικά πλοία που κατασχέθηκαν και τους 24 ναύτες που συνέλαβε κατά τη διάρκεια της αντιπαράθεσης της 25ης Νοεμβρίου του 2018 στην Αζοφική Θάλασσα. Η θάλασσα αυτή αποτελεί θέατρο αυξανόμενων εντάσεων μεταξύ των δυο χωρών. Η Ρωσία καθ’ όλη τη διάρκεια του 2018 απαγόρευε τη διέλευση ουκρανικών εμπορικών πλοίων και έκανε παρεμβολές. Πριν την αντιπαράθεση του Νοεμβρίου του 2018, η ουκρανική κυβέρνηση είχε ανακοινώσει πως θα κατασκευάσει ναυτική βάση στην Αζοφική πόλη-λιμάνι Μπερντιάνσκ μέχρι το τέλος του 2018.

Από τότε που ξεκίνησε η αντιπαράθεση, ουκρανοί αξιωματούχοι έχουν δηλώσει πως σκοπεύουν να στείλουν πολεμικά πλοία στα ουκρανικά λιμάνια στην θαλάσσια περιοχή γύρω από τα Στενά Κερτς. Ο Αρχηγός του Ουκρανικού Επιτελείου Ναυτικού, Αντιναύαρχος Αντρίι Ταράσοφ, είχε επίσης προειδοποιήσει πως η Ουκρανία θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει όπλα στην περίπτωση μιας ακόμα αντιπαράθεσης μεταξύ των ουκρανικών και ρωσικών πολεμικών πλοίων, αν και δεν έδωσε συγκεκριμένες λεπτομέρειες για τον τύπο των όπλων.

Γιατί έχει σημασία

Αυτές οι τελευταίες εξελίξεις παραπέμπουν στην προοπτική μιας πιο σοβαρής αντιπαράθεσης μεταξύ της Ουκρανίας και της Ρωσίας στη θάλασσα. Συγκεκριμένα, η Δύση έχει ενισχύσει τη στήριξή της προς το Κίεβο, σε επίπεδο πολιτικής και ασφάλειας, στην αντιπαράθεση αυτή. Το Ηνωμένο Βασίλειο, έστειλε το HMS Echo,ένα σκάφος επιτήρησης του Βασιλικού Ναυτικού, στην πόλη-λιμάνι της Οδησσού στις 19 Δεκεμβρίου του 2018. Αυτό ήταν το πρώτο ΝΑΤΟϊκό πλοίο που εισήλθε στη Μαύρη Θάλασσα υποστηρίζοντας ξεκάθαρα την Ουκρανία στην αντιπαράθεσή της στην Αζοφική Θάλασσα με τη Ρωσία .

Ο υπουργός Άμυνας της Βρετανίας, Γκάβιν Ουίλιαμσον, συναντήθηκε στη συνέχεια με τον Ουκρανό ομόλογό του και δήλωσε πως το Ηνωμένο Βασίλειο θα βοηθήσει στην οργάνωση κοινών ασκήσεων με το Ουκρανικό ναυτικό στις αρχές του 2019. Την ίδια εβδομάδα εκείνη, ο ειδικός απεσταλμένος των ΗΠΑ στην Ουκρανία, Κουρτ Βόλκερ, συναντήθηκε με τον Ουκρανό πρόεδρο Πέδρο Ποροσένκο στο Κίεβο και δήλωσε πως οι ΗΠΑ θα στείλουν στην Ουκρανία νέα παρτίδα όπλων τους επόμενους μήνες.

Ωστόσο, θα πρέπει να υπενθυμιστεί πως ο πολεμικός στόλος της Ουκρανίας είναι πολύ πιο αδύναμος από τον Ρωσικό. Το Κίεβο, αντίστοιχα, κατανοεί πως δεν μπορεί απλά να βάλει δια της βίας το ναυτικό της στην Αζοφική Θάλασσα, εν μέσω Ρωσικών αντιστάσεων. Επιπλέον, το ΝΑΤΟ είναι εξαιρετικά απίθανο να διακινδυνεύσει τις δυνάμεις του παρεμβαίνοντας άμεσα στην περιοχή, και όχι μόνο διότι θα βρίσκονταν σε στρατιωτικό μειονέκτημα τόσο κοντά στη Ρωσία.

Ωστόσο, η πρόσβαση στην Αζοφική Θάλασσα παραμένει κρίσιμη προτεραιότηταγια την Ουκρανία, για λόγους οικονομίας, ασφάλειας και κυριαρχίας, και οι Ουκρανοί αισθάνονται αναγκασμένοι να διακινδυνεύσουν περαιτέρω συγκρούσεις με τη Ρωσία για να προωθήσουν τις διεκδικήσεις τους.

Ακόμα και αν η Ουκρανία κατανοεί πως είναι απίθανο να βγει από πάνω σε μια ένοπλη αψιμαχία με τη Ρωσία στη θάλασσα, το Κίεβο ελπίζει πως ένα τέτοιο επεισόδιο θα συντηρούσε και θα αύξανε τις Δυτικές πιέσεις (υπό τη μορφή κυρώσεων και ενίσχυσης στρατιωτικών δυνάμεων) στη Ρωσία και θα συγκέντρωνε μεγαλύτερη στήριξη για τις δικές του ένοπλες δυνάμεις και τη θέση του.

Τι θα πρέπει να προσεχθεί

-Η ουκρανική δραστηριότητα στην Αζοφική Θάλασσα και γύρω από αυτήν:Θα είναι σημαντικό να παρακολουθείται η κίνηση πολεμικών πλοίων στην Ασοφική Θάλασσα και η ενίσχυση δυνάμεων, ιδιαίτερα στη νέα ναυτική βάση στην Μπερντιάνσκ. Και η προειδοποίηση της Ουκρανίας για χρήση όπλων σε άλλη ναυτική αντιπαράθεση θα είναι κρίσιμης σημασίας, διότι θα μπορούσε να κυμαίνεται από προειδοποιητικές βολές μέχρι την εκτόξευση τορπιλών ή πυραύλων κατά πλοίων, αν και το δεύτερο θα συνιστούσε σοβαρή κλιμάκωση.

-Η Ρωσική απάντηση στης κινήσεις της Ουκρανίας: Καθώς η Ουκρανία ενισχύει τις δυνάμεις της στην περιοχή, η Ρωσία θα μπορούσε να επιδιώξει δική της ενίσχυση στρατιωτικών δυνάμεων στην Αζοφική Θάλασσα, αλλά και στην Κριμαία. Το Κρεμλίνο θα μπορούσε επίσης να αυξήσει τη στήριξή του προς τους αυτονομιστές της ανατολικής Ουκρανίας και να συγκεντρώσει στρατό ξηράς στα σύνορά της με την περιοχή.

-Η παρουσία του ΝΑΤΟ στη Μαύρη Θάλασσα: Η Συμμαχία είναι πιθανό να γίνει πιο ενεργή στην περιοχή. Ένα σκάφος επιτήρησης δεν είναι ανοικτή απειλή, όμως ένα πολεμικό πλοίο θα έστελνε διαφορετικό μήνυμα. Θα είναι επίσης σημαντικό να παρακολουθείται το πόσο κοντά θα φθάσουν στα Στενά Κερτς τα όποια πολεμικά πλοία του ΝΑΤΟ.

-Μια ενίσχυση από τη Δύση των εκπαιδευτικών ασκήσεων και της οπλικής στήριξης της Ουκρανίας: Θα μπορούσαν να υπάρξουν επιπλέον κοινές ασκήσεις μεταξύ της Ουκρανίας και του ΝΑΤΟ. Ωστόσο, τέτοιες ασκήσεις θα πρέπει να οργανωθούν από πριν και να συντονιστούν με τα τρέχοντα προγράμματα εκπαίδευσης και συντήρησης. Και, όσο μεγαλύτερες είναι οι πλατφόρμες που εμπλέκονται -και ο αριθμός των κρατών που συμμετέχουν- τόσο μεγαλύτερος ο λογαριασμός της εκπαίδευσης, κάτι που θα μπορούσε να αποτρέψει μια πλήρη δέσμευση του ΝΑΤΟ, πολιτικά ή στρατιωτικά. Οι συγκεκριμένοι τύποι αμερικανικών όπλων που θα παραδοθούν την Ουκρανία θα πρέπει επίσης να προσεχθούν.

https://www.euro2day.gr/specials/topics/article/1657834/krisimh-anametrhsh-oykraniasrosias-sthn-azofikh-th.html

«Ούτε εμείς ούτε κανένας Αραβας θέλει τους Τούρκους στη Συρία»

0

05.01.2019,  Συντάκτης:

Από τα εδάφη της Ροζάβα στη βόρεια Συρία, όπου βρίσκεται αυτές τις ημέρες, ο Ιεμπραχέμ Μουσλέμ, διπλωματικός εκπρόσωπος του συροκουρδικού Κόμματος Δημοκρατικής Ενότητας (PYD) στα Βαλκάνια, μιλά στην «Εφ.Συν.» για την ανακατάταξη των γεωπολιτικών ισορροπιών στην περιοχή, την απειλή μιας νέας τουρκικής εισβολής, αλλά και την προοπτική ειρήνευσης στην πολύπαθη χώρα της Μέσης Ανατολής

Συνέντευξη

● Μετά την προαναγγελία της αμερικανικής αποχώρησης από τη Συρία και υπό τις απειλές της Τουρκίας για νέα στρατιωτική επέμβαση, πώς είναι σήμερα η κατάσταση στη Ροζάβα;

Αυτή τη στιγμή είναι πολύ ήσυχα, δεν αισθάνεσαι ότι είσαι σε ένα μέρος που έχει πόλεμο. Ο κόσμος είναι στους δρόμους, δουλεύει κανονικά, τα παιδιά πάνε σχολείο. Αλλά όταν μιλάς με τους κατοίκους, εκφράζουν ανησυχία: «Τι θα γίνει μ’ εμάς, που καταφέραμε όλα αυτά, νικήσαμε το “Ισλαμικό κράτος” (“Ι.Κ.”), είχαμε τόσα θύματα, έχουμε φτιάξει αυτό το μοντέλο όπου ζούμε όλοι μαζί, με ειρήνη, ασφάλεια, δημοκρατία και προοπτική για ανάπτυξη;»

Γιατί να γίνεται τώρα αυτό, να φεύγουν δηλαδή οι Αμερικανοί που είναι για τον λαό εδώ δίχτυ ασφαλείας και ταυτόχρονα να υπάρχουν οι απειλές από τον Ερντογάν, που κάθε λίγο τρομοκρατεί τον κόσμο ότι θα επιτεθεί και θα στείλει τρομοκράτες; Αυτό δημιουργεί ανασφάλεια στον κόσμο. Αλλά ο λαός εδώ, η ηγεσία και ο στρατός είναι αποφασισμένοι να πολεμήσουν κάθε εισβολή.

Μου λένε: «Είμαστε 60-70.000 στρατός και όλοι μαζί μια λαοθάλασσα. Ποιος στρατός θα μπορούσε να μας σκοτώσει όλους;» Είναι αποφασισμένοι, δεν υπάρχει άλλη λύση. Οπως είδαμε, στο Αφρίν πολέμησαν 58 ημέρες. Εδώ θα πολεμήσουμε 58 μήνες και 58 χρόνια, δεν θα σταματήσουμε ποτέ.

● Ποια είναι τώρα η ισορροπία δυνάμεων στην περιοχή;

Στρατιωτικά, οι Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF), που είναι ο επίσημος στρατός της Δημοκρατικής Ομοσπονδίας Βόρειας Συρίας-Ροζάβα, ελέγχει αυτή τη στιγμή το 1/3 των εδαφών της Συρίας. Εχουν μείνει μόνον μικρές ομάδες του «Ι.Κ.» στα νοτιοανατολικά, στη Χατζίν, όπου προβάλλουν μεγάλη αντίσταση, καθώς είναι το τελευταίο προπύργιό τους.

Επισκεφθήκαμε το κρατικό νοσοκομείο, όπου υπάρχουν πολλά θύματα [από τις τάξεις των SDF]. Καθημερινά έχουν το λιγότερο 15 τραυματίες. Υπήρχαν πολλά παιδιά 18-19 χρόνων με κομμένα χέρια, πόδια…

Οι Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF) πανηγυρίζουν τη νίκη τους επί του «Ισλαμικού κράτους» στη ΡάκαΟι Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF) πανηγυρίζουν τη νίκη τους επί του «Ισλαμικού κράτους» στη Ράκα | AP Photo / Hussein Malla

Στο νοσοκομείο οι συνθήκες ήταν άθλιες, υπάρχουν μεγάλες ελλείψεις. Πολιτικά, η κατάσταση έχει διαμορφωθεί πολύ καλά, το σύστημα της Ροζάβα αρέσει στον κόσμο: μια δημοκρατική αυτοδιοίκηση με συμμετοχή του κόσμου από κάτω προς το πάνω, από όλες τις εθνοτικές και θρησκευτικές ομάδες.

Εδώ κυβερνά κατά κάποιο τρόπο ένας συνασπισμός από περίπου 30 κόμματα: κυρίως αριστερά, κομμουνιστικά, σοσιαλιστικά, Πράσινοι, κόμματα υπέρ της ειρήνης, δημοκρατικά κόμματα των Κούρδων, των Ασσυρίων, των Αράβων, των Τουρκμένων. Ολοι μαζί κυβερνούν και έχουν μοιράσει τις υποχρεώσεις τους –δεν θέλω να πω την εξουσία, γιατί εδώ δεν έχουμε εξουσία– με αρμονικό τρόπο. Ειλικρινά σας λέω, θαύμασα όσα είδα· δεν τα έχω δει πουθενά αλλού.

● Η κατάσταση, όπως διαμορφώνεται, θεωρείτε ότι θα επιτρέψει τη συνέχιση αυτής της δομής αυτόνομα;

Ο κόσμος εδώ είναι αποφασισμένος γι’ αυτό. Δεν πρόκειται να το χαρίσει ούτε στους Τούρκους ούτε στο καθεστώς Ασαντ. Θέλουμε όμως να έλθουμε σε συμφωνία με τον Ασαντ, ώστε να προστατέψει τα σύνορα, να απομακρυνθεί ο κίνδυνος εισβολής ξένης δύναμης και ειδικά της Τουρκίας –κάτι πολύ επικίνδυνο, γιατί σκοπός της είναι η κατοχή και η δημογραφική αλλοίωση, όπως το κάνει τώρα στο Αφρίν, στην Τζαραμπλούς και σε άλλες περιοχές– να απελευθερωθεί η υπόλοιπη Συρία και να ξεκινήσουν οι πολιτικές διαβουλεύσεις με το καθεστώς, για όσο καιρό χρειαστεί μέχρι να βρούμε μια λύση.

Στο τέλος –λέει ο κόσμος εδώ και οι πολιτικοί– η λύση πρέπει να είναι ενδοσυριακή. Καμία λύση απ’ έξω δεν μας κάνει και δεν θα επικρατήσει.

● Πόσο ορατή είναι λοιπόν μια συμφωνία με το καθεστώς Ασαντ –υπό τη μεσολάβηση των Ρώσων– στο πλαίσιο μιας υβριδικής ομοσπονδίας; Και ποιος θα είναι ο ρόλος των Κούρδων;

Ο σκοπός είναι αυτός που είπατε. Το πρώτο που πρέπει να γίνει είναι να εγγυηθούν για την κατάσταση, εκτός από τη Ρωσία, και η Αμερική και η Ε.Ε., να καταρτιστεί ένα νέο Σύνταγμα για τη Συρία που να αναγνωρίζει συνταγματικά το status των Κούρδων στη βόρεια Συρία –να αναγνωριστούν ως εθνότητα, η χρήση της κουρδικής γλώσσας, τα πολιτικά τους δικαιώματα– και την κοινοβουλευτική δημοκρατία, να γίνουν ελεύθερες εκλογές, τα κόμματα να είναι ελεύθερα, το ίδιο και η πολιτική ζωή. Εμείς επιδιώκουμε αποκέντρωση της εξουσίας, με ενίσχυση της περιφέρειας, σε έναν τύπο ομοσπονδίας. Αυτό συζητείται πώς μπορεί να γίνει. Αυτό θέλει εδώ ο κόσμος. Κι εφόσον απομακρυνθεί ο κίνδυνος με τους Τούρκους, δεν αποτελεί πρόβλημα το πόσο θα κρατήσουν οι συνομιλίες με το καθεστώς.

● Επισπεύδονται, ωστόσο, οι διεργασίες για τη σύσταση της Συντακτικής Επιτροπής και για τη διενέργεια εκλογών, αν και χωρίς κάποιο χρονοδιάγραμμα ακόμη…

Ολα αυτά είναι λόγια. Συναντώνται η Ρωσία, το Ιράν και η Τουρκία και συζητούν για το Σύνταγμα της Συρίας χωρίς τους Σύρους. Κάτι τέτοιο δεν πρόκειται να πετύχει. Πρώτα απ’ όλα, αυτοί δεν πρόκειται να συμφωνήσουν μεταξύ τους, γιατί έχουν αντίθετα συμφέροντα κι όταν συναντώνται συζητούν για τα δικά τους συμφέροντα και όχι για το συριακό πρόβλημα.

Δεύτερον, ακόμη κι όταν συζητούν, αποκλείουν από τις συνομιλίες ένα μεγάλο μέρος του συριακού λαού: τους Κούρδους. Αυτό από μόνο του δεν φέρνει λύση. Δεν μας έχουν προσκαλέσει σε καμία διεθνή συζήτηση, γιατί έχουν το βέτο των Τούρκων. Εγινε παλαιότερα προσπάθεια από τους Ρώσους για τις συνομιλίες στη Γενεύη, τώρα γίνεται κάποια προσπάθεια και από τους Αμερικανούς –οι οποίοι μαθαίνω ότι θέτουν πια ως όρο τη συμμετοχή εκπροσώπων των Κούρδων στις διαβουλεύσεις–, προς την ίδια κατεύθυνση είναι και η Γαλλία, πιστεύω ότι και η Ρωσία θα το στηρίξει πάλι.

Εμείς πιστεύουμε ότι η λύση είναι να γράψουμε το Σύνταγμα μόνοι μας ή να το αναλάβει ο ΟΗΕ κατά κάποιον τρόπο, αλλά όχι χώρες που δεν είναι φίλοι, γιατί εμπλέκονται όλες τους σε αυτόν τον πόλεμο και αγωνίζονται για τα συμφέροντά τους, τίποτε άλλο.

● Γεωπολιτικά, πάντως, κερδισμένος βγαίνει ο Ρώσος πρόεδρος Πούτιν. Πολιτικά, νικητής φαίνεται ότι είναι ο Σύρος πρόεδρος Ασαντ, με τον οποίο αποκαθιστούν τις σχέσεις τους και τα αραβικά κράτη. Θεωρείτε ότι η ισχυροποίησή του εξυπηρετεί την προοπτική εκδημοκρατισμού της Συρίας;

Αυτά γίνονται γιατί, όπως κι εμείς οι Κούρδοι, έτσι και ο αραβικός κόσμος αντιτίθεται –πέρα από το θέμα του Ιράν– σε μια εισβολή της Τουρκίας. Κανένας Αραβας, ούτε κι εμείς, δεν θέλει τους Τούρκους στη Συρία. Γι’ αυτό και προσπαθούμε με κάθε τρόπο να το εμποδίσουμε αυτό. Και ίσως ένας τρόπος να είναι η αποκατάσταση των σχέσεων με τον Ασαντ.

Πλέον, ούτε η ίδια η Αμερική δεν μιλά για την ανατροπή του. Βασικά ο Ασαντ δεν έχει δύναμη. Η δύναμή του είναι η Ρωσία και, εάν κάποια στιγμή τού γυρίσει την πλάτη, τότε θα χάσει. Ο Ασαντ έχει μια χώρα εντελώς κατεστραμμένη, ισοπεδωμένη.

Πήγαμε στη Ράκα και είδαμε ότι δεν έχει μείνει τίποτε όρθιο, το ίδιο ισχύει και σε άλλες πόλεις. Κάποιος πρέπει να την ανοικοδομήσει, να φέρει κεφάλαια. Δεν νομίζω ότι αυτό το καθεστώς, με το σκεπτικό και τη νοοτροπία που έχει, μπορεί να κάνει κάτι.

Πιστεύουμε ότι με τις πρώτες δημοκρατικές εκλογές θα φύγει. Και τότε ελπίζουμε ο συριακός λαός να εκλέξει τους σωστούς ανθρώπους, που θα αποκαταστήσουν τις σχέσεις γενικά με τη διεθνή κοινότητα, ώστε να μπορέσει να αρχίσει η ανοικοδόμηση της Συρίας και η επιστροφή των προσφύγων.

● Θεωρείτε ότι η Ευρώπη πρέπει να αναλάβει πιο ενεργό ρόλο στο Συριακό;

Από τυχόν καταστροφή της Ροζάβα ή επάνοδο των τρομοκρατών, οι πρώτες χώρες που θα επηρεαστούν θα είναι οι ευρωπαϊκές. Εμείς είδαμε εδώ καταυλισμούς με 50.000-60.000 πρόσφυγες, που θέλουν να μείνουν εδώ, αλλά δεν έχουν καμία βοήθεια, ούτε από την Ε.Ε. ούτε από τον ΟΗΕ. Τους στηρίζουν κάποιες ΜΚΟ και η δημοκρατική αυτοδιοίκηση. Και πάλι, όμως, οι συνθήκες είναι πολύ δύσκολες.

Εάν καταρρεύσει η κατάσταση εδώ, ο κόσμος θα αρχίσει να φοβάται, θα έχουμε –πέρα από τον κίνδυνο της τρομοκρατίας– μεγάλο κύμα προσφύγων. Η Ευρώπη χρωστά σε αυτόν τον λαό, που μόνος του πολέμησε την τρομοκρατία και μετρά 8.000 θύματα στη μάχη κατά του «Ι.Κ.». Είναι υποχρεωμένη να αναλάβει σημαντικό ρόλο: πολιτικό, στρατιωτικό και οικονομικό. Και πιστεύουμε ότι αυτό θα φέρει καλά αποτελέσματα.

● Μιλάτε κυρίως για τη Γαλλία, τη Γερμανία και τη Βρετανία;

Μιλώ για όλη την Ευρώπη. Αυτές είναι οι ισχυρές δυνάμεις, αλλά κάθε χώρα μπορεί να αναλάβει ρόλο, γιατί όχι και η Ελλάδα, που είναι χώρα πρώτης γραμμής. Πρέπει να υπάρξει στην Ευρώπη ένα κίνημα για την ειρήνη. Αυτό είναι το λιγότερο που μπορεί να γίνει…

● Αισθάνεστε προδομένοι από τη διεθνή κοινότητα; Ποιοι θεωρείτε ότι είναι τελικά οι σύμμαχοί σας στην ευρύτερη περιοχή;

Κοιτάξτε, μπορεί ο λαός να αισθάνεται προδομένος, γιατί σκέφτεται απλά. Ομως όσοι ασχολούνται με την πολιτική και όσοι έχουν πολεμήσει δεν περίμεναν κάτι διαφορετικό, γιατί θέλουν κάτι καινούργιο, θέλουν δημοκρατία και ξέρουν όλοι ότι, εάν ήθελαν οι μεγάλες δυνάμεις να υπάρξει ειρήνη στη Συρία, μπορούσαν από αύριο κιόλας να το κάνουν. Το ζήτημα είναι η αναδιάταξη στην περιοχή· πρόκειται για νέα συμφέροντα.

Πιστεύουμε και οι Αμερικανοί και οι άλλοι, αλλά ειδικά οι Αμερικανοί, δεν ήταν ποτέ εδώ για εμάς. Η περιοχή αυτή είναι αρκετά πλούσια, έχει πάνω από το 80% των πετρελαίων της Συρίας και το 50% του φυσικού της αερίου, δέκα ποτάμια και όλο το «καλάθι» των τροφίμων της χώρας. Πιστεύω ότι ήρθαν για τα συμφέροντά τους. Γι’ αυτό και δεν πιστεύω ότι θα τα παραδώσουν αυτά έτσι απλά και θα φύγουν.

● Ο στόχος ίδρυσης ανεξάρτητου κουρδικού κράτους υφίσταται για το μέλλον;

Οχι. Το κίνημά μας γενικά δεν σχεδιάζει ανεξάρτητο κράτος, γιατί έχουμε δει τι αποτελέσματα είχαν τα ανεξάρτητα κράτη και οι υπόλοιποι λαοί στην περιοχή. Δεν ήταν καλά. Πρόκειται για εργαλεία κατάτμησης των λαών.

Εμείς θέλουμε πρώτα απ’ όλα εκδημοκρατισμό σε όλη την περιοχή. Δεν θέλουμε να αλλάξουμε τα πολιτικά σύνορα της περιοχής.

Θέλουμε όμως ως Κούρδοι, αλλά και όλες οι εθνοτικές ομάδες, να έχουμε ελευθερία και δημοκρατία, αυτο-οργάνωση και ομοσπονδίες με ελεύθερες σχέσεις – να γίνει δηλαδή ένα είδος συνομοσπονδιών.

Δεν θέλουμε να χάσουμε χρόνο ξαναφτιάχνοντας τον χάρτη. Θέλουμε να αλλάξουμε την πολιτική δομή.

http://www.efsyn.gr/arthro/oyte-emeis-oyte-kanenas-aravas-thelei-toys-toyrkoys-sti-syria?fbclid=IwAR3MzfM8ASJ4GfPtEiklTK2TQr-PbMj8NjWNU5liuFycxdL6_UXrWMV1JBE

Αγαρμπη αλλαγή ισορροπιών

0
ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ*

Α​​ναφορικά με την τρέχουσα αντιμετώπιση των πυρηνικών κρίσεων της Βόρειας Κορέας και του Ιράν από την πολιτική ηγεσία των ΗΠΑ αλλά και σχετικά με τους υπερβολικούς πυρηνικούς εξοπλισμούς των δύο πυρηνικών υπερδυνάμεων, ΗΠΑ και Ρωσίας, είναι ενδιαφέρουσα μια αιρετική μεν αλλά όχι αβάσιμη εκτίμηση διεθνών παρατηρητών, η οποία μέχρι στιγμής δεν έχει τύχει ευρείας δημοσιότητας.

Σύμφωνα με την ανάλυση αυτή, βιώνουμε την αρχή μιας συνειδητής και προσεκτικά σχεδιασμένης, αν και κάπως αδέξια εφαρμοσμένης από την αμερικανική πολιτική ηγεσία, ιστορικής αλλαγής στον στρατηγικό σχεδιασμό της ηγεμονικής πολιτικής των ΗΠΑ, με άμεση ή έμμεση γνώση της Ρωσίας. Με άλλα λόγια, μιας στοχευμένης ανακατάταξης δυνάμεων (power shifting), με συνακόλουθη τη γεωπολιτική αναδιάταξη ισορροπιών μεταξύ εχθρών και φίλων.

Επόμενος στόχος των ΗΠΑ στον Ολιστικό Σχεδιασμό Εθνικής Ασφάλειάς τους είναι η σταδιακή αντικατάσταση της Ρωσίας από την Κίνα στην ιεραρχία των μεγάλων απειλών εναντίον τους και της διατήρησης της παγκόσμιας ηγεμονίας τους. Κορυφαίοι διαχειριστές της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και πολιτικής ασφαλείας, όπως ο Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι, έχουν προειδοποιήσει ότι το τέλος της αμερικανικής αυτής ηγεμονίας θα έχει τραγικές γεωπολιτικές συνέπειες.

Σημάδια εφαρμογής αυτής της εκδοχής, περί σταδιακής εκθρόνισης της Ρωσίας από την κορυφή της πυραμίδας των εχθρών των ΗΠΑ και αντικατάστασής της από την Κίνα, είναι τα εξής γεγονότα:

• Η γενικότερα φιλική στάση του Αμερικανού προέδρου Τραμπ απέναντι στον Ρώσο ομόλογό του.

• Οι θετικές προς τη Ρωσία και αρνητικές προς την Κίνα δηλώσεις προσώπων-κλειδιών της σημερινής αμερικανικής διοίκησης.

• Η πρόταση του Αμερικανού προέδρου στη συνάντηση των μελών του G-7 στον Καναδά (8.6.2018) να προστεθεί η Ρωσία στην εν λόγω ομάδα των οικονομικά ισχυρών κρατών της γης.

• Οι δηλώσεις του Αμερικανού προέδρου περί αμφισβήτησης του ΝΑΤΟ ως «ξεπερασμένου» και υπέρ της ενίσχυσης των διμερών συμφωνιών.

• Η ενθάρρυνσή του προς τις φίλιες χώρες των ΗΠΑ στην Ανατολική Ασία, Ιαπωνία και Νότια Κορέα, για απόκτηση πυρηνικών όπλων.

• Οι δηλώσεις του προέδρου Τραμπ στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ στις 26 Σεπτεμβρίου 2018 εναντίον της Κίνας, την οποία κατηγόρησε ότι έκανε προσπάθεια ανάμειξης στις ενδιάμεσες αμερικανικές εκλογές του Νοεμβρίου του 2018. Δεν υπήρξε οποιαδήποτε ανάλογη αναφορά του στην πολυσυζητημένη ανάμειξη της Ρωσίας στις εκλογές του 2016 που τον ανέδειξαν πρόεδρο των ΗΠΑ.

• Η αιφνίδια απόφαση του Αμερικανού προέδρου προ δύο εβδομάδων, στις 20 Δεκεμβρίου 2018, για αποχώρηση των αμερικανικών στρατευμάτων από τη Συρία – απόφαση η οποία αναντίρρητα εξυπηρετεί γεωπολιτικά συμφέροντα της Ρωσίας.

Τελικά ο χρόνος και οι παγκόσμιες εξελίξεις, ειδικότερα στην περιοχή της Νοτιοανατολικής Μεσογείου, θα αποκαλύψουν την πραγματικότητα. Στο μεταξύ είναι σαφής η παράπλευρη δραστηριότητα εμπλεκόμενων χωρών στην ευρύτερη Μέση Ανατολή –Ισραήλ, Τουρκίας, Ιράν και Σαουδικής Αραβίας– που αποβλέπουν στη διατήρηση κεκτημένων ή στην απολαβή κερδών από την εξελισσόμενη ανακατάταξη δυνάμεων και τη δημιουργία νέων ισορροπιών.

* Ο δρ Παντελής Οικονόμου είναι πρώην επιθεωρητής του Διεθνούς Οργανισμού Ατομικής Ενέργειας (ΙΑΕΑ).

Το άρθρο αποτελεί απόσπασμα από το βιβλίο του «Πυρηνική απειλή», που θα κυκλοφορήσει προσεχώς από τις εκδόσεις Ι. Σιδέρης.

“Καθημερινή”

Τι σημαίνει η υπογραφή της Ελλάδος στη σύνοδο της Μπερ Σεβά

0

Θεόδωρος Τσακίρης

Η ανακοίνωση -στο πλαίσιο της τριμερούς συνόδου της Μπέρ Σεβά- για την επίτευξη διακυβερνητικής συμφωνίας αναφορικά με την κατασκευή του αγωγού East Med μεταξύ των κυβερνήσεων Ελλάδος-Κύπρου-Ισραήλ-Ιταλίας αποτελεί μια εξέλιξη ορόσημο για τη γεωπολιτική της ενέργειας στη Ν.Α. Μεσόγειο. Αποτελεί παράλληλα τεκμήριο υψηλής ωρίμανσης ενός σχεδίου που όταν είχε πρώτο-παρουσιασθεί το 2010 είχε χαρακτηρισθεί -ενδεχομένως και δικαιολογημένα- ως “pipe dream”. Έκτοτε, η τεχνολογία κατασκευής αγωγών σε υπέρ-βαθιά νερά (και μέρα των 3 χλμ) έχει κάνει άλματα. Ήδη στον Κόλπο του Μεξικού υπάρχουν αγωγοί (πεδίο Stones) που λειτουργούν σε βάθη μεγαλύτερα από αυτά στα οποία επιδιώκεται να κατασκευασθεί ο East Med.

Το έργο βεβαίως εφόσον και εάν κατασκευασθεί θα αποτελέσει ένα έργο μοναδικής καινοτομίας καθώς θα κληθεί να διατρέξει σχεδόν όλον το (σεισμογενή) πυθμένα της Ανατολικής Μεσογείου σε μήκη άνω των 1000 χιλιομέτρων και σε βάθη που αγγίζουν και ενδεχομένως οριακά να υπερβούν τα 3000 μέτρα. Η κατάληξη επί του προσχεδίου της διακυβερνητικής που διαβιβάστηκε προς έγκριση στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή αναμένεται να αποτελέσει τυπική παρά ουσιαστική διαδικασία πριν την τελική υπογραφή της συμφωνίας τον ερχόμενο μήνα.

Η συμφωνία αυτή δημιουργεί το πλαίσιο προώθησης του έργου σε εθνικό και περιφερειακό επίπεδο εναρμονίζοντας την πολιτική στήριξη του σχεδίου μακροπρόθεσμα, αλλά δεν εγγυάται την υλοποίησή του ούτε δεσμεύει τις κυβερνήσεις των τεσσάρων εμπλεκόμενων κρατών να χρηματοδοτήσουν την κατασκευή του. Καμία άλλωστε από τις εμπλεκόμενες κυβερνήσεις με τη μερική εξαίρεση της Κυπριακής δεν έχουν δικαίωμα ιδιοκτησίας επί των υπαρκτών ή/και των υφιστάμενων (Αφροδίτη, Λεβιάθαν, Ταμάρ) κοιτασμάτων φυσικού αερίου που θα πρέπει να δεσμευθούν για την κατασκευή του αγωγού. Έχουν ωστόσο άλλους μοχλούς πίεσης.

Η απόφαση δέσμευσης ή μη-δέσμευσης ποσοτήτων αερίου προ-απαιτεί την εξεύρεση αγοραστών μακροπρόθεσμων (10-15 ετών) συμβολαίων παροχής αερίου στην Ελλάδα και κυρίως την Ιταλία και την Κεντρική Ευρωπαϊκή αγορά. Εάν οι αγοραστές αυτοί δεν βρεθούν οι ιδιωτικές εταιρίες ανάπτυξης/εκμετάλλευσης των εν λόγω κοιτασμάτων δεν πρόκειται να πληρώσουν ούτε ένα $ για την κατασκευή του East Med.

Αυτό ωστόσο δεν σημαίνει ότι τα μοναδικά κριτήρια για την υλοποίηση τέτοιων έργων υποδομής είναι εμπορικά. Αντιθέτως σε περιοχές υψηλού γεωπολιτικού ρίσκου ο ρόλος των κυβερνήσεων είναι κρίσιμης σημασίας για την υλοποίηση ή την ακύρωση διαφορετικών σχεδίων εξαγωγής.

Όπως προανέφερα η Κυπριακή Δημοκρατία διαθέτει πολύ σημαντικούς μοχλούς συν-απόφασης -μαζί με τις εταιρίες- για το που θα διατεθεί το αέριο της, ενώ η κυβέρνηση του Ισραήλ πρέπει να εγκρίνει με απόφαση Υπουργικού Συμβουλίου σχετική άδεια εξαγωγής (export license) πριν εξαχθεί το αέριο των ιδιωτικών ισραηλινών εταιριών όπως η Noble, η Delek, η Ratio και η Isramco εκτός Ισραήλ. Σε διαφορετική περίπτωση οι Noble & Delek θα είχαν κατασκευάσει εδώ και χρόνια αγωγό εξαγωγής αερίου προς την Τουρκία.

Μειώνοντας το ρίσκο

Σε ότι αφορά τους τελικούς ευρωπαίους καταναλωτές, η αγορά αερίου από τον East Med δεν θα αποτελέσει την πρώτη φορά που ευρωπαίοι αγοραστές αερίου θα πληρώσουν ένα premium για τη διασφάλιση νέων πηγών τροφοδοσίας. Το ίδιο ακριβώς κάνουν ήδη μέσα από τις εισαγωγές αμερικανικού LNG διάφορες ευρωπαϊκές χώρες αν και σε σαφώς μικρότερες ποσότητες από αυτές που θα μεταφέρει ο East Med εάν υλοποιηθεί.

Το αέριο της Ανατολικής Μεσογείου -αν και ακριβότερο των υφιστάμενων πηγών τροφοδοσίας- θα επιτρέψει στους ευρωπαίους αγοραστές/μεταπράτες να μειώσουν το ρίσκο της υπέρ-εξάρτησης τους από ένα ή δύο βασικούς προμηθευτές όπως π.χ. η Gazprom ή η αλγερινή Sonatrach. Παράλληλα, ενδεχόμενη υλοποίηση του East Med θα ελαχιστοποιήσει το ρίσκο διακοπής στην τροφοδοσία αερίου προς την Ευρώπη λόγω διαμετακομιστικής κρίσης όπως αυτή που προέκυψε το 2006 και το 2009 μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας δίνοντας ώθηση στην κατασκευή των δικτύων αγωγών που τώρα παρακάμπτουν την Ουκρανία όπως οι Nord Stream και Turk Stream.

Εφόσον ο East Med προστατευθεί επαρκώς από μια ad hoc στρατιωτική συνεργασία μεταξύ Ελλάδος-Ισραήλ (και ενδεχομένως της Αιγύπτου) κατά τη φάση κατασκευής του, η Τουρκία θα μπορεί να κάνει πολύ λίγα πράγματα για να εμποδίσει τη λειτουργία του αφού αυτός κατασκευασθεί. Η Άγκυρα που βλέπει αυτόν τον αγωγό ως ανασχετικό τείχος των ηγεμονικών της φιλοδοξιών θα επιχειρήσει να εμποδίσει την υλοποίηση του με κάθε μέσο, ιδίως σε ότι αφορά τη δέσμευση των εμπλεκομένων κρατών να τον προστατεύσουν στρατιωτικά από την ίδια.

Θα πρέπει να θεωρείται βέβαιο ότι το τουρκικό πολεμικό ναυτικό -συνεπικουρούμενο από το μικρό αεροπλανοφόρο που η Άγκυρα έχει υπό κατασκευή- θα αποπειραθεί να εμποδίσει την κατασκευή του αγωγού με την ίδιο ακριβώς τρόπο που παρεμπόδισε τη γεώτρηση της ΕΝΙ στο τεμάχιο 3 της Κυπριακής ΑΟΖ τον Φεβρουάριο του 2018. Για να αποτραπεί ανάλογος τουρκικός τυχοδιωκτισμός στην περίπτωση του East Med οι ναυτικές δυνάμεις Ελλάδος, Ισραήλ και Αιγύπτου θα πρέπει να συντονιστούν σε σχετικά σενάρια ασκήσεων από τη στιγμή που θα καταστεί τεχνικό-οικονομικά βιώσιμη η υλοποίηση του έργου και παρθεί η τελική επενδυτική απόφαση (Final Investment Decision-FID) για την κατασκευή του.

Δεδομένου ότι ο αγωγός επιδιώκεται να τεθεί σε λειτουργία μέσα στο 2025 και δεδομένου ότι θέλει τουλάχιστον 3 έτη κατασκευής, η απόφαση για το FID του έργου, που αποτελεί το μη-αναστρέψιμο σημείο για την υλοποίηση του αγωγού, θα πρέπει να ληφθεί το αργότερο μέσα στο 2022. Μια από τις μεγάλες προκλήσεις για τον East Med, ίσως η μεγαλύτερη σε αυτή τη φάση, είναι η αβεβαιότητα διαθεσιμότητας αερίου όχι ως δυνητική εμπορική επιλογή αλλά ως διαθέσιμη πιστοποιημένη ποσότητα.

Είμαστε ακόμη στην αρχή

Τα υφιστάμενα υπό παραγωγή πεδία από τα οποία με βάση την ισχύουσα ισραηλινή νομοθεσία μπορεί να εξαχθεί αέριο, δηλαδή η πρώτη φάση παραγωγής του Λεβιάθαν και η δεύτερη φάση παραγωγής του Ταμάρ, έχουν ήδη δεσμευθεί προς εξαγωγή στα τερματικά της Αιγύπτου για όσο χρόνο φυσικά η επιλογή ενός ισραηλινό-τουρκικού αγωγού παραμένει κλειστή για το Τέλ Αβίβ.

Ακόμη και το 2025 οι τότε διαθέσιμες από το Ισραήλ ποσότητες δεν θα επαρκούν για να καλύψουν και τα 20 ΔΚΜ/Ε, δηλαδή τη συνολική δυναμικότητα του αγωγού. Θα είναι απαραίτητες ποσότητες και από την Κύπρο και ενδεχομένως από την Αίγυπτο ώστε να αυξηθεί η «bankability» του έργου. Η Αίγυπτος προς το παρόν δεν διαθέτει επιπρόσθετες ποσότητες προς εξαγωγή αλλά δεν αποκλείεται αυτό να αλλάξει στο προσεχές μέλλον ιδίως εάν υπάρξουν νέες ανακαλύψεις στην ΑΟΖ της.

Ούτε η Κύπρος διαθέτει αυτή τη στιγμή επαρκείς ποσότητες για να στηρίξει από μόνη της τον EMGP καθότι η παραγωγή του δικού της αερίου από το κοίτασμα Αφροδίτη που στην καλύτερη περίπτωση θα ξεκινήσει στα τέλη του 2022 μπορεί να δώσει μόλις 7ΔΚΜ/Ε από τα 20 ΔΚΜ/Ε που απαιτούνται για την «άνετη» χρηματοδότηση του EMGP. Eάν η Λευκωσία δέσμευε την Αφροδίτη για τον East Med θα έχανε την πολύ πιο άμεση, εύκολη και προσοδοφόρα επιλογή του να κατασκευάσει έναν αγωγό προς το αιγυπτιακό τερματικό του Ίνκτου και να υγροποιήσει εκεί το αέριο της προς εξαγωγή.

Είμαστε ακόμη στην αρχή ενός δύσκαμπτου και ανηφορικού δρόμου γεμάτου παγίδες και κατολισθήσεις αλλά τουλάχιστον μπορούμε να δούμε πλέον καθαρά την όδευσή του και τον τελικό μας προορισμό…

Τι σημαίνει η υπογραφή της Ελλάδος στη σύνοδο της Μπερ Σεβά

Λίγη ντροπή κύριε Πρόεδρε!

1

Γ Παπαδόπουλος- Τετράδης liberal.gr

Δευτέρα 07 Ιανουαρίου 2019

Ο ανώτατος άρχων είναι ευνουχισμένος από το Σύνταγμα και δεν μπορεί να ασκήσει πολιτική ή να παρέμβει στην κεντρική πολιτική σκηνή για να αλλάξει κάτι ή να επιβάλει την πολιτική του θέση. Μπορεί, όμως, να κάνει δύο πράγματα: Είτε να μη λέει μεγαλοστομικές αερολογίες. Είτε να παραιτηθεί αρνούμενος να γίνεται συνένοχος σε εθνικά εγκλήματα.

Ο σημερινός πρόεδρος, δυστυχώς για τη χώρα, καταναλώνει μεγάλες ποσότητες από το πρώτο και δεν έχει το ηθικό ανάστημα για το δεύτερο. Το αποτέλεσμα είναι επιζήμιο για την Ελλάδα.

Πρώτον γιατί αυτά που λέει δεν έχουν σχέση με την πραγματικότητα και γίνεται ασόβαρος στα μάτια Ελλήνων και ξένων πολιτών και αξιωματούχων. Και δεύτερον, γιατί με τη διαρκή ανοχή και αποδοχή του στο ξεπούλημα των ελληνικών δικαιωμάτων σε επίπεδο εθνικής κυριαρχίας και στη διαρκή υποχωρητικότητα έναντι εξωτερικών απειλών, γίνεται όχι απλώς συνένοχος. Γίνεται παράδειγμα προς μίμηση για τους ασυνείδητους και άλλοθι για τους πολiτικούς εγκληματίες.

Χτες, ανήμερα των Φώτων, ο Πρόεδρος εκφώνησε λόγο από τη Σύρο, αντάξιο ενός Κανάρη, ενός Ρήγα και ενός Περικλή… Και ο αγέρας του Αιγαίου πήρε τα λόγια του και τα σκόρπισε εκεί που ανήκουν. Στους 5 ανέμους!

Την ώρα που η Τουρκία έχει εκδώσει NAVTEX, εγκλωβίζοντας την ελληνική υφαλοκρηπίδα του Καστελόριζου, δηλαδή εισβάλλοντας παράνομα μέσα στην ελληνική ΑΟΖ για σεισμογραφικές έρευνες, οι ελληνικές υπηρεσίες κοιμούνται και ένα 24ωρο μετά την τουρκική πρόκληση δεν έχουν εκδώσει ανακοίνωση αντίρρησης και εναντίωσης, αφήνοντας έτσι ανοιχτό το χαρτί να χρησιμοποιήσει η Άγκυρα την ελληνική σιωπή σαν αποδοχή και εγκατάλειψη εθνικής κυριαρχίας!

Γιατί επί χρόνια η Τουρκία εκδίδει NAVTEX και δεσμεύει εναέριους χώρους τις Παρασκευές; Γιατί ξέρει ότι οι ελληνικές δημοσιοϋπαλληλικές υπηρεσίες που είναι υπεύθυνες για την παρακολούθηση του θαλάσσιου και εναέριου χώρου της χώρας, τις Παρασκευές το κλείνουν το μαγαζί και επανέρχονται στη δουλειά κανονικά μετά το Σαββατοκύριακο! Και τρέχουν εκ των υστέρων να μπαλώσουν στο ΝΑΤΟ και τους διεθνείς οργανισμούς τα αποτελέσματα της επιπολαιότητάς τους. Το έχουμε ζήσει επί χρόνια στις εφημερίδες!

Επ’ αυτού, δηλαδή επί της τουρκικής επιθετικότητας, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, που είναι αμφίβολο αν ήξερε για την πολύ σοβαρή τουρκική κίνηση, μας είπε το αμίμητο: Πως «όσο είμαστε αποφασισμένοι να ζήσουμε ειρηνικά, άλλο τόσο είμαστε αποφασισμένοι να στηρίξουμε τη βάση της ειρηνικής συνύπαρξης με το Διεθνές Δίκαιο, και αν χρειαστεί να την …επιβάλλουμε»! Να ΕΠΙΒΑΛΛΟΥΜΕ την ειρηνική συνύπαρξη με το Διεθνές Δίκαιο! Να αρχίσουμε να πετάμε τόμους του διεθνούς δικαίου στο Αιγαίο και στα κεφάλια των Τούρκων, μπας και μπει καμιά σελίδα του και έχουμε ειρήνη!

Και συνέχισε ο Πρόεδρος την επίθεσή του εναντίον του Κακού, προειδοποιώντας (!) ότι «ξέρουμε και να το υπερασπιζόμαστε και να το επιβάλουμε το Διεθνές Δίκαιο, πολλώ μάλλον όταν σήμερα έχουμε τη συμπαράσταση και της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Διεθνούς κοινότητος προς αυτή την κατεύθυνση»!

Ίσως κάποιος πρέπει να πει του Προέδρου ότι κατά παράβαση του Διεθνούς Δικαίου τα Ίμια είναι αμφισβητούμενα από την Τουρκία και δεν τολμάει να ανέβει επάνω ούτε Έλληνας ψαράς, ενώ οι κυβερνήσεις- και αυτή- δεν μπορούν να επιβάλουν όχι το διεθνές δίκαιο, αλλά ούτε την εθνική κυριαρχία!

Ομοίως, καμιά κυβέρνηση ούτε κι αυτή- τολμάει να επεκτείνει στα 12 μίλια τα χωρικά ύδατα, που είναι δικαίωμα της χώρας κατά το διεθνές δίκαιο, αλλά ούτε και να κάνει έρευνες για πετρέλαιο και αέριο στην ΑΟΖ της, που δεν τολμάει καν να οριοθετήσει!

Επιπλέον, η Ευρωπαϊκή Ένωση και η Διεθνής κοινότητα όχι απλώς δεν στηρίζουν την Ελλάδα στα δικαιώματά της κατά το Διεθνές Δίκαιο, αλλά, αντίθετα, ανέχονται ευνοϊκά τη διαρκή τουρκική προκλητικότητα, όταν δεν την εξοπλίζουν κι όλας, όπως η Γερμανία, οι ΗΠΑ, η Βρετανία, η Ρωσία.

Και για να το κάνει ακόμα πιο λιανό σε εχθρούς και φίλους ο Πρόεδρος με την ευκαιρία των Θεοφανίων, έστειλε μήνυμα σε ΟΛΟΥΣ τους γείτονες ότι «είμαστε εδώ να ζήσουμε από κοινού ειρηνικά. Και σ αυτό εμείς οι Έλληνες είμαστε όλοι μαζί ενωμένοι, υπό συνθήκες αρραγούς ενότητας, γιατί έχουμε πλήρη συνείδηση το τι μας στοίχισε στο παρελθόν η διχόνοια και ο διχασμός»!!

Να μας συμπαθά ο Πρόεδρος, αλλά εδώ η ανοχή μας στα φληναφήματά του τελειώνει. Γιατί η χώρα ζει τα τελευταία λίγα χρόνια τη μεγαλύτερη διχόνοια από εποχής χούντας, με αποκλειστικό υπεύθυνο την κυβέρνηση, που σπέρνει όχι απλώς συγκρούσεις μεταξύ των Ελλήνων, αλλά καλλιεργεί ένα καθημερινό κλίμα εμφύλιου σε όλα τα επίπεδα. Άλλοτε για να διχάσει προκειμένου να εισπράξει τις ψήφους από ένα κομμάτι των διχασμένων. Και άλλοτε γιατί πιστεύει ακράδαντα στο διχασμό σαν συστατικό της καθημερινότητας. Στα πλαίσια ενός τυφλού ιδεολογικού προσανατολισμού, που δεν έχει καμιά σχέση με την πραγματικότητα της ελληνικής μικροαστικής κοινωνίας.

Ακόμα και η ενότητα του πάνω από 70% των Ελλήνων που αντιτίθενται στην προδοτική συμφωνία των Πρεσπών βάλλεται από την κυβέρνηση και τα αμόρφωτα ή τυφλά παπαγαλάκια της, με βρισιές για φασίστες και εθνικιστές και με σαμποτάζ κάθε κίνησης που πολεμάει το συριζο-σκοπιανό έκτρωμα.

Και ποια είναι η θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας απέναντι σ αυτή την προσβολή της ενότητας του λαού, αλλά και απέναντι στην απεμπόληση δικαιωμάτων της χώρας και απέναντι στην παράδοση δικαιώματος διεκδικήσεων σε ένα άλλο κράτος, τα Σκόπια;

Τι έχει κάνει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας για να νουθετήσει την κυβέρνηση όταν η κυβέρνηση χωρίζει τους Έλληνες σε αντιμαχόμενες παρατάξεις κατά τα γούστα της, πετώντας λάσπη σε όσους δεν συμφωνούν μαζί της; Όχι στο μακεδονικό μόνο. Σε όλα τα θέματα.

Τι έχει κάνει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας όταν η κυβέρνηση διαλύει ή απαξιώνει τη Δικαιοσύνη και τη χρησιμοποιεί σαν όργανο των δικών της διχαστικών πολιτικών;

Τι έχει κάνει ο Πρόεδρος όταν η κυβέρνηση ψηφίζει νόμους, που αντίκεινται στο Σύνταγμα και καταργούν την εθνική κυριαρχία ακόμα και σε επίπεδο ισχύος της κοινοβουλευτικής εξουσίας, όπως στη παραχώρηση της κρατικής περιουσίας για 99 χρόνια και στην απόλυτη ισχύ του υπουργού Οικονομικών να δρα ακόμα και χωρίς την πρότερη γνώμη του κοινοβουλίου;

Τι έχει κάνει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας όταν η κυβέρνηση αποφασίζει ερήμην της αντιπολίτευσης για μείζονα εθνικά θέματα, όπως είναι το μακεδονικό, το αλβανικό, το κυπριακό, το θέμα της βορειοηπειρωτικής μειονότητας, τις σχέσεις με το Ισραήλ, τους Παλαιστίνιους, την Αίγυπτο, το Ιράν, τη Ρωσία, την Κίνα;

Δεν ξέρει ο Πρόεδρος ότι παγίως η εξωτερική πολιτική και τα εθνικά θέματα αποφασίζονται μεν από τις κυβερνήσεις, αλλά ποτέ χωρίς προηγούμενη ενημέρωση και σχεδόν πάντα με τη συναίνεση της αντιπολίτευσης; Και τι κάνει επ’ αυτού; Χαζεύει μια κυβέρνηση μειοψηφίας που αποφασίζει γράφοντας την πλειοψηφία στα παλιά της τα παπούτσια;

Ο σημερινός Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν είναι απλός θεατής στα εγκλήματα που διαπράττονται σε βάρος της χώρας και του λαού. Με την ανοχή του και την αποχή του είναι συνένοχος. Και είναι συνένοχος και με την υποστήριξή που επιδεικνύει στην εμφυλιοπολεμική και αντιπατριωτική νοοτροπία της κυβέρνησης. Σε όλα τα επίπεδα.

Ο Προκόπης Παυλόπουλος, αν και στήριξε κάθε έκτρωμα αυτής της κυβέρνησης σε αντισυνταγματικούς νόμους και υποχωρητικότητα, με αποκορύφωμα τη συμφωνία των Πρεσπών, μπορεί να προσφέρει ακόμα πολλά στη χώρα. Παραιτούμενος. Θα απαλλάξει έτσι τη χώρα από ένα κακό υπόδειγμα για τους πολίτες που θέλουν να ζουν με το κεφάλι ψηλά. Και, ίσως έτσι απαλλάξει τον τόπο και από αυτούς που τον καταστρέφουν ως κυβέρνηση.

Γ Παπαδόπουλος- Τετράδης

https://www.liberal.gr/arthro/235353/apopsi/stili-alatos/ligi-ntropi-kurie-proedre.html

Egypt Attempts To Quash Controversial CBS Interview With President Sissi

0
CBS revealed that after the interview was filmed, the Egyptian ambassador contacted its “60 Minutes” team and warned that it could not be aired.

The “60 Minutes” special features President Abdel-Fattah el-Sissi, who, during his conversation with host Scott Pelley, confirmed that the country’s military is collaborating with Israel in armed operations in the Sinai peninsula, according to a network press release.

Asked by Pelley whether the joint operation was the closest the two once-warring enemies had ever cooperated, Sissi replied, “That is correct…We have a wide range of cooperation with the Israelis.”

During another part of the conversation, Sissi claimed there are no political prisoners in Egypt, despite a Human Rights Watch estimate that there are 60,000 possible political prisoners currently being detained. Sissi also faced an uncomfortable question from Pelley over his ousting of former President Mohammed Morsi of the Muslim Brotherhood in a 2013 coup when nearly 1,000 of the group’s supporters were massacred.

While Sissi’s statements aren’t exactly earth-shattering, CBS revealed that after the interview was filmed, the Egyptian ambassador contacted its “60 Minutes” team and warned that the interview could not be aired. Nonetheless, fulfilling its journalistic mission, the program will air as scheduled Sunday evening.

CBS did not elaborate further in its press release on the specifics of its contact with the ambassador.

The Washington Post’s Baghdad bureau chief, Tamer El-Ghobashy, speculates that Sissi’s remarks on Egypt’s partnership with Israel likely prompted the retraction rather than talk of human rights abuses, given that the government has expressed no remorse for such behavior and has faced almost no consequences from the United Nations or a single foreign government.

Sissi is widely seen by his critics as a figure of oppression, surpassing that of dictator Hosni Mubarak, who ruled for almost 30 years before being pushed out in the 2011 revolt.

Wake up to the day’s most important news.

Οι προβλέψεις των Financial Times για το 2019

0

Financial Times/euro2day.gr

Παραμονή της Βρετανίας στην Ε.Ε και ενίσχυση των λαϊκιστών στις ευρωεκλογές αναμένει η βρετανική εφημερίδα. Τι βλέπει για τον εμπορικό πόλεμο. Οι εκτιμήσεις για τις αμερικανικές μετοχές και το αργό. Το μέλλον της Huawei και της Uber. Οι πιθανότητες για νέα παγκόσμια κρίση.

Την εποχή του Ντόναλντ Τραμπ και του Brexit, του προστατευτισμού και του λαϊκισμού γίνεται δυσκολότερο να προβλέψεις τι θα γίνει στον κόσμο;
Έτσι μοιάζει για τους «μάντεις» των Financial Times. Κάναμε λάθος σε οκτώ από τις είκοσι απαντήσεις πέρυσι, το χειρότερο αποτέλεσμα εδώ και πολλά χρόνια. Σφάλαμε εκτιμώντας ότι θα αρχίσουν διαδικασίες για την καθαίρεση του Ντόναλντ Τραμπ (αν και ο Έντουαρντ Λους επαναλαμβάνει την πρόβλεψη και για φέτος), στηρίξαμε λάθος πρόσωπο για τη θέση του προέδρου του Μεξικού, σφάλαμε για τον προϋπολογισμό της ευρωζώνης αλλά και για τη χώρα που θα κερδίσει το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου.

Ήμασταν υπερβολικά αισιόδοξοι για την τιμή του πετρελαίου, την ανάπτυξη των αναδυόμενων αγορών και τον S&P 500. Δεδομένης, όμως, της πρόσφατης αποχώρησης του επικεφαλής της κεντρικής τράπεζας της Ινδίας, ίσως απλά ήμασταν βιαστικοί όταν εκτιμήσαμε ότι ο πρωθυπουργός Ναρέντρα Μόντι θα δοκιμάσει ένα ακόμα οικονομικό πείραμα το 2018.

Έτσι, για δεύτερη φορά, η ομάδα των FT έχασε από τον νικητή του διαγωνισμού προβλέψεων που διεξήγαμε και ο οποίος έκανε λάθος σε μόλις τρεις ερωτήσεις.

Θα σταματήσει το Brexit;

Ναι. Στο παρά πέντε η Βρετανία θα σώσει τον εαυτό της από τον αυτοτραυματισμό. Brexit σημαίνει Brexit, είπε το 2016 η Τερέζα Μέι, αλλά μετά από δυο χρόνια πικρών αντιπαραθέσεων ακόμα και το κόμμα της δεν μπορεί να συμφωνήσει τι σημαίνει στην πράξη. Η αποτυχία του κοινοβουλίου να συμφωνήσει σε κάποια μορφή εξόδου από την Ε.Ε. θα φέρει το θέμα ξανά πίσω στους ψηφοφόρους. Σε ένα δεύτερο δημοψήφισμα θα ψηφίσουν για να αποκαταστήσουν τη φήμη της Μεγάλης Βρετανίας ως ένα έθνος απρόθυμο να θυσιάσει την ευημερία και την ασφάλεια για ιδεολογικές εμμονές. Αυτή η πρόβλεψη προσφέρεται τόσο ως ελπίδα, όσο και ως προσδοκία.

Φίλιπ Στέφενς

Θα γίνει πρωθυπουργός ο Τζέρεμι Κόρμπιν;

Όχι. Ο ηγέτης της αντιπολίτευσης έχει εξομαλύνει τη δημόσια εικόνα του, αλλά απέτυχε να αυξήσει την επιρροή του πέρα από την βάση των Εργατικών. Η Μεγάλη Βρετανία μπορεί να έχει γενικές εκλογές το 2019, αλλά δεν είναι βέβαιο ότι θα κερδίσει. Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι η δημοφιλία του υπολείπεται αυτής της Τερέζα Μέι, όπως και το κόμμα του. Η απόδοσή του δεν έπεισε τους ψηφοφόρους ότι είναι κατάλληλος να ηγηθεί. Αν, όμως, οι Συντηρητικοί συνεχίσουν τον πόλεμο φθοράς με την Ευρώπη, οι Εργατικοί θα μπορούσαν να αναδυθούν από τις στάχτες, ειδικά αν ο κ. Κόρμπιν δεν είναι στο τιμόνι.

Σεμπάστιαν Πέιν

Θα συνεχίσει τις μεταρρυθμίσεις ο Μακρόν μετά τις διαδηλώσεις των «κίτρινων γιλέκων»;

Ναι. Ο γάλλος πρόεδρος δεν έχει επιλογή. Αν τις παρατήσει θα σταματήσει να υπάρχει πολιτικά. Μια στρατηγική «παύση» μοιάζει αναπόφευκτη για να καταλαγιάσει η οργή των αντικυβερνητικών διαδηλωτών και να φανεί η επίδραση από τη μείωση των φόρων κατοικίας και της αύξησης του κατώτατου μισθού. Αλλά ο κ. Μακρόν θα συνεχίσει τις μεταρρυθμίσεις στο ασφαλιστικό, τα επιδόματα ανεργίας και τη ρύθμιση των αγορών. Τα μέτρα εξορθολογισμού του δημοσίου θα είναι πιο δύσκολο να εφαρμοστούν, αλλά θα μπορούσαν να τον βοηθήσουν να απαντήσει στα παράπονα των διαδηλωτών αναφορικά με τους υψηλούς φόρους. Για να αποφύγει περαιτέρω αναταραχές, όμως, ο κ. Μακρόν θα πρέπει να κάνει πολύ καλύτερη δουλειά στο να πείσει τους ανθρώπους.

Μπεν Χολ

Θα έχουν οι λαϊκιστές μεγάλα κέρδη στις ευρωπαϊκές εκλογές;

Ναι. Αυτές οι εκλογές έχουν στηθεί τέλεια ώστε οι λαϊκιστές και οι εθνικιστές να έχουν μεγάλα κέρδη. Οι δημοσκοπήσεις υποδεικνύουν ότι η μετανάστευση είναι το κορυφαίο θέμα στις περισσότερες χώρες. Οι ευρωπαϊκές εκλογές χρησιμοποιούνται συχνά για «ψήφο διαμαρτυρίας» και διεξάγονται με αναλογική εκπροσώπηση, η οποία βοηθά τους λαϊκιστές. Εθνικιστικά κόμματα, περιλαμβανομένης της Λίγκας του Ματέο Σαλβίνι στην Ιταλία, της Εναλλακτικής για τη Γερμανία και των Σουηδών Δημοκρατών είναι πιθανό να έχουν ευμεγέθη κέρδη. Συνολικά η κεντρώα φιλοευρωπαϊκή πλειοψηφία θα αντέξει. Το επόμενο κοινοβούλιο, όμως, θα είναι περισσότερο διχασμένο και αντιδραστικό.

Γκίντεον Ράχμαν

Θα προσπαθήσουν οι δημοκρατικοί να παραπέμψουν τον Ντόναλντ Τραμπ;

Ναι. Η έρευνα του Ρόμπερτ Μιούλερ θα καταλήξει σε ένα καυτό πόρισμα στις αρχές του 2019 με καταιγιστικό κατηγορητήριο και ενοχοποιητική έκθεση. Η απόρριψη των ευρημάτων από τον Ντ. Τραμπ –ότι συνωμότησε με τη Ρωσία για να χακάρει στις επικοινωνίες των Δημοκρατικών και να συντονίσει τη δημοσιοποίησή τους- θα εξοργίσει τη βάση των Δημοκρατικών. Η πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων, Νάνσυ Πελόζι, θα συμφωνήσει στην ακρόαση. Ο Ντ. Τραμπ θα παραπεμφθεί (impeachment) από απλή πλειοψηφία στη Βουλή των Αντιπροσώπων αλλά η Γερουσία που θα χρειάζεται πλειοψηφία 2/3 για να καταδικάσει, θα τον αθωώσει. Το σκηνικό των προεδρικών εκλογών το 2020 για το «κράτος δικαίου» θα έχει στηθεί.

Έντουαρντ Λους

Θα κρατήσει η εμπορική εκεχειρία μεταξύ Ντόναλντ Τραμπ και Σι Τζινπίνγκ;

Όχι. Αν και η ανακωχή στους δασμούς μεταξύ ΗΠΑ και Ευρώπης κρατά από τον Ιούλιο, ο Ντ. Τραμπ και άλλοι στην κυβέρνησή του είναι βαθιά επικριτικοί στην κατά τους ίδιους πάγια πολιτική στρέβλωσης του εμπορίου που ακολουθεί η Κίνα. Οι ΗΠΑ στην ουσία λένε ότι, για να αποφευχθούν περισσότεροι δασμοί σε αγαθά από την Κίνα, στη συμφωνία μεταξύ του Ντόναλντ Τραμπ και του Σι Τζινπίνγκ το Δεκέμβριο προβλέπεται ότι το Πεκίνο θα πρέπει να αρχίσει να ξηλώνει το σύνολο του αναπτυξιακού του μοντέλου κρατικής παρέμβασης τους επόμενους τρεις μήνες. Αυτό δεν θα συμβεί. Οι ΗΠΑ θα συνεχίσουν να αυξάνουν τους δασμούς σε εισαγωγές από την Κίνα πριν τα μέσα του χρόνου.

Άλαν Μπίτι

Θα κλιμακώσει η Ρωσία την στρατιωτική δράση κατά της Ουκρανίας;

Οχι. Η κατάληψη από την Ρωσία τον Νοέμβριο τριών ουκρανικών πλοίων στην Μαύρη Θάλασσα ήταν ανησυχητική. Το σχίσμα της Ουκρανίας από την Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία φούντωσε τις εντάσεις. Οι αντιδημοφιλείς συνταξιοδοτικές μεταρρυθμίσεις έχουν μειώσει τα ποσοστά αποδοχής του Βλ. Πούτιν. Μια στρατιωτική δράση κατά της Ουκρανίας θα ήταν ένας αντιπερισπασμός και σύμβολο πατριωτισμού. Ο Ρώσος πρόεδρος, όμως, ζυγίζει προσεκτικά τα ρίσκα. Οι Ρώσοι δεν θα αποδεχτούν μεγάλες απώλειες από ένα πόλεμο με αδελφικό έθνος. Η «προσοχή» θα επικρατήσει στο Κρεμλίνο.

Νιλ Μπάκλεϊ

Θα υπάρξει νέα χρηματοπιστωτική κρίση;

Όχι, αν ορίσουμε μια χρηματοπιστωτική κρίση ως μια κατάσταση στην οποία όσοι χαράσσουν πολιτική θα πρέπει να διασώσουν ή να εκκαθαρίσουν, ταυτόχρονα, περισσότερα από ένα σημαντικά, σε παγκόσμια κλίμακα, χρηματοπιστωτικά ιδρύματα. Θα δούμε, όμως, περιόδους αναταραχής στις αγορές και σε διάφορες εθνικές οικονομίες. Ένας λόγος αισιοδοξίας είναι ότι οι ισολογισμοί παγκόσμιων χρηματοπιστωτικών οργανισμών έχουν ενισχυθεί σημαντικά μετά την κρίση του 2008. Λόγοι απαισιοδοξίας είναι ότι τα επιτόκια παραμένουν χαμηλά, τα επίπεδα χρέους ασυνήθιστα και πολλές τιμές ενεργητικού υψηλές. Οι «ευάλωτες καταστάσεις» περιλαμβάνουν αρκετές αναδυόμενες αγορές, την Κίνα, την χτυπημένη από το Brexit, Μεγάλη Βρετανία, το ιταλικό κρατικό χρέος και τις αμερικανικές μετοχές.

Μάρτιν Γουλφ

Θα είναι ο Ν. Μόντι πρωθυπουργός μετά τις βουλευτικές εκλογές στην Ινδία;

Ναι. Το κόμμα του Bharatiya Janata υπέστη πρόσφατα ένα δραματικό πισωγύρισμα σε κρίσιμο προπύργιό του. Οι απώλειες υποδεικνύουν ότι παλεύει να καλύψει τις υψηλές προσδοκίες που δημιούργησε στους ψηφοφόρους το 2014. Ο ίδιος, όμως, παραμένει δημοφιλής και είναι χαρισματικός και αποφασισμένος στον προεκλογικό αγώνα. Είναι πιθανό να χρησιμοποιήσει όλα τα χαρτιά, περιλαμβανομένου και ενός λαϊκιστικού κύματος παροχών, για να εξασφαλίσει τη νίκη.

Έιμι Καζμίν

Θα έχουμε έκρηξη στις διαμάχες στη θάλασσα της Νότιας Κίνας;

Όχι. Το Πεκίνο είναι απασχολημένο με τον εμπορικό πόλεμο με τις ΗΠΑ και δεν θέλει να προσφέρει στον Ντ. Τραμπ περισσότερες δικαιολογίες για να χτυπήσει την Κίνα. Καμιά από τις χώρες που έχουν διεκδικήσεις δεν πρόκειται να ανταγωνιστεί την Κίνα στα υπό αμφισβήτηση νερά εξαιτίας της συντριπτικής ασσυμετρίας ισχύος. Το Πεκίνο θα συνεχίσει σιωπηλά να χτίζει και να στρατιωτικοποιεί τεχνητά νησιά στην Θάλασσα της Νότιας Κίνας, αλλά δεν θα κάνει πιο τολμηρές ενέργειες, τουλάχιστον το 2019.

Τζαμίλ Αντρελίνι

Θα τονώσει ο Ζαΐρ Μπολσονάρο την ανάπτυξη της Βραζιλίας;

Ναι. Η μεγαλύτερη οικονομία της Νοτίου Αμερικής είναι σε κάθε περίπτωση στα όρια μιας κυκλικής ανάκαμψης από την μεγαλύτερη ύφεση που γνώρισε. Οι οικονομικές μεταρρυθμίσεις που προτείνει ο πρόεδρος Μπολσονάρο έχουν αυξήσει τον ενθουσιασμό που ήδη υπάρχει μεταξύ των επενδυτών. Αυτά τα μέτρα φιλελευθεροποίησης, που προωθούνται από τον σπουδαγμένο στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο υπουργό Οικονομικών συνιστούν το πιο λογικό τμήμα της κατά τα άλλα απεχθούς κυβερνητικής πλατφόρμας. Αν ο κ. Μπολσονάρο καταφέρει να περάσει κάποια από αυτά τα μέτρα από το Κογκρέσο, ειδικά την πολύ αναγκαία συνταξιοδοτική μεταρρύθμιση, θα δοθεί στην οικονομία περαιτέρω ώθηση.

Τζον Πολ Ράθμποουν

Θα επιβιώσει ο πρίγκιπας της Σαουδικής Αραβίας από τα επακόλουθα της δολοφονίας Κασόγκι;

Ναι. Ο νεαρός πρίγκιπας ξόδεψε τρία χρόνια συγκεντρώνοντας δύναμη και παραγκωνίζοντας ανταγωνιστές. Ο Βασιλιάς Σαλμάν, ο γηραιός πατέρας του, στάθηκε στον αγαπημένο του γιο και θα είναι εξευτελισμός το να τον καθαιρέσει. Διεθνώς, ο Ντόναλντ Τραμπ, ξεκαθάρισε ότι θεωρεί τις σχέσεις των ΗΠΑ με τον μεγαλύτερο εξαγωγέα πετρελαίου στον κόσμο -και τα δισεκατομμύρια δολάρια επενδύσεων και αγορών όπλων που υποσχέθηκε ο πρίγκιπας- πολύ σημαντικότερα από την φριχτή δολοφονία του Κασόγκι. Μια προειδοποίηση: ο πρίγκιπας έχει αποδειχτεί απρόβλεπτος και ξεροκέφαλος. Αν μια ακόμα απερίσκεπτη κίνηση υπό την καθοδήγησή του προκαλέσει νέα διεθνή κρίση, το ρεύμα μπορεί να αλλάξει κατεύθυνση.

Άντριου Ίνγκλαντ

Θα τελειώσει ο S&P 500 το 2019 πάνω από τις 3.000 μονάδες;

Όχι. Οι μέσες εκτιμήσεις των αναλυτών μιλούν για κλείσιμο πάνω από αυτό το επίπεδο παρά την πρόσφατη αναταραχή. Οι θετικοί παράγοντες πίσω από ένα από τα μεγαλύτερα ράλι της Wall Street, όμως, εξασθενούν. Η αύξηση των κερδών θα είναι μικρότερη και τα περιθώρια συμπιεσμένα. Μια παύση στην σύσφιξη μέσω της αύξησης επιτοκίων από την Fed – που θα περιορίσει την ισχύ του δολαρίου – καθώς και μια τόνωση από την Κίνα, θα μπορούσαν να βοηθήσουν το κλίμα. Ο κύκλος, όμως, είναι προχωρημένος και η πίεση στην εταιρική πίστωση αυξάνει. Κανείς κλάδος δεν «γλέντησε» τόσο πολύ όσο η πίστωση στην εποχή του εύκολου χρήματος. Καθώς η μουσική χαμηλώνει, οι αγορές μετοχών θα ανακαλύψουν ότι οι ισολογισμοί έχουν σημασία.

Μάικλ Μακένζι

Θα καταφέρει ο πρωθυπουργός της Αιθιοπίας να διατηρήσει το μομέντουμ ενός από τους πιο εντυπωσιακούς μετασχηματισμούς στην Αφρική;

Ναι. Ο Α. Αχμέντ που πήρε τα ηνία τον Απρίλιο ήταν μακράν η μεγαλύτερη έκπληξη στην Αφρική για το 2018. Απελευθέρωσε εκατοντάδες πολιτικούς κρατούμενους, ήρε την απαγόρευση κατά της αντιπολίτευσης, σύναψε ειρήνη με την Ερυθραία και διόρισε υπουργικό συμβούλιο που κατά το ήμισυ απαρτίζεται από γυναίκες. Οι αλλαγές ξεσήκωσαν το μεγαλύτερο μέρος της ηπείρου. Δεδομένου του κουράγιου και της αποφασιστικότητας που επέδειξε θα ήταν απερίσκεπτο να ποντάρεις εναντίον του, παρότι τα έβαλε με κατεστημένα συμφέροντα τα οποία προσπάθησαν ήδη μια φορά να τον δολοφονήσουν και ο δρόμος μπροστά του είναι γεμάτος με εμπόδια.

Γουίλιαμ Γουόλις

Θα κλείσει το αργό τη χρονιά κάτω από τα $60 το βαρέλι;

Ναι. Οι τιμές του αργού έχουν βουτήξει τους τελευταίους τρεις μήνες χάρη στην αύξηση της παραγωγής στις ΗΠΑ και τα σύννεφα που συγκεντρώνονται πάνω από το οικονομικό outlook. Είναι δύο παράγοντες που θα ισχύουν και το 2019. Οι χαμηλότερες τιμές θα αποτελέσουν έναν αντίθετο άνεμο για τη βιομηχανία σχιστολιθικού πετρελαίου των ΗΠΑ, αλλά υπάρχει ήδη αρκετή κεκτημένη ταχύτητα στο σύστημα, συμπεριλαμβανομένης και της άντλησης αργού από νέες γεωτρήσεις, ώστε να συνεχίσει να αυξάνεται η παραγωγή. Ο ΟΠΕΚ και οι σύμμαχοί του επιχείρησαν αυτόν τον μήνα να σταθεροποιήσουν τις τιμές επιτυγχάνοντας συμφωνία για περικοπή της παραγωγής, αλλά μπορεί να μην επιδείξουν πειθαρχία στην εφαρμογή της.

Εντ Κρουκς

Θα πραγματοποιήσει η Uber τη μεγαλύτερη IPO στην ιστορία;

Όχι. Το ρεκόρ των $25 δισ. που άντλησε η Alibaba στην IPO της, η οποία αποτιμούσε την εταιρεία περίπου στα $170 δισ., είναι σχεδόν εκτός συναγωνισμού.

Η πτώση που έχουν σημειώσει τελευταία οι τεχνολογικές μετοχές και οι μεγάλες λειτουργικές απώλειες της Uber κάνουν την αποτίμηση των $120 δισ. που βλέπουν ορισμένοι τραπεζίτες να φαίνεται τραβηγμένη. Αλλά η χρηματιστηριακή αγορά διψάει για νέες ταχύτατα αναπτυσσόμενες εταιρείες και η Uber, με νέα διοίκηση, έχει μια ευκαιρία να κερδίσει την τεράστια αγορά των logistics και της κατά παραγγελία μετακίνησης. Η αποτίμηση της θα μπορούσε να ανταγωνιστεί τα $100 δισ. που έπιασε το Facebook στη μεγαλύτερη τεχνολογική IPO στις ΗΠΑ.

Ένα επιτυχημένο ντεμπούτο θα άνοιγε το δρόμο για άλλες φιλόδοξες τεχνολογικές εταιρείες, όπως οι Airbnb, Pinterest και Palantir.

Ρίτσαρντ Γουότερς

Θα παραιτηθεί ο Μαρκ Ζούκερμπεργκ από πρόεδρος του Facebook;

Όχι. Δεδομένων των ζητημάτων εταιρικής διακυβέρνησης στο Facebook, θα έπρεπε. Αλλά δεν θα το κάνει, τουλάχιστον όχι με τη δική του βούληση. Σε αντίθεση με τον Έλον Μασκ, ο οποίος αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την προεδρία της Tesla για παραβίαση των κανονισμών της SEC, o κ. Ζούκερμπεργκ δεν έχει κριθεί ακόμα ένοχος για κάποιο παράπτωμα (αυτό μπορεί να αλλάξει αν η Ομοσπονδιακή Επιτροπή Εμπορίου κρίνει ότι το Facebook παραβίασε συμφωνία για την ιδιωτικότητα το 2011). Το Διοικητικό Συμβούλιο θα μπορούσε να τον διώξει, αλλά και πάλι έχει περίπου το 60% των δικαιωμάτων ψήφου, αρκετά για να συνεχίσει να διοικεί για όσο καιρό το επιθυμεί.

Ράνα Φόρουχαρ

Θα αντιστραφεί η καμπύλη αποδόσεων των αμερικανικών ομολόγων;

Ναι. Η καμπύλη που σχηματίζουν οι αποδόσεις των κρατικών αμερικανικών ομολόγων διάφορων ωριμάνσεων – με τις αποδόσεις των βραχυπρόθεσμων να είναι υψηλότερες από των μακροπρόθεσμων – πριν από τις περισσότερες υφέσεις και είναι τώρα πολύ κοντά στο σημείο «ανάφλεξης». Η απόδοση του 10ετούς αμερικανικού ομολόγου δύσκολα θα σκαρφαλώσει πάνω από το 3%, καθώς πιέζεται χαμηλότερα από δυνάμεις όπως το αποπληθωριστικό δημογραφικό και η ζήτηση για ασφαλή στοιχεία ενεργητικού, ενώ η Fed αναμένεται να αυξήσει μερικές φορές ακόμα τα επιτόκια το 2019.

Αυτό θα αντιστρέψει, αν και οριακά, την καμπύλη, υποδεικνύοντας πως θα υπάρξουν προβλήματα αργότερα στο μέλλον.

Ρόμπιν Γουίγκλσγουορθ

Θα χάσει η Huawei την ισχύ της εκτός Κίνας;

Όχι. Ο κινεζικός κολοσσός των τηλεπικοινωνιών θα αποδυναμωθεί σε αγορές «κλειδιά» στη Δύση. Οι ΗΠΑ και η Αυστραλία την έχουν ήδη απαγορέψει. Άλλες χώρες, όπως το Ηνωμένο Βασίλειο, ο Καναδάς, η Γερμανία και η Γαλλία, ενδέχεται να θέσουν περιορισμούς, όπως να μπλοκάρουν τη Huawei από το να προμηθεύει εξοπλισμό στα δίκτυα 5G και να της επιτρέψουν να εμπλακεί σε πιο περιφερειακά έργα. Αλλά αυτό σε καμία περίπτωση δεν θα εμποδίσει την ανάπτυξη της Huawei. Η παρουσία της στις αναδυόμενες αγορές, η παγκόσμια κυριαρχία της στα ακουστικά και η ανάπτυξη του τμήματος εταιρικών πελατών θα την στηρίξουν μέχρι το ίντερνετ των πραγμάτων να προσφέρει μια ακόμα μεγάλη ώθηση.

Τζέιμς Κινζ

Θα επιβιώσει η συμμαχία Nissan-Renault χωρίς τον Κάρλος Γκοσν;

Ναι. Αυτό σίγουρα δεν είναι ότι καλύτερο για τη συμμαχία: ένα από τα λίγα πράγματα που είναι ξεκάθαρα όσον αφορά τη σύλληψη και την πτώση του κ. Γκοσν είναι πως ήταν σύμπτωμα εντάσεων ανάμεσα στο Τόκυο και το Παρίσι. Οι εντάσεις αυτές θα κλιμακωθούν προτού υποχωρήσουν. Αλλά και πάλι, καθώς θα εξελίσσεται η κόντρα αυτή θα τεθούν υπό αμφισβήτηση διάφορες παραδοχές – μεταξύ των οποίων και ότι ο κ. Γκοσν ήταν αναντικατάστατος για την ενότητα της συμμαχίας. Τα μέλη της είναι αλληλοσυνδεδεμένα και μαζί μπορούν να εξελίξουν καλύτερα τις τεχνολογίες που θα χρειαστούν στο μέλλον.

Θα επιτευχθεί μια συμφωνία και η ομάδα θα μείνει ενωμένη.

Λέο Λιούις

Copyright The Financial Times Limited 2017. All rights reserved.