Beyond Incirlik

Από

April 20, 2019

The Turkish air base has become a point of contention in negotiations between Washington and Ankara.

U.S.-Turkish relations are strained. Turkey is frustrated over U.S. support for Kurdish groups in Syria. Turkish President Recep Tayyip Erdogan is still incensed that Fethullah Gulen, the cleric who Erdogan believes orchestrated the 2016 coup attempt, remains ensconced in the Poconos. The two countries are currently at an impasse over Turkey’s acquisition of Russian S-400 missile defense systems. None of these issues are likely to fundamentally alter the strategic alliance between Washington and Ankara, but there could be short-term ramifications if the two can’t compromise where it matters most.

Turkey has a key point of leverage over the United States: Incirlik Air Base. The U.S. has had a permanent military presence there since 1954 (it still has as many as 50 B61 gravity bombs, a tactical nuclear weapon, at Incirlik). The base has been critical for U.S. operations in the Middle East, though it has always been a point of contention. When Turkey invaded Cyprus in 1974, the U.S. put an arms embargo on Turkey, and Ankara retaliated by blocking U.S. access to Incirlik for five years (though it allowed NATO forces to continue using the base). Over the years, Turkey has tried to limit U.S. activity on the base in other ways. Most recently, in 2003, Turkey blocked the U.S. from using Incirlik to support its invasion of Iraq.

During Washington and Ankara’s negotiations over Turkish arms purchases, Incirlik has been brought up by both sides – Turkey has threatened to further curb U.S. forces’ access, and the U.S. has responded by saying it has plenty of other options in the region that would suit its purposes just as well. (It’s also notable that the U.S. is in negotiations to expand its military presence in Greece, one of Turkey’s adversaries.) In the map below, we look at those alternatives.

Geopolitical Futures <[email protected]>

Η γλυκιά νίκη του Netanyahu

Από

anixneuseis

April 19, 2019

Τι έπεται για τον πρωθυπουργό του Ισραήλ;

Aluf Benn foreignaffairs.gr

Ο Νετανιάχου και η σύζυγός του Σάρα, τη νύχτα των εκλογών στο Τελ Αβίβ, στο Ισραήλ, τον Απρίλιο του 2019. AMMAR AWAD / REUTERS.

Περίληψη:

Στην σκοτεινή φαντασία των δεξιών πολιτικών και ειδημόνων του Ισραήλ, το νομικό σύστημα (συμπεριλαμβανομένης της αστυνομίας, του γενικού εισαγγελέα, και του Ανώτατου Δικαστηρίου) ανήκει σε ένα αντιΝετανιάχου βαθύ κράτος που σφετερίζεται την εξουσία από τους πολίτες υπό την πίεση των ΜΜΕ και της αριστεράς.

Ο ALUF BENN είναι διευθυντής σύνταξης της καθημερινής εφημερίδας Haaretz.

Οι Ισραηλινοί ψηφοφόροι έδωσαν σαφή νίκη στον πρωθυπουργό Βενιαμίν Νετανιάχου στις εθνικές εκλογές της 9ης Απριλίου. Η ψήφος αποτέλεσε ένα δημοψήφισμα για την ηγεσία του Netanyahu [1], ενόψει του εκκρεμούς κατηγορητηρίου εναντίον του σε τρεις υποθέσεις διαφθοράς. Επιπλέον, για πρώτη φορά σε μια δεκαετία, ο νυν [πρωθυπουργός] αντιμετώπισε έναν τρομερό αμφισβητία: Τον στρατηγό ε.α. Benny Gantz [2], ο οποίος ηγήθηκε της υποστήριξης του κατεστημένου της εθνικής άμυνας και της παλαιάς ελίτ του Ισραήλ σε μια προσπάθεια να αντικαταστήσει τον πρωθυπουργό. Αλλά στο τέλος, ο Γκαντς δεν μπορούσε να σπάσει την λαβή του ισραηλινού δεξιού μπλοκ επί του σώματος των ψηφοφόρων, το οποίο έδωσε στον «Bibi» ένα ηχηρό «ναι».

Ο Νετανιάχου και η σύζυγός του Σάρα, τη νύχτα των εκλογών στο Τελ Αβίβ, στο Ισραήλ, τον Απρίλιο του 2019. AMMAR AWAD / REUTERS
————————————————————————–

Το δεξιό μπλοκ, με επικεφαλής το κόμμα Likud του Νετανιάχου, κέρδισε 65 από τις 120 έδρες στην Κνέσετ. Η νίκη άνοιξε τον δρόμο για την πέμπτη κυβέρνηση Netanyahu, της οποίας οι κυριότεροι στόχοι είναι η προστασία του πρωθυπουργού από το σύστημα ποινικής δικαιοσύνης, η κανονικοποίηση του νομικού καθεστώτος των ισραηλινών οικισμών της Δυτικής Όχθης, και ο περιορισμός της ανεξαρτησίας του Ανώτατου Δικαστηρίου του Ισραήλ. Τα ρήγματα μεταξύ των αναμενόμενων εταίρων του Netanyahu θα περιπλέξουν την διαδικασία δημιουργίας [κυβερνητικού] συνασπισμού, αλλά δεν θα τον βλάψουν σοβαρά, δεδομένου ότι η ισραηλινή δεξιά είναι ιδεολογικά συνεκτική και ο Netanyahu πολιτικά επιδέξιος.

Το αποτέλεσμα των εκλογών δεν ήταν έκπληξη. Σχεδόν όλες οι έρευνες της κοινής γνώμης κατά την διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας προέβλεπαν μια πλειοψηφία. Το νέο κόμμα του Γκαντς, το «Μπλε και Λευκό» (τα χρώματα της εθνικής σημαίας), έχτισε την μακράς πνοής στρατηγική του στην ελπίδα ότι πολλά από τα μικρότερα κόμματα στα δεξιά δεν θα περάσουν το όριο του 3,25% για να μπουν στην Κνέσετ, αποστερώντας έτσι από τον Νετανιάχου την πλειοψηφία του και εξαναγκάζοντας το Λικούντ ή τους υπερ-ορθόδοξους να κάνουν μια συμφωνία. Δύο ακροδεξιά κόμματα δεν πέρασαν το όριο, αλλά αυτό δεν ήταν αρκετό για να επηρεάσει την κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Τώρα ο Γκαντς, ένας αρχάριος πολιτικός, θα ηγηθεί της αντιπολίτευσης. Θα βρεθεί υπό πίεση για να ενταχθεί σε μια κυβέρνηση ενότητας υπό τον Νετανιάχου -κάτι που προεκλογικά υποσχέθηκε να μην κάνει.

ΜΙΑ ΠΙΚΡΗ ΜΑΧΗ

Η προεκλογική περίοδος ήταν άσχημη. Η πρώτη κίνηση του Netanyahu ήταν να προσπαθήσει να πείσει τον Γενικό Εισαγγελέα, Avichai Mandelblit, να καθυστερήσει την δημοσίευση του σχεδίου κατηγορητηρίου του. Όταν αυτό απέτυχε, ο πρωθυπουργός στράφηκε σε τακτικές στιγματισμού. Προσπάθησε να απεικονίσει τον Gantz ως σεξουαλικό παραβάτη στα νιάτα του [3], έναν κίνδυνο ασφαλείας (η ισραηλινή υπηρεσία ασφαλείας ισχυρίστηκε ότι το κινητό τηλέφωνο του Gantz είχε παραβιαστεί από το Ιράν), παράλογο, και διεφθαρμένο. Ο Γκαντς και οι υποστηρικτές του απέρριψαν τους ισχυρισμούς αυτούς αλλά αντεπιτέθηκαν κατηγορώντας τον πρωθυπουργό για προδοσία. Ο Νετανιάχου είχε δώσει στην Γερμανία το πράσινο φως για να πουλήσει εξελιγμένα υποβρύχια στην Αίγυπτο και το απέκρυψε από τους αρχηγούς της άμυνας της χώρας, υπενθύμισε το «Μπλε και Λευκό» στους ψηφοφόρους, και είχε κατηγορηθεί για διαφθορά σε ένα σκάνδαλο γύρω από την αγορά υποβρυχίων για το ισραηλινό ναυτικό. (Ο γενικός εισαγγελέας εξέτασε τις εν λόγω κατηγορίες πριν από την προεκλογική εκστρατεία, αλλά το «Μπλε και Λευκό» προσπάθησε να τις επαναφέρει). Οι κατηγορίες και οι αντι-κατηγορίες κράτησαν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης απασχολημένα, αλλά δεν κατάφεραν να ενθουσιάσουν το κοινό. Μόνο το 68,5% των ψηφοφόρων προσήλθε [στις κάλπες] -η ασθενέστερη προσέλευση που είχε το Ισραήλ από το 1999.

Τόσο ο Netanyahu όσο και ο Gantz κατάφεραν να ενισχύσουν τα αντίστοιχα κόμματά τους, το Λικούντ και το Μπλε και Λευκό, τα οποία μαζί θα έχουν την πλειοψηφία της Κνέσετ -η πρώτη φορά από το 1992, που δυο κόμματα θα το κάνουν αυτό. Το κοινό έδειξε την προτίμησή του για μεγαλύτερα κόμματα έναντι μικρότερων, αλλά το κατακερματισμένο πολυκομματικό σύστημα του Ισραήλ είναι απίθανο να σταθεροποιηθεί ως συνέπεια. Κανένα μεγάλο κόμμα δεν προσέλκυσε ψηφοφόρους από την άλλη πλευρά. Αντίθετα, και τα δύο απέκτησαν την δύναμή τους με το να κανιβαλίσουν τα μικρότερα κόμματα στις αντίστοιχες ομάδες τους. Η κοινωνικοοικονομική ανάλυση της ψήφου δείχνει ότι οι εύποροι του Ισραήλ ψήφισαν υπέρ του Μπλε και Λευκού, η μεσαία τάξη υποστήριξε το Λικούντ και οι φτωχοί -οι υπερορθόδοξες και αραβικές μειονότητες- συσπειρώθηκαν πίσω από τα αντίστοιχα σεχταριστικά κόμματά τους. Το Μπλε και Λευκό απλώς αντικατέστησε το Εργατικό [κόμμα] ως η στέγη της παλιάς ελίτ.

Το Likud κέρδισε και πάλι εξαιτίας της επιτυχημένης στρατηγικής του έναντι των μειονοτήτων: Σχημάτισε ισχυρές συμμαχίες με υπερορθόδοξους Εβραίους, που ψήφισαν σε συντριπτικό αριθμό, και προσπάθησε να απονομιμοποιήσει τους Άραβες ψηφοφόρους και τα κόμματά τους, που έχουν χαμηλή προσέλευση. Για παράδειγμα, η προσέλευση στον υπερορθόδοξο οικισμό Modi’in Ilit ήταν 84,5%, ενώ στη Ναζαρέτ, τη μεγαλύτερη αραβική πόλη του Ισραήλ, η προσέλευση ήταν μόλις 39,8%. Αυτό το κενό δίνει ένα εγγενές πλεονέκτημα στο δεξιό μπλοκ.

Από την επιστροφή του στην εξουσία το 2009, ο Netanyahu και οι δεξιοί εταίροι του έχουν ξοδέψει σημαντική ενέργεια για την απεικόνιση των αραβικών κομμάτων -τα οποία απαιτούν πιο ισότιμη υπηκοότητα στο Ισραήλ και ένα παλαιστινιακό κράτος στην Δυτική Όχθη και την Γάζα- ως πέμπτη φάλαγγα. Αυτή η τακτική δούλεψε για να τρομάξει τα αριστερά σιωνιστικά κόμματα ώστε να μην οικοδομήσουν μια κοινή αιτία με τα αραβικά κόμματα, εμποδίζοντας τον σχηματισμό ενός συνασπισμού αριστερής τάσης. Το 2015, τα αραβικά κόμματα συνδυάστηκαν σε μια κοινή λίστα υποψηφίων και κέρδισαν 13 έδρες, καθιστάμενα το τρίτο μεγαλύτερο κόμμα στην απερχόμενη Κνέσετ. Ο συνασπισμός του Νετανιάχου αντέδρασε περνώντας τον Βασικό Νόμο του Έθνους-Κράτους, ο οποίος ανακηρύσσει ότι το Ισραήλ είναι η εθνική πατρίδα του εβραϊκού λαού μόνο, εκ των πραγμάτων δίνοντας στους μη-Εβραίους το καθεστώς κατώτερης τάξης.

Κατά την πρόσφατη εκστρατεία, ο Netanyahu το πήγε ακόμα πιο μακριά, αποκαλώντας τα αραβικά κόμματα ως «υποστηρικτές της τρομοκρατίας». Την ημέρα των εκλογών, το Likud έστειλε ακτιβιστές με κάμερες σε εκλογικά κέντρα στις αραβικές πόλεις και χωριά με σκοπό να εκφοβίσουν τους ψηφοφόρους, οι οποίοι ένιωσαν υπό επιτήρηση κατά την διάρκεια μιας θεωρητικά ιδιωτικής υπόθεσης. Οι ακτιβιστές καταπάτησαν τον νόμο που απαγορεύει την φωτογράφηση κατά την διάρκεια της ψηφοφορίας. Ο Gantz, ακολουθώντας το αντι-αραβικό αίσθημα και φοβούμενος να εμφανιστεί λιγότερο πατριωτικός, υποσχέθηκε να μην πραγματοποιήσει πολιτικές συζητήσεις με τα αραβικά κόμματα. Χωρισμένοι μεταξύ τους και με έλλειψη συμμάχων στην εβραϊκή πλειοψηφία, οι Άραβες ψηφοφόροι, των οποίων η προσέλευση κορυφώθηκε το 2015, έμειναν στα σπίτια τους. Στη νέα Κνέσετ, τα δύο αραβικά κόμματα θα καταλάβουν μόνο δέκα έδρες, συρρικνώνοντας το «μη δεξιό» μπλοκ. Σε σύγκριση, τα δύο υπερορθόδοξα κόμματα αύξησαν τις έδρες τους από 13 σε 16.

Έχοντας παρουσιάσει επιτυχώς τον εαυτό του ως τη μόνη δυνατή εναλλακτική λύση έναντι του Netanyahu, ο Gantz προσέλκυσε την πλειοψηφία των αριστερών ψηφοφόρων, οι οποίοι ήταν πρόθυμοι να δεχτούν τις άτολμες απόψεις του για την παλαιστινιακή κρατική υπόσταση, σε αντάλλαγμα για τις μικρές πιθανότητες αντικατάστασης του νυν πρωθυπουργού. Ως αποτέλεσμα, τα αριστερά κόμματα, το Εργατικό και το Meretz, συρρικνώθηκαν σε έξι και τέσσερις έδρες, αντίστοιχα. Συνολικά, η αντιπολίτευση σχεδόν δεν κατέχει αρκετές θέσεις για να φτιάξει ένα «εμπόδιο», που σημαίνει ότι ο δεξιός συνασπισμός θα εμποδιζόταν από το να αποκτήσει την πλειοψηφία των 61 εδρών που χρειάζεται για να σχηματίσει κυβέρνηση. Επιπλέον, η αποτυχία του Γκαντς να εμπλέξει τους Άραβες ψηφοφόρους και τους εκπροσώπους τους βρίσκεται σε πλήρη αντίθεση με τον επιτυχημένο ελιγμό του Νετανιάχου να ενώσει την άκρα δεξιά, συμπεριλαμβανομένων των παλαιότερα παριών υποστηρικτών του τεθνεώτα ραβίνου Meir Kahane και της ρατσιστικής ιδεολογίας του.

ΤΟ ΙΣΡΑΗΛ ΤΟΥ NETANYAHU

Έχοντας νικήσει τον Γκαντς, η δεξιά έχει τώρα λευκή επιταγή για να οδηγήσει την χώρα σύμφωνα με την ιδεολογία της. Πού θα την στρέψει; Πριν από τις εκλογές, ο Netanyahu έδειξε την διπλωματική του ανδρεία [4], κερδίζοντας υποστήριξη την τελευταία στιγμή από τους προέδρους των Ηνωμένων Πολιτειών, της Ρωσίας και της Βραζιλίας. Όπως αναμενόταν, ο Αμερικανός πρόεδρος Donald Trump ήταν ο πιο γενναιόδωρος: Ανακοίνωσε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα αναγνωρίσουν την κυριαρχία του Ισραήλ στα Υψώματα του Γκολάν, την συριακή επικράτεια που το Ισραήλ κατέχει από το 1967. Ο Netanyahu χρησιμοποιεί αυτή την δήλωση για μια προβλεπόμενη ευλογία των ΗΠΑ εφόσον το Ισραήλ προσαρτήσει οικισμούς της Δυτικής Όχθης, ή τουλάχιστον μερικούς από αυτούς. Στο κάτω-κάτω, το Ισραήλ κατέλαβε την Δυτική Όχθη κατά τον ίδιο «αμυντικό πόλεμο» που του προσέφερε και το Γκολάν.

Ο Λευκός Οίκος δεν αρνείται την σύνδεση αυτή και έχει δεσμευτεί να δημοσιοποιήσει την «συμφωνία του αιώνα» για να τερματίσει την ισραηλινο-παλαιστινιακή σύγκρουση αφότου το Ισραήλ ορκίσει τη νέα κυβέρνησή του. Αλλά αν η συμφωνία του Τραμπ προσφέρει στους Παλαιστινίους οικονομική βοήθεια με αντάλλαγμα την εγκατάλειψη του αιτήματός τους για ανεξαρτησία, οι Παλαιστίνιοι πιθανώς θα το απορρίψουν. Η ισραηλινή δεξιά θα απεικονίσει την απόρριψη των Παλαιστινίων ως άρνηση συνεργασίας και θα την χρησιμοποιήσει για να δικαιολογήσει την απαίτησή της να προσαρτηθούν οι περιοχές των οικισμών. Ο Νετανιάχου απέρριψε παρόμοιες απαιτήσεις στο παρελθόν, αλλά τώρα είναι θερμός απέναντί τους για να προσελκύσει ψηφοφόρους από τους οικισμούς και την άκρα δεξιά.

Η προσάρτηση είναι μια κορυφαία υπόθεση (cause célèbre) για την άκρα δεξιά. Σε αντάλλαγμα για την προώθησή της και άλλα θέματα της δεξιάς ατζέντας, όπως η νομική μεταρρύθμιση, ο Netanyahu θα επιδιώξει την υποστήριξη των εταίρων του συνασπισμού του για την απόκτηση ασυλίας από την δίωξη, για την οποία θα χρειαστεί κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Εξακολουθεί να αναμένει τελική απόφαση σχετικά με το κατηγορητήριό του το καλοκαίρι. Ο ίδιος και η παρέα του υποστηρίζουν ότι το κοινό έχει διαβάσει και απορρίψει το σχέδιο κατηγορητηρίου με το να ψηφίσει υπέρ του. Θα προσπαθήσουν πιθανώς να περάσουν έναν νόμο ασυλίας ή ένα ψήφισμα, ή τουλάχιστον μια συμφωνία για να κρατήσουν τον Netanyahu στην εξουσία κατά την διάρκεια μιας δίκης.

Στην σκοτεινή φαντασία των δεξιών πολιτικών και ειδημόνων του Ισραήλ, το νομικό σύστημα -συμπεριλαμβανομένης της αστυνομίας, του γενικού εισαγγελέα, και του Ανώτατου Δικαστηρίου- ανήκει σε ένα αντι-Νετανιάχου βαθύ κράτος που σφετερίζεται την εξουσία από τους πολίτες υπό την πίεση των ΜΜΕ και της αριστεράς. (Αυτή η γλώσσα ίσως ακούγεται οικεία στους Αμερικανούς της εποχής του Trump). Οι δεξιοί ιδεολόγοι έχουν παραπονεθεί για μεγάλο χρονικό διάστημα ότι μπορούν να κερδίσουν εκλογές, αλλά δεν διοικούν πραγματικά την χώρα, δεδομένου του υπολειπόμενου ελέγχου της αριστεράς επί του δικαστικού σώματος και των mainstream μέσων. Τώρα βλέπουν την ευκαιρία να γυρίσουν την παλίρροια και να ασκήσουν μεγαλύτερο πολιτικό έλεγχο στην δικαιοσύνη μέσω προτεινόμενων μεταρρυθμίσεων για τους δικαστικούς διορισμούς και με το να απαγορεύσουν στο Ανώτατο Δικαστήριο να καταργεί νομοθεσίες.

Ο Netanyahu θα πρέπει τώρα να αποφασίσει πόσο μακριά πρέπει να πάει την προσάρτηση της Δυτικής Όχθης, τη νομική μεταρρύθμιση και άλλες προτάσεις που εκτροχιάστηκαν στην απερχόμενη Κνέσετ, όπως η χρήση θανατικής ποινής εναντίον Παλαιστινίων τρομοκρατών ή η απαίτηση όρκου νομιμοφροσύνης σε καλλιτέχνες που ζητούν κρατική στήριξη. Θα λάβει υπόψη το ειρηνευτικό σχέδιο του Τραμπ και θα μπορούσε να προσκαλέσει τον Γκαντς σε ένα υπουργικό συμβούλιο ενότητας. Αλλά η κορυφαία προτεραιότητα του Νετανιάχου παραμένει η αποφυγή της δίωξης και της ενδεχόμενης φυλάκισής του. Αυτό ήταν, στο κάτω-κάτω, ο λόγος για τον οποίο διεξήγαγε πρόωρες εκλογές και πολέμησε τόσο σκληρά για μια αποφασιστική νίκη.

Στα αγγλικά: https://www.foreignaffairs.com/articles/israel/2019-04-18/netanyahus-swe…

Σύνδεσμοι:
[1] https://www.foreignaffairs.com/articles/israel/2019-02-06/netanyahus-ref…
[2] https://www.haaretz.com/israel-news/elections/.premium.MAGAZINE-the-gene…
[3] https://www.haaretz.com/israel-news/elections/.premium-benny-gantz-sues-…
[4] https://www.foreignaffairs.com/articles/israel/2019-02-08/netanyahus-for…

Μπορείτε να ακολουθείτε το «Foreign Affairs, The Hellenic Edition» στο TWITTER στην διεύθυνση www.twitter.com/foreigngr αλλά και στο FACEBOOK, στην διεύθυνση www.facebook.com/ForeignAffairs.gr και στο linkedin στην διεύθυνση https://www.linkedin.com/company/foreign-affairs-the-hellenic-edition

Εμβάθυνση στις ευρώ-κινεζικές σχέσεις – Ο ρόλος της Ελλάδας

Από

anixneuseis

April 19, 2019

του Πλάμεν Τόντσεφ
Επικεφαλής του Τμήματος Ασιατικών Σπουδών, Ινστιτούτο Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων (ΙΔΟΣ)

Οι εξελίξεις στο σύνθετο και πολύ-επίπεδο ζήτημα των σχέσεων της ΕΕ με την Κίνα, με τις γεωπολιτικές, οικονομικές, διπλωματικές και θεσμικές προεκτάσεις του αποτελεί το αντικείμενο του παρόντος θεματικού Δελτίου του ΔΙΚΤΥΟΥ. Αμέσως μετά τις δύο πρόσφατες συνόδους σε ευρωπαϊκό έδαφος, ενόψει μιας ερχόμενης στο Πεκίνο και ως συνέχεια προηγούμενων εκδόσεων, το ΔΙΚΤΥΟ εμβαθύνει στο θέμα με την συνδρομή ειδικών επιστημόνων. Προσεγγίζεται ο ρόλος και της Ελλάδας.

Μαραθώνιος σε δύο ηπείρους

Μέσα σε διάστημα ελάχιστων ημερών πραγματοποιήθηκαν επί ευρωπαϊκού εδάφους δύο ξεχωριστής σημασίας και βαρύτητας συσκέψεις κορυφής που αφορούσαν την σχέση της ΕΕ και άλλων χωρών της ηπείρου με την Κίνα. Στις 9 Απριλίου η ηγεσία της ΕΕ συναντήθηκε με τον πρωθυπουργό της Κίνας στις Βρυξέλλες στην 21^η συνδιάσκεψη κορυφής ανάμεσα στους δύο σημαντικούς οικονομικούς-εμπορικούς εταίρους αλλά και ανταγωνιστές στο διεθνές οικονομικό στερέωμα. Μετά από λίγα 24ωρα στο Ντουμπρόβνικ της Κροατίας, μια άλλη ιδιότυπη ομάδα 16 κρατών, αποτελούμενη από χώρες της ΕΕ και άλλα κράτη, υποδεχόταν στις τάξεις της την Ελλάδα, ως το 17^ο μέλος που εντάσσεται σε αυτό το γκρουπ «προνομιακών» συνομιλητών της Κίνας σε επίπεδο κορυφής.

Οι εξελίξεις αυτές έφεραν μετ’ επιτάσεως το ζήτημα αυτό στην επικαιρότητα, η σπουδαιότητά του όμως ξεπερνά κατά πολύ την παρούσα συγκυρία και αφορά συνολικά το μέλλον των οικονομικών και γεωπολιτικών ισορροπιών εντός κι εκτός της ΕΕ στο παρόν και πολύ περισσότερο στο μέλλον. Αναγνωρίζοντας την μεγάλη σημασία αυτών των εξελίξεων, το ΔΙΚΤΥΟ εκθέτει την δική του προσέγγιση και επιδιώκει να εμβαθύνει στο ζήτημα, παράλληλα με την συνδρομή ειδικών επί του θέματος, με διαχρονική και εμπεριστατωμένη γνώση.

Τα δύο πρόσωπα της Κίνας

Η σύνοδος κορυφής ΕΕ-Κίνας που διεξήχθη στις Βρυξέλλες στις 9 Απριλίου απέδειξε πόσο δύσκολες είναι οι σχέσεις ανάμεσα στους δύο εταίρους. Αφενός αποτελούν πυλώνες της παγκόσμιας οικονομίας, με την μέση αξία των συναλλαγών τους να ανέρχεται σε 1 δισ. ευρώ ημερησίως. Είναι στρατηγικής σημασίας και η προσήλωσή τους στην καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής, όπως και στην συμφωνία με το Ιράν. Αφετέρου, όμως, διευρύνεται συνεχώς η γκάμα των διαφωνιών μεταξύ τους και η ΕΕ δεν διστάζει πλέον να αποκαλεί την Κίνα εταίρο μεν, ανταγωνιστή και αντίπαλο δε.

Μικρή πρόοδος – με πολλά ερωτηματικά να παραμένουν

Το κοινό ανακοινωθέν της 9ης Απριλίου δίνει έμφαση κυρίως στο εμπόριο και τις επενδύσεις. Η ΕΕ εντείνει τις πιέσεις για την υπογραφή μιας ουσιαστικής συμφωνίας για τις επενδύσεις έως το 2020, δηλ. επτά χρόνια μετά την έναρξη των αργόσυρτων διαπραγματεύσεων. Οι Ευρωπαίοι επιμένουν ότι οι κινεζικές επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται στην ΕΕ απολαμβάνουν τα οφέλη της ελεύθερης αγοράς, ενώ συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο με ξένους επενδυτές στην Κίνα.

Γι’ αυτό, λοιπόν, η λέξη “αμοιβαιότητα” έχει καταστεί επωδός στην επιχειρηματολογία της ΕΕ στις συζητήσεις με το Πεκίνο. Σημειώνεται ότι στις αρχές Μαρτίου η ΕΕ υιοθέτησε για πρώτη φορά στην ιστορία της κανονισμό για την εκ των προτέρων αξιολόγηση των ξένων επενδύσεων – αν και το όνομα της Κίνας δεν αναφέρεται ρητά, είναι σαφές ότι τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται.

Σε ό, τι αφορά την κατάργηση των κρατικών ενισχύσεων σε κινεζικές επιχειρήσεις, κάτι που θέτουν μετ’ επιτάσεως τόσο οι Ευρωπαίοι όσο και οι Αμερικανοί, αποφασίστηκε αυτό το θέμα να αντιμετωπιστεί όχι σε διμερή βάση, αλλά στο ευρύτερο πλαίσιο της επικείμενης μεταρρύθμισης του Παγκοσμίου Οργανισμού Εμπορίου (ΠΟΕ). Είναι η πρώτη φορά που επιτυγχάνεται αυτό, δεδομένου ότι η Κίνα εξακολουθεί να επωφελείται ευεργετικών διατάξεων χάρη στο στάτους “αναπτυσσόμενης οικονομίας”, με το οποίο έγινε αποδεκτή στον ΠΟΕ το 2001.

Ωστόσο, παραμένουν πολλά ερωτηματικά ως προς την υλοποίηση των συμφωνηθέντων και σ’αυτό το θέμα οι κοινοτικοί αξιωματούχοι είναι ιδιαίτερα επιφυλακτικοί. Στις μεγάλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες επισημαίνεται συχνά ότι ένα από τα αγκάθια στις σινο-ευρωπαϊκές σχέσεις είναι η συστηματική κωλυσιεργία και χρονοτριβή εκ μέρους του Πεκίνου.

Παίζει σε δύο ταμπλό η Κίνα;

Εν τέλει, η μεγαλύτερη δυσκολία της ΕΕ, αλλά και της Δύσης γενικότερα, με την Κίνα σχετίζεται με τις αντιφάσεις του ασιατικού γίγαντα ή, καλύτερα, με την διττή φύση του. Ειδικότερα:
– Ενώ έχει σημειώσει αλματώδη ανάπτυξη τα τελευταία 40 χρόνια, εξακολουθεί να αντιμετωπίζει τρομακτικές ανισότητες στο εσωτερικό της χώρας. Είναι η η δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία στον πλανήτη κι όμως θεωρείται ακόμη “αναπτυσσόμενη” χώρα.
– Ενώ η Huawei είναι πρωτοπόρος ως προς τις τηλεπικοινωνίες 5ης γενιάς (5G) και τον περασμένο Ιανουάριο η Κίνα πραγματοποίησε επιτυχώς αποστολή στην Σελήνη, την ίδια στιγμή οι εθνικές αρχές εξαναγκάζουν τους ξένους επενδυτές να διαθέτουν τις προηγμένες τεχνολογίες τους στο κινεζικό κράτος.
– Ενώ έχει συναλλαγματικά αποθέματα ύψους 3 τρισ. δολαρίων και προωθεί το πολυδάπανο σχέδιο του Νέου Δρόμου του Μεταξιού, πολλές από τις κινεζικές “επενδύσεις” αποτελούν δάνεια για κατασκευαστικά έργα ή εξαγορές υφιστάμενων επιχειρήσεων. Πρόκειται, κατ’ουσίαν, για επέκταση της κινεζικής οικονομίας στο εξωτερικό κι όχι ακριβώς αναπτυξιακή βοήθεια, όπως την παρέχουν Ευρωπαίοι, Αμερικανοί, Ιάπωνες, Αυστραλοί, κ.ά.

Αυτήν την διττή φύση, αλλά και επαμφοτερίζουσα στάση, της Κίνας θα κληθεί να αντιμετωπίσει η ΕΕ στο εξής, μέσα από την δύσκολη αλλά και απαραίτητη εταιρική σχέση με την ανερχόμενη υπερδύναμη.

Ευρώπη-Κίνα: Αναζητώντας στρατηγική ή ταυτότητα;

της Δρ. Μαρίλης Μέξη
Διευθύντριας του ΔΙΚΤΥΟΥ

Παραδοξότητες: Η Κίνα χρησιμοποιεί στους λαϊκιστές ως κερκόπορτα για πέρασμα στην Ευρώπη; Σε κοινή συνέντευξη τύπου Salvini και Le Pen, αναφερόμενοι στις Ευρωεκλογές, προανήγγειλαν μια «επανάσταση της κοινής λογικής» με σκοπό να σώσουν την Ευρώπη. Η τακτική τους πλέον διαφορετική: όχι διάλυση, αλλά αλλαγή της Ευρώπης εκ των έσω. Πώς; Μέσω της εξωτερικής πολιτικής και των σχέσεων με την Κίνα. Το παράδοξο: ενώ κατηγορούν την ΕΕ ότι εκθέτει τις χώρες στους κινδύνους της παγκοσμιοποίησης δεν διστάζουν να προσεγγίσουν και να συνεργαστούν με την Κίνα – μια χώρα, που έχει επωφεληθεί στο μέγιστο από το άνοιγμα των διεθνών αγορών! Παραδοξότητες και «εμπόριο πολιτικής» χρησιμοποιούνται ιδίως από όσους παίζουν, όχι με σκοπό να κερδίσουν τον αντίπαλο, αλλά κυρίως για να επιβάλουν την δική τους εκδοχή για τα πράγματα. Οι λαϊκιστές γνωρίζουν ότι, ακόμη κι ως μειοψηφία στο νέο Ευρωκοινοβούλιο, θα έχουν διασφαλίσει τις απαραίτητες κοινοβουλευτικές δυνάμεις ώστε να μπορούν να υπονομεύουν τη λειτουργία της ΕΕ, κυριαρχώντας στο πολιτικό παιχνίδι.

Διαιρέσεις: Η «στρατηγική επιβολής», και όχι νίκης, των λαϊκιστών κουμπώνει με την «στρατηγική της σφήνας» που ακολουθεί το Πεκίνο. Οι συμφωνίες ύψους 2.5 δισ. ευρώ που υπέγραψε η Ιταλία με την Κίνα στα πλαίσια του νέου «Δρόμου του Μεταξιού» σχολιάστηκε ως κίνηση ισχύος του εθνικολαϊκιστικού κυβερνητικού συνασπισμού (Πέντε Αστέρια και Λέγκα) στην κόντρα με τις Βρυξέλλες. «Η περίοδος της ευρωπαϊκής αφέλειας έχει τελειώσει», δήλωσε ο Macron, λίγες όμως ημέρες πριν ο ίδιος υπογράψει συμβόλαια αξίας 40 δισ. ευρώ με το Πεκίνο. Οι Βρυξέλλες ερμηνεύουν την υπογραφή διμερών συμφωνιών μεταξύ Κίνας και ευρωπαϊκών χωρών ως «σφήνες» συνεργασίας στα πλαίσια της τακτικής «διαίρει και βασίλευε» που ακολουθεί το Πεκίνο. Αποτέλεσμα: η ΕΕ χάνει την ικανότητα να μιλάει ενιαία. Κατά καιρούς, χώρες μπλόκαραν κοινές δηλώσεις: τον Μάρτιο του 2017, η Ουγγαρία συνέβαλε στην αποδυνάμωση μιας τοποθέτησης της ΕΕ σχετικά με καταγγελίες περί βασανιστηρίων που υπέστησαν συλληφθέντες δικηγόροι στην Κίνα. Τον Ιούνιο του 2017, η Ελλάδα ανέστειλε μια κοινή δήλωση της ΕΕ στον ΟΗΕ που επικρίνει το ιστορικό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων της Κίνας.

Ακαταστασίες: Το Πεκίνο κερδίζει από μια σταθερή, αλλά εύθραυστη και κατακερματισμένη ΕΕ. Η ΕΕ ήταν μέχρι στιγμής πολύ απασχολημένη με το να καλύπτει κενά του δικού της σχεδίου. Ευρω-κρίση –μεταναστευτικό – Brexit και μισό-οργανωμένη ακαταστασία στο εσωτερικό έχουν στερήσει από την ΕΕ τη δυνατότητα (ή την επιδίωξη) για ισχυρή εξωτερική πολιτική. Οι εκκλήσεις σε ψηφίσματα του Ευρωκοινοβουλίου προς τις χώρες-μέλη «να μιλούν με μία, κοινή φωνή» με το Πεκίνο δεν είναι τυχαίες. Σε ψήφισμα του 2015, γίνεται ειδική αναφορά στην πρωτοβουλία «16+1» (πλέον «17+1» με την πρόσφατη προσχώρηση της Ελλάδας), τονίζοντας ότι «δεν πρέπει να διαιρέσει την ΕΕ ή να αποδυναμώσει τη θέση της απέναντι στην Κίνα».

Προσδοκίες: Το ότι ο Μacron κάλεσε την Merkel και τον Junker σε πρόσφατη συνάντηση με τον Πρόεδρο της Κίνας Xi στο Μέγαρο των Ηλυσίων αποτελεί ένδειξη της στροφής σε μια πιο συντονισμένη στάση. Το θέμα δεν είναι μόνο οι επεκτατικές βλέψεις της Κίνας. Αλλά η αμφισβήτηση της παλαιάς (πλέον) διεθνούς τάξης που επέτρεψε στο Ευρωπαϊκό ενωσιακό εγχείρημα να αναπτυχθεί. Στον νέο κόσμο που έρχεται, η «Ενωμένη Ευρώπη» καλείται να βρει μια νέα ταυτότητα τόσο εντός όσο και εκτός των τειχών της. Προτού το «εντέλει» να είναι πολύ αργά.

Η κινέζικη γεωπολιτική στρατηγική και η Ευρώπη

του Ανδρέα Λιούμπα
Διεθνολόγου ΜΑ, Ερευνητή στο Ινστιτούτο Διεθνών Σχέσεων (ΙΔΙΣ)

Οι πρόσφατες εξελίξεις στις σχέσεις ΕΕ-Κίνας, όπως αποτυπώθηκαν σε δυο επίσημα κείμενα, φανερώνουν την ολοένα και εντεινόμενη ενόχληση της ΕΕ και την διαμόρφωση μιας νέας στρατηγικής εκτίμησης: ότι η Κίνα επιδιώκει να αποκτήσει οικονομική και πολιτική επιρροή σε συγκεκριμένα κράτη-μέλη τέτοια που να της επιτρέπει έμμεση πρόσβαση στο μηχανισμό λήψης αποφάσεων και στο θεσμικό πλαίσιο της ΕΕ.

Το Πεκίνο επιχειρεί διαρκώς να εκμεταλλευθεί κάθε ρωγμή στο οικοδόμημα της ΕΕ και να προωθήσει τα σχέδιά του για περαιτέρω διείσδυση στην Ευρώπη. Τα πλεονεκτήματα της Κίνας είναι σημαντικά: μονοκομματικό/συγκεντρωτικό μοντέλο λήψης αποφάσεων και διαθεσιμότητα χρηματικού αποθεματικού. Απέναντι στο Πεκίνο οι Βρυξέλλες μοιάζουν να βρίσκονται μονίμως δυο κινήσεις πίσω. Εκμεταλλευόμενο την οικονομική κρίση του 2010 και την δυσκαμψία της ΕΕ, η Κίνα κατάφερε, σταδιακά, να δημιουργήσει ένα ισχυρό «προγεφύρωμα» στην Ανατολική και Ν.Α Ευρώπη με την αποκαλούμενη πρωτοβουλία «17+1», στην οποία συμμετέχει πλέον η Ελλάδα. Πρόσφατα, σε μια κίνηση υψηλού συμβολισμού, κατόρθωσε να προσδέσει και την Ιταλία στο άρμα του Belt and Road Initiative (BRI). Ταυτόχρονα, προσφέρει συμβόλαια ύψους 45 δις ευρώ στην γαλλική βιομηχανία, την ίδια στιγμή που ο Εμμανουέλ Μακρόν διατυπώνει επιφυλάξεις για τις παραμέτρους της σχέσης Κίνας – ΕΕ.

Τα παραπάνω χρήζουν μια εξήγησης. Κατά τη γνώμη μας, οποιαδήποτε προσπάθεια κατανόησης των διεθνών κινήσεων της Κίνας θα πρέπει να εδράζεται σε τρεις πυλώνες: γεωπολιτική, γνώση της κινέζικης ιστορίας και μελέτη των θεσμικών κειμένων. Ειδικά σε ό,τι αφορά στην εξωτερική πολιτική, η «Λευκή Βίβλος για την Ειρηνική Ανάπτυξη της Κίνας» είναι ίσως το πιο σημαντικό κείμενο, καθώς εκεί παρουσιάζονται με σαφήνεια τα εθνικά συμφέροντα της Κίνας που αποτελούν τον πυρήνα κάθε πολιτικής της.

Η σύγχρονη κινέζικη πολιτική σκέψη, συνεπικουρούμενη από την κινέζικη ιστορία και την συγκυριακή (;) αφθονία πόρων, οδηγείται σε ατραπούς εμπνευσμένες από το αυτοκρατορικό παρελθόν – το Πεκίνο εκτιμά πως η χώρα κινείται προς μια νέα «χρυσή εποχή». Η δε γεωπολιτική θεωρία ενισχύει τις «αυτοκρατορικές» βλέψεις της νέας ηγεσίας, η οποία ταυτόχρονα κατανοεί πως η μεγέθυνση είναι μονόδρομος προκειμένου να διατηρήσει το μονοπώλιο της εξουσίας. Τα προαναφερθέντα έχουν ενσωματωθεί στην σχεδίαση της κινέζικης Υψηλής Στρατηγικής η οποία, πιστή στην παράδοση, προκρίνει την χρήση της Ήπιας Ισχύος. Το σχέδιο-ομπρέλα του Νέου Δρόμου του Μεταξιού (BRI) αποτελεί την αιχμή του δόρατος της κινέζικης Υψηλής Στρατηγικής καθώς αξιοποιεί όλα τα εργαλεία της Ήπιας Ισχύος συνδυάζοντας Οικονομική, Εμπορική και Πολιτιστική Διπλωματία.

Πίσω όμως από το προσωπείο Ήπιας Ισχύος του BRI η πραγματικότητα είναι ανελέητη: στη γεωπολιτική θεώρηση της Κίνας η Ευρασία αποτελεί έναν ενιαίο χώρο, ο οποίος αντιμετωπίζεται ως «οικονομικός διάδρομος» ηπειρωτικών διαστάσεων. O τελικός στρατηγικός σκοπός της Κίνας είναι η ενοποίηση αυτού του χώρου μέσω συνεκτικών οικονομικών, εμπορικών και θεσμικών δικτύων τα οποία θα μεταφέρουν ανθρώπους, πόρους, προϊόντα, δεδομένα, και τεχνογνωσία από την Ανατολική, Κεντρική και Ν.Α Ασία στην Ευρώπη υπό τον συντονισμό του Πεκίνου.

Εάν στα προαναφερθέντα συνυπολογιστούν οι δείκτες πρόβλεψης των οικονομικών και πληθυσμιακών τάσεων τότε το βασικό συμπέρασμα της ανάλυσης είναι σαφές: η ΕΕ επιβάλλεται να αναζητήσει και να αναπτύξει άμεσα μια στρατηγική αντίδρασης. Σε διαφορετική περίπτωση θα δικαιώσει τον τίτλο της Γηραιάς Ηπείρου και θα μεταπέσει από σφύζουσα κοινότητα σε χερσόνησο–αγορά γερασμένων καταναλωτών στην άκρη της νέας Ευρασίας.

Γρήγορα βήματα και συντεταγμένα για την Ευρώπη – Προσεκτικά η Ελλάδα

του Γιώργου Παπούλια
Πολιτικού Επιστήμονα ΜΑ – Συνεργάτη του ΔΙΚΤΥΟΥ

Η σύνθετη κατάσταση των Ευρώ-Κινεζικών σχέσεων αναλύθηκε διεξοδικά και πολυ-επίπεδα παραπάνω. Το ζητούμενο είναι τόσο για την ΕΕ συνολικά όσο και για την χώρα μας ειδικότερα, πως μπορούν να πορευθούν μετά και την ολοκλήρωση αυτών των δύο ιδιαίτερα κρίσιμων συνόδων κορυφής του Απριλίου.

Οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι σηκώθηκαν στις 9 Απριλίου από το τραπέζι των διαπραγματεύσεων της 21ης διμερούς συνόδου κορυφής στις Βρυξέλλες έχοντας πετύχει την αποδοχή των 10 σημείων που είχαν ορίσει ως προαπαιτούμενα για την περαιτέρω ομαλή συνέχιση των επαφών και συνεργασιών με την Κίνα. Σε αντιπαραβολή, ο αστερίσκος της αξιοπιστίας της άλλης πλευράς ως προς την υλοποίηση των μέτρων αυτών έρχεται μαζί με έναν άλλο ευρωπαϊκό προβληματισμό: Την διαπίστωση της χρονικής και θεσμικής καθυστέρησης της κοινής ευρωπαϊκής προετοιμασίας και οργάνωσης απέναντι στον ιδιότυπο κινεζικό επενδυτικό επεκτατισμό. Αυτό αναγκάζει εκ των πραγμάτων την κεντρική διοίκηση των Βρυξελλών να «τρέξει» πολύ πιο γρήγορα και πιο αυστηρά από εδώ και πέρα προκειμένου να προλάβει να θεμελιώσει τους εσωτερικούς κανόνες σε κάθε κράτος-μέλος ως προς την υποδοχή και αξιοποίηση των κινεζικών επενδύσεων αλλά και να διεκδικήσει προσφορότερο και δικαιότερο καθεστώς εντός της Κίνας για τις αντίστοιχες ευρωπαϊκές εμπορικές και επενδυτικές δραστηριότητες.

Η ΕΕ σε αυτό το πεδίο δεν έχει να ανταγωνιστεί μόνο τον οικονομικό γίγαντα της ανατολής αλλά περισσότερο τον ίδιο της τον εαυτό, στα διάφορα επίπεδα που αναλύθηκαν παραπάνω (διμερείς επαφές της κάθε χώρας ξεχωριστά με την Κίνα, ανοχύρωτο θεσμικό πλαίσιο, οι «17» της Ανατολικής Ευρώπης και των Βαλκανίων, κυβερνήσεις χωρών-μελών λαϊκίστικου προσανατολισμού κλπ). Σε αυτήν την διμέτωπη εσωτερική «πάλη» έχει αφενός να πετύχει την ενιαία και συγκροτημένη αντιμετώπιση του εμπορικού της εταίρου απέναντι σε όλες αυτές τις διαιρετικές ή κατά μόνας εθνικές κινήσεις και αφετέρου να εφαρμόσει ένα αυστηρό πλαίσιο εσωτερικών κανόνων και θεσμικών διαδικασιών που θα τηρούνται απαρέγκλιτα και θα εναρμονίζουν τα κινεζικά κεφάλαια με τις αρχές και το πλαίσιο του ευρωπαϊκού κεκτημένου. Σε αυτή την μάχη δεν αρκούν μόνο τα γρήγορα βήματα, χρειάζεται να είναι και συντεταγμένα.

Όσον αφορά την χώρα μας, το νέο, 17ο μέλος της ομάδας των Ευρω-βαλκανικών κρατών που συγκροτούν μια ιδιότυπη πολυεθνική σύνοδο με την Κίνα, οφείλει να συνεχίσει (όπως έχουν κάνει όλες οι κυβερνήσεις τα τελευταία χρόνια) να κινείται προσεκτικά και διορατικά σε δύο κυρίως επίπεδα: Από τη μία να διαφυλάξει την μέχρι σήμερα πρωτοπορία της και έξωθεν μαρτυρία ως «καλό παράδειγμα» επενδυτικής δραστηριότητας της Κίνας σε ευρωπαϊκό έδαφος και από την άλλη να συμβάλει στην ενιαιοποίηση της ευρωπαϊκής πολιτικής, αξιοποιώντας την αυξημένη βαρύτητα που της δίνει ο πρωτοποριακός της ρόλος. Αξίζει εδώ να σημειώσουμε πως παρά τις όποιες –αυτονόητες- επιφυλάξεις ευρωπαίων εταίρων απέναντι στην μεγάλη επένδυση της κινεζικής Cosco στο λιμάνι του Πειραιά, η συνεργασία αυτή αποτελεί παράδειγμα ως προς τον σεβασμό κανόνων και αδειοδοτήσεων, τις συνθήκες εργασίας και το επίπεδο των αμοιβών και ως προς τον μακροπρόθεσμο και συνεπή επενδυτικό σχεδιασμό. Με αυτό το βέλος στη φαρέτρα της η Ελλάδα έχει την δυνατότητα να κινείται στην τοπική – βαλκανική και διεθνή σκακιέρα διασφαλίζοντας τον ρόλο της ως προνομιακού συνομιλητή της επενδυτικής υπερδύναμης και ταυτόχρονα μπορεί να συνεισφέρει σε τεχνογνωσία και εφαρμοσμένη εμπειρία, ως πλήρες μέλος όλων των ευρωπαϊκών θεσμών, στον τρόπο που μπορούν καλύτερα να σχεδιαστούν και να προστατευτούν οι μελλοντικές επενδυτικές και εμπορικές συμπράξεις.

http://todiktio.eu/index.php/activity/deltia-politikis-analysis/item/947-deltio-thematiko-politikis-analysis-ki-ektimisis-ar-69?fbclid=IwAR1borXCDGSq9pjSrZJiNIXSNjO1r31EZW-4kQ8O47CcgIY0-2i7ELt-FUw

Όταν ο Αλέξης κάνει πλάτες στον Ζόραν

Από

anixneuseis

April 18, 2019

Του Νίκου Μελέτη Πέμπτη 18 Απριλίου 2019, 00:02 liberal.gr

Τον άμεσο κίνδυνο επιβολής αρνητικών τετελεσμένων σε ό,τι αφορά την εφαρμογή της Συμφωνίας των Πρεσπών, κυρίως στα ζητήματα εκείνα που περιέχουν τις λιγοστές θετικές προβλέψεις για τα ελληνικά συμφέροντα, προκαλεί η χαλαρότητα που επιδεικνύει η Αθήνα, και για να εξυπηρετηθούν οι προεκλογικές ανάγκες του κ. Ζάεφ αλλά και για να διατηρηθεί στο εσωτερικό το αφήγημα του «διπλωματικού αριστουργήματος».

Ο κ. Ζάεφ αντιμετωπίζει την πολύ δύσκολη εκλογική αναμέτρηση καθώς ο υποψήφιος του κόμματός του για την προεδρία της χώρας κ. Πεντάροφσκι θα πρέπει με κάθε τρόπο να εξασφαλίσει την εκλογή του έναντι της υποψήφιας του VMRO-DPMNE στον δεύτερο γύρο στις 5 Μαΐου, διότι σε διαφορετική περίπτωση θα υποχρεωθεί, όπως όλα δείχνουν, σε προσφυγή σε πρόωρες εκλογές στις οποίες κάθε άλλο παρά είναι δεδομένη η επικράτησή τους.

Συγχρόνως, όμως, εάν αποτύχει ο υποψήφιος του στις προεδρικές εκλογές τότε θα υπάρξουν σοβαρές επιπτώσεις και στην εφαρμογή της Συμφωνίας των Πρεσπών, που θα δυσκολέψουν τη δεδομένη σήμερα στήριξη της Αθήνας στην ευρωατλαντική προοπτική της Βόρειας Μακεδονίας.

Στο πλαίσιο αυτό η Αθήνα κάνει τα στραβά μάτια στις παρασπονδίες της σκοπιανής πλευράς, προκειμένου να βοηθήσει τον κ. Ζάεφ προεκλογικά, δίνεται όμως και εμπεδώνεται η εντύπωση ότι υπάρχει σιωπηρή ανοχή στην παράκαμψη βασικών παραμέτρων της Συμφωνίας.

Οι συνταγματικές αλλαγές

Βασική προϋπόθεση της Συμφωνίας των Πρεσπών, προκειμένου να εισαχθεί προς κύρωση στην ελληνική Βουλή και κατόπιν να τεθεί σε ισχύ, ήταν να εγκριθούν συνταγματικές αλλαγές και να ενσωματωθούν στο σύνταγμα της γειτονικής χώρας, που πλέον θα ήταν το «Σύνταγμα της Βόρειας Μακεδονίας».

Οι συνταγματικές αλλαγές, που ήταν απολύτως προβληματικές, αλλά με την ανοχή της Αθήνας εισήχθησαν και ψηφίσθηκαν από τη Βουλή της γείτονος, δημοσιεύθηκαν με παράτυπο τρόπο στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως στα Σκόπια με την υπογραφή όχι του προέδρου της χώρας αλλά του προέδρου της Βουλής, αλλά ακόμη, δύο μήνες αφού τέθηκε σε ισχύ η Συμφωνία των Πρεσπών, δεν έχουν ενσωματωθεί στο σύνταγμα της χώρας, το οποίο συνεχίζει να τιτλοφορείται «Σύνταγμα της Δημοκρατίας της Μακεδονίας». Και βεβαίως, το σύνταγμα είναι το ίδιο το οποίο έχει προβλέψεις για τον «μακεδονικό λαό και μακεδονικό έθνος» και φυσικά για τις «μακεδονικές μειονότητες σε γειτονικές χώρες».

Στους στόχους και προτεραιότητες του βορειομακεδονικού υπουργείου Εξωτερικών περιλαμβάνεται ακόμη και σήμερα η «βελτίωση της κατάστασης των μακεδονικών εθνικών και γλωσσικών μειονοτήτων σε όλο τον κόσμο…», παρά την τροπολογία που υπήρξε στο σύνταγμα με την οποία έστω και προσχηματικά αντικαταστάθηκε η διατύπωση σε «μακεδονικές μειονότητες» με αναφορά σε «μέλη του μακεδονικού, αλβανικού λαού που ζει στο εξωτερικό…».

Τα αγάλματα του Γκρούεφσκι

Στο συμβολικό αλλά και ουσιαστικό ζήτημα των αγαλμάτων, η Συμφωνία των Πρεσπών τελικά ήταν αυτή που με τη συναίνεση της Ελλάδας επέβαλε τη διατήρησή τους στο κέντρο των Σκοπίων, καθώς ενώ το κόμμα του κ. Ζάεφ και ο ίδιος όσο και ο υπουργός Πολιτισμού είχαν δεσμευθεί και προεκλογικά και μετά τον σχηματισμό κυβέρνησης ότι θα τα απομακρύνουν, τελικά, βεβαίως, αφού δεν το απαίτησε η Αθήνα δεν θα μπορούσαν οι ίδιοι να επιμείνουν στην απομάκρυνσή τους.

Όμως, λόγω και της αδράνειας της Αθήνας, η βορειομακεδονική πλευρά κωλυσιεργεί ακόμη και για το πιο απλό: την τοποθέτηση των ειδικών σημάνσεων στη βάση των αγαλμάτων που θα ενημερώνουν ότι αφορούν τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό. Ετσι, εμπεδώνεται πλέον σταδιακά η διατήρηση των ακαλαίσθητων αυτών αγαλμάτων που αποτέλεσαν την πιο ακραία και οφθαλμοφανή προσπάθεια παραποίησης της Ιστορίας (ακόμη και ο Κ. Γκλιγκόροφ δεν είχε αμφισβητήσει ότι ως Σλάβοι δεν είχαν σχέση με την Αρχαία Μακεδονία).

Πολλά ερωτήματα εγείρονται και για το πώς έχει δομηθεί η συζήτηση της Μικτής Διεπιστημονικής Επιτροπής Εμπειρογνωμόνων για τις αλλαγές σε εγχειρίδια και σχολικά βιβλία, καθώς μετά και την τρίτη συνάντησή της εκδόθηκε μια πανομοιότυπη (όπως και στις δύο προηγούμενες συναντήσεις) ανακοίνωση που αναφέρει ότι σημειώθηκε «πρόοδος σύμφωνα με τις διατάξεις της Συμφωνίας των Πρεσπών και σε εναρμόνιση με τις σχετικές αρχές και στόχους της UNESCO και του Συμβουλίου της Ευρώπης».

Καθώς για το ζήτημα αυτό υπήρχε μεγάλη προεργασία πολύ πριν από τη Συμφωνία των Πρεσπών, δίνεται η εντύπωση εσκεμμένης κωλυσιεργίας, με κίνδυνο να μην υπάρξει χρόνος για ουσιαστικές αλλαγές στα σχολικά βιβλία της γειτονικής χώρας και να επιλεγεί τελικά κάποια προσχηματική φόρμουλα όπως εκείνη των αγαλμάτων, έτσι στα κεφάλαια που αναφέρονται στην Αρχαία Μακεδονία θα υπάρχει απλώς μια μικρή υποσημείωση ή παραπομπή ότι αφορά τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό. Άγνωστο επίσης παραμένει εάν θα τεθεί στην επιτροπή το εξαιρετικά σημαντικό ζήτημα της αφαίρεσης ή αναθεώρησης όλων των αναφορών σε βιβλία της Ιστορίας και της Γεωγραφίας για την «απελευθέρωση των μακεδονικών εδαφών» αλλά και για τον «μακεδονικό» αλυτρωτισμό και εθνικισμό, όπως εκδηλώθηκαν στα τέλη του 19ου αιώνα μέχρι και την ανακήρυξη του ανεξάρτητου κράτους το 1991.

Διότι ο αλυτρωτισμός και ο «μακεδονισμός» δεν εξαντλούνται στην προσπάθεια παραποίησης και υφαρπαγής της Ιστορίας και του πολιτισμού της Αρχαίας Μακεδονίας, αλλά εκφράσθηκαν κυρίως με τον σλαβικό χαρακτήρα του. Και αυτό η Συμφωνία των Πρεσπών το υποβάθμισε, σε μία ακόμη παραχώρηση προς τους εθνικιστές της άλλης πλευράς.

«Σκέτη» Μακεδονία στο διαδίκτυο

Σοβαρό πρόβλημα, το οποίο τα επόμενα χρόνια θα είναι ακόμη πιο σημαντικό, είναι ότι δεν υπήρξε πρόβλεψη και δεν επιχειρείται να τεθεί τώρα, πριν ακόμη ζητηθεί η συναίνεση της Ελλάδας για την απόφαση έναρξης ενταξιακών διαπραγματεύσεων με την Ε.Ε., το θέμα των διευθύνσεων των ιστότοπων κρατικών και επίσημων φορέων στο διαδίκτυο. Έτσι, συνεχίζεται η προβολή διευθύνσεων όπως το www.investinmacedonia.com, ο επίσημος οργανισμός τουρισμού, όπου φυσικά δεν υπάρχει η διάκριση σε Βόρεια Μακεδονία.

Η Αθήνα οφείλει να πιέσει με κάθε τρόπο ώστε πριν από τις αποφάσεις της Ε.Ε. για την έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων με τη Βόρεια Μακεδονία να υποχρεωθεί η βορειομακεδονική πλευρά να εγκαταλείψει τη διασταλτική ερμηνεία των ήδη αρνητικών προβλέψεων της Συμφωνίας των Πρεσπών που επιτρέπουν την ευρύτατη χρήση των όρων «Μακεδονία, Μακεδόνας», και να μην οδηγηθούμε τελικά σε διπλή ονομασία.

*Το άρθρο δημοσιεύτηκε στον Φιλελεύθερο στις 17 Απριλίου.

ΔΙΑΛΥΟΥΝ ΤΑ ΠΑΝΤΑ.

Από

anixneuseis

April 18, 2019

Διαλύουν τα πάντα και ήρθε η σειρά της παιδείας.
Πέρα απο τις κατά καιρούς δηλώσεις προθέσεων του υπουργού παιδείας, οι οποίες προκάλεσαν μέχρι και γέλωτα επιχειρούν με νομοσχέδιο δύο πράγματα, σε βάρος της παιδείας:
-Πρώτον να κερδίσουν ψήφους.
-Δεύτερον να την ελέγξουν.
Προς την κατεύθυνση των ψήφων είναι η δημιουργία Νομικής στην Πάτρα. Η δημιουργία μιας ακόμη Νομικής σχολής όχι, μόνο, ΔΕΝ χρειάζεται (υπάρχει πληθώρα αποφοίτων Νομικών σχολών) αλλά θα δημιουργήσει προβλήματα στη Νομική Κομοτηνής. Μπορεί να την φέρει στα όρια της διάλυσης.
Σας υπενθυμίζω πως η επιλογή Νομικής στην Κομοτηνή, όταν έγινε όχι μόνο εξυπηρετούσε εκπαιδευτικές ανάγκες, υπαρκτές τότε αλλά συνδεόταν και με το θέμα της Θράκης.
Σας ερωτώ: είναι πολιτική που εξυπηρετεί το εθνικό συμφέρον αυτή που ακολουθεί ο Συριζα;
Το ίδιο γίνεται και με τον κατακερματισμό τμημάτων και σχολών σε διάφορες πόλεις. Είναι πολιτική που εξυπηρετεί την παιδεία και την εκπαίδευση αυτή ή, μπροστά στις ψήφους τσιμέντο να γίνουν όλα;
Και στο θέμα των στρατιωτικών στρατοπέδων η ίδια λογική ακολουθείται. Τα κριτήρια εγκατάστασής τους δεν είναι στρατιωτικά αλλά πως θα βολευτούν τοπάρχες και τοπικές οργανώσεις ώστε να κρατήσουν τους ψηφοφόρους που χρειάζονται.
Προς την κατεύθυνση του ελέγχου των πανεπιστημίων είναι ο νέος τρόπος εκλογής πρυτάνεων και αντιπρυτάνεων.
Μέχρι και τον τελευταίο νόμο οι πρυτάνεις εκλέγονταν και επέλεγαν τους αντιπρυτάνεις με τους οποίους θα διοικούσαν.
Με το νόμο που φέρνει ο Συριζα, οι πρυτάνεις θα εκλέγονται ξεχωριστά απο τους αντιπρυτάνεις. Σε άλλο ψηφοδέλτιο οι πρυτάνεις και σε άλλο οι αντιπρυτάνεις.
Και σας ρωτώ, πως θα διοικήσει ο πρύτανης ένα πανεπιστήμιο όταν οι αντιπρυτάνεις θα έχουν τη δική τους πολιτική; Πως θα συνεννοείται ο πρύτανης με τους αντιπρυτάνεις;
Ο Συρίζα γνωρίζοντας ότι πρυτάνεις δεν μπορεί να εκλέξει ευελπιστεί στους αντιπρυτάνεις. Μήπως και έτσι ελέγξει τα πανεπιστήμια.
Έχει αυτό καμιά σχέση με τη χρηστή διοίκηση των πανεπιστημίων;
Σκεφτείτε τα και αποφασίστε. Το αν θα υπάρξει η χώρα και πως είναι θέμα όλων μας.

Η Τουρκία, στο ρόλο της πολύφερνης νύφης

Από

anixneuseis

April 18, 2019

Του Δημήτρη Τσαϊλά. Πέμπτη 18 Απριλίου 2019, 00:02 liberal.gr

Οι ρωσικοί στρατηγικοί σχεδιασμοί, με την Τουρκία, δεν μπορούν να διαχωριστούν από τη ρωσική υψηλή στρατηγική γενικότερα. Με άλλα λόγια, η Ρωσία δεν ασκεί μια αυτόνομη πολιτική όσον αφορά τη Μέση Ανατολή, αλλά συντονίζει τις ενέργειές της σύμφωνα με τη συνολική προσέγγιση στις παγκόσμιες υποθέσεις.

Υπάρχουν οι εθνικοί στόχοι της ρωσικής εξωτερικής πολιτικής που καθοδηγούν το Κρεμλίνο πώς να σχεδιάζει, να ορίζει και να καθορίζει την ατζέντα για τις διάφορες περιοχές του κόσμου. Έτσι αντιμετωπίζουν τις προκλήσεις που αναδύει η γεωγραφική θέση της Ρωσίας. Η παραδοσιακή ρωσική προσέγγιση, ήταν η μεγιστοποίηση και προώθηση της ρωσικής επιρροής όσο το δυνατό μακρύτερα από τα σύνορα της χώρας, για να εξασφαλίσει την ευάλωτη ενδοχώρα και να αναλάβουν τον έλεγχο των διαφόρων κομβικών σημείων που συνδέουν τη Ρωσία με τον υπόλοιπο κόσμο. Αυτές οι γεωγραφικές περιοχές και τα κομβικά σημεία έχουν συν τω χρόνω εντυπωθεί στη ρωσική πολιτική ελίτ η οποία προσπαθεί να περισώσει αφενός τα συντρίμμια από την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, αφετέρου να κερδίσει νέους χώρους, αναδεικνύοντας τη Ρωσία ως μια από τις ισχυρές δυνάμεις του κόσμου.

Η ρωσική άποψη είναι ότι, στις διεθνείς υποθέσεις, υπάρχουν χώρες που καθορίζουν την ημερήσια διάταξη και χώρες που έχουν δική τους ατζέντα και επιβάλλονται. Ο φόβος της Ρωσίας είναι ένας κόσμος στον οποίο οι Ηνωμένες Πολιτείες, μια ενωμένη Ευρώπη ή μια κινεζική υπερδύναμη θα μπορούν να είναι σε θέση να υπαγορεύσουν σε μια εξασθενημένη Ρωσία την πολιτική ή τι ρόλο θα πρέπει να παίξει στις παγκόσμιες υποθέσεις. Ιδιαίτερου ενδιαφέροντος είναι ένα πιθανό σενάριο, όπου η Ρωσία θα χάσει την ικανότητα να ελέγχει τους φυσικούς της πόρους.

Για να προληφθεί αυτό, η Ρωσία προσπαθεί να αποκτήσει τη δυνατότητα να προβάλει ισχύ και επιρροή στον εκτεταμένο ευρασιατικό χώρο. Ειδικά στη Μέση Ανατολή, υπάρχουν τέσσερις κύριοι παράγοντες που επηρεάζουν τη Ρωσική υψηλή στρατηγική:

1. Γεωγραφικά, η περιοχή εφάπτεται στρατηγικά με τις μεγαλύτερες λεκάνες της Μαύρης Θάλασσας και της Κασπίας θάλασσας και συνδέονται αναπόσπαστα, μέσω του Αιγαίου και της Μεσογείου με την ικανότητα της Ρωσίας να διατηρήσει τις γραμμές επικοινωνίας προς τον Περσικό κόλπο που είναι ο πιο κρίσιμος διάδρομος του Βορρά-Νότου.

2. Η Τουρκία και ο ευρύτερος χώρος, είναι μία από τις περιοχές του κόσμου όπου η Ρωσία μπορεί να καταδείξει τη σημασία της ως δύναμη διάταξης και ρύθμισης στην οποία μπορεί να επιχειρεί αξιόπιστα με περιορισμένες στρατιωτικές δυνάμεις, διασφαλίζοντας συμφωνίες ή συμμαχίες και γιατί όχι, επιβολή με διάσπαση παλαιών συμμάχων των ΗΠΑ και μελών της ΕΕ.

3. Ο συντονισμός για την ενέργεια που παράγουν τα κράτη της Μέσης Ανατολής, κυρίως η Τουρκία, είναι ζωτικής σημασίας για τα σχέδια της Ρωσίας όσον αφορά τα έσοδα από το πετρέλαιο και το αέριο για τη δική της ανάπτυξη, ενώ οι χώρες της περιοχής είναι επίσης πελάτες για τα προϊόντα της Ρωσίας σε στρατιωτικό-βιομηχανικό και πυρηνικό σύστημα ενέργειας.

4. Τέλος, κράτη όπως η Τουρκία, που έχουν ήδη δείξει απροθυμία να υποστηρίξουν τις κυρώσεις των ΗΠΑ και της ΕΕ για τη Ρωσία, είναι δυνητικά σημαντικές πηγές τεχνολογίας και οικονομικών πόρων για την ρωσική οικονομία.

Για την υλοποίηση των σχεδιασμών αυτών η Τουρκία, γι’ αυτό το χρονικό διάστημα, εκτιμάται ότι θεωρείται ως η πιο σημαντική, ή καλλίτερα ως η προτιμώμενη εταίρος, για την επίτευξη των στόχων της Μόσχας στον Ευρασιατικό χώρο. Η προϋποθέσεις στη σχέση της Ρωσίας με την Τουρκία ορίζονται από τη δυναμική πάνω στη Συρία με την Τουρκία στο ρόλο του βασικού συμμάχου του ΝΑΤΟ, αλλά και από τις ευκαιρίες που έρχονται από την Τουρκία να αναδυθεί ως μια νέα χώρα διέλευσης για τη ρωσική ενέργεια και η προοπτική μιας συγκυριαρχίας στην ευρύτερη περιοχή της Μαύρης Θάλασσας.

Στους τουρκικούς στρατηγικούς στόχους υπάρχει η πιθανότητα να παρασχεθεί στη Ρωσία μια ναυτική βάση για μια, έστω περιορισμένη ναυτική δύναμη με προκάλυμμα την ασφαλή διαχείριση των πυρηνικών αποβλήτων από τον σταθμό ηλεκτροπαραγωγής, προσθέτοντας με αυτό τον τρόπο, ένα λιμάνι πλησίον στο ρωσικής κατασκευής πυρηνικό σταθμό του Akkuyu που πρόκειται να ολοκληρωθεί το 2023. Εάν αυτή η δυνατότητα γίνει πραγματικότητα, ο λιμένας που βρίσκεται κοντά στην πυρηνική εγκατάσταση του Akkuyu θα μπορούσε να γίνει η δεύτερη ρωσική ναυτική παρουσία στην ανατολική Μεσόγειο μετά την Ταρτούς της Συρίας. Οι εγκαταστάσεις του Akkuyu απέχουν περίπου 230 χιλιόμετρα από τη Νατοϊκή αεροπορική βάση του Incirlik.

Αυτή η πιθανότητα θα μπορούσε να είναι μια νέα κλιμάκωση της Άγκυρας ενάντια στην Ουάσιγκτον και το δυτικό μπλοκ ασφαλείας. Το τουρκικό ναυτικό, μέχρι τώρα, επιχειρεί για να εξασφαλίσει μια παρουσία στις περιοχές της ναυτικής δικαιοδοσίας της Τουρκίας και να συμβάλει στη ναυτική ασφάλεια, καθώς διεξάγει αποστολές αναγνώρισης και επιτήρησης ως μέρος των θαλάσσιων περιπολιών του ΝΑΤΟ για την ανίχνευση και αποτροπή τρομοκρατικών επιθέσεων. Είναι αντιληπτό ότι οι φήμες για την κατασκευή λιμένος στον πυρηνικό σταθμό του Akkuyu και η ανάπτυξη μιας ρωσικής ναυτικής μονάδας σε αυτό το λιμάνι μπορεί να ερμηνευθεί και ως ανακατάταξη των τουρκικών δυνάμεων στην Ανατολική Μεσόγειο και μιας προετοιμασίας για να υιοθετήσει μια πιο ανεξάρτητη θέση, ως περιφερειακή δύναμη.

Εν ολίγοις, η Άγκυρα είναι έτοιμη να αναθεωρήσει τις στρατιωτικές αποστολές της στην Ανατολική Μεσόγειο σε απάντηση των απειλών που σχετίζονται με τις ΗΠΑ για την απόκτηση των F-35. Αυτό φυσικά και σημαίνει ριζικές μετατοπίσεις ισχύος στην Ανατολική Μεσόγειο. Βέβαια η Άγκυρα, ακόμη ανταποκρίνεται στις πρόσφατες απαιτήσεις των ΗΠΑ, παρά την προσέγγιση με τη Μόσχα, ανοίγοντας μια συζήτηση για τις αεροπορικές και θαλάσσιες αποστολές του ΝΑΤΟ που διεξήγαγε η Τουρκία. Η κλιμάκωση των κρίσεων S-400 και F-35 θα μπορούσε να μεταφερθεί και σε άλλες περιοχές, όπως το Αιγαίο και αυτό το ενδεχόμενο μας αφορά άμεσα. Αυτό σημαίνει ότι οι βαθιά ριζωμένες σχέσεις ασφαλείας μεταξύ της Τουρκίας και του δυτικού μπλοκ ασφαλείας θα μπορούσαν να διαταραχθούν, και να αντιμετωπίσουμε μια ολοένα και πιο απειλητική Τουρκία.

Η νέα ρωσική γεωστρατηγική προσέγγιση, είναι να ενεργεί ως το «αντιστάθμισμα κινδύνου» για τα καθεστώτα της περιοχής και να ισορροπήσει ενάντια στις προτιμήσεις της Αμερικής ακόμη και να ξεφύγουν οι Τούρκοι από τα Νατοϊκά δεσμά της συμμαχίας. Το Κρεμλίνο φαίνεται να προσφέρει στην Τουρκία έναν πιο αξιόπιστο μεσολαβητή, απ’ ότι η Ουάσιγκτον, και προσφέρει επίσης αμυντικό εξοπλισμό και δυνατότητες που η Ουάσιγκτον είναι απρόθυμη να παράσχει. Αυτό με τη σειρά του καθιστά πρώην αντιπάλους του ψυχρού πολέμου στην περιοχή, κυρίως την Τουρκία, πιο ανοικτή στην ανάπτυξη μιας νέας σχέσης με το Κρεμλίνο, διατηρώντας παράλληλα την επιρροή της στις κυβερνήσεις, όπως το Ιράν που είναι εχθρικές προς τις ΗΠΑ

Με αυτόν τον τρόπο, όχι μόνο ενισχύει την θέση της Ρωσίας ως «ρυθμιστική» δύναμη, αλλά καθιστά επίσης κάθε χώρα της περιοχής που επενδύει στη προτίμηση της Ρωσίας, ως περιφερειακή δύναμη ικανή να ασκεί επιρροή και προβολή ισχύος. Αυτοί οι δεσμοί της Ρωσίας με την Τουρκία, ως εκ τούτου, είναι άμεσα συνδεδεμένοι με τις προσπάθειές της πρώτης να αποκαταστήσει τη θέση της στο διεθνές σύστημα, αλλά το ενδιαφέρον για εμάς είναι μια αναδυόμενη περιφερειακή ισχύς της Τουρκίας που μας απειλεί. Είναι πλέον φανερό ότι προκύπτουν απειλές για την ασφάλεια και τη σταθερότητα, με το εναλλακτικό αναδυόμενο σενάριο ασφάλειας της Τουρκίας στο πλαίσιο της απομάκρυνσης της από τις δυτικές μεταψυχροπολεμικές δομές ασφάλειας. Γι’ αυτό άμεσα απαιτείται να έχουμε ισχυρή και αξιόπιστη αποτρεπτική ισχύ προβάλλοντας «εσωτερική εξισορρόπηση», με την απρόσκοπτη ενίσχυση των Ενόπλων Δυνάμεων μας και την «εξωτερική εξισορρόπηση», με τη σύναψη συμμαχιών με άλλα κράτη, και την ενεργή συμμετοχή μας στους διεθνείς οργανισμούς και τις αμυντικές συμμαχίες, επιδεικνύοντας μια νέα στρατηγική κουλτούρα.

*Ο Δημήτρης Τσαϊλάς είναι Υπονάυαρχος ε.α. ΠΝ

liberal.gr

Τώρα αρχίζει το …«πάρτι»: Η χοντρή κυρία δεν τραγούδησε ακόμη για τους S-400 της Τουρκίας!

Από

anixneuseis

April 17, 2019

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ

File Photo: US President Donald J. Trump acknowledges supporters as he leaves a roundtable on the economy at a trucking and equipment dealership in Burnsville, Minnesota, USA. EPA, CRAIG LASSIG

APRIL 17, 2019 Οι απεσταλμένοι του Ταγίπ Ερντογάν στην Ουάσιγκτον, έκαναν κανονική «εισβολή» από την περασμένη εβδομάδα. Στρατοπέδευσαν στο ξενοδοχείο Trump International, ιδιοκτησίας της οικογένειας του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ. Και απ’ εκεί έπαιξαν τα παιγνίδια τους. Αποδείχθηκαν πολύ ερασιτέχνες, αν και προσωπικά δεν έχω καμία εμπιστοσύνη στον Αμερικανό πλανητάρχη… Δεν γνωρίζει καθόλου τα θέματα εξωτερικής πολιτικής και αντιδρά σπασμωδικά και πολλές φορές λαμβάνει λάθος αποφάσεις. Δεν θα εκπλαγώ, λοιπόν, αν επιχειρήσει να παραβιάσει και τους νόμους για να εξυπηρετήσει τον πρόεδρο της Τουρκίας. Είναι και το άλλο: Αυτές οι φήμες που κυκλοφορούν για το ξενοδοχείο που φέρει το όνομα του στην Κωνσταντινούπολη… Και όπως έγραψε η εφημερίδα New York Times έχει λάβει μερικά εκατομμύρια δολάρια από την εταιρεία Dogan Holding, ο ιδρυτής της οποίας πούλησε τα μέσα ενημέρωσης που διέθετε σε στενό φίλο του Ταγίπ Ερντογάν.

Ο πρόεδρος της Τουρκίας έστειλε στην αμερικανική πρωτεύουσα το …ιππικό! Τον γαμπρό του Μπεράτ Αλμπαϊράκ, τον υπουργό Οικονομικών που εξευτελίστηκε μπροστά στους επενδυτές της JP Morgan, πολλοί εκ των οποίων είπαν μετά την παρουσίαση της οικονομικής κατάστασης της Τουρκίας, ότι ενώ ήταν έτοιμοι να επενδύσουν στη χώρα, ΔΕΝ θα το κάνουν. Τον Ιμπραίμ Καλίν, τον εκπρόσωπό του και στενό του συνεργάτη, ο οποίος έπαιξε το ρόλο του «σκληρού», σάμπως και οι άνθρωποι του Ντόναλντ Τραμπ είναι …παιδάκια σε ισλαμικό σχολείο, όπου κυριαρχεί η απόλυτη πειθαρχία. Δημιούργησε νέα προβλήματα αντί να λύσει τα παλιά… Τον υπουργό Άμυνας Χουλουσί Ακάρ, τον τρανό στρατηγό που έπαιξε το ρόλο του συμφιλιωτή με τους Αμερικανούς, αν και στο Πεντάγωνο κλώτσησε τον κουβά με το γάλα! Είπε ότι οι S-400 είναι μία τελειωμένη ιστορία και θα εγκατασταθούν στο τουρκικό έδαφος. Βέβαια κατέθεσε και …προτάσεις που ξεφεύγουν από τη γνωστή σκληρή γραμμή! Επίσης έστειλε και μερικούς υφυπουργούς που είχαν αναλάβει το ρόλο να παρουσιάσουν σε ένα τουρκικό συνέδριο ότι όλα είναι ρόδινα και όμορφα στην Τουρκία.

Μίλησαν για την …ισχυρή οικονομία της χώρας τους, σάμπως και οι εκπρόσωποι των αμερικανικών αγορών είναι ανόητοι και βλάκες που θα πέσουν στην παγίδα των …πανέξυπνων ισλαμιστών του Ερντογάν. Όλους αυτούς συνόδευαν σύμβουλοι και παρασύμβουλοι, που έτρεχαν σαν σκυλάκια πίσω από τους Τούρκους υπουργούς και υφυπουργούς.

Βρεθήκαμε στο ξενοδοχείο του Τραμπ και τους είδαμε με τα μάτια μας. Άλλωστε ο κ. Ακαρ και ο Καλίν ξεδίπλωσαν την στρατηγική τους για την επίσκεψη του πρώτου στο αμερικανικό Πεντάγωνο πίνοντας τσάι και καφέ, και βγάζοντας φωτογραφίες με τις θαυμάστριές τους, στο μπάρ του ξενοδοχείου!

Ο Ιμπραίμ Καλίν με τον Χουλουσί Ακάρ (δεξιά) στο μπάρ του ξενοδοχείου Trump International. Φωτογραφία Hellas Journal

Έπαιξαν ένα επικοινωνιακό παιγνίδι με τη βοήθεια του Τζάρεντ Κούσνερ, γαμπρού του κ. Τραμπ, αλλά αυτή τη στιγμή φαίνεται ότι δεν θα τους βγει, διότι τα δημοσιεύματα των αμερικανικών ΜΜΕ παραμένουν αρνητικά για την Τουρκία και τον Ταγίπ Ερντογάν. Είναι χαρακτηριστικό άλλωστε το κείμενο της Διευθυντικής Ομάδας του πρακτορείου Bloomberg, το οποίο «σφάζει» τους Τούρκους με το βαμβάκι. Το βασικό μήνυμα που εκπέμπει είναι ότι η Δύση πρέπει να τελειώνει με την Τουρκία. Αρκετά.

Βέβαια, η βοήθεια που έλαβαν από τον γαμπρό του Τραμπ, ο οποίος είναι εβραϊκής καταγωγής -το σημειώνω μόνο επειδή διατηρεί εξαιρετικές σχέσεις με το Ισραήλ- ήταν πολύ μεγάλη. Έπεισε τον πεθερό του και πρόεδρο της Αμερικής να συναντήσει για μερικά λεπτά τον γαμπρό του Ερντογάν, επειδή δήθεν μετέφερε προσωπικό μήνυμα του προέδρου της Τουρκίας. Το δήλωσε δημόσια ο κ. Αλμπαϊράκ και δεν έχουμε λόγο να το αμφισβητήσουμε. Ήταν το δόλωμα. Έγινε η συνάντηση, τραβήχτηκε η φωτογραφία, αλλά το ολιγόλεπτο τετ-α-τετ με τον κ. Τραμπ δεν συμπεριλήφθηκε ποτέ στο επίσημο προεδρικό πρόγραμμα. Έχει σημασία όμως αυτή η ολιγόλεπτη συνάντηση. Διότι έδωσε την ευκαιρία στους Τούρκους να πανηγυρίσουν ότι ο κ. Τραμπ θα δώσει τη λύση και θα παραμερίσει τους «κακούς» συμβούλους του.

Και ποια υποτίθεται είναι αυτή η λύση; Θα επιτρέψει στους Τούρκους να αναπτύξουν τους S-400 και δεν θα επιβληθούν κυρώσεις. Αστεία πράγματα βεβαίως. Η Αμερική είναι Δημοκρατία και οι νόμοι τηρούνται. Επίσης, στο σημείο που βρίσκονται τα πράγματα είναι ισχυρός ο λόγος του αμερικανικού Κογκρέσου. Ο κ. Καλίν που είναι μεγάλη κουφάλα και επαγγελματίας ψεύτης, άφησε να εννοηθεί ότι ο κ. Τραμπ συμφώνησε με τα παραπάνω, Όταν του υποβλήθηκε ευθεία ερώτηση, αναγκάστηκε να παραδεχθεί ότι ο Αμερικανός πρόεδρος δεν υποσχέθηκε τίποτα στον γαμπρό του Ερντογάν.

Ο Αλμπαϊράκ ζήτησε από τον κ. Τραμπ να έχει τηλεφωνική επικοινωνία με τον κ. Ερντογάν και στη συνέχεια να τον καλέσει στο Λευκό Οίκο για να συζητήσουν όλα τα προβλήματα και να τα λύσουν. Δεν γνωρίζουμε αυτή τη στιγμή εάν έγιναν δεκτά τα αιτήματα του γαμπρού του Ερντογάν. Θα φανεί σύντομα. Πιο πιθανή είναι μία τηλεφωνική επικοινωνία… Αρκετοί στην Ουάσιγκτον πιστεύουν ότι όλα αυτά τα μασκαραλίκια είναι μία ατομική πρωτοβουλία του κ. Κούσνερ, ο οποίος δεν γνωρίζουμε τι συμφέροντα εξυπηρετεί. Διότι ο σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας του Λευκού Οίκου, ο Τζον Μπόλτον, που βρισκόταν προχθές όλη μέρα στο Λευκό Οίκο, δεν συμμετείχε στη ολιγόλεπτη συνάντηση του κ. Τραμπ με τον γαμπρό του Ερντογάν, και την ίδια στιγμή επιδεικτικά συναντούσε τον σύμβουλο Εθνικής Ασφάλειας του Μπέντζαμιν Νετανιάχου και άλλους συνεργάτες του πρωθυπουργού του Ισραήλ.

Το tweet του κ. Μπόλτον ακολουθει:

Ουσιαστικά, μέσω του γαμπρού του κ. Τραμπ, οι Τούρκοι θέλουν να επιβάλουν την ατζέντα τους: Και να εγκαταστήσουν τους S-400, και να αγοράσουν τους Patriot και να παραλάβουν τα μαχητικά F-35. Θα τα καταφέρουν; Αυτή τη στιγμή ισχύουν όλα όσα είπαν ο αντιπρόεδρος Μαικ Πενς, ο υπουργός Εξωτερικών Μαικ Πομπέο και ο αναπληρωτής υπουργός Άμυνας Πάτρικ Σάναχαν. Δήλωσαν δημόσια και σε καταθέσεις στο Κογκρέσο, ότι τα αμερικανικά πολεμικά συστήματα δεν θα βρεθούν ποτέ στον ίδιο χώρο με τους S-400. Και τίθεται το εξής ερώτημα: Εάν ο κ. Ερντογάν αγοράσει το ρωσικό σύστημα και το εγκαταστήσει στο Αζερμπαϊτζάν ή στο Κατάρ, θα ικανοποιηθούν οι Αμερικανοί; Πρώτα απ’ όλα ο κ. Ακαρ διέψευσε τον Τούρκο αρθρογράφο που ως μέρος της ανάλυσης ανέφερε κάτι τέτοιο, και δεύτερον οι αμερικανικοί νόμοι απαιτούν ακύρωση της αγοράς. Άλλωστε η κατασκευάστρια εταιρεία είναι ήδη κάτω από σκληρές αμερικανικές κυρώσεις. Χωρίς αμφιβολία, ο Πρόεδρος Τραμπ δεν θα είχε κανένα πρόβλημα να ικανοποιήσει κάποια αιτήματα του κ. Ερντογάν και να τον εξυπηρετήσει σε αυτή την πολύ δύσκολη στιγμή. Κανένα απολύτως πρόβλημα. Αλλά, θα παρανομήσει. Και θα βρεθεί ξανά σε ένα κυκεώνα σκανδάλων και πολεμικής από το πανίσχυρο πλέον Κογκρέσο, όπου δεν έχει πολλούς συμμάχους.

Το σημερινό Κογκρέσο είναι πιο ισχυρό και από την εποχή της επιβολής του αμερικανικού εμπάργκο στην Τουρκία, τη δεκαετία του 1970. Αλλά τίθεται ξανά και ένα άλλο θέμα… Θα επιτρέψει στην Τουρκία, όπως απαιτεί, να εισβάλει στη Συρία και να επιτεθεί στους Κούρδους του YPG, τους μοναδικούς συμμάχους που έχει η Αμερική στη Συρία; Όπως είπε και ο ίδιος, αλλά το έθεσε καλύτερα ο επικεφαλής του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, η Αμερική δεν θα αφήσει τους Τούρκους να σφαγιάσουν τους Κούρδους…

Πηγή: Τώρα αρχίζει το …«πάρτι»: Η χοντρή κυρία δεν τραγούδησε ακόμη για τους S-400 της Τουρκίας! https://hellasjournal.com/2019/04/tora-archizei-to-parti-i-chontri-kyria-den-tragoydise-akomi-gia-toys-s-400-tis-toyrkias/

«Ευτυχώς που το ευρώ αποδείχθηκε φετίχ για τους έλληνες : η περίπτωση του peso Αργεντινής»

Από

anixneuseis

April 17, 2019

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected] www.kalkis.eu

Διαβάζω στην σημερινή, 17-4-2019, έκδοση του ηλεκτρονικού Le Monde και μου έρχονται πολλοί συνειρμοί του 2014-2015 : «Η Αργεντινή παγώνει την ισοτιμία του peso για να σταματήσει τον πληθωρισμό». «Αυτό το νέο μέτρο καθορίζει μια ισοτιμία πώλησης μεταξύ 39,75 pesos για ένα δολάριο στο χαμηλότερο όριο και 51,45 pesos για ένα δολάριο στο υψηλότερο όριο».

Θυμίζω στους αναγνώστες μου το άρθρο μου στις Ανιχνεύσεις στις 12-05-2018

http://www.anixneuseis.gr/?p=189456, όταν το peso, το εθνικό νόμισμα της Αργεντινής, είχε την εξής ισοτιμία τότε : 1 δολάριο=23,5 pesos. Ποια ήταν η χθεσινή (16-4-2019) ισοτιμία ; 1 δολάριο=43,38 pesos. Δηλαδή ένας Αργεντινός πλήρωσε χθες (μέσα σε λιγότερο από ένα χρόνο) 20 pesos περισσότερα για να αγοράσει 1 δολάριο στην νόμιμη αγορά συναλλάγματος. Ψάξετε να βρείτε πόσα πρέπει να πληρώσει στην μαύρη αγορά συναλλάγματος. Από την αρχή του 2019 το peso υποτιμήθηκε κατά 9%.

Στις 4 Μαΐου 2018 το κύριο επιτόκιο αναφοράς καθορίστηκε τότε στο 40 % από την Κεντρική Τράπεζα της Αργεντινής (έναντι 27,25 % που ήταν μια βδομάδα νωρίτερα), επίπεδο ρεκόρ σε παγκόσμιο επίπεδο. Ποιο ήταν χθες 16-4-2019 ; Το επιτόκιο αναφοράς της Αργεντινής ήταν περίπου 67%, πάντα σε επίπεδο ρεκόρ παγκοσμίως, σύμφωνα με την ίδια παραπάνω πηγή μας, δηλαδή 27 μονάδες επάνω μέσα σε ένα χρόνο !

Η κυβέρνηση του κεντροδεξιού προέδρου Mauricio Macri αναγνώρισε ότι η υποτίμηση του πέσο είναι ο κύριος πληθωριστικός παράγοντας (εισαγόμενος πληθωρισμός δηλαδή), ενώ η εκτόξευση των τιμών στην Αργεντινή έγινε η μεγαλύτερη απειλή για την επανεκλογή του τον Οκτώβριο του 2019. Ο Guido Sandleris (δεξιά με τη Λαγκάρντ), πρόεδρος, ανακοίνωσε ότι η κεντρική τράπεζα «θα απέχει από το [να] αγοράζει νομίσματα κάτω από το κατώτατο όριο 39,75 pesos/δολάριο στην αγορά συναλλάγματος μέχρι τις 30 Ιουνίου 2019», κάτι που εκτιμάται (δίχως να είναι σίγουρο) ότι θα πρέπει να οδηγήσει στην απελευθέρωση του peso στις αγορές συναλλάγματος. Η κυμαινόμενη συναλλαγματική ισοτιμία στην Αργεντινή θα παραμείνει σταθερή μέχρι το τέλος του 2019 για να καταπολεμηθεί ο πληθωρισμός, ο οποίος έφθασε το 54,7% (!) τους τελευταίους 12 μήνες, ανακοίνωσε την Τρίτη 16 Απριλίου 2019 η Κεντρική τράπεζα. «Ο πληθωρισμός μόνο τον περασμένο Μάρτιο ήταν 4,7%. Είναι πολύ υψηλός. Μια από τις αλλαγές που αποφασίσαμε να εισαγάγουμε είναι να διατηρήσουμε τα όρια μη επέμβασης (δηλαδή τη ζώνη διακύμανσης του peso) στο τρέχον επίπεδο μέχρι το τέλος του έτους» , δήλωσε ο Guido Sandleris, κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου. Μέχρι στιγμής, το κατώφλι και η οροφή της επίσημης συναλλαγματικής ισοτιμίας αυξάνονταν σταδιακά κάθε μήνα, σύμφωνα με τη συμφωνία που επιτεύχθηκε μεταξύ της Αργεντινής και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ), το οποίο συμφώνησε να χορηγήσει δάνειο ύψους 56 δισεκατομμυρίων δολαρίων στο Μπουένος Άιρες με αντάλλαγμα την εφαρμογή μεταρρυθμίσεων προσαρμογής (λιτότητας δηλαδή). Ο Sandleris δεν διευκρίνισε εάν έχει συμφωνηθεί με το εν λόγω χρηματοπιστωτικό ίδρυμα αυτή η προκαθορισμένη ζώνη (39,75 έως 51,45 pesos για ένα δολάριο) διακύμανσης του peso .

Η οικονομία της Αργεντινής παραμένει στο μεταξύ σε ύφεση, μετά από μείωση του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος της κατά 2,5% το 2018. Η ανεργία υπερβαίνει το 9% και η φτώχεια αυξάνεται, επηρεάζοντας το 32% του πληθυσμού των μεγάλων αστικών κέντρων. Η βιομηχανική παραγωγή μειώθηκε κατά 50%. Εκατοντάδες μικρομεσαίες επιχειρήσεις, καθώς και υποκαταστήματα πολυεθνικών, έκλεισαν και απέλυσαν προσωπικό.

Οι συνειρμοί που έκανα σήμερα το πρωί για τη διετία 2014-2015 και για τις παραπάνω δυσάρεστες εξελίξεις για τον αργεντίνικο λαό, είναι οι εξής : ενθυμούμαι τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ όσο ήταν τότε στην αντιπολίτευση και στην αρχή της εξουσίας τους, ως «αντιμνημονιακοί», να χλεύαζαν τους «προσκυνημένους στην ΤΡΟΪΚΑ» αντιπάλους τους, αλλά κι εμάς που εδραία πιστεύαμε, και εξακολουθούμε να πιστεύουμε, ότι δεν υπήρχε άλλος βατός και ανώδυνος δρόμος εξόδου από την κρίση χρέους και υπανάπτυξης της Ελλάδας, πλην αυτού της γρηγορότερης εφαρμογής του Μνημονίου που μας υποχρέωσαν να αποδεχθούμε οι Δανειστές μας ή οι «Τοκογλύφοι» κατά τους αριστερο-δεξιούς επαναστάτες του γλυκού νερού. Μάλιστα σε κάποια φάση, όταν ρώτησαν τότε τον Αλέξη Τσίπρα «αν ήθελε να γίνει η Ελλάδα Αργεντινή», απάντησε με περισσή ελαφρότητα : «Μακάρι να είχαμε γίνει Αργεντινή». Σήμερα καμαρώνει σαν «το γύφτικο σκεπάρνι» που η απόδοση του δεκαετούς ελληνικού ομολόγου έπεσε κοντά στο 3,3%, χαμηλότερα δηλαδή και από το επίπεδο του Σεπτεμβρίου 2005.

Αυτό επιτεύχθηκε γιατί μείναμε στο ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση με τον πειθαναγκασμό του πρωθυπουργού μας από τους εταίρους μας. Γιατί το ευρώ αποδείχθηκε φετίχ για τους έλληνες. Το πυρηνικό τους νομισματικό όπλο, σε σχέση με τη διπλανή μας παραπαίουσα λίρα Τουρκίας που αντιμετωπίζει συγκρίσιμες πιέσεις με το peso Αργεντινής.

ΥΠΟΘΕΣΗ ΑΣΑΝΤΖΕ: Καμπή στην Ιστορία

Από

anixneuseis

April 17, 2019

του John Pilger*

Η σύντομη εικόνα του Τζούλιαν Ασάντζε να σύρεται έξω από την Πρεσβεία του Ισημερινού στο Λονδίνο είναι σύμβολο της εποχής. Η δύναμη κατά του δικαίου. Ο αυταρχισμός κατά του νόμου. Η απρέπεια κατά του θάρρους. Έξι αστυνομικοί κακομεταχειρίζονται έναν άρρωστο δημοσιογράφο, που μορφάζει επειδή έχει να δει φυσικό φως σχεδόν επτά χρόνια.

Το ότι αυτή η προσβολή έλαβε χώρα στην καρδιά του Λονδίνου, στη χώρα της Mάγκνα Χάρτα, θα έπρεπε να κάνει, όλους εκείνους που φοβούνται για το μέλλον των «δημοκρατικών» κοινωνιών, να νοιώθουν ντροπή και θυμό. Ο Ασάντζε είναι πολιτικός πρόσφυγας που προστατεύεται από το διεθνές δίκαιο, ο οποίος δικαιούται άσυλο βάσει αυστηρής συμφωνίας την οποία έχει υπογράψει η Μεγάλη Βρετανία. Τα Ηνωμένα Έθνη το κατέστησαν σαφή στη νομική απόφαση της ομάδας εργασίας τους για την αυθαίρετη κράτηση.

Αλλά ας πάνε στον κόρακα όλα αυτά. Κατευθυνόμενη από τους ημιφασίστες της Ουάσινγκτον του Τραμπ, σε συμφωνία με τον Ισημερινό Λένιν Μορένο, αυτόν τον Ιούδα και Λατινοαμερικανό ψεύτη που προσπαθεί να καλύψει το σάπιο καθεστώς του, η βρετανική ελίτ εγκατέλειψε τον τελευταίο αυτοκρατορικό της μύθο: την ισονομία και τη δικαιοσύνη.

Φανταστείτε τον Τόνι Μπλερ συρόμενο έξω από την πολλών εκ. λιρών κατοικία του στην πλατεία Connaught του Λονδίνου, με χειροπέδες, για να μεταφερθεί στη Χάγη. Σύμφωνα με τα κανόνες της Νυρεμβέργης, το «βασικό έγκλημα» του Μπλερ είναι ο θάνατος ενός εκατομμυρίου Ιρακινών. Το έγκλημα του Aσάντζε είναι ότι είναι δημοσιογράφος, δηλαδή ζητάει λογαριασμό από τα αρπακτικά, αποκαλύπτει τα ψέματά τους και δίνει στους ανθρώπους σε όλο τον κόσμο την ευκαιρία να ακούσουν την αλήθεια.

Το ήθος…Guardian

Η προκλητική σύλληψη του Ασάντζε είναι μια προειδοποίηση προς όλους εκείνους που, όπως έγραψε ο Όσκαρ Ουάιλντ, «σπέρνουν τους σπόρους της δυσαρέσκειας [χωρίς τους οποίους] δεν θα υπήρχε πρόοδος προς την κατεύθυνση του πολιτισμού.» Πρόκειται για μια ρητή προειδοποίηση προς τους δημοσιογράφους. Αυτό που συνέβη με τον ιδρυτή και συντάκτη των WikiLeaks μπορεί να συμβεί σε σας σε μια εφημερίδα, επίσης σε εσάς σε τηλεοπτικό στούντιο, σε σας στο ραδιόφωνο, σε εσάς που καταγράφετε ένα podcast.

Ο βασικός βασανιστής εκ μέρους των ΜΜΕ του Aσάντζε, ο Guardian, συνεργάτης του βαθέος κράτους, έδειξε τη νευρικότητά του αυτή την εβδομάδα μέσω ενός κύριου άρθρου πρότυπο ανανδρίας. Ο Guardian εκμεταλλεύτηκε το έργο των Aσάντζε και WikiLeaks, αυτό που ο προηγούμενος αρχισυντάκτης του ονόμασε “η μεγαλύτερη δημοσιογρaφική επιτυχία των τελευταίων 30 ετών“. Η εφημερίδα, κορφολογώντας τις αποκαλύψεις των WikiLeaks, είχε μερίδιο στις τιμές και τα πλούτη που τις ακολουθούν.

Χωρίς μια δεκάρα για τον Τζούλιαν Aσάντζε ή τα WikiLeaks, ένα σχετικό βιβλίο του Guardian οδήγησε σε μια κερδοφόρα ταινία του Χόλιγουντ. Οι συγγραφείς του βιβλίου, Λυκ Χάρντινγκ και Ντέιβιντ Λη, αποκάλυψαν την πηγή τους, πρόδωσαν τον Aσάντζε και διέρρευσαν τον μυστικό κωδικό αριθμό που έδωσε στους δημοσιογράφους εμπιστευτικά, ενώ σχεδιάστηκε για να προστατεύσει ένα ψηφιακό αρχείο με τηλεγραφήματα που διέρρευσαν από την αμερικανική πρεσβεία.

Ενώ ο Ασάντζε ήταν ακόμα παγιδευμένος στην πρεσβεία του Ισημερινού, ο Χάρντιγκ ήρθε σε επαφή με την αστυνομία έξω και χάρηκε στο ιστολόγιό του, λέγοντας ότι «η Σκότλαντ Γιάρντ μπορεί να έχει την τελευταία λέξη». Η Guardian, στη συνέχεια, δημοσίευσε μια σειρά από ψέματα για τον Aσάντζε: τίποτα λιγότερο από τον ισχυρισμό, αναιρεθέντα από καιρό, ότι μια ομάδα Ρώσων και ο άνθρωπος του Tραμπ, ο Πωλ Mάναφορτ, επισκέφτηκαν τον Aσάντζε στην πρεσβεία. Αυτές οι συναντήσεις δεν έγιναν ποτέ· ήταν επινόηση.

Αλλά τώρα ο τόνος έχει αλλάξει. “Ηθικά, η υπόθεση Aσάντζε είναι ένας μπερδεμένος ιστός”, ανέφερε η εφημερίδα. “[Ο Aσάντζε] θεωρεί χρήσιμο να δημοσιεύσει πράγματα που δεν πρέπει να δημοσιεύονται. […] Από την άλλη πλευρά, ανέδειξε πάντα πράγματα που δεν θα έπρεπε ποτέ να ήταν κρυμμένα. ”

Tα άνομα αμερικανικά σχέδια

Αυτά τα “πράγματα” είναι η αλήθεια για τον δολοφονικό τρόπο με τον οποίο η Αμερική διεξάγει τους αποικιακούς πολέμους της, τα ψέματα του βρετανικού Υπουργείου Εξωτερικών που αρνούνται δικαιώματα σε ευάλωτους ανθρώπους, όπως οι κάτοικοι του αρχιπελάγους Τσάγκος, μια έκθεση της Χίλαρυ Κλίντον, στην οποία εμφανίζεται να υποστηρίζει και να ευνοεί τον τζιχαντισμό στη Μέση Ανατολή, μια λεπτομερή περιγραφή από τους πρεσβευτές των ΗΠΑ για το πώς θα μπορούσαν να ανατραπούν οι κυβερνήσεις στη Συρία και τη Βενεζουέλα και πολλά άλλα. Όλα είναι διαθέσιμα στην ιστοσελίδα των WikiLeaks.

Καταλαβαίνουμε ότι ο Guardian είναι νευρικός. Μέλη της μυστικής αστυνομίας ερεύνησαν ήδη ψάξει την εφημερίδα, ζήτησαν και πέτυχαν απροσδόκητα την καταστροφή ενός σκληρού δίσκου. Σε αυτό, η εφημερίδα είναι συνεπής: το 1983, μια υπάλληλος του Υπουργείου Εξωτερικών, η Σάρα Τίσντωλ, είχε διαρρεύσει έγγραφα της βρετανικής κυβέρνησης που εξηγούσαν πότε θα έφθαναν στην Ευρώπη οι πυρηνικοί πύραυλοι κρούιζ. Ο Guardian τότε πνίγηκε στους επαίνους.

Αλλά όταν μια δικαστική εντολή απαίτησε την αποκάλυψη της πηγής, αντί να πάει στη φυλακή ο αρχισυντάκτης υπερασπιζόμενος τη βασική αρχή προστασίας των πηγών, η Tίσντωλ προδόθηκε, διώχθηκε και εξέτισε έξι μήνες στη φυλακή.

Αλλά αν ο Aσάντζε εκδοθεί στις ΗΠΑ γιατί δημοσίευσε αυτά που ο Guardian ονομάζει αληθινά “πράγματα”, τι θα εμποδίσει τη σημερινή αρχισυντάκτρια, την Kάθριν Βάινερ, να τον ακολουθήσει ή τον προηγούμενο αρχισυντάκτη, τον Aλαν Ρασμπρίντζερ ή τον παραγωγικό προπαγανδιστή Λυκ Χάρντινγκ;

Τι θα αποτρέψει τους συντάκτες των New York Times και της Washington Post, οι οποίοι έχουν επίσης δημοσιεύσει κομμάτια της αλήθειας που βρέθηκαν στο WikiLeaks, και τον εκδότη της El Pais στην Ισπανία, του Der Spiegel στη Γερμανία και του The Sydney Morning Herald στην Αυστραλία; Η λίστα είναι μεγάλη.

Ο Ντέιβιντ Μακρόου, ο κυριότερος δικηγόρος της New York Times, έγραψε: “Νομίζω ότι η δίκη [Assange] θα ήταν ένα πολύ, πολύ κακό προηγούμενο για τους αρχισυντάκτες. […] Από όσο γνωρίζω, κατέχει θέση αρχισυντάκτη με τη συνήθη έννοια, οπότε ο νόμος θα δυσκολευθεί να διακρίνει μεταξύ των New York Times και WikiLeaks. ”

Ακόμα κι αν οι δημοσιογράφοι που δημοσίευσαν τις διαρροές των WikiLeaks δεν κλήθηκαν ποτέ από ένα μεγάλο αμερικανικό δικαστήριο ενόρκων, ο εκφοβισμός του Τζούλιαν Ασάντζε και της Τσέλσι Μάνινγκ αρκεί. Η αληθινή δημοσιογραφία ενοχοποιείται από κακοποιούς, φανερά. Η αμφισβήτηση γίνεται ανοχή.

Στην Αυστραλία, η σημερινή κυβέρνηση, η οποία κάνει γλυκά μάτια στις ΗΠΑ, διώκει δυο καταγγέλοντες που αποκάλυψαν ότι τα ανδρείκελα της Καμπέρας παγίδευσαν τις συνεδριάσεις του υπουργικού συμβουλίου της καινούριας κυβέρνησης του Ανατολικού Τιμόρ, προκειμένου να αμφισβητήσουν αυτή τη μικρή, φτωχή χώρα το δίκαιο μερίδιο αυτής της μικρής χώρας ατους πόρους πετρελαίου και φυσικού αερίου στη Θάλασσα του Τιμόρ. Η δίκη θα διεξαχθεί μυστικά. Θυμηθείτε ότι ο Αυστραλός Πρωθυπουργός Σκοτ Μόρισον είναι δυστυχώς διάσημος για το ρόλο του στη δημιουργία στρατοπέδων για πρόσφυγες στα νησιά Νάουρου και Μάνου, όπου τα παιδιά αυτοακρωτηριάζονται και αυτοκτονούν. Το 2014, ο Mόρισον πρότεινε μαζικούς καταυλισμούς κράτησης για 30.000 ανθρώπους.

«Μέγιστη απειλή»!

Η αληθινή δημοσιογραφία είναι ο εχθρός αυτών των επαίσχυντων επιλογών. Πριν από μια δεκαετία, το βρετανικό Υπουργείο Άμυνας συνέταξε ένα μυστικό έγγραφο που περιέγραφε τις τρεις «κύριες απειλές» για τη δημόσια τάξη: τρομοκράτες, Ρώσοι κατάσκοποι και δημοσιογράφοι έρευνας. Η τελευταία περιγράφηκε ως “μεγάλη απειλή”.

Στη συνέχεια, το έγγραφο δόθηκε στα WikiLeaks, τα οποία το δημοσίευσαν. «Δεν είχαμε άλλη επιλογή», μου είπε ο Aσάντζε. “Είναι πολύ απλό: οι άνθρωποι έχουν το δικαίωμα να γνωρίζουν και το δικαίωμα να ανακρίνουν και να αμφισβητούν την εξουσία. Αυτή είναι η σωστή δημοκρατία. ”

Τι θα συμβεί αν ο Aσάντζε, η Mάνινγκ και άλλοι συνοδοιπόροι τους – αν υπάρχουν άλλοι – σιγήσουν και εξαφανιστεί “το δικαίωμα της γνώσης και της πρόκλησης και της αμφισβήτησης” ;

Στη δεκαετία του 1970, συνάντησα τη Λένι Ρίφενσταλ, μια στενή φίλη του Αδόλφου Χίτλερ, της οποίας οι ταινίες διευκόλυναν τη ναζιστική μαγεία στη Γερμανία.

Μου είπε ότι το μήνυμα των ταινιών της, η προπαγάνδα, δεν εξαρτιόταν από «εντολές εκ των άνω» αλλά από αυτό που αποκαλούσε «υποτακτική αδράνεια» του κοινού.

“Αυτή η υποτακτική αδράνεια περιελάμβανε και τη μορφωμένη και προοδευτική αστική τάξη;’’ τη ρώτησα.

“Φυσικά,” απάντησε, “και όλως ιδιαίτερα τη διανόηση … Όταν οι άνθρωποι δεν θέτουν πια σοβαρά ερωτήματα, είναι υποτακτικοί και εύκαμπτοι. Έτσι μπορεί να συμβεί το ο,τιδήποτε … ”

… και συνέβη. Τα υπόλοιπα, θα μπορούσε να προσθέσει, είναι ιστορία.

* O πολυβραβευμένος Aυστραλός δημοσιογράφος Τζων Πίλγκερ αναδείχτηκε δυο φορές Δημοσιογράφος της Χρονιάς στη Βρετανία. Κάλυψε πολεμικές συγκρούσεις στο Βιετ Ναμ, την Καμπότζη, τη Μπιάφρα κ.α. Κατηγόρησε ανοιχτά την κυβέρνηση Ομπάμα ότι δαπάνησε 5 δισ. δολάρια για να ανατρέψει τη νόμιμη κυβέρνηση στη Ουκρανία. Οδηγός του :«Το σπάσιμο του ψέμματος της σιωπής δεν είναι εσωτερική υπόθεση αλλά επείγουσα ευθύνη όλων όσων διαθέτουν ένα βήμα».

Πηγή: https://lesakerfrancophone.fr/arrestation-dassange-un-avertissement-de-lhistoire από το Consortium News

Μια ζώνη ασφαλείας μεταξύ Συρίας και Τουρκίας είναι μια καλή ιδέα – από την τουρκική πλευρά των συνόρων

Από

anixneuseis

April 17, 2019

Του Michael Rubin 2019-04-16 08:40:50

Λίγο πριν τα Χριστούγεννα, ο Πρόεδρος Τραμπ συνομίλησε με τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Ο Τούρκος ηγέτης υποσχέθηκε στον Τραμπ ότι οι δυνάμεις των ΗΠΑ δεν χρειάζονταν πλέον εντός της Συρίας καθώς η Τουρκία θα πολεμούσε το Ισλαμικό Κράτος. Ο Τραμπ πιθανόν δεν αντιλήφθηκε την ανειλικρίνεια του Ερντογάν: ο Ερντογάν ήταν συνένοχος στην ανάδυση και τη διατήρηση του Ισλαμικού Κράτους, όπως αποκάλυψε τόσο η αντικατασκοπία όσο και τα αποδεικτικά στοιχεία. “Οι στρατιώτες μας επιστρέφουν σπίτι” τουίταρε ο Τραμπ.

Η ξαφνική αλλαγή στην πολιτική των ΗΠΑ οδήγησε τόσο τον Υπουργό Αμύνης James Mattis, όσο και τον Ειδικό Απεσταλμένο Brett McGurk σε παραίτηση, αλλά τις εβδομάδες που ακολούθησαν, υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι της εθνικής ασφάλειας και της άμυνας έπεισαν τον Τραμπ να επιβραδύνει την αποχώρηση, αν όχι να αλλάξει στάση τελείως. Ο λόγος να διατηρηθούν δυνάμεις των ΗΠΑ στη Συρία είναι σαφής: Η διατήρηση μιας μικρής παρουσίας λειτουργεί αποτρεπτικά στο να καλύψουν άλλες ομάδες το κενό. Μια ολιγάριθμη στρατιωτική παρουσία των ΗΠΑ για παράδειγμα αποκόπτει τη λεγόμενη επίγεια γέφυρα μέσω της οποίας το Σώμα της Ισλαμικής Επαναστατικής Φρουράς του Ιράν στέλνει μαχητές και προμήθειες μέσω του Ιράν και του Λιβάνου. Μια μικρή παρουσία είναι επίσης σημαντική για την συγκέντρωση πληροφοριών. Ακόμη πιο σημαντικό είναι πως μια αμερικανική “νάρκη” εμποδίζει την εισβολή άλλων χώρων όπως η Τουρκία στην περιοχή.

Η Τουρκία φυσικά θέλει να αποχωρήσουν οι ΗΠΑ από τη Συρία ώστε να έχει την ελευθερία να στοχοποιήσει τους Κούρδους της Συρίας και την αυτοδιοικούμενη οντότητα που έχουν εγκαθιδρύσει εντός της Συρίας. Με απλά λόγια, το ιστορικό της επί δεκαετίες αντιμετώπισης της κουρδικής εξέγερσης στο εσωτερικό της Τουρκίας, σε συνδυασμό με τον ανεξέλεγκτο ρατσισμό της ηγεσίας της Τουρκίας, έχει αφήσει τις τουρκικές αρχές ανίκανες ή απρόθυμες να διακρίνουν μεταξύ της ειρηνικής έκφρασης της κουρδικής ταυτότητας και της τρομοκρατίας. Αυτός είναι ένας από τους λόγους που, αφού ο Ερντογάν διέταξε την εισβολή των τουρκικών δυνάμεων στην περιοχή Αφρίν της Συρίας (παρά το γεγονός ότι ποτέ δεν είχε εντοπίσει ούτε ένα τρομοκρατικό γεγονός να κατευθύνεται από εκεί), οι τουρκικές αρχές επέδραμαν σε σπίτια Κούρδων, κατέστρεψαν νεκροταφεία και γκρέμισαν αγάλματα, ενώ ταυτόχρονα πραγματοποίησαν εθνοκάθαρση εναντίον του πληθυσμού της περιοχής.

Οι ΗΠΑ όμως έχουν επενδύσει στην προστασία των Κούρδων. Οι πολιτοφυλακές των Κούρδων της Συρίας ήταν οι ομάδες με τη μεγαλύτερη επιτυχία στην αντιμετώπιση της Αλ Κάιντα και του Ισλαμικού Κράτους εντός της Συρίας. Ενώ η κυβέρνηση Ομπάμα κράτησε αρχικά σε απόσταση τους Κούρδους της Συρίας για να κερδίσει τη συνεργασία της Τουρκίας εναντίον του Ισλαμικού Κράτους, το διπλό παιχνίδι της Τουρκίας έπεισε εντέλει της αρχές των ΗΠΑ ότι δεν έχουν άλλη επιλογή από το συνεργαστούν άμεσα με τους Κούρδους της Συρίας. Αν οι ΗΠΑ εγκαταλείψουν τους Κούρδους στα χέρια της Τουρκίας αυτό θα ισοδυναμούσε με πρόσκληση για σφαγή των Κούρδων που δεν έχουν πουθενά αλλού να πάνε. Θα έστελνε επίσης σε όλους τους σημερινούς και μελλοντικούς εταίρους των ΗΠΑ το σήμα ότι οι ΗΠΑ δεν υποστηρίζουν τους συμμάχους τους.

Με την απόσυρση των ΗΠΑ από τη Συρία να έχει βγει προς το παρόν από το τραπέζι, και με τους Τούρκους να αναγνωρίζουν ότι δεν μπορούν να κινηθούν εναντίον των αμερικανικών συμφερόντων, οι διαπραγματεύσεις επικεντρώνονται τώρα στη δημιουργία μιας ζώνης ασφαλείας εντός της Συρίας για την συγκράτηση των κουρδικών δυνάμεων μακριά από τα τουρκικά σύνορα. Μια ζώνη ασφαλείας έναντι του τουρκικού στρατού και των κουρδικών δυνάμεων μπορεί να είναι καλή ιδέα, αλλά για να πετύχει στον διακηρυγμένο της σκοπό και να μην αποτελεί απλώς κάλυμμα για μια νέα τουρκική εθνοκάθαρση, θα πρέπει αυτή να είναι από την τουρκική πλευρά των συνόρων και όχι μέσα στη Συρία.

Τις δεκαετίες του 1980 και 1990, ο τουρκικός στρατός επέδραμε εναντίον χιλιάδων κουρδικών χωριών στην τουρκική πλευρά των συνόρων ως μέρος της αντιτρομοκρατικής στρατηγικής της Άγκυρας και με τον στόχο να δημιουργήσει ένα υγειονομικό κορδόνι που θα εμποδίζει την είσοδο ανταρτών και τρομοκρατών από τη Συρία και την αναζήτηση καταφυγίου στα κουρδικά χωριά. Η καταστροφή αυτών των πόλεων και χωριών ανάγκασε εκατομμύρια Κουρδους να μεταναστεύσουν στην Κωνσταντινούπολη, την Άγκυρα, τη Σμύρνη και άλλες μεγάλες τουρκικές πόλεις. Δεν σημειώθηκε όμως εντός της Συρίας αντίστοιχη καταστροφή κέντρων κουρδικού πληθυσμού, πολλά από τα οποία αγκαλιάζουν τα τουρκικά σύνορα.

Ουσιαστικά, η υποστήριξη της οποιασδήποτε ζώνης ασφαλείας στη Συρία θα έχει ως συνέπεια οι τουρκικές πόλεις και τα χωριά να πάθουν ότι έκανε ο τουρκικός στρατός στη δική του επικράτεια πριν από 25 χρόνια. Αν προσθέσουμε σ’ αυτά το γεγονός ότι η πίεση για τη δημιουργία ζώνης ασφαλείας τροφοδοτείται περισσότερο από τον ανορθολογισμό της Άγκυρας και την επιθυμία του Ερντογάν να στρέψει το ενδιαφέρον μακριά από τις δικές του οικονομικές αποτυχίες, καθίσταται σαφές ότι απλά δεν υπάρχει κανένας λόγος να πληρώσουν οι Κούρδοι αυτό το τίμημα.

Αν η Τουρκία θέλει μια ζώνη ασφαλείας, η θέση των ΗΠΑ πρέπει να είναι σαφής: ο τουρκικός στρατός θα πρέπει να αποχωρήσει από τη Συρία και να απομακρυνθεί ίσως 10 χιλιόμετρα από τα σύνορα της Συρίας για να τοποθετηθούν στην περιοχή διεθνείς παρατηρητές. Αν αυτό ακούγεται εξωφρενικό στο τουρκικό ακροατήριο, τότε θα πρέπει ίσως να σκεφτούν το πώς οι δικές τους απαιτήσεις φαίνονται σε όσους δεν βρίσκονται εγκλωβισμένοι εντός της μηντιακής φούσκας της Τουρκίας.

—

Ο Michael Rubin είναι ακαδημαϊκό στέλεχος του American Enterprise Institute, πρώην αξιωματούχος του Πενταγώνου, με κύρια ερευνητικά ενδιαφέροντα τη Μέση Ανατολή, την Τουρκία, το Ιράν και τη διπλωματία.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στα αγγλικά στις 11 Απριλίου 2019 και παρουσιάζεται στα ελληνικά με την άδεια του American Enterprise Institute (ΑΕΙ) και τη συνεργασία του ΚΕΦΙΜ “Μάρκος Δραγούμης”.

liberal.gr

Οι Αμερικανοί Πιέζουν τους Κούρδους της Συρίας να Αποδεχθούν την Παρουσία Τουρκικών Στρατευμάτων

Από

anixneuseis

April 17, 2019

Της Amberin Zaman στο AL MONITOR.

Οι ΗΠΑ ζητούν σειρά συμβιβασμών από τους Κούρδους συμμάχους τους στη Συρία, οι οποίοι όμως αντιδρούν. –

Σύμφωνα με καλά πληροφορημένες πηγές οι ΗΠΑ πιέζουν τους Κούρδους συμμάχους τους στη Συρία να χαλαρώσουν τις αντιδράσεις τους και να επιτρέψουν σε τουρκικές δυνάμεις να αναπτυχθούν στη δική τους πλευρά των τουρκο-συριακών συνόρων. Οι τουρκικές δυνάμεις θα είναι μέρος της προτεινόμενης ζώνης ασφαλείας στη ΒΑ Συρία.

Σύμφωνα με υψηλόβαθμο στέλεχος του SDF, Αμερικανοί αξιωματούχοι πιέζουν να επιτραπεί σε «περιορισμένο αριθμό» τουρκικών δυνάμεων να αναπτυχθεί στη συριακή πλευρά των συνόρων, κατά μήκος μίας λωρίδας γης που εκτείνεται ανατολικά από τον Ευφράτη μέχρι τα σύνορα με το Ιράκ. Ο ίδιος είπε στο Al-Monitor: «Το θέμα έχει ήδη τεθεί σε εμάς και θεωρούμε την παρουσία τουρκικών στρατευμάτων στο έδαφος μας εξαιρετικά προβληματική και έχουμε καταστήσει τη θέση μας καθαρή».

Η ίδια πηγή είπε ότι ο ειδικός απεσταλμένος του Ντόναλντ Τραμπ στη Συρία, Τζιμ Τζέφρεϋ, αναμένονταν να ταξιδέψει στη ΒΑ Συρία τις επόμενες μέρες, όπου πιθανότατα θα επαναλάμβανε την απαίτηση να επιτραπεί η είσοδος τουρκικών στρατευμάτων στη ΒΑ Συρία.

Ο διοικητής του SDF, Μαζλούμ Κομπάνι, είναι γνωστό ότι είναι φανατικά αντίθετος σε οποιαδήποτε είσοδο τουρκικών δυνάμεων. Αλλά, ο Κομπάνι είναι και υπέρμαχος της διατήρησης της συνεργασίας με τις ΗΠΑ, πράγμα που τον δεσμεύει. Ένας άλλος αξιωματούχος του SDF είπε στο Al-Monitor ότι η αμερικανική απαίτηση δεν θα γίνει ποτέ δεκτή.

Αμερικανοί αξιωματούχοι δεν ανταποκρίθηκαν στο αίτημα του Al-Monitor για σχολιασμό των παραπάνω.

Ο Τζέφρεϋ είπε, στο ετήσιο συνέδριο των τουρκο-αμερικανικών επιχειρηματικών λόμπυ στην Ουάσινγκτον, ότι η Τουρκία και οι ΗΠΑ έχουν δρόμο ακόμη για να συμφωνήσουν στο περίγραμμα της συμφωνίας για τη ζώνη ασφαλείας, αν και συνεχίζουν να εργάζονται πάνω σ΄ αυτή. Από σχόλια του Τζέφρεϋ που μεταφράστηκαν στα τουρκικά και μεταδόθηκαν από το τουρκικό κανάλιNTV γίνεται ξεκάθαρο ότι οι ΗΠΑ κατανοούν τις ανησυχίες ασφαλείας της Τουρκίας και ότι οι δύο πλευρές εργάζονται σε ένα σχέδιο που θα αποκλείσει το YPG. Κάποιοι, οι οποίοι προσδιορίζονται ασαφώς ως «ντόπιοι», υποτίθεται ότι θα αντικαταστήσουν το YPG. «Άραβες στις περιοχές με αραβική πλειοψηφία και Κούρδοι στις άλλες», είπε αξιωματούχος του SDF, επιβεβαιώνοντας τη γνώση του σχεδίου.

Το YPG είναι η κινητήριος δύναμη του SDF, αλλά συνδέεται με το ΡΚΚ. Το ΡΚΚ έχει πολεμήσει για την κουρδική ανεξαρτησία στην αρχή, και για την κουρδική αυτονομία μετά, από το 1984. Η Τουρκία θεωρεί και τις δύο οργανώσεις τρομοκρατικές και υπαρξιακή απειλή για την τουρκική εθνική ασφάλεια. Η Τουρκία πνέει τα μένεα για τη συνεχιζόμενη συνεργασία των ΗΠΑ με τοYPG. Σχεδόν δεν περνάει μέρα χωρίς κάποιο, ελεγχόμενο από την τουρκική κυβέρνηση, ΜΜΕ να μη δημοσιοποιήσει κάποια «απόδειξη» την αμερικανικής προδοσίας.

Οι Αμερικανοί αξιωματούχοι κατ΄ ιδίαν αναγνωρίζουν ότι υπάρχει μικρή διαφορά ανάμεσα στο YPG και στο ΡΚΚ. Τείνουν όμως να υποστηρίζουν την ευφάνταστη άποψη ότι το YPG μπορεί να διαχωριστεί από το ΡΚΚ και τους διοικητές του στο ιρακινό Κουρδιστάν. Σύμφωνα με αναφορές, η Ουάσινγκτον, τώρα, λέει στους Κούρδους της Συρίας να «αφήσουν το YPG», ενώ ψιθυρίζει ασαφείς υποσχέσεις ότι θα φέρει την Τουρκία στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με τον φυλακισμένο ηγέτη του ΡΚΚ Αμπντουλλάχ Οτσαλάν.

Πιο πιθανό είναι οι ΗΠΑ να φύγουν. Ο Richard Outzen, υψηλόβαθμος σύμβουλος του αμερικανικού υπουργείου εξωτερικών για θέματα Συρίας, είπε σε ένα πάνελ οργανωμένο από το Ίδρυμα SETA, ένα τουρκικό φιλοκυβερνητικό think-tank στην Ουάσινγκτον, ότι: «Οι ΗΠΑ θα αποσύρουν τα στρατεύματα τους από τη Συρία, αλλά υπάρχουν κάποια έργα σταθεροποίησης που θα πρέπει να γίνουν πρώτα. Η αποχώρηση των στρατευμάτων δεν σημαίνει και αποχώρηση της πολιτικής».

Ο Outzen επίσης είπε: «Έχει υπάρξει όλο και πιο δύσκολο να έχουμε μία συνεκτική πολιτική για τη Συρία στις διμερείς μας σχέσεις».

Τα λόγια του θα μπορούσαν να ερμηνευτούν ως καρφί για άλλους Αμερικανούς αξιωματούχους, και ειδικότερα αυτούς στην Κεντρική Διοίκηση, που θέλουν να διατηρήσουν τη συμμαχία με το SDF και έχουν αντιδράσει από τον Δεκέμβριο, οπότε ο Τραμπ ανακοίνωσε την αποχώρηση των αμερικανικών στρατευμάτων από τη Συρία εντός τριάντα ημερών.

Η αποχώρηση έχει αναβληθεί, αλλά δεν έχει ανακληθεί.

Σύμφωνα με πηγές, με εσωτερική γνώση των διαβουλεύσεων μεταξύ Άγκυρας, Ουάσινγκτον και SDF, η αμερικανική πίεση στους Κούρδους της Συρίας ταιριάζει στο ευρύτερο σχέδιο της Ουάσινγκτον, που απαιτεί παραχωρήσεις από το SDF, εκ μέρους της Άγκυρας, χωρίς η Άγκυρα να δίνει κάτι στους Κούρδους σε αντάλλαγμα. Ο Κομπάνι είπε πρόσφατα στο Al-Monitor ότι η Τουρκία δεν ικανοποιείται ποτέ και συνεχίζει να ζητάει περισσότερα.

Η κατάσταση στην, κατά πλειοψηφία αραβική, Μάνμπιτζ είναι μία χαρακτηριστική περίπτωση.

Η Τουρκία διακήρυττε ότι θα εισβάλει στη Μάνμπιτζ, εάν από το στρατιωτικό και το νομοθετικό συμβούλιο της πόλης δεν απομακρύνονταν όλα τα άτομα που η Άγκυρα θεωρούσε ότι συνδέονταν με το YPG. Τον Ιανουάριο τα συμβούλια της Μάνμπιτζ ανασυστάθηκαν με νέα μέλη σύμφωνα με τις απαιτήσεις της Τουρκίας. Και όμως, ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν συνεχίζει να απειλεί ότι θα εισβάλει στη Μάνμπιτζ και θα εξαφανίσει το YPG από τα σύνορα.

Ο Ερντογάν επανέλαβε αυτές τις απειλές και τη νύχτα των δημοτικών εκλογών, στις 31 Μαρτίου, διαλύοντας κάθε ελπίδα ότι όλα αυτά ήταν προεκλογική ρητορική, για να κερδηθούν εθνικιστικές ψήφοι.

«Ο στόχος μας τώρα είναι να εξαφανίσουμε τις τρομοκρατικές δομές στη Μάνμπιτζ και ανατολικά του Ευφράτη», είπε ο Ερντογάν, «και να κάνουμε τη Συρία ασφαλή, ώστε οι Σύριοι που έχουν βρει καταφύγιο στη χώρα μας να γυρίσουν στα σπίτια τους». Ο Τούρκος υπουργός άμυνας Χουλουσί Ακάρ πρόσφατα εγκαινίασε ένα προκεχωρημένο διακλαδικό κέντρο επιχειρήσεων στα σύνορα, απ΄ όπου, υποτίθεται. θα συντονιστεί η επιχείρηση στη Μάνμπιτζ.

Ο Τζέφρεϋ και η ομάδα του έχουν χρησιμοποιήσει τις απειλές του Ερντογάν για να ζητήσουν περισσότερα από το SDF και να πιέσουν για την υιοθέτηση του μοντέλου της Μάνμπιτζ ανατολικά του Ευφράτη. «Λένε στο SDF ότι δεν μπορούν να κρατήσουν τους Τούρκους απ΄ έξω, γι΄ αυτό πρέπει να τους αφήσουμε να μπουν ειρηνικά», είπε μία πηγή, οικεία με τον τρόπο σκέψης της αμερικανικής κυβέρνησης. Οι Κούρδοι δεν πρόκειται να κερδίσουν τίποτα πέρα από διαβεβαιώσεις ότι κάθε παραχώρηση τους αποτρέπει και μία τουρκική επίθεση. Είναι ένα βαρέλι χωρίς πάτο, είπε η ίδια πηγή.

Αυτή η πολιτική κατευνασμού φαίνεται να έρχεται σε ευθεία αντίθεση με τις απειλές της Ουάσιγκτον ότι θα επιβάλει κυρώσεις στην Τουρκία για την απόκτηση των ρωσικών S-400 και για τη συνεχιζόμενη φυλάκιση Αμερικανών υπηκόων και Τούρκων που εργάζονται σε αμερικανικές διπλωματικές αποστολές, με ψευδείς κατηγορίες για ανάμιξη σε τρομοκρατικές πράξεις.

Την ίδια στιγμή η Ουάσινγκτον πιέζει τους Κούρδους να μη διαπραγματευτούν με τον Άσαντ, και αντιθέτως να συνταχθούν με την Τουρκία εναντίον του, έτσι ώστε να εξασκηθεί η μέγιστη πίεση σ΄ αυτόν, με την ελπίδα να πέσει. Αυτό θα εκπλήρωνε τον άλλο στόχο της αμερικανικής κυβέρνησης που είναι η μείωση της επιρροής του Ιράν. Θα μπορούσε ακόμη να απομακρύνει την Τουρκία από την αγκαλιά της Ρωσίας, ή έτσι τουλάχιστον διατείνεται αυτό το σκεπτικό.

Οι επικριτές υποστηρίζουν ότι το παραπάνω σκεπτικό δεν προβλέπει πως θα αντιδράσει η Ρωσία, η οποία έχει ξεκαθαρίσει ότι δεν θα καλωσορίσει περαιτέρω τουρκικό εποικισμό στη Συρία, ειδικά του είδους που λαμβάνει χώρα στην Αφρίν, όπου η Τουρκία ανέτρεψε τις κουρδικές δυνάμεις με τη ρωσική άδεια.

Στο μεταξύ η Μάνμπιτζ γίνεται όλο και πιο ασταθής. Το Ισλαμικό Κράτος (ΙΚ) ανέλαβε την ευθύνη μίας επίθεσης στις 26 Μαρτίου που σκότωσε εφτά σκοπούς του στρατιωτικού συμβουλίου της πόλης. Δίδυμες εκρήξεις χτύπησαν τη Μάνμπιτζ στις 11 Απριλίου, τραυματίζοντας πολλούς πολίτες. Ένας βομβιστής αυτοκτονίας σκότωσε τέσσερις Αμερικανούς και δέκα ντόπιους τον Ιανουάριο. Ήταν η φονικότερη μέρα για τους Αμερικανούς στη Συρία. Το ΙΚ ανέλαβε την ευθύνη και γι΄ αυτήν την επίθεση.

Ο Fabrice Balanche, επίκουρος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο 2 της Λυών, ειδικός σε θέματα Συρίας, είπε στο Al-Monitor: «Η επίθεση στη Μάνμπιτζ ήταν ένα μήνυμα του τι θα επακολουθήσει αν οι Αμερικανοί μείνουν. Η Ρωσία, το Ιράν, κανένας δεν θα τους αφήσει ήσυχους. Και η τουρκική υπηρεσία πληροφοριών μπορεί απλά να επιλέξει να κοιτάει αλλού».

https://con-ops.blogspot.com/2019/04/oi-amerikanoi-piezoun-tous-kourdous-na-apodexuoun-thn-parousia-tourkikvn-strateymaton.html

Οι ισχυροί γυρίζουν την πλάτη στην παγκοσμιοποίηση

Από

anixneuseis

April 17, 2019

16.04.2019 : 13:44 SWAHA PATTANAIK / REUTERS BREAKINGVIEWS

Στον άνετο κόσμο όσων υπουργών Οικονομικών και κεντρικών τραπεζιτών παρακολούθησαν τη σύνοδο του ΔΝΤ έχει παρεμβληθεί ενοχλητικά ένας τρόπος σκέψης μηδενικού αθροίσματος: η πεποίθηση ότι για κάθε κερδισμένο πρέπει να υπάρχει κάποιος χαμένος. Ο πρόεδρος Τραμπ προκαλεί ρήξη με την αντίληψη που επικράτησε επί δεκαετίες όταν οι περισσότεροι ηγέτες του ανεπτυγμένου κόσμου θεωρούσαν ότι η παγκοσμιοποίηση ωφελεί σχεδόν τους πάντες. Στη σύνοδο του ΔΝΤ έγιναν επανειλημμένως αναφορές στις απειλές του Τραμπ για δασμούς στα προϊόντα της Κίνας και της Ε.Ε. ως ο πλέον επιβαρυντικός παράγοντας που μπορεί να υπονομεύσει την παγκόσμια ανάπτυξη. Η κυβέρνηση Τραμπ δεν είναι, όμως, η μοναδική που θέτει τα εθνικά της συμφέροντα σε προτεραιότητα. Η Γερμανία επιθυμεί μια συγχώνευση της Deutsche Bank με την Commerzbank, ενώ μαζί με τη Γαλλία είχαν ασκήσει πιέσεις για να συγχωνευθούν οι σιδηροδρομικοί τομείς της Siemens και της Alstom.

Η Κίνα φιλοδοξεί να ανταγωνίζεται η υψηλή της τεχνολογία τις ΗΠΑ ή τη Γερμανία το 2025. Στηρίζει με όλα τα μέσα όσες εγχώριες εταιρείες είναι σε θέση να επιτύχουν αυτόν τον στόχο. Εξωθεί, όμως, έτσι κι άλλες χώρες να αντιδράσουν αναλόγως για να προστατεύσουν τις επιχειρήσεις τους και τις θέσεις εργασίας. Το αποτέλεσμα είναι να θέτουν οι χώρες εμπόδια αντί να τα καταργούν. Το παγκόσμιο εμπόριο και η οικονομική συνεργασία έχουν συνεισφέρει στη μείωση της φτώχειας στις λιγότερο ανεπτυγμένες χώρες του κόσμου και στη μείωση της ανισότητας. Ακόμη και το ΔΝΤ, όμως, που είναι ένθερμος οπαδός της παγκοσμιοποίησης, παραδέχεται πως κάποιοι έχασαν και κυρίως η μεσαία τάξη στις ανεπτυγμένες οικονομίες.

Κι ενώ πολλοί κατηγορούν την τακτική που τηρεί σήμερα η αμερικανική κυβέρνηση, πολλές χώρες θέλουν να αλλάξει η Κίνα την πολιτική της στις επιδοτήσεις ή στα πνευματικά δικαιώματα. Στη σύνοδο του ΔΝΤ πολλοί τάχθηκαν υπέρ της παγκόσμιας οικονομικής συνεργασίας.Υπήρξε, όμως, διχογνωμία. Οι διαφωνίες είχαν λιγότερη σημασία όταν η ανάπτυξη ήταν ισχυρότερη, οι οικονομίες είχαν μεγαλύτερες δυνατότητες να αντιμετωπίσουν τα οικονομικά πλήγματα και οι κυβερνήσεις ήταν πρόθυμες να συνεργαστούν. Στη σύνοδο του ΔΝΤ ορισμένοι κεντρικοί τραπεζίτες, όπως ο Ιάπωνας Χαρουχίκο Κουρόντα, υποστήριξαν ότι έχουν μείνει χωρίς άλλα όπλα για να στηρίξουν τις οικονομίες τους. Αν υπάρξει νέα ύφεση, θα αναγκαστούν να καταφύγουν σε λιγότερο συμβατικά μέσα όπως τις αγορές τίτλων. Οι πολιτικές αυτές όταν εφαρμόζονται από τις πλουσιότερες χώρες έχουν παρενέργειες στον υπόλοιπο κόσμο. Ηταν ευκολότερο να αγνοηθούν οι παρενέργειες όταν οι αναδυόμενες οικονομίες αντιπροσώπευαν μικρότερο ποσοστό του παγκόσμιου ΑΕΠ.

Οπως, όμως, υπογράμμισε ο επικεφαλής της Τράπεζας της Αγγλίας, σήμερα οι προηγμένες οικονομίες αντιπροσωπεύουν μόνον το 60% του παγκόσμιου ΑΕΠ. Αυτό σημαίνει πως μπορεί να υπάρξουν περισσότερες αντιδράσεις αν πληγεί η αμερικανική οικονομία από τις παρενέργειες της πολιτικής άλλων χωρών. Εν ολίγοις, οι χώρες πρέπει να προσέχουν περισσότερο τις πολιτικές που εφαρμόζουν και να συνεργάζονται περισσότερο.

“Καθημερινή”

1...2,6752,6762,677...3,033 Σελίδα 2,676 από 3,033

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Beyond Incirlik

The Turkish air base has become a point of contention in negotiations between Washington and Ankara.

Η γλυκιά νίκη του Netanyahu

Εμβάθυνση στις ευρώ-κινεζικές σχέσεις – Ο ρόλος της Ελλάδας

Όταν ο Αλέξης κάνει πλάτες στον Ζόραν

Του Νίκου Μελέτη Πέμπτη 18 Απριλίου 2019, 00:02 liberal.gr

ΔΙΑΛΥΟΥΝ ΤΑ ΠΑΝΤΑ.

Η Τουρκία, στο ρόλο της πολύφερνης νύφης

Του Δημήτρη Τσαϊλά. Πέμπτη 18 Απριλίου 2019, 00:02 liberal.gr

Τώρα αρχίζει το …«πάρτι»: Η χοντρή κυρία δεν τραγούδησε ακόμη για τους S-400 της Τουρκίας!

«Ευτυχώς που το ευρώ αποδείχθηκε φετίχ για τους έλληνες : η περίπτωση του peso Αργεντινής»

ΥΠΟΘΕΣΗ ΑΣΑΝΤΖΕ: Καμπή στην Ιστορία

Μια ζώνη ασφαλείας μεταξύ Συρίας και Τουρκίας είναι μια καλή ιδέα – από την τουρκική πλευρά των συνόρων

Του Michael Rubin 2019-04-16 08:40:50

Οι Αμερικανοί Πιέζουν τους Κούρδους της Συρίας να Αποδεχθούν την Παρουσία Τουρκικών Στρατευμάτων

Οι ισχυροί γυρίζουν την πλάτη στην παγκοσμιοποίηση