Αρχική Blog Σελίδα 2627

Τι κρύβει η προειδοποίηση της Αμερικής στην Τουρκία για την Κύπρο; Απαιτούνται και έργα…

Από
anixneuseis
-
0

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ κατεβαίνει τις σκάλες του Air Force One στο αεροδρόμιο Morristown του Νιου Τζέρσεϊ. Official White House Photo by Joyce N. Boghosian

AUGUST 21, 2019

Χωρίς αμφιβολία ήταν έκπληξη για όσους από εμάς παρακολουθούμε όλα αυτά τα χρόνια την φιλοτουρκική στάση της Ουάσιγκτον, η προχθεσινή ανακοίνωση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ -ως απάντηση σε ερώτηση της ιστοσελίδας μας Hellas Journal και του καναλιού OPEN- για την εισβολή της Τουρκίας στα χωρικά ύδατα της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Η κυβέρνηση του Ντόναλντ Τραμπ, που κατά τα άλλα παραμένει όμηρος του Ταγίπ Ερντογάν λόγω της περίεργης και ανεξήγητης στάσης του Αμερικανού προέδρου, απαίτησε από την Τουρκία να τερματίσει άμεσα τις παράνομες δραστηριότητές της και να απομακρύνει το γεωτρύπανο Yavuz από τα χωρικά ύδατα της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Η γλώσσα που χρησιμοποιήθηκε ήταν πολύ διαφορετική από τις προηγούμενες φορές και προκάλεσε μεγάλη εντύπωση ο τόνος της ανακοίνωσης, καθώς χρέωσε την κατοχική δύναμη Τουρκία για την ένταση που έχει προκληθεί στην ανατολική Μεσόγειο και με παράνομες ενέργειες. Και η αλήθεια είναι ότι καμία άλλη χώρα στην περιοχή δεν δημιουργεί «πολεμικό πυρετό».

Αντίθετα επιδεικνύουν μία καλή συμπεριφορά και ο βαθμός συνεργασίας είναι στον ύψιστο βαθμό. Ακόμα και μεταξύ του Ισραήλ και της Αιγύπτου, που έχουν σοβαρές διαφορές που πηγάζουν από το Παλαιστινιακό.

Είναι το προκλητικό βήμα της Τουρκίας, μέσω του Yavuz, που «δημιουργεί εντάσεις στην περιοχή», αναφέρει χαρακτηριστικά το Στέιτ Ντιπάρτμεντ που προχώρησε πολλά βήματα μπροστά τονίζοντας ότι «μόνο η Κυπριακή Δημοκρατία, ενεργώντας μέσω της κυβέρνησής της, μπορεί να συναινέσει σε δραστηριότητες όπως η γεώτρηση εντός των χωρικών της υδάτων».

Το θέμα, βέβαια, και το βασικό ερώτημα παραμένει: Γιατί η Τουρκία συνεχίζει να προκαλεί και να απειλεί μία χώρα κράτος-μέλος των Ηνωμένων Εθνών και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Σε ότι αφορά τον ΟΗΕ παίζει εσχάτως -περισσότερο από κάθε άλλη φορά- ένα βρώμικο ρόλο. Ενώ σε κάθε ευκαιρία κατηγορεί το Ισραήλ για τη δική του κατοχή της Παλαιστίνης, στο θέμα της Κύπρου θεωρεί θύτες τους Ελληνοκύπριους και θύματα -αν είναι δυνατόν- τους Τούρκους. Πρόκειται για εξωφρενική τακτική και πρακτική και ευθύνονται πάνω απ’ όλα οι Κύπριοι πολιτικοί που δέχθηκαν (και έκαναν) σοβαρότατες υποχωρήσεις.

Πηγή: Τι κρύβει η προειδοποίηση της Αμερικής στην Τουρκία για την Κύπρο; Απαιτούνται και έργα… https://hellasjournal.com/2019/08/ti-kryvei-i-proeidopoiisi-tis-amerikis-stin-toyrkia-gia-tin-kypro-apaitoyntai-kai-erga/

Αυτή η φασιστική εξουσία θα προστατεύσει τα δικαιώματά μας στην Κύπρο;

Από
anixneuseis
-
6

ΣΕΝΕΡ ΛΕΒΕΝΤ, 20/08/2019 (τελευταία ενημέρωση 14:54)

«Μπήκα στην αυτοψία διακοσίων προσώπων που κάηκαν, έγιναν στάχτη. Οι στάχτες τους πετούσαν στον αέρα, δεν μπόρεσα να ξεχάσω για χρόνια εκείνο τον φόβο. Μήνες δεν μπόρεσα να μαγειρέψω στο σπίτι μου». Εκείνη μιλούσε, εγώ άκουγα. Ήταν νεαρή δικηγόρος. Υπερασπίστρια των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Πόσο ήρεμα περιέγραφε. Όσο την άκουγα, ένιωθα το αίμα να χτυπά στις φλέβες μου. «Έσυραν στην πλατεία του χωριού έναν άνδρα που σκότωσαν, τον γύμνωσαν εντελώς και τον έδεσαν σε ένα τεθωρακισμένο». Τα γνώριζα αυτά, αλλά ήταν διαφορετικό να τα ακούς από έναν αυτόπτη μάρτυρα που ήρθε από εκεί. Αυτά είναι τα κόλπα της φασιστικής εξουσίας στην Τουρκία. Της εξουσίας που περικύκλωσε την πατρίδα μας με πλατφόρμες γεώτρησης και πολεμικά πλοία λέγοντας ότι προστατεύει τα δικαιώματά μας. Χθες απομάκρυνε από τα καθήκοντά του με ετσιθελικό τρόπο τρεις Κούρδους εκλεγμένους δημάρχους και διόρισε στη θέση τους επιτηρητή. Ντιγιάρμπακιρ. Μάρντιν. Βαν. Έβαλε χέρι σε όλους. Έστειλε τεθωρακισμένα ενάντια στον λαό που αντέδρασε σε αυτό το ρεζιλίκι και του επιτέθηκε. Πέστε μου. Αυτή η φασιστική εξουσία είναι που προστατεύει τα δικαιώματά μας στην Κύπρο; Μήπως σκέφτεται κανέναν άλλο εκτός από τον εαυτό της η φασιστική εξουσία; Τη νοιάζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα; Τι άλλο εκτός από βία και βαναυσότητα ξέρει μια τέτοια εξουσία. Αλλά μόλις μας επισκεφτούν εμάς εδώ τους υποδεχόμαστε σαν βασιλιάδες. Πηγαίνουν στο Βαρώσι όπου δεν μπορεί να πάει κανείς. Κοιτάνε από την ξηρά και από τον αέρα το νέο λάφυρο που νιώθουν ικανοί να πάρουν. Λογαριάζουν πώς θα το μοιράσουν. Χρυσάφι είναι το έδαφος του Βαρωσιού. Τους ανοίγει η όρεξη. Οι βασιλιάδες πηγαίνουν μπροστά σε αυτές τις υποθέσεις. Πρώτα παίρνουν αυτά που είναι να πάρουν και αφήνουν στους υπόλοιπους ό,τι περισσέψει. Ακριβώς όπως συνέβη το 1974. Οι στρατιωτικοί διοικητές φόρτωσαν στα καράβια και πήραν ό,τι ήταν να πάρουν. Έμειναν στους άλλους πλιατσικολόγους οι βρύσες των άδειων δωματίων, τα παράθυρα, οι καρέκλες και τα ντουλάπια. Εκείνοι που κάνουν απογραφή τώρα, ας πάνε πρώτα να κοιτάξουν στα σπίτια των κλεφτών του πλιάτσικου.

Το πρόβλημά μας δεν είναι βεβαίως μόνο το γεγονός ότι αυτή η εξουσία είναι φασιστική. Αυτό απλώς κάνει πολύ πιο σοβαρή την κατάσταση και αυξάνει πιο πολύ τον κίνδυνο από πάνω μας. Σε τελική ανάλυση βρισκόμαστε αντιμέτωποι με έναν κατακτητή. Και ο φασίστας είναι κατακτητής, και ο δημοκράτης είναι κατακτητής, και ο φιλελεύθερος είναι κατακτητής. Ακόμα και πολλοί σοσιαλιστές είναι κατακτητές. Στην εισβολή και την κατοχή στην Κύπρο, όλοι βράζουν στο ίδιο καζάνι. Όλοι βαδίζουν τον ίδιο δρόμο. Κανείς να μην νομίζει ότι αντιτασσόμαστε στην κατοχή και την εισβολή επειδή σήμερα υπάρχει ένα φασιστικό καθεστώς στην Τουρκία. Όπως αντιτασσόμασταν στην κατοχή πριν την έλευση του Ταγίπ Ερντογάν, το ίδιο κάνουμε και τώρα. Η ισλαμική κυβέρνηση απλώς αύξησε τη δόση της αντίθεσής μας. Κατά τη δική της περίοδο πραγματοποιήθηκε το δεύτερο μεγάλο πλιάτσικο. Γέμισε παντού με τζαμιά. Άνοιξαν σχολεία για ιμάμηδες. Ο πληθυσμός που μεταφέρθηκε αυξήθηκε μερικές φορές. Το βόρειο μισό του νησιού έγινε μια μικρή Τουρκία.

Ποιον δρόμο μπορούμε να βαδίσουμε άλλωστε μαζί με μιαν ισλαμοφασιστική κυβέρνηση; Ήρθε και εγκαταστάθηκε στις θάλασσές μας και θα προστατεύσει τα συμφέροντά μας, λέει! Ποιος καταπάτησε τα δικαιώματά μας; Μήπως αυτά τα δικαιώματα δεν είναι μόνιμα στον συνεταιρισμό στην Κυπριακή Δημοκρατία; Μήπως αρνείται κανείς αυτά τα δικαιώματα; Μήπως δεν λένε «θα βάλουμε σε μιαν άκρη το μερίδιό σας»; Και μήπως δεν είπαν ότι είναι έτοιμοι να μας δώσουν κάθε είδους εγγύηση; Τότε; Τι συμβαίνει στην Τουρκία; Τι άλλο είναι αυτό εκτός από σφετερισμός και όχι προστασία των δικαιωμάτων μας; Αλλά ιδού, κανείς ανάμεσά μας δεν ανοίγει το στόμα του να το πει αυτό. Ακριβώς όπως το έργο του Γιασάρ Έρσοϊ που απαγορεύθηκε στο θέατρό μας. Πολλές οι αντιδράσεις στον νόμο, αλλά κανείς δεν αναμειγνύει τον φασισμό του Ερντογάν σε αυτό. Πάλι ασχολούνται με τις μαριονέτες. Κατηγορείται ο διευθυντής που έθεσε την απαγόρευση. Κανείς δεν κοιτάει τα αφεντικά! Όσοι κάνουν τους ήρωες κατά της λογοκρισίας και της απαγόρευσης, σίγουρα ακόμα δεν αντιλαμβάνονται ότι είμαστε υπό εισβολή και κατοχή. Σε μια χώρα υπό κατοχή δεν παίζεται ένα έργο που δεν αρέσει στον κατακτητή. Οι δούλοι του κατακτητή έχουν αποστηθίσει τους ρόλους τους. Πλέον δεν χρειάζεται να τους πει κανείς «κάνε αυτό, μην το κάνεις αυτό». Ξέρουν πολύ καλά τι αρέσει και τι δεν αρέσει στον κατακτητή. Το ρολόι τους είναι πάντα ρυθμισμένο σύμφωνα με τον κατακτητή.
Είναι φανερό ότι προχωρεί τις ενέργειές της η φασιστική κυβέρνηση που απομάκρυνε από τα καθήκοντά τους τους τρεις εκλεγμένους δημάρχους στην Τουρκία. Τι έχει σειρά; Η Κωνσταντινούπολη και η Άγκυρα; Μην ανησυχείτε, θα το κάνουν και αυτό. Η Τουρκία βρίσκεται στο έλεος του δικτάτορα. Δαγκώνει συνεχώς! Εμείς; Μήπως δεν είμαστε και εμείς στο έλεός του; Κάνει ένα σήμα. Αν θέλουν μας πετροβολούν, αν θέλουν μας καίνε. Ενόσω εμείς στεκόμαστε έτσι. «Το μαστίγιο είναι στην πλάτη μας… Και το φιρμάνι είναι του σουλτάνου και τα βουνά…»

https://politis.com.cy/apopseis/ayti-i-fasistiki-exoysia-tha-prostateysei-ta-dikaiomata-mas-stin-kypro/

1989-1992: A Global Pivot

Από
anixneuseis
-
0
geopoliticalfutures.com

It was a time that changed everything.

By

George Friedman

 –

Thirty years ago this month, the world began a massive pivot from one era to the next. It started in August 1989, when Hungarians, Austrians and East Germans gathered for a pan-European picnic in the Hungarian border town of Sopron. Hundreds of East Germans took the opportunity to flee to the West, and the once-feared Hungarian border guards did nothing to stop them. On Monday, European dignitaries – including German Chancellor Angela Merkel and Hungarian Prime Minister Viktor Orban, two rivals competing for the soul of Europe – marked the occasion at a ceremony in Sopron. European history was defined there some three decades ago, but since then, the Continent has been trying to come to a common understanding of that definition.

Hope and Illusion

The events in Sopron were the beginning of the end of Soviet hegemony in Eastern Europe. In 1945, the Soviets had reached as far west as any Russian power ever had before. But by the late 1980s, the Soviets had been unraveling for some time, in part because the decline in oil prices and the rise in defense expenditures weakened them in such a way that their already inefficient system could not cope. Mikhail Gorbachev tried to buy time and gestured that he was not an enemy of the West by withdrawing to the Soviet borders. But it’s hard to stop a retreat once it has started, and by January 1992, the Soviet Union itself had collapsed. The empire that the czars had created fragmented into its component parts, and the borders of Russia retreated even farther east.

(click to enlarge)

Russia was no longer what it once was. Neither was Europe. The division in which the Continent had been frozen throughout the Cold War no longer existed. There was a sense of joy with the signing of the Maastricht Treaty, which created the European Union – a bloc that would move eastward into territory once dominated by the Soviets. It was a time of great hope and illusion. The EU’s anthem was based off “Ode to Joy” from Beethoven’s Ninth Symphony. With the Cold War over, the perpetual peace that Immanuel Kant had prophesied seemed at hand.

The pivot was also felt outside of Europe. 1989 was the year of the Tiananmen Square protests. Chinese protesters demonstrated for liberal democracy, carrying with them their own version of the Statue of Liberty. They believed that establishing a market economy could lead to democracy. The Central Committee believed otherwise, and the protests in Beijing did not go the way of the demonstrations in Sopron. Tanks appeared to stop the demonstrations. An unidentified man tried to block a row of tanks but failed. His fate is still unknown. And so, in 1989, China decided what kind of country it would be. It was a country ruled by the Communist Party, which permitted some limited private economic activity but never gave any power away that it could not take back.

According to economic and political philosophy theories, China’s approach should not have worked. But it did. China replaced Japan as the economy that many believed would overtake the United States. Japan, having recovered from World War II by exporting cheap goods to the U.S. and other countries, was an economic miracle. But the United States confronted Japan over its habit of blocking imports from the U.S. while flooding American markets with its own products. Threats were made by both sides, but they were not necessary. Exporters flourish only when they have customers and substantial profit margins. Japan held on to its customers by slashing prices. But as prices went down, so too did Japanese companies’ ability to pay off their loans. And with that, the banks crumbled. Japan was hurled into an economic crisis and lost its status as the most amazing economy ever seen. People hoping to get a job at an investment firm stopped studying Japanese and started learning Mandarin instead. It was the changing of the guard, with all fantasies blazing.

It was also the time when the Islamic world came alive. For nearly a decade in the 1980s, Iraq and Iran had been fighting a war in which casualties were well above 1 million. From the U.S. perspective, Iran became an enemy of the United States with the fall of the Shah, while was an ally of the Soviet Union. The Middle East was a jewel to be fought for, in large part because the Persian Gulf contained the oil on which the global economy depended. A war between Iraq and Iran was, therefore, the best of all worlds, as both countries were focused on each other, neither had time to bother the U.S., and the Soviets were indifferent.

But the stakes were extremely high for Iran and Iraq. The prize for the victor would be control of the Persian Gulf and the ability to dominate the Muslim world. When the war finally came to an end, neither side had won, but Iraq came as close as it could get. And it believed, rightly or wrongly, that the U.S. had agreed to let it take control of Kuwait if it won the war against Iran. So in August 1990, Iraq invaded and occupied Kuwait, though it stopped short of invading Saudi Arabia.

Saddam Hussein seemed to think he had an understanding with the United States. The problem was that, in 1990, his Soviet patrons, including Gorbachev, were nowhere to be found. This meant that if the U.S. opposed Saddam’s invasion of Kuwait, the Soviets would not come to Iraq’s aid. In fact, no one came to Iraq’s aid. Instead, the U.S. created a coalition of 39 countries – ranging from Belgium to Honduras – to force Iraq out of the country.

The End of Geopolitical Confrontation?

After the collapse of the Soviet Union, the belief arose that the end of the Cold War meant the end of the age of great geopolitical confrontation. The United States was victorious, and its task was to manage a global system consisting of subordinate friends and an occasional rogue regime, which is where that strange term originated. Iraq certainly had a rogue regime as it didn’t respect the U.S. and wanted to invade other countries. What was stunning was how many countries, including some former Soviet allies, rallied to the American call. Some believed that the world would be like this forever and that it was now all about economics – or, more precisely, making money. The coalition, they argued, indicated a new world order.

Other things were at work of course. U.S. forces were asked to block the Iraqis from entering Saudi Arabia. For some deeply religious Muslims, the presence of American troops near Mecca and Medina was sacrilege. Some who felt that way had fought in Afghanistan against the Soviets, were paid by the Saudis, were trained by the Pakistanis and were managed by the Americans. They had wanted to destroy the Soviet presence in Afghanistan but were angered by the American presence in Saudi Arabia. It was the soil that gave rise to al-Qaida.

The period from 1989 to 1992 was extraordinary. The rising in Eastern Europe inspired Tiananmen Square, which in turn made it clear that China was still a communist country with a quasi-free market. The Japanese economic miracle came crashing down, setting the stage for China to take over. The United States became the unchallenged leader of the world, punishing rogue states and, without any intention or understanding, laying the foundation for 9/11.

There are vortexes that emerge at certain times. 1945 was such a moment in which the entire world was redefined. But 1945 came out of a singular event: the defeat of Japan and Germany. What is fascinating about 1989-1992 is that the forces driving the changes over that three-year period were many.

The common denominator is that countries like the Soviet Union, Japan and Iran had simply run out of room to maneuver, leaving the door open to countries like China to step through. The Soviet Union, Iran and Japan had all emerged from World War II weakened and struggled to recover. This massive pivot happened about 45 years later and gave us today’s China, the jihadists and a Russia still trying to recover.

Email
George Friedman

George Friedman
George Friedman is an internationally recognized geopolitical forecaster and strategist on international affairs and the founder and chairman of Geopolitical Futures. Dr. Friedman is a New York Times bestselling author and his most popular book, The Next 100 Years, is kept alive by the prescience of its predictions. Other best-selling books include Flashpoints: The Emerging Crisis in Europe, The Next Decade, America’s Secret War, The Future of War and The Intelligence Edge. His books have been translated into more than 20 languages. Dr. Friedman has briefed numerous military and government organizations in the United States and overseas and appears regularly as an expert on international affairs, foreign policy and intelligence in major media. For almost 20 years before resigning in May 2015, Dr. Friedman was CEO and then chairman of Stratfor, a company he founded in 1996. Friedman received his bachelor’s degree from the City College of the City University of New York and holds a doctorate in government from Cornell University.
https://geopoliticalfutures.com/1989-1992-a-global-pivot/?utm_source=GPF+-+from+George+Friedman&utm_campaign=88b96cc771-EMAIL_CAMPAIGN_2018_07_24_02_48_COPY_03&utm_medium=email&utm_term=0_ad288f5e57-88b96cc771-241607641

Γερμανικός Τύπος: Το φευγαλέο όνειρο της Κύπρου για αέριο

Από
anixneuseis
-
0

euro2day.gr

Στο επίκεντρο της σημερινής επισκόπησης Τύπου τα διαφιλονικούμενα αποθέματα φυσικού αερίου στην κυπριακή ΑΟΖ καθώς και οι αμερικανικές προειδοποιήσεις προς την Ελλάδα με φόντο το ιρανικό πετρελαιοφόρο.

Δημοσιεύθηκε: 20 Αυγούστου 2019 – 14:47

«Το φευγαλέο όνειρο της Κύπρου για αέριο» είναι ο τίτλος εκτενούς άρθρου στην ελβετική Neue Zürcher Zeitung που αναφέρεται στις,εν εξελίξει, γεωτρήσεις στην κυπριακή ΑΟΖ για φυσικό αέριο.«Δεν αποκλείεται το κυπριακό όνειρο για πολύ -χάρη στα πιθανολογούμενα αποθέματα αερίου- χρήμα, να εξανεμιστεί και πάλι. Ωστόσο πριν γίνει αυτό, η διαμάχη για την κυριότητα των μη ανακαλυφθέντων ακόμη θησαυρών θα συνεχίσει να δίνει πολλή τροφή για συζητήσεις. Διότι το φυσικό αέριο έχει και μια εκρηκτική ιδιότητα. Πόσο μάλλον στο ιδιαίτερα συγκρουσιακό περιβάλλον του διχοτομημένου μεσογειακού νησιού. Στην ανατολική Μεσόγειο πιθανολογούνται τεράστια αποθέματα φυσικού αερίου».

Σχολιάζοντας τις παράνομες τουρκικές δραστηριότητες στην κυπριακή ΑΟΖ ο επικεφαλής του προσκείμενου στο γερμανικό Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα Ιδρύματος Φρίντριχ Νάουμαν, Χούμπερ Φάουστμαν, επισημαίνει ότι το διακύβευμα για την Τουρκία είναι μεγάλο και δεν περιορίζεται στα του φυσικού αερίου. «Πράγματι η Τουρκία κάνει μέχρι στιγμής γεωτρήσεις σε περιοχές όπου υπάρχουν ελάχιστες ενδείξεις για αποθέματα. Όλα γίνονται εδώ για την τουρκική θέση ισχύος στη Μεσόγειο. Πέραν αυτού και δεδομένης της διαμάχης με την Ελλάδα για την υφαλοκρηπίδα, η Άγκυρα δείχνει παρουσία’».

Σενάρια στα συμφραζόμενα του Κυπριακού

Σε κάθε περίπτωση και ανεξαρτήτως των πολιτικών προβλημάτων η ρευστοποίηση των κυπριακών αποθεμάτων είναι ένα αρκετά σύνθετο και φιλόδοξο εγχείρημα, επισημαίνει το δημοσίευμα, παραπέμποντας στα τρία βασικά σενάρια για την επεξεργασία των αποθεμάτων που είναι η κατασκευή εγκαταστάσεων υγροποίησης στις νότιες ακτές, η ιδιαίτερα δαπανηρή κατασκευή του αγωγού East-Med αλλά και η πιο ρεαλιστική λύση πώλησης του αερίου στην Αίγυπτο. «Οικονομικά πιο συμφέρουσα θα ήταν μάλλον η μεταφορά του στη γειτονική Τουρκία όπου υπάρχει μεγάλη εσωτερική ζήτηση καθώς και ένα δίκτυο αγωγών για εξαγωγή στην Ευρώπη. Υπό τις παρούσες πολιτικές συνθήκες ωστόσο αυτό είναι αδιανόητο». Εντούτοις, σύμφωνα με εκτιμήσεις αναλυτών, πρόκειται για ένα σενάριο «το οποίο συνυπολογίζει η Άγκυρα στο εν εξελίξει παιχνίδι ισχύος».

«Ανεξάρτητα από το σενάριο αυτό, τόσο στο Βορρά όσο και στο Νότο οι περισσότεροι αναλυτές συμφωνούν ότι η ρευστοποίηση των αποθεμάτων φυσικού αερίου θα εξαρτηθεί από την πρόοδο στο πεδίο επίλυσης του Κυπριακού. Εκεί όπου υπάρχουν διαφωνίες είναι ως προς τη σειρά των αναγκαίων βημάτων», με την τουρκοκυπριακή πλευρά και την Άγκυρα να αξιώνουν να ρυθμιστεί ο διαμοιρασμός των αποθεμάτων πριν επιλυθούν τα πολιτικά προβλήματα και την ελληνοκυπριακή πλευρά να αντιμετωπίζει το ζήτημα του φυσικού αερίου ως κίνητρο για την αντίπαλη πλευρά να συμβάλει στην εξεύρεση λύσης. «Δεδομένων των τουρκικών συμφερόντων τα οποία δεν μπορεί να παρακάμψει καμία τουρκοκυπριακή κυβέρνηση, είναι αμφίβολο πόσο μεγάλο μπορεί να είναι αυτό το κίνητρο. Σε αυτό προστίθενται οι εσωπολιτικές συνθήκες στο βόρειο τμήμα του νησιού που ενδέχεται να εμποδίσουν την αποκλιμάκωση: είναι πιθανό ο πρόθυμος για συμβιβασμούς Ακιντζί να καταψηφιστεί και να αντικατασταθεί από εκπρόσωπο σκληρότερης γραμμής».

«Οι ΗΠΑ προειδοποιούν την Ελλάδα»

Εκτενείς οι αναφορές των γερμανικών μέσων στο ιρανικό πετρελαιοφόρο «Adrian Darya 1» (πρώην «Grace 1») που αφέθηκε ελεύθερο από τις αρχές του Γιβραλτάρ και το οποίο πλέει πλέον σε διεθνή ύδατα, με πιθανολογούμενη κατεύθυνση την Καλαμάτα.

Υπό τον τίτλο «Οι ΗΠΑ προειδοποιούν την Ελλάδα για τις συνέπειες βοήθειας σε ιρανικό πετρελαιοφόρο» το περιοδικό Spiegel επισημαίνει ότι το «Adrian Darya 1» εγκατέλειψε το Γιβραλτάρ και κατευθύνεται προφανώς προς το ελληνικό λιμάνι της Καλαμάτας. Το αμερικανικό υπουργείο Εξωτερικών απέστειλε σαφή προειδοποίηση προς της κυβέρνηση στην Αθήνα». Σύμφωνα με το γερμανικό περιοδικό οι ΗΠΑ διακρίνουν διασυνδέσεις μεταξύ του πλοίου και των ιρανικών Φρουρών της Επανάστασης τους οποίους η Ουάσιγκτον θεωρεί τρομοκρατική οργάνωση.

Στο ίδιο μήκος κύματος και η αυστριακή Der Standard που αναφέρει: «Με φόντο πετρελαιοφόρο που ελευθερώθηκε οι ΗΠΑ ασκούν πιέσεις στην Ελλάδα». Όπως σημειώνει η εφημερίδα, «οι ΗΠΑ διεμήνυσαν ότι κάθε ελληνική στήριξη στο ιρανικό πετρελαιοφόρο θα μπορούσε να εκληφθεί ως στήριξη της τρομοκρατίας».

«Ιρανικό πετρελαιοφόρο βάζει πλώρη για την Ελλάδα», είναι ο τίτλος της Frankfurter Allgemeine Zeitung που αναφέρει ότι «πλέον έγινε γνωστός ο τελικός προορισμός του ιρανικού πετρελαιοφόρου που κρατείτο επί εβδομάδες. Σε λίγες μέρες αναμένεται να φτάσει στο ελληνικό λιμάνι της Καλαμάτας».

Αποκαλυπτική ανάλυση: Σε τροχιά ύφεσης οι 3 μεγαλύτερες οικονομίες του κόσμου -Γιατί αυτή η κρίση είναι διαφορετική

Από
anixneuseis
-
0

ΗΠΑ, ΓΕΡΜΑΝΙΑ, ΚΙΝΑ ΣΕ ΣΠΙΡΑΛ ΚΑΘΟΔΟΥ

ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ 19|08|2019 | 21:41


Στη δίνη κρίσης οι τρεις πιο ισχυρές οικονομίες του κόσμου: ΗΠΑ, Γερμανίας, Κίνας -Φωτογραφία: AP Photo/Richard Drew
NEWSROOM IEFIMERIDA.GR
Στο χείλος μιας οικονομικής ύφεσης με ανυπολόγιστες συνέπειες για την παγκόσμια οικονομία, οδηγούνται τρεις από τις τέσσερις μεγαλύτερες οικονομίες του πλανήτη.

Αυτό ισχυρίζεται τουλάχιστον σε μια εκτενή και εύληπτη ανάλυση ο Τζορτζ Φρίντμαν, Αμερικανός γεωπολιτικός αναλυτής και ιδρυτής του GPF (Geopolitical Future), μιας διαδικτυακής πύλης που αναλύει και προβλέπει παγκόσμια γεγονότα. Ο Φρίντμαν υπήρξε στο παρελθόν επικεφαλής του Stratfor, μια άλλης πλατφόρμας γεωπολιτικής ανάλυσης με έδρα το Οστιν του Τέξας. Οπως περιγράφει ο Φρίντμαν, πρόκειται για ένα φαινόμενο ντόμινο, το οποίο μπορεί να αποδειχτεί καταστροφικό και να βυθίσει στην αβεβαιότητα, τόσο τις ΗΠΑ, την Κίνα και τη Γερμανία, τις οποίες αφορούν οι ανησυχίες, όσο όμως και μια σειρά από χώρες που εξαρτώνται σημαντικά από αυτές.

Η έλλειψη καταρτισμένου εργατικού δυναμικού απειλεί τις ΗΠΑ
Παρατηρώντας κανείς τον δείκτη ανεργίας στην Αμερική, θα μπορούσε να υποστηρίξει πως μια χώρα με ανεργία μόλις 3,7% δεν βρίσκεται σε διαδικασία ύφεσης. Ωστόσο, η ανάλυση των οικονομολόγων αναφέρει πως σημαντικό ποσοστό των Αμερικανών πολιτών δεν απασχολείται, καθώς πλάι σε εκείνους που αδυνατούν λόγω κάποιας ασθένειας να εργαστούν, πρέπει να υπολογιστεί και ένα ποσοστό ανθρώπων που έχουν πάψει να αναζητούν εργασία και όμως δεν υπολογίζονται στον δείκτη ανεργίας.

Τον Ιούλιο, ο δείκτης εργατικού δυναμικού στις ΗΠΑ αντιπροσώπευε μόλις το 63%. Για να αναπτυχθεί όμως μια χώρα, θα πρέπει να έχει νέο, καλά καταρτισμένο εργατικό δυναμικό. Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με τις χρόνιες αδυναμίες της χώρας που ταλανίζουν την οικονομία εδώ και δεκαετίες καθιστούν πολύ πιθανό ένα καθοδικό σπιράλ.

Η Κίνα δεν ανάρρωσε ποτέ από την ύφεση του 2008 

Από την πλευρά της, η κινεζική οικονομία μοιάζει ακόμη λαβωμένη από την ύφεση του 2008. Καθώς η ανάπτυξή της εξαρτάται αποκλειστικά από τις εξαγωγές, οι οποίες κατά τη διάρκεια της οικονομικής κρίσης μειώθηκαν, υπήρξε μόνιμα μια οικονομική ανωμαλία που δεν επιλύθηκε ποτέ αποτελεσματικά. Αν σε αυτό προσθέσει κανείς τις κυρώσεις που επιβάλλει ο μεγαλύτερος εξαγωγέας της Κίνας, οι ΗΠΑ, τότε αντιλαμβάνεται κάποιος τις προκλήσεις που πρέπει να αντιμετωπίσει η χώρα.

Το 4% του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος της Κίνας προέρχεται από τις εξαγωγές στην Αμερική, ενώ αντίστοιχα για τις ΗΠΑ το ίδιο ποσοστό πέφτει στο 0,5%. Βεβαίως, εταιρίες όπως η Apple βασίζονται στην Κίνα τόσο σε επίπεδο παραγωγής, όσο και σε επίπεδο κατανάλωσης. Οι συνέπειες όμως θα είναι περισσότερο εμφανείς στην Κίνα.

Η Γερμανία πιο κοντά από ποτέ σε μια κλασική ύφεση
Τέλος, ο Φρίντμαν σημειώνει πως αν μια χώρα είναι πιο κοντά στην ύφεση, με την κλασική οικονομική έννοια αυτή δεν είναι άλλη από τη Γερμανία. Το πρόβλημα με την μεγαλύτερη οικονομία στην ευρωζώνη είναι πως οι εξαγωγές καταλαμβάνουν περίπου το 50% του ΑΠΕ της χώρας, ένα τεράστιο ποσοστό που την κάνει ευάλωτη στην παραμικρή μείωση δαπανών άλλων χωρών.

Από τη μια η πιθανότητα ύφεσης στις ΗΠΑ, την μεγαλύτερη αγορά εξαγωγών για τη Γερμανία θα φέρει αυτομάτως μικρότερες εξαγωγές, ενώ την ίδια στιγμή και εφόσον το Βερολίνο εισέλθει σε ύφεση τότε αυτομάτως δεν θα μπορεί να αγοράζει με τον ίδιο ρυθμό από τους εταίρους της στην Ευρώπη. Καθώς οι χώρες αυτές βασίζονται στις εξαγωγές προς τη Γερμανία, ενδεχόμενη ύφεση θα θέσει σε κίνδυνο και την υπόλοιπη Ευρώπη. Κίνδυνο σε μια περίοδο που το ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα αντιμετωπίζει δομικά προβλήματα με την ΕΚΤ να πασχίζει εδώ και χρόνια να επιτύχει θετικά αποτελέσματα.

Μια ύφεση διαφορετική από τις άλλες
Είναι σημαντικό, λέει ο αναλυτής, να τονίσουμε πως δεν βρισκόμαστε μπροστά σε μια παγκόσμια ύφεση. Τα οικονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι τρεις αυτές χώρες δεν έχουν μια και μόνη αιτία. Αντίθετα, υπάρχουν εθνικές εξηγήσεις για τις αδυναμίες αυτές. Το ερώτημα που τίθεται ωστόσο είναι αν μπορούμε να αντιμετωπίσουμε μια νέα ύφεση, μόλις δέκα χρόνια μετά από εκείνη του 2008.

Με τρεις από τις πιο ισχυρές οικονομίες του κόσμου να αντιμετωπίζουν ταυτόχρονα επιβράδυνση, η αιτία της ύφεσης μοιάζει λιγότερο σημαντική από την επίδραση που αυτή θα έχει στις οικονομίες. Μια ταυτόχρονη επιβράδυνση σε διαφορετικές οικονομίες και για διαφορετικούς λόγους είναι πολύ πιο επικίνδυνη από μια ύφεση που πυροδοτείται από έναν και μόνο παράγοντα. Πώς αντιμετωπίζει κανείς οικονομίες που έχουν διαφορετικά προβλήματα;

Η Κίνα, όπως και η Γερμανία, έχουν ανάγκη από περισσότερες εξαγωγές, την ώρα που οι ΗΠΑ επιζητούν μείωση των εισαγωγών. Η λύση στο πρόβλημα κάθε χώρας μπορεί να αποτελεί παράγοντα επιδείνωσης για την οικονομική δυσχέρεια της άλλης. «Κατά την άποψή μου, οι υφέσεις αυτές ίσως να μην έχουν μία, κομψή λύση», λέει κλείνοντας ο διεθνής γεωπολιτικός αναλυτής Τζορτζ Φρίντμαν.
Πηγή: iefimerida.gr – https://www.iefimerida.gr/oikonomia/se-trohia-yfesis-oi-3-megalyteres-oikonomies-toy-kosmoy

Πολιτική-υβρίδιο έναντι της Τουρκίας – Αποτρεπτική ρητορική και έμπρακτος κατευνασμός

Από
anixneuseis
-
0

Σταύρος Λυγερός
Σταύρος Λυγερός  slpress.gr

Όποιος παρακολουθεί προσεκτικά την τουρκική εξωτερική πολιτική διαπιστώνει ότι η Άγκυρα εννοεί αυτά που λέει. Κατά μία έννοια, προαναγγέλλει τις κινήσεις της, ειδικά τις επιθετικές κινήσεις της. Δεν πρόκειται, βεβαίως, για κάποιου είδους ειλικρίνεια. Το κάνει με σκοπό να καλλιεργήσει την εντύπωση διεθνώς πως υφίσταται μία διαφορά, να εθίσει τη διεθνή κοινότητα με την ιδέα ότι η απειλή χρήσης στρατιωτικής βίας ή και χρήσης στρατιωτικής βίας είναι αναπόφευκτο αποτέλεσμα ενός διπλωματικού αδιεξόδου.

Πρόκειται, λοιπόν, για μία πάγια τακτική, την οποία –κατά έναν περίεργο τρόπο– η Αθήνα και η Λευκωσία κατά κανόνα υποτιμούν και ερμηνεύουν διαφορετικά. Το έργο το βλέπουμε συνεχώς να επαναλαμβάνεται, χωρίς το ελλαδικό και το ελληνοκυπριακό πολιτικό σύστημα να διδάσκονται από τα γεγονότα. Προφανώς, δεν πρόκειται για διανοητική ανεπάρκεια. Πρόκειται για την εξόφθαλμη πολιτική-ψυχολογική ροπή τους να βολεύονται στη θαλπωρή των ψευδαισθήσεων.

Καταφεύγοντας σ’ αυτό το είδος στρουθοκαμηλισμού καλύπτουν την ανικανότητα και ταυτοχρόνως την απροθυμία τους να αντιμετωπίσουν κατάματα το πρόβλημα. Έτσι, το φοβικό τους σύνδρομο, αντί να λειτουργεί αφυπνιστικά, εξωθεί τις ελλαδικές και ελληνοτουρκικές άρχουσες ελίτ σε μία τάση φαινομενικά ανώδυνων υποχωρήσεων-παραχωρήσεων, με σκοπό την εξαγορά της ύφεσης στο μέτωπο με την Τουρκία.

Επειδή, όμως, ο λαϊκός παράγοντας εκδηλώνει τάση αντίστασης στον τουρκικό επεκτατισμό, η πολιτική της Ελλάδας, η οποία έχει αντικειμενικά τη δυνατότητα να προβάλει αντίσταση, καταλήγει να γίνεται ένα υβρίδιο αποτρεπτικής ρητορικής και έμπρακτου κατευνασμού. Αυτό το υβρίδιο πολιτικής δεν έχει τα πλεονεκτήματα της αποτροπής, επειδή είναι εξόφθαλμα ρητορική και ως εκ τούτου δεν είναι πειστική. Δεν έχει, όμως, ούτε και τα όποια αμφισβητούμενα πλεονεκτήματα του κατευνασμού, επειδή δεν είναι αμιγής, δηλαδή δεν είναι συνεπής με τον εαυτό του κατευνασμός.

Είναι αξιοσημείωτο ότι αυτό το υβρίδιο αποτρεπτικής ρητορικής και έμπρακτου κατευνασμού έχει υιοθετηθεί με παραλλαγές από όλες τις ελληνικές κυβερνήσεις μετά το 1996, από την εποχή Σημίτη. Η κρίση στα Ίμια, μάλιστα, έπεισε τους Τούρκους ότι η διάσταση της αποτροπής είναι κυρίως ρητορική για εσωτερική κατανάλωση, παρά πραγματική στρατηγική επιλογή. Έτσι, στην Άγκυρα, όχι αδικαιολόγητα, θεωρούν πως όταν κλιμακώνουν την επεκτατική πίεση και δημιουργούν μικρά τετελεσμένα, η Αθήνα εξωθείται εμπράκτως στον κατευνασμό, μέσω έμπρακτων υποχωρήσεων που συντελούνται δια της διολισθήσεως.

Βήματα πίσω

Το γεγονός ότι από το 1996 μέχρι τώρα έχουμε αποφύγει μία μείζονα κρίση και πολύ περισσότερο ένα θερμό επεισόδιο δεν οφείλεται στην ελληνική διπλωματική δεινότητα. Μετά τα Ίμια η Αθήνα εξαγόρασε την ειρήνη. Πρώτη υποχώρηση, το κοινό ανακοινωθέν της Μαδρίτης (Ιούλιος 1997), με το οποίο η Ελλάδα αναγνώρισε στην Τουρκία «θεμιτά (legitimate όχι legal) ζωτικά συμφέροντα» στην υφαλοκρηπίδα του Αιγαίου, ανοίγοντας την πόρτα για νομιμοποίηση πάγιων επεκτατικών διεκδικήσεων, που δεν προκύπτουν από το διεθνές δίκαιο.

Ο επόμενος σταθμός ήταν το 1999, στη σύνοδο κορυφής στο Ελσίνκι. Τότε, η ελληνική διπλωματία είχε επιτύχει να αποσυνδέσει την ένταξη της Κυπριακής Δημοκρατίας στην ΕΕ από την επίλυση του Κυπριακού. Σε άλλο σημείο της απόφασης, όμως, όχι μόνο άναψε το πράσινο φως για την διαδικασία ένταξης της Τουρκίας στην ΕΕ, αλλά και αποδέχθηκε εμμέσως πλην σαφώς ότι υφίστανται ελληνοτουρκικές «συνοριακές διαφορές», οι οποίες έπρεπε να επιλυθούν. Ουσιαστικά εμμέσως αποδεχόταν την επεκτατική θεωρία της Άγκυρας περί “γκρίζων ζωνών”.

Αλλά και με τη συμφωνία για αμοιβαία αποφυγή μονομερών ενεργειών, η Ελλάδα αποδέχθηκε εμμέσως πλην σαφώς να μην επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 μίλια, όπως έχει δικαίωμα από το διεθνές δίκαιο, με αντάλλαγμα η Τουρκία να μην καταλάβει κάποια βραχονησίδα; Γιατί κατά τα άλλα, η Άγκυρα δεν σταμάτησε τις μονομερείς προκλητικές ενέργειές της.

Χαμηλές θερμοκρασίες λόγω εσωτερικού πολέμου

Μετά την άνοδο του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης στην εξουσία το 2002, είναι αληθές ότι σε γενικές γραμμές επικράτησαν χαμηλές θερμοκρασίες στο ελληνοτουρκικό μέτωπο, αν και δεν έλειψαν δραματικά γεγονότα, όπως η κατάρριψη του ελληνικού μαχητικού και κόστισε τη ζωή στον πιλότο Κώστα Ηλιάκη, μετά από φονικό ελιγμό τουρκικού αεροσκάφους (2006).

Η σχετική ύφεση που επικράτησε στο ελληνοτουρκικό μέτωπο δεν οφείλεται, βεβαίως, στη δεινότητα της ελληνικής διπλωματίας. Οφείλεται στον άτυπο εσωτερικό πόλεμο που έλαβε χώρα στην Τουρκία από το 2002 μέχρι και το 2012. Ο Ερντογάν δεν ήθελε κρίση με την Ελλάδα, επειδή είχε συνείδηση πως το κεμαλικό βαθύ κράτος θα την εκμεταλλευόταν για να ανατρέψει τη νεοοθωμανική κυβέρνηση. Η “υπόθεση Βαριοπούλα”, άλλωστε, ήταν ένα σχέδιο της κεμαλικής στρατογραφειοκρατίας να προκαλέσει θερμό επεισόδιο με την Ελλάδα για να κάνει στη συνέχεια πραξικόπημα εναντίον της κυβέρνησης Ερντογάν.

Η εποχή, όμως, εκείνη έχει παρέλθει οριστικά. Ο Ερντογάν κέρδισε εκείνον τον άτυπο εσωτερικό πόλεμο και ξεδόντιασε το κεμαλικό βαθύ κράτος. Και όταν από το 2013 άρχισε να εκδηλώνει τάσεις αυτονόμησης, οι Αμερικανοί χρησιμοποίησαν το δίκτυο Γκιουλέν για να τον βάλουν στο χέρι, στοιχειοθετώντας κατηγορίες για υπαρκτή διαφθορά. Ήταν ο τρόπος τους για να του υπενθυμίσουν ποιος κάνει κουμάντο και να τον υποχρεώσουν να σκύψει το κεφάλι.

Ο Τούρκος πρόεδρος, όμως, αντέδρασε διαφορετικά από ό,τι περίμεναν στην Ουάσιγκτον. Κήρυξε τον πόλεμο εναντίον του άλλοτε συμμάχου του Γκιουλέν και των δικτύων, μέσω των οποίων οι ΗΠΑ ασκούσαν επιρροή στην Τουρκία. Κάπως έτσι φθάσαμε στο αποτυχημένο πραξικόπημα του 2016, το οποίο ο Ερντογάν χρησιμοποίησε ως ευκαιρία και βεβαίως ως νομιμοποιητική βάση για να εκκαθαρίσει σχεδόν πλήρως όχι μόνο το κράτος, αλλά και όλους τους μη κρατικούς μηχανισμούς άσκησης επιρροής.

Φοβάται τους Αμερικανούς

Καθόλη την περίοδο 2013-19, ο Ερντογάν διατηρεί ανοικτό το μέτωπο με την Ελλάδα, προσθέτοντας μάλιστα στο καλάθι των παραδοσιακών τουρκικών επεκτατικών διεκδικήσεων και την αναθεώρηση της Συνθήκης της Λωζάνης. Από την άλλη πλευρά, όμως, είναι σαφές πως προτεραιότητά του δεν ήταν να μετατρέψει τον ψυχρό πόλεμο σε θερμό. Όχι μόνο επειδή η Τουρκία είχε εμπλακεί στρατιωτικά στη Συρία. Ούτε επειδή κατέφυγε σε σεισμικές έρευνες και αργότερα σε γεωτρήσεις εντός της κυπριακής ΑΟΖ για να εκβιάσει τη Λευκωσία να μοιραστεί με την Άγκυρα (μέσω του ψευδοκράτους) τον ενεργειακό πλούτο της.

Ο κύριος λόγος είναι ότι φοβόταν μήπως ο αμερικανικός παράγοντας εκμεταλλευθεί μία ελληνοτουρκικό κρίση για να τον πλήξει. Μπορεί ο φόβος του να ήταν υπερβολικός, αλλά σημασία είχε ότι φοβόταν και ο φόβος του επηρέαζε τις αποφάσεις του. Εξ ου και η τουρκική επιθετικότητα, παρότι οξύνθηκε στο ρητορικό επίπεδο και συνοδεύθηκε από επικίνδυνες έμπρακτες προκλήσεις, σε γενικές γραμμές δεν διέβη τον Ρουβίκωνα.

Το κρίσιμο ερώτημα είναι εάν αυτή η ασταθής ισορροπία θα συνεχισθεί. Σύμφωνα με πληροφορίες που έχουν περιέλθει στις αρμόδιες ελληνικές αρχές, ο Ερντογάν δέχεται εισηγήσεις από συνεργάτες του να προκαλέσει κρίση, ενδεχομένως και θερμό επεισόδιο με την Ελλάδα. Η προαναγγελία, μάλιστα, πραγματοποίησης σεισμικών ερευνών στη θαλάσσια περιοχή μεταξύ Καστελλόριζου και Ρόδου είναι μία ένδειξη πως δεν υπάρχουν απλώς εισηγήσεις, αλλά και επεξεργασμένο σχέδιο.

Ο Τούρκος πρόεδρος έχει ισχυρό κίνητρο να βαδίσει αυτό τον δρόμο, αλλά έχει και εξίσου ισχυρό αντικίνητρο να αντισταθεί στον πειρασμό. Το τι τελικώς θα επιλέξει, το εάν θα επιλέξει να πυροδοτήσει ή όχι τον μηχανισμό πρόκλησης κρίσης (σεισμικές έρευνες), θα εξαρτηθεί από πολλούς παράγοντες, με καθοριστικό το πως θα εξελιχθεί το αμέσως επόμενο διάστημα το υφιστάμενο αμερικανοτουρκικό ρήγμα.

  • Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του SLpress.gr
  • Απαγορεύεται η αναδημοσίευση του άρθρου από άλλες ιστοσελίδες χωρίς άδεια του SLpress.gr. Επιτρέπεται η διακίνηση του άρθρου με την προσθήκη ενεργού link.
  • Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο slpress

Non, le thé vert ne protège pas du cancer

Από
pcuser
-
0

Le thé vert est loué pour ses bienfaits supposés sur la santé, voire pour prévenir le cancer. Mais aucune étude ne permet de montrer de telles propriétés.

Boire du thé vert en quantité raisonnable pour son agrément ou son bien-être ne pose généralement pas de problème, mais il ne faut pas en attendre de bénéfice santé.

Poutine face à Macron : « On ne veut pas d’événements comme les Gilets jaunes à Moscou» 

Από
pcuser
-
0

Macron a reçu Poutine, lundi, à Brégançon pour tenter de déminer les grandes crises mondiales, malgré des désaccords sur plusieurs sujets sensibles.

Περί συνεκμετάλλευσης.

Από
anixneuseis
-
1

Διαβάζω περίοπτους αναλυτές να καλλιεργούν την ιδέα συνεκμετάλλευσης, με την Τουρκία, των ενεργειακών αποθεμάτων του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου. Και τον απλό κόσμο να βλέπει το χάρτη της ΑΟΖ που δίνει το Διεθνές Δίκαιο στην Τουρκία και να δικαιολογεί τη στάση της.
Πρώτον, αυτά δικαιούται με βάση το Δ.Δ. η Τουρκία.
Δεύτερον, συνεκμετάλλευση ναι, αλλά να δώσει κάτι σοβαρό η Άγκυρα. π.χ. Λύση στο κυπριακό με αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων και στη βάση των δυτικών αντιλήψεων. (Ενιαίο κράτος βασισμένο στην αρχή της πλειοψηφίας).
Διαφορετικά, όποτε θα θέλει κάτι η Τουρκία, θα δημιουργεί μια κρίση και θα τρέχουμε να κρυφτούμε στα υπόγεια.
Η Ελλάδα δεν υφίσταται ως κρατική υπόσταση. Εξαρτάται απο τη βούληση άλλων.
Οικονομικά έχει παραδοθεί στους δανειστές της. Άρα, η κυριαρχία της στην οικονομία είναι περιορισμένη.
Στο διεθνή χώρο, επηρεάζεται τα μέγιστα απο την Τουρκία. Όποτε θέλει η Άγκυρα παραβιάζει όχι, απλώς, κυριαρχικά δικαιώματά της αλλά την ίδια την κυριαρχία της.
Μήπως είναι καιρός να αρχίσουμε βήμα βήμα να διαμορφώνουμε τις προϋποθέσεις ύπαρξής μας;

Ας είναι ο στόχος για το 2021.

A Slow Strangulation: Turkey’s Disappearing Christian Leadership

Από
anixneuseis
-
0

By Claire Evans

08/15/2019 Washington D.C. (International Christian Concern) – A melody is slowly quieting in Turkey. For centuries, the soft chanting of psalms flowed across churches flooded with worshipers. They knelt in prayer, their petitions floating like the incense which enveloped them. Candles were lit as they exited, a reminder of Christ’s light to the world. This is the country where the New Testament church came to life.

But today, that light is slowly extinguishing. The Gospel’s melody is softening. The Church in Turkey is suffering strangulation—the consequences of which are felt across the globe.

It is all because of one rule that Turkey has established, a rule which restricts Christians’ ability to choose their own leadership. Without leadership, the life of any church slowly fades. But not just in Turkey.

Although two millennia have passed since the New Testament church was established in Turkey, many global churches today maintain a close spiritual relationship with Turkey. 300 million Christians across the world look in different ways back to Christians in Turkey for spiritual guidance.

Turkey’s rule does not only affect the Turkish church; it affects the global church.

“Because there are not enough local Protestant leaders, the spiritual leadership of some churches is provided by foreign pastors,” said Turkey Alliance of Protestant Churches (TEK).

But Turkey is slowly closing this door. TEK continued, “Some foreign church leaders were deported, were denied entry back into Turkey, and/or faced problems with getting their residence permits renewed. A foreign church leader in Izmir was incarcerated for a long period of time on the grounds of being a member of the FETÖ/PDY terror organization.”

This year, 18 foreign church leaders have had to leave the country. Local church leaders suffer their own challenges.

Most of Turkey’s 0.2% Christian population are Orthodox, and their leadership challenges vary. Greek Orthodox Patriarch Bartholomew I is considered the first among equals of worldwide orthodoxy. Turkey closed its only seminary nearly 50 years ago, leaving them no local opportunities to teach theology to future priests.

“Despite promises by the Turkish government to re-open our theological school, there has been no progress. Left unresolved, the administrative functioning and future of the ecumenical patriarchate is imperiled,” said representatives of the church.

The Armenian Orthodox face similar challenges. Their patriarch fell into a mysterious coma over a decade ago. Year after year, the church requested that Turkey allow them to elect a new leader. Each year, Turkey refused, saying that it was impossible so long as the current patriarch was still alive. This spring, he passed away, yet Turkey continues to delay the election.

“The election atmosphere – always on the agenda, but never resolved – provides the ground for church divisions and conflict,” explained Bishop Sahak Mashalian.

Though all of these challenges stem from Turkey’s government, some authorities are willing to push back against this agenda. “Decisions on matters relating to religion and faith can be made only by the representatives of that particular religion and faith,” said Turkey’s constitutional court in a recent ruling.

But as Turkey’s government constricts towards the rule of one family, it is unclear how much weight is truly carried by such outlier statements. Instead, the government continues meddling within church affairs.

As one representative of the Christian community warned, “This is tantamount to the asphyxiation of the leadership of (the church).”

The evidence clearly supports this belief. Abandoned churches dot the landscape of Turkey. There are no priests left to once again open their doors. There are no pastors to disciple the congregations. There are simply memories of what was. And a knowledge that unless Turkey ceases interfering in church leadership decisions, Christianity will be ever increasingly regulated to the past.

For interviews, please contact Olivia Miller, Communications Coordinator: [email protected]

Η Γαλλία βυθίζεται αργά στο χάος

Από
anixneuseis
-
0

του Guy Millière Gatestone Institute

  • Ο πρόεδρος Μακρόν δεν λέει ποτέ ότι λυπάται για όσους έχουν χάσει ένα μάτι ή ένα χέρι… από ακραίες βιαιοπραγίες της αστυνομίας. Αντιθέτως, ζήτησε από το γαλλικό κοινοβούλιο να ψηφίσει έναν νόμο που σχεδόν καταργεί εντελώς το δικαίωμα διαμαρτυρίας και το τεκμήριο αθωότητας, επιτρέποντας έτσι τη σύλληψη οποιουδήποτε, οπουδήποτε, ακόμη και χωρίς αιτία. Ο νόμος ψηφίστηκε.
  • Τον Ιούνιο, το γαλλικό κοινοβούλιο ψήφισε έναν άλλο νόμο, σύμφωνα με τον οποίο θα τιμωρείται αυστηρά όποιος λέει ή γράφει κάτι που μπορεί να περιέχει «ρητορική μίσους». Ο νόμος είναι τόσο ασαφής, ώστε ένας Αμερικανός νομικός επιστήμονας, ο Jonathan Turley, αισθάνθηκε υποχρεωμένος να αντιδράσει. «Η Γαλλία», έγραψε, «έχει γίνει πλέον μια από τις μεγαλύτερες διεθνείς απειλές για την ελευθερία του λόγου».
  • Η κύρια ανησυχία του Μακρόν και της γαλλικής κυβέρνησης δεν φαίνεται να είναι ο κίνδυνος των ταραχών, της δημόσιας δυσαρέσκειας, της εξαφάνισης του Χριστιανισμού, της καταστροφικής οικονομικής κατάστασης ή του εξισλαμισμού και των συνεπειών του. Αντιθέτως, είναι η κλιματική αλλαγή.
Ο πρόεδρος Μακρόν δεν λέει ποτέ ότι λυπάται για όσους έχουν χάσει ένα μάτι ή ένα χέρι… από ακραία βιαιότητα της αστυνομίας. Αντιθέτως, ζήτησε από το γαλλικό κοινοβούλιο να ψηφίσει έναν νόμο που σχεδόν καταργεί εντελώς το δικαίωμα διαμαρτυρίας και το τεκμήριο αθωότητας, επιτρέποντας έτσι τη σύλληψη οποιουδήποτε, οπουδήποτε και χωρίς αιτία. Ο νόμος ψηφίστηκε. (Φωτό Kiyoshi Ota – Pool/Getty Images)

Παρίσι, Ηλύσια Πεδία. 14 Ιουλίου. Ημέρα της Βαστίλης. Λίγο πριν αρχίσει η στρατιωτική παρέλαση, ο πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν κατεβαίνει τη λεωφόρο μέσα σε ένα επίσημο αυτοκίνητο για να χαιρετήσει το πλήθος. Χιλιάδες άνθρωποι που συγκεντρώθηκαν κατά μήκος της λεωφόρου φωνάζουν «Μακρόν, παραιτήσου», γιουχάρουν και εκσφενδονίζουν ύβρεις.

Στο τέλος της παρέλασης, μερικές δεκάδες ανθρώπων απελευθερώνουν κίτρινα μπαλόνια στον ουρανό και διανέμουν φυλλάδια με το σύνθημα «Τα κίτρινα γιλέκα δεν πέθαναν». Η αστυνομία τους διαλύει, γρήγορα και σταθερά. Στιγμές αργότερα, φτάνουν εκατοντάδες αναρχικοί “Antifa”, ρίχνουν φράγματα ασφαλείας στο δρόμο για να φτιάξουν οδοφράγματα, βάζουν φωτιές και σπάζουν τις προθήκες πολλών καταστημάτων. Η αστυνομία δυσκολεύεται να ελέγξει την κατάσταση, αλλά νωρίς το βράδυ, μετά από μερικές ώρες, αποκαθιστά την ηρεμία.

Λίγες ώρες αργότερα, χιλιάδες νέοι Άραβες από τα προάστια συγκεντρώνονταικοντά στην Αψίδα του Θριάμβου. Έχουν προφανώς έρθει για να «γιορτάσουν» με τον δικό τους τρόπο τη νίκη μιας αλγερινής ποδοσφαιρικής ομάδας. Περισσότερες βιτρίνες καταστρέφονται, περισσότερα καταστήματα λεηλατούνται. Αλγερινές σημαίες βρίσκονται παντού. Συνθήματα ακούγονται δυνατά: «Ζήτω η Αλγερία», «Η Γαλλία είναι δική μας», «Θάνατος στη Γαλλία». Οι ταμπέλες που φέρουν ονόματα οδών αντικαθίστανται με ταμπέλες που φέρουν το όνομα του Abd El Kader, του θρησκευτικού και στρατιωτικού ηγέτη που πολέμησε κατά του γαλλικού στρατού την εποχή του αποικισμού της Αλγερίας. Η αστυνομία περιορίζεται στην αποκοπή της βίας με την ελπίδα ότι δεν θα εξαπλωθεί.

Γύρω στα μεσάνυχτα, τρεις ηγέτες του κινήματος «κίτρινα γιλέκα» βγαίνουν από ένα αστυνομικό τμήμα και λένε σε τηλεοπτικό ρεπόρτερ ότι συνελήφθησαν νωρίς το πρωί και φυλακίστηκαν για το υπόλοιπο της ημέρας. Ο δικηγόρος τους δηλώνει ότι δεν έπραξαν κανένα σφάλμα και ότι συνελήφθησαν απλώς «προληπτικά». Υπογραμμίζει ότι ένας νόμος που ψηφίστηκε τον Φεβρουάριο του 2019 επιτρέπει στη γαλλική αστυνομία να συλλάβει όποιο πρόσωπο θεωρεί ύποπτο ότι πρόκειται να λάβει μέρος σε διαδήλωση. Δεν είναι απαραίτητη η δικαστική άδεια και δεν είναι δυνατή η άσκηση έφεσης.

Την Παρασκευή 19 Ιουλίου, η αλγερινή ομάδα ποδοσφαίρου κερδίζει ξανά. Περισσότεροι νέοι Άραβες συγκεντρώνονται κοντά στην Αψίδα του Θριάμβου για να «γιορτάσουν» πάλι. Η ζημιά είναι ακόμη μεγαλύτερη από οκτώ ημέρες πριν. Περισσότερη αστυνομία εμφανίζεται, αλλά δεν κάνει σχεδόν τίποτα.

Στις 12 Ιουλίου, δύο ημέρες πριν από την Ημέρα της Βαστίλης, αρκετές εκατοντάδες αυτοαποκαλούμενοι Αφρικανοί λαθρομετανάστες εισέρχονται στο Πάνθεον, το μνημείο που στεγάζει τους τάφους των ηρώων που έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην ιστορία της Γαλλίας. Εκεί, οι μετανάστες ανακοινώνουν τη γέννηση του «κινήματος των Μαύρων Γιλέκων». Ζητούν την «νομιμοποίηση» όλων των παράνομων μεταναστών στη γαλλική επικράτεια και την ελεύθερη στέγαση καθενός από αυτούς. Η αστυνομία εμφανίζεται, αλλά αρνείται να παρέμβει. Οι περισσότεροι διαδηλωτές εγκαταλείπουν ειρηνικά. Μερικοί που υβρίζουν την αστυνομία συλλαμβάνονται.

Η Γαλλία σήμερα είναι μια χώρα ακυβέρνητη. Οι αναταραχές και η ανομία συνεχίζουν να κερδίζουν έδαφος. Οι ταραχές έχουν γίνει μέρος της καθημερινής ζωής. Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι μια μεγάλη πλειοψηφία πολιτών απορρίπτειτον πρόεδρο Μακρόν. Φαίνεται να μισούν την αλαζονεία του και δεν είναι διατεθειμένοι να τον συγχωρήσουν. Φαίνεται να νιώθουν δυσαρέσκεια με την περιφρόνηση που δείχνει στους φτωχούς, με τον τρόπο με τον οποίο συνέθλιψε το κίνημα των «κίτρινων γιλέκων», και επειδή δεν έδωσε την παραμικρή προσοχή στις μικρότερες απαιτήσεις των διαδηλωτών, όπως το δικαίωμα να διεξαχθεί δημοψήφισμα πολιτών όπως αυτά που διεξάγονται στην Ελβετία. Ο Μακρόν δεν μπορεί πλέον να εμφανιστεί πουθενά δημοσίως χωρίς να διακινδυνεύει να γίνει αποδέκτης εκδηλώσεων οργής.

Τα «κίτρινα γιλέκα» φαίνεται τελικά να έχουν σταματήσει τις διαδηλώσεις και να έχουν παραιτηθεί: πάρα πολλοί από αυτούς έχουν ακρωτηριαστεί ή τραυματιστεί. Η δυσαρέσκειά τους, ωστόσο, εξακολουθεί να υπάρχει. Φαίνεται ότι βρίσκεται εν αναμονή για να εκραγεί ξανά.

Η γαλλική αστυνομία φέρεται με αγριότητα όταν έχει να αντιμετωπίσει ειρηνικούς διαδηλωτές, αλλά είναι ελάχιστα ικανή να εμποδίσει ομάδες όπως η “Antifa” να προκαλέσουν βία. Επομένως, τώρα στο τέλος κάθε διαδήλωσης, εμφανίζεται η “Antifa”. Η γαλλική αστυνομία φαίνεται ιδιαίτερα προσεκτική όταν πρέπει να αντιμετωπίσει νέους Άραβες και παράνομους μετανάστες. Η αστυνομία λαμβάνει εντολές. Γνωρίζει ότι οι νεαροί Άραβες και οι παράνομοι μετανάστες θα μπορούσαν να δημιουργήσουν μεγάλης κλίμακας ταραχές. Πριν από τρεις μήνες, στη Γκρενόμπλ, η αστυνομία καταδίωκε κάποιους νεαρούς Άραβες που επέβαιναν σε μια κλεμμένη μοτοσικλέτα, οι οποίοι είχαν κατηγορηθεί για κλοπή. Ενώ προσπαθούσαν να διαφύγουν, είχαν ένα ατύχημα. Ξεκίνησε ένα πανδαιμόνιο που κράτησε πέντε μέρες.

Ο Πρόεδρος Μακρόν δίνει την εικόνα αυταρχικού ηγέτη όταν αντιμετωπίζει τους δυσαρεστημένους φτωχούς. Ποτέ δεν λέει ότι λυπάται για όσους έχουν χάσει ένα μάτι ή ένα χέρι ή έχουν υποστεί μη αναστρέψιμη εγκεφαλική βλάβη από ακραίες βιαιοπραγίες της αστυνομίας. Αντιθέτως, ζήτησε από το γαλλικό κοινοβούλιο να ψηφίσει έναν νόμο που σχεδόν καταργεί εντελώς το δικαίωμα διαμαρτυρίας και το τεκμήριο αθωότητας, επιτρέποντας έτσι τη σύλληψη οποιουδήποτε, οπουδήποτε, ακόμη και χωρίς αιτία. Ο νόμος ψηφίστηκε.

Τον Ιούνιο, το γαλλικό κοινοβούλιο ψήφισε έναν άλλο νόμο, σύμφωνα με τον οποίο θα τιμωρείται αυστηρά όποιος λέει ή γράφει κάτι που μπορεί να περιέχει «ρητορική μίσους». Ο νόμος είναι τόσο ασαφής, που ένας Αμερικανός νομικός επιστήμονας, ο Jonathan Turley, αισθάνθηκε υποχρεωμένος να αντιδράσει. «Η Γαλλία έχει γίνει πλέον μια από τις μεγαλύτερες διεθνείς απειλές για την ελευθερία του λόγου», έγραψε.

Ο Μακρόν δεν δείχνει αυταρχισμό, ωστόσο, με τους βίαιους αναρχικούς. Όταν αντιμετωπίζει νεαρούς Άραβες και παράνομους μετανάστες, φαίνεται θετικά αδύναμος.

Γνωρίζει τι είπε ο πρώην υπουργός Εσωτερικών Ζεράρ Κολόμπ τον Νοέμβριο του 2018, παραιτούμενος από την κυβέρνηση:

«Οι κοινότητες στη Γαλλία εμπλέκονται σε συγκρούσεις μεταξύ τους όλο και περισσότερο, και αυτό λαμβάνει πολύ βίαιες διαστάσεις… σήμερα ζούμε o ένας δίπλα στον άλλο, φοβάμαι ότι αύριο θα ζούμε ο ένας απέναντι στον άλλο».

Ο Μακρόν γνωρίζει επίσης τι είπε ο πρώην Πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ αφού υπηρέτησε τη θητεία του ως πρόεδρος: «Η Γαλλία βρίσκεται στα πρόθυρα της διαίρεσης».

Ο Μακρόν γνωρίζει ότι η διαίρεση της Γαλλίας ήδη υπάρχει. Οι περισσότεροι Άραβες και Αφρικανοί ζουν σε επικίνδυνες περιοχές, χωριστά από τον υπόλοιπο πληθυσμό, όπου η παρουσία όσων δεν είναι Άραβες και Αφρικανοί επιτρέπεται όλο και λιγότερο. Δεν θεωρούν ότι είναι Γάλλοι, εκτός όταν λένε ότι η Γαλλία πρόκειται να ανήκει σε αυτούς. Οι εκθέσεις δείχνουν ότι οι περισσότεροι φαίνεται να νιώθουν μια βαθιά απόρριψη για τη Γαλλία και τον δυτικό πολιτισμό. Ένας αυξανόμενος αριθμός από αυτούς φαίνεται ότι βάζει τη θρησκεία πάνω από την υπηκοότητα, και πολλοί δείχνουν ριζοσπαστικοποιημένοι και έτοιμοι να πολεμήσουν.

Ο Μακρόν φαίνεται να μην θέλει να τους καταπολεμήσει. Αντιθέτως, επέλεξε να τους κατευνάσει. Επιδιώκει μονομερώς να πραγματοποιήσει τα σχέδιά του που είναι η καθιέρωση του Ισλάμ στη Γαλλία. Πριν από τρεις μήνες, δημιουργήθηκε η Μουσουλμανική Ένωση του Ισλάμ της Γαλλίας (AMIF). Ένα τμήμα της θα ασχοληθεί με την πολιτισμική διάδοση του Ισλάμ και θα αναλάβει την ευθύνη της «καταπολέμησης του αντι-μουσουλμανικού ρατσισμού». Ένα άλλο τμήμα θα είναι υπεύθυνο για προγράμματα που θα εκπαιδεύουν ιμάμηδες και θα κατασκευάζουν τεμένη. Αυτό το φθινόπωρο, θα δημιουργηθεί ένα «Συμβούλιο των ιμάμηδων της Γαλλίας». Οι κύριοι ηγέτες της AMIF είναι (ή ήταν μέχρι πρόσφατα) μέλη της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, ενός κινήματος που χαρακτηρίστηκε ως τρομοκρατική οργάνωση στην Αίγυπτο, το Μπαχρέιν, τη Συρία, τη Ρωσία, τη Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα ― αλλά όχι στη Γαλλία.

Ο Μακρόν γνωρίζει τα δημογραφικά στοιχεία. Δείχνουν ότι ο μουσουλμανικός πληθυσμός στη Γαλλία θα αυξηθεί σημαντικά τα επόμενα χρόνια. (Ο οικονομολόγος Charles Gave έγραψε πρόσφατα ότι μέχρι το 2057 η Γαλλία θα έχει μουσουλμανική πλειοψηφία). Ο Μακρόν μπορεί να αντιληφθεί ότι σύντομα θα είναι αδύνατο για οποιονδήποτε να εκλεγεί Πρόεδρος χωρίς να στηρίζεται στη μουσουλμανική ψήφο, οπότε ενεργεί αναλόγως.

Ο Μακρόν προφανώς αντιλαμβάνεται ότι η δυσαρέσκεια που γέννησε το κίνημα των «κίτρινων γιλέκων» εξακολουθεί να υπάρχει. Φαίνεται να πιστεύει ότι η καταστολή θα είναι αρκετή για να αποτρέψει οποιαδήποτε περαιτέρω εξέγερση, και έτσι δεν κάνει τίποτα για να αντιμετωπίσει τις αιτίες της δυσαρέσκειας.

Το κίνημα των «κίτρινων γιλέκων» γεννήθηκε από μια εξέγερση ενάντια στους υπερβολικά υψηλούς φόρους στα καύσιμα και στα σκληρά μέτρα της κυβέρνησης κατά των αυτοκινήτων και των αυτοκινητιστών. Αυτά τα μέτρα περιλάμβαναν μειωμένα όρια ταχύτητας ―50 μίλια/ώρα στις περισσότερες εθνικές οδούς― και περισσότερες κάμερες ανίχνευσης ταχύτητας, μια απότομη αύξηση των ποινών στα πρόστιμα, καθώς και πολύπλοκους και δαπανηρούς ετήσιους ελέγχους στα αυτοκίνητα. Οι γαλλικοί φόροι επί των καυσίμων αυξήθηκαν πρόσφατα ξανά και είναι τώρα οι υψηλότεροι στην Ευρώπη (το 70% της τιμής που καταβάλλεται στο πρατήριο καυσίμων). Άλλα μέτρα κατά της χρήσης των αυτοκινήτων και κατά των οδηγών που ισχύουν ακόμη είναι ιδιαίτερα οδυνηρά για τους φτωχούς. Έχουν ήδη εκδιωχθεί από τα προάστια από στενόμυαλους νεοφερμένους, και τώρα πρέπει να ζουν ―και να οδηγούν― ακόμη πιο μακριά από το σημείο όπου εργάζονται.

Ο Μακρόν δεν έχει λάβει καμία απόφαση για την αντιμετώπιση της καταστροφικής οικονομικής κατάστασης στη Γαλλία. Όταν εκλέχτηκε, οι φόροι, οι δασμοί και οι κοινωνικές επιβαρύνσεις αντιπροσώπευαν σχεδόν το 50% του ΑΕΠ. Οι κυβερνητικές δαπάνες αντιπροσώπευαν το 57% του ΑΕΠ (το υψηλότερο μεταξύ των ανεπτυγμένων χωρών). Το ποσοστό του εθνικού χρέους επί του ΑΕΠ ήταν σχεδόν 100%.

Οι φόροι, οι δασμοί, οι κοινωνικές επιβαρύνσεις και οι κρατικές δαπάνες παραμένουν στο ίδιο επίπεδο όπως και όταν ανέλαβε ο Μακρόν. Το ποσοστό του χρέους επί του ΑΕΠ είναι 100% και αυξάνεται. Η γαλλική οικονομία δεν δημιουργεί θέσεις εργασίας. Η φτώχεια παραμένει εξαιρετικά υψηλή: το 14% του πληθυσμού κερδίζει λιγότερα από 855 ευρώ (950 δολάρια) το μήνα.

Ο Μακρόν δεν δίνει σημασία στην αυξανόμενη πολιτισμική καταστροφή που καταλαμβάνει επίσης τη χώρα. Το εκπαιδευτικό σύστημα καταρρέει. Όλο και περισσότεροι μαθητές αποφοιτούν από το λύκειο χωρίς να ξέρουν να γράψουν μια πρόταση χωρίς λάθη, γεγονός που κάνει ακατανόητα αυτά που γράφουν. Ο Χριστιανισμός εξαφανίζεται. Οι περισσότεροι μη μουσουλμάνοι Γάλλοι δεν αυτοπροσδιορίζονται πλέον ως Χριστιανοί. Η πυρκαγιά που κατέστρεψε τον καθεδρικό ναό της Παναγίας των Παρισίων χαρακτηρίστηκε επίσημα ως «ατύχημα», αλλά ήταν μόνο ένα από τα πολλά χριστιανικά θρησκευτικά κτίρια στη χώρα που καταστράφηκαν πρόσφατα. Κάθε εβδομάδα, εκκλησίες βανδαλίζονται ― αντιμετωπίζοντας τη γενική αδιαφορία του κόσμου. Μόλις το πρώτο εξάμηνο του 2019, 22 εκκλησίες κάηκαν.

Η κύρια ανησυχία του Μακρόν και της γαλλικής κυβέρνησης δεν φαίνεται να είναι ο κίνδυνος των ταραχών, η δυσαρέσκεια του κοινού, η εξαφάνιση του Χριστιανισμού, η καταστροφική οικονομική κατάσταση ή ο εξισλαμισμός και οι συνέπειές του. Αντιθέτως, είναι η κλιματική αλλαγή. Παρόλο που η ποσότητα των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα στη Γαλλία είναι απειροελάχιστη (λιγότερο από το 1% του παγκόσμιου συνόλου), η καταπολέμηση της «κλιματικής αλλαγής που προκαλείται από τον άνθρωπο» φαίνεται να είναι η απόλυτη προτεραιότητα του Μακρόν.

Μια νεαρή Σουηδέζα, η Γκρέτα Θάνμπεργκ, 16 ετών, ―γκουρού, ωστόσο, του «αγώνα για το κλίμα» στην Ευρώπη― προσκλήθηκε πρόσφατα στη Γαλλική Εθνοσυνέλευση από βουλευτές που υποστηρίζουν τον Μακρόν. Έβγαλε ένα λόγο, ο οποίος προμήνυε ότι η «μη αναστρέψιμη καταστροφή» του πλανήτη θα ξεκινήσει πολύ σύντομα. Πρόσθεσε ότι οι πολιτικοί ηγέτες «δεν είναι αρκετά ώριμοι» και χρειάζονται μαθήματα από παιδιά. Οι βουλευτές που υποστηρίζουν τον Μακρόν χειροκρότησαν θερμά. Έλαβε το Βραβείο της Ελευθερίας, που μόλις δημιουργήθηκε, το οποίο θα δίνεται κάθε χρόνο στους ανθρώπους που «αγωνίζονται για τις αξίες εκείνων που αποβιβάστηκαν στη Νορμανδία το 1944 για να απελευθερώσουν την Ευρώπη». Είναι πιθανώς λογικό να υποθέσουμε ότι κανείς από αυτούς που αποβιβάστηκαν στη Νορμανδία το 1944 δεν σκέφτηκε ότι πολεμούσε για να σώσει το κλίμα. Τέτοιες μικρές λεπτομέρειες, ωστόσο, απέχουν από τον Μακρόν και τους βουλευτές που τον υποστηρίζουν.

Επίσης, δεν φαίνεται να απασχολεί τον Μακρόν και τη γαλλική κυβέρνηση ότι οι Εβραίοι ― ορμώμενοι από την άνοδο του αντισημιτισμού, και προφανώς ανήσυχοι για δικαστικές αποφάσεις εμπνευσμένες από το πνεύμα υποταγής στο βίαιο Ισλάμ  εξακολουθούν να φεύγουν από τη Γαλλία.

Ο Κομπίλι Τραόρε, ο άντρας που δολοφόνησε τη Σάρα Χαλίμι το 2017, ψάλλοντας σούρας από το Κοράνι και φωνάζοντας ότι οι Εβραίοι είναι Sheitan («Σατανάς» στα Αραβικά), δεν κρίθηκε ένοχος. Ο Τραόρε είχε προφανώς καπνίσει κάνναβη πριν από τη δολοφονία, και έτσι οι δικαστές αποφάσισαν ότι δεν ήταν υπεύθυνος για τις πράξεις του. Ο Τραόρε σύντομα θα αποφυλακιστεί. Τι θα συμβεί εάν καπνίσει κάνναβη ξανά;

Λίγες εβδομάδες μετά τη δολοφονία της Χαλίμι, τρία μέλη μιας εβραϊκής οικογένειας δέχτηκαν επίθεση, βασανίστηκαν και κρατήθηκαν όμηροι στο σπίτι τους από μια ομάδα πέντε ανδρών οι οποίοι είπαν ότι «οι Εβραίοι έχουν χρήματα» και «οι Εβραίοι πρέπει να πληρώσουν». Οι άνδρες συνελήφθησαν. Όλοι ήταν Μουσουλμάνοι. Ο δικαστής που απήγγειλε κατηγορία σε βάρος τους δήλωσε ότι οι ενέργειές τους «δεν ήταν αντισημιτικές».

Στις 25 Ιουλίου 2019, όταν η ισραηλινή ποδοσφαιρική ομάδα Maccabi Haifa αγωνιζόταν στο Στρασβούργο, η γαλλική κυβέρνηση περιόρισε τον αριθμό των ισραηλινών οπαδών στο γήπεδο σε 600, μην επιτρέποντας ούτε έναν παραπάνω. Χίλιοι οπαδοί είχαν αγοράσει αεροπορικά εισιτήρια για να έρθουν στη Γαλλία με σκοπό να παρακολουθήσουν τον αγώνα. Η γαλλική κυβέρνηση απαγόρευσεεπίσης το κυματισμό της ισραηλινής σημαίας στο παιχνίδι ή οπουδήποτε στην πόλη. Ωστόσο, στο όνομα της «ελευθερίας του λόγου», το γαλλικό Υπουργείο Εσωτερικών επέτρεψε αντιισραηλινές διαδηλώσεις μπροστά από το γήπεδο, ενώ υπήρχαν παλαιστινιακές σημαίες και πανό με το σύνθημα «Θάνατος στο Ισραήλ». Την ημέρα πριν από τον αγώνα, σε ένα εστιατόριο κοντά στο στάδιο, μερικοί Ισραηλινοί δέχτηκαν επίθεση με βίαιο τρόπο. «Οι διαδηλώσεις εναντίον του Ισραήλ εγκρίνονται στο όνομα της ελευθερίας της έκφρασης, αλλά οι αρχές απαγορεύουν στους οπαδούς της Maccabi Haifa να υψώσουν τη σημαία του Ισραήλ, είναι απαράδεκτο», δήλωσε η Αλίζα Μπιν-Νόουν, πρεσβευτής του Ισραήλ στη Γαλλία.

Τις προάλλες, ένα αεροπλάνο γεμάτο από Γαλλοεβραίους που έφευγαν από τη Γαλλία έφτασε στο Ισραήλ. Και άλλοι Γαλλοεβραίοι θα πάνε σύντομα. Η αποχώρηση των Εβραίων στο Ισραήλ συνεπάγεται θυσίες: ορισμένοι Γάλλοι κτηματομεσίτες επωφελούνται από την επιθυμία πολλών εβραϊκών οικογενειών να φύγουν, επομένως αγοράζουν και πωλούν ιδιοκτησίες που ανήκουν σε Εβραίους σε τιμή πολύ χαμηλότερη από την αγοραία αξία τους.

Ο Μακρόν θα παραμείνει πρόεδρος μέχρι τον Μάιο του 2022. Αρκετοί ηγέτες κομμάτων της κεντροαριστεράς (όπως του Σοσιαλιστικού Κόμματος) και της κεντροδεξιάς (των Ρεπουμπλικανών) εντάχθηκαν στο κόμμα «Η Δημοκρατία Μπροστά!», το κόμμα που σχημάτισε πριν από δύο χρόνια. Μετά από αυτό, το Σοσιαλιστικό Κόμμα και οι Ρεπουμπλικανοί κατέρρευσαν εκλογικά. Ο κύριος αντίπαλος του Μακρόν το 2022 πιθανώς θα είναι ο ίδιος με το 2017: η Μαρίν Λε Πεν , ηγέτης του λαϊκιστικού Εθνικού Συναγερμού.

Παρόλο που ο Μακρόν είναι ευρέως αντιδημοφιλής και ευρέως μισητός, πιθανώς θα χρησιμοποιήσει τα ίδια συνθήματα όπως το 2017: ότι είναι το τελευταίο προπύργιο ελπίδας ενάντια στο «χάος» και το «φασισμό». Έχει μεγάλη πιθανότητα να εκλεγεί ξανά. Όποιος διαβάσει το πολιτικό πρόγραμμα του Εθνικού Συναγερμού μπορεί να δει ότι η Λε Πεν δεν είναι φασίστρια. Επίσης, όποιος εξετάσει την κατάσταση στη Γαλλία ενδεχομένως να αναρωτηθεί εάν η Γαλλία δεν έχει αρχίσει ήδη να βυθίζεται στο χάος.

Η θλιβερή κατάσταση που βασιλεύει στη Γαλλία δεν διαφέρει πολύ από την κατάσταση σε πολλές άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Πριν από μερικές εβδομάδες, ένας Αφρικανός καρδινάλιος, ο Ρόμπερτ Σάρα, εξέδωσε ένα βιβλίο με τίτλο Le soir approche et déjà le jour baisse («Το βράδυ πλησιάζει και ήδη η μέρα σκοτεινιάζει»). «Στη ρίζα της κατάρρευσης της Δύσης», γράφει, «υπάρχει μια πολιτισμική κρίση και μια κρίση ταυτότητας. Η Δύση δεν ξέρει πλέον ποια είναι, διότι δεν ξέρει και δεν θέλει να μάθει τι την διαμόρφωσε, από τι απαρτιζόταν, τι ήταν και τι είναι. (…) Αυτή η αυτοπρόκληση ασφυξίας οδηγεί με φυσικό τρόπο σε μια παρακμή που ανοίγει το δρόμο σε νέους βαρβαρικούς πολιτισμούς».

Αυτό ακριβώς συμβαίνει στη Γαλλία ― και στην Ευρώπη.

Ο Δρ Guy Millière, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού, είναι συγγραφέας 27 βιβλίων που ασχολούνται με τη Γαλλία και την Ευρώπη.

https://el.gatestoneinstitute.org/14748/%CE%B3%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%AF%CE%B1-%CE%B2%CF%85%CE%B8%CE%AF%CE%B6%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%B9-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CF%87%CE%AC%CE%BF%CF%82

Συνεκμετάλλευση;

Από
anixneuseis
-
2
ΑΓΓΕΛΟΣ Μ. ΣΥΡΙΓΟΣ*   ΠΟΛΙΤΙΚΗ 

  • capture--27

Η κόκκινη γραμμή δείχνει τα όρια της «γαλάζιας πατρίδας» που διεκδικεί προς συνεκμετάλλευση η Τουρκία. Με κίτρινο χρώμα αποτυπώνονται οι περιοχές που η Τουρκία εκχώρησε το 2012 στην ΤΡΑΟ (28ος-32ος μεσημβρινός) και εξαιρεί από τη συνεκμετάλλευση.

Το 1975 κατέστη σαφές στην τουρκική πλευρά ότι το διεθνές δίκαιο της θάλασσας δεν εξυπηρετούσε τις επιδιώξεις της στο Αιγαίο. Η ύπαρξη μεγάλου αριθμού ελληνικών νησιών που σχημάτιζαν μακρές αλυσίδες σε όλο το Αιγαίο περιόριζε τις τουρκικές διεκδικήσεις σε μια ζώνη παράλληλη με τις μικρασιατικές ακτές. Για να ξεπεράσει το εμπόδιο, η Αγκυρα διατύπωσε μια καινοφανή πρόταση για κοινή έρευνα και εκμετάλλευση της υφαλοκρηπίδας του Αιγαίου. Οι δύο χώρες θα είχαν το αποκλειστικό δικαίωμα να εκμεταλλευθούν πλουτοπαραγωγικές πηγές που βρισκόταν εντός των χωρικών τους υδάτων, δηλαδή έως έξι μίλια από τις ακτές τους. Εξω από τα χωρικά ύδατα όμως, το υπέδαφος του Αιγαίου θα αποτελούσε ζώνη κοινής εκμεταλλεύσεως ανάμεσα σε Ελλάδα και Τουρκία. Στη ζώνη αυτή τα ωφελήματα θα διανέμονταν εξ ημισείας μεταξύ των δύο χωρών.

Κατ’ αυτόν τον τρόπο, ενώ η Τουρκία δικαιούται ένα περιορισμένο τμήμα υφαλοκρηπίδας στο Αιγαίο, διά της συνεκμεταλλεύσεως ευελπιστούσε ότι θα αποκτήσει το 50% ή, τέλος πάντων, ένα σημαντικό ποσοστό. Επιπλέον, θα αποκτούσε δικαιώματα σε οποιοδήποτε κοίτασμα υδρογονανθράκων υπήρχε οπουδήποτε στην υφαλοκρηπίδα του Αιγαίου, είτε ήταν ανάμεσα στη Λέσβο και στη Λήμνο είτε ήταν στον Θερμαϊκό Κόλπο ή στο Κρητικό Πέλαγος. Κατ’ ουσίαν, με τη συνεκμετάλλευση το Αιγαίο θα μετατρεπόταν σε μια πελώρια περιοχή συγκυριαρχίας των δύο χωρών.

Η Ελλάδα απέρριψε αμέσως την τουρκική πρόταση. Τον Σεπτέμβριο του 1976, που το θέμα συζητήθηκε στη Βουλή των Ελλήνων, ετέθησαν οι εξής τρεις προϋποθέσεις για συνεκμετάλλευση: (α) Οι δύο χώρες θα οριοθετούσαν την υφαλοκρηπίδα του Αιγαίου. (β) Μετά την οριοθέτηση θα μπορούσε να δημιουργηθεί περιορισμένη ζώνη κοινής εκμεταλλεύσεως μόνον εκατέρωθεν του ορίου των δύο υφαλοκρηπίδων που θα περιελάμβανε τμήματα υφαλοκρηπίδας και από τις δύο χώρες. (γ) Οι πλουτοπαραγωγικές πηγές που θα ανακαλύπτονταν σε αυτή τη ζώνη θα ήσαν εκ των προτέρων μοιρασμένες βάσει συγκεκριμένων ποσοστών. Οι τρεις προϋποθέσεις της Αθήνας αντικατοπτρίζουν τη σχετική διεθνή πρακτική. Πρώτα χαράσσεται το όριο της υφαλοκρηπίδας (ή της ΑΟΖ). Εάν βρεθούν κοιτάσματα που βρίσκονται πάνω στο όριο, μία από τις λύσεις που ακολουθούνται είναι η συνεκμετάλλευση. Επί παραδείγματι, Κύπρος και Αίγυπτος έχουν υπογράψει συμφωνία για συνεκμετάλλευση κοιτασμάτων που μπορεί να βρεθούν στην περιοχή εκατέρωθεν του ορίου των ΑΟΖ των δύο κρατών.

Η Τουρκία δεν πτοήθηκε από την ελληνική άρνηση. Χαρακτήρισε τη συνεκμετάλλευση ευθύδικη λύση (equitable solution), παρότι ήταν απαλλαγμένη από αναφορές στο διεθνές δίκαιο. Ακολούθως, προέβαλε την πρότασή της ως πρακτική, ρεαλιστική και ανταποκρινόμενη στις μοναδικές –κατά τη γνώμη της– γεωγραφικές συνθήκες του Αιγαίου (σε ήσσονος σημασίας διαμάχες που δεν διακυβεύονται συμφέροντά τους, οι μεγάλες δυνάμεις αρέσκονται σε πρακτικές και ρεαλιστικές λύσεις που δείχνουν –πάντα– την ηγετική στόφα εκείνων που τις αποδέχονται…). Ο τελευταίος Τούρκος ηγέτης που αναφέρθηκε επισήμως σε συνεκμετάλλευση ήταν ο Τουργκούτ Οζάλ το 1988. Εκτοτε το θέμα παρέμεινε εν υπνώσει, όπως τόσα και τόσα στις ελληνοτουρκικές σχέσεις.

Στις αρχές του 2000 το τουρκικό ενδιαφέρον για υδρογονάνθρακες μετατοπίστηκε στην Ανατολική Μεσόγειο. Τον Απρίλιο του 2012 η Τουρκία διεκδίκησε επισήμως όλη την περιοχή δυτικά της Κύπρου έως και νότια της Ρόδου (από τον 28ο έως τον 32ο μεσημβρινό). Κατά πάγια τουρκική πρακτική, η διεκδίκηση πήρε τη μορφή εκχωρήσεως όλης αυτής της περιοχής στην τουρκική κρατική εταιρεία πετρελαίου, ΤΡΑΟ. Ακολούθως, τον Μάρτιο του 2013 ο Ερντογάν στο τέλος ακόμη μιας ελληνοτουρκικής συναντήσεως ανέφερε τη φράση «καζάν-καζάν». Είναι η τουρκική μετάφραση του αμερικανικού όρου «win-win» που χρησιμοποιείται στο παίγνιο αμοιβαίου οφέλους. Στόχος είναι μέσα από μια διαπραγμάτευση να βγουν ωφελημένα και τα δύο ενδιαφερόμενα μέρη.

Ο Ερντογάν με τη φράση του επανέφερε τη συνεκμετάλλευση της υφαλοκρηπίδας. Δεν περιοριζόταν, όμως, πλέον στο Αιγαίο, όπου είναι άγνωστη η ύπαρξη σημαντικών αποθεμάτων υδρογονανθράκων. Τον ενδιέφερε πρωτίστως η Ανατολική Μεσόγειος, όπου αποδεδειγμένα υπάρχουν εκμεταλλεύσιμα κοιτάσματα. Το μήνυμα Ερντογάν είναι απλό και συγκεκριμένο: Οι εκατέρωθεν διεκδικήσεις Ελλάδος – Τουρκίας δεν θα επιτρέψουν σε κανένα από τα δύο κράτη να προχωρήσει σε εκμετάλλευση. Αντί να τρωγόμαστε, μπορούμε να τα συνεκμεταλλευθούμε (ή συνδιαχειριστούμε). Φυσικά, εάν υπάρξει συνεκμετάλλευση τέτοιου τύπου, περιττεύει και η οριοθέτηση. Εκεί εντάσσεται και το μήνυμα περί «καζάν-καζάν». Κατά τη γνώμη του Ερντογάν, σε μια τέτοια περίπτωση και οι δύο χώρες θα βρεθούν κερδισμένες.

Η πρόταση Ερντογάν εξηγεί πλήρως και τις ακρότητες που διακινούν οι Τούρκοι τους τελευταίους μήνες υπό τον τίτλο «γαλάζια πατρίδα». Πρόκειται για μια τεράστια περιοχή που καλύπτει το ήμισυ της Ανατολικής Μεσογείου. Σε αυτήν περιλαμβάνονται, εκτός από την υφαλοκρηπίδα της Τουρκίας, η ΑΟΖ ολόκληρης της Κύπρου και οι υφαλοκρηπίδες Καστελλόριζου, Ρόδου, Καρπάθου, Κάσου και του ανατολικού τμήματος της Κρήτης. Σε πολλές από αυτές τις περιοχές οι τουρκικές διεκδικήσεις είναι εντελώς παράλογες από πλευράς διεθνούς δικαίου. Η Τουρκία ούτε γειτνιάζει με αυτές τις περιοχές ούτε έχει θαλάσσιο μέτωπο. Τις αναφέρει, όμως, επειδή κυνηγά τη συνεκμετάλλευση/συνδιαχείριση.

Το ενδιαφέρον είναι ότι εξαιρεί από την πρότασή της όσες περιοχές διεκδίκησε τον Απρίλιο του 2012 (28ος έως 32ος μεσημβρινός). Επί παραδείγματι, δεν συζητεί για συνεκμετάλλευση της υφαλοκρηπίδας της Ανατολίας ή έστω του Καστελλόριζου. Θεωρεί τις συγκεκριμένες περιοχές δικές της. Ζητεί συνεκμετάλλευση για τις περιοχές νοτίως της Κύπρου ή της Κρήτης. Είναι προφανές ότι η τουρκική πρόταση αρμόζει σε χώρες μειωμένης κυριαρχίας. Επειδή πιθανόν κάποιοι ξένοι να μας πιέσουν –στο πλαίσιο του «ρεαλισμού»– να εξετάσουμε παρόμοιες προτάσεις, αξίζει να θυμηθούμε τις προϋποθέσεις που είχαμε θέσει το 1976.

* Ο κ. Αγγελος Μ. Συρίγος είναι βουλευτής Α΄ Αθηνών με τη Νέα Δημοκρατία, αναπλ. καθηγητής Διεθνούς Δικαίου & Εξωτερικής Πολιτικής, Πάντειο Πανεπιστήμιο.

https://www.kathimerini.gr/1038835/article/epikairothta/politikh/synekmetalleysh

1...2,6262,6272,628...3,033Σελίδα 2,627 από 3,033