Χώρα ή «χώρος»;

Από

September 30, 2019

Του Γιώργου Ρακκά*

Η Ελλάδα στη δίνη της παγκόσμιας μετανάστευσης

Η μετανάστευση δεν είναι έκτακτο φαινόμενο, αλλά σκοτεινή κανονικότητα της εποχής μας: 271,6 εκατομμύρια άνθρωποι ζουν σήμερα έξω από την χώρα που γεννήθηκαν, ενώ, το 2010, ήταν 220 εκ., κι αυτό αποτυπώνει την κλιμάκωση του φαινομένου. Το Ινστιτούτο Γκάλοπ, πραγματοποιεί περιοδικά μια παγκόσμια έρευνα που καταγράφει την επιθυμία για μετανάστευση: Το 33% του ενήλικου πληθυσμού της Yποσαχάριας Αφρικής, το 24% της Μέσης Ανατολής και της Βορείου Αφρικής δηλώνει ότι θα εγκατέλειπε τη χώρα του εάν είχε την δυνατότητα. Όλες οι εκτιμήσεις για την εξέλιξη της μετανάστευσης προβλέπουν κλιμάκωση μέχρι το 2050, με τα μεγέθη της τουλάχιστον να διπλασιάζονται ως τότε: Οι τεκτονικές πλάκες της ανθρωπότητας μετακινούνται, και τα αίτια που δημιουργούν το φαινόμενο είναι πολλά, και περίπλοκα.

Υπάρχουν οι λεγόμενοι «παράγοντες απώθησης» –λόγοι που ωθούν κάποιον να εγκαταλείψει την πατρίδα του: Φτώχεια, οικολογική κρίση, κοινωνική, πολιτική κατάρρευση, δημογραφική έκρηξη και γεωπολιτική αστάθεια. Συνθήκες απορρύθμισης που επικρατούν σε μια εκτεταμένη ζώνη του πλανήτη από τον Ειρηνικό μέχρι τον Ατλαντικό Ωκεανό. Ένα σημείο που θα πρέπει να δώσουμε βάση περισσότερο: Η αστάθεια αυτή είναι προϊόν αναπτυξιακής ανόδου του υπόλοιπου κόσμου έναντι της Δύσης, και όχι υπανάπτυξης όπως συνέβαινε στον 20ο αιώνα.

Την ίδια φάση είχε περάσει και η Ευρώπη τον 19ο αιώνα. Τότε η μετανάστευσή της προς τις ΗΠΑ προκαλούνταν από τις μεγάλες αλλαγές της βιομηχανικής επανάστασης και της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Σήμερα, συμβαίνει το αντίθετο: Οι ‘υπόλοιποι’ αναπτύσσονται και η Ευρώπη είναι κορεσμένη, ενώ από την κατάστασή της αυτή προκύπτουν «παράγοντες έλξης», που εξηγούν γιατί ένα πολύ μεγάλο κομμάτι των μετακινούμενων πληθυσμών επιθυμεί να εγκατασταθεί εντός της, και όχι στην Κίνα για παράδειγμα.

Πρώτον, γιατί εδώ και αρκετές δεκαετίες η Δύση εκμεταλλεύεται τη μετανάστευση με «πολιτικές υποκατάστασης εργασίας» για να στηρίξει το οικονομικό της μοντέλο, να καλύψει τα κενά από την δημογραφική της κάμψη, κι έτσι έχει δώσει ‘σήμα’ ότι καλοδέχεται τις εισροές. Ως προς αυτό, λειτουργεί ενισχυτικά και η τεράστια βιομηχανία των ΜΚΟ, που πλέον λειτουργούν ως ‘κανονικός’ κλάδος του παγκόσμιου κεφαλαίου.

Δεύτερον, έχει στηθεί μια ολόκληρη βιομηχανία γύρω από το ίδιο το φαινόμενο της μετανάστευσης –τα δουλεμπορικά δίκτυα έχουν τζίρο 5,5 – 7 δισ.$ ετησίως σύμφωνα με τον ΟΗΕ, ο οποίος παραθέτει το νούμερο με επιφύλαξη λέγοντας ότι είναι δύσκολο να αποκαλυφθεί το πραγματικό μέγεθος των δραστηριοτήτων αυτών).

Τρίτον, υπεισέρχεται η γεωπολιτική: Η Τουρκία μεσιτεύει την μετακίνηση των πληθυσμών από τον μουσουλμανικό κόσμο προς την Δύση, τα Βαλκάνια και την Ευρώπη, προσβλέποντας έτσι να εγκαταστήσει ‘θυλάκους επιρροής’ στα εδάφη τους· ιδίως στην περιοχή μας, που θέλει να την επανεντάξει στην σφαίρα επιρροής της, στο πλαίσιο της νεο-οθωμανικής πολιτικής που θέλει την γειτονική χώρα να αναδεικνύεται σε περιφερειακή αν όχι παγκόσμια υπερδύναμη.

Η Ευρώπη πιέζεται από την κλιμάκωση της μετανάστευσης. Ακόμα και ο Ε. Μακρόν, που είχε ταυτιστεί μέχρι πρότινος με τις πολιτικές ανοιχτών συνόρων και «πολυπολιτισμού», δήλωσε τις προάλλες μπροστά στους εμβρόντητους βουλευτές του: «Η μεσαία τάξη δεν έχει πρόβλημα με την μετανάστευση. Στην πραγματικότητα, δεν έχει επαφή μαζί της, σε αντίθεση με την εργατική τάξη που ζει με αυτήν. Η αριστερά δεν ήθελε να αντικρίσει αυτήν την πραγματικότητα επί δεκαετίες, κι έτσι ο κόσμος της εργατικής τάξης μετακινήθηκε προς την άκρα δεξιά».

Το γενικό κόστος της μετανάστευσης διαρκώς αυξάνει: Η συγκρότηση ενός ‘ευρωπαϊκού Ισλάμ’, θέτει το ζήτημα μιας παράλληλης κοινότητας μέσα στην Ευρώπη, η οποία προτάσσει αξίες που αντιβαίνουν τον σκληρό πυρήνα του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Επιπρόσθετα δημιουργεί έναν νέο κοινωνικό αποκλεισμό, των λευκών κατώτερων στρωμάτων, που με τις πολιτικές υποκατάστασης εργασίας καθίστανται περιττά για τις παγκοσμιοποιημένες οικονομίες της Ευρώπης, γεγονός που περιπλέκει έντονα τις πολιτιστικές με τις κοινωνικές αντιθέσεις.

Το πρόβλημα για την Ευρώπη, συνοψίζεται στις προειδοποιήσεις του Δαλάι Λάμα, ενός πνευματικού ηγέτη που κατά τα άλλα έχει ταυτιστεί με το ανοιχτό πρόσωπο της παγκοσμιοποίησης: Αν η Γηραιά Ήπειρος συνεχίσει την ίδια πολιτική στο μεταναστευτικό, είπε, σε λίγες δεκαετίες θα μεταβληθεί σε ‘Ευραραβία ή Ευραφρική’…

Στην Ελλάδα τα προβλήματα είναι πιο άμεσα: Μια χώρα με την οικονομία καθηλωμένη, μια κοινωνία σε ταχεία δημογραφική συρρίκνωση που δεν μπορεί καν να συγκρατήσει στους κόλπους της, τις δικές της νέες γενιές· που έχει ως δεδομένη την απειλή του τουρκικού επεκτατισμού, που εκμεταλλεύεται τη μετανάστευση για να αυξήσει την επιρροή της στα νησιά του Αιγαίου και εν τέλει ολόκληρη τη χώρα· ένα κράτος με κλειστά τα βόρεια σύνορά του, αφημένο να διαχειρίζεται τις μεταναστευτικές εισροές της Νοτιοανατολικής Πύλης της Ευρώπης μοναχό του, μιας και η Ε.Ε. είναι διχασμένη και αδύναμη να καταστρώσει μια ενιαία, συνεκτική πολιτική· και σαν να μην έφταναν αυτά, η Ελλάδα έχει εκχωρήσει την μεταναστευτική πολιτική σε διεθνείς οργανισμούς που ρητώς έχουν θέσει ως στόχο την εγκατάσταση των νεοεισερχόμενων, και την επιδοτούν ποικιλοτρόπως, σε συνέργεια με αδιαφανείς ΜΚΟ και ‘αόρατους’ δουλεμπόρους που λειτουργούν στα ελληνικά νησιά ως κράτος εν κράτει.

Όλα αυτά συντείνουν στην άμεση πρόκληση ενός πολυεπίπεδου αδιεξόδου: γεωπολιτικού, εθνικού, κοινωνικού, ανθρωπιστικού.

Η Ελλάδα κινδυνεύει να καταστεί μόνιμη ‘ζώνη ελέγχου’, μεθοριακός σταθμός φιλτραρίσματος των μεταναστευτικών ροών προς την Ευρώπη και να ‘Λιβανοποιηθεί’, δηλαδή να μεταβληθεί από ενιαία εθνική, δημοκρατικά συγκροτημένη κοινωνία σε πολυπολιτισμικό πεδίο αντιπαράθεσης που μεταφέρει στο εσωτερικό του όλες τις εντάσεις και τις συγκρούσεις που εξελίσσονται στην Νοτιοανατολική Μεσόγειο. Κάτι που θα αυξήσει ακόμα περισσότερο τον τουρκικό έλεγχο εντός της.

Επίσης, το καθεστώς de facto ανοιχτών συνόρων και ελεύθερης μετακίνησης που ισχύει από το 2015 μέχρι και σήμερα, έχει διαμορφώσει μια παγιωμένη κατάσταση όπου: Αφενός, υπάρχει έλλειμμα ανθρωπισμού, καθώς το «όλοι ευπρόσδεκτοι» θέτει στο ίδιο καθεστώς αντιμετώπισης τον πραγματικό πρόσφυγα από την Συρία, το Κουρδιστάν, το Ιράκ κ.λπ. με τους μαφιόζους από την Αλγερία, το Μαρόκο ή το Πακιστάν, ή τα μέλη του ISIS που εμπλέκονται στα κύματα των εισροών, για τους δικούς τους λόγους.

Αφετέρου, η διαμόρφωση μιας χαλαρής νομοθεσίας σχετικής με την παράνομη μετανάστευση (διοικητικές απελάσεις που δεν πραγματοποιούνται ποτέ, παραμονή στη χώρα ακόμα και για όσους έχουν διαπράξει κακούργημα, μιας και ο νέος ποινικός κώδικας κατήργησε τις δικαστικές απελάσεις) προσελκύει συγκεκριμένους τύπους ανθρώπων στην χώρα, που ξέρουν ότι ακόμα κι αν «επενδύσουν» σε όχι και τόσο νόμιμες δραστηριότητες, δεν πρόκειται να τους τιμωρήσει κανείς. Την ίδια στιγμή, η χώρα στέλνει στο εξωτερικό μεγάλο κομμάτι του μορφωμένου εργατικού της δυναμικού, ενώ εισάγει είτε ανειδίκευτους είτε το λούμπεν κομμάτι των μετακινούμενων, γεγονός που έχει μεγάλο αντίκτυπο στην πορεία της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας.

Με λίγα λόγια, ως Ελλάδα, ως Ευρώπη ακόμα, βρισκόμαστε σε μια πολύ κρίσιμη καμπή. Αυτό που χρειάζεται να γίνει είναι να επανέλθουμε, από την ανεξέλεγκτη και χαοτική μετανάστευση της παγκοσμιοποίησης, σε ένα μοντέλο ελεγχόμενης, οργανωμένης μετανάστευσης.

H Ευρώπη πρέπει να ξεφύγει από το «σύνδρομο του οικονομικού γίγαντα με το μυαλό του γεωπολιτικού νάνου» και να κατανοήσει ότι η εσωτερική της ασφάλεια, σταθερότητα και συνοχή εξαρτάται από την σταθερότητα και την συνοχή των κρατών που βρίσκονται στην ευαίσθητη περίμετρό της: Ένα ‘σχέδιο Μάρσαλ’ για την ανασυγκρότηση της Βορείου Αφρικής και της Ανατολικής Μεσογείου θα λειτουργήσει με θετικό τρόπο αποτρεπτικά ως προς την επίταση των μεταναστευτικών εισροών, πολύ περισσότερο από τα δισεκατομμύρια που δαπανώνται σε πολιτικές υποδοχής και εγκατάστασης των εισροών αυτών στο εσωτερικό της.

Η Ελλάδα πρέπει να καταγγείλει ανοιχτά την Τουρκία για την μεθοδευμένη μετακίνηση πληθυσμών στην Ε.Ε. και να απαιτήσει διάφορες κυρώσεις. Παράλληλα, πρέπει να… ανακτήσει τον έλεγχο των συνόρων της, ιδίως τώρα που η καταγγελία για τα μέλη του ISIS που ετοιμάζονται να περάσουν τα σύνορα είναι συγκεκριμένη: Ενίσχυση της φύλαξης – αποτροπής, εφαρμογή νέων τεχνολογιών επιτήρησης, απαγόρευση δραστηριότητας σε όσες ΜΚΟ έχουν αδιαφανή χρηματοδότηση ή/και λειτουργούν συμπληρωματικά και βοηθητικά στους δουλέμπορους, ξήλωμα των κυκλωμάτων των τελευταίων από τα νησιά και την ενδοχώρα. Ακόμα, επαναφορά της δικαστικής απέλασης στον ποινικό κώδικα, αυστηρότερη αντιμετώπιση της παράνομης μετανάστευσης (ταχύτεροι επαναπατρισμοί, και παραμονή σε κλειστά κέντρα με ιδιαίτερη όμως μέριμνα για την ύπαρξη ανθρώπινων συνθηκών σε αυτά).

Και από την άλλη επιτάχυνση των διαδικασιών υποδοχής και αποκατάστασης για όσους δικαιούνται το status του πρόσφυγα, που θα πρέπει να αντιμετωπίζονται σε εντελώς διαφορετικό καθεστώς από τους παράνομους μετανάστες..

Το δίλημμα σε σχέση με το μεταναστευτικό ζήτημα είναι ξεκάθαρο: Ή η Ευρώπη θα καταφέρει να αλλάξει την πολιτική της, ή η επίταση της σημερινής κατάστασης θα οδηγήσει σε έναν φαύλο κύκλο έντασης των διαπολιτισμικών συγκρούσεων, διάρρηξης της κοινωνικής και πολιτιστικής συνοχής, συνακόλουθα, ενίσχυση του ολοκληρωτισμού και φασιστικοποίηση. Όσο για την Ελλάδα, κινδυνεύει μέσα στη δίνη του μεταναστευτικού να ανασχέσει το κεκτημένο αυτοδιάθεσης που πέτυχε με τόσους και τόσους αγώνες από το 1821 κι ύστερα. Άραγε, η δυνατότητα ενός έθνους να προασπίζει την ταυτότητα και τον πολιτισμό του μέσα στον ίδιο του τον τόπο είναι κι αυτό ένα αναφαίρετο δικαίωμα, ή μήπως αίρεται από την επιταγή ενός ψευδοανθρωπισμού, που γίνεται όχημα για να εκφραστούν πολύ καθαρά ωμές γεωπολιτικές σκοπιμότητες της γείτονος;

*Δρ κοινωνιολογίας και δημοτικός σύμβουλος Θεσσαλονίκης με την παράταξη Μένουμε Θεσσαλονίκη.

*Το άρθρο δημοσιεύτηκε στη “Μακεδονία” της Κυριακής 29 Σεπτεμβρίου 2019

Μπρα ντε φερ ΗΠΑ-Ρωσίας για την εγκατάσταση πυραύλων στην Ευρώπη

Από

anixneuseis

September 29, 2019

stratfor/euro2day.gr

Η εγκατάλειψη της Συνθήκης για τα πυρηνικά και οι κινήσεις των δυο πλευρών για να εξασφαλίσουν τακτικό πλεονέκτημα. Γιατί η Ρωσία έχει κερδίσει το παιχνίδι των εντυπώσεων έναντι της ΗΠΑ. Ποιοι είναι οι περιορισμοί στις κινήσεις της Μόσχας.

Δημοσιεύθηκε: 28 Σεπτεμβρίου 2019 – 08:01

Με τη Συνθήκη για τα πυρηνικά μέσου βεληνεκούς (INF) επισήμως νεκρή, οι παρατηρητές αναμένουν να δουν ποιοι τύποι πυραύλων που η Συνθήκη απαγόρευσε στην Ευρώπη στα τέλη της δεκαετίας του 1980 θα επιστρέψουν στην Ηπειρο.

Οι ΗΠΑ μπορεί να έδωσαν τη χαριστική βολή στη Συνθήκη αποσυρόμενες από αυτή, αλλά σε αντίθεση με τον Ειρηνικό Ωκεανό, δεν έχουν άμεσα σχέδια να αναπτύξουν συστήματα στην Ευρώπη. Εν τω μεταξύ η Ρωσία δήλωσε ότι θα αναπτύξει πυραύλους μέσου βεληνεκούς στην περιοχή της Ευρώπης αν αναπτυχθούν πρώτα αμερικανικά συστήματα στην περιοχή.

Παρότι όμως αμφότερες έδειξαν ότι δεν θα αναλάβουν πρωτοβουλία, στην πραγματικότητα και οι δυο θα μπορούσαν, ειδικά η Ρωσία. Μια κίνηση της Μόσχας πιθανότατα τα πυροδοτήσει την ανάπτυξη πυραύλων στην Ευρώπη, αλλά η Ρωσία θα μπορούσε να εκτιμήσει ότι το κόστος από το να κινηθεί πρώτη θα είναι μικρότερο από τα δυνητικά οφέλη. Αυτά περιλαμβάνουν την αντιμετώπιση της αεροπορικής υπεροχής του ΝΑΤΟ και τα πλεονεκτήματα από τα αμυντικά συστήματα κατά των βαλλιστικών πυραύλων και την πρόκληση διχασμού μεταξύ των συμμάχων του ΝΑΤΟ δημιουργώντας ευρωπαϊκή αντίδραση στην ανάπτυξη των αμερικανικών συστημάτων.

Δράση αντί λόγων

Ενώ η Μόσχα αντέδρασε σφοδρά στην απόσυρση των ΗΠΑ από την INF, στην πραγματικότητα δεν της άρεσε ποτέ η Συνθήκη. Η αυξανόμενη ενίσχυση του στρατού της Κίνας, περιλαμβανομένου του διευρυνόμενου οπλοστασίου πυραύλων μεσαίου βεληνεκούς, δεδομένου ότι δεν είχε υπογράψει τη Συνθήκη, έχει ανησυχήσει τη Μόσχα, που τώρα πρέπει να εξετάσει πως θα αντιμετωπίσει μια κινεζική απειλή, αν αυτή ποτέ πραγματοποιηθεί.

Η συνολική υπεροπλία του ΝΑΤΟ σε αεροπορικές δυνάμεις έχουν μετατρέψει τα πυραυλικά συστήματα ξηράς μεσαίου και μέσου βεληνεκούς ως ελκυστική εναλλακτική. Για το λόγο αυτό η Ρωσία μυστικά παραβίαζε την συμφωνία εξελίσσοντας και αναπτύσσοντας περιορισμένο αριθμό των πυραύλων cruise 9Μ729.

Παρ’ όλα αυτά η Μόσχα εν πολλοίς κατάφερε να πέσει στην Ουάσιγκτον το φταίξιμο για την κατάρρευση της Συνθήκης. Η αιφνίδια αποχώρηση των ΗΠΑ χωρίς να κάνουν ιδιαίτερη προσπάθεια να διαπραγματευτούν το θέμα των ισχυρισμών για παραβάσεις και από τις δυο πλευρές έχει πυροδοτήσει την αίσθηση ότι η υπερδύναμη είναι υπεύθυνη για την αποτυχία της INF. Οι σύμμαχοί της, ιδιαίτερα στην Ευρώπη, έχουν δείξει την αποδοκιμασία τους, φοβούμενοι ότι θα γίνουν στόχοι σε μια σύγκρουση που θα γίνει χρήση πυραύλων μέσου βεληνεκούς. Η Μόσχα θα συνεχίζει να επιδεικνύει τον εαυτό της ως χώρα που αντιδρά στην επιθετικότητα των ΗΠΑ αν αναπτύξει πυραύλους για να διατηρήσει αυτή την αίσθηση. Κάνοντάς το ελπίζει να περιορίσει την οργή των Ευρωπαϊων για την κίνηση αυτή ενώ παράλληλα θα οδηγήσει σε διαμάχες μεταξύ των ΗΠΑ και των συμμάχων τους.

Μια «ευαίσθητη» επέκταση

Καθώς η Ρωσία αποκηρύσσει τις δοκιμές πυραύλων των ΗΠΑ και κατηγορεί την Ουάσιγκτον ότι εγκαθιστά εκτοξευτές στην Ευρώπη ικανούς να φέρουν μεσαίου βεληνεκούς πυραύλους, όπως το αντιαεροπορικό σύστημα Aegis Ashore που εγκαταστάθηκε στην ανατολική Ευρώπη, είναι πιθανό προσεκτικά να εντείνει την ανάπτυξη και την παραγωγή πυραύλων μέσου βεληνεκούς. Ηδη, η Μόσχα κατά πληροφορίες έχει αναπτύξει ένα τάγμα πυραύλων cruise 9M729 κοντά στην πόλη Σούγια, περίπου 270 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της Μόσχας. Αν αυτό ευσταθεί, σημαίνει ότι μεσαίου βεληνεκούς πύραυλοι μπορούν ήδη να χτυπήσουν χώρες του ΝΑΤΟ από τη Δυτική Στρατιωτική Περιφέρεια της Μόσχας.

Οι πρόσφατες δοκιμές πυραύλων μεσαίου βεληνεκούς από τις ΗΠΑ σημαίνουν ότι η Μόσχα είναι σε καλύτερη θέση σε όρους «δημοσίων σχέσεων» για να παραδεχτεί τις δικές τις δοκιμές και την αύξηση της παραγωγής των 9M729 και άλλων τύπων πυραύλων μεσαίου βεληνεκούς. Παρ’ όλα αυτά θα πρέπει να είναι προσεκτική αναφορικά με το που θα τοποθετήσει μελλοντικά συστοιχίες πυραύλων.

Ενα τάγμα 9M729 στην Δυτική Δυτική Στρατιωτική Περιφέρεια είναι απίθανο να πείσει τους ευρωπαίους ότι οι ΗΠΑ πρέπει να φέρουν πυραυλικά συστήματα στην ήπειρο. Αν, όμως, η Ρωσία αυξήσει σημαντικά αυτές τις αναπτύξεις κοντά στα σύνορα με τη Δύση, θα ενισχύσει το επιχείρημα των ΗΠΑ ότι οι ρωσικές κινήσεις απαιτούν απάντηση. Η γεωγραφία μπορεί να αποτελέσει ένα συντελεστή σε αυτή η δυναμική καθώς οι μακρύτερου βεληνεκούς πύραυλοι αυτού του τύπου θα μπορούν να πλήξουν στόχους στην ανατολική πλευρά του ΝΑΤΟ από αρκετά ευρείς περιοχές στη δυτική Ρωσία.

Το πόσο ανοικτοί θα είναι οι ευρωπαίοι στην ανάπτυξη πυραύλων μεσαίου βεληνεκούς θα διαφέρει σημαντικά από χώρα σε χώρα. Κάποιες, όπως η Πολωνία και οι Βαλτικές Χώρες, που ήδη βρίσκονται εντός του βεληνεκούς των ρωσικών συστημάτων μικρότερης εμβέλειας, όπως τα Iskander, βλέπουν την κατάσταση ως ευκαιρία να προσελκύσουν περισσότερη αμερικανική στρατιωτική παρουσία στα εδάφη τους.

Κράτη, όμως, όπως η Γερμανία και η Γαλλία θα είναι επιφυλακτικές για τον κίνδυνο κλιμάκωσης της κούρσας πυραύλων μεσαίου βεληνεκούς αν αναπτυχθούν συστήματα εντός των συνόρων τους. Κατά τη δεκαετία του 1980, η εγκατάσταση πυραυλικών συστημάτων των ΗΠΑ είχαν προκαλέσει μεγάλες διαδηλώσεις στην Δυτική Ευρώπη. Και αυτό σημαίνει ότι η Ρωσία πρέπει να βρει μια λεπτή ισορροπία μεταξύ της ανάπτυξης των συστημάτων και της διατήρησης του προβαδίσματος στην προπαγάνδα.

https://www.euro2day.gr/specials/topics/article/1699332/mpra-nte-fer-hparosias-gia-thn-egkatastash-pyraylo.html

At UN, a world stage for disputes often out of the spotlight

Από

anixneuseis

September 29, 2019

By Jennifer Peltz | AP The Washington Post.

September 28 at 6:54 PM

UNITED NATIONS — The Middle East. Trade tensions. Iran’s nuclear program. Venezuela’s power struggle. Civil wars in Syria and Yemen. Familiar flash points such as these got plenty of airtime at the U.N. General Assembly’s big annual gathering this week.

But some leaders used their time on the world stage to highlight international conflicts and disputes that don’t usually command the same global attention.

A look at some of the less-discussed controversies trying to be heard:

___

NAGORNO-KARABAKH

Turkish President Tayyip Erdogan landed one of the coveted first few speaking slots, and he devoted a bit of his wide-ranging speech to a clash in the Caucasus: a standoff between Armenia and Azerbaijan over the Nagorno-Karabakh region.

The mountainous, ethnic Armenian area of about 150,000 people is recognized as part of Azerbaijan in U.N. Security Council resolutions dating to the 1990s. But Nagorno-Karabakh and some neighboring districts have been under the control of local ethnic Armenian forces, backed by Armenia, since a six-year separatist war ended in 1994.

Both Azerbaijan and Turkey have closed their borders with Armenia because of the conflict, cutting trade and leaving Armenia with direct land access only to Georgia and Iran.

Russia, the U.S. and France have co-chaired the so-called Minsk Group of the Organization for Security and Cooperation in Europe, attempting to broker an end to the Nagorno-Karabakh conflict.

At the General Assembly, Armenia and Azerbaijan accused one another of obstructing the path toward a peaceful settlement.

“No progress has been achieved” in the past year, Azerbaijani Foreign Minister Elmar Mammadyarov said Saturday, blaming “the apparent lack of genuine interest” on the Armenian side.

Days earlier, Armenian Prime Minister Nikol Pashinian complained that Azerbaijan’s leaders “don’t want to seek any compromise.”

___

NORTH MACEDONIA

U.N. Secretary-General Antonio Guterres’ ”state of the world” address was largely a grim one , but he pointed to a few matters moving “in promising directions” — among them relations between Greece and the new Republic of North Macedonia.

Greece and what the U.N. cumbersomely used to call the “Former Yugoslav Republic of Macedonia” sparred for nearly three decades over the latter’s name. It was adopted when the nation, which has a current population of about 2.1 million, declared independence from the former Yugoslavia in 1991.

Greece said the use of “Macedonia” implied territorial claims on its own northern province of the same name and its ancient Greek heritage, not least as the birthplace of ancient warrior king Alexander the Great. Athens blocked its Balkan neighbor’s path to NATO and EU membership over the nomenclature clash.

It became “infamous as a difficult and irresolvable problem,” in the words of now-North Macedonian Prime Minister Zoran Zaev.

Repeated rounds of U.N.-mediated negotiations proved fruitless until June 2018, when the Skopje government agreed to change the country’s name to North Macedonia. The switch took effect this February.

European Council President Donald Tusk said this month that North Macedonia is now ready to start EU membership talks. It expects to become the 30th NATO member soon.

The deal has been contentious within both countries, though, with critics accusing their governments of giving up too much. Regardless, North Macedonia’s prime minister highlighted it with pride from the world’s premier diplomatic podium.

“We can see nothing but benefits from settling the difference,” Zaev said, calling it “an example for overcoming difficult deadlocks worldwide.”

Greek Prime Minister Kyriakos Mitsotakis didn’t dilate on the deal, saying only that his country supports EU bids by all the western Balkan countries if they respect their obligations to the EU and their neighbors.

___

WESTERN SAHARA

A mostly desert expanse along the northwest coast of Africa, Western Sahara has been a center of friction between Morocco and Algeria for almost half a century.

Morocco annexed the phosphate- and fishing-rich former Spanish colony in 1975, then fought the Algerian-backed Polisario Front independence movement until 1991, when the U.N. brokered a cease-fire and established a peacekeeping mission to monitor the truce and facilitate a referendum on the territory’s future.

The vote has never happened. Morocco has proposed wide-ranging autonomy for Western Sahara, while the Polisario Front insists that Western Sahara’s Sahrawi people — a population the independence movement estimates at 350,000 to 500,000 — have the right to a referendum.

Last year, the U.N. Security Council called for stepping up efforts to reach a solution to the dispute.

A U.N. envoy brought representatives of Morocco, the Polisario Front, Algeria and neighboring Mauritania together last December for the first time in six years, followed by a second meeting in March. But the issue of how to provide for self-determination remains a key sticking point.

The envoy, former German President Horst Kohler, resigned in May for health reasons.

At the General Assembly, Moroccan Prime Minister Saad-Eddine El Othmani said his country’s autonomy proposal “is the solution,” while Algerian Foreign Minister Sabri Boukadoum reiterated hopes for Western Sahara residents “to be able to exercise their legitimate right to self-determination.”

____

CYPRUS

A U.N.-controlled buffer zone that cuts across the city of Nicosia evinces a fraught distinction: Cyprus is the last European country to have a divided capital.

After 45 years, could that finally change? There’s “a glimmer of hope,” Cyprus President Nicos Anastasiades told to the assembly.

The eastern Mediterranean island has been split into an internationally recognized Greek Cypriot south and a breakaway Turkish Cypriot north since 1974, when Turkey invaded following a coup by supporters of uniting the island with Greece. Turkey continues to maintain more than 35,000 troops in the northern third of the island, which only Turkey recognizes as an independent state. The U.N. also has a peacekeeping force in Cyprus.

Tensions have ticked up lately, particularly over natural gas exploration in waters in the internationally recognized state’s exclusive economic zone. Turkey is also drilling there, saying it’s defending Turkish Cypriots’ rights to energy reserves.

On-and-off talks about reunification have spanned decades.

Greek Cypriots have rejected Turkish Cypriots’ demands for a permanent Turkish troop presence and veto power in government decisions in a future federated Cyprus. Turkish Cypriots, meanwhile, want parity in federal decision-making, believing they would otherwise be relegated to junior partners to the majority Greek Cypriots.

A U.N. envoy made a shuttle-diplomacy effort in recent weeks in hopes of paving the way for formal talks, and Anastasiades suggested in his General Assembly speech there was some agreement on starting points for potential discussion. But he also complained that Turkey’s drilling and other activities “severely undermine” the prospect of negotiations.

Turkey’s Erdogan, meanwhile, complained about “the uncompromising position” of the Greek Cypriots.

___

BELIZE-GUATEMALA

It’s been a big year in a centuries-old argument between Belize and Guatemala.

Guatemala claims more than 4,000 square miles (10,350 square kilometers) of terrain administered by Belize — essentially the southern half of Belize. It’s an area of nature reserves, scattered farming villages and fishing towns, and some Caribbean beach tourism destinations.

The dispute’s roots stretch to the 19th century, when Britain controlled Belize and Spain ruled Guatemala.

Guatemala, which became independent in 1821, argues that it inherited a Spanish claim on the territory. Belize considers Guatemala’s claim unfounded and says the borders were defined by an 1859 agreement between Guatemala and Britain (Belize remained a British colony until 1981).

The land spat has strained diplomatic relations and at times even affected air travel between the two Central American countries.

Belize and Guatemala agreed in 2008 to ask the International Court of Justice in The Hague, Netherlands, for a binding ruling. Guatemalans voters gave their assent to the plan in a referendum last year, and Belizeans gave their approval this May.

Guatemalan President Jimmy Morales celebrated the developments in his General Assembly speech.

“This is a milestone for Guatemala, for Central America and for the world,” he said, emphasizing the peaceful process toward resolving the disagreement. “Currently, bilateral relations between Guatemala and Belize are the best they’ve ever been.”

Belizean Foreign Minister Wilfred Elrington told the assembly Saturday that his country also looked forward to resolving “an age-old, atavistic claim that has hindered Belize’s development” and undercut friendship between the countries.

While Belize remains concerned about various activities by Guatemalan troops and citizens, he said, Belizeans “certainly have the most fervent wish to live side by side with the government and people of Guatemala in peace, harmony and close cooperation.”

___

9 Futuristic Airports Designed by Famous Architects

Από

anixneuseis

September 29, 2019

https://www.architecturaldigest.com

From Studio Gang’s sleek design for Chicago’s new O’Hare International Airport to Zaha Hadid Architect’s striking new airport in Beijing, AD surveys those airports that are taking design to a higher altitude

Chelsea Bengier

September 27, 2019

Stressful security checkpoints and crowded concourses are a thing of the past as a slew of trailblazing airports transport us into the next age of aviation. Innovative architecture firms—from the likes of Norman Foster, Zaha Hadid, César Pelli, and Moshe Safdie—are reinventing the typical terminal with eco-friendly designs and Jetsonian blueprints. Some are breaking records, including the world’s biggest airport in Istanbul and the largest indoor waterfall in Singapore’s new Jewel Changi wing. Others are taking their creativity to different corners of the globe, such as Norman Foster’s design for a new modern airport in Panama. No matter what suits your style—whether it’s Studio Gang’s sleek, almost skeletal structures, or Gensler’s retro glamour—these airports are guaranteed to make you actually enjoy a long layover.

Photo: Hufton+Crow

1/9

Ilan and Asaf Ramon International Airport (Israel)

This modern airport is a mirage in the middle of the arid Negev desert outside Eilat, Israel. The $473.5 million building—courtesy of Amir Mann-Ami Shinar Architects and Moshe Tzur Architects—is an oasis thanks to its sun-soaked courtyards, floor-to-ceiling windows, and an exterior made of white aluminum panels that reflect the intense rays.
Photo: IGA by Havalimani Vaz Aci

2/9

Istanbul Airport (Turkey)

The just-opened Istanbul New Airport will be bigger than Manhattan when it’s fully completed in 2027. The layout—inspired by Istanbul’s history and culture—was dreamt up by London-based firm Grimshaw, along with Haptic and Nordic. The control tower looks like a tulip (Turkey’s national flower), and the main transit hall is molded after the Bosphorus Strait.
Photo: Imaginechina Limited / Alamy

3/9

Beijing Daxing International Airport (China)

Beijing’s newest airport, the city’s second, is a 7.5 million-square-foot hub that’s now the world’s largest single structured airport. Zaha Hadid’s starfish-shaped terminal was planned for both aesthetics and efficiency, as the flexible floor plan can be adapted depending on traffic. By the firms calculations, passengers will only need to walk a maximum of eight minutes to reach any part of the airport.

Photo: Courtesy of Jewel Changi Airport Devt

4/9

Singapore Changi Airport

Safdie Architects—the masterminds behind the seminal Marina Bay Sands Singapore—pioneered the eco-friendly vision of the Changi Airport. The main highlight is the Jewel Changi, a revolutionary garden terminal with the world’s tallest indoor waterfall thundering from the top of the toroidal structure’s steel dome. The Rain Vortex is the centerpiece of the Shiseido Forest Valley, a five-story greenhouse of living walls. On the upper level is Canopy Park, a 13,000-square-meter complex of gardens, walking trails, playgrounds, and an animal topiary. It will also have 280 shops, restaurants, and a hotel.
Photo: Courtesy of Studio ORD

5/9

Chicago O’Hare International Airport (Illinois)

Studio Gang beat out stiff competition, including Santiago Calatrava and Norman Foster to construct the $8.5 billion O’Hare airport extension. The new Global Terminal has a skeletal, otherworldly façade contoured like the Chicago River. The concourse’s soaring atrium will be filled with plants, a natural wood ceiling, and skylights to lend a serene vibe.
Photo: Courtesy of Foster + Partners

6/9

Kuwait International Airport

Acclaimed British architect Norman Foster is overseeing the state-of-the-art Kuwait International Airport. Built to withstand one of the hottest and most intense environments on earth, the structure centers around an 80-foot room that features special skylights that both brighten the halls and deflect direct radiation, a roof covered in solar panels to conserve energy, and towering concrete columns that look like traditional dhow sailboats. The project (due in 2020) is aiming to get LEED Gold standing, which would make it the first terminal in the world to do so.
Photo: Courtesy of the Pelli Clarke Pelli Architects

7/9

Louis Armstrong New Orleans International Airport (Louisiana)

Pelli Clarke Pelli Architects are behind “The New MSY,” a $1.1 billion terminal coming this fall. The project involves a 987-square-foot area with three concourses, 35 gates, and a three-story atrium. But the beauty is in the details—the design pays homage to NOLA, with curving canopies, glass walls, and terrazzo floors depicting the twists and turns of the Mississippi River Delta. There will also be pop-up performances throughout the terminal and a Jazz Garden for live music.

Photo: Courtesy of Gensler

8/9

Pittsburgh International Airport (Pennsylvania)

Pittsburgh’s airport is getting a major upgrade thanks to architecture firms Gensler, HDR, and Luis Vidal. Slated for 2023, the 635-square-foot T-shaped terminal evokes a wave, with an undulating roof and rounded windows.
Photo: Courtesy of Foster + Partners

9/9

Tocumen International Airport (Panama)

When it opened this past January, the terminal at Tocumen could be likened to an alien spaceship. The sleek edifice—created by Norman Foster—is supposed to mirror the Panamanian landscape and bring the lush scenery indoors. At the heart of the hangar is a vibrant garden, planted with flora from Panama’s tropical forests.
https://www.architecturaldigest.com/gallery/futuristic-airports-designed-famous-architects?utm_source=nl&utm_brand=ad&utm_mailing=ARD_Daily_PM_092819&utm_campaign=aud-dev&utm_medium=email&bxid=5bea01e824c17c6adf0ff7ad&cndid=51540738&esrc=bounceX&utm_term=ARD_Daily

«Η μετά Ερντογάν εποχή έχει αρχίσει ;»

Από

anixneuseis

September 29, 2019

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου [email protected] www.kalkis.eu

Αυτός είναι ο προβληματισμός του χρονογράφου Alain Frachon του ηλεκτρονικού Le Monde στις 19-9-2019. Με αφορμή τη διενέργεια του γαλλο-τουρκικού φόρουμ που διοργανώθηκε από το Ινστιτούτο του Βοσπόρου, εδρεύοντος στο Παρίσι. Το Ινστιτούτο Βόσπορου γιόρτασε τη 10η επέτειό του με το 10ο ετήσιο φόρουμ στην Κωνσταντινούπολη στις 11 και 12 Σεπτεμβρίου με θέμα «Τουρκία – Γαλλία – Ευρωπαϊκή Ένωση | Τρέχουσες τάσεις: Προς ένα έξυπνο ενταξιακό βιώσιμο μέλλον» (η διπλανή φωτογραφία μνήμης είναι των συμμετασχόντων στο φόρουμ από την ιστοσελίδα του Ινστιτούτου). Κατά το Δελτίο Τύπου που εξέδωσε το Ινστιτούτο και είναι αναρτημένο στο σάϊτ του, στο εναρκτήριο δείπνο μίλησε και ο νέος δήμαρχος Κωνσταντινούπολης Ekrem İmamoğlu με θέμα «Αειφόρος, συνδεδεμένη και συνεργατική Πόλη : Πού τοποθετείται η Κωνσταντινούπολη στις στρατηγικές αστικοποίησης του 21ου αιώνα;».

Τιμώμενοι εισηγητές του φόρουμ ήταν ο Faruk Kaymakci, Αναπληρωτής Υπουργός Εξωτερικών και Διευθυντής Ευρωπαϊκών Υποθέσεων της Τουρκίας και ο Επίτροπος Pierre Moscovici ( 2014-2019), από τα ιδρυτικά μέλη του Ινστιτούτου. Και οι δύο υπογράμμισαν τη στρατηγική σημασία της γαλλο-τουρκικής αλλά και της τουρκο-ευρωπαϊκής σχέσης, καλώντας τα μέρη να σημειώσουν ουσιαστική πρόοδο και υπογραμμίζοντας τον σχετικό ρόλο του Ινστιτούτου του Βοσπόρου σε αυτή την τριγωνική σχέση.

Ποιο είναι το Ινστιτούτο του Βοσπόρου ;

«Ένας ανεξάρτητος οργανισμός, που διευθύνεται από ένα Διοικητικό Συμβούλιο και συντονίζεται από μια Γαλλο-τουρκική Επιστημονική Επιτροπή, αποτελούμενη από προσωπικότητες υψηλού επιπέδου διαφόρων οριζόντων : πολιτικών, επιχειρηματιών, οικονομολόγων, εμπειρογνωμόνων και διανοουμένων», όπως αναφέρει ο ιστότοπός του www.institut-bosphore.org. Μάλιστα είναι τόση η πίστη του Ινστιτούτου στην ευρωπαϊκή προοπτική της γείτονος, που στην 1^η σελίδα του διαδικτυακού τόπου αναφερόταν στις 28-9-2019 : «Με μια ευρωπαϊκή Τουρκία είμαστε σίγουροι ότι θα μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε μια μέρα τα μεγάλα παγκόσμια σύνολα, όπως είναι η Κίνα, η Ινδία ή η Αμερική».

Τουρκία, Γαλλία, Συμμαχία θα λέγαμε δηλαδή. Ανεξάρτητα από την κατάσταση των οξυμένων σήμερα επίσημων γαλλο-τουρκικών διακρατικών σχέσεων.

Η μετά Ερντογάν εποχή ίσως έχει αρχίσει

Παρόλο ότι ο Ερντογάν πασάς συγκέντρωσε πρόσφατα όλες τις εξουσίες στα χέρια του και δεν έχει μπροστά του σύντομα εκλογές, ο χρονογράφος Alain Frachon, που συμμετείχε στο εν λόγω φόρουμ, θεωρεί ότι η Κωνσταντινούπολη, ως μια από τις μεγαλουπόλεις του 21ου αιώνα με 15 εκατ. κατοίκους, δίνει την κατεύθυνση της πολιτικής της Τουρκίας. Αφού διαμόρφωσε τη σταδιοδρομία του δημάρχου (1994-1998), πριν γίνει πρωθυπουργός (2003-2014), και ύστερα πρόεδρος της χώρας, του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ηγέτη του ισλαμο-συντηρητικού κόμματος του AKP δικαιοσύνης και ανάπτυξης. «Φέτος, στις δημοτικές εκλογές η Πόλη έδειξε το σταδιακό τέλος της εποχής του Ερντογάν. Φέτος, στις δημοτικές εκλογές, το AKP έχασε την Κωνσταντινούπολη, δυο φορές, καθώς και πολλές μεγάλες άλλες πόλεις, συμπεριλαμβανομένης της πρωτεύουσας της Άγκυρας. Το AKP διασπάστηκε και τα υψηλόβαθμα στελέχη του εγκαταλείπουν το κόμμα. Η κυβέρνηση αντιμετωπίζει μια πολύ δύσκολη οικονομική κατάσταση. Η εξαιρετικά αυταρχική και νεποτιστική στροφή του Ερντογάν και του καθεστώς του τα τελευταία χρόνια, καθώς και το φλερτ του με τον Βλαντιμίρ Πούτιν φαίνονται να αποδοκιμάζονται από την πλειονότητα των Τούρκων. Η μετα-Ερντογάν εποχή ίσως να έχει αρχίσει».

Ο χρονογράφος θεωρεί ότι ο διάλογος της Τουρκίας με την Ευρωπαϊκή Ένωση είναι δύσκολος, καθόσον ο raïs (το αφεντικό Ερντογάν δηλαδή) απομακρύνει τη χώρα του από τις αξίες της Ευρώπης. Με τη βίαιη καταστολή του νεανικού κινήματος του Gezi Park στην Κωνσταντινούπολη, αλλά και με τη συνεχή υποχώρηση του κράτους δικαίου, από τότε που έγινε το αποτυχημένο πραξικόπημα του Ιουλίου 2016, με δεκάδες χιλιάδες Τούρκων να βρίσκονται στη φυλακή. Δημοσιογράφοι, τύπος, αστυνομία, δικαιοσύνη και πανεπιστήμιο βρίσκονται υπό τον καταπιεστικό έλεγχό του. Ενώ οι φιλοκυβερνητικοί κύκλοι της εξουσίας καταγγέλλουν την έλλειψη αλληλεγγύης που επέδειξαν η ΕΕ και, ακόμη περισσότερο, οι Ηνωμένες Πολιτείες μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα. Εξ ου και η στροφή της Τουρκίας προς τη Ρωσία κι ο εξοπλισμός της με τους αντιαεροπορικούς πυραύλους S 400 της Μόσχας. O κατάλογος των τουρκικών κατηγοριών επεκτείνεται στη συριακή πολιτική της Γαλλίας, των Ηνωμένων Πολιτειών, και σε γενικές γραμμές των Δυτικών. Η Άγκυρα καταγγέλλει τη συμμαχία που έχουν συνάψει με τους Κούρδους της Συρίας για την καταπολέμηση των τζιχαντιστών του Ισλαμικού Κράτους. Η Τουρκία, που βρίσκεται σε πόλεμο με τους Κούρδους του PKK, δεν θέλει μια αυτόνομη κουρδική οντότητα από την άλλη πλευρά των συνόρων της.

Εκεί θέλει να δημιουργήσει μια «ζώνη ασφαλείας», όπως την αποκαλεί, όπου όπως ισχυρίζεται θα μεταφέρει 1 με 2 εκατομμύρια Σύρων προσφύγων από την Τουρκία κι έτσι να ελαφρύνει, λέει, τις προσφυγικές ροές. Αυτό είναι το δόλωμα προς την ΕΕ από την οποία ζητάει πολιτική υποστήριξη αλλά και επιπλέον λεφτά (τα θέλει όλα δικά της δηλαδή), την ώρα που στέλνει κάθε μέρα στα ελληνικά νησιά μη Σύριους οικονομικούς μετανάστες για να μας καταστρέψει, δίχως να χρησιμοποιεί τα συμβατικά της όπλα.

Πιθανός συμβιβασμός ;

Και παρά τα παραπάνω παράλογα αιτήματα του Ερντογάν, ο παραπάνω Γάλλος χρονογράφος θεωρεί ότι «σε κάθε ένα από αυτά τα θέματα, μια συμβιβαστική λύση είναι δυνατή. Η αγορά ρωσικών πυραύλων S-400 δεν εμποδίζει την Τουρκία να συνεχίσει τη στρατιωτική της συνεργασία με την ΕΕ και το ΝΑΤΟ. Σε μια εποχή αμερικανικής απόσυρσης, η σημερινή Ευρώπη δύσκολα μπορεί να φανταστεί ότι θα έχει προικιστεί μια μέρα από μια κοινή άμυνα χωρίς συνεργασία με τη στρατιωτική δύναμη που είναι η Τουρκία» ! «Η αναγκαία ανανέωση της τελωνειακής ένωσης, που συνάφθηκε το 1995 με την Άγκυρα, θα αποτελούσε την ευκαιρία για την επανάληψη του διαλόγου με τις Βρυξέλλες», συμπληρώνει ο Alain Frachon.

Το πραγματικό ερώτημα βρίσκεται αλλού. Όπως είπαν οι δύο Τούρκοι ακαδημαϊκοί, ο Soli Özel και ο Evren Balta, και ο δοκιμιογράφος και πρώην πρεσβευτής Michel Duclos σε άρθρα που γράφτηκαν για το Ινστιτούτο του Βοσπόρου, πρέπει να κατανοήσουμε τη βαθιά φύση αυτής της νέας χώρας και των 80 εκατομμυρίων κατοίκων της. Έχει την προοπτική να είναι μόνιμα δεμένη με τον δυτικό κόσμο; Ωθείται από βαθιούς δομικούς παράγοντες να απομακρυνθεί από τη Δύση ; Είναι ο τρέχων αυταρχικός εκτροχιασμός μόνο συγκυριακός, που συνδέεται με τις αλλαγές της διάθεσης του Ερντογάν; Σε όλους όσοι αμφιβάλλουν για την επείγουσα ανάγκη της ΕΕ να καλλιεργήσει στενούς δεσμούς με την Τουρκία, ο Özel και ο Balta παρέχουν μια καλή απάντηση: «Μην ξεχνάτε ότι μια πλειοψηφία των Τούρκων ψηφοφόρων μόλις έδειξε (στις δημοτικές εκλογές του 2019) τη δέσμευσή της για τις αξίες και τα πρότυπα της δημοκρατίας και την αποφασιστικότητά της να αμφισβητήσουν ένα δύσκολο [εσωτερικό πολιτικό] περιβάλλον».

Από την δική μου οπτική γωνία, την ελληνική, οι παραπάνω προσεγγίσεις των Γάλλων συμμετασχόντων στο φόρουμ μου φαίνονται ως αυταπάτες. Ξεχνούν πολύ απλουστευτικά τι έχουν εκστομίσει σε βάρος του προέδρου τους Μακρόν και της χώρας τους οι συμπολιτευόμενοι και οι αντιπολιτευόμενοι κεμαλιστές Τούρκοι πολιτικοί. Εκτός κι αν όλο το φιλοτουρκικό μασάζ του Ινστιτούτου του Βοσπόρου είναι για «τα καλά και συμφέροντα» της Γαλλίας. Βλέπε σχετικό άρθρο μου στις Ανιχνεύσεις στις 19-8-2018 με τίτλο : «Από το {μείνε εκεί που είσαι Γαλλία} στην τηλεφωνική επικοινωνία Ερντογάν-Μακρόν» http://www.anixneuseis.gr/?p=194403.

Το μόνο που δεν μας λένε οι Γάλλοι του Ινστιτούτου του Βοσπόρου είναι κατά κάποιο τρόπο το εξής : «Δεν μπορεί να υπάρξει ζωή, δίχως την Τουρκία» !

Τι κάνουμε εμείς ;

Επειδή το «Ελλάς, Γαλλία, Συμμαχία» είναι μεγάλο ζητούμενο.

Ανόρθωση και ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας το συντομότερο δυνατό, για να έχουμε οικονομικούς πόρους να αποκτήσουμε καλύτερη αποτρεπτική δύναμη έναντι της διακομματικής ιμπεριαλιστικής Τουρκίας. Πλην φυσικά της διατήρησης και ενίσχυσης των υφιστάμενων συμμαχιών μας.

ΜΙΖΕΡΙΑ ΣΤΟΥ ΤΑΚΗ

Από

anixneuseis

September 29, 2019

Αριάδνη Χατζηγιώργη

O Tάκης είναι στην ευθεία, παραδίπλα από το σχολείο. Μαζεύονται το πρωί οι μαμάδες, αφού αφήσουν τα παιδιά στη σιδερένια πόρτα. Ένας μόνο μπαμπάς κάθεται πότε πότε πριν πιάσει μεροκάματο. Πίνουν καφέ το πρωί, τρώνε σάντουιτς και σαλάτες το απόγευμα, πριν τα μαζέψουν από το ολοήμερο.

Τα βράδυα των μεγάλων γιορτών του σχολείου ο σύλλογος γονέων και κηδεμόνων ψήνει σουβλάκια στον πεζόδρομο, ο Τάκης πουλάει μπύρες και ποτά. Ο Τάκης έχει βοήθεια όλο του το σόι. Κρατάει τα τετράδια και τα ντενεκεδάκια φαγητού που ξέχασαν τα παιδιά, παίρνει μηνύματα από τη μιά μαμά στην άλλη, δίνει σάντουιτς στα πιτσιρίκια από τα κάγκελα που θα πληρώσει αργότερα η μαμά. Κρατάει βερεσέδια, δίνει πακέτο, λέει μια καλή κουβέντα στους γέρους της γειτονιάς που έχουν αρχίσει να το χάνουν.

Διώχνει μαλακά τους άστεγους και τους πλάνητες, εποπτεύει την υποβαθμισμένη -κατ’ όνομα μόνο- πλατεία. Ο Τάκης επιτελεί κοινωνικό έργο. Αν δεν υπήρχε, θά’ πρεπε η δημοτική αρχή να τον επιδοτεί και να μαζέψει κι άλλα καλόγνωμα και πρόθυμα παιδιά για να τα εκπαιδεύσει. Ν’ ανοίξουν κι άλλους Τάκηδες στα άλλα βρωμοπεζοδρόμια του κέντρου, να ανασαίνει ο λαός της γειτονιάς, οι ζεμένοι στο μαγγανοπήγαδο γονείς, οι λαλημένοι από τη μοναξιά λιπόσαρκοι γέροντες.

Στον Τάκη μπορείς να καθίσεις να πάρεις μια ανάσα χωρίς να παραγγείλεις τίποτα. Αν ζαλιστείς, θα τρέξουν να σου δώσουν νερό και να καλέσουν το ΕΚΑΒ. Αν ο άντρας σου δεν γυρίζει σπίτι, θα βρουν μια σοφία να σου πουν να σε παρηγορήσουν.

Εν χορώ οι μαμάδες θα σου δώσουν συμβουλή αν το μικρό σου στριγγλίζει περισσότερο από το αναμενόμενο, εν χορώ θα σε προετοιμάσουν για τις ημίτρελες δασκάλες (οκτώ στις δέκα με χάπια, τι περιμένεις!). Γνωρίζουν ορθογραφία, γράφουν εκθέσεις με τέλειο ύφος λειτουργικά αναλφάβητου παιδιού, έχουν τηλέφωνα από μαστόρους και υδραυλικούς, γνωρίζουν τα συμπτώματα από τις περισσότερες γνωστές ασθένειες.

Όλα αυτά στου Τάκη, στην κορυφαία μάζωξη των μαμάδων της μετά-κρίσης, της εποχής της μεγάλης εκτόξευσης από τον πάτο προς την επιφάνεια του νερού.

Το ερώτημα είναι γιατί σε πιάνει ένα πλάκωμα στου Τάκη; Γιατί δεν χαίρεσαι αυτή την όαση ανθρωπιάς στο τσιμεντένιο ξέφωτο; Γιατί μια αστεία φωνή μου λέει ότι οι γείτονες δεν είναι γείτονες πραγματικοί, αλλά ξένοι που δεν λένε μεταξύ τους καλημέρα, ότι οι μαμάδες χασκογελάνε το πρωί και το απόγευμα προπαγανδίζουν η μια εναντίον της άλλης στο viber και σ’ άλλα ευγενή μέσα, ότι οι οκτώ δασκάλες με τα χάπια δεν είναι οκτώ, αλλά οι δέκα στις δέκα, ότι τα αδύναμα γεροντάκια διέπραξαν αδικίες τρομερές, όταν τους κράταγαν τα πόδια τους ακόμα, ότι τα σπίτια θα χαλάσουν παρά τις καλές συμβουλές και τα διδάγματα της πείρας κι ότι τα μικρά δεν θα μάθουν ποτέ ορθογραφία, ούτε θα καταφέρουν να γράψουν μία παράγραφο με τίτλο “πώς πέρασα το Σαββατοκύριακο». (Τη γράφω εγώ, τί νομίζατε, να μου το αφήσουνε στην ίδια τάξη;)

«Το πέρασα στου Τάκη. Οι μαμάδες μας πίνανε διάφορα ποτά και γελούσαν, εμείς παίζαμε πίσω από το άγαλμα για να μην μας βλέπουν. Ο Τάκης μας δίνει χάρτινους χυμούς και δεν μας ζητάει λεφτά. Ας πληρώσουν όποτε θέλουν οι μαμάδες. Μας δίνει και πατατάκια, αν και δεν τα δίνουν αυτά με τους χυμούς. Πέρασε ο «Μπου» που έχει να πλυθεί πολλά χρόνια και φύγαμε τρέχοντας στις γωνίες. Πέρασαν και δύο ναρκομανείς, αλλά αυτούς δεν τους φοβόμαστε γιατί δεν πατάνε καλά κι είναι έτοιμοι να πέσουν. Μ’ αρέσει πολύ στου Τάκη, γιατί οι μαμάδες όταν γελάνε πολύ μας δίνουνε ό,τι λεφτά ζητάμε. Τα παίρνουμε καραμέλες που βάφουν τη γλώσσα και γρανίτα. Έτσι πέρασα ωραίο Σαββατοκύριακο στου Τάκη».

For Trump, A High-Velocity Threat Like None He’s Ever Faced

Από

anixneuseis

September 29, 2019

Donald Trump is now facing a threat to his presidency that’s crucially different from past scandals.

Julie Pace and Zeke Miller

WASHINGTON (AP) — From the moment Donald Trump became a national political figure, he has been shadowed by investigations and controversy.

They have been layered, lengthy and often inconclusive, leaving many Americans scandal-weary and numb to his behavior. And with each charge against him, Trump has perfected the art of deflection, seemingly gaining strength by bullying and belittling those who have dared to take him on.

Now Trump is facing a high-velocity threat like none he’s confronted before.

It has rapidly evolved from a process fight over a whistleblower complaint to an impeachment inquiry within two weeks. Much of the evidence is already in public view. A rough transcript of a phone call in which Trump asks Ukraine’s president to help investigate Democratic rival Joe Biden. The whistleblower’s detailed letter alleging the White House tried to cover up the call, and possibly others.

Unlike special counsel Robert Mueller’s two-year investigation, which circled an array of people in Trump’s orbit but not always the president himself, Trump doesn’t have the benefit of distance. His words and his actions are at the center of this investigation.

“The Mueller report, it was always Manafort this and his son that. There was a cascade of players,” said presidential historian Douglas Brinkley, referring to former Trump campaign chairman Paul Manafort and Donald Trump Jr. “This was just Donald Trump and a disturbing conversation with another world leader.”

So, suddenly, Washington is different and the history of Trump’s presidency has changed. By year’s end, he could become only the third American president impeached by the House of Representatives.

President Donald Trump gestures towards members on the media on the South Lawn of the White House in Washington, Thursday, Sept. 26, 2019, after returning from United Nations General Assembly.

That new reality caught Trump and his advisers off guard, according to people close to the president. If anything, they thought the specter of impeachment had been lifted after the Mueller investigation ended without a clear determination that Trump had committed a crime.

The contours of that investigation played to Trump’s strengths. Mueller spent two years in silence, allowing the president to fill the vacuum with assertions that the investigation was a “hoax” and a “witch hunt.” The details of the investigation that did leak out were often complicated and focused on people in Trump’s sphere. Even Mueller’s pointed statement that he had not exonerated Trump did not seem to stick. There was ultimately plenty of smoke, but no smoking gun.

Numerous other Democratic inquiries appeared likely to meet a similar fate, including House investigation into Trump’s business dealings, his tax returns and a variety of administration scandals. For many Americans, they were one big blur of investigations without any clarity of purpose.

Then the whistleblower gave the Democrats what they needed: a simple, easily explainable charge — that the president sought a foreign government’s help for personal political gain — and his words to back it up.

For House Speaker Nancy Pelosi , D-Calif., and several Democratic moderates who had resisted calls for impeachment, the calculus shifted . It was now more of a risk to recoil from impeachment than charge ahead.

“What we’re seeing right now is a completely different moment in the history of this country,” said Rep. Debbie Mucarsel-Powell, D-Fla.

One thing that didn’t change — at least not immediately — was the clear partisan divide over Trump’s actions, both in Washington and across the country.

According to a one-day NPR/PBS NewsHour/Marist poll conducted Wednesday, 49% of Americans approve of the House formally starting an impeachment inquiry into Trump. Among Democrats, 88% approve of the investigation, while 93% of Republicans disapprove.

Mike Staffieri, a retiree and Republican who lives just outside of Richmond, Virginia, said Democrats were trying to “throw enough poop at the wall and hope something sticks.”

On Capitol Hill, some Trump allies concurred, confidently dismissing the impeachment inquiry as just another partisan effort to take down a president who is despised by many Democrats. That rough transcript of a phone call in which Trump presses Ukraine’s president, Volodymyr Zelenskiy, to work with Attorney General William Barr and personal lawyer Rudy Giuliani on an investigation into Biden? It’s just Trump being Trump, according to his backers.

“You’ve heard President Trump talk. That’s President Trump,” said Sen. Ron Johnson, R-Wis.

Mark Updegrove, a presidential historian and president of the LBJ Foundation in Austin, Texas, said it’s that enduring support from Republican lawmakers that currently separates Trump from Richard Nixon, who resigned in the midst of the Watergate impeachment inquiry because his party began to abandon him.

“The big difference between this and Watergate is that you had both Republicans and Democrats being deeply concerned about the president being involved in criminal wrongdoing,” Updegrove said. “It was a bipartisan effort and you certainly don’t have that here.”

But it is early, compared with Watergate. There were small signs that some Republicans were trying to keep some measure of distance from the president. Some GOP lawmakers fled Washington for a fall break claiming they hadn’t yet read the whistleblower’s complaint. Others said they were open to learning more about the situation.

Trump’s hold on the Republican Party makes it nearly impossible to foresee a scenario in which the GOP-controlled Senate convicts Trump if he were impeached by the Democratic-run House.

The president is acutely well aware that it’s his party alone that can protect him. In the midst of the past week’s firestorm, he tweeted to Republicans: “Stick together, play their game and fight hard Republicans.”

He later deleted the tweet.

___

AP polling editor Emily Swanson and Associated Press writers Alan Fram in Washington and Alan Suderman in Richmond, Virginia, contributed to this report.

Do you have information you want to share with HuffPost? Here’s how.

https://www.huffpost.com/entry/trump-ukraine-impeachment-threat_n_5d8f968ce4b0ac3cdda9903d?guccounter=1

Νέα βαλκανική ισορροπία

Από

anixneuseis

September 29, 2019

του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ.

Μέχρι τα τέλη του 2020, που θα διαμορφωθεί η νέα αμερικανική πολιτική, οι εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή θα επηρεάζονται από τις αμερικανικές εκλογές του επόμενου χρόνου. Ήδη, η έρευνα της αμερικανικής Βουλής κατά του πρόεδρου Τραμπ αναμένεται να τον κάνει πιο νομότυπο και προσεκτικό, και να επηρεάσει τη στάση του απέναντι στον Ερντογάν και στην Τουρκία. Σύμφωνα με τους αμερικανικούς νόμους, ο πρόεδρος της χώρας έπρεπε ήδη να ενεργοποιήσει κυρώσεις κατά της Άγκυρας για την αγορά του συστήματος S-400. Ο Τραμπ δεν το κάνει, και οι εκτιμήσεις διεθνών αναλυτών συγκλίνουν στο ότι εξυπηρετεί προσωπικά και όχι κρατικά συμφέροντα.

Αν αυτό προστεθεί στην ουκρανική περιπέτεια του Αμερικανού προέδρου, η εικόνα του ενόψει των εκλογών θα αμαυρωθεί περισσότερο.

Με πρόκριμα τις επικείμενες εκλογές, ο Τραμπ πολύ δύσκολα θα εμπλακεί σε πολεμική αναμέτρηση στον Περσικό κόλπο και θα ακούσει τη γραφειοκρατία του Πενταγώνου να μην εγκαταλείψει τους Κούρδους στη Συρία. Σε ό,τι αφορά την Ελλάδα και την Κύπρο δεν είναι θέμα που τον ενδιαφέρει άμεσα, προσωπικά. Τις σχέσεις με τις δύο χώρες και τις τριμερείς με Ισραήλ και Αίγυπτο τις διαχειρίζονται το State Department και το Πεντάγωνο. Είναι δρομολογημένες, δεν φαίνεται να αλλάζουν σημαντικές παράμετροί τους, και μάλλον δεν διαφαίνονται εκπλήξεις.

Η πολιτική του Τραμπ για τη χρήση οικονομικών και όχι στρατιωτικών μέτρων στην αμερικανική πολιτική της περιοχής δείχνει να έχει αποτελέσματα. Είναι σίγουρο πως η τουρκική οικονομία θα υποστεί θανάσιμο πλήγμα αν επιβληθούν από την Ουάσινγκτον κυρώσεις, ενώ τα τουρκικά γεωτρύπανα αποχώρησαν από την Κύπρο επειδή δεν παρέχονταν κυρίως από τις ΗΠΑ τα απαιτούμενα ανταλλακτικά, σύμφωνα με δημοσίευμα της Cumhuriyet. Είτε αυτός ήταν ο λόγος είτε τα εντάλματα σύλληψης που εξέδωσε η κυπριακή κυβέρνηση κατά του προσωπικού που εργαζόταν στα γεωτρύπανα και τα ερευνητικά σκάφη της Τουρκίας, το συμπέρασμα είναι πως υπάρχουν πολιτικά και ήπια μέσα αντιμετώπισης της τουρκικής προκλητικότητας. Αρκεί να ευνοεί το διεθνές περιβάλλον, να υπάρξει ενεργοποίηση, σχέδιο και επιμονή. Η Κύπρος τα διαθέτει καλύτερα από την Ελλάδα.

Στα Βαλκάνια, μετά από μια τριακονταετία, από την κατάρρευση του Ανατολικού συνασπισμού, οι αρχικές μεταρρυθμίσεις αφομοιώθηκαν αλλά το αποτέλεσμα δεν είναι το επιθυμητό. Τα κράτη, κυρίως των αποκαλούμενων δυτικών Βαλκανίων, παρουσιάζουν σοβαρά προβλήματα διοίκησης, διαφθοράς, παράνομων εγκληματικών οργανώσεων (πολλές φορές με τη συνδρομή του κράτους) και οικονομικής καχεξίας. Η Ρωσία εκμεταλλεύεται αυτήν την αστάθεια για να επιδιώξει επιρροή στην περιοχή και να καθυστερήσει την ένταξή τους στις Δυτικές δομές, και σε αρκετές περιπτώσεις το καταφέρνει.

Η Κίνα δεν ασχολείται προς το παρόν με τα γεωπολιτικά και επιδιώκει παρουσία και επιρροή στη βάση της οικονομικής διείσδυσης, η οποία μέχρι στιγμής είναι επιτυχής.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες μετά την ένταξη στο ΝΑΤΟ των βαλκανικών χωρών (Αλβανίας, Σκοπίων, Μαυροβουνίου) δεν ενδιαφέρονται για την περιοχή, και η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν μπορεί να διαχειριστεί καλά τις εξελίξεις. Τα δυτικά Βαλκάνια χρειάζονται μια ώθηση για τη διαμόρφωση αξιόπιστων κρατικών υποστάσεων με κάποιο δέλεαρ, και το καλύτερο που θα μπορούσε να επιδειχθεί είναι η διαδικασία ένταξής τους στις ευρωπαϊκές δομές. Οι σχετικές συνομιλίες πρέπει να αρχίσουν, αλλά με καλή προετοιμασία. Η γερμανική Βουλή ενέκρινε τη σχετική πρόταση της κυβέρνησης με προϋποθέσεις. Ειρήσθω εν παρόδω, η Αλβανία στερείται Συνταγματικού και Ανωτάτου Δικαστηρίου(!) και προφανώς η συγκρότηση και λειτουργία τους θα αποτελέσουν (και) προϋποθέσεις για να προχωρήσουν οι όποιες συνομιλίες με τις Βρυξέλλες. Στο πλαίσιο αυτής της διαδικασίας (ενταξιακές συνομιλίες) μπορούν να αντιμετωπιστούν και τα σοβαρά προβλήματα της ελληνικής μειονότητας στη Βόρειο Ήπειρο.

Και με τη «Βόρεια Μακεδονία» τα όποια προβλήματα μπορεί να αντιμετωπιστούν καλύτερα στο πλαίσιο των δεσμεύσεων που η χώρα θα αναλάβει κατά τις ενταξιακές της συνομιλίες, οι οποίες ακόμη δεν αποφασίστηκαν. Πάντως, όπως διαφαίνεται, η «Βόρεια Μακεδονία» δεν αποκλείεται να γίνει πεδίο ελληνοβουλγαρικής αντιπαράθεσης σε ορισμένους τομείς, όπως στην αμυντική επιτήρηση του εναέριου χώρου της. Την εβδομάδα που πέρασε υπήρξαν σχετικά βουλγαρικά δημοσιεύματα, παρόλο που η Βουλγαρία δεν διαθέτει αυτήν τη στιγμή τις δυνατότητες που απαιτούνται.

Ρωσία και Κίνα συνεργάζονται καλά με τη Σερβία, στην οποία οι εικόνες των βομβαρδισμών είναι ακόμη παρούσες και επηρεάζουν την πολιτική του Βελιγραδίου. Όπως και η απώλεια του Κοσσυφοπεδίου. Η Μόσχα προμήθευσε το Βελιγράδι τανκς και αεροπλάνα, ενώ η Κίνα εκσυγχρονίζει τις οικονομικές επενδύσεις της και προτίθεται να παράσχει εξοπλισμένα drone.

Το πώς θα αναπτύξει αυτούς τους εξοπλισμούς το Βελιγράδι και τι ρόλο θέλει να διαδραματίσει, είναι άγνωστο.

Πάντως, τα Βαλκάνια έχουν παράδοση παρουσίας διεθνών δυνάμεων στην περιοχή τους. Μετά τον Β΄ ΠΠ ήταν παρούσες στην περιοχή τόσο η Σοβιετική Ένωση (με τη Βουλγαρία), όσο και η Κίνα (με την Αλβανία, μέχρι να έρθει σε διάσταση με τους Κινέζους ο Εμβέρ Χότζα). Ο ηγέτης της Γιουγκοσλαβίας Γιόσιπ Μπροζ Τίτο κρατούσε μια παράξενη ισορροπία μεταξύ Δύσης και Ανατολής, αν και το καθεστώς του πρέσβευε έναν ιδιότυπο σοσιαλισμό, και η Δύση ήταν φυσικά παρούσα με την Ελλάδα και την Τουρκία. Όλα αυτά βεβαίως ανήκουν στο παρελθόν, και μια νέα ισορροπία διαμορφώνεται στην περιοχή την οποία θα πρέπει να επηρεάσει η Ελλάδα. Οι οιωνοί δεν είναι κακοί.

Η Αριστερά να ηττηθεί στην ανάπτυξη

Από

anixneuseis

September 28, 2019

ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΚΑΣΙΜΑΤΗΣ 27.09.2019 : 21:03 “Καθημερινή”

Δεν υπάρχει σήμερα άνθρωπος, που λίγο να ενδιαφέρεται για τη σύγχρονη ιστορία της Ευρώπης και δεν γνωρίζει τον επαίσχυντο ρόλο των Σοβιετικών στο αρχικό στάδιο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Η συνεργασία των Σοβιετικών με τους ναζί, βάσει του συμφώνου Ρίμπεντροπ-Μολότοφ, με σκοπό την εδαφική επέκταση του καθεστώτος τους εις βάρος των γειτόνων τους (Πολωνίας, Φινλανδίας και χωρών της Βαλτικής) είναι κοινός τόπος. Μόνον οι συντάκτες του «Ριζοσπάστη» υπερασπίζονται ακόμη τη σύμπλευση του ναζιστικού με το σοβιετικό καθεστώς, που ξεκίνησε με το σύμφωνο μη επίθεσης που υπέγραψαν οι δύο πρωθυπουργοί στις 23 Αυγούστου 1939 και έληξε με τη γερμανική εισβολή στη Σοβιετία. Ξέχασα! Είναι και ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Πέτρος Κόκκαλης. Εν πάση περιπτώσει, η γενική εικόνα δεν αλλάζει: οι απολογητές του συμφώνου Ρίμπεντροπ-Μολότοφ ανήκουν στη σφαίρα της γραφικότητας. Δεν κάθεσαι να τους πάρεις στα σοβαρά, ούτε και χρειάζεται να ανοίξεις κουβέντα μαζί τους. Τους αφήνεις με το πρόβλημά τους να τα βγάλουν πέρα.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, είναι εύλογο να απορείς με τη στάση της Ν.Δ. στο Ευρωκοινοβούλιο. Μόνο μία από την ομάδα των ευρωβουλευτών, η Αν-Μισέλ Ασημακοπούλου, υπερψήφισε το σχετικό ψήφισμα του Κοινοβουλίου. Οι άλλοι την κοπάνησαν, έβγαλαν την ουρά τους έξω (δήλωσαν παρών), ενώ μία άλλη κυρία της Ν.Δ., η Μαρία Σπυράκη, το καταψήφισε κιόλας! Αν μάλιστα κάνετε τον κόπο να διαβάσετε το ίδιο το ψήφισμα, η απορία γίνεται κατάπληξη, διότι το κείμενο είναι ιστορικά ακριβέστατο και αποσκοπεί στην εμβάθυνση της ευρωπαϊκής συνείδησης στην αξία της δημοκρατίας, υπό τις συνθήκες μάλιστα των σύγχρονων κινδύνων που αντιμετωπίζει. Πώς μπορεί κάποιος να διαφωνεί με την προσέγγιση του συγκεκριμένου ψηφίσματος στους δύο ολοκληρωτισμούς του 20ού αιώνα είναι κάτι αξιοπερίεργο, και ιδίως όταν πρόκειται για πολιτικούς που τοποθετούν τον εαυτό τους στο φάσμα της Κεντροδεξιάς.

Προσωπικά, συμφωνώ με κάθε μία από τις περίπου 2.500 λέξεις του ψηφίσματος, νομίζω όμως ότι η Ν.Δ. έκανε πολύ καλά και δεν πήρε θέση στο ζήτημα (διότι με αυτό ισοδυναμούσε τελικά η στάση της), όσο καταγέλαστη ή ανόητη και αν ήταν η στάση που διάλεξε να τηρήσει ο καθένας από τους ευρωβουλευτές της. Εξηγούμαι, αμέσως: στο εδάφιο ΙΓ, παράγραφος 6, του ψηφίσματος διαβάζουμε ότι το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο «καταδικάζει όλες τις εκδηλώσεις και τη διάδοση, μέσα στην Ε.Ε., ολοκληρωτικών ιδεολογιών, όπως ο ναζισμός και ο σταλινισμός».

Οπως είναι γνωστό, στην Ελλάδα έχουμε ένα κόμμα, το οποίο επισήμως ασπάζεται και διαδίδει τον σταλινισμό και το οποίο είναι ένα από τα τελευταία ταμπού της Μεταπολίτευσης. Ακριβέστερα, είναι το προπατορικό αμάρτημα της Μεταπολίτευσης. Η άνευ όρων νομιμοποίηση του ΚΚΕ ήταν το τίμημα που είχε να πληρώσει η Δεξιά, προκειμένου να επαναφέρει τη δημοκρατική ομαλότητα στη χώρα μετά τη στρατιωτική δικτατορία. (Η δικτατορία ήταν, από μια σκοπιά, σαν να κάνουν κίνημα οι υπηρέτες στο Downton Abbey και να πετάνε έξω συλλήβδην τους λόρδους και τις λαίδες. Συνεπώς, έπαιζε και ο παράγων ενός ισχυρού αισθήματος ενοχής…) Εκτοτε, το πολιτικό σύστημα που εξελίχθηκε από το 1974 και ύστερα μετέφερε στον μηχανισμό του το παράδοξο ενός κόμματος, το οποίο αρνείται την «αστική δημοκρατία» και το Σύνταγμά της και εργάζεται για να τα ανατρέψει. Ωστόσο, όλοι το σέβονται «για τους δημοκρατικούς αγώνες του» (ας γελάσω) και, μπροστά του, φροντίζουν ποτέ να μην αναφέρονται στα κουσούρια του.

Το ευτύχημα ήταν ότι την προνομιακή θέση που παραχώρησε η Δημοκρατία στο ΚΚΕ, το κόμμα του σταλινισμού δεν κατάφερε να την εκμεταλλευθεί. Εγκλωβισμένο στον ζουρλομανδύα των ιερών κειμένων της ορθοδοξίας του, έχασε την επαφή με την πραγματικότητα και έπαψε να είναι απειλή. Στις μέρες μας είναι κάτι σαν Ιεχωβάδες της πολιτικής, με μόνιμη θέση στη σκηνή, αλλά χωρίς ουσιαστική επιρροή. Τη δυνατότητα που παραχωρούσε στο ΚΚΕ η προνομιακή θέση που του αναγνώριζε το σύστημα (να έχει, π.χ., το «δημοκρατικό δικαίωμα» να κλείνει όλο το κέντρο της πρωτεύουσας με πενήντα διαδηλωτές), άλλοι την εκμεταλλεύθηκαν στο έπακρο για να φθάσουν στην εξουσία: το ΠΑΣΟΚ και αργότερα ο ΣΥΡΙΖΑ.

Ομως, σήμερα, το μέτωπο της σύγχρονης Κεντροδεξιάς με την Αριστερά δεν βρίσκεται στην Ιστορία. Βρίσκεται κατ’ αρχάς στην οικονομική ανάπτυξη και, επίσης, στην υπεράσπιση των δημοκρατικών θεσμών. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ήταν ένας πολιτικός βαθύτατα δημοκρατικών πεποιθήσεων – για όποιον, τουλάχιστον, έχει μελετήσει τη ζωή του και δεν έχει χάψει αμάσητη την προπαγάνδα της Αριστεράς. Παρ’ όλα αυτά, ο λόγος για τον οποίο είναι τόσο μισητός στην Αριστερά ήταν επειδή με την οικονομική ανάπτυξη της πρώτης οκταετίας του απογείωσε τη χώρα από την εμφυλιοπολεμική μιζέρια.

Στην ανάπτυξη, λοιπόν, είναι το πραγματικό στοίχημα της κυβέρνησης, γιατί εκεί θα ηττηθεί η Αριστερά. Χρειαζόμαστε πραγματισμό, αρκετά πληρώσαμε τις ιδεολογίες. Επομένως, αλλού είναι οι μάχες που έχει να δώσει η κυβέρνηση με την Αριστερά – αναπόφευκτα, εφόσον θέλει να αλλάξει τις δομές του κράτους και της οικονομίας. Ποιος ασχολείται τώρα με το ΚΚΕ! Είναι μεν πρόβλημα, αλλά δεν σε εμποδίζει να ζεις κανονικά. Είναι, ας πούμε, σαν τη φαλάκρα. Ε, δεν κηρύσσεις πόλεμο στη φαλάκρα! Απλώς την αγνοείς…

https://www.kathimerini.gr/1044592/opinion/epikairothta/politikh/h-aristera-na-htth8ei-sthn-anapty3h

House committees subpoena Pompeo for Ukraine documents

Από

pcuser

September 28, 2019

Heart Surgeon: Throw Out Your Olive Oil Now (Here’s Why)

Αν δεν παρέμβει και, τώρα, ο εισαγγελέας, πότε θα το πράξει;

Από

anixneuseis

September 28, 2019

Ο γνωστός γεωπολιτικός αναλυτής Σάββας Καλεντερίδης προέβη με χθεσινό του άρθρο εδώ σε μια πολύ σοβαρή καταγγελία. Τούρκος πολίτης, με καταγωγή ελληνική βρέθηκε στην Ελλάδα. Πήρε, μάλιστα, και την ελληνική ιθαγένεια.

Όταν επέστρεψε στην Τουρκία και καθώς υπηρετούσε στο στρατό υπέστη τα πάνδεινα (μέχρι και σκληρά βασανιστήρια) για να αποδεχθεί επαφές του με διάφορα πρόσωπα στην ελλαδική επικράτεια, που ενοχλούσαν τους Τούρκους.

Ο Καλεντερίδης υπονοεί πως τον άνθρωπο τον “έδωσαν” στις τουρκικές υπηρεσίες ελληνικές ανάλογες και αφήνει υπόνοιες ακόμη και σε δρώντες εντός του Μαξίμου. (Όλων ο νους κάπου θα πηγαίνει).

Αν οι καταγγελίες του Καλεντερίδη ευσταθούν τότε υπάρχει σοβαρό πρόβλημα με ανθρώπους που βρίσκονται σε πολύ κρίσιμες θέσεις στην ελληνική διοίκηση.

Και επειδή υπηρεσιακά και πολιτικά δεν γίνεται τίποτε, ήρθε η σειρά της δικαιοσύνης να προστατέψει την ελληνική πολιτεία.

Αν και η δικαιοσύνη αδιαφορήσει. το παιχνίδι τελείωσε.

Η παραφροσύνη του Ερντογάν δεν έχει όρια: Η Τουρκία έχει θαλάσσια σύνορα με την …Ιταλία!

Από

anixneuseis

September 28, 2019

Του ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΚΑΡΥΩΤΗ

SEPTEMBER 28, 2019 “Out of the blue”, όπως θα έλεγαν οι Αμερικανοί φίλοι του, ο Ταγίπ Ερντογάν υποστήριξε ότι η νίκη του Οθωμανού ναυάρχου Μπαρμπαρόσα επί των δυνάμεων της Δύσης στην Πρέβεζα, στις 27 Σεπτεμβρίου 1538, κατέστησε την Μεσόγειο μία τουρκική λίμνη. Έτσι έφτασε, τελικά, την Γαλάζια Πατρίδα και στο Ιόνιο!

Ταξιδεύοντας από την Γαύδο στην Πρέβεζα ξέχασε την Μάλτα. Πλέον η Τουρκία δεν έχει μόνο θαλάσσια σύνορα με την Αίγυπτο και την Λιβύη αλλά και με την Ιταλία! Δηλαδή, ο Ερντογάν προσπαθεί να μας πει ότι ο παρακάτω χάρτης του Γιάννη Μανιάτη παραβιάζει την ΑΟΖ της Τουρκίας στο Ιόνιο Πέλαγος!

Πηγή: Υπουργείο Ενέργειας Ελληνικής Δημοκρατίας

Πρόεδρε Ερντογάν, ο επόμενος χάρτης είναι αυτός που δείχνει την ΑΟΖ της Τουρκίας στην Μεσόγειο.

Πηγή: Global Marine Boundaries Database, General Dynamics, Herndon, Virginia, USA.

Το κύριο πρόβλημα της Ελλάδας στην ελληνοτουρκική διένεξη είναι ξεκάθαρα η στάση των Ηνωμένων Πολιτειών, που δεν έχει αλλάξει καθόλου τα τελευταία 30 χρόνια. Οι Αμερικανοί, από την εποχή του Ανδρέα Παπανδρέου μέχρι τον Κυριάκο Μητσοτάκη, παίζουν το ίδιο βιολί, προτρέποντας τις ελληνικές κυβερνήσεις να μην προχωρήσουν σε μια μονομερή ανακήρυξη ΑΟΖ, χωρίς να συμφωνήσουν πρώτα με την Τουρκία, αγνοώντας ότι η ανακήρυξη ΑΟΖ είναι, πάντα, μια μονομερής πράξη, όπως ακριβώς έπραξαν και οι ίδιοι το 1983.

Δυστυχώς, ισχύει ακόμα μέχρι σήμερα, η δήλωση που έκανε στις 27 Ιουλίου 2011 ο βοηθός Υπουργός Εξωτερικών Φίλιπ Γκόρντον όταν είπε: «Πιστεύω ότι είναι σημαντικό να αποφεύγονται μονομερή βήματα. Οι Ηνωμένες Πολιτείες αναγνωρίζουν τα δικαιώματα των χωρών για την ανακήρυξη ΑΟΖ, αλλά δεν νομίζουμε ότι θα ήταν προς το συμφέρον της Ελλάδας να το πράξει χωρίς πλήρη συνεργασία με τους γείτονές της, της Τουρκίας συμπεριλαμβανομένης.»

Οι Αμερικανοί, στέλνουν τα πολεμικά τους πλοία στη Νότια Σινική Θάλασσα και απειλούν τους Κινέζους αναφέροντας ότι πρέπει να σεβαστούν τις ΑΟΖ του Βιετνάμ, της Μαλαισίας, του Μπρουνέι, των Φιλιππίνων και της Ταιβάν. Η κυβέρνηση των Φιλιππίνων προσπαθεί να παραχωρήσει ένα μέρος της δικής της ΑΟΖ για συνεκμετάλλευση στους Κινέζους, κατ’ απαίτηση, βέβαια, του Πεκίνου.

Κάτι τέτοιο προσπαθεί να πετύχει και ο Ταγίπ Ερντογάν απαιτώντας, με την ανοχή των Αμερικανών, συνεκμετάλλευση όχι μόνο στο Αιγαίο Αρχιπέλαγος και στην Κυπριακή ΑΟΖ αλλά και στην περιοχή ανάμεσα στο Καστελόριζο και στην Κρήτη.

Τα δύο κράτη, Κίνα και Τουρκία, συμπλέουν σε αυτές τις ενέργειες που αποτελούν κατάφωρη παραβίαση της UNCLOS 1982.

Οι Αμερικανοί ζητούν από τους Κινέζους να σταματήσουν να κλέβουν τις ΑΟΖ των γειτονικών κρατών τους αλλά κάνουν το κορόιδο όταν οι Τούρκοι προσπαθούν να κλέψουν τις ΑΟΖ των κρατών της Ανατολικής Μεσογείου.

Η κυβέρνηση των ΗΠΑ στέλνει τα πολεμικά της πλοία για να προστατέψουν τις ΑΟΖ των Φιλιππίνων, του Βιετνάμ και της Μαλαισίας αλλά δεν στέλνει τα πολεμικά της πλοία να προστατέψει τις ΑΟΖ της Κύπρου και της Ελλάδας. Έτσι παρακολουθούμε, για δεκαετίες τώρα, τις παράλογες και παράνομες απαιτήσεις της Τουρκία για τις θάλασσές μας.

Οι Τούρκοι, να είστε σίγουροι, γνωρίζουν πολύ καλά τι κάνουν απαιτώντας συνεχώς νησιά, νησίδες και βραχονησίδες. Θέλουν απλώς να κατοχυρώσουν την θέση τους, όταν θα έρθει η ώρα του Διεθνούς Δικαστηρίου, χρησιμοποιώντας αυτό το επιχείρημα: «εμείς ποτέ δεν αποδεχτήκαμε ότι αυτή είναι θάλασσα μόνο για την Ελλάδα».

Θα πρέπει εδώ να επισημάνουμε και την υποκρισία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που δείχνει αδύναμη να προστατεύσει την ΑΟΖ ενός κράτους μέλους της, επικαλούμενη την απουσία μιας κοινής ευρωπαϊκής δύναμης επέμβασης. Δεν χρειάζεται μια υψηλού επιπέδου γεωπολιτική ανάλυση της ανατολικής Μεσογείου. Τα πράγματα είναι πολύ απλά. Οι θάλασσες της Τουρκίας δεν διαθέτουν υδρογονάνθρακες! Γι’ αυτό για δεκαετίες προσπαθούν να αρπάξουν θάλασσες από την Κύπρο, την Ελλάδα και την Αίγυπτο.

Οκτώ εκλεγμένοι από τον ελληνικό λαό Πρωθυπουργοί, προηγήθηκαν του Κυριάκου Μητσοτάκη από το 1982. Ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, πάλι ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο Κώστας Σημίτης, ο Κώστας Καραμανλής, ο Γιώργος Παπανδρέου, ο Αντώνης Σαμαράς και ο Αλέξης Τσίπρας και κανείς δεν τόλμησε να ανακηρύξει ΑΟΖ τα τελευταία 37 χρόνια. Εμείς, σήμερα, συνεχίζουμε να κοιμόμαστε και δεν κλίνουμε τον δρόμο στον Ερντογάν οριοθετώντας τις ΑΟΖ Ελλάδας και Κύπρου και να τον αφήσουμε να τρέχει και να μη προλαβαίνει. Διαφορετικά θα τρέχουμε εμείς και δεν θα προλαβαίνουμε εάν η Τουρκία οριοθετήσει ΑΟΖ με την Λιβύη. Εύχομαι ο σημερινός Πρωθυπουργός να ανακηρύξει και να οριοθετήσει την ΑΟΖ της Ελλάδας με αυτή της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Πηγή: Η παραφροσύνη του Ερντογάν δεν έχει όρια: Η Τουρκία έχει θαλάσσια σύνορα με την …Ιταλία! https://hellasjournal.com/2019/09/i-parafrosyni-toy-erntogan-den-echei-oria-i-toyrkia-echei-thalassia-synora-me-tin-italia/

1...2,6082,6092,610...3,034 Σελίδα 2,609 από 3,034

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Χώρα ή «χώρος»;

Μπρα ντε φερ ΗΠΑ-Ρωσίας για την εγκατάσταση πυραύλων στην Ευρώπη

stratfor/euro2day.gr

Δράση αντί λόγων

Μια «ευαίσθητη» επέκταση

At UN, a world stage for disputes often out of the spotlight

9 Futuristic Airports Designed by Famous Architects

Ilan and Asaf Ramon International Airport (Israel)

Istanbul Airport (Turkey)

Beijing Daxing International Airport (China)

Singapore Changi Airport

Chicago O’Hare International Airport (Illinois)

Kuwait International Airport

Louis Armstrong New Orleans International Airport (Louisiana)

Pittsburgh International Airport (Pennsylvania)

Tocumen International Airport (Panama)

«Η μετά Ερντογάν εποχή έχει αρχίσει ;»

ΜΙΖΕΡΙΑ ΣΤΟΥ ΤΑΚΗ

For Trump, A High-Velocity Threat Like None He’s Ever Faced

Νέα βαλκανική ισορροπία

του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ.

Η Αριστερά να ηττηθεί στην ανάπτυξη

House committees subpoena Pompeo for Ukraine documents

Heart Surgeon: Throw Out Your Olive Oil Now (Here’s Why)

Αν δεν παρέμβει και, τώρα, ο εισαγγελέας, πότε θα το πράξει;

Η παραφροσύνη του Ερντογάν δεν έχει όρια: Η Τουρκία έχει θαλάσσια σύνορα με την …Ιταλία!