Αρχική Blog Σελίδα 2403

Εκεί που μας χρεωστάγανε, μας πήραν και το βόδι : η περίπτωση της Ουγγαρίας και της Πολωνίας

1

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected]  www.kalkis.eu

Δεν μου αρέσουν οι αφορισμοί γενικά, διότι οδηγούν σε λάθος προσεγγίσεις συνηθέστατα. Όμως δεν μπορώ να αγνοήσω την, εδώ και καιρό, εφαρμογή καπελώματος της δικαιοσύνης και των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης από τις κυβερνήσεις της Ουγγαρίας και της Πολωνίας, προκειμένου οι αντιπολιτευόμενες φωνές να ακούγονται στο ελάχιστο δυνατό και οι όποιες ατασθαλίες των κυβερνόντων να μην τιμωρούνται, κι αν ακόμα πρόκειται για την κακοδιαχείριση κοινοτικών πόρων. Ούτε μπορώ να ξεχάσω ότι στις εν λόγω χώρες εφαρμόστηκε επί δεκαετίες, δια πυρός και σιδήρου, ο ανελεύθερος κομμουνισμός, με τις ίδιες πρακτικές, σφυρηλατώντας μια διαχρονική ολοκληρωτική νοοτροπία και πρακτική που δεν είναι εύκολο να εκριζωθεί, ακόμα και μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Στην οποία συμμετέχουν και την οποία αποδέχονται ως σούπερ μάρκετ. Δηλαδή τα χρήματά της τα θέλουν, αλλά όχι το Κράτος δικαίου και την ελευθερία του Τύπου.

Κι ενώ λοιπόν η Ουγγαρία και η Πολωνία είναι υπόλογες για την παραβίαση του ευρωπαϊκού δικαίου κατά συρροή, τώρα απειλούν να τινάξουν στον αέρα το  «Ευρωπαϊκό σχέδιο ανάκαμψης», από το οποίο τόσα περιμένουν το 2021 οι 27 οικονομίες, μετά την συνεχιζόμενη καταστροφή που προκάλεσε ο Covit 19. Εκβιάζουν δηλαδή τους 25 εταίρους τους ότι δεν θα το εγκρίνουν σε εθνικό επίπεδο, αν διατηρηθεί ως κριτήριο καταβολής των πόρων του το Κράτος δικαίου. Αυτό αναφέρει, μεταξύ άλλων, το ρεπορτάζ της Nelly Didelot, στις 30 Σεπτεμβρίου  2020, στην ηλεκτρονική Libération, με τίτλο : «Ευρωπαϊκό σχέδιο ανάκαμψης: Η Ουγγαρία και η Πολωνία ενώνουν τις δυνάμεις τους» (Plan de relance européen : la Hongrie et la Pologne font bloc).

Ο Βίκτορ Ορμπάν έχει βεβαρυμμένες εβδομάδες. Κάθε μέρα πετάει και μια νέα προβοκάτσια στο πρόσωπο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Την Πέμπτη 24 Σεπτεμβρίου 2020, ο Ούγγρος πρωθυπουργός θεώρησε το νέο σύμφωνο μετανάστευσης πολύ χαλαρό για το γούστο του. Την Παρασκευή 25, προειδοποίησε  ότι η Ουγγαρία θα μπλοκάρει το ευρωπαϊκό σχέδιο ανάκαμψης, εάν η καταβολή των πόρων εξαρτάται από τον σεβασμό του Κράτους δικαίου. Τη Δευτέρα 28 Σεπτεμβρίου, ο Υπουργός του Δικαιοσύνης ανακοίνωσε τη δημιουργία ενός δικαστικού ινστιτούτου με σκοπό την αξιολόγηση του σεβασμού του Κράτους δικαίου στην Ευρωπαϊκή Ένωση και την «καταπολέμηση της φιλελεύθερης ιδεολογικής καταπίεσης». Την Τρίτη 29, ζήτησε την αποχώρηση της Vera Jourová, της Ευρωπαίας Επιτρόπου για τις Αξίες και τη Διαφάνεια, η οποία μόλις χαρακτήρισε την Ουγγαρία ως «άρρωστη δημοκρατία». Σε αυτήν του τη μάχη, ο Ορμπάν δεν είναι μόνος του: η Πολωνία είναι περισσότερο από ποτέ ο καλύτερος σύμμαχός του. Οι μόνες δύο χώρες, κατά των οποίων ενεργοποιήθηκε το άρθρο 7 της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση που υποτίθεται ότι τιμωρεί τις παραβιάσεις των θεμελιωδών αξιών της ΕΕ, ενώθηκαν και προστατεύουν αμοιβαία τα συμφέροντα τους.

Σε αυτήν την πληθώρα υπερβολών, μόνο η απειλή μπλοκαρίσματος του σχεδίου ανάκαμψης κάνει τις Βρυξέλλες να τρέμουν. Μετά από μακρές συζητήσεις στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο τον Ιούλιο, οι 27 συμφώνησαν τελικά σε ένα πακέτο 750 δισεκατομμυρίων ευρώ. Η συμφωνία αναφέρεται αόριστα σε ένα «καθεστώς με προϋποθέσεις» που αποσκοπεί στη δέσμευση της καταβολής επιχορηγήσεων με σεβασμό των δημοκρατικών προτύπων. Τώρα που ήρθε η ώρα να μετατραπεί η συμφωνία σε νόμο, και επομένως να την εξειδικεύσουν, επανεμφανίζονται μάχες επιρροής.

Μπλόφα

Η Ουγγαρία και η Πολωνία δεν θέλουν όρους, και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, αντίθετα, θέλει έναν πολύ αυστηρό μηχανισμό, όπου τα Κράτη θα πρέπει να πληρούν την ειδική πλειοψηφία [δηλ. τουλάχιστον 15 κράτη μέλη που αντιπροσωπεύουν το 65% του ευρωπαϊκού πληθυσμού] για να μπλοκάρονται οι κυρώσεις», εξηγεί η Eulalia Rubio, ερευνήτρια που ειδικεύεται σε οικονομικές υποθέσεις στο Ινστιτούτο Jacques–Delors. Σε αυτήν την πρόσωπο με πρόσωπο κόντρα, τα δύο στρατόπεδα χρησιμοποιούν το ίδιο όπλο, απειλώντας να μην ψηφίσουν το σχέδιο ανάκαμψης των 750 δισεκατομμυρίων, ούτε το πολυετές δημοσιονομικό πλαίσιο άνω των 1000 δισεκατομμυρίων, το οποίο χρησιμεύει ως προϋπολογισμός της  ΕΕ για τα επόμενα επτά χρόνια.

Στα μάτια του Pawel Zerka, ερευνητή στο Ευρωπαϊκό Κέντρο Διεθνών Σχέσεων (ECFR), «η στάση της Πολωνίας-Ουγγαρίας είναι μια κίνηση-μπλόφα». «Δεν νομίζω ότι θα έφταναν στο σημείο να μπλοκάρουν την ψηφοφορία για τον προϋπολογισμό. Η Πολωνία θα το σκεφτεί ούτως ή άλλως, απλώς και μόνο επειδή κινδυνεύει να χάσει πολλά χρήματα».  Η Βαρσοβία θα πρέπει να είναι ο τέταρτος μεγαλύτερος δικαιούχος των επιδοτήσεων του σχεδίου ανάκαμψης, με 23 δισεκατομμύρια, δίχως να υπολογίζονται τα δάνεια και παραμένει ένας από τους σημαντικότερους αποδέκτες των ταμείων συνοχής. Στην Ουγγαρία, αυτά τα κεφάλαια αντιπροσώπευαν έως και 2% του ΑΕΠ της τα τελευταία χρόνια.

Για να προχωρήσει το σχετικό ζήτημα, η Γερμανία, η οποία κατέχει την εκ περιτροπής προεδρία της ΕΕ, πρότεινε έναν συμβιβασμό τη Δευτέρα. Η καταβολή επιδοτήσεων θα αναστέλλεται μόνο σε περίπτωση κατάχρησης ή, πιο ξεκάθαρα, σε περίπτωση υπεξαίρεσης. Τα εμπόδια στην ελευθερία του Τύπου ή στην ανεξαρτησία της δικαιοσύνης θα παραμεριστούν. Επομένως, ο μηχανισμός θα αποδυναμωθεί σημαντικά, αλλά η Ουγγαρία θα παραμείνει μεταξύ των χωρών που πλήττονται περισσότερο. Σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Καταπολέμησης της Απάτης (Olaf), οι οικονομικές παρατυπίες  αφορούν  σχεδόν το 4% των πληρωμών της ΕΕ στην Ουγγαρία, πολύ μπροστά από τον μέσο όρο της ΕΕ που ανέρχεται στο 0,36%.

Με κακό μάτι

«Θα πρέπει να γίνουν παραχωρήσεις στην Πολωνία και την Ουγγαρία», παραδέχεται η Eulalia Rubio, «αλλά θα ήταν πραγματικά ατυχές αν μπορούσαν να αποφασίσουν ομόφωνα τις κυρώσεις. Αυτό θα καθιστούσε αυτόματα τον μηχανισμό άχρηστο, όπως είναι τώρα το άρθρο 7, καθώς οι δύο χώρες προστατεύουν η μία την άλλη».  Η υπερβολική τάση μιας στάσης θα μπορούσε επίσης να έχει απρόβλεπτες συνέπειες, και να στραφούν οι «τσιγγούνικες χώρες» της βόρειας Ευρώπης ενάντια σε ένα πακέτο ανάκαμψης που ήδη βλέπουν με κακό μάτι. Ένας εκπρόσωπος της φινλανδικής κυβέρνησης προειδοποίησε ότι ένας «ισχυρός δεσμός» μεταξύ των επιδοτήσεων και του Κράτους δικαίου ήταν μια αρχή την οποία η χώρα του «θα τηρούσε αυστηρά».

Τίποτα από αυτά δεν έχει μετακινήσει τις δύο χώρες της Κεντρικής Ευρώπης από τις θέσεις τους, οι οποίες ως συνήθως καταγγέλλουν εναντίον τους «δύο μέτρα και δυο σταθμά». Ο πρωθυπουργός της Πολωνίας Mateusz Morawiecki επέμεινε, νωρίτερα αυτή την εβδομάδα, ότι η Πολωνία «δεν θα επιτρέψει να την δείχνουν με το δάχτυλο  μόνο και μόνο επειδή δεν τους αρέσει η κυβέρνησή μας». Η σημερινή παρουσίαση της πρώτης έκθεσης γενικού δικαίου της ΕΕ θα πρέπει να τους κλειδώσει ακόμη περισσότερο στη ρητορική θυματοποίησης. Ενώ η έκθεση ανησυχεί για την ανεξαρτησία του δικαστικού σώματος στη Βουλγαρία, τη Ρουμανία, την Κροατία και τη Σλοβακία. Η Ουγγαρία και η Πολωνία βρίσκονται ξανά στην κορυφή της μαύρης λίστας.

Όλα τα καλά «παιδιά» δηλαδή του χθεσινού ολοκληρωτικού κομμουνισμού και τα σημερινά φιλαράκια του Πούτιν και του Ερντογάν. Αυτούς «τους θεματοφύλακες» του Κράτους δικαίου και της ελευθερίας του Τύπου.

 

 

 

 

Οι κρίσιμες παράμετροι μιας σύγκρουσης με ευρύτερες περιφερειακές προεκτάσεις

0

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Από την πρώτη στιγμή τονίσαμε ότι η αναθέρμανση της «παγωμένης σύγκρουσης» μεταξύ Αρμενίας και Αζερμπαϊτζάν, δεν προσφέρεται για απλουστευτικές αναγνώσεις. Πριν απ’ όλα, διότι η σοβαρότητα και κυρίως οι προεκτάσεις όλων αυτών που συντελούνται στο πεδίο αλλά και στο περιθώριο αυτής της αντιπαράθεσης, δεν μπορούν να αποδοθούν με την κλασική αποτίμηση των κερδών ή των απωλειών που καταγράφονται στο πρωτογενές ισοζύγιο των εμπλεκομένων…

Πρόκειται για μια διεργασία πολύ πιο σύνθετη, πολύ πιο ευρεία και πολυπαραγοντική, με ενσωματωμένο έναν ιδιαίτερο δυναμισμό που τροφοδοτεί ακόμη και ετερόκλητες συσπειρώσεις αλλά και αντιπαραθέσεις, και όλα δείχνουν πως στην εξέλιξή της ενεργοποιεί και ένα ντόμινο ευρύτερων ανατροπών στο πεδίο της Γεωπολιτικής αλλά και στον καμβά των στρατηγικών προσεταιρισμών που έχουν διαμορφωθεί κατά την διάρκεια της προηγούμενης περιόδου.

Επί της ουσίας, αυτός ο κύκλος των συγκρούσεων ήταν αναμενόμενος και ήταν απλώς θέμα χρόνου το πότε ακριβώς θα άναβε και πάλι στον Καύκασο το φυτίλι του δυναμίτη. Ωστόσο…

Η συγκεκριμένη χρονική συγκυρία κατά την οποία εκδηλώνεται αυτή η σύγκρουση… Ο τρόπος με τον οποίο την προσεγγίζουν οι λοιποί εμπλεκόμενοι (πέραν των ιδίων των πρωταγωνιστών)… Το απροκάλυπτα επιθετικό πλασάρισμα της Τουρκίας ΚΑΙ σε αυτή την αντιπαράθεση, αλλά και ο πρωταγωνιστικός ρόλος που φαίνεται να διαδραμάτισε στην παρακίνηση, στον σχεδιασμό και εν τέλει στο ίδιο το ξέσπασμά της… Η ευρεία εργαλειοποίηση των θεμελιωδών παραμέτρων που την συνθέτουν… Η έμμεση αλλά σαφής εμπλοκή ακόμη και πυρηνικών δυνάμεων στην μεγάλη εικόνα της… Και εν τέλει η αναγωγή της σε σύγκρουση με ευρύτερα περιφερειακά χαρακτηριστικά… Είναι μερικοί μόνο από τους πολύ σημαντικούς λόγους που μας υποχρεώνουν να μην αρκεστούμε σε μια επιφανειακή των πραγμάτων προσέγγιση.

Η φαινομενικά αιφνίδια υπερθέρμανση του Καραμπάχ, δεν προέκυψε ανεξάρτητα από τις λοιπές συγκρούσεις και ανατροπές που βρίσκονται ήδη σε πλήρη εξέλιξη. Και φυσικά η αιφνίδια «εισβολή» της στην ημερήσια διάταξη αυτών των ανατροπών, είναι μια επιβαρυντική «προστιθέμενη αξία», που θα επιδράσει καταλυτικά στην επιτάχυνση και όλων των υπολοίπων.

Το κορυφαίο ζήτημα αυτής της σύγκρουσης, είναι το ιστορικό της βάθος. Και αποτελεί ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα της πλήρους αποτυχίας ΚΑΙ της Σοβιετικής εξουσίας να διαχειριστεί και πολύ περισσότερο να επιλύσει το Εθνικό ζήτημα.

Για την ακρίβεια, η ολέθρια απόφαση της 5ης Ιουλίου 1921, με την οποία επικαιροποιήθηκε η παράδοση του Αρμενικού και Χριστιανικού Καραμπάχ στο Ισλαμικό Αζερμαϊτζάν στο όνομα της διευθέτησης των εθνοτικών συγκρούσεων που μαίνονταν στην περιοχή του Καυκάσου, απλώς επιβεβαίωσε ότι το Εθνικό ζήτημα δεν λύνεται τσαλαβουτώντας σε αυθαιρεσίες, σκοπιμότητες και αδιέξοδες ιδεοληψίες. Ο υπερεξηκονταετής αναγκαστικός συμβιβασμός που ακολούθησε, συντήρισε το μίσος και την διχόνοια. Ενώ η σημερινή εκρηκτική επανεμφάνιση αυτής της απαράδεκτης ιστορικής εκκρεμότητας, έρχεται να επιβεβαιώσει πως η περίφημη επίλυση του Εθνικού ζητήματος στο πλαίσιο της Σοβιετικής Ένωσης ήταν απλώς ένα παραμύθι χωρίς υπόσταση, το οποίο πληρώθηκε με πολύ αίμα και πόνο στο μετασοβιετικό καθεστώς ΚΑΙ στην Αμπχαζία… ΚΑΙ στην Οσετία… ΚΑΙ φυσικά κατ’ επανάληψη στην περιοχή του Ναγκόρνο Καραμπάχ, από το 1988 και εντεύθεν.

Η δεύτερη εξ ίσου σημαντική παράμετρος αυτής της σύγκρουσης, είναι η ραγδαία διεθνοποίησή της. Πρόκειται για μια πολυμορφική διεθνοποίηση, η οποία σε συνθήκες γενικευμένης περιφερειακής αστάθειας προσλαμβάνει πολύ ιδιαίτερα χαρακτηριστικά.

Πριν απ’ όλα εξ αιτίας της αντιφατικότητάς της. Η Τουρκία στηρίζει αναφανδόν και απροκάλυπτα το Αζερμπαϊτζάν στις πειρατικές του επιδρομές και όλα δείχνουν ότι οι πρόσφατες κοινές στρατιωτικές ασκήσεις μεταξύ των δύο χωρών, ήταν ένα πολύ βολικό πρόσχημα αλλά και μια πρώτης τάξεως ευκαιρία, για να παραμείνει στα χέρια των Αζέρων χρήσιμο υποστηρικτικό υλικό (οπλισμός) το οποίο σήμερα χρησιμοποιείται για να προσαυξήσει την αποτελεσματικότητά των επιθέσεών τους σε βάρος της Αρμενίας. Τύποις, επρόκειτο για μια συνηθισμένη διακρατική στρατιωτική άσκηση μεταξύ «συμμάχων». Στην ουσία, ήταν η προπαρασκευαστική ενέργεια για την έναρξη του νέου κύκλου των πολεμικών επιχειρήσεων, καθ’ υπαγόρευση, με προτροπή και φυσικά με την απροκάλυπτη στήριξη της Τουρκίας.

Στο πλευρό του Αζερμπαϊτζάν έχει πλασαριστεί και το Πακιστάν. Σιωπηλά συγκατατίθεται ΚΑΙ το Ισραήλ στο πλαίσιο των δικών του ιδιαίτερων στοχεύσεων και σκοπιμοτήτων.

Στον αντίποδα φυσικά είναι η Ινδία η οποία πέραν των διμερών σχέσεων που έχει αναπτύξει με την Αρμενία στα εξοπλιστικά υψηλής τεχνολογίας, έχει πλήρη επίγνωση του γεγονότος ότι «σιγοψήνεται» η επανέκρηξη στο Κασμίρ και αυτό είναι μια εξέλιξη που μπορεί να σηματοδοτήσει απρόβλεπτα γεγονότα μέσα στην γενικότερη αστάθεια του Διεθνούς περιβάλλοντος.

Ομοίως και το Ιράν το οποίο φαίνεται να τοποθετεί απέναντί του το Ισλαμικό Αζερμπαϊτζάν αλλά και την Τουρκία παρά την περιστασιακή περιφερειακή τους συμπόρευση, ακριβώς επειδή διαβλέπει την πιθανότητα περαιτέρω ενίσχυσης του ρόλου του Ισραήλ σε συνάρτηση με την πορεία των εξελίξεων και αυτό φυσικά είναι κάτι το οποίο επιδιώκει να το αποτρέψει.

Μια τρίτη παρελκόμενη συνέπεια που σχετίζεται με την διαχείριση των διεθνών επιπτώσεων αυτής της σύγκρουσης, είναι η δραστική απαξίωση των θεμελιωδών της Διπλωματίας.

Το πιστοποιεί ο τρόπος με τον οποίο αναδεικνύει και εν τέλει επιβάλει τα τετελεσμένα του ο ατιμώρητος Ερντογάν, ο οποίος επιμένει να ανοίγει μέτωπα και να διευρύνει το περιβάλλον της αστάθειας, χωρίς να τηρεί ούτε καν τα στοιχειώδη προσχήματα… Το επιβεβαιώνει η απαράδεκτη Ελληνική στάση που διαχειρίστηκε με απόλυτη αναξιοπρέπεια την επίθεση που δέχτηκε η Αρμενία, επειδή αυτό επέβαλαν στην χώρα μας οι υποτελείς εξαρτήσεις στις οποίες ενδίδει το πολιτικό της προσωπικό. Ένα προσωπικό το οποίο επιμένει να αυτοπαγιδεύεται, και να παγιδεύει μαζί του ΚΑΙ την χώρα σε επαναλαμβανόμενα και επικίνδυνα αδιέξοδα… Και φυσικά το αποδεικνύει η καθολική απαξίωση του ΟΗΕ που έχει παραδοθεί στις σκοπιμότητες των ισχυρών και παρακολουθεί αμήχανα τις εξελίξεις.

Ένα τέταρτο κεφαλαιώδες ζήτημα, είναι η πολύπλευρη εργαλειοποίηση αυτής της σύγκρουσης, με τρόπο συχνότατα αντιφατικό, από όλους τους ισχυρούς δρώντες που επιδιώκουν να οριοθετήσουν ένα νέο σημείο ισορροπίας μέσα σε μια περιοχή που η συνολική της εικόνα τροποποιείται δραματικά και η δυναμική της αποσταθεροποίησης τείνει να καταστεί ανεξέλεγκτη.

Η αρχική επαμφοτερίζουσα στάση της Μόσχας άλλωστε, μόνο ως τυχαίο γεγονός δεν μπορεί να εκλαμβάνεται. Πολύ δε περισσότερο που η ενεργητική εργαλειοποίηση του Αζερμπαϊτζάν εκ μέρους της Τουρκίας, και η πρόθεσή της να ενσωματώσει τα νέα τετελεσμένα στο οπλοστάσιό της, με τρόπο εκβιαστικό και απέναντι στην Ρωσία, καθίσταται πλέον ολοφάνερη. Σε κάθε περίπτωση είναι πάρα πολύ πιθανό αυτή η παράμετρος τις επόμενες ημέρες να δώσει εξελίξεις. Όχι αναγκαστικά συγκρουσιακού χαρακτήρα ανάμεσα στους δύο πρωταγωνιστές της λυκοφιλίας. Το πιθανότερο είναι πως θα δώσουν ένα ακόμη μάθημα τακτικισμού πάνω στον διαχειριστικό στρατηγικό συμβιβασμό, μιας και αυτό είναι που ενδιαφέρει πρωτίστως την Ρωσία η οποία αγοράζει χρόνο και επιχειρεί να δημιουργήσει προϋποθέσεις που θα διευκολύνουν την Σινορωσική προσέγγιση, εργαλειοποιώντας προς τούτο  την δυνατότητά της να «τροφοδοτεί» την βουλιμική μεγαλομανία του Σουλτάνου.

Όλα τα παραπάνω συνθέτουν αντικειμενικά μια νέα κατάσταση που διαδραματίζεται στην ευρύτερη γεωπολιτική μας γειτονιά.

Συμπρωταγωνιστούν και συνδιαμορφώνουν την εξέλιξή της, δρώντες που έχουν υπόσταση (Τουρκία) ή ενεργό αποτύπωμα (Ρωσία) στην εγγύς γεωπολιτική μας γειτονιά.

Εμπλέκονται στην νομή των ρόλων που θα καθορίσουν την εικόνα της επόμενης μέρας, και λοιποί γεωπολιτικοί δρώντες (Πακιστάν) αλλά και μορφώματα (μισθοφόροι τζιχαντιστές) που αξιοποιούνται πολύπλευρα στο πλαίσιο της «πολυδιάστατης» τουρκικής εξωτερικής πολιτικής, στην κλιμάκωση που επιχειρεί και απέναντι στην πατρίδα μας.

Η ενέργεια βεβαίως παραμένει το μεγάλο διακύβευμα. Ενώ οι διάδρομοι της μεταφοράς, είναι μια ακόμη σημαντική παράμετρος στο κρίσιμο στοίχημα που δεν είναι άλλο από την κορυφαία στρατηγική σύγκρουση των ΗΠΑ με την Κίνα και την Ρωσία, και όλων μαζί για την φυσιογνωμία που θα έχει ο πλανήτης την επόμενη μέρα. Όλα αυτά βεβαίως υπό το λάγνο βλέμμα του ΟΗΕ που επιμένει να παρακολουθεί αμήχανα τις εξελίξεις.

Σε αυτό το περιβάλλον, η Ελλάδα έπαψε πλέον να είναι απελπιστικά άφωνη και δυστυχώς «αναβαθμίστηκε» υιοθετώντας έναν λόγο απροκάλυπτα αυτοκτονικό και ακόμη πιο επικίνδυνο από την παραδοσιακή της αφωνία. Το πολιτικό της προσωπικό συνεχίζει να παραμυθιάζεται με τις μεγαλοστομίες που της σερβίρουν, και αρνείται να δραπετεύσει από τον ρόλο του φτηνού αναλώσιμου που φιλοτεχνείται επιμελώς από τους υποτιθέμενους «συμμάχους» της.

Η συνενοχή της στην προσπάθεια να χαμηλώσει τους τόνους η Κύπρος εν όψει της συνόδου κορυφής, ήταν ολοφάνερη, αλλά δυστυχώς δεν ήταν το τέλος του κατήφορου στον οποίο επέλεξε να κατρακυλήσει σε μια εποχή δύσκολων και αντιφατικών εξελίξεων.

Η απαράδεκτη δήλωση των ίσων αποστάσεων με την οποία υποδέχτηκε την πειρατική επίθεση του Αζερμπαϊτζάν στην Αρμενία, υπήρξε ενδεικτική, όχι μονάχα της αθλιότητας από την οποία διακατέχεται το πολιτικό της προσωπικό, αλλά κυρίως του βρώμικου παρασκηνίου μέσα στο οποίο παζαρεύτηκε αυτή η απαράδεκτη δήλωση, προκειμένου να εξαργυρωθεί στην συνέχεια με κάποιες επιπρόσθετες φιλοφρονήσεις κατά την διάρκεια της επίσκεψης Πομπέο που θα ακολουθούσε τις αμέσως επόμενες ημέρες.

Η Ελλάδα επέλεξε να αδιαφορήσει και να μην προσφέρει την στήριξη που είχε υποχρέωση, στην Αρμενία ως δυνητική της σύμμαχο και αυτό είναι κατάντια.

  • Κατάντια γιατί η τραγική ιστορία της Κύπρου δυστυχώς λησμονήθηκε…
  • Κατάντια γιατί αυτή η χώρα, είναι τοποθετημένη σε μια γειτονιά που υπάρχει Κόσοβο και Βοσνία…
  • Κατάντια γιατί η Ελληνικότατη Θράκη απειλείται διαρκώς και απροκάλυπτα από τον γειτονικό πειρατή…
  • Κατάντια γιατί δεν τόλμησε να σταθμίσει ούτε καν το κόστος που είχαν για την ίδια ανάλογες δηλώσεις με την οποία αντιμετώπισαν τρίτοι (με προεξάρχοντες τους «συμμάχους» της) την τουρκική πειρατεία στις Ελληνικές αλλά και στις Κυπριακές θάλασσες, ελάχιστα μόλις 24ωρα πριν.

Γι’ ακόμη μια φορά, η οφειλόμενη αξιοπρέπεια στην διαχείριση κρίσιμων προκλήσεων, μπήκε στην ζυγαριά με μερικά φιλικά χτυπήματα στην πλάτη, και δυστυχώς αποδείχτηκε ελλιποβαρής. Αυτό θα έχει κόστος. Ο απόηχος από τα όποια φιλικά χτυπήματα θα ξεχαστεί πιο σύντομα απ’ όσο έκανε να ξεχαστεί το φτύσιμο των προηγούμενων ημερών, και η πατρίδα μας θα μείνει και πάλι με τον μουτζούρη στο χέρι. Δηλαδή με τις πραγματικές απειλές να παραμένουν ενεργές…. Με έναν κακό και επιθετικό γείτονα στα ανατολικά σύνορά της… Με σοβαρές ανοικτές πληγές στα βόρεια σύνορα… Και με ένα πολιτικό προσωπικό ανίκανο να διαχειριστεί τα αυτονόητα με όρους εθνικής ευθύνης.

Η Ελλάδα, γι’ ακόμη μια φορά την κρίσιμη στιγμή παραιτήθηκε από τον ιστορικό της ρόλο. Την πολιτική ηγεμονία του Ελληνισμού έναντι της διεθνούς κοινότητας, αυτήν την φορά την ανέλαβε και την διαχειρίστηκε επάξια η Κύπρος. Στην επόμενη πρόκληση, το περιβάλλον θα είναι ακόμη πιο βαρύ και οι δυσκολίες πολύ πιο σύνθετες.

Ως κοινωνία οφείλουμε να έχουμε επίγνωση του γεγονότος ότι την επόμενη περίοδο αυτό που θα κληθούμε να θερίσουμε, θα είναι αποκλειστικά και μόνο αυτό που έσπειρε η ανοχή μας…

 

Ο πόλεμος που διεξάγει ο Μπάιντεν είναι ταξικός, όχι πολιτισμικός

0

του Janan Ganesh (*)

Tίποτα δεν χρωματίζει μια εποχή περισσότερο από το είδος των σκανδάλων της. Το 1987, η χρησιμοποίηση από τον Τζο Μπάιντεν κάποιων φράσεων του Νιλ Κίνοκ χωρίς να αναφέρει το όνομα του βρετανού πολιτικού ήταν αρκετές για να τον αναγκάσουν να αποσυρθεί από την κούρσα για την προεδρία. Πέραν της κατηγορίας της λογοκλοπής, όμως, η ουσία είναι ότι με τη φράση «ήμουν ο πρώτος στην οικογένειά μου που μπήκε στο Πανεπιστήμιο» ο Μπάιντεν ήθελε να αναδείξει τις εργατικές του ρίζες και να παίξει το ταξικό χαρτί σε μια χώρα που θεωρεί ότι έχει ξεπεράσει αυτά τα πράγματα.

Αντικαταστήστε τον Τζορτζ Μπους τον πρεσβύτερο με τον Ντόναλντ Τραμπ και ο Μπάιντεν τελειώνει τη δουλειά που άφησε ημιτελή πριν από 33 χρόνια. Ο υποψήφιος των Δημοκρατικών δέχεται ισχυρή πίεση από το κόμμα του να εμπλακεί σε έναν πολιτισμικό πόλεμο, γύρω από το φυλετικό ζήτημα, την αστυνόμευση, την ελευθερία της έκφρασης και το τι σημαίνει να είσαι άνδρας ή γυναίκα. Ο Τραμπ προσπάθησε να τον παρασύρει σε αυτόν τον δρόμο και στο χθεσινό «ντιμπέιτ» στο Οχάιο. Αλλά ο Μπάιντεν επέλεξε μια άλλη διαχωριστική γραμμή. Επέμεινε, όταν τον άφηνε τουλάχιστον ο Τραμπ να μιλήσει, στους «εκατομμυριούχους και δισεκατομμυριούχους όπως αυτός». Ο Τραμπ, είπε, γνώρισε τη ζωή στα προάστια μόνο όταν μια μέρα έχασε τον δρόμο. Ο πρόεδρος και οι άνθρωποί του «περιφρονούν τους ανθρώπους που δεν έχουν χρήματα».

Όταν ο Μπάιντεν ρωτήθηκε για την Εϊμι Κόνεϊ Μπάρετ, τη δικαστή που επέλεξε ο Τραμπ για το Ανώτατο Δικαστήριο, μίλησε πρώτα για την απειλή προς το “ Obamacare” κι ύστερα για το δικαίωμα της άμβλωσης. Ο υποψήφιος των Δημοκρατικών έχει το πιο αναδιανεμητικό πρόγραμμα από οποιονδήποτε άλλο υποψήφιο με σοβαρές πιθανότητες να κερδίσει από τη δεκαετία του ’60. Εδωσε στη δημοσιότητα τις φορολογικές του δηλώσεις πριν από το ντιμπέιτ, για να αντιπαρατεθούν με εκείνες του Τραμπ που διέρρευσαν.

O Mπάιντεν αποφεύγει να αναφερθεί και στο προσωπικό του πένθος για να μην εκτραπεί η συζήτηση από τα θέματα της οικονομίας και της υγείας. Αυτό τον κάνει συχνά να φαίνεται άχρωμος. Τι περίεργο λοιπόν που προηγείται στις περισσότερες δημοσκοπήσεις των τελευταίων δύο ετών…

Ο Μπάιντεν έχει μείνει πιστός σε αυτή τη γραμμή τον τελευταίο μισό αιώνα. Του παρουσιάστηκαν πολλές ευκαιρίες να στραφεί σε ταυτοτικά ζητήματα: ο φόνος του Τζορτζ Φλόιντ από την αστυνομία, οι διαδηλώσεις, ο θάνατος της φεμινίστριας δικαστίνας Ρουθ Μπέιντερ Γκίνσμπεργκ. Δεν το έκανε. Ηταν βέβαια σαφής στο ντιμπέιτ ότι οι φυλετικές ανισότητες στιγματίζουν την Αμερική. Γνωρίζει όμως ότι οι ψηφοφόροι δίνουν προτεραιότητα πάνω απ’όλα στην οικονομία και την υγεία.

Αυτό αφορά και το σκοτεινό ζήτημα της εκλογικής αναμέτρησης. Για τους φιλελεύθερους που παρακολουθούν την πολιτική, η πιο αυτοκαταστροφική στιγμή του ντιμπέιτ για τον Τραμπ ήταν όταν δίστασε να δηλώσει πως θα αναγνωρίσει το αποτέλεσμα των εκλογών. Για τον μέσο ψηφοφόρο όμως, η πιο αποκαλυπτική απρέπεια του Τραμπ ήταν κάτι άλλο. Οι εύποροι προσπαθούν να εξασφαλίσουν μια όσο το δυνατόν μεγαλύτερη «φορολογική αποτελεσματικότητα», είπε, εκτός αν είναι βλάκες. Αν ο Μπάιντεν δεν μπορέσει να εκμεταλλευτεί αυτή τη δήλωση, δεν πρέπει να είναι στην πολιτική.

Όλα δείχνουν όμως ότι θα το κάνει. Για να κερδίσει τις εκλογές σε πέντε εβδομάδες, θα πρέπει να πείσει τους κατοίκους των μεσοδυτικών πολιτειών που αντιπαθούν τις αξίες του κόμματός του ότι θα τους φροντίσει περισσότερο από τον αντίπαλό του. Η έμφαση στα ταξικά ζητήματα ήταν αρκετή για να τον χαντακώσει πριν από 33 χρόνια. Αλλά σήμερα μπορεί να του δώσει τη νίκη.

(*) Ο Τζάναν Γκάνες είναι αρθρογράφος των Financial Times

(Πηγή: Financial Times)

‘BLUE HOMELAND’ AND THE IRREDENTIST FUTURE OF TURKISH FOREIGN POLICY

0
SEPTEMBER 30, 2020
02

Turkey and Greece, two NATO allies, nearly experienced a full-fledged military conflict in August. Two of their warships collided during a naval standoff over hydrocarbon exploration in the Eastern Mediterranean. This follows a similar naval incident in June between three Turkish vessels and the frigate of another NATO ally, France, prompting an inquiry that the alliance has been trying to keep under wraps to prevent further discord among its ranks. Behind these incidents lies Turkey’s embrace of an assertive naval concept, namely the “blue homeland,” that is poised to disrupt the transatlantic alliance in the years to come.

The “blue homeland” is an irredentist concept that claims vast sections of the Aegean and Mediterranean seas, including Greek and Cypriot maritime borders and hydrocarbon deposits, for Turkey. What began as a fringe idea among the anti-Western brass of the Turkish navy has morphed into a popular nationalist aspiration fronted by President Recep Tayyip Erdoğan. “Blue homeland” will continue to damage Ankara’s diplomatic relations, since Erdoğan will find it difficult to step away from maximalist claims he has personally cultivated.

The tendency to see the Turkish president’s belligerence merely as posturing for domestic consumption, and failure to develop a concerted transatlantic strategy, has provided Erdoğan with the time and opportunity to institutionalize his irredentist thinking. Absent pushback from the West, Turkish foreign and security policy will reflect Erdoğan’s worldview for decades to come. The United States and the European Union should, in response, work together to discourage the Turkish president from continuing to play a destabilizing role in NATO’s southeastern flank. They should also engage and support Turkey’s pro-Western dissidents and help amplify their voices in a media landscape almost entirely dominated by Erdoğan. Coordinating a Western response — while extremely difficult — is essential to mitigating the most damaging effects of current Turkish foreign policy.

Background to ‘Blue Homeland’

The “blue homeland” naval concept, first coined in 2006, does not stem from Erdoğan’s Islamist-rooted Justice and Development Party. Instead, as Ryan Gingeras lays out in detail in his War on the Rocks piece, its origins lie with two staunchly secularist naval officers who later developed links with the Maoist-rooted neo-nationalist Homeland Party. The party and its predecessor, the Workers’ Party, were once fierce opponents of Erdoğan and his political party. However, the Homeland Party has since entered into a tactical alliance with the Justice and Development Party as the Turkish president gradually turned to his former adversaries among the ultranationalists and Eurasianists (a faction that advocates Turkey joining the Russia- and China-led anti-Western geopolitical camp) in a bid to hold onto power.

Cem Gürdeniz, a retired Turkish rear admiral who is one of the architects of the “blue homeland,” presents the concept as a response to an existential threat, and offers it as guaranteeing the ability to “sleep comfortably at home.” Gürdeniz sees the Ottoman failure to control the seas as the cause of the empire’s demise and warns that naval supremacy is crucial for the survival of the Turkish Republic, which in his opinion continues to remain in the crosshairs of Western imperialism. While the “blue homeland” is most immediately linked to maximalist Turkish claims in areas where Cyprus and Greece assert jurisdiction, Gürdeniz ultimately argues that it is also key for Turkey’s expansion of its political and economic influence across the region. Since he believes that “the Mediterranean is not sufficient for an expanding Turkey,” he urges Ankara to take control of the “Persian Gulf, Sea of Oman, Arabian Sea, Red Sea, the Eastern waters of the Atlantic Ocean, [and] North Africa.” Within the Eurasianist paradigm, the “blue homeland” is part of a broader strategy of confronting the West and establishing Turkish supremacy in the region.

For Erdoğan, this concept is also a means to expand Islamist influence. More specifically, he hopes that Turkish domination of the Eastern Mediterranean will boost Turkey’s military and proxy presence in Libya, Syria, Iraq, and beyond, and thereby strengthen the footprint of the Muslim Brotherhood and its agenda.

The makeshift alliance between Eurasianists and Erdoğan is riddled with contradictions. For example, Gürdeniz spent almost four years in prison on trumped-up charges brought by a judicial system controlled by Erdoğan and the shadowy network of Erdoğan’s former ally-turned-archnemesis, Fethullah Gülen. When asked about his troubled past with Erdoğan, Gürdeniz claims that he and his fellow Eurasianists are supporting the state, not the Turkish president, although he also argues that Erdoğan has learned his lesson since then.

Turkey’s Political Opposition in a Bind

Turkey’s opposition, meanwhile, finds it difficult to oppose Erdoğan’s “blue homeland” policy and rhetoric, which taps into broader nationalist sentiment. The leader of Turkey’s pro-secular main opposition Republican People’s Party, for example, accused the European Union of a “double standard” when weighing Turkish rights in the Eastern Mediterranean versus those of Greece. Nevertheless, two other Republican People’s Party politicians managed to articulate their criticism. Lawmaker and former ambassador Ünal Çeviköz slammed the government for its “Neo-Ottomanist foreign policy” and warned Erdoğan’s intervention in Syria gives a premonition of where tensions in the Mediterranean are currently headed. Meanwhile, Gürsel Uçar, the Republican People’s Party mayor of the town of Datça on the Aegean coast, which is only 12 miles from the Greek island of Symi, posed next to a banner with the words “Peace Will Win” — honoring the close relations that many Turkish coastal towns have with neighboring Greek communities only a stone’s throw away.

Political parties to the right of the Republican People’s Party have been even more vocal in their support of Ankara’s maritime claims. Meral Akşener, leader of the center-right Good Party, tweeted that she considers the security of the “blue homeland” to be equally important to the security of the motherland. Her position echoed her archrival, far-right Nationalist Action Party leader Devlet Bahçeli, who has given his blessings for military escalation with Greece and the European Union — accusing Turkey’s opponents of “stepping on the nerve endings of the Turkish nation” and vowing that things would end “very badly” for Greece.

The most vocal opposition to the Erdoğan government’s maximalist maritime claims has come from the pro-Kurdish Peoples’ Democratic Party, which knows the dangers that stem from the Turkish president’s belligerent rhetoric. Peoples’ Democratic Party co-leaders Pervin Buldan and Mithat Sancar issued a statement rejecting Turkey’s “policy of tension in the Eastern Mediterranean” and urging a policy of peace instead. Meanwhile, another party lawmaker, Garo Paylan, called for a fair agreement between Turkey and its Eastern Mediterranean neighbors to share the natural gas, warning that the current path threatened disaster for Greek and Turkish people alike.

Despite draconian restrictions on freedom of expression in Turkey and the purge of over 6,000 academics, Turkish intellectuals have also voiced words of caution in response to rising tensions in the Eastern Mediterranean. Ilhan Uzgel, a professor of international relations purged from Ankara University in 2017, has characterized the current crisis between Turkey and Greece as “useless” and “artificial.” Uzgel believes that the crisis will amount to little more than a “dogfight” — and one that will end up with a U.S. diplomatic intervention that brings the disagreement back to where it started — with nothing ending up resolved.

Aydın Selcen, a former Turkish diplomat who now writes for one of the few remaining critical outlets in Turkey, has warned: “Ankara appears to be in desperate need to have a mini armed conflict of sorts. It will be better for everyone in Brussels, Paris and Athens in my humble opinion not to play into Erdoğan’s hands.” Similarly, Yunus Emre Açıkgönül, another former Turkish diplomat who is now a Ph.D. student at the United Nations University for Peace in Costa Rica and an expert in maritime delimitation law, has pointed out that the International Court of Justice would not recognize any maximalist maritime claims in the Eastern Mediterranean. He notes the legal precedents set by island-maritime boundary cases such as the Saint-Pierre and Miquelon disagreement between France and Canada and the Archipelago of San Andrés dispute between Colombia and Nicaragua, which indicate the court would rule for an equitable delimitation of the maritime borders between Turkey and its neighbors, Cyprus and Greece.

Such calls for calm and reason are unlikely to elicit a positive response from the wider Turkish public. Cross-border military operations in Syria and Iraq remain popular in Turkey, gaining support beyond Erdoğan’s base — a popularity that the Turkish president has been eager to exploit to distract from Turkey’s failing economy. Furthermore, the government metes out penalties to those who dare to speak out against Erdoğan’s military campaigns. When Turkey’s peace process with the terrorist-designated Kurdistan Workers’ Party broke down in 2015, the Erdoğan government jailed and investigated activists who signed a petition urging the end of military operations and a continuation of the peace plan. Activists who spoke out against military operations in Syria in early 2018 were similarly jailed and accused of spreading “terrorist propaganda.”

Turkey’s restrictive media landscape further limits the reach of sound analysis by the likes of Uzgel and Açıkgönül. Baskın Oran, a retired professor of international relations and a leading human rights advocate, warns in his piece on the Eastern Mediterranean tensions that the current crisis is happening because “95% of newspapers and TVs, especially TRT [Turkish Radio and Television Corp.], distort the truth morning and evening.” Not only that, but opponents of the government’s decisions are subject to vicious troll attacks on social media, leading many to self-censorship.

Turkey’s suffocating intellectual climate has slowly but surely transformed public attitudes on issues that were previously unthinkable. The Erdoğan government’s irredentist figures are even questioning the Treaty of Lausanne, signed between the Turkish national movement in Ankara and the allied powers of World War I, which has long represented a resounding diplomatic victory recognizing the legitimacy of the new Turkish state and its 1923 borders. If one is to believe the government propaganda in outlets such as TRT, even this peace treaty is now up for “debate.” This is a dangerous path that leads to Turkey making revisionist claims on its neighbors’ territory. If the growing popularity of the “blue homeland” is any indication, irredentist sentiment is becoming the common reality in Erdoğan’s Turkey.

What Should the West Do?

Many policymakers and analysts in Washington and European capitals continue to believe that Erdoğan’s belligerent posturing in the Eastern Mediterranean is in part theatrics aimed at wooing the Turkish electorate and in part a bargaining ploy. So when the Turkish president agreed to resume exploratory talks over Ankara’s contested maritime claims with Athens after a four-year hiatus and withdrew its seismic research vessel, Oruç Reis, from waters claimed by Greece, the European Union was quick to walk back its threats to impose sanctions. This policy reversal came despite Nicosia’s attempts to keep them on the agenda by making them a prerequisite for greenlighting sanctions against Belarus.

One of Turkey’s leading foreign policy observers warns that Erdoğan’s move is “just a tactical pause … until the end of the upcoming E.U. summit in a bid to dodge possible EU sanctions.” Nevertheless, Berlin’s reported and Washington’s rumored pressure on the European Union against sanctioning Turkey will strengthen Erdoğan’s strategy of repeatedly escalating and de-escalating tensions to extract concessions from his European counterparts. The United States and the European Union should take the Turkish president’s belligerent rhetoric and policies seriously and develop a concerted strategy that does not shy away from holding Erdoğan accountable through targeted sanctions. More importantly, they should push back against Erdoğan’s trademark move of driving a wedge among E.U. member states as well as within the transatlantic alliance.

The key to an effective transatlantic response is developing a “containgagement” strategy (i.e., containment and engagement) that combines the right mix of sanctions (targeting Erdoğan’s inner circle and kleptocratic cronies) and other punitive measures with incentives to encourage Erdoğan to step back from his disruptive policies and rhetoric. The impunity the Turkish president has enjoyed so far for his purchase of the S-400 air defense system from Russia, his role in facilitating Iran’s sanctions evasion schemes, and hostage diplomacy involving Western nationals continue to embolden his belligerence. Given Turkey’s ongoing economic crisis, Erdoğan would be interested to sign trade deals with both the United States and the European Union and be potentially open to the idea of changing policies in exchange. If Erdoğan approaches the International Monetary Fund for a bailout package, any financial lifeline should also come with strict conditions for democratic reforms, transparency, and accountability.

It is also crucial for the United States and the European Union to engage with and support Turkey’s embattled pro-Western dissidents. The Erdoğan government’s brutal crackdown on the opposition, chokehold on the media, and restrictions on freedom of expression make it nearly impossible for critical voices to be heard. Supporting Turkey’s independent media outlets and offering Turkish dissidents platforms to articulate their alternative vision will help elevate voices for peace and democracy in the country. All Western delegations to Turkey should make it standard practice to hold formal meetings with pro-Western stakeholders, including opposition politicians, activists, and intellectuals.

Looking Ahead

In September 2019, Erdoğan posed for a photograph in front of a redrawn map of Turkey’s maritime borders in the Aegean and Eastern Mediterranean. The map denies any continental shelf or exclusive economic zone to Cyprus or to many of Greece’s Aegean islands. The photograph sums up Erdoğan’s approach — stoke nationalist sentiment in Turkey to advance the country’s maximalist foreign policy positions.

While the West disagrees over how to respond to Turkey’s assertive foreign policy, Erdoğan continues his efforts to popularize belligerent and irredentist territorial claims. Turkey’s opposition parties will continue to feel pressure to join Erdoğan’s saber rattling as the “blue homeland” naval concept takes hold as an expression of nationalist aspirations. Even worse, Erdoğan’s irredentism may outlive his time in office and simply become a part of mainstream Turkish political culture. Turkey’s Western allies would fare better by taking threats hurled by Erdoğan and his ultranationalist allies seriously and devise a concerted response today if they, just like the Turkish opposition, don’t want to be haunted by Erdoğanist phantoms in the decades to come.

Aykan Erdemir (@aykan_erdemir) is the senior director of the Turkey Program at the Foundation for Defense of Democracies and a former member of the Turkish parliament.

Philip Kowalski (@philip_kowalski) is a research associate at the Turkey Program of the Foundation for Defense of Democracies.

Image: Turkish Ministry of Defense

warontherocks.com

Turkey touts past maritime conquests ahead of talks on Mediterranean dispute

0

ISTANBUL (Reuters) – As Turkey and Greece prepare for talks to calm a bitter maritime dispute, Ankara released a video this week glorifying a 16th century naval victory which led to the Ottoman Empire taking control of the Mediterranean.

Turkish President Tayyip Erdogan waves as Turkey’s drilling vessel Fatih departs for the Black Sea during a ceremony in Istanbul, Turkey May 29, 2020. Presidential Press Office/Handout via REUTERS

The video, shared on Twitter by the presidential communications department and viewed nearly half a million times, intersperses tales of ancient sea battles with footage of modern Turkish warships, driving home a message that Turkey must defend its interests in offshore waters.

This doctrine, called “Blue Homeland” in the video and accompanying song, has been championed by President Tayyip Erdogan’s government as it challenges Greek and Cypriot maritime claims that confine Turkey to narrow strips of Aegean and Mediterranean coastal waters.

The policy, mirroring Turkey’s assertive military interventions on land in Syria and Libya, has come to prominence in the last year – more than a decade after it first emerged – and is feeding into the east Mediterranean dispute.

Retired rear admiral Cihat Yayci, who had a major role in developing the doctrine, said Turkey’s maritime policies were sharpened by the “aggressive stances” of Greece and Cyprus, which signed a series of accords marking out an exclusive economic zone in the east Mediterranean since 2003.

“They didn’t want to share the seas with Turkey, they wanted to seize Turkey’s seas. Turkey realized this,” Yayci told Reuters.

The row burst into the open again last November when Turkey signed a maritime boundaries accord with Libya, which had been mooted by Yayci a decade earlier but which Athens said cut across its own claims.

In the wake of the Libya deal, tensions with Greece escalated in August when Ankara sent the survey vessel Oruc Reis to the eastern Mediterranean to explore for hydrocarbons.

They eased after Ankara brought Oruc Reis back to port, but Cyprus has demanded EU sanctions against Turkey.

European Union leaders are set to discuss the dispute at their summit starting on Thursday.

‘NOT A THREAT’

For all the patriotic fervour, Erdogan’s spokesman Ibrahim Kalin said this week he believed there would be “good progress very soon” in the talks with Greece, which are set to resume after a four-year hiatus.

Asked about Greek concerns regarding Blue Homeland, Kalin said it was not a threat to any other country.

“It’s the idea of turning this sea land, the vast sea land in the Mediterranean, into an opportunity rather than a source of tension and friction among the Mediterranean countries,” he told Reuters.

“Of course, we are open to dialogue and negotiation to agree on a model that is inclusive, that is fair, that is based on sharing whatever resources we have,” he added.

The Greek foreign ministry declined to comment directly on Blue Homeland.

But it rejects Turkey’s claims in the Aegean and east Mediterranean, saying Ankara has not signed the UN Convention for the Law of the Sea (UNCLOS) which gives islands sovereign rights to a continental shelf of up to 200 miles.

“I hope Turkey will adopt this logic consistently and in the long term, abandoning its illegal actions and provocations and making dialogue its priority,” Greek Foreign Minister Nikos Dendias said last week.

APPROACHING STORM

A hint of the approaching storm came a year ago when Erdogan posed at a military ceremony in front of a map showing the Blue Homeland, covering an area of some 462,000 square km – more than half the size of Turkey – across the Aegean, east Mediterranean and Black Sea.

The image was splashed across Greek newspapers and Dendias said Turkey was establishing itself as a “troublemaker”.

While the two sides have agreed to resume talks broken off in 2016, the vast difference between that map and Greek maritime claims illustrates the gulf which the two sides must bridge if they are to find a compromise.

For a graphic on Overlapping claims in disputed east Med exploration area Overlapping claims in disputed east Med exploration area:

Reuters Graphic

In an interview, Yayci traced the roots of the Blue Homeland back to a 16th century Ottoman admiral celebrated in the government video.

“The real founder of the Blue Homeland concept is Barbarossa Hayrettin Pasha, who said ‘whoever controls the seas controls the world’,” Yayci said at Istanbul’s Bahcesehir University, where he runs a maritime research centre.

The video shows Ottoman sailors battling Crusaders, interspersed with images of Turkey’s modern warships and sailors. A song evoking the Blue Homeland and a nationalistic poem read by Erdogan accompanies it.

The historic parallels extend to Turkey’s gas exploration. A seismic survey vessel operating off Cyprus is named after Barbarossa, while two drill ships are named after powerful Ottoman sultans.

Additional reporting by Lefteris Papadimas in Athens; Writing by Daren Butler; Editing by Dominic Evans and Mike Collett-White

Ας μην προκαλεί

3
Η συμφωνία με τα Σκόπια έχει υπογραφεί, επικυρωθεί και εφαρμόζεται.
Διαφωνούσα με σημεία της συμφωνίας (Μακεδονική γλώσσα, Μακεδονική ταυτότητα κα) αλλά υπαναχώρηση της Ελλάδας απο τα συμφωνηθέντα θα έχει τεράστιες αρνητικές επιπτώσεις.
Αυτό είναι άλλο και άλλο η αποκάλυψη των μύχιων πόθων του Μητσοτάκη, της αδελφής του και ορισμένων άλλων, ίσως, κυβερνητικών παραγόντων για την ιστορικότητα της συμφωνίας.
Αποκαλύφθηκε ότι ο Μητσοτάκης υποκρίθηκε και κορόιδεψε τον ελληνικό λαό με τη διαφωνία του, δήθεν, στη συμφωνία όταν ήταν αντιπολίτευση και σίγουρος ότι θα την υπογράψει και θα την χρεωθεί ο Συριζα.
Ας μην προκαλεί ούτε ο ίδιος ούτε η αδελφή του.
Το γεγονός ότι, προς το παρόν, δεν υπάρχει εναλλακτική λύση( καλύτερα αυτο που βιώνουμε σήμερα απο την τραγωδία του Συριζα), δεν σημαίνει τίποτε.
Απο την κορυφή μπορεί να βρεθεί στα τάρταρα.
Και ας ξεφύγει απο τις συγκεντρωτικές εμμονές του. Η Ελλάδα ανήκει σε όλους τους πολίτες της.

Που κινήθηκε και τι ακριβώς έκανε το «Όρουτς Ρέις»

0

Huffington Post

Το ερευνητικό πρόγραμμα του τουρκικού ερευνητικού σκάφους από τις 9/8/2020 έως τις 12/9/2020

ASSOCIATED PRESS
(AP Photo/Burhan Ozbilici)

Εδώ και αρκετό, καιρό απασχολεί την ειδησεογραφία, η δραστηριότητα του Τουρκικού ερευνητικού σκάφους “ORUCREIS”, το οποίο ενώ ανακοινώθηκε αρχικά ότι θα έκανε σεισμική έρευνα μέσα στην περιοχή που οριζόταν από την προαναγγελθείσα (στις 20/7/2020) από την Τουρκία NAVTEX 977/20 και από τις 9/8/20 μέχρι τις 23/8/20, αυτό συνέχισε να κινείται μέχρι τις 12/9/20 εντός νέων περιοχών που προσδιορίσθηκαν από τις διαδοχικές μεταγενέστερες NAVTEX 1085/20 και 1093/20 που εξεδόθησαν.

Το γεγονός αυτό αποκτά ιδιαίτερη σημασία, γιατί οι πιο πάνω διαδοχικές NAVTEX, που διαχρονικά ορίζουν αλληλοεφαπτόμενες περιοχές ερευνών, καλύπτουν προοδευτικά το μεγαλύτερο μέρος της εν δυνάμει Ελληνικής ΑΟΖ που βρίσκεται ανατολικά του 28ου μεσημβρινού, προχωρώντας από τα Νότια προς τα Βόρεια, με προοπτική (πιθανόν οι επόμενες) να προσέγγιζαν ακόμη και τα χωρικά ύδατα της Ρόδου και του συγκροτήματος του Καστελλόριζου, όπως είχε προαναγγελθεί (Γενί Σαφάκ της 2/9/20). Παρόλα αυτά στις 12/9/20, το σκάφος σταμάτησε το απόγευμα την ερευνητική του δραστηριότητα και κινήθηκε με μια ταχύτητα περίπου 9 μιλ./ώρα Βορεοανατολικά, προς το λιμάνι της Αττάλειας όπου και έφθασε στις 09:00 το πρωί της 13/9/20.

Επειδή οι επι μέρους ανακοινώσεις στα μέσα επικοινωνίας και οι σποραδικοί χάρτες που περιοδικά ανακοινώνονται εκφράζουν δραστηριότητες μικρής χρονικής περιόδου και δεν είναι δυνατόν ο πολίτης να καταλάβει τι ακριβώς συμβαίνει, στο παρόν άρθρο γίνεται μια προσπάθεια να αποκτηθεί μια συνολική εικόνα από την συστηματική και μεθοδική παραβίαση της εν δυνάμει Ελληνικής ΑΟΖ, από την ερευνητική δραστηριότητα του Τουρκικού σκάφους κατά την διάρκεια αυτής της περιόδου.

Γενικά περί γεωφυσικών ερευνητικών σκαφών

1. Το σκάφος αυτό (όπως και το αντίστοιχο BARBAROSHAYREDDINPASA, που αυτή την στιγμή εκτελεί ανάλογο ερευνητικό πρόγραμμα δυτικά της Αμμοχώστου, παράνομα και εντός της Κυπριακής ΑΟΖ), είναι σκάφη που ΔΕΝ κάνουν γεωτρήσεις. 

2. Φέρει εξειδικευμένο εξοπλισμό, που αποτελείται από τρία βασικά συστατικά:

α) Μία ισχυρή ηχητική πηγή (σύστημα αεριοπυροβόλων – airguns)

β) Ειδικά καλώδια (διαμέτρου συνήθως 10 εκατ.) και μήκους από 3-10 χλμ., στα οποία υπάρχουν ανά τακτά διαστήματά υδρόφωνα και πυξίδες, συνήθως βυθισμένα όλα μέσα σε ειδικό πυκνόρρευστο υγρό.

γ) Ένα ισχυρό σύστημα προσδιορισμού θέσεων (GPS), όχι μόνο για τον προσδιορισμό της θέσης του σκάφους, αλλά και κάθε σημείου των καλωδίων, της ηχητικής πηγής και άλλων χαρακτηριστικών σημείων του σκάφους κλπ. και μάλιστα ανά τακτά χρονικά διαστήματα (βλ. παρατήρηση 2 στο τέλος).

3.Για την λειτουργία του, απλώνονται προοδευτικά αυτά τα καλώδια μέσα στην θάλασσα και με ειδικά πτερύγια βυθίζονται συνήθως σε ένα βάθος 10 περίπου μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας. Πριν από αυτά και κοντά στην πρύμνη του σκάφους, έχει ποντιστεί το σύστημα της ηχητικής πηγής, που αποτελείται από ένα σύστημα σωλήνων που εκτονώνουν αέρα (airguns) (συνήθως 650-1000 κυβικές ίντσες). Μετά από μια διαδικασία απλώματος των καλωδίων και των αεριοπυροβόλων, που μπορεί να διαρκέσει από 24-48 ώρες, αρχίζει η πορεία του σκάφους πάνω σε προκαθορισμένες διαδρομές (προφίλ), που προσδιορίζονται από την γεωλογική έρευνα. Κάθε 11 συνήθως δευτερόλεπτα, γίνεται μια εκτόνωση (έκρηξη) από τα αεριοπυροβόλα. Ο ηχητικός αυτός παλμός διαδίδεται μέσα στην θάλασσα( v=~1500 μετ./δλ.) και κάτω από τον πυθμένα (v= ~2500 μ/δλ) σε ένα βάθος συνήθως 4-6 χιλιόμετρα μέσα στην γη, ανάλογα με το μέγεθος του βάθους που έχει προγραμματισθεί και του επιδιωκόμενου στόχου της έρευνας. Το κύμα αυτό ανακλάται στις διαχωριστικές επιφάνειες των γεωλογικών στρωμάτων και επιστρέφει προς τα επάνω όπου συλλαμβάνεται από τα γεώφωνα που βρίσκονται στα απλωμένα καλώδια ( Acquisition).

Η επεξεργασία αυτών των σημάτων (processing), δημιουργεί μια ηχητική ακτινογραφία του εσωτερικού της γης και ανάλογα της ερμηνείας των επιστημονικών αυτών δεδομένων (Interpretation) που θα ακολουθήσει, μπορούν να εξαχθούν χρήσιμα συμπεράσματα για πιθανές πετρελαιοπιθανές περιοχές.

Άρα βάσει των παραπάνω καταλήγουμε ότι αυτά τα σκάφη δεν κάνουν γεωτρήσεις και χρησιμοποιούνται για να πάρουν μια “ακτινογραφία” της γής, που επεξεργαζομένη μπορεί να προσδιορίσει θέσεις πιθανών κοιτασμάτων υδρογονανθράκων.

Ιστορικό

Με την έκδοση της NAVTEX 977/20 στις 20/7/20, η Τουρκία ανακοίνωσε, ότι σ’ αυτή την οριοθετημένη περιοχή, θα πραγματοποιούσε ερευνητικές εργασίες για την ανακάλυψη υδρογονανθράκων, για το διάστημα από 9/8/20 έως τις 23/8/20 (Φάση 1).

Παρόλα αυτά, στις 23/8/20 εξέδωσε νέα NAVTEX, που επεξέτεινε την εκτέλεση του προγράμματος μέσα στην ίδια περιοχή της 977/20 μέχρι τις 27/8/2010 (Φάση 2).

Εν συνεχεία, πριν την λήξη της ισχύος της προηγούμενης NAVTEX, εξέδωσε νέα τρίτη υπ’αριθ. 1085/20, όπου ορίζεται νέα περιοχή ερευνών, σε επαφή με την προηγούμενη και στην Βορειοδυτική πλευρά της, εντός της οποίας ανακοινώθηκε ότι θα συνεχίσει το σεισμικό ερευνητικό της πρόγραμμα μέχρι τις 1/9/2020 (Φάση 3).

Λίγο πριν εκπνεύσει η προθεσμία της NAVTEX 1085/20, στις 1/9/20 η Τουρκία εξέδωσε νέα NAVTEX σε επαφή με την προηγούμενη στην Βορειοδυτική της πλευρά, εντός της οποίας όπως ανακοίνωσε θα συνεχίσει το ερευνητικό της πρόγραμμα μέχρι τις 12/9/20 (Φάση 4).

Θα ήταν λοιπόν χρήσιμο, μετά και από τις νέες εξελίξεις, να κάνουμε ορισμένες τεχνικές διαπιστώσεις για το εν εξελίξει συνολικό ιδιότυπο γεωφυσικό πρόγραμμα της Τουρκίας στην περιοχή, που πιθανόν να φανούν χρήσιμες στις μελλούμενες να ακολουθήσουν γεωπολιτικές αναλύσεις και εκτιμήσεις.

Α. Χαρακτηριστικά της NAVTEX 977/20.

  1. Η περιοχή αυτή είναι προσεκτικά σχεδιασμένη από τους Τούρκους και έχει τα εξής χαρακτηριστικά:
    1. Έχει την μορφή ενός μη κανονικού εξαπλεύρου που ορίζεται από τα σημεία 1,2…8 (Σχήμα1- σκιασμένη με κουκίδες).
    2. Το εμβαδόν της είναι περίπου 17.400 τετρ. χλμ.
    3. Ένα μεγάλο μέρος της σχετικής NAVTEX 977/20, ~ 13.700 τετρ.χλμ (κουκίδες με χρώμα γαλάζιο ) βρίσκεται εντός της εν δυνάμει Ελληνικής ΑΟΖ (διότι δεν έχει οριοθετηθεί), ένα μικρότερο μέρος ~2.400 χλμ2 (κουκίδες με πράσινο ανοικτό) βρίσκεται εντός της Κυπριακής ΑΟΖ, (του τμήματος εκείνου που οριοθετήθηκε μονομερώς από την Κύπρο μεταγενέστερα και είναι εκτός της αρχικής περιοχής που έχουν οριοθετηθεί οικόπεδα, τα οποία έχουν παραχωρηθεί ήδη από την Κυπριακή Δημοκρατία σε μεγάλες πετρελαϊκές Εταιρίες) και ένα μέρος ~ 1.300 τετρ.χλμ. (κουκίδες με χρώμα μπλε) στην Τουρκική ΑΟΖ (εν δυνάμει λόγω μη οριοθέτησής της της).
    4. Το ανατολικό του όριο ορίζουν οι γραμμές 2,3 και 4,5 εκ των οποίων η 2,3 εισχωρεί μέσα στην εν δυνάμει Κυπριακή ΑΟΖ και η 4,5 σχεδόν συμπίπτει με το Δυτικό όριο του οικοπέδου 4 των παραχωρήσεων της Κύπρου και προσβάλλει περιοχή που δεν έχει οριοθετηθεί μεταξύ Ελλάδας Κύπρου. Το Νότιο όριο αποτελείται από τα ευθύγραμμα τμήματα 3,4 και 5,6 καθώς και το 6,7,8. Εξ ’αυτών το τμήμα 3,4 συμπίπτει σχεδόν με το βόρειο άκρο του οικοπέδου 4 χωρίς να το θίγει ενώ τα υπόλοιπα δύο φαίνεται ότι ακολουθούν το προταθέν από την Τουρκία όριο στην Αίγυπτο, που τους παραχωρούσε περισσότερη θαλάσσια περιοχή αγνοώντας την ύπαρξη της Κύπρου. Το δυτικό τμήμα ορίζεται από το ευθύγραμμο τμήμα 8,1,2 με διεύθυνση Νοτιοδυτική – Βορειοανατολική και στην ουσία προσδιορίζει το μέγεθος της προσβολής (περίπου 13.500 τετρ.χλμ.) της εν δυνάμει Ελληνικής ΑΟΖ.
    5. Άξιο παρατήρησης είναι το γεγονός ότι δεν προχωρά δυτικά του ευθύγραμμου τμήματος 1,8 όπου βρίσκεται η πρόσφατη οριοθετηθείσα περιοχή μεταξύ Ελλάδας και Αιγύπτου(28ος μεσημβρινός).

 

HUFFPOST GR
Σχήμα 1: Όρια NAVTEX 977/20

HUFFPOST GR
Σχήμα 2: Σεισμικό πρόγραμμα ORUC REIS ε(κόκκινη γραμμή) από 9/8/20-23/08/20 εντός της NAVTEX 977/20.

Κίνηση του ερευνητικού σκάφους εντός της NAVTEX 977/20

Φάση 1 (9/8/20 – 23/8/20):

  1. Μέσα στην περιοχή αυτή, εισήλθε το ερευνητικό σκάφος “ORUCREIS” και άρχισε να διαγράφει ερευνητικά προφίλ (σεισμικές γραμμές), με κατεύθυνση Νοτιοδυτικά – Βορειοανατολικά παράλληλα προς την Βορειοδυτική πλευρά 1,2 της NAVTEX 977/20.
  2. Με αυτή η κίνηση όπως και με την αντίστροφή της (Νοτιοδυτικά προς Βορειοανατολικά), το σκάφος εισέρχεται και εξέρχεται διαδοχικά (κάθε φορά που περνά την γραμμή που αποτελεί το όριο της εν δυνάμει Ελληνικής ΑΟΖ στα ανατολικά), αντιστοίχως από την Ελληνική ΑΟΖ στην Τουρκική ΑΟΖ. Προχωρώντας την εκτέλεση αυτών των προφίλ ( μέσου μήκος ~ 260 χλμ.) από τον Βορρά προς Νότο, κάποια στιγμή άρχισε αντί να εισέρχεται και να εξέρχεται της Ελληνικής και Τουρκικής ΑΟΖ, να εισέρχεται και να εξέρχεται της Ελληνικής και της Κυπριακής ΑΟΖ και μετά τέλος προς τα νότια, μόνον εντός της ελληνικής ΑΟΖ όπως φαίνεται στο σχήμα 2. Γίνεται αντιληπτό, ότι αυτή η διαδικασία συνεχίστηκε με την διαδρομή τέτοιων προφίλ, για να καλυφθεί η πιο πάνω περιοχή, εκτός της περιοχής που βρίσκεται κοντά στο οικόπεδο 4, όπου το σκάφος, λόγω γεωμετρίας της NAVTEX, θα αναγκαστεί να αλλάξει προσανατολισμό των διατρεχομένων προφίλ, για να καλύψει την πιο πάνω περιοχή, όπως και έγινε στην Φάση 2.
  3. Με την βοήθεια του διεθνούς συστήματος εντοπισμού σκαφών AIS, ήταν πολύ εύκολο να καταγραφεί η πορεία του σκάφους από τον οιονδήποτε.
  4. Βάσει αυτής της καταγραφής, σχεδιάστηκαν και τα προφίλ που πραγματοποιήθηκαν και φαίνονται στο σχήμα 2 ( γραμμές με κόκκινο χρώμα).
  5. Κατά την διάρκεια των ερευνών το σκάφος εκινείτο με μια ταχύτητα 4,2- 4,5 μιλ./ώρα επι 24ώρου βάσης, με αποτέλεσμα να διαγράψει κατά την περίοδο 9/8-23/8 ένα συνολικό μήκος σεισμικών γραμμών 1.300 μιλίων η περίπου 2.400 χλμ.

Φάση 2 (23/8/20 – 27/8/20).

Στις 23/8/20, φάνηκε ότι το ORUCREIS δεν είχε καλύψει όλη την περιοχή της NAVTEX και εικάζεται ότι για τον λόγο αυτόν έδωσε παράταση στην εκτέλεση του προγράμματος μέχρι τις 27/8/20 (Βέβαια στην σεισμική έρευνα, τέτοιου είδους αναθεωρήσεις προγραμμάτων είναι σπάνιες και δείχνουν προχειρότητα και σκοπιμότητα, διότι μπορεί από την αρχή με μεγάλη ακρίβεια να προσδιοριστεί το είδος, ο αριθμός και η χρονική διάρκεια εκτέλεσης των σεισμικών γραμμών του προγράμματος εφόσον βέβαια δεν το ανατρέψουν οι καιρικές συνθήκες η έκτακτα γεγονότα ). Χαρακτηριστικά της φάσης 2:

  1. Το συμπληρωματικό αυτό πρόγραμμα, που πιθανόν έγινε για να καλυφθεί η υπόλοιπη περιοχή της NAVTEX, είχε μήκος 490 ναυτικά μίλια (περίπου 900 χλμ).
  2. Φαίνεται ότι κάλυψε τα κενά της πρώτης φάσης μέσα στην τριγωνική περιοχή που ορίζεται από τα σημεία 4,5,6 καθώς και την Βορειοανατολική περιοχή της NAVTEX.
  3. Παρατηρείται μια παραβίαση της περιοχής του οικοπέδου 4 της Κύπρου όπου με την δικαιολογία στροφής του σκάφους, εισήλθε σε βάθος περίπου 11 μιλίων, όπου πιθανόν κατέγραψε σεισμικά δεδομένα από το υπέδαφος της περιοχής (σχήμα 3).
  4. Δεν παρατηρείται καμία παραβίαση, έστω και με το δικαιολογητικό της στροφής του σκάφους, της οριοθετικής γραμμής 5,6,7,8 που η Τουρκία θεωρεί ότι είναι το όριο της με την ΑΟΖ της Αιγύπτου.

Στο σχήμα 3 φαίνεται το σύνολο των σεισμικών γραμμών (γραμμές με μπλε χρώμα) που εκτελέσθηκαν κατά την δεύτερη αυτή φάση των ερευνών από 23-27/2020.

HUFFPOST GR
Σχήμα 3: Κίνηση του Τουρκικού ερευνητικού σκάφους ORUC REIS (μπλε γραμμή) από 23/8/20-27/08/20 εντός της περιοχής της NAVTEX 977/20.

Β. Χαρακτηριστικά της NAVTEX 1085/20.

  1. Το εμβαδόν της περιοχής που περικλείει η νέα NAVTEX (σχήμα 4 με μωβ χρώμα) είναι περίπου 7.300 τετρ.χλμ.
  2. Το μεγαλύτερο μέρος της περίπου (Ε=6.500 τετρ.χλμ.) βρίσκεται εντός της εν δυνάμει Ελληνικής ΑΟΖ (γιατί δεν έχει οριοθετηθεί) και το μικρότερο περίπου (Ε= 800 τετρ.χλμ.) εντός της Τουρκικής ΑΟΖ, χωρίς να θίγει την ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας (σχήμα 4).
  3. Σέβεται το Δυτικό όριο του μεσημβρινού των 28 μοιρών, δυτικά του οποίου έχει πρόσφατα οριοθετηθεί η ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδας και Αιγύπτου.
  4. Η Βορειοανατολική πλευρά της 3,4 αποτελεί προέκταση της Βορειοανατολικής πλευράς της 977/20 με τα στοιχεία 2,3.

 

HUFFPOST GR
Σχήμα 4: Όρια NAVTEX 1085/20

HUFFPOST GR
Σχήμα 5: Σεισμικό πρόγραμμα ORUC REIS (μπλε γραμμή) από 27/8/20-1/9/20 εντός της 1085/20.

 

Κίνηση του ερευνητικού σκάφους εντός της NAVTEX 1085/20

Φάση 3 (27/8/20 – 1/9/20)

Στην φάση αυτή έχουμε την έκδοση της νέας NAVTEX 1085/20, που ορίζει νέα περιοχή ερευνών από πέντε σημεία (1,2,3,4,5 με μώβ χρώμα), η οποία εντοπίζεται βορειοδυτικά αυτής που όριζε η 977/20 και σε επαφή με αυτήν στο Βορειοδυτικό άκρο της, όπως φαίνεται στο σχήμα 4. Μέσα σ’ αυτήν την νέα περιοχή εκτελέσθηκε σεισμικό πρόγραμμα με σεισμικά προφίλ που έχουν την ίδια κατεύθυνση (Νοτιοδυτικά προς Βορειοανατολικά). Το συμπληρωματικό αυτό πρόγραμμα είχε μήκος 540 μίλια (περίπου 1000 χλμ).

Σαρώθηκε με 3 σεισμικά προφίλ με την ίδια διεύθυνση με τα προηγούμενα (από Βορειοανατολικά στα Νοτιοδυτικά μήκους περίπου 260 χλμ. Το πρόγραμμα συμπληρώθηκε από δύο μικρότερα προφίλ που φαίνονται στο σχήμα, πιθανόν για επιβεβαίωση στόχων με επιπλέον καταγραφή στοιχείων η επανάληψη τμημάτων προφίλ λόγω κακής προηγούμενης καταγραφής. Τα πιο πάνω προφίλ απέχουν μεταξύ τους μια απόσταση περίπου 5 ναυτικών μιλίων (σχήμα 5).

Όπως αναφέρθηκε προηγουμένως το μέγεθος της απόστασης μεταξύ των προφίλ προσδιορίζει και το είδος αυτής της σεισμικής έρευνας που μπορεί να χαρακτηρισθεί αναγνωριστική για τον εντοπισμό αρχικά μεγάλων στόχων.

Δεν παρατηρείται καμία παραβίαση της Κυπριακής ΑΟΖ διότι οι στροφές του σκάφους στα βορειοδυτικά γίνονται εντός της εν δυνάμει Τουρκικής ΑΟΖ.

Γ. Χαρακτηριστικά της NAVTEX 1093/20.

  1. Το εμβαδόν της περιοχής που περικλείει η νέα NAVTEX είναι περίπου 14.300 τετρ.χλμ., ήτοι σχεδόν διπλάσιο από το εμβαδόν της προηγούμενης NAVTEX 1085/20.
  2. Το σύνολο σχεδόν της περιοχής αυτής (περίπου Ε=13.600 τετρ.χλμ.) βρίσκεται εντός της εν δυνάμει Ελληνικής ΑΟΖ ( γιατί δεν έχει οριοθετηθεί) και το μικρότερο (περίπου Ε= 700 τετρ.χλμ.) εντός της Τουρκικής ΑΟΖ, χωρίς να θίγει την ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας (σχήμα 6).
  3. Σέβεται το Δυτικό όριο του μεσημβρινού των 28 μοιρών, δυτικά του οποίου έχει πρόσφατα οριοθετηθεί ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδας και Αιγύπτου.
  4. Η Βορειοανατολική πλευρά της 3,4 αποτελεί προέκταση της Βορειοανατολικής πλευράς της 977/20 με τα στοιχεία 2,3 και της Βορειοανατολικής πλευράς της 1085/20 με τα στοιχεία 3,4.
  5. Κατά την διάρκεια των στροφών του σκάφους στην Βορειοανατολική πλευρά της NAVTEX εισέρχεται κατά 7-8 μίλια εντός της εν δυνάμει Τουρκικής ΑΟΖ σε αντίθεση με το Νοτιοδυτική πλευρά που την σέβεται απολύτως που όπως είπαμε προηγουμένως είναι ο 28ος μεσημβρινός.

 

HUFFPOST GR
Σχήμα 6: Όρια NAVTEX 1093/20 (κόκκινο χρώμα)

HUFFPOST GR
Σχήμα 7: Σεισμικό πρόγραμμα ORUC REIS (μαύρη γραμμή) από 1/9/20-12/9/20 εντός της 1093/20.

Κίνηση του ερευνητικού σκάφους εντός της NAVTEX 1093/20

Φάση 4 (1/9/20 – 12/9/20).

Στην φάση αυτή έχουμε την έκδοση της νέας NAVTEX 1093/20, που ορίζει νέα περιοχή ερευνών από έξι σημεία (σχήμα 6 υπο τα σημεία 1,2,3,4,5,6 με κόκκινο χρώμα), η οποία εντοπίζεται βορειοδυτικά αυτής που όριζε η 1085/20 και σε επαφή με αυτήν στο Βορειοδυτικό άκρο της όπως φαίνεται στο σχήμα 3. Μέσα σ’αυτήν την νέα περιοχή εκτελέσθηκε σεισμικό πρόγραμμα με σεισμικά προφίλ που έχουν την ίδια κατεύθυνση (Νοτιοδυτικά προς Βορειοανατολικά).

Όπως αναφέρθηκε προηγουμένως το μέγεθος της απόστασης μεταξύ των προφίλ προσδιορίζει και το είδος της σεισμικής έρευνας που μπορεί να χαρακτηρισθεί αναγνωριστική για τον εντοπισμό αρχικά μεγάλων στόχων.

Άξιο παρατήρησης της δραστηριότητας σε αυτήν την περιοχή, είναι το γεγονός ότι στις 7/9 έως 8/9 το σκάφος ευρισκόμενο στην κεντρική-βορειοανατολική περιοχή της NAVTEX, άρχισε να διαγράφει ένα ασύμμετρο προφίλ και ξαφνικά κινήθηκε με αλλαγή πορείας κατά 90 μοίρες προς τα Νότια, κάτι που είναι αδύνατον να γίνει εάν το σκάφος σέρνει όλο το μήκος των ακουστικών καλωδίων. Στην περίπτωση αυτή δύο τινά μπορεί να συνέβησαν.

1. Ή έγινε κάποια βλάβη ή ατύχημα και αναγκάστηκε να σηκώσει τα καλώδια (μια διαδικασία που μπορεί να διαρκέσει και μέχρι 24 ώρες), τα οποία αφού επισκεύασε συνέχισε την έρευνα ή

2.Άρχισε την διαδικασία ανάκτησης των καλωδίων (τελειώνοντας εσπευσμένα την έρευνα), λόγω αδυναμίας αντιμετώπισης της βλάβης και απλώς εκτέλεσε χωρίς να κάνει έρευνα τα υπόλοιπα προφίλ μέχρι τις 12/9, για να μην φανεί ότι φεύγει νωρίτερα από την περιοχή.

Εάν συνέβη το δεύτερο, κάτι το οποίο είναι ασυνήθιστο στην διεθνή έρευνα, ίσως αποκαλύπτει ότι η έρευνα δεν γίνεται μόνο για ερευνητικούς σκοπούς αλλά και πολιτικούς όπως φάνηκε και από την αντίστοιχη μερική δραστηριότητα των γεωτρύπανων (π.χ μεγάλες χρονικές διάρκειες χωρίς υποστήριξη από supplyboats) που χρησιμοποίησε και χρησιμοποιεί στην περιοχή της ΑΟΖ της Κύπρου. Το συνολικό μήκος των εκτελεσθέντων προφίλ στην περιοχή ήταν περίπου 2.000 χλμ. Το σύνολο των εκτελεσθέντων προφίλ στην περιοχή, εντός του χώρου που προσδιόρισαν οι τρείς NAVTEX (σχήμα 7) είναι περίπου 6.300 χλμ. η 3.500 μίλια.

Γενικές παρατηρήσεις στην εκτέλεση του προγράμματος

  1. Είναι πιθανόν, ο θόρυβος από παραπλέουσες ηχητικές πηγές (στρατιωτικά σκάφη), να δημιουργήσει προβλήματα στην απόληψη του ανακλώμενου σήματος και κατά συνέπεια στην απώλεια της πληροφορίας που αυτό μεταφέρει. Είναι άγνωστο αν υπάρχει ειδικό λογισμικό σήμερα, που μπορεί να αφαιρέσει αυτήν την παρεμβολή και να αφήσει το πραγματικό σήμα ανεπηρέαστο.
  2. Το πρόγραμμα αυτό, κρινόμενο από την περίοδο που διήρκεσε (~ 35 ημέρες), δεν θεωρείται λεπτομερές για ανακάλυψη στόχων, σε σχέση με την ερευνηθείσα περιοχή των 39.000 τετρ.χλμ. περίπου που περικλείουν οι τρείς εκδοθείσες NAVTEX, αλλά μάλλον διερευνητικό, ώστε να εντοπιστεί πιθανόν περιοχή ιδιαίτερου ενδιαφέροντος με μεγάλους στόχους, για την οποία θα ακολουθήσει αργότερα ένα πιο λεπτομερές εστιασμένο ερευνητικό πρόγραμμα.
  3. Η απόσταση μεταξύ των παράλληλων σεισμικών γραμμών είναι της τάξης των 5 μιλίων γεγονός που σημαίνει ότι ένας στόχος μεταξύ αυτών των δύο προφίλ είναι δύσκολο να εντοπιστεί.
  4. Από το σχήμα 8 έχουμε και μια αίσθηση των βαθών της θάλασσας στην περιοχή που εκτελεί το πρόγραμμα το Τουρκικό ερευνητικό. Φαίνεται καθαρά ότι τα βάθη κυμαίνονται από 2.600 έως 3.000 μέτρα περίπου, γεγονός που είναι στα όρια και ίσως υπερβαίνει τις επιχειρησιακές δυνατότητες των διατιθέμενων από την Τουρκία γεωτρητικών σκαφών (FATIH. YAVUZ, KANUNI), στην περίπτωση που θα τολμούσε να κάνει γεώτρηση στην πιο πάνω περιοχή (σχήμα 8).
  5. Στο σχήμα 9 φαίνεται το συνολικά εκτελεσθέν σεισμικό πρόγραμμα του ORUCREIS στην περιοχή. Στο ίδιο σχήμα, φαίνεται στα βορειοανατολικά, η πορεία που ακολούθησε το σκάφος από το απόγευμα της 12/9/20, αποχωρώντας από την περιοχή της NAVTEX, προς το λιμάνι της Αττάλειας.

 

 

  1. Στο σχήμα 10 φαίνεται η απομένουσα περιοχή της εν δυνάμει Ελληνικής ΑΟΖ (με μαύρη διπλή διαγράμμιση), εντός της οποίας αναμενόταν να πλεύσει το ORUC REIS αφού σάρωνε την περιοχή της τελευταίας NAVTEX 1093/20, σύμφωνα με τα λεγόμενα των Τούρκων αξιωματούχων, κάτι το οποίο δεν έγινε.

Όπως φαίνεται είναι μια περιοχή εμβαδού περίπου 19.500 τετρ. χλμ και φθάνει μέχρι τα 6 ναυτικά μίλια (χωρικά ύδατα) της Ρόδου και του Καστελλορίζου και χαρακτηρίζεται από βάθη θάλασσας που υπερβαίνουν και τα 4.000 μέτρα (σχήμα 8).

 

HUFFPOST GR
Σχήμα 10: Όρια υπόλοιπης περιοχής (μαύρη διπλή διαγράμμιση) εντός Ελληνικής ΑΟΖ μέχρι τα 6 ναυτικά μίλια από Ρόδο, Καστελλόριζο όπου αναμένεται να κινηθεί το τουρκικό ερευνητικό σκάφος “ORUC REIS”.

 

  1. Το ερώτημα αν το σκάφος εκτέλεσε σεισμικό πρόγραμμα ή απλώς έπλεε στην προσπάθεια να δημιουργήσει τετελεσμένα είναι δύσκολο να απαντηθεί, αλλά όχι αδύνατον αν διατίθεται ο κατάλληλος εξοπλισμός. Από τους εικαζόμενους για να το διαπιστώσουμε τρόπους -κάτω από τις συνθήκες που εκτελέσθηκε το πρόγραμμα-αναφέρονται οι εξής:
    1. Μέσω ειδικών στρατιωτικών δορυφόρων, που κατόπιν εντολών προς αυτούς, μπορούν να εστιάσουν στην περιοχή και να παρακολουθούν π.χ τις πραγματοποιούμενες εκρήξεις για την δημιουργία του απαραίτητου ηχητικού σήματος η τον αριθμό των χρησιμοποιουμένων καλωδίων που προκαθορίζουν και το είδος της σεισμικής έρευνας.
    2. Μέσω συσκευών drones που θα μπορούν να πετάξουν πάνω από τα καλώδια και να μεταφέρουν πληροφορίες πριν εντοπισθούν.
    3. Από παραπλέοντα σκάφη μέσω ραντάρ που μπορούν να εντοπίσουν το τέλος των ερευνητικών καλωδίων. Το τέλος αυτό προσδιορίζεται συνήθως από μια η περισσότερες σημαδούρες που πλέουν στην επιφάνεια σε αντίθεση με το μεγαλύτερο μέρος των καλωδίων που συνήθως βυθίζονται σε ένα βάθος περίπου 10 μέτρων.
    4. Παράλληλα από τα παραπλέοντα σκάφη, εφόσον διαθέτουν ειδικές ηχοβολιστικές συσκευές (υδρόφωνα), μπορούν να συλλάβουν τον συστηματικό θόρυβο που δημιουργούν τα αεριοπυροβόλα του ερευνητικού (συνήθως κάθε 11 δλπ.). Ο ήχος αυτός διαδίδεται μέσα στο θαλάσσιο περιβάλλον με ταχύτητα περίπου 1500 μ/δλπ. και μπορεί εύκολα να γίνει αντιληπτός.

Τέλος θα πρέπει να αναφερθεί ότι, αν και η πλεύση του σκάφους στην επιφάνεια της θάλασσας είναι «νόμιμη» , δεδομένου ότι ελλείψει οριοθέτησης ΑΟΖ θεωρούνται διεθνή ύδατα, εν τούτοις η έρευνα του με την πιο πάνω μέθοδο, που τα ηχητικά κύματα εισχωρούν κάτω από τον πυθμένα και ανακλώμενα μεταφέρουν πληροφορίες για την σύσταση του υπεδάφους, μπορεί να θεωρηθεί ότι παραβιάζει την υφαλοκρηπίδα ενός Κράτους, που αν και δεν έχει οριοθετηθεί, υπάρχει abinitio και ipsofacto (εφόσον βέβαια είναι στα όρια που προσδιορίζει η Ελλάδα βάσει της μεθοδολογίας της μέσης γραμμής).

Αθήνα 14/9/2020

Λεόντιος Πορτοκαλάκης

Τοπογράφος Μηχ.- M.Sc

Μέλος ΕΛΙΣΜΕ

Σημειώσεις:

1. Ορισμένες τεχνικές παραδοχές και προσεγγίσεις, καθώς και η υπάρχουσα διαφορετική γεωδαιτική υποδομή που χρησιμοποιήθηκε στην εργασία, ίσως να διαφοροποιεί κατά ένα μικρό ποσοστό τα τελικά ακριβή τεχνικά στοιχεία. Θεωρήθηκε όμως ότι στην παρούσα περίπτωση έχει μεγαλύτερη σημασία να γίνει αντιληπτό το είδος, το μέγεθος και η θέση της έρευνας, καθώς και οι συνέπειες της πραγματοποιηθείσης ερευνητικής δραστηριότητας του ORUCREIS.

  1. Σχετικές πληροφορίες για τα γεωφυσικά σκάφη σεισμικών ερευνών για ανακάλυψη κοιτασμάτων υδρογονανθράκων, υπάρχουν πάρα πολλές στο διαδίκτυο, που εύκολα μπορεί κάποιος να προσεγγίσει και να αποκτήσει καλύτερη εικόνα.

Huffington Post

 

Spain rebuffs Turkey’s ‘unilateral’ gas search, backs Cyprus

0
 
MENELAOS HADJICOSTIS

Associated Press
1 / 8

Cyprus Spain

Spain’s Foreign Minister Arancha Gonzalez Laya, left, talks during a news conference with her Cypriot countepart Nikos Christodoulides at the Cypriot Foreign Ministry building in the capital Nicosia, Cyprus, on Wednesday, Sept. 30, 2020. Laya said her visit aimed to convey her country’s solidarity with Cyprus amid tensions over a Turkish gas search in waters were Cyprus claims exclusive economic rights. (AP Photo/Petros Karadjias)

NICOSIA, Cyprus (AP) — Spain’s foreign minister on Wednesday said her country rejects Turkey’s unilateral search for energy reserves in the eastern Mediterranean, adding that such actions hinder a negotiated way out of a territorial dispute that has ratcheted up regional tensions.

Spanish Foreign Minister Arancha Gonzalez Laya expressed support for fellow European Union member Cyprus as Turkey continues to prospect for gas in waters where the Mediterranean island nation claims exclusive economic rights.

“We don’t believe there is a unilateral solution to the problems of the eastern Mediterranean region,” Laya said after talks with Cypriot Foreign Minister Nikos Christodoulides. “And therefore, we reject unilateral moves that are not helping in finding a long-lasting solution.”

Spain’s top diplomat said negotiations and dialogue are the only way to resolve the complex maritime boundaries issue, which also triggered a weeks-long naval standoff between NATO allies Greece and Turkey this month.

“I’m saying this as this is exactly what Spain is doing to delimit its maritime borders with its neighbors. So I’m not preaching anything different from what I’m practicing,” Laya said.

Meanwhile, Greek Foreign Minister Nikos Dendias said Athens supports Cyprus’ call for fresh EU sanctions against individuals and companies involved in Turkey’s gas search amid “intensified Turkish wrongdoing in the wider region.”

Dendias said after talks with Christodoulides late Wednesday that the possibility for more economic measures against Turkey should remain open in case it carries on with its ”illegal” actions. The leaders of the EU’s 27 member nations are expected to discuss potential sanctions against Turkey, which is not a member, at a two-day summit starting Thursday.

Turkey insists that it’s entitled to carry out a gas search off Cyprus in order to protect its rights and those of Turkish Cypriots who run a breakaway state in the island’s northern third that’s recognized only by Ankara.

Turkey doesn’t recognize Cyprus as a state and claims that much of the ethnically divided island’s exclusive economic zone as lying over its own continental shelf.

Christodoulides hailed Turkey’s withdrawal of a warship-escorted survey vessel from Greece-claimed waters as a “positive first step” to deescalating tensions at sea. Greece says it’s hopeful that the move can pave the way for talks on a Greek-Turkish maritime border deal, but that it’s up to Turkey to prove that it won’t backtrack.

But the Cypriot foreign minister said Turkey has stepped up its activities in Cyprus’ maritime zones, displaying a “total disregard” for European Union calls to cease its “unlawful” actions and to respect the sovereign rights of a bloc member.

Dendias said the Greek government has asked for a list of potential measures the EU could take against Turkey so that Ankara “understands that there will be consequences if it carries on with its illegal actions.”

“Our wish, of course, remains that it doesn’t become necessary for these measures to be taken,” Dendias said.

Christodoulides said Cyprus expects EU leaders to honor a deal the bloc’s foreign ministers struck last month to simultaneously impose sanctions on Turkey as well as Belarusian officials suspected of election fraud or involvement in a security crackdown on anti-government protesters.

“Cyprus looks to the EU and its partners for solidarity in action,” Christodoulides said. “Concretely upholding our common values and interests and implementing our own decisions is of the essence.”

news.yahoo.com

Pope rejects US Secretary of State Mike Pompeo meeting

0

IMAGE COPYRIGHTREUTERS
image captionUS Secretary of State Mike Pompeo is in Italy on a state visit
The Vatican has denied US Secretary of State Mike Pompeo an audience with Pope Francis.
The Holy See said the Pontiff does not receive politicians during an election period.
The move adds to a diplomatic row following comments by Mr Pompeo about China and the Catholic Church.
The Vatican accused Mr Pompeo of trying to use that issue to attract voters in November’s US presidential election.
In an article earlier this month, Mr Pompeo said the Catholic Church was risking its “moral authority” by renewing an agreement with China regarding the appointment of bishops.
Donald Trump receives support from conservative religious movements, including conservative Catholic voters, some of whom think Pope Francis is too liberal.
Human rights groups say many Catholics in China are persecuted and driven underground for pledging allegiance to the Pope instead of an official Chinese Catholic association.
Despite this, in 2018 the Vatican made a deal with China to have some say over the appointment of Chinese bishops.
At the time Pope Francis said he hoped the deal “will allow the wounds of the past to be overcome” and bring about full Catholic unity in China.
The agreement is expected to be renewed next month in the face of opposition from some Catholics, including in the US.
In a speech on Wednesday in Rome Mr Pompeo called on the Vatican to defend religious freedom in China, saying “nowhere is religious freedom under assault more than in China.”
The Vatican said the Pope does not receive politicians during an election periodIMAGE COPYRIGHTGETTY IMAGES
image captionThe Vatican said the Pope does not receive politicians during an election period
The Vatican’s two top diplomats, Secretary of State Cardinal Pietro Parolin and Foreign Minister Archbishop Paul Gallagher, said Pope Francis will not receive Mr Pompeo.
“The Pope had already said clearly that political figures are not received in election periods. That is the reason,” Cardinal Parolin said, according to AFP news agency.
The two politicians also described Mr Pompeo’s public criticism of the Pope as a surprise and Archbishop Gallagher commented that issues for discussion should be negotiated “privately”.
Cardinal Parolin also said it is possible Mr Pompeo’s comments were designed to encourage Catholics to support Mr Trump at the polls in November.
“Some have interpreted it this way – that the comments were above all for domestic political use. I don’t have proof of this but certainly this is one way of looking at it,” he suggested.
He added that the Vatican’s deal with China is nothing to do with the US.

Pakistani troops fighting in Azerbaijan against Armenia, says report

0

The telephonic conversation, telecasted by Free News.AM, has claimed that the locals were heard telling each other about the presence of Pakistani troops into their areas.

Pakistani troops are fighting in Azerbaijan against Armenia as their presence have been reported in Azerbaijan, according to reports. A telephonic conversation between two locals Azerbaijanis mentioned about the presence of Pakistani soldiers in the territory.

The telephonic conversation, telecasted by Free News.AM, has claimed that the locals were heard telling each other about the presence of Pakistani troops into their areas.

“How can we write? I don’t have money. We are fine, don’t worry, 7-8 villages were liberated, don’t be afraid… Yes. I know. I have seen on Instagram that Fizuli, Agdam have been liberated from occupation. Our side says that we have also taken Marv mountain. On Agdam’s side, they have gathered Pakistani soldiers and have taken them towards Agdam,” the locals were heard telling each other.

Violence flared up between Azerbaijan and Armenia in the Nagorno-Karabakh region on September 27, and both the countries have accused each other of launching the attack and of claiming to have an upper hand in the war. While the Armenian Prime Minister Nikol Pashinyan said that the enemy started an attack and the military of the Karabakh region is responding, the Defence Ministry of Azerbaijan argued that Armenia has attacked them and it began a “counterattack” operation.

https://zeenews.india.com/world/pakistani-troops-fighting-in-azerbaijan-against-armenia-says-report-2313361.html

Ναγκόρνο-Καραμπάχ: Πώς άναψε η «φωτιά» -Γιατί το σημείο θεωρείται κομβικό και ο ρόλος της Τουρκίας

0

ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΗΣ WASHINGTON POST


Αρμένιος στρατιώτης κατά τις εχθροπραξίες με το Αζερμπαϊτζάν στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ / Φωτογραφία: AP Photos
Τρύφωνας Καϊσερλίδης
Συγκρούσεις για το Ναγκόρνο-Καραμπάχ έχουν ξεσπάσει αρκετές φορές αφότου ο θύλακας και οι γειτονικές του περιοχές πέρασαν υπό τον έλεγχο των Αρμενίων, σε έναν πόλεμο που ξεκίνησε μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ.

Πάνω από 30.000 άνθρωποι έχουν χάσει τις ζωές τους και τουλάχιστον ένα εκατομμύριο απομακρύνθηκαν από τις εστίες τους, αφού δεν υπογράφτηκε ποτέ μόνιμη ειρηνευτική συμφωνία μεταξύ Αρμενίας και Αζερμπαϊτζάν παρά τις μεσολαβητικές προσπάθειες της Ρωσίας, των ΗΠΑ και της Γαλλίας. Ωστόσο, ο τελευταίος γύρος των συγκρούσεων, που ξεκίνησε στις 27 Σεπτεμβρίου διαφέρει από τις προηγούμενες συρράξεις τόσο σε ένταση όσο και αναφορικά με τους γεωπολιτικούς κινδύνους που εγκυμονεί, αφού, όπως σημειώνει σε ανάλυσή της η Washington Post, η Τουρκία προσφέρει τώρα αμέριστη στήριξη στο σύμμαχό της, το Αζερμπαϊτζάν.

Η ρίζα της σύγκρουσης για το Ναγκόρνο Καραμπάχ
Η Αρμενία και το Αζερμπαϊτζάν βρίσκονταν επί αιώνες με μια ρευστή μεθοριακή γραμμή να τις χωρίζει μεταξύ της Οθωμανικής, της Ρωσικής και της Περσικής αυτοκρατορίας και αμφότερες βίωσαν την σκληρότητα των πολύ μεγαλύτερων δυνάμεων της περιοχής. Οι συγκρούσεις Αρμενίων και Αζέρων ξέσπασαν όταν κατέρρευσαν οι αυτοκρατορίες αυτές περί τα τέλη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου κι επιδίωξαν να σχηματίσουν ανεξάρτητα κράτη με τη Ρωσία να βάζει πλάτες στην Αρμενία και την Τουρκία να υποστηρίζει το Αζερμπαϊτζάν σ’ έναν πόλεμο δι’ αντιπροσώπων. Το Ναγκόρνο Καραμπάχ βρέθηκε εξ’ αρχής στο επίκεντρο αφού η ορεινή αυτή περιοχή φιλοξενούσε κοινότητες και από τα δύο έθνη, που τη θεωρούσαν σημείο αναφοράς της ιστορίας και της ταυτότητάς τους.
Πυροκροτητής εξελίξεων η κατάρρευση της ΕΣΣΔ
Τους σπόρους της σημερινής σφοδρής σύγκρουσης που απειλεί να εξελιχθεί σε ολοκληρωτικό πόλεμο έσπειρε ο Ιωσήφ Στάλιν, όταν η ΕΣΣΔ κατέλαβε τα δύο νεοπαγή κράτη το 1921 και ο ίδιος παραχώρησε αρχικά το Ναγκόρνο Καραμπάχ στο Αζερμπαϊτζάν, για να το χαρακτηρίσει αργότερα αυτόνομη περιοχή, χαράσσοντας σύνορα εντός των οποίων ο πληθυσμός ήταν πλέον κατά τουλάχιστον 90% αρμενικός.

Τα πρώτα κρούσματα βίας ξέσπασαν το 1988 σε μια περίοδο που η ΕΣΣΔ έπνεε τα λοίσθια και οι εντάσεις κλιμακώθηκαν παίρνοντας τη μορφή πογκρόμ κατά Αζέρων στην Αρμενία και Αρμενίων στο Αζερμπαϊτζάν όταν οι δύο σοβιετικές δημοκρατίες άρχισαν να διεκδικούν την ανεξαρτησία τους. Τον Φεβρουάριο του 1988 η τοπική βουλή του Ναγκόρνο Καραμπάχ αποφάσισε την προσάρτηση της περιοχής στην Αρμενία.

Η αρμενική Γενοκτονία
Αν και οι δύο κοινότητες των Αρμενίων και των Αζέρων συμβίωναν ειρηνικά στο Ναγκόρνο Καραμπάχ μέχρι το 1988, το ιστορικό υπόβαθρο της Αρμενίας συνέβαλε στην κλιμάκωση των εντάσεων και την αναζωπύρωση των εθνικισμών. Η Γενοκτονία των Αρμενίων του 1915 , όταν η Οθωμανική Αυτοκρατορία προκάλεσε τον θάνατο ενάμιση εκατ. Αρμενίων, άφησε βαθιές ουλές με την Αρμενία, λόγω του φόβου της Τουρκίας, να εξαρτάται από τη στρατιωτική υποστήριξη της Ρωσίας μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ και μερίδα του πληθυσμού να αντιμετωπίζει ως φιλότουρκους τους Αζέρους, που έχουν μεν γλωσσική συγγένεια με τους Τούρκους, αρά είναι στην πλειονότητά τους σιίτες.

Η εμπλοκή της Τουρκίας στην κόντρα για το Ναγκόρνο Καραμπάχ
Η Τουρκία δεν έχει διπλωματικές σχέσεις με την Αρμενία, εν μέρει λόγω της επίμονης άρνησής της να αναγνωρίσει την Αρμενική Γενοκτονία . Αντιθέτως το Αζερμπαϊτζάν προμηθεύει την Τουρκία με πετρέλαιο και φυσικών αέριο μέσω αγωγών που περνούν σε απόσταση 16 χλμ. από τα σύνορά της με την Αρμενία και σε απόσταση περίπου 50 χλμ. από το πεδίο των συγκρούσεων γύρω από το Ναγκόρνο Καραμπάχ.

Ως εκ τούτου, η Τουρκία στηρίζει εδώ και χρόνια το Αζερμπαϊτζάν, αλλά μέχρι πρόσφατα μόνον σε φραστικό επίπεδο. Τον Ιούλιο, ωστόσο, μετά από φονικές συγκρούσεις στα σύνορα Αρμενίας – Αζερμπαϊτζάν, προχώρησε σε κοινά στρατιωτικά γυμνάσια με το «αδελφό κράτος» με τη συμμετοχή μαχητικών αεροσκαφών, πολεμικών ελικοπτέρων και μονάδων πυροβολικού, στέλνοντας ένα προειδοποιητικό μήνυμα στο Ερεβάν,

Στις 28 Σεπτεμβρίου ο Ερντογάν κάλεσε την Αρμανία να τερματίσει την «κατοχή» εδαφών του Αζερμπαϊτζάν και κατηγόρησε το τρέχον διαπραγματευτικό σχήμα που αποκλείει τη χώρα του από το τραπέζι των συνομιλιών ότι κάνει «ό,τι είναι δυνατόν για να μη λυθεί το πρόβλημα» στο Ναγκόρνο Καραμπάχ. Πιεζόμενος στο εσωτερικό λόγω της κακής πορείας της οικονομίας κι επιδιώκοντας να παγιώσει το ρόλο της χώρας του ως περιφερειακής δύναμης ο Ερντογάν άλλαξε έτσι στάση «σε μια περίοδο που χρησιμοποιεί ωμή δύναμη για να προωθήσει τα τουρκικά συμφέροντα σε μια μεγάλη περιοχή της πρώην Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ενάντια στη Ρωσία στη Συρία και τη Λιβύη και ενάντια στην Κύπρο, την Ελλάδα και το Ισραήλ στην Ανατολική Μεσόγειο», σημειώνει η Washington Post.

O ρόλος των μεγάλων δυνάμεων και η πίεση που μπορούν να ασκήσουν στην κόντρα για το Ναγκόρνο Καραμπάχ
Ως πρώην επικυρίαρχος και πυρηνική δύναμη Ρωσία διαθέτει μοχλούς πίεσης και στις δύο αντιμαχόμενες παρατάξεις. Η Αρμενία φιλοξενεί μια μεγάλη ρωσική στρατιωτική βάση και εξαρτάται περισσότερο παρά ποτέ από την εγγύηση που αυτή παράσχει σε περίπτωση που το Αζερμπαϊτζάν επιχειρήσει να ανακτήσει τα εδάφη που έχασε πριν από 26 χρόνια. Τα έσοδα από το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο, από την άλλη, επέτρεψαν στο Αζερμπαϊτζάν να αυξήσει τις αμυντικές του δαπάνες αγοράζοντας οπλικά συστήματα από τη Ρωσία, που εξοπλίζει και τα δύο στρατόπεδα.

Αλλά και οι ΗΠΑ διέθεταν μοχλούς πίεσης, τόσο λόγω της παρουσίας στην Αμερική μιας μεγάλης, πλούσιας και πολιτικά δραστήριας αρμενικής διασποράς, όσο και λόγω της στήριξής τους στους νέους αζέρικους αγωγούς πετρελαίου και φυσικού αερίου που λειτουργούν ανταγωνιστικά σε εκείνους της Ρωσίας. Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια το ενδιαφέρον της Ουάσιγκτον για την περιοχή αυτή φαίνεται ότι έχει μειωθεί. Από την άλλη πλευρά τα μέσα πίεσης της Γαλλίας, ως εκπροσώπου της ΕΕ στην περιοχή, φαίνονται επίσης να έχουν αποδυναμωθεί.

Πώς επηρεάζει η σύγκρουση για το Ναγκόρνο Καραμπάχ τις προμήθειες φυσικού αερίου και πετρελαίου
Οι αγορές ενέργειας αντέδρασαν σχετικά ψύχραιμα στην ανάφλεξη των συγκρούσεων στο Ναγκόρνο Καραμπάχ μεταξύ δύο πλευρών που αρνούνται τον διάλογο τουλάχιστον στην παρούσα φάση και παρά την πιθανότητα μιας επίθεσης στον πετρελαιαγωγό Μπακού-Τιφλίδας-Τσεϊχάν, που μπορεί να μεταφέρει έως και 1,2 εκατ. βαρέλια μαύρου χρυσού ημερησίως, αν και συνήθως λειτουργεί στα μισά επίπεδα. Δεδομένης της χαμηλής ζήτησης εν μέσω της πανδημίας του κορωνοϊού και των lockdown η απειλή αυτή, τουλάχιστον προς το παρόν, δεν εκτίναξε τις τιμές του πετρελαίου. . Οι εξαγωγές φυσικού αερίου από το Αζερμπαϊτάν ρέουν μέσω του αγωγού του Νότιου Καυκάσου προς τη Γεωργία και την Τουρκία, που «τρέχει παράλληλα με τον πετρελαιαγωγό Μπακού- Τιφλίδας- Τσεϊχάν και από τον ερχόμενο μήνα θα αρχίσουν να φθάνουν στην Ελλάδα και την Ιταλία καλύπτοντας έως και το 3% της συνολικής προμήθειας της ΕΕ. Αλλά και σ’ αυτή την περίπτωση η ζήτηση είναι χαμηλή, ενώ οι τιμές δεν έχουν επηρεαστεί παρά το δυνητικό κίνδυνο, αφού οι αγορές λαμβάνουν υπόψη ότι η Αρμενία δεν έχει επιτεθεί στις ροές καυσίμων στα 30 χρόνια των συγκρούσεων στην περιοχή του Ναγκόρνο-Καραμπάχ.
Πηγή: iefimerida.gr

As Turkey’s Economy Goes, So Goes Its Ambitions

0

By Caroline D. Rose

Turkey’s economy is in dire straits. In September, the Turkish lira fell to a 20-year low as investors withdrew billions from Turkey’s currency bond and stock market. In a scramble to keep its currency afloat, the government has blown through almost half the foreign reserves it had at the beginning of the year. With little liquidity left and its largest banks on the brink of collapse, Ankara has realized that its current strategy of fueling economic growth through cheap borrowing cannot hold.

The country has been here before, of course. Just two years ago, it burned through its foreign reserves to protect the lira’s value and hid its debt problem behind defaults and bailouts. But this time is different. Turkey is drawing from far fewer reserves, relying only on Qatari currency swaps to keep them afloat, and its banking sector is depleted. Turkey is working with far fewer reserves and with a depleted banking system. Unless it fundamentally reforms its decrepit institutions – or receives a generous bailout – its economy is in trouble.

Economic duress can be an agent of change in any country, but in Turkey, with its history of coups and complicated relationship with secularism and Islamism, the ruling Justice and Development Party, or AKP, has even more cause for concern because of the potential geopolitical consequences it carries. Turkey has been quickly expanding its regional presence and influencing the behavior of neighboring countries through aggressive action in the Eastern Mediterranean and in northern Syria. But now that the coronavirus pandemic has slammed an economy already in trouble – and with an election just two years away – the ruling party will change its strategy, focusing its foreign policy closer to home and prioritizing regime survival at all costs.

How Did Turkey Get Here?

At the beginning of this year, Ankara had some room to breathe. In December 2019, the economy recorded 0.9 percent gross domestic product growth after a year of recession and debt. GDP growth rates had been fueled by cheap borrowing policies, which created a liquidity crisis and steep bank debt that devalued the lira by 30 percent against the dollar but raised inflation to nearly 12 percent in August. Put simply, the crisis revealed deep structural vulnerabilities in the Turkish economic system.

The problem is that, curiously, Ankara has continued to repeat many of the same mistakes it made before the 2018-19 recession. The government directed Turkey’s central bank to increase cheap loan distribution, which in turn put pressure on the lira and led to increased dollar borrowing from domestic banks to stave off devaluation. As investors began to bet against the lira, the government blew through $65 billion of its foreign reserves from the start of 2020. Eventually, interest rates put pressure on selling and drove the lira to all-time lows (roughly 7.7 lira to the dollar in September), even as the government kept rates below national inflation levels of 11.8 percent. President Recep Tayyip Erdogan prevented the ostensibly independent central bank from changing interest rates for months, concerned as he was that relaxing rates would worsen a future recession. Only in mid-September did Turkey finally adjust its interest rate from 8.25 percent to 10.25 percent, giving the lira a temporary boost to 7.62 against the dollar, but many believed it was too little too late.

(click to enlarge)

Naturally, the timing of Erdogan’s long-term plans will suffer. 2023 was supposed to be a big year for Turkey. It’s the country’s 100th birthday and a big year for general elections in which the ruling party was banking on a comfortable win. More important, it is supposed to be a year of promises kept. In 2013, the AKP rolled out a series of ambitious goals called “2023 Vision” that would be reached within a decade, including an increase in annual exports to $500 billion, slashing the unemployment rate from 11 percent to 5 percent, bumping per capita income to $25,000, boosting the country’s tourism and finance sectors, achieving full participation in state-operated health insurance programs, putting the country’s domestically made automobile, defense and iron and steel industries on the map, and becoming a top-10 economy, with a GDP target of $2.6 trillion. Turkey’s defense industry also set 2023 as its target to roll out eyebrow-raising military technology, promising to domestically produce 75 percent of Turkey’s defense needs, increase defense industry revenues to $26.9 billion, and roll out local drone, naval vessels, armored vehicles, helicopters and main battle tank programs.

It was always a tall order. But not only was it wildly expensive, it lacked attendant economic restructuring and institutional reform that would allow the country to manage high levels of spending. Though Turkey made progress on its automobile production industry, naval production, tourism sector and foreign trade volume, its financial institutions began to crumble.

Despite efforts to create the impression that the country was less in debt than it was, the Turkish government understood that it couldn’t forestall the coming recession. Time was limited, but the government hoped it could stay afloat until elections, distracting the public with a series of foreign policy ventures and a false sense of economic health. The pandemic made this untenable. Just months after it hit Turkey, reports emerged that Erdogan was serious about changing the date of the 2023 presidential election – bumping up the date not by a few days but two and a half years. Doing so would insulate him from the consequences of future bank collapses, economic struggle and inevitable fallout from COVID-19, salvaging the base of public support he currently has to keep a grip on power, or so the thinking goes. Calling snap elections would also prevent newer opposition parties from gaining momentum. While Erdogan has played coy by denying the idea of early elections and stating that “only the opposition” has circulated these rumors, the country’s economic health could force him to reschedule.

Where Will Turkey Go From Here?

Over the past year, Turkey has taken extensive and at times provocative actions to expand its presence along its periphery in the Mediterranean and the Levant, and outward into the greater Mediterranean, Red Sea and Horn of Africa – a pattern that resembles the country’s mighty predecessor, the Ottoman Empire. But to maintain this kind of momentum, Turkey must have a strong economy. If it can weather this financial storm, it can pursue its ambitions of becoming a regional power. If not, then Erdogan will have to fight just to maintain the gains Turkey has made so far.

Until election day – whenever that may be – survival will be priority one for Turkey’s government. Expect the government to double-down on its opposition, increase control over institutions of power, raise taxes, cut services and borrow more money. Ankara will try to scale back some of its most expensive commitments in faraway theaters – such as the Horn of Africa, the Arab Gulf and the Sahel – and reduce foreign military imports, hoping that its own defense industry will see it through. A slowdown on long-term defense projects – particularly conventional projects scheduled to debut in the next 20 years, such as Turkey’s second amphibious assault ship and a line of MILGEM frigates and corvettes – should also be expected.

But don’t think Turkey will stand down in the Mediterranean and the Levant. Turkey will look to politicize opportunities in its periphery to maintain popular support and preserve geo-strategic interests including by increasing the country’s energy independence, preventing violence from spilling over its southern border, defending itself against regional rivals, and so on. Even without the conventional equipment planned to debut in the next few years, Ankara can afford to maintain its strategy of gunboat diplomacy in Aegean littoral waters, using fishing, drilling and small naval vessels to keep up the pressure on Greece and Cyprus.

This strategy is, notably, politically popular at home. A majority of Turks want to renegotiate terms with Greece to expand Turkish maritime territory and thus to stake more claims to hydrocarbon resources in the region. They see Turkey’s harassment tactics as a means to those ends. Even the ruling party’s staunchest opponents in the Republican People’s Party support Turkey’s Mediterranean campaign. Likewise, Turkey will continue its operations in northern Syria and Iraq: It’s simply too important an issue to Turkish voters, who see it as the preservation of their borders against migrants and militant organizations.

(click to enlarge)

But none of this will necessarily lessen the pain of Turkey’s economic disrepair. Laborers at nuclear plants and construction sites are working without wages, with some initiating legal proceedings and protesting poor management. Many small-business owners have had trouble accessing state-subsidized loans, and workers are unable to obtain financial support, leading to higher poverty rates and food insecurity – largely among the AKP’s conservative, lower-class base. These economic conditions will force Turkey to provide some kind of economic relief and impact the future of the ruling party.