Αρχική Blog Σελίδα 2367

Εμείς κάνουμε εκκλήσεις κι οι άλλοι στήνουν τα ζάρια

Από
anixneuseis
-
0

Απευθύνουμε κι εμείς με τη σειρά μας έκκληση για επανέναρξη των συνομιλιών, ενώνοντας τη φωνή μας με όλους τους άλλους που δεν έχουν τίποτε να πουν και απευθύνουν εκκλήσεις. «Ας ξεκινήσουμε τη διαδικασία επανασυναρμολόγησης της χώρας μας», όπως έλεγαν οι γιουνάιτεντ, που ειδικεύονται στο άνοιγμα των οδοφραγμάτων όταν τα κλείνει ο κορωνοϊός, όπως ακριβώς ειδικεύεται ο Μόρφου Νεόφυτος στις αγρυπνίες και ο νοών νοείτω. Απευθύνουμε, λοιπόν, έκκληση, αλλά πού να την απευθύνουμε δεν ξέρουμε. Στον ύψιστο, ίσως. Αν την απευθύνουμε στην Άγκυρα, λέτε να μας ακούσει; Ή είναι απασχολημένη με άλλα; Διότι, χτες διαβάζαμε ότι εξαπέλυσε σε 39 επαρχίες νέα επιχείρηση για σύλληψη δεκάδων στρατιωτικών και για απόταξη εκατοντάδων. Από το 2016 κάνει αυτές τις επιχειρήσεις, πού να ασχοληθεί με τις εκκλήσεις μας! Θα μείνει η χώρα μας ασυναρμολόγητη.

Το σημειώνω γιατί αυτοί που απευθύνουν τις εκκλήσεις δεν πιστεύουν ότι κάνει τέτοια πράματα η τουρκική ηγεσία, ο Ερντογάν, ο Τσαβούσογλου, ο Ακάρ, ο Οκτάι, ότι τους απασχολεί η επανασυναρμολόγηση της Κύπρου, κι ότι είναι εμείς που δεν αφήνουμε την επανασυναρμολόγηση να προχωρήσει, ο Αναστασιάδης, ο Χριστοδουλίδης, ο Αρχιεπίσκοπος, οι «απορριπτικοί» αρθρογράφοι… Ακόμα και τώρα, που απέναντι τους είναι ο Τατάρ για να δηλώνει περήφανος που είναι ο άνθρωπος της Τουρκίας, δεν πείθονται ότι είναι εμείς που θέλουμε πραγματική λύση κι όχι η Τουρκία. Γι΄ αυτό απευθύνουμε έκκληση και ενώνουμε τη φωνή μας με τη δική τους. Φτάνει, βέβαια, να σταματήσουν να βγάζουν τα νεύρα τους στα φανταράκια της Λήδρας (για να μην ξεχνιόμαστε) και να αρχίσουν όλοι με τη σειρά να μας αποκαλύπτουν τι θέλουν να διαπραγματευθούμε. Να με συγχωρείτε κιόλας, αλλά μέχρι τώρα αυτό που μας λένε είναι παραμύθια της Χαλιμάς. Υπάρχουν μπροστά μας συγκεκριμένα δεδομένα να διαχειριστούν οι ηγέτες μας. Ε, δεν αρκεί να κάνουμε εκκλήσεις για επανέναρξη συνομιλιών. Διότι, όλοι αντιλαμβανόμαστε ότι αν ξεκινήσουν χωρίς να αλλάξει τίποτα από τα δεδομένα θα είναι ως να τα αποδεχόμαστε και προσπαθούμε να τα βελτιώσουμε. Για να ανταποκριθούμε ολόψυχα στον στίχο του Ντίνου Χριστιανόπουλου: «Τα πρόβατα απήργησαν, ζητούν καλύτερες συνθήκες σφαγής». Θα διαπραγματευθούμε τις συνθήκες της σφαγής μας;

Με την Αμμόχωστο ας πούμε, τι θα γίνει με την επανέναρξη των συνομιλιών; Θα είναι το νέο τουρκικό τετελεσμένο, που βάζουμε στο περιθώριο για να προχωρήσουμε; Δηλαδή, αφού τα Ηνωμένα Έθνη αποφάσισαν να παραδοθεί στη διοίκηση τους και απαγορεύουν τον εποικισμό, εμείς δεν πρέπει να απαιτήσουμε εφαρμογή των αποφάσεων για να μην διαταραχθούν οι συνομιλίες. Αφού τα Ηνωμένα Έθνη αποφάσισαν πως η καθορισμένη ΑΟΖ ανήκει στην Κυπριακή Δημοκρατία εμείς δεν πρέπει να απαιτήσουμε τερματισμό των τουρκικών παρανομιών.

Όταν η Άγκυρα στήνει σενάρια ακόμα και παίζοντας με τις ημερομηνίες που θα κλείσει ραντεβού στην Λουτ, ώστε να δώσει στους συμμάχους της στην ΕΕ δικαιολογία να αποτρέψουν τις όποιες κυρώσεις, εμείς δεν πρέπει να αντιδράσουμε μήπως και χαλάσει πάλι το κλίμα. Κι όταν σε αντίθεση, με τους όρους εντολής του Γενικού Γραμματέα και της απεσταλμένης του, η τουρκική πλευρά διαμηνύει πως δεν διαπραγματεύεται παρά μόνο τη λύση δύο κρατών, εμείς να μην προσπαθήσουμε να αποτρέψουμε τα διαφαινόμενα. Αλλά, τι σημαίνουν όλα αυτά; Ότι αποδεχόμαστε από τη μια τα τετελεσμένα (στην Αμμόχωστο και στην ΑΟΖ) και από την άλλη, ότι είναι υπό διαπραγμάτευση όσα βάζει στο τραπέζι η τουρκική πλευρά. Χωρίς να έχουμε καμιά απαίτηση από τους ανθρώπους των Ηνωμένων Εθνών να ανταποκριθούν στην αποστολή τους.

Τι πρέπει να λέει σήμερα ο Πρόεδρος Αναστασιάδης (και όσοι από τους αρχηγούς μας διαθέτουν ακόμα υγιή κρίση) όταν το 2013 έλεγε: «Κατανοούν άραγε κάποιοι τρίτοι, ότι αν δεν γίνονται από τουρκικής πλευράς αποδεκτά τα αυτονόητα, η δική μας συμμετοχή σε έναν διάλογο θα εκλαμβανόταν και ως αποδοχή των απαράδεκτων αξιώσεων των όσων χωρίς περιστροφές μιλούν για συνομοσπονδία; (…) Παγίδα θα ήταν να εμπλακούμε σε έναν διάλογο εν γνώσει μας, ότι βασικές αρχές λύσης του Κυπριακού δεν γίνονται αποδεκτές» (10/11/2013). Αν ήταν παγίδα τότε, σήμερα τι είναι; Αλλά, δεν πειράζει, ας απευθύνουμε εκκλήσεις όλοι μαζί κι έχει ο Θεός.

“Φιλελεύθερος”

 

Οι οπαδοί της όποιας λύσης και η παγίδα για δύο κράτη

Από
anixneuseis
-
0
του Κώστα Βενιζέλου

Η απεσταλμένη του Γενικού Γραμματέα, Τζέιν Χολ Λουτ, σε ένα ταξίδι αστραπή στη Λευκωσία γέμισε το σημειωματάριο της με πολλές παρατηρήσεις. Όχι γιατί δεν γνώριζε εκ των προτέρων τις εκατέρωθεν απόψεις, αλλά πρωτίστως γιατί πλέον θα πρέπει να διαχειριστεί νέα δεδομένα, που διαμορφώνονται στο Κυπριακό. Το τουρκικό αφήγημα για δύο κράτη δεν τίθεται πλέον συγκαλυμμένα, διά της πλαγίας οδού δηλαδή, με την κατάθεση σε διαπραγματεύσεις ιδεών (έγινε πολλές φορές στο παρελθόν), οι οποίες στη συνέχεια υιοθετήθηκαν και σε προτάσεις του Διεθνούς Οργανισμού. Είναι η… επίσημη θέση και απαιτείται από τουρκικής πλευράς όπως περιληφθεί στην ατζέντα των συζητήσεων. Κι αυτό ήδη φαίνεται να έχει «κλειδώσει» καθώς οι Βρετανοί το έχουν καλλιεργήσει δημόσια και το συζήτησαν παρασκηνιακά. Το λέγει και η κ. Λουτ στις συζητήσεις της, το δήλωσε και δημόσια ο Γενικός Γραμματέας, Αντόνιο Γκουτέρες («εάν κάποια πλευρά θέλει να εγείρει κάποια ζητήματα θα μπορεί» είπε εντελώς… αθώα). 

Τώρα πώς και γιατί αναλαμβάνονται τέτοιες «πρωτοβουλίες» από το Λονδίνο και γίνονται και ανεκτές είναι μια άλλη πονεμένη ιστορία. Ειδικά τώρα, σε αυτή τη φάση που διανύει η Βρετανία, με σαφώς περιορισμένο ρόλο στη διεθνή αρένα. Με την Κύπρο, ωστόσο, πάντα παίζει και κερδίζει γιατί δεν τους το έχει ξεκόψει κανείς.

Όπως έχει αναφερθεί, η αποστολή της κ. Τζέιν Χολ Λουτ  αποσκοπεί  να διερευνήσει τις δυνατότητες σύγκλησης μιας άτυπης Πενταμερούς Διάσκεψης για το Κυπριακό. Γι΄ αυτό και –όπως ειπώθηκε από τα κατεχόμενα– δεν ήταν στην ατζέντα το θέμα της Αμμοχώστου. Παραβιάζει η κατοχική Τουρκία τις αποφάσεις του Διεθνούς Οργανισμού, τον οποίον εκπροσωπεί και δεν το εγείρει γιατί ήλθε στο νησί για άλλον λόγο! Μπήκαν οι εισβολείς στην περίκλειστη περιοχή της κατεχόμενης Αμμοχώστου, αλλά η κ. Λουτ δεν είναι… εξουσιοδοτημένη να το θέσει. Σάμπως και η ειδική αντιπρόσωπος του ΟΗΕ στο νησί, Ελίζαμπεθ Σπέχαρ, η οποία έχει την ευθύνη να παρακολουθεί τα διαδραματιζόμενα στο νησί, αντέδρασε στην προέλαση των Τούρκων στην περίκλειστη περιοχή. Ούτε πριν -όταν τέθηκαν οι πληροφορίες ενώπιόν της από την Κυπριακή Δημοκρατία- ούτε και μετά τη φιέστα του Ερντογάν υπήρξε αντίδραση. Κατά τα άλλα γίνονται εκκλήσεις «για αποφυγή μονομερών ενεργειών» αφήνοντας να αιωρείται πάνω από κεφάλι του θύματος η ευθύνη.

Βεβαίως, τι αντίδραση θα μπορούσε να υπάρξει από τα Ηνωμένα Έθνη τη στιγμή κατά την οποία ανέχονται τα τερτίπια της κατοχικής Τουρκίας; Δέχονται αξιωματούχοι  τους να υποβάλλονται σε μαζοχιστικές  ταλαιπωρίες και να «σπάζουν» τις επαφές στην περιοχή, μεταθέτοντας τη συνάντηση  της κ. Λουτ  στην Άγκυρα μετά το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο. Δέχονται, δηλαδή, στα Ηνωμένα Έθνη να παίζουν το παιχνίδι των εκβιασμών από την Άγκυρα. Να συνδέουν την αποστολή Λουτ με τις ενδεχόμενες κυρώσεις που θα συζητηθούν σε βάρος της κατοχικής δύναμης στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, στις 10 και 11 Δεκεμβρίου.

Κατά τα άλλα, δακρύβρεχτες αναφορές, παρακάλια για να συγκληθεί μια άτυπη Πενταμερής, η οποία εάν αποφασίσει ο Γενικός Γραμματέας (οι Βρετανοί την έχουν προαναγγείλει) θα παρακολουθήσουμε το γνωστό έργο με τουρκική σκηνοθεσία. Να μπει  στην ατζέντα η τουρκική αξίωση για δύο κράτη, να εξηγηθεί από την Άγκυρα και τον εγκάθετό της το αφήγημα και να είναι μέρος των συζητήσεων. Γιατί προφανώς θα απαντηθεί η θέση αυτή από την Ελλάδα και την Κύπρο. Ε, τότε θα ξεκινήσει η συζήτηση για δύο κράτη και στην οποία όλοι θα συμμετάσχουν. Κατά τα άλλα κάποιοι παρουσιάζονται «υπέρμαχοι» της λύσης και πιέζουν για «συμφωνία τώρα». Η πραγματικότητα είναι ότι ετοιμάζονται να βαδίσουν στον δρόμο προς τα δύο κράτη.

Foreign Policy: Οι προκλήσεις που αντιμετωπίζει ο Biden στην Αν. Μεσόγειο- Ο «μονάρχης» Erdogan και η σχέση του με την Ελλάδα

Από
anixneuseis
-
0
Τον τρόπο, με τον οποίο θα κληθεί ο νέος Πρόεδρος των ΗΠΑ J. Biden να διαχειριστεί τα… ταραγμένα νερά της  Ανατολικής Μεσογείου εστιάζει άρθρο του Foreign Policy.
Στο άρθρο που υπογράφει ο Jonathan Gorvetti γίνεται μια εκτίμηση για το μέλλον των σχέσεων Erdogan – Biden, αλλά και τις ελπίδες που έχουν Ελλάδα και Κύπρος για αλλαγή στάσης από την Ουάσιγκτον με τρόπο που να καταστεί εφικτή η εκμετάλλευση του υποθαλάσσιου πλούτου στην περιοχή.
Όπως αναφέρει το Foreign Policy καθώς ο νέο-εκλεγείς Πρόεδρος των ΗΠΑ,  Biden, αναλαμβάνει καθήκοντα, αντιλαμβάνεται ότι η Ανατολική Μεσόγειος απέχει πολύ από την ηρεμία.
Στο Αιγαίο, τα τουρκικά και τα ελληνικά πολεμικά πλοία βλέπουν το ένα το άλλο νευρικά, ενώ στην Κύπρο, μια δεκαετία ειρηνευτικής διαδικασίας που επιδιώκει την επανένωση των Τουρκοκυπρίων και των Ελληνοκυπρίων κινδυνεύει να καταρρεύσει, αφού η Τουρκία υποστήριξε την επίσημη διαίρεση του νησιού σε δύο κράτη τον Οκτώβριο.
Προσθέτοντας λάδι στην φωτιά είναι μια μακρά και άλυτη αντιπαράθεση για τα δικαιώματα θαλάσσιων και υδρογονανθράκων μεταξύ Τουρκίας και Κύπρου, η οποία έχει προσελκύσει διεθνείς εταιρείες πετρελαίου. όπως η Exxon Mobil και η Total, καθώς και γείτονες της Ανατολικής Μεσογείου όπως το Ισραήλ και την Αίγυπτο.
Αυξημένη ένταση στην ΜεσόγειοΚαθώς οι εντάσεις έχουν αυξηθεί κατά το παρελθόν, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν μεταφέρει σε μεγάλο βαθμό τον παραδοσιακό περιφερειακό ρόλο τους ως διαιτητή, διαμεσολαβητή και ενίοτε ως χώρα που συνετίζει με το ραβδί.
Ωστόσο, αυτό μπορεί να αλλάξει.
Η εκλογή του «Joe Bidenopoulos» – όπως κάποτε εισήχθη σε μια ομάδα Ελληνοαμερικανών – έχει έρθει ως μελωδία στα αυτιά Ελλήνων και Ελληνοκυπρίων που αναζητούν ισχυρότερη υποστήριξη από τις ΗΠΑ στις διαφορές τους με την Τουρκία.
Ωστόσο, παρά την σκληρή ρητορική του Biden για την Τουρκία, παραμένει βασικό κράτος σε αυτήν τη στρατηγικά ζωτικής σημασίας περιοχή.
Τον Ιανουάριο, όταν πρόκειται να αναλάβει τα καθήκοντά του, ο νέος Πρόεδρος θα πρέπει να σταθμίσει μια σειρά από ενδιαφέροντα για την πλοήγηση στη θάλασσα των προβλημάτων της Ανατολικής Μεσογείου – και η αντιπαράθεση με την  Άγκυρα μπορεί να μην είναι η μεγαλύτερη προτεραιότητά του.

Η σύγκρουση στα  Ίμια

Την τελευταία φορά που η Τουρκία και η Ελλάδα σχεδόν συγκρούστηκαν, σε μια διαμάχη του 1996 για την Ίμια, ένα ζευγάρι ακατοίκητων νησίδων στο Βόρειο Αιγαίο, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Bill Clinton έστειλε αμερικανικά πολεμικά πλοία για να διαχωρίσουν τους αντιμαχόμενους.
Κατά την διακυβέρνηση του απερχόμενου Προέδρου Trump, η χώρα «δεν ήταν εποικοδομητική για την εκτόνωση της άμεσης κρίσης» στα θαλάσσια σύνορα, δήλωσε η Εκάβη Αθανασοπούλου, επίκουρη καθηγήτρια διεθνών σχέσεων στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Από την πλευρά του ο Mark Pierini, ένας επισκέπτης μελετητής στο Carnegie Europe, προσθέτει λέγοντας  ότι «ο ρόλος των ΗΠΑ ήταν μειωμένος».
Ο Biden, από την άλλη πλευρά, γνωρίζει καλά την περιοχή και τους ηγέτες της από την εποχή του ως αντιπροέδρου και τις επίσημες επισκέψεις του στην Άγκυρα, την Αθήνα και τη Λευκωσία.
Και σε αντίθεση με τον Trump, δεν έχει στενή σχέση με τον Τούρκο πρόεδρο Erdogan.
Το αντίθετο: Στο παρελθόν, ο Biden δεν έκρυψε την δυσαρέσκειά του προς την τρέχουσα τουρκική κυβέρνηση – και, αντίθετα, για την υποστήριξή του προς την Ελλάδα και την Κύπρο.
Ενώ ο Trump  πόνταρε στη φιλία του με τον Erdogan, ο Biden τον χαρακτήρισε «autocrat» ο οποίος, όπως είπε στους New York Times σε συνέντευξη τον περασμένο Δεκέμβριο, «πρέπει να πληρώσει ένα τίμημα».
Ο Biden δεν είναι μόνος του.
Η ανησυχία στην Ουάσινγκτον για την Τουρκία έχει αυξηθεί τα τελευταία χρόνια σε όλα τα πολιτικά επίπεδα.
Ακόμα κι έτσι, «ο Πρόεδρος Biden μπορεί να μην είναι ακριβώς ο ίδιος με τον υποψήφιο Biden», δήλωσε τον Νοέμβριο ο Soner Cagaptay, διευθυντής του τουρκικού ερευνητικού προγράμματος στο Ινστιτούτο της Ουάσινγκτον για την Εγγύς Ανατολή.
«Η Τουρκία συνορεύει με τη Συρία, το Ιράν, το Ιράκ και, πέρα από τη Μαύρη Θάλασσα, τη Ρωσία. Όποια κι αν είναι η πολιτική των ΗΠΑ σε αυτά τα μέρη, θα είναι πολύ πιο εύκολο και λιγότερο δαπανηρό με την Τουρκία.»

Η Τουρκία αισθάνεται εγκλωβισμένη στην Ανατολική Μεσόγειο

Τα προβλήματα της περιοχής αποτελούνται από μια σειρά αλληλοσυνδεόμενων διαφορών, οι οποίες έχουν την Τουρκία ως κοινό παρονομαστή, καθώς η Άγκυρα επιδιώκει να αμφισβητήσει αυτό που βλέπει ως άδικο περιφερειακό status quo.
«Η Τουρκία αισθάνεται ότι είναι εγκλωβισμένη στην Ανατολική Μεσόγειο», δήλωσε ο Cagaptay.
Αυτό το συναίσθημα εκφράζεται εντονότερα στη θάλασσα, όπου η Τουρκία έχει από καιρό διαμαρτυρηθεί για την αθέμιτη κατανομή των θαλάσσιων ζωνών, υποστηρίζοντας ότι το status quo παραγνωρίζει μια ευρέως παράκτια περιοχή, ενώ οι γείτονές της απολαμβάνουν εκτεταμένες θαλάσσιες ζώνες.
Επομένως, η Άγκυρα αρνείται να αναγνωρίσει αξιώσεις ελληνικών θαλάσσιων συνόρων στο Αιγαίο, όπου δεκάδες ελληνικά νησιά βρίσκονται κοντά στις τουρκικές ακτές.
Επίσης, δεν αναγνωρίζει τον ισχυρισμό της Αθήνας για τις θάλασσες νότια και ανατολικά του ελληνικού νησιού της Κρήτης – περιοχές που μια συμφωνία του 2019 μεταξύ της Τουρκίας και της αναγνωρισμένης από τον ΟΗΕ κυβέρνησης της Λιβύης στην Τρίπολη θεωρούνται Τουρκικές, αλλά το διεθνές ναυτικό δίκαιο εξακολουθεί να θεωρεί ελληνική.

Navtex και Oruc Reis

Οι εντάσεις αυξήθηκαν αυτό το φθινόπωρο όταν η Τουρκία έστειλε ένα το ερευνητικό Oruc Reis, σε αυτά τα ύδατα κοντά στην Κρήτη, στέλνοντας ελληνικά και τουρκικά πολεμικά πλοία σε θέσεις μάχης, ενώ ώθησε επίσης τη Γαλλία να αποστείλει ναυτικά σκάφη για την υποστήριξη της συμμάχου της Ευρωπαϊκής Ένωσης,  Ελλάδας.
Ταυτόχρονα, από την τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974 το νησί μοιράστηκε σε τουρκοκυπριακό βορρά και ελληνοκυπριακό νότο, δεν υπήρξε συμφωνία μεταξύ της Άγκυρας και της Λευκωσίας για το πού βρίσκονται τα αντίστοιχα σύνορα θαλάσσιου και εναέριου χώρου.
Αυτό έγινε ένα πολύ πιο διχαστικό ζήτημα μετά το 2012, όταν το φυσικό αέριο ανακαλύφθηκε σε ύδατα που διεκδίκησε η Κύπρος, αλλά το οποίο η Τουρκία ισχυρίζεται ότι της ανήκει.
Οι διαφωνίες σχετικά με τον τρόπο χειρισμού των φυσικών πόρων στην περιοχή έχουν επίσης απασχολήσει τις συζητήσεις που χρηματοδοτούνται από τον ΟΗΕ με στόχο την επανένωση της Κύπρου. Αυτές οι συνομιλίες κατέρρευσαν το 2017, και μετά η Τουρκία άρχισε να στέλνει σεισμικά ερευνητικά σκάφη και γεωτρύπανα  στα ύδατα που διεκδικεί από την  Κύπρο. Αυτά τα πλοία είναι ακόμα εκεί σήμερα, και η Κύπρος, με την υποστήριξη της Ελλάδας και της Γαλλίας, συνέχισε να διαμαρτύρεται για την παρουσία τους, ζητώντας από την ΕΕ να τιμωρήσει την Τουρκία με οικονομικές κυρώσεις – μια έκκληση που μέχρι στιγμής δεν έχει γίνει, αλλά θα επανεξεταστεί από τους ηγέτες της ΕΕ το Δεκέμβριο.

To αγκάθι του Κυπριακού

Αν και υπάρχει ευρεία προσδοκία στην περιοχή ότι η κυβέρνηση Biden θα φέρει νέες πρωτοβουλίες και δέσμευση για άρση του αδιεξόδου, η αντιμετώπιση αυτών των διασυνδεδεμένων ζητημάτων δεν θα είναι εύκολη υπόθεση.
Οι εκλογές του Οκτωβρίου στη «Βόρεια Κύπρο», οι οποίες αναγνωρίζονται μόνο διεθνώς από την Τουρκία, περιπλέκουν το θέμα.
Ο νέος πρωθυπουργός, E. Tatar, σύμμαχος του Erdogan, υποστηρίζει τη νέα τουρκική θέση μιας λύσης δύο κρατών για την Κύπρο.
Αυτό θα χώριζε το νησί μόνιμα μεταξύ Τουρκοκυπρίων και Ελληνοκυπρίων, οι οποίοι έχουν χωριστεί από μια προστατευόμενη ζώνη από το Ηνωμένο Βασίλειο από το 1974.
Η θέση της Τουρκίας έρχεται σε αντίθεση με τις τελευταίες πέντε δεκαετίες των διαπραγματεύσεων που χρηματοδοτούνται από τα Ηνωμένα Έθνη , οι οποίες στοχεύουν πάντα – ανεπιτυχώς – σε μια ολοκληρωμένη διευθέτηση για την επανένωση του νησιού.
Αυτός ο στόχος εξακολουθεί να υποστηρίζεται από την ελληνοκυπριακή ηγεσία, την Ελλάδα, την ΕΕ, τις Ηνωμένες Πολιτείες και την ευρύτερη διεθνή κοινότητα.
Ωστόσο, η Τουρκία υποστηρίζει ότι μετά από πέντε δεκαετίες αποτυχημένων διαπραγματεύσεων, η επανένωση είναι χάσιμο χρόνου και η de facto διαίρεση του νησιού πρέπει να γίνει de jure.
Ενώ αυτή η θέση έχει λίγους υποστηρικτές πέρα από την Τουρκία και τη Βόρεια Κύπρο, αυξάνει την πιθανότητα μόνιμης κατάρρευσης στις διαπραγματεύσεις των Ηνωμένων Εθνών.
Ο υπουργός Εξωτερικών της Κύπρου Νίκος Χριστοδουλίδης εξέφρασε επίσης τους φόβους του το Νοέμβριο ότι η θέση της Άγκυρας θα μπορούσε επίσης να οδηγήσει σε ενδεχόμενη προσάρτηση του τουρκοκυπριακού βορρά από την Τουρκία.
Αντιμέτωπος με την πιθανή αποτυχία οποιασδήποτε νέας προσπάθειας επανένωσης, τότε, «ο Biden μπορεί να πρέπει να αποφασίσει εάν θα πρέπει να προσπαθήσει να επιτύχει μια ολοκληρωμένη διευθέτηση του Κυπριακού ή εάν πρέπει να αντιμετωπίσει το ζήτημα των υδρογονανθράκων ξεχωριστά και άμεσα», δήλωσε ο Erol Kaymak, καθηγητής διεθνών σχέσεων στο Πανεπιστήμιο Ανατολικής Μεσογείου των κατεχομένων.
Στο Αιγαίο, εν τω μεταξύ, όπου η Ελλάδα και η Τουρκία έχουν ακόμη πιο αμφισβητούμενες εδαφικές αξιώσεις, «ο Biden θέλει αποκλιμάκωση και δεν θα εκπλαγώ αν μια από τις πρώτες του κλήσεις δεν θα ήταν προς τον Erdogan να του ζητήσει να βοηθήσει με αυτό»,  δήλωσε ο Cagaptay.
Σε αντίθεση με τον Trump, ο Biden δεν θα μπορεί να βασίζεται σε καμία προσωπική σχέση με τον Erdogan για να το κάνει αυτό.
Αντ ‘αυτού, είναι πιο πιθανό να συνεργαστεί με πολυμερείς οργανισμούς για να ωθήσει την αλλαγή. «Ο Biden θα δώσει πολύ μεγαλύτερο βάρος από τον Trump σε συμμαχίες και θεσμούς», δήλωσε ο Ian Liger, αντιπρόεδρος του German Marshall Fund.
Συγκεκριμένα, μπορούμε να περιμένουμε να κοιτάξει στην ΕΕ, δεδομένου ότι η Κύπρος και η Ελλάδα είναι και τα δύο κράτη μέλη της ΕΕ.
«Ξεκινώντας από τον Πρόεδρο Obama», δήλωσε ο Sinan Oulgen, επισκέπτης μελετητής στο Carnegie Europe στις Βρυξέλλες, «οι ΗΠΑ αναμένουν από την Ευρώπη να αναλάβει μεγαλύτερο ρόλο, ιδίως στην Ανατολική Μεσόγειο, όπου η διαφωνία είναι, τελικά, μεταξύ Τουρκίας και δύο κρατών μελών της ΕΕ».
Εν τω μεταξύ, «η Τουρκία θα επαναξιολογήσει επίσης την εξωτερική της πολιτική για να λάβει υπόψη την αλλαγή στον Λευκό Οίκο», δήλωσε ο Oulgen.
«Αυτό θα σημαίνει επίσης ότι θα πρέπει να υπάρχει ένας δύσκολος, αλλά πιο ανοιχτός διάλογος μεταξύ των ΗΠΑ και της Τουρκίας σχετικά με μια σειρά παραπόνων».
Αυτά ξεκινούν από τον εμφύλιο πόλεμο της Συρίας έως την αγορά ρωσικών πυραύλων S400 από την Τουρκία – και απειλές κυρώσεων των ΗΠΑ ως απάντηση στις πρόσφατες δοκιμές αυτών των πυραύλων, πράγμα που σημαίνει ότι «θα μπορούσε να υπάρξει κάποια αναταραχή μπροστά στις σχέσεις ΗΠΑ -Τουρκίας», είπε ο Oulgen.
Αυτή η αναταραχή, με τη σειρά της, μπορεί να σημαίνει ότι αντί να επιλύει τα προβλήματα της περιοχής, ο Biden μπορεί να συμβάλει στο να μεταφερθούν αυτά τα προβλήματα στην Ανατολική Μεσόγειο.

www.bankingnews.gr

ΕΕ: Είναι δικαιολογημένο το βέτο Πολωνίας-Ουγγαρίας;

Από
anixneuseis
-
0

Με το βέτο τους επί του νέου ευρωπαϊκού προϋπολογισμού και του Ταμείου Ανάκαμψης, Πολωνία και Ουγγαρία προκαλούν μια νέα βαθιά κρίση στους κόλπους της ΕΕ. Κατά πόσον ευσταθούν όμως τα επιχειρήματα των δυο χωρών;

Προβάλλοντας βέτο στον νέο προϋπολογισμό της ΕΕ αλλά και στο Ταμείο Ανάκαμψης, Πολωνία και Ουγγαρία βυθίζουν την ΕΕ σε μια από τις μεγαλύτερες κρίσεις των τελευταίων ετών. Στις υπόλοιπες χώρες μέλη εντείνεται στο μεταξύ η οργή έναντι των δυο χωρών, που με τη στάση τους προκαλούν εδώ και χρόνια εντάσεις με τις Βρυξέλλες.

Στον αντίποδα Πολωνία και Ουγγαρία, επιρρίπτουν στην ΕΕ ότι τους τιμωρεί πολιτικά, διότι τηρούν διαφορετική στάση σε ορισμένα μείζονα ζητήματα, όπως είναι το προσφυγικό/μεταναστευτικό. Στο πλαίσιο συνάντησής τους την Δευτέρα οι πρωθυπουργοί των δυο χωρών Μοραβιέτσκι και Όρμπαν υπογράμμισαν τη σθεναρή βούλησή τους να μην μετακινηθούν από τις θέσεις τους και να επιμείνουν στο βέτο, αναμένοντας καταρχάς ενδεχόμενη συμβιβαστική πρόταση της Γερμανικής Προεδρίας.

Η Deutsche Welle αναλύει τις θέσεις των δυο χωρών.

Γιατί άσκησαν βέτο Πολωνία και Ουγγαρία στον ευρωπαϊκό προϋπολογισμό και το Ταμείο Ανάκαμψης;

Η απορριπτική στάση των δυο χωρών συνδέεται με τον ευρωπαϊκό μηχανισμό για το κράτος δικαίου, ένα προληπτικό εργαλείο που αποσκοπεί στην προώθηση του κράτους δικαίου και στην πρόληψη της εμφάνισης ή της επιδείνωσης προκλήσεων. Με τον μηχανισμό αυτό οι Βρυξέλλες προτίθενται να προχωρήσουν στη δημιουργία ενός εργαλείου μέσω του οποίου θα επιβάλλονται πιο εύκολα και πιο αποτελεσματικά κυρώσεις, ακόμη και με περικοπές χρηματοδοτήσεων, σε περίπτωση παραβίασης των αρχών του κράτους δικαίου. Το μέτρο αφορά ωστόσο μόνον παραβιάσεις που σχετίζεται με την κατάχρηση ευρωπαϊκών κονδυλίων, για παράδειγμα στην ανάθεση δημοσίων έργων. Τον Ιούλιο Ουγγαρία και Πολωνία είχαν συμφωνήσει επί της αρχής με τον μηχανισμό. Στο μεταξύ ισχυρίζονται, ωστόσο, ότι εν τέλει πήρε άλλη μορφή από εκείνη που είχε αρχικώς συμφωνηθεί.

Ο ούγγρος πρωθυπουργός ΌρμπανΟ ούγγρος πρωθυπουργός Όρμπαν

Αυτό όμως είναι λάθος. Το νέο προσχέδιο τροποποιήθηκε ελάχιστα. Η σημαντικότερη αλλαγή που προστέθηκε στο μεταξύ είναι η πρόβλεψη ότι ο μηχανισμός θα μπορεί να ενεργοποιείται ήδη όταν διαπιστώνεται «με επαρκή αμεσότητα» σοβαρός κίνδυνος κατάχρησης ευρωπαϊκών κονδυλίων . Βάσει της προηγούμενης εκδοχής, η κατάχρηση έπρεπε να έχει συντελεστεί ήδη για να ενεργοποιηθεί ο μηχανισμός. Παράλληλα ενσωματώθηκε όμως ένα σημαντικό πρόσκομμα: Η επιβολή κυρώσεων προϋποθέτει μια ενισχυμένη πλειοψηφία 15 χωρών μελών, που εκπροσωπούν τουλάχιστον το 65% του ευρωπαϊκού πληθυσμού.

Πώς αιτιολογούν οι δυο χώρες το βέτο; Δικαιολογείται η στάση τους;

Επισήμως Ουγγαρία και Πολωνία διατείνονται ότι ο μηχανισμός παραβιάζει τις ευρωπαϊκές συνθήκες και κατ΄ επέκταση υπονομεύει αντί να ενισχύει τις αρχές του κράτους δικαίου. Οι δυο χώρες δεν διευκρινίζουν παρόλα αυτά σε ποια ακριβώς άρθρα προσκρούει ο νέος μηχανισμός. Επιπλέον, υποστηρίζουν ότι οι διατυπώσεις είναι γενικές και αόριστες στοχοποιώντας απλώς, εν είδει πολιτικού εργαλείου, συγκεκριμένες χώρες.

Αυτό είναι λάθος. Το 14σέλιδο προσχέδιο του μηχανισμού περιέχει σαφή κριτήρια και ορισμούς για το πότε και υπό ποιες συνθήκες μπορείς να ενεργοποιηθεί. Το δε επιχείρημα περί χρήσης του μηχανισμού ως μέσο άσκησης πολιτικών πιέσεων προφανώς και αποδυναμώνεται στα συμφραζόμενα της μάλλον παθητικής και επιφυλακτικής στάσης που επέδειξε τα τελευταία χρόνια η ΕΕ στη διαμάχη για το κράτος δικαίου.

Ο πολωνός πρωθυπουργός Μοραβιέτσκι έχει χαρακτηρίσει συχνά τον όρο κράτος δικαίου «εργαλείο προπαγάνδας», ισχυριζόμενος ότι του θυμίζει «σοσιαλιστικές εποχές». Ο δε συνοδοιπόρος του Όρμπαν κάνει λόγο για μια νέα «Σοβιετική Ένωση». Και ισχυρίζεται ότι έχει εκπονηθεί ως τιμωρητικό εργαλείο για τις χώρες εκείνες που ανθίστανται στην εγκατάσταση προσφύγων και μεταναστών στο έδαφός τους. Οι σχετικές πομπώδεις διακηρύξεις προορίζονται μάλλον περισσότερο για εσωτερική κατανάλωση. Ο μηχανισμός ουδεμία σχέση έχει με την μεταναστευτική πολιτική της ΕΕ.

Επικριτές των κυβερνήσεων σε Βαρσοβία και Βουδαπέστη υποστηρίζουν ότι οι δυο χώρες αντιτίθενται στον μηχανισμό του κράτους δικαίου διότι αυτός συνιστά απειλή για την εκμαυλισμένη και αδιαφανή διάθεση ευρωπαϊκών κονδυλίων. Κατά πόσο ισχύει αυτό;

Η κατάχρηση ευρωπαϊκών κονδυλίων αφορά πρωτίστως την Ουγγαρία που έχει μάλιστα στην ΕΕ την αρνητική πρωτιά. Μεταξύ 2015 και 2019 η ευρωπαϊκή υπηρεσία καταπολέμησης της απάτης OLAF κατέγραψε συνολικά 43 υποθέσεις κατάχρησης χρηματοδοτήσεων που αντιστοιχούν στο 3,93% όλων των χρημάτων που είχαν εμβαστεί το διάστημα αυτό στην Ουγγαρία.

Σε όλη την ΕΕ η OLAF κατέγραψε το ίδιο διάστημα 235 περιπτώσεις που αντιστοιχούν στο 0,34% των καταβαλλόμενων κονδυλίων. Συνεπώς η Ουγγαρία βρίσκεται 10 φορές πάνω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Εκτιμάται βέβαια ότι ο αριθμός των περιπτώσεων που δεν έχει αποκαλυφθεί είναι ενδεχομένως πολύ μεγαλύτερος.

Από διαδήλωση στη Βαρσοβία υπέρ της ανεξαρτησίας της ΔικαιοσύνηςΑπό διαδήλωση στη Βαρσοβία υπέρ της ανεξαρτησίας της Δικαιοσύνης

Στην Ουγγαρία ευρωπαϊκά κονδύλια καταλήγουν συχνά σε μέλη της οικογένειας Όρμπαν ή σε επιχειρηματίες του περιβάλλοντός του, με «φωτογραφικές» προκηρύξεις έργων.

Στην Πολωνία το σύστημα διάθεσης ευρωπαϊκών επιδοτήσεων δεν είναι τόσο ευάλωτο σε φαινόμενα διαφθοράς. Μεταξύ 2015 και 2019 η OLAF κατέγραψε 22 υποθέσεις που αντιστοιχούν στο 0,12% όλων των καταβαλλόμενων ποσών.

Πάντως κόντρα στην εικόνα που έχει ο αντιπροέδρος της κυβέρνησης και πρόεδρος του κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης Καζίνσκι ως του συνετού και αδέκαστου πολιτικού, υπάρχουν φαινόμενα διαφθοράς και στους κόλπους του κόμματός του. Υποθέσεις διαφθοράς αποκαλύπτονται κάθε τόσο στην κρατική υπηρεσία ARMIR που έχει την ευθύνη καταβολής των πολύ σημαντικών στη χώρα αγροτικών επιδοτήσεων. Παράλληλα, και καθότι η δικαιοσύνη ελέγχεται όλο και περισσότερο από την πολιτική, αυξάνει και ο κίνδυνος να ερευνώνται με λιγότερη συνέπεια τέτοια φαινόμενα.

Τι σημαίνει οικονομικά το βέτο και κατ΄ επέκταση η μη καταβολή των πόρων από το Ταμείο Ανάκαμψης για τις δυο χώρες;

Από την ένταξή τους στην ΕΕ το 2004 Πολωνία και Ουγγαρία έχουν επωφεληθεί συχνά από τις ευρωπαϊκές χρηματοδοτήσεις. Και στις δυο χώρες συγκαταλέγονται στους σημαντικότερους οικονομικούς παράγοντες. Στην Πολωνία οι ευρωπαϊκοί πόροι αντιστοιχούσαν το 2018 στο 3,43% του ΑΕΠ ενώ στην Ουγγαρία στο 4,97%.

Σύμφωνα με εκτιμήσεις του πολωνικού υπουργείου Οικονομίας, το 1/4 της ανάπτυξης των τελευταίων ετών αποδίδεται σε ευρωπαϊκές χρηματοδοτήσεις. Επίσης, την ένταξή τους ακολούθησαν τεράστιες ξένες επενδύσεις, οι οποίες ξεπερνούν σε αξία τα 200 δις ευρώ. Επιπλέον, χάρη στα ευρωπαϊκά κονδύλια δημιουργήθηκαν 600.000 νέες θέσεις εργασίας.

Το 2019 η Πολωνία έλαβε 12,1 δις από την ΕΕ ενώ η Ουγγαρία 5,1 δις ευρώ. Για την περίοδο 2021-2027 προβλέπονται εξίσου μεγάλα κονδύλια για τις δυο χώρες.

Η πανδημία αναμένεται να έχει δυσμενείς επιπτώσεις και στις δυο οικονομίες και να αποτυπωθεί έντονα στους οικονομικούς δείκτες. Το πρόγραμμα ανάκαμψης της ΕΕ έρχεται να εξισορροπήσει μεγάλο μέρος των απωλειών αυτών.

Ο ούγγρος πρωθυπουργός Όρμπαν προανήγγειλε ότι η χώρα του θα προσφύγει στον δανεισμό από τις αγορές σε περίπτωση που δεν συμμετάσχει στο πρόγραμμα ανοικοδόμησης. Σε βάθος χρόνου όμως αυτό αναμένεται να επιβαρύνει σημαντικά την ουγγρική οικονομία.

Μόνικα Σιράτσκα / Κένο Φέρζεκ

Επιμέλεια: Κώστας Συμεωνίδης

DW

Σκάνδαλο υποκρισίας ταρακουνά το σύστημα Όρμπαν

Από
anixneuseis
-
2

Γκέι πάρτι, στο οποίο πήρε μέρος ο ευρωβουλευτής του Fidesz Γιόζεφ Σάγερ, αποκαλύπτει την υποκρισία της ουγγρικής κυβέρνησης. Ο Βίκτορ Όρμπαν που υποθάλπει την ομοφοβία βρίσκεται σε δύσκολη θέση.

Με ποιους και πόσους κοιμάται ένας πολιτικός στο κρεβάτι του αποτελεί θέμα που εμπίπτει στην ιδιωτική του σφαίρα και δεν πρέπει να απασχολεί κανέναν στην φιλελεύθερη Ευρώπη. Εκτός αν στο δημόσιο βίο του προσποιείται το αντίθετο και μάλιστα σε ακραίο βαθμό. Τότε ο ιδιωτικός βίος ενός πολιτικού γίνεται πολιτικό ζήτημα. ‘Ετσι κάπως, σε πολιτικό ζήτημα έχει αναχθεί τις τελευταίες μέρες η ιδιωτική ζωή του Ούγγρου ευρωβουλευτή Γιόζεφ Σάγερ. Ο Σάγερ είναι γνωστός για τις αυστηρές και υπερσυντηρητικές του θέσεις κατά της ομοφυλοφιλίας στη χώρα του. Μάλιστα είναι ένας από τους εμπνευστές του νέου, συντηρητικού ουγγρικού Συντάγματος του 2010, το οποίο πρεσβεύει τις χριστιανικές αξίες του κυβερνώντος κόμματος Fidesz και το οποίο περιλαμβάνει και ένα ομοφοβικό άρθρο περί οικογένειας.

Συνιδρυτής του κόμματος του Βίκτορ Όρμπαν

O παραιτηθείς ευρωβουλευτής Γιόζεφ ΣάγερO παραιτηθείς ευρωβουλευτής Γιόζεφ Σάγερ

Την περασμένη Παρασκευή (27 Nοεμβρίου) ο Σάγερ, έμπιστος του Όρμπαν, βρέθηκε σε ένα απαγορευμένο, λόγω των περιορισμών που ισχύουν για τον κορωνοϊό, σεξ πάρτι στις Βρυξέλλες. Τα βελγικά ΜΜΕ το αποκαλούν «gangbang», πάρτι με σεξ μόνο για άνδρες. Σύμφωνα με ρεπορτάζ, δώδεκα άτομα φέρονται να συμμετείχαν στο επίμαχο πάρτι, σε σπίτι πάνω από γκέι μπαρ. Οι γείτονες παραπονέθηκαν για τον θόρυβο κι έτσι επενέβη η αστυνομία, η οποία στη συνέχεια ζήτησε τα στοιχεία των ανδρών. Όταν έφθασε η βελγική αστυνομία, ο Σάγερ διέφυγε ημίγυμνος από ένα παράθυρο και κατέβηκε από την υδροροή. Λίγο αργότερα συνελήφθη τραυματισμένος, χωρίς ταυτότητα και με χάπια έκσταση στο σακίδιό του. Ο Σάγερ με συνοδεία αστυνομίας έφτασε στο σπίτι του, όπου εμφάνισε το διπλωματικό του διαβατήριο. Την Κυριακή ο Ούγγρος ευρωβουλευτής ανακοίνωσε την παραίτησή του από τη θέση του στην ευρωβουλή μέχρι το τέλος της χρονιάς κι έκανε λόγο για «μεγάλο συναισθηματικό βάρος». Την Τρίτη έγιναν γνωστοί οι πραγματικοί λόγοι της παραίτησης.

Η υπόθεση Σάγερ έχει προκαλέσει πολιτικό σεισμό στην Ουγγαρία. Τον χειρότερο ίσως της τελευταίας δεκαετίας. Πάνω από όλα όμως δείχνει την υποκρισία και τη διπλή ηθική του συστήματος Όρμπαν. Ο Σάγερ δεν είναι ένας απλός πολιτικός στην Ουγγαρία. Το 1988 ήταν ένα από 37 ιδρυτικά στελέχη του υπερσυντηρητικού κόμματος Fidesz (τότε Σύνδεσμος Νέων Δημοκρατών) που παραμένει μέχρι σήμερα πολιτικά ενεργός. Μαζί με τον πρόεδρο του ουγγρικού κοινοβουλίου Λάζλο Κοβέρ και τον διαβόητο για τις ρατσιστικές του θέσεις δημοσιογράφο Ζολτ Μπάιερ ανήκει στον στενό κύκλο των συνεργατών του πρωθυπουργού Όρμπαν. Ο Σάγερ έχει επίσης καταφέρει να αναπτύξει ένα σημαντικό δίκτυο επαφών στις Βρυξέλλες και έχει παλιές διασυνδέσεις στους πολιτικούς κύκλους της ΕΕ. Έπαιξε επίσης σημαντικό ρόλο στην αμφιλεγόμενη δικαστική μεταρρύθμιση στην Ουγγαρία, η οποία αύξησε την κυβερνητική επιρροή στη δικαιοσύνη.

Υπερσυντηρητικές απόψεις

Εδώ και χρόνια ο Βίκτορ Όρμπαν ακολουθεί ομοφοβική πολιτικήΕδώ και χρόνια ο Βίκτορ Όρμπαν ακολουθεί ομοφοβική πολιτική

Ο Γιόζεφ Σάγερ δεν αφήνει καμία αμφιβολία για τις υπερσυντηρητικές του απόψεις. Στις Βρυξέλλες συχνά εκπροσωπούσε την εθνικιστική και χριστιανικά φονταμενταλιστική γραμμή του Βίκτορ Όρμπαν. Λέγεται μάλιστα ότι συνέταξε ο ίδιος το Σύνταγμα του 2010 σε ένα τάμπλετ καθώς ταξίδευσε μεταξύ Βουδαπέστης – Βρυξελλών – Στρασβούργου. Στο πρώτο μέρος του Ουγγρικού Συντάγματος ορίζεται ρητά η έννοια της οικογένειας ως αποκλειστική συμβίωση άνδρα και γυναίκας, ο γάμος θεωρείται με τη σειρά του βάση της οικογένειας και προϋπόθεση για τη συνέχιση του ουγγρικού έθνους. Από το 2010 το νέο Σύνταγμα δίνει επίσης «συνταγματική βάση» στην ομοφοβία. Το θέμα των ομοφυλοφιλίας αποτελεί στην Ουγγαρία κεντρικό θέμα της κυβερνητικής ρητορικής. Ο ίδιος ο Όρμπαν ουκ ολίγες φορές έχει προβεί σε υποτιμητικά σχόλια για τους ομοφυλόφιλους. Ειδικά τους τελευταίους μήνες έχει αυξήσει και πάλι τις αρνητικές αναφορές και μάλιστα τον Οκτώβριο συνέκρινε τους ομοφυλόφιλους με τους παιδεραστές προκαλώντας σάλο.

Η ομοφοβία αποκτά ολοένα περισσότερα ερείσματα

Από μεγάλη διαδήλωση LGBT* στη ΒουδαπέστηΑπό μεγάλη διαδήλωση LGBT* στη Βουδαπέστη

Η ουγγρική κυβέρνηση πρόσφατα προχώρησε στην τροποποίηση του άρθρου που αφορά την προστασία της οικογένειας στο Σύνταγμα. Πλέον η διατύπωση αναφέρει ότι «η μητέρα είναι γυναίκα και ο πατέρας άνδρας». Τον περασμένο Μάιο νέος νόμος απαγορεύει επίσης τη δήλωση αλλαγής φύλου στα μητρώα. Στο πλαίσιο αυτό η υπόθεση Σάγερ προκαλεί έντονη αναταραχή στους κόλπους της κυβέρνησης. Και μάλιστα σε μια περίοδο, κατά την οποία μετά το βέτο της Ουγγαρίας και της Πολωνίας για τον ευρωπαϊκό προϋπολογισμό, ο Όρμπαν παίζει και πάλι το χαρτί της προστασίας της χριστιανικής ηθικής για να κρατήσει ενωμένους τους ψηφοφόρους του.

Ο Όρμπαν κατηγορώντας την ΕΕ για την επιμονή της στο κράτος δικαίου, δηλώνει ότι η ΕΕ θα μετατραπεί σε «νέα Σοβιετική Ένωση». Κατηγορεί την Ευρώπη επίσης ότι θέλει να εγκαθιδρύσει μια δικτατορία πολιτικής ορθότητας, στην οποία οι παραδοσιακές, χριστιανικές και οικογενειακές αξίες δεν έχουν θέση. Θεωρεί μάλιστα ότι το αριστερό και φιλελεύθερο κατεστημένο στην ΕΕ θέλει ανθρώπους άθεους και χωρίς ταυτότητα. Η υπόθεση Σάγερ εκτιμάται ωστόσο ότι θα αλλάξει μόνο προσωρινά την στάση του Fidesz απέναντι στα ζητήματα αυτά. Αλλά αυτό που εξετάζει περισσότερο τώρα ο Όρμπαν είναι το πολιτικό κόστος ενός ακόμη σεξουαλικού σκανδάλου. Πέρυσι, εξαιτίας ενός άλλου σκανδάλου στο οποίο εμπλεκόταν άλλος πολιτικός που είχε σχέση με πόρνη, το Fidesz έχασε τις τοπικές εκλογές.

Κένο Βέρσεκ

Επιμέλεια: Δήμητρα Κυρανούδη

DW

Μπάιντεν και Ευρώπη, θαύμα ή αντικατοπτρισμός;

Από
anixneuseis
-
0

Νίκος Κοτζιάς: Η στάση του βουλγαρικού σοβινισμού στο «Μακεδονικό»

Από
anixneuseis
-
3

Τι έγραψε ο Νίκος Κοτζιάς στο Independent Balkan News Agency για την διένεξη Σόφιας- Σκοπίων

Published on: December 2, 2020

Του Νίκου Κοτζιά*
Σοβαρό πρόβλημα έχει δημιουργηθεί στην περιοχή μας εξαιτίας της σοβινιστικής αναμόχλευσης του Μακεδονικού ζητήματος από τους ακραίους εθνικιστές της Βουλγαρίας. Πρόκειται είτε για αμιγώς ακροδεξιούς, όπως ο νυν Υπουργός Άμυνας για κάποιους άλλους Βούλγαρους πολιτικούς που θέλουν να στηρίξουν τον προεκλογικό τους αγώνα και τις προσωπικές τους στρατηγικές. «Παραδόξως» κάποιοι στην Αθήνα «θαυμάζουν» τους ακροδεξιούς στη Σόφια και απαιτούν η Ελλάδα να παραδειγματιστεί και υποταχτεί στις επιλογές τους! Επί παραδείγματι να στηρίξουμε την βουλγαρική απαίτηση να μην χαρακτηρίζεται η κατάληψη της τότε νότιας Γιουγκοσλαβίας ως «φασιστική κατοχή».
Οι κύκλοι που «θαυμάζουν» την βουλγαρική ακροδεξιά θα πρέπει να μας πούνε αν οφείλει και η Ελλάδα να πάψει να θεωρεί την βουλγαρική φασιστική κατοχή στη διάρκεια του Β’ ΠΠ ως κατοχή. Θυμίζω, το «Μακεδονικό» ξεκίνησε ως μια ενδοσλαβική διαμάχη. Οι κυρίαρχες (και ιστορικά ανόητες) ηγεσίες στην Ελλάδα, κατάφεραν να το μετεξελίξουν σε μια διαμάχη ανάμεσα στην Ελλάδα και τους Σλαβομακεδόνες / Γιουγκοσλαβία. Κάποια έντυπα των Αθηνών, ως φαίνεται, επιθυμούν επανάληψη αυτής της ανοησίας. Με τη Συμφωνία των Πρεσπών, η Ελλάδα έβγαλε από πάνω της το πρόβλημα. Συμφωνία που στην κυριολεξία την «ζήλεψε» το διπλωματικό κατεστημένο στη Σόφια. Και αυτό παρά το γεγονός ότι εκείνοι υπέγραψαν πρώτοι με τη Βόρεια Μακεδονία ένα «Σύμφωνο Φιλίας».
Σήμερα, φιλότουρκοι στη Βουλγαρία, θεωρούν ότι έχασαν από τη Συμφωνία των Πρεσπών μέρος του «σοβινιστικού τους αφηγήματος». Ως δεύτερος ταραξίας στην περιοχή θέτουν δύο νέες προϋποθέσεις για την ευρωπαϊκή πορεία της Βόρειας Μακεδονίας.
Η πρώτη προϋπόθεση είναι να αποδεχτούν οι Βορειομακεδόνες ότι είναι Βούλγαροι. Δεν έχουν αντιληφθεί την εθνογένεση στη διάρκεια του 20ου αιώνα ενός νέου σλαβικού έθνους, των Σλαβομακεδόνων. Οι τελευταίοι, μετά την Συμφωνία των Πρεσπών και τις συνταγματικές αλλαγές που έχουν γίνει, έχουν ενταχθεί σε ένα πολυεθνικό κράτος που δημιουργεί ένα νέο «έθνος από εθνότητες» (όπως το ισπανικό) όπου συμμετέχουν Σλαβομακεδόνες, Αλβανοί, Βλάχοι και άλλοι. Αντίθετα με τις ιστορικές εξελίξεις και την πραγματικότητα, οι Βούλγαροι σοβινιστές ζούνε εκτός τόπου και χρόνου.
Ζούνε ακόμα στην εποχή της Κομμουνιστικής Διεθνούς του μεσοπολέμου. Έχουν χάσει και το ιστορικό μέτρο καθότι ο βουλγαρικός φασισμός εξαιτίας της άγριας κατοχής της περιοχής της σημερινής Βόρειας Μακεδονίας στη διάρκεια του Β’ ΠΠ, οδήγησε στην οριστική αποξένωση της Βουλγαρίας από τους Σλαβομακεδόνες και έδωσε περαιτέρω ώθηση στη γένεση ενός νέου έθνους. Πρόκειται δε, για ιστορικό θράσος να επικαλούνται κάποιοι στη σημερινή δημοκρατική Βουλγαρία χωρίς αναστολές τα επιχειρήματα του βουλγαρικού βάρβαρου φασισμού σε βάρος των Σλαβομακεδόνων. Ασφαλώς πρόκειται για ανοησία κάποιων στην Αθήνα να τα υποστηρίζουν. Αγνοώντας τις ιστορικές πραγματικότητες ο εκπορευόμενος από τα σκοτεινά χρόνια της βουλγαρικής κατοχής σοβινισμός θέλει να ονοματίζει τους Σλαβομακεδόνες και πάλι Βούλγαρους.
Έχει μείνει στην εποχή των αιματολογικών-γενετικών προσδιορισμών των εθνών και δεν έχει πάρει χαμπάρι ότι τα έθνη είναι σήμερα πολιτισμικές-πολιτικές οντότητες με συγκεκριμένα δικαιώματα ως προς τα δικά τους θεσμικά συστήματα. Δεν έχει καταλάβει ότι η συντριπτική πλειοψηφία των Σλαβομακεδόνων, και ακόμα περισσότερο ότι κάθε Αλβανός της Βόρειας Μακεδονίας ή Βλάχος με ελληνική συνείδηση ποτέ δεν θα δεχόταν να τον θεωρούν ως Βούλγαρο.
Η ανοησία κάποιων στη Σόφια ενισχύεται από την ανοησία των ψευδομακεδονομάχων των Αθηνών, οι οποίοι έχουν ξεχάσει ότι οι πραγματικοί μακεδονομάχοι πάλεψαν κύρια ενάντια στον βουλγαρικό κοτζαμπασισμό, ενώ αργότερα η Ελλάδα πάλεψε ενάντια στις βουλγαρικές κατοχές με τις οποίες συνεργάστηκε μεγάλο μέρος του πολιτικού-ιστορικού στρατοπέδου που θεώρησε τη Συμφωνία των Πρεσπών ως προδοσία.
Που παρέδωσε αμαχητί με όλο τον οπλισμό της το Δ’ Σώμα στρατού στην Καβάλα στα μέσα του Α’ ΠΠ στη διάρκεια του οποίου στην Ανατολική Μακεδονία οδηγήθηκαν στον θάνατο 60.000 Έλληνες πολίτες και πέθαναν άλλες 20.000 στην εξορία τους στη Βουλγαρία στα πλαίσια προσπάθειας της τελευταίας να αφανίσει το ελληνικό στοιχείο από την περιοχή.
Κάνει πράγματι μεγάλη εντύπωση το γεγονός ότι για άλλη μια φορά οι «υπερπατριώτες» των Αθηνών να θέλουν να συμπαραταχθούν με τον ακραίο βουλγαρικό σοβινισμό. Να υποστηρίζουν μαζί του ότι πρέπει να απαγορευτεί να γίνει παραδεκτό ένα νέο έθνος ως τέτοιο, αλλά ότι αντίθετα, πρέπει όλοι μαζί να στηρίξουμε τον βουλγαρικό σοβινισμό. Ο τελευταίος πάντα υποστήριζε τη δημιουργία ενός δεύτερου βουλγαρικού κράτους, όπως ήλπιζε να γίνει η ΦΥΡΟΜ, και κατόπιν να το καταβροχθίσει.
Οι ψευδομακεδονομάχοι των Αθηνών, λοιπόν, αντί να προβάλλουν τα βουλγαρικά βέτο, καλά θα κάνουν να μας πουν αν τάσσονται υπέρ της «Μεγάλης Βουλγαρίας» και μάλιστα με ελληνική συναίνεση και αν σκοπεύουν να επιτρέψουν σε κάποιους να ξανακάνουν φασιστικά όνειρα ως προς ελληνικά εδάφη που η πολιτική τους οικογένεια παρέδωσε δύο φορές στην τότε φασιστική Βουλγαρία. Να μας πουν, επίσης, αν επιθυμούν ο εναέριος χώρος της Βόρειας Μακεδονίας να μην ελέγχεται από την Ελλάδα, όπως γίνεται σήμερα, αλλά από τη Βουλγαρία και γιατί όχι και την Τουρκία.
Υπάρχει, όμως, και ένα άλλο αίτημα του βουλγάρικου σοβινισμού που στηρίζουν οι ψευδομακεδονομάχοι. Υποστηρίζουν ότι η σλαβομακεδονική δεν είναι αυτοτελής γλώσσα, αλλά βουλγάρικη. Δεν είναι μια νοτιοσλαβική γλώσσα, που συντέθηκε αρχικά από στοιχεία σερβικών, βουλγαρικών, τουρκικών, βλάχικων και ελληνικών στοιχείων και μετά απέκτησε τη δική της αυτοτελή πορεία, αλλά ότι πρόκειται «απλά» για μια βουλγαρική διάλεκτο. Και εδώ οι φίλοι μας οι Βούλγαροι έμειναν πολύ πίσω. Οι γλώσσες και τα έθνη μέσα στο χρόνο αναπλάθονται και διαφοροποιούνται.
Ουδείς σήμερα δεν αμφισβητεί πλέον ότι το αυστριακό έθνος είναι ξεχωριστό έθνος από το γερμανικό, ή ότι τα σκανδιναβικά έθνη (Δανία, Σουηδία και Νορβηγία) έχουν σήμερα τρεις διαφορετικές γλώσσες και ρίζες αυτών, παρά την κοινή σκανδιναβική προέλευση τους. Κάτι που ισχύει σχεδόν πανομοιότυπα και για τις σλαβικές γλώσσες.
Ολοι μας γνωρίζουμε, επίσης, ότι τα βιβλία από τις ΗΠΑ που μεταφράζονται σε ευρωπαϊκές γλώσσες όταν αναφέρονται στο πρότυπο δεν γράφουν πια μετάφραση από τα «εγγλέζικα», αλλά από τα «αμερικάνικα» διότι βαθμιαία γεννιούνται στην κάθε μία από τις δύο αυτές γλωσσικές παραλλαγές όλο και περισσότερες διαφορές. Και ακόμα περισσότερο, το αμερικάνικο έθνος των πολιτών των ΗΠΑ δεν μπορεί να ταυτιστεί με εκείνο των Βρετανών ή ακόμα και των Εγγλέζων. Ότι το ίδιο ισχύει και για τους Νεοζηλανδούς, τους Αυστραλούς ή και τους Καναδούς.
Το ζήτημα είναι ότι ορισμένοι στην Βουλγαρία, με μικρομεγαλισμό μεσαιωνικού τύπου, επιθυμούν να δημιουργήσουν νέα θέματα στα Βαλκάνια και στην ευρωπαϊκή πορεία της Βόρειας Μακεδονίας. Ζητήματα που τα λύνει η ζωή, ή/και η επιστημονική έρευνα και διαβούλευση, δεν μπορούν να επιβάλλονται με προεδρικά διατάγματα και πράξεις ειρηνικής εξωτερικής πολιτικής.
Το ζήτημα είναι, επίσης, ότι ορισμένοι στην ελληνική πλευρά, αντί να αγκαλιάσουν την Βόρεια Μακεδονία, αντί να αντισταθούν στον μεγαλοβουλγαρικό σοβινισμό που τόσο ακριβά τον έχει πληρώσει και ο ελληνικός λαός και η ελληνική γη, τυφλωμένοι από το αντι-Πρέσπες μένος τους, στηρίζουν μια πολιτική που οι μακεδονομάχοι μας συνέτριψαν πολιτικά και στρατιωτικά πριν από 120 χρόνια.
/ibna*Ο Νίκος Κοτζιάς, είναι Ομότιμος Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων-Εξωτερικής Πολιτικής, πρώην Υπουργός Εξωτερικών, Μέλος του Κινήματος ΠΡΑΤΤΩ και συγγραφέας.
IBNA.GR
Independent Balkan News Agency

OP/ED: The attitude of Bulgarian chauvinism in the Macedonian issue

  Published on: 02/12/2020
OP/ED: The attitude of Bulgarian chauvinism in the Macedonian issue

By Nikos Kotzias *

A serious complication has arisen in our region due to the chauvinistic stirring of the Macedonian issue by the radical nationalists of Bulgaria. They are either purely right-wing, like the incumbent Minister of Defense for some other Bulgarian politicians who want to support their election campaign and their personal strategies. “Surprisingly”, some in Athens “admire” the far right in Sofia and demand that Greece follow in their footsteps and submit to their choices! For example, to support the Bulgarian demand that the occupation of then-southern Yugoslavia not be described as a “fascist occupation”. The circles “admiring” the Bulgarian alt-right should let us know if Greece should stop regarding the Bulgarian fascist occupation during the Second World War as an occupation indeed.

I recall that the “Macedonian” issue started off as an intra-Slavic conflict. The dominant (and historically foolish) leaderships in Greece managed to turn it into a conflict between Greece and the Slavo-Macedonians/Yugoslavia. Some publications in Athens, it seems, want to repeat this nonsense.

With the Prespa Agreement, Greece got rid of the problem. An agreement that was literally “envied” by the diplomatic establishment in Sofia. This happened despite the fact that they were the first to sign a “Friendship Pact” with North Macedonia. Today, pro-Turks in Bulgaria believe they have lost part of their “chauvinist narrative” because of the Prespa Agreement. As the second troublemakers in the region, they set two new conditions for the European course of North Macedonia.

The first condition refers to the North Macedonians accepting the fact that they are Bulgarians. They are oblivious to the 20th century ethnogenesis of a new Slavic nation, the Slavo-Macedonians. The latter, following the Prespa Agreement and the constitutional amendments that ensued, have joined a multinational state that creates a new “nation of ethnicities” (such as Spanish), comprising Slavo-Macedonians, Albanians, Vlachs and others. Contrarily to historical developments and facts, Bulgarian chauvinists appear to have no sense of spatio-temporal reality. They still live in the era of the Communist International of the interwar period. They are also out of historical bounds, as Bulgarian fascism, due to the savage occupation of the territory of present-day North Macedonia during the Second World War, led to the final alienation of Bulgaria from the Slavo-Macedonians and provided further impetus to the birth of a new nation. It verily constitutes a historical audacity for some in today’s democratic Bulgaria to invoke without hesitation the arguments of the Bulgarian barbaric fascism against the Slavo-Macedonians. Of course, it is balderdash for some in Athens to endorse them.

Ignoring the historical realities, chauvinism deriving from the dark ages of the Bulgarian occupation seeks for the Slavo-Macedonians to be renamed as Bulgarians. It still lives in the age of hematological-genetic determinations of nations and has yet to come to terms with the fact that, today, nations constitute cultural-political entities with specific rights to their own institutional systems. It has yet to comprehend that the vast majority of Slavo-Macedonians, and even more so any Albanian of North Macedonia or Vlach with a Greek conscience, would never accept to be considered Bulgarians.

The ineptitude of some in Sofia is reinforced by that of the pseudo-Macedonian warriors of Athens, who appear to have forgotten that the real Macedonian warriors fought mainly against Bulgarian dignitarism, while later Greece fought against the Bulgarian occupations, with which a large portion of the front that heralded the Prespa Agreement to be a betrayal actually collaborated. The 4th Army Corps surrendered with all its weapons in Kavala in the middle of the First World War, during which 60,000 Greek citizens were killed in Eastern Macedonia and another 20,000 died in exile in Bulgaria as part of the latter’s attempt to destroy the Greek element from the region.

It is really impressive that once again the “super-patriots” of Athens want to side with the radical Bulgarian chauvinism. To claim together that a new nation should be banned from being accepted as such, but that instead we should all support Bulgarian chauvinism. The latter always supported the creation of a second Bulgarian state, as FYROM hoped to become, and then devoured it. The pseudo-Macedonians of Athens, therefore, instead of projecting the Bulgarian veto, they better tell us whether they support a “Greater Bulgaria” and in fact with Greek consensus, and whether they intend to allow some to re-dream fascist dreams regarding Greek lands that their political faction surrendered twice to then-fascist Bulgaria. They should also illuminate us on whether they wish the airspace of North Macedonia not to be controlled by Greece, as is the case today, but by Bulgaria and -why not- Turkey.

There is, however, another demand of Bulgarian chauvinism supported by the pseudo-Macedonians. They claim that the Slavo-Macedonian constitutes not an independent language, but rather Bulgarian. It is not a South Slavic language, originally composed of elements of Serbian, Bulgarian, Turkish, Vlach and Greek elements, acquiring afterwards its own independent course, but “simply” a Bulgarian dialect. Our Bulgarian friends’ conceptions are once again outdated. Languages ​​and nations are regenerated and differentiated over time. No one today disputes that the Austrian nation represents a separate nation from the German one, or that the Scandinavian nations (Denmark, Sweden and Norway) now have three different languages ​​and roots, despite their common Scandinavian origin; something that applies almost identically to the Slavic languages. We all know that US books translated into European languages, ​​when referring to the prototype, no longer use the term “English” but rather “American”, because more variants and differences are gradually engendered into each of these two languages. Moreover, the American nation of the US citizens cannot be considered a synonym for that of the British, or even the English. The same applies to New Zealanders, Australians or even Canadians.

The point is that some in Bulgaria, with a medieval-age micromegalistic syndrom, seek to cause new issues in the Balkans and the European course of North Macedonia. Life issues, as well as issues resolved through and/or scientific research and consultation, cannot be imposed by presidential decrees and acts of peaceful foreign policy.

The issue is also that some on the Greek side, instead of embracing North Macedonia, resisting the Greater Bulgarian chauvinism that has so gravely cost both the Greek people and the Greek land, blinded by their anti-Prespa abhorrence, endorse a policy that our Macedonian fighters politically and militarily abolished 120 years ago. /ibna

* Nikos Kotzias is an Emeritus Professor of International Relations-Foreign Policy, former Minister of Foreign Affairs, Member of the PRATTO Movement and author.

ΟΡΜΠΑΝ: Πανίσχυρες δυνάμεις θέλουν να εξαφανίσουν τα έθνη!

Από
anixneuseis
-
0

[Ο Ούγγρος πρωθυπουργός Βίκτορ Ορμπαν απαντά σε άρθρο του Τζωρτζ Σόρος, ο οποίος δεν δίστασε να καλέσει την ΕΕ να στραγγαλίσει οικονομικά την Ουγγαρία και την Πολωνία αν δεν υποχωρήσουν στο θέμα του «κράτους δικαίου». Στην ουσία «τα λέει στην πεθερά (Σόρος) για να τα ακούει η νύφη (ΕΕ)»… Ε.Δ.Ν]

Ο Βίκτορ Ορμπαν είναι σαφής προς την ΕΕ: «Δεν μπορούμε τον 21ο αιώνα να θυσιάσουμε την ελευθερία που κερδίσαμε  τον 20ό αιώνα… Αυτό που διακυβεύεται σήμερα είναι η ελευθερία λήψης αποφάσεων, κληρονομιά της χριστιανικής μας παράδοσης»!

Πολλοί πιστεύουν ότι ο αρχηγός της κυβέρνησης μιας χώρας δεν χρειάζεται να διαλέγεται με τον Τζωρτζ Σόρος. Για αυτούς, ο Σόρος έχει διαπράξει οικονομικά εγκλήματα, κέρδισε τα χρήματά του με κερδοσκοπία*, από την καταστροφή εκατομμυρίων ανθρώπων, ακόμη και με εκβιασμό που άσκησε τουλάχιστο στις εθνικές οικονομίες. Όπως ακριβώς οι κυβερνήσεις δεν μπορούν να συζητούν με τρομοκράτες, οι κυβερνητικοί ηγέτες δεν μπορούν επίσης να συζητούν με οικονομικούς εγκληματίες.

Αναγκάζομαι όμως να το κάνω σήμερα, επειδή ο Τζορτζ Σόρος, ο δισεκατομμυριούχος κερδοσκόπος ουγγρικής καταγωγής, δημοσιοποίησε τις εντολές στους ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε άρθρο** που δημοσιεύθηκε στις 18 Νοεμβρίου στον ιστότοπο Project Syndicate***, με το οποίο τους παροτρύνει να τιμωρήσουν σοβαρά τα κράτη μέλη που αρνούνται να ενταχθούν σε μια παγκόσμια και ενοποιημένη ευρωπαϊκή αυτοκρατορία υπό τη σημαία της ανοιχτής κοινωνίας.

Σε όλη την ιστορία, τα έθνη έδιναν πάντα δύναμη στην Ευρώπη. Αν και τα έθνη, που απαρτίζουν την Ευρώπη έχουν διαφορετική προέλευση, ενώθηκαν χάρις στις κοινές ρίζες της πίστης μας. Το πρότυπο της οικογένειας που βασίζεται στην Ιουδαϊκή-Χριστιανική παράδοση υπήρξε το θεμέλιο των κοινοτήτων μας. Είναι η χριστιανική ελευθερία που διασφάλισε την ελευθερία της σκέψης και του πολιτισμού και δημιούργησε ευεργετικό ανταγωνισμό μεταξύ των εθνών της Ευρώπης. Το ενάρετο μείγμα των διαφορών ανέδειξε την Ευρώπη, για αιώνες, κινητήρια δύναμη του κόσμου.

Όλες οι προσπάθειες ενοποίησης της Ευρώπης υπό την αιγίδα μιας αυτοκρατορίας απέτυχαν. Με βάση την ιστορική εμπειρία λέμε ότι η Ευρώπη θα γίνει και πάλι μεγάλη όταν τα έθνη της είναι επίσης μεγάλα και θα είναι σε θέση να αντιστέκονται σε κάθε αυτοκρατορική απόπειρα.

Πανίσχυρες δυνάμεις εργάζονται και πάλι για να εξαφανίσουν τα ευρωπαϊκά έθνη και να ενώσουν την ήπειρο υπό την αιγίδα μιας παγκόσμιας αυτοκρατορίας. Το δίκτυο Σόρος, που διαπερνά την ευρωπαϊκή γραφειοκρατία και τις πολιτικές ελίτ παντού, εργάζεται χρόνια τώρα για να κάνει την Ευρώπη ήπειρο μεταναστών. Σήμερα, το δίκτυο Σόρος και η Ανοιχτή Κοινωνία, που χρησιμοποιούνται για την προώθηση της εξάλειψης των εθνικών στελεχών, αποτελούν το μεγαλύτερο κίνδυνο που απειλεί τα κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι στόχοι του δικτύου είναι σαφείς: μέσω της επιτάχυνσης της μετανάστευσης, να δημιουργήσει μια ανοιχτή πολυπολιτισμική και εθνοτικά μικτή κοινωνία, να εξαρθρώσει τις εθνικές διαδικασίες λήψης αποφάσεων και να τις εναποθέσει στα χέρια των παγκοσμιοποιημένων ελίτ.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει προβλήματα. Το 2008 χτυπήθηκε από μια άνευ προηγουμένου οικονομική κρίση, το 2015 από μια μεταναστευτική κρίση και το 2020 από μια καταστροφική πανδημία. Πριν βγει από τις προηγούμενες κρίσεις της, πρέπει να αντιμετωπίσει τις ακόμη μεγαλύτερες συνέπειες της πανδημίας του κορωνοϊού. Τα σημάδια είναι ήδη φανερά. Το δημόσιο χρέος, η ανεργία και η κατάσταση της οικονομίας φτάνουν σε κρίσιμα επίπεδα σε πολλές χώρες. Ποτέ δεν υπήρξε μεγαλύτερη ανάγκη για ευρωπαϊκή αλληλεγγύη και ένωση των ευρωπαϊκών εθνών για αλληλοβοήθεια.

Σε καμία απ’ αυτές τις κρίσεις, ο κερδοσκόπος που αποκαλείται φιλάνθρωπος δεν ασχολήθηκε με τα συμφέροντα των Ευρωπαίων. Κάθε φορά ενεργούσε για τα δικά του συμφέροντα. Θυμόμαστε, κατά την  οικονομική κρίση, την επίθεσή του στο φιορίνι και κατά της μεγαλύτερης ουγγρικής τράπεζας καθώς και, κατά την μεταναστευτική κρίση, το σχέδιό του να επιταχύνει την εγκατάσταση, διανομή και χρηματοδότηση των μεταναστών. Τώρα, αντί της αλληλεγγύης και της αμοιβαίας βοήθειας, εμφανίζεται πάλι με μια πρόταση τιμωρίας μας από τους υπόλοιπους.

Το δίκτυο με επικεφαλής τον Τζωρτζ Σόρος δεν αποφεύγει καν την ανοιχτή παρέμβαση. Θέλει να ασκήσει τη μεγαλύτερη δυνατόν πίεση στα έθνη-κράτη.  Φέρνει τους λαούς της Ευρώπης τους μεν απέναντι στους δε. Τα μέσα που χρησιμοποιεί το δίκτυο είναι πολυάριθμα και ενεργά στις πιο ποικίλες σκηνές της δημόσιας ζωής. Μεγάλος είναι ο κατάλογος πολιτικών, δημοσιογράφων, δικαστών, γραφειοκρατών, πολιτικών προπαγανδιστών που εμφανίζονται ως εκπρόσωποι της κοινωνίας των πολιτών και μισθοδοτούνται από τον Τζορτζ Σόρος. Αν και ο δισεκατομμυριούχος κατηγορεί όλους τους αντιπάλους του για διαφθορά, ο ίδιος είναι ο πιο διεφθαρμένος άνθρωπος στη γη. Πληρώνει και εξαγοράζει όλους όσους μπορεί. Οσους δεν μπορεί ούτε να πληρώσει ούτε να εξαγοράσει περιπίπτουν στη δριμύτητα του τρομερού όπλου του δικτύου: δυσφήμιση, ταπείνωση, εκφοβισμός, εκμηδένιση μέσω του αριστερού τύπου.

Πολλοί γραφειοκράτες υψηλού επιπέδου στην Ένωση δρουν από συμφώνου με το δίκτυο του Τζωρτζ Σόρος για τη δημιουργία μιας ενοποιημένης αυτοκρατορίας. Επιθυμούν να εγκαταστήσουν ένα θεσμικό σύστημα με στόχο να επιβάλουν στα ελεύθερα και ανεξάρτητα έθνη της Ευρώπης έναν μοναδικό τρόπο σκέψης, έναν μοναδικό πολιτισμό, ένα μοναδικό κοινωνικό μοντέλο. Στερώντας από κάθε λαό το δικαίωμά του να αποφασίζει αυτός τη μοίρα του. Αυτός είναι ο στόχος της πρότασής τους με όνομα Κράτος Δικαίου, το οποίο ωστόσο δεν αναγνωρίζει το πρωτείο του δικαίου, αλλά αυτό του ισχυρότερου.

Οι διαφορές είναι προφανείς. Ο Σόρoς θέλει μια ανοιχτή κοινωνία, εμείς θέλουμε μια ασφαλή κοινωνία. Για αυτόν, η δημοκρατία μπορεί να είναι μόνο φιλελεύθερη, για εμάς μπορεί επίσης να είναι και χριστιανική. Για αυτόν, η ελευθερία μπορεί να εξυπηρετεί μόνο για ατομική επιβεβαίωση, για εμάς η ελευθερία μπορεί επίσης να συνίσταται στο να ακολουθούμε τη διδασκαλία του Χριστού, μπορεί επίσης να υπηρετεί τη χώρα και την προστασία της οικογένειάς μας. Η βάση της χριστιανικής ελευθερίας είναι η ελευθερία λήψης αποφάσεων. Αυτό διακυβεύεται σήμερα.

Ως κράτη μέλη που ζούμε στην ανατολική πλευρά της Ένωσης, γνωρίζουμε πολύ καλά τι σημαίνει ελευθερία. Η ιστορία των εθνών της Κεντρικής Ευρώπης υπήρξε ένας αδιάκοπος αγώνας για ελευθερία ενάντια στις μεγάλες αυτοκρατορίες, για να αποσπάσουμε, μέρα με τη μέρα, από αυτές, το δικαίωμά μας να αποφασίζουμε για τη μοίρα μας. Γνωρίζουμε από εμπειρία ότι κάθε αυτοκρατορική φιλοδοξία υποδουλώνει. Ζουν ακόμα πολλοί από εμάς, της γενιάς των μαχητών της ελευθερίας – στις χώρες του πρώην Ανατολικού Μπλοκ από την Εσθονία έως τη Σλοβενία, από τη Δρέσδη έως τη Σόφια – που εξακολουθούν να έχουν προσωπική εμπειρία για το τι σημαίνει αντίσταση στην αυθαιρεσία, στην κυβερνητική αυθαιρεσία, και στην κομμουνιστική της εκδοχή. Εκφοβισμός, υλική και ηθική εκμηδένιση, σωματικές και νοητικές κακοποιήσεις. Δεν τα θέλουμε πια αυτά.

Οι δυτικοί ηγέτες, οι οποίοι έζησαν όλη τους τη ζωή απολαμβάνοντας την ελευθερία και το κράτος δικαίου που κληρονόμησαν, πρέπει τώρα να ακούσουν εκείνους που αγωνίστηκαν για την ελευθερία και που είναι σε θέση, λόγω της εμπειρίας της ζωής τους, να κάνουν διάκριση μεταξύ του κράτους δικαίου (Rule of Law) και της βούλησης του ενός (Rule of Man). Πρέπει να αποδεχτούν ότι δεν μπορούμε τον 21ο αιώνα να θυσιάσουμε την ελευθερία που κερδίσαμε  τον 20ό αιώνα.

Η μάχη υπέρ ή κατά της νέας αυτοκρατορίας των Βρυξελλών δεν έχει ακόμη κριθεί. Οι Βρυξέλλες δείχνουν να υποτάσσονται, αλλά ένα μεγάλο μέρος των εθνικών κρατών αντιστέκεται ακόμα. Εάν θέλουμε να διατηρήσουμε την ελευθερία μας, η Ευρώπη δεν μπορεί να ορκιστεί πίστη στο δίκτυο Σόρος.

Viktor Orbán

*Την Τετάρτη 16 Σεπτεμβρίου 1992 ο Σόρος μετατρέπει σε άλλα νομίσματα 7 δις υπερτιμημένες αγγλικές λίρες (δάνειο). Μάταια η Βρετανία προσπαθεί να στηρίξει τη λίρα ρευστοποιώντας 50 δις. Τελικά χάνει 3,4 δις, βγαίνει από το Ενιαίο Νομισματικό Σύστημα, υποτιμά τη λίρα 15% και ο Σόρος αγοράζει υποτιμημένες λίρες και ξεχρεώνει το δάνειό του! Τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά νομίσματα υποτιμώνται το ένα μετά το άλλο.

** Η κατακλείδα του άρθρου του έχει ως εξής: «Η ΕΕ δεν έχει την πολυτέλεια να συμβιβαστεί σχετικά με τις διατάξεις του κράτους δικαίου. Ο τρόπος με τον οποίο θα απαντήσει στην πρόκληση που θέτουν οι Orbán και Kaczyński θα καθορίσει εάν θα επιβιώσει ως μια ανοιχτή κοινωνία, στο ύψος των ιδρυτικών αξιών της». Ολόκληρο το κείμενο δημοσιεύθηκε στα ελληνικά στο https://www.euractiv.gr/section/esoterikes-ipothesis/news/tzortz-soros-i-eyropi-prepei-na-antistathei-se-oyggaria-polonia/

*** Το Project Syndicate είναι διεθνής μη κερδοσκοπικός οργανισμός ΜΜΕ με δίκτυο 506 πολυμέσων σε 156 χώρες. Βασίζεται κυρίως σε συνεισφορές εφημερίδων αναπτυγμένων χωρών και έλαβε επίσης επιχορηγήσεις από το Ίδρυμα Open Society (του Σόρος) και Bill και Melinda Gates. Ανάρτησε, μεταξύ άλλων, και άρθρα του πρώην γ.γ. του ΝΑΤΟ Χαβιέ Σολάνα και του Γιάνη Βαρουφάκη.

Viktor Orbán

Μετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος

Πηγή: https://www.lesalonbeige.fr/leurope-ne-peut-pas-faire-allegeance-au-reseau-soros/

 

Η Τουρκία φοβάται μια σκλήρυνση από την άφιξη του Τζο Μπάιντεν στον Λευκό Οίκο

Από
anixneuseis
-
0

Των Marie Jégo και Gilles Paris, 1-12-2020, Le Monde

Μετάφραση και επεξεργασία : Αλκης Καλλιαντζίδης

Ο εκλεγμένος πρόεδρος θα μπορούσε να μην έχει την ίδια επιείκεια με τον Ντόναλντ Τραμπ προς την Τουρκία, που βρίσκεται στο μάτι της Ουάσιγκτον σχετικά με την αγορά των ρωσικών S-400 και την υπόθεση Halkbank.

Joe Biden με τον Recep Tayyip Erdogan σην Washington,στις 31-3- 2016. Joshua Roberts / REUTERS

Η άφιξη του Τζο Μπάιντεν στον Λευκό Οίκο θα αναγκάσει τον Ερντογάν να επανεξετάσει την εξωτερική του πολιτική ; Πιο αυταρχικός από ποτέ εσωτερικά, εμπλεκόμενος σε πολλά στρατιωτικά μέτωπα στο εξωτερικό, ο Ερντογάν έχει απομακρυνθεί σημαντικά από τους παραδοσιακούς συμμάχους της Τουρκίας – τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Ευρωπαϊκή Ένωση, το ΝΑΤΟ – προκειμένου να πλησιάσει τη Μόσχα, κάτι που προκαλεί πραγματικό πονοκέφαλο στην Ατλαντική Συμμαχία.

Τα πρόσφατα γεγονότα μπορεί να τον αναγκάσουν να αλλάξει. Η Ευρωπαϊκή Ένωση πρόκειται να συζητήσει στις 10 και 11 Δεκεμβρίου πιθανές κυρώσεις κατά της Τουρκίας για τις έρευνες στα χωρικά ύδατα της Ελλάδας και της Κύπρου στη Μεσόγειο. Και τα συμφέροντα του Ερντογάν συγκρούονται όλο και περισσότερο με αυτά του νέου Ρώσου εταίρου του. Η Μόσχα και η Άγκυρα βρίσκονται σε αντίθετα στρατόπεδα στη Λιβύη, οι στόχοι τους είναι ανταγωνιστικοί στη Συρία, και πρόσφατα η Τουρκία έχει επιβληθεί στη ρωσική αυλή, υποστηρίζοντας στρατιωτικά το Αζερμπαϊτζάν στον πόλεμο εναντίον των αρμενικών δυνάμεων για τον έλεγχο της αμφισβητούμενης περιοχής του Ναγκόρνο-Καραμπάχ στον νότιο Καύκασο.

«Πολεμική ρητορική»

Με την αποχώρηση του Ντόναλντ Τραμπ από τον Λευκό Οίκο, ο Ερντογάν χάνει έναν ισχυρό σύμμαχο με τον οποίο  συνομιλούσε τακτικά μέσω τηλεφώνου, ακόμη και κατά τη διάρκεια των παιχνιδιών του  γκολφ. Καθ’όλη τη διάρκεια της θητείας του, ο απερχόμενος πρόεδρος των ΗΠΑ έχει δείξει μεγάλη συμπαιγνία με τον Τούρκο ομόλογό του, του οποίου έλεγε ότι ήταν «μεγάλος θαυμαστής». Ο Ερντογάν μπορεί να μην έχει την ίδια επιείκεια από τον Τζο Μπάιντεν.

Τον Δεκέμβριο του 2019, ο Μπάιντεν χαρακτήρισε τον Τούρκο πρόεδρο αυταρχικό και δεσμεύτηκε να στηρίξει την αντιπολίτευση, πυροδοτώντας την οργή των πολιτικών από όλες τις πλευρές στην Τουρκία. Σε μια συνέντευξη με τους The New York Times, ο Μπάιντεν δεν μάσησε τα λόγια του. «Αυτό που πιστεύω ότι πρέπει να κάνουμε είναι να ακολουθήσουμε μια πολύ διαφορετική προσέγγιση τώρα, καθιστώντας σαφές ότι υποστηρίζουμε τους ηγέτες της αντιπολίτευσης». Η Ουάσιγκτον θα πρέπει να «ενθαρρύνει»  την τουρκική αντιπολίτευση να «αντιμετωπίσει και να νικήσει τον Ερντογάν», είπε, «όχι με πραξικόπημα, αλλά μέσω μιας εκλογικής διαδικασίας».

Η σύγκρουση στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ, και ιδιαίτερα η υποστήριξη που έδωσε ο Ερντογάν στο Μπακού, προκάλεσε περαιτέρω κριτική από τον Τζο Μπάιντεν. Ενώ ο Ντόναλντ Τραμπ παρέμεινε σιωπηλός, ο Δημοκρατικός σε μια δήλωση στις 13 Οκτωβρίου είπε ότι «η προμήθεια όπλων από την Τουρκία στο Αζερμπαϊτζάν και η πολεμική ρητορική που προωθεί μια στρατιωτική λύση είναι ανεύθυνη». Επανέλαβε τις παρατηρήσεις του στις 28 Οκτωβρίου, επικρίνοντας την εισροή Σύριων «μισθοφόρων» που στάλθηκαν στο Αζερμπαϊτζάν από την Άγκυρα.

Ο νέος Αμερικανός πρόεδρος συχνά υπερηφανεύεται για την εμπειρία του στην εξωτερική πολιτική, αποτέλεσμα της εποχής του ως προέδρου της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της Γερουσίας και των δύο θητειών του ως αντιπροέδρου. Αυτή η εμπειρία είναι ένα δίκοπο μαχαίρι, όταν πρόκειται για την Τουρκία και τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, δεδομένου ενός μεγάλου καταλόγου διαφορών μεταξύ των δύο χωρών. Οι περιφερειακές φιλοδοξίες της Άγκυρας, ιδίως το στρατιωτικό κυνιγητό των Κούρδων μαχητών της Συρίας, σύμμαχοι των Ηνωμένων Πολιτειών στον αγώνα κατά της οργάνωσης του Ισλαμικού Κράτους στη βορειοανατολική Συρία, οι στρατιωτικοί-βιομηχανικοί δεσμοί της με τη Ρωσία, η επιθετικότητά της στην ανατολική Μεσόγειο δεν αφήνει πολλούς φίλους της Τουρκίας στην Ουάσιγκτον.

Οικονομία σε κακή κατάσταση

Η αγορά ρωσικών συστημάτων αεροπορικής άμυνας S-400 από την Τουρκία, ασύμβατα με την άμυνα του ΝΑΤΟ, αυξάνει την προοπτική κυρώσεων των ΗΠΑ. Αυτή η εξαγορά τοποθετεί την Άγκυρα στο πεδίο εφαρμογής του νόμου Countering America‘s Adversaries Through Sanctions Act (Caatsa). Κατά τη διάρκεια της θητείας του, ο Πρόεδρος Τραμπ απέβαλε την Τουρκία από το κατασκευαστικό πρόγραμμα για το αμερικανικό αεροσκάφος F-35 τελευταίας γενιάς ως αντίποινα στην αγορά των S-400, αλλά το Κογκρέσο θα μπορούσε να σχεδιάσει αυστηρότερες κυρώσεις.

Οι τέσσερις εκτοξευτές  S-400 βρίσκονται επί του παρόντος στην Άγκυρα, έτοιμοι να χρησιμοποιηθούν. Η Ουάσινγκτον έχει απειλήσει κυρώσεις εάν τα συστήματα ενεργοποιηθούν πλήρως. Το ισχυρό ραντάρ που τους εξοπλίζει, είναι ικανό να αποκρυπτογραφήσει τα μυστικά του αεροσκάφους F-35 stealth. «Η Άγκυρα είναι απίθανο να κάνει αυτό το βήμα προτού ο Joe Biden αναλάβει τον Ιανουάριο», γράφει ο Τούρκος στρατιωτικός εμπειρογνώμονας Metin Gurcan, σε μια ανάλυση που δημοσιεύθηκε στον διαδικτυακό ιστότοπο ειδήσεων Al–Monitor. Η Άγκυρα θα πρέπει επίσης να υπολογίσει τη δικαστική έρευνα των ΗΠΑ για την Halkbank, την κρατική τράπεζα της Τουρκίας που κατηγορείται ότι βοήθησε το Ιράν να αποφύγει τις κυρώσεις των ΗΠΑ. Ωστόσο, ακόμη και η παραμικρή κύρωση κινδυνεύει να έχει επιβλαβείς συνέπειες στην τουρκική οικονομία, που βρίσκεται σε κακή κατάσταση, θύμα της επανεμφάνισης της επιδημίας Covid-19, της υποτίμησης της λίρας, η οποία έχασε το ένα τέταρτο της αξίας της το 2020 και της δραστικής πτώσης των ξένων επενδύσεων : από 16 δισεκατομμύρια ευρώ που ήταν το 2007 έπεσαν σε 7 δισεκατομμύρια ευρώ το 2019.

Σίγουρη για τη γεωστρατηγική της ελκυστικότητα, η ισλαμο-συντηρητική κυβέρνηση αρνείται να πιστέψει στις κυρώσεις, πιστεύοντας ότι η νέα αμερικανική κυβέρνηση θα επιδιώξει κυρίως να σώσει τη σχέση τους,  στο όνομα της σταθερότητας της Ατλαντικής Συμμαχίας, της οποίας η Τουρκία είναι ο μεσανατολικός πυλώνας.  Για την Άγκυρα, η παρουσία του τουρκικού στρατού στη Συρία, τη Λιβύη και τον νότιο Καύκασο δεν κάνει παρά να ενισχύει την ικανότητα του ΝΑΤΟ να συγκρατεί τον ρωσικό επεκτατισμό.

«Η ισορροπία δυνάμεων»

«Ο Πρόεδρος Τζο Μπάιντεν πιθανότατα θα παρακολουθήσει την ισορροπία δυνάμεων στη Μέση Ανατολή για λογαριασμό των αμερικανικών συμφερόντων και δεν θα επιδιώξει να διατηρήσει τις εντάσεις με την Τουρκία», δήλωσε πρόσφατα ο Numan Kurtulmus, αντιπρόεδρος του Προεδρικού Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP). Προς το παρόν, ο Πρόεδρος Ερντογάν προσπαθεί να εμφανιστεί συμβιβαστικός. «Δεν έχουμε κανένα πρόβλημα με μια χώρα ή έναν θεσμό που δεν μπορεί να επιλυθεί μέσω πολιτικής, διαλόγου και διαπραγματεύσεων», είπε στις 22 Νοεμβρίου, προτρέποντας την Ευρωπαϊκή Ένωση να σεβαστεί τις συμφωνίες για τους μετανάστες και τις βίζες. «Θέλουμε το ίδιο πράγμα στις σχέσεις μας με τον Αμερικανό σύμμαχό μας».

Αν θέλει να ξανα-κολλήσει τα κομμάτια της κατεστραμμένης σχέσης με τους Δυτικούς συμμάχους του, ο Τούρκος πρόεδρος «δεν φαίνεται πλέον να έχει στη διάθεσή του μια ομάδα ικανή να επαναφέρει τις σχέσεις στον σωστό δρόμο. Η θεσμική ικανότητα της Άγκυρας έχει διαβρωθεί τόσο πολύ ώστε να είναι αδύνατη η διαρκής και ουσιαστική της επανόρθωση », εκτιμάει ο αναλυτής Metin Gurcan.

Ο Τούρκος πρόεδρος δύσκολα μπορεί να ελπίζει να επωφεληθεί από οποιαδήποτε διαφοροποίηση εντός της Δημοκρατικής ομάδας. Στο Λευκό Οίκο, ο Τζο Μπάιντεν θα έχει τον Jake Sullivan ως σύμβουλο εθνικής ασφάλειας. Ο τελευταίος είχε δημοσιεύσει, το 2018, στον ιστότοπο Politico, μια ανακοίνωση καταγγέλλοντας  μια Τουρκία «εκτός ελέγχου» κατά της οποίας θεώρησε νόμιμη την απειλή των αμερικανικών κυρώσεων. «Ο στόχος της Ουάσιγκτον δεν πρέπει να είναι η αντιπαράθεση με την Άγκυρα για χάρη της αντιπαράθεσης, ή απλώς και μόνο επειδή ο Ερντογάν την εξοργίζει», πρόσθεσε ο Jake Sullivan. Αντίθετα, ο στόχος πρέπει να είναι ο καθορισμός των προϋποθέσεων και των βασικών κανόνων, για μια εποικοδομητική δέσμευση».

Τον Ιούλιο του 2020, ο Antony Blinken, στενός σύμβουλος του Joe Biden που διορίστηκε υπουργός Εξωτερικών, κατέστη εξίσου σαφής κατά τη διάρκεια μιας συζήτησης στο Ινστιτούτο Hudson, μια δεξαμενή σκέψης της Ουάσιγκτον. «Προφανώς θέλουμε να βρούμε έναν τρόπο να έχουμε μια πιο παραγωγική και θετική σχέση με την Τουρκία, αλλά αυτό απαιτεί από την ίδια την τουρκική κυβέρνηση να θέλει το ίδιο», είπε.

Μια διαφορετική προσέγγιση στα ελληνοτουρκικά

Από
admin
-
0

Ο Πρέσβης ε.τ. Νίκος Κανέλλος συνομιλεί με τον Ομότιμο Καθηγητή του Πανεπιστημίου της Οττάβα Δημήτρη Κιτσίκη

Qatar and Saudi Arabia Close to Restoring Ties Following Kushner Visit, Reports Say

Από
pcuser
-
0

Three-year rift between the Gulf states over foreign policy, including close Iran ties, may be nearing an end, Al Jazeera and Bloomberg report,

Qatar and Saudi Arabia are nearing an agreement to end a dispute that has diplomatically and economically isolated the small Gulf state from its neighbors for three years, Qatar’s state broadcaster Al Jazeera reported Wednesday.

The two countries “are close to striking a preliminary agreement,” the , following a visit from U.S. President Donald Trump’s adviser Jared Kushner and a small delegation of the administration’s Middle East envoys. The team is attempting to restore ties before Trump leaves office in January.

Saudi Arabia, the United Arab Emirates, Bahrain and Egypt  with Qatar in 2017, accusing the state  and enjoying close links to regional arch-foe Iran.

Saudi Arabia gave Qatar a list of 13 demands for reestablishing ties, including cutting links to Iran and the Muslim Brotherhood, closing down  and shutting a Turkish military base.

According to a report from Bloomberg News, which cited sources with knowledge of the agreement, the Saudi-Qatar deal involves a detailed plan for restoring ties, which is likely to include a reopening of the long-blockaded land and air borders, as well as an end to the information war being waged by the two states.

Qatar's ruler, Emir Sheikh Tamim bin Hamad al-Thani, meets with U.S. President's senior adviser Jared Kushner in Doha, Qatar, December 2, 2020.
Qatar’s ruler, Emir Sheikh Tamim bin Hamad al-Thani, meets with U.S. President’s senior adviser Jared Kushner in Doha, Qatar, December 2, 2020.Credit: Qatar News Agency/Handout via Reuters

The Bloomberg report adds that the latest rapprochement effort does not include UAE, Bahrain or Egypt. One source said that until Qatar’s relationship with Iran is resolved, its realignment with other regional states is far off.

In February, similar  broke down soon after they began a few months prior. Qatar had stressed the restoration of freedom of its citizens to travel to the nations boycotting it, as well as reopening its land border with Saudi Arabia.

Riyadh had demanded that Qatar first change its foreign policy, which sees Doha backing Riyadh’s opponents in several regional conflicts. One diplomat told Reuters that it would be a “non-starter” for Qatar, citing their many foreign policy disagreements.

Saudi Arabia’s Crown Prince Mohammed bin Salman (left), senior U.S. advisor Jared Kushner (center) and Qatar’s Emir Sheikh Tamim bin Hamad al-Thani.Credit: AFP

Haaretz

Mort de Valéry Giscard d’Estaing : une pluie d’hommages de la classe politique

Από
pcuser
-
0

L’ancien président de la République est décédé à 94 ans des suites du Covid-19. Pour Emmanuel Macron, « sa mort est un deuil pour la nation française ».

1...2,3662,3672,368...3,037Σελίδα 2,367 από 3,037