Αρχική Blog Σελίδα 2306

Στον αέρα η ρωσοτουρκική “νέα Γιάλτα”.

Από
anixneuseis
-
0

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected]  www.kalkis.eu

Τα τουρκικά drones προς την Ουκρανία θα μπορούσαν να τινάξουν στον αέρα τη νέα Γιάλτα της ρωσικής Ορθοδοξίας και του τουρκικού Μουσουλμανισμού ;

Από τις στήλες των Ανιχνεύσεων έχω ασχοληθεί στις 13-1-2020 με την ρωσο-τουρκική λυκοσυμφωνία του ιμπεριαλισμού η οποία εξορισμού αποσκοπεί σε μια νέα  Γιάλτα στη Μέση Ανατολή, στη Λιβύη και στο Ναγκόρνο Καραμπάχ.  ΕΔΩ

Κατά την τελετή εγκαινίων την Τετάρτη 8 Ιανουαρίου 2020 για τον αγωγό φυσικού αερίου στην Κωνσταντινούπολη, ο Πούτιν και ο Ερντογάν τόνισαν αυτά που τους ενώνουν κι όχι αυτά που τους χωρίζουν. Στην σχετική ομιλία του, ο Πούτιν επέμεινε στο ότι η ρωσο-τουρκική συνεργασία υπερβαίνει κατά πολύ την παράδοση φυσικού αερίου. «Μαζί, η Ρωσία και η Τουρκία είναι σε θέση να επιλύσουν μερικά από τα πιο περίπλοκα και φιλόδοξα καθήκοντα στον κόσμο, για το κοινό καλό», τόνισε, αναφερόμενος σε «ένα μοναδικό παράδειγμα συνεργασίας σε μια περιοχή θύμα της κλιμάκωσης των εντάσεων», ένας υπαινιγμός για τη συνεχιζόμενη κρίση μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ιράν.

Στις ρωσο-τουρκικές διαφορές της Συρίας, της Λιβύης και του Ναγκόρνο Καραμπάχ που σοβούσαν προστίθεται τώρα και η διαφορά τους για την Ουκρανία η οποία ανησυχεί τη Ρωσία, όπως υπογράμμισε στις 18-4-2021 η έγκριτη ανταποκρίτρια στην Κωνσταντινούπολη Marie Jégo της εφημερίδας Le Monde με τίτλο : «Η Ρωσία ανησυχεί για την προσέγγιση της Ουκρανίας και της Τουρκίας» (La Russie s’inquiète du rapprochement entre l’Ukraine et la Turquie). Εξ ου και η Μόσχα ανέστειλε τις αεροπορικές της πτήσεις με την Άγκυρα, η οποία ενισχύει τη συνεργασία της με το Κίεβο μέσα από τα ένοπλα drones.

Ένας παγωμένος άνεμος φυσά στην ειδική σχέση μεταξύ των προέδρων της Ρωσίας Πούτιν και της Τουρκίας Ερντογάν, που μέχρι πρότινος ήταν ενωμένοι, μέσα σε μια μορφή εχθρικής συνεργασίας, ενίοτε συμμάχων και ενίοτε αντιπάλων.

Προς απογοήτευση της Άγκυρας, η Ρωσία αποφάσισε να αναστείλει για ενάμιση μήνα τις αεροπορικές της πτήσεις με την Τουρκία, επίσημα για λόγους υγείας. Oι μολύνσεις με το SARS–CoV-2 έχουν φτάσει σε επίπεδο ρεκόρ μεταξύ του τουρκικού πληθυσμού, με περισσότερες από 60.000 περιπτώσεις να καταγράφονται κάθε ημέρα. Η απόφαση που τέθηκε σε ισχύ την Πέμπτη 15 Απριλίου 2021, υπονομεύει το ηθικό των Τούρκων επαγγελματιών τουρισμού, οι οποίοι βασίστηκαν στις αφίξεις των Ρώσων για να γεμίσουν τις παραλίες και τα ξενοδοχεία της Αττάλειας. Το πλήγμα είναι σοβαρό για την τουρκική κυβέρνηση, η οποία, πληττόμενη από μια νομισματική κρίση, βασίζεται στον τουρισμό και τα εισοδήματά του σε ξένο συνάλλαγμα για να γεμίσει τα άδεια ταμεία του κράτους. Δεν είναι βέβαιο ότι ο Βλαντιμίρ Πούτιν είχε κατά νου μόνο την πανδημία όταν ενημέρωσε τον Τούρκο ομόλογό του για την απόφασή του να αναστείλει τις πτήσεις την Παρασκευή (9 Απριλίου 2021). Το τηλεφώνημα του προς τον Ερντογάν έγινε σε μια συμβολική στιγμή, ακριβώς την παραμονή της επίσκεψης στην Τουρκία από τον πρόεδρο της Ουκρανίας Volodymyr Zelensky, ο οποίος έφτασε για να προμηθευθεί κι άλλα τουρκικά drones.

Η Μόσχα ανησυχεί για την ανανεωμένη στρατιωτική συνεργασία μεταξύ Ουκρανίας και Τουρκίας, φοβούμενη για την ηγεμονία της στην περιοχή. Οι γεωπολιτικές ισορροπίες αναστατώθηκαν το 2014 με την απόφασή της να προσαρτήσει την Κριμαία, μια ουκρανική χερσόνησο από το 1957.

Συν-παραγωγή οπλικών συστημάτων

Στην ανατολική Ουκρανία, η σύγκρουση που προκάλεσε η Ρωσία μεταξύ αυτονομιστών που υποστηρίζει και των ουκρανικών δυνάμεων έχει σκοτώσει τη ζωή σχεδόν 14.000 ανθρώπων. Σήμερα, ο πόλεμος απειλεί να ξαναρχίσει. Οι εντάσεις έχουν αυξηθεί από τότε που η Μόσχα αναπτύσσει χιλιάδες στρατεύματα και βαριά όπλα τις τελευταίες ημέρες κατά μήκος των συνόρων Ρωσίας-Ουκρανίας. Σε αυτό το πλαίσιο, η απόκτηση οπλισμένων τουρκικών drones από το Κίεβο προκαλεί ιδιαίτερη ανησυχία στους Ρώσους στρατιωτικούς, πεπεισμένους ότι αυτά τα όπλα θα χρησιμοποιηθούν σύντομα εναντίον των προστατευομένων τους, των φιλο-ρώσων αυτονομιστών στις περιοχές του  Donetsk και του Louhansk στην ανατολική Ουκρανία. Από την πλευρά του, ο πρόεδρος της Ουκρανίας Volodymyr Zelensky δεν έχει ξεχάσει ότι τα τουρκικά drones έδωσαν στο Αζερμπαϊτζάν ένα αποφασιστικό πλεονέκτημα στον πόλεμο εναντίον των Αρμενίων το φθινόπωρο του 2020 για τον έλεγχο του άνω Καραμπάχ. Αυτός είναι ο λόγος που θέλει να αποκτήσει περισσότερα drones και να ενισχύσει τη στρατιωτική συνεργασία με την Άγκυρα. Ήδη το 2019, η Ουκρανία αγόρασε έξι drone Bayraktar TB2 και αρκετούς σταθμούς παρακολούθησης από την Τουρκία. Εν τω μεταξύ, έχουν υπογραφεί και άλλες συμβάσεις, ιδίως για την απόκτηση 48 νέων τουρκικών drone από μια συν-παραγωγή. Τούρκοι και Ουκρανοί ολοκληρώνουν επί του παρόντος την κατασκευή του μελλοντικού μαχητικού drone Akinci, ικανό να μεταφέρει όπλα, να πετά ψηλότερα, να συνδέεται με ένα δορυφορικό δίκτυο δεδομένων, που διαθέτει μιαν αυτονομία πέντε ωρών.

Για την κατασκευή αυτού του drone, η Ουκρανία, η οποία έχει συντηρήσει μερικά υπολείμματα του παλαιού σοβιετικού στρατιωτικού-βιομηχανικού συγκροτήματος, προμηθεύει στην Baykar, την τουρκική εταιρεία κατασκευής drones, έναν κινητήρα προώθησης. Μια μεικτή εταιρεία, η Black Sea Shield, που δημιουργήθηκε μεταξύ της Baykar και της Ukrspetsexport, την ναυαρχίδα της ουκρανικής αμυντικής βιομηχανίας. Άλλα σχέδια αποσκοπούν στην από κοινού κατασκευή πυραύλων, ραντάρ και συστημάτων καθοδήγησης. Εξάγοντας τα προϊόντα της αμυντικής του βιομηχανίας, ο Ερντογάν ενισχύει το βάρος του στην περιοχή. Με την υποστήριξή του προς την Ουκρανία, συμμορφώνεται με τους συμμάχους του στο ΝΑΤΟ, τους οποίους είχε απογοητεύσει αγοράζοντας τα ρωσικά πυραυλικά συστήματα των S-400, τα οποία είναι ασύμβατα με την άμυνα της Συμμαχίας. Οι δηλώσεις του για την Κριμαία αποτελούν μια άλλη πηγή ανησυχίας για τη Μόσχα. Υποδεχόμενος τον Ουκρανό ομόλογό του το Σάββατο (10 Απριλίου 2021) στην Κωνσταντινούπολη, επανέλαβε την προσήλωσή του «στην εδαφική ακεραιότητα και την κυριαρχία της Ουκρανίας».

«Εδαφική ακεραιότητα»

Σε κοινή δήλωση που εκδόθηκε μετά την επίσκεψη, οι Ερντογάν και Ζελένσκι δεσμεύθηκαν να προωθήσουν την «εδαφική ακεραιότητα της Ουκρανίας εντός των διεθνώς αναγνωρισμένων συνόρων της και το τέλος της κατοχής της Κριμαίας και των περιοχών Ντόνετσκ και Λούανσκ».

Ένα άλλο θέμα ταμπού, ο Ερντογάν επιβεβαίωσε την υποστήριξή του για την υποψηφιότητα της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ, η οποία ισοδυναμεί με το κούνημα ενός κόκκινου πανιού κάτω από τη μύτη του Βλαντιμίρ Πούτιν, ο οποίος αισθάνεται περικυκλωμένος  από το ΝΑΤΟ στη Μαύρη Θάλασσα : τη Ρουμανία, τη Βουλγαρία, την Τουρκία που βρίσκονται στη Συμμαχία, τη Γεωργία και την Ουκρανία.

Καμία χώρα δεν πρέπει να «τροφοδοτήσει τις μιλιταριστικές τάσεις της Ουκρανίας», δήλωσε ο Σεργκέι Λαβρόφ, ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών, δύο ημέρες μετά την επίσκεψη του Ουκρανού προέδρου στην Κωνσταντινούπολη. Επιπλέον, η Μόσχα δεν απoγοητεύεται ελπίζοντας να πείσει τελικά την Άγκυρα «για την εσφαλμένη φύση της θέσης της για την Κριμαία», πρόσθεσε  την Παρασκευή ο Dmitri Peskov, ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου. Εάν ο Ερντογάν και ο Πούτιν έχουν μέχρι στιγμής καταλήξει σε συμφωνία για μακρινά θέατρα ιμπεριαλιστικών επιχειρήσεων, ιδίως στη Συρία, αγωνίζονται να συμφιλιώσουν τα συμφέροντά τους στη Μαύρη Θάλασσα, όπου η θέση της Τουρκίας φαίνεται πιο κοντά σε εκείνη των δυτικών εταίρων της. Της είναι δε και μια χρυσή ευκαιρία να «γυρίσει στο δυτικό νατοϊκό μαντρί» με την ελπίδα να σπάσει την αδιαφορία του Τζο Μπάϊντεν έναντι του Ερντογάν.

Για να δούμε πού θα καταλήξει ο οπορτουνισμός της ρωσο-τουρκικής λυκοσυμμαχίας…

 

Αποκαλύψεις Ντάνκαν στο νέο του βιβλίο για Κραν Μοντανά, Αναστασιάδη & Τουρκία

Από
anixneuseis
-
0
Κυκλοφόρησε την περασμένη εβδομάδα  στο Λονδίνο το νέο βιβλίο – πολιτικά απομνημονεύματα 578 σελίδων-  του Sir Alan Duncan,  με τίτλο « In the thick of it» (σε ελεύθερη μετάφραση «Μέσα στη πυρά των πραγμάτων»). Ο συγγραφέας καταγράφει με ημερομηνιακή σειρά γεγονότα από το 2016 μέχρι το 2019, συγκεκριμένα μεταξύ Ιουλίου 2016 και Ιουλίου 2019 περίοδο που υπηρέτησε στο Υπουργείο Εξωτερικών και Κοινοπολιτείας. (Foreign and Commonwealth Office) ως Υφυπουργός Ευρώπης. Σ΄αυτά περιλαμβάνει και κάποιες  εκπληκτικές αναφορές για το  Κυπριακό. Για τις δύο συναντήσεις στη Γενεύη το  2017, ονομαστικώς σε πολιτικούς Κυπριακής Δημοκρατίας και Ελληνικής Δημοκρατίας και όχι μόνο.
Τα σημαντικότερα σημεία στο βιβλίο του σε σχέση με την Κύπρο ,  α) είναι η αναφορά ότι « η επαγγελματική του ομάδα στο Κράν Μοντανά ήταν απαρηγόρητη για τη σκληρή δουλειά που έκαναν αλλά οι συνομιλίες κατέρρευσαν, και ότι  ο  βρετανός ΄Υπ. Αρμοστής στην Λευκωσία  Matthew Kidd,  ένοιωθε πλήρως απογοητευμένος και προδομένος «betrayed» από τον Πρόεδρο Νίκο Αναστασιάδη».
β) Η επαίσχυντη συμπεριφορά του ιδίου (Alan Duncan) προς την Κυπριακή Δημοκρατία και τους αξιωματούχους της, και τον ΄Υπ. Αρμοστή της στο Λονδίνο Ευρυπίδη Ευρυβιάδη, τον οποίο κάλεσε στο Φόρειν ΄Οφις και τον κατσάδιασε και ξεδιάντροπα γράφει ότι τον πέταξε έξω απαγορεύοντάς του να μιλήσει!
Αναλυτικότερα. 
2016 -«Λαϊκές αναταραχές» η τουρκική εισβολή
Τρίτη 6  Σεπτεμβρίου 2016 – Με πτήση των Βρετανικών Αερογραμμών o Sir Alan Duncan και η ομάδα του (αποτελούμενη από τους Richard Yates, Lizzie Mckinnell (Chief Press Officer Europe) Amy Clemitshaw (Head Eastern Mediterranean Department) έφθασαν στην Κύπρο. «Η επανέναρξη (έγραψε)  των συνομιλιών για επανένωση βρίσκεται σε κρίσιμο και ενθαρρυντικό σημείο, εδώ και 40 χρόνια από τότε που λαϊκές αναταραχές επέφεραν τον διαχωρισμό του νησιού». («The restarting of reunification talks is at a critical and encouraging stage, over forty years since civil unrest caused the island’s division»).  Είχαν δείπνο στο σπίτι του βρετ. Υπάτου Αρμοστού Matthew Kidd.
Σημείωση: Παραπλανητική η αναφορά, γιατί πριν 40 χρόνια είχαμε δύο βάρβαρες τουρκικές εισβολές (και όχι λαϊκές αναταραχές) που επέφεραν επί σχεδίου, με την ηθική αυτουργία της βρετανικής κυβέρνησης και του  υπουργείου του με τους  Πρωθυπουργό και ΥΠΕΞ Harold Wilson /James Callaghan αντίστοιχα, τον διαχωρισμό του νησιού. Εκτός και αν ο Alan Duncan είναι ακόμα τόσο άσχετος με την πραγματική ιστορία της Κύπρου (Κυπριακής Δημοκρατίας).
Τετάρτη 7 Σεπτεμβρίου 2016 –  «Η Κύπρος είναι μία από τις ευθύνες μου- το βόρειο μέρος τουρκοκρατείται , αλλά το υπόλοιπο Έλληνες Κύπριοι.  Η ΕΕ δεν έπρεπε ποτέ να επιτρέψει στην Κύπρο να γίνει μέλος προτού λυθεί αυτή η διαχρονική διαμάχη. Τα ΗΕ τώρα κάνουν ακόμα μια προσπάθεια ίσως και υπογραφτεί συμφωνία. To HB είναι κεντρικό στο αποτέλεσμα, καθώς παραμένουμε εγγυήτρια δύναμη, επομένως πρέπει πρώτα να γνωρίσω τις προσωπικότητες».
«Cyprus is one of my responsibilities – its northern part is Turkish occupied, whereas the rest are Greek Cypriots.  The EU should never have let Cyprus join before resolving this long-standing dispute. The UN is now having another go at convening talks to see if some agreement can be signed. The UK is pivotal to the outcome, as we remain guarantor power, so I have to know the personalities first».
«Έχουμε (ιδιοκτησία) και χρησιμοποιούμε τις κυρίαρχες αμυντικές μας βάσεις στο νησί. Αφού ενημερώθηκα γι΄αυτές, από την οροφή της πρεσβείας μας είδα τη νεκρή ζώνη βόρεια – νότια και την υπόλοιπη ημέρα την πέρασα συναντώντας σχεδόν όλους όσοι είναι σημαίνοντες στην πολιτική στη Κύπρο. ΄Όταν είδα τον  Πρόεδρο Νίκο Αναστασιάδη στο Προεδρικό Μέγαρο, το βρετανικό παρελθόν του (του Μεγάρου) είναι εμφανές με τη τεράστια πέτρινη μορφή λιονταριού και τον Θυρεό του Ηνωμένου Βασιλείου στην κύρια είσοδο.  Ότι ήταν δικό μας τώρα είναι δικό τους.
Στην τουρκική πλευρά, το δορυφορικό μας πρεσβευτικό κτίριο, ονόματι «Shakespeare House» είναι μια υπέροχη αλλά σπάνια χρησιμοποιούμενη κατοικία. ΄Όμως είναι αναγκαία για την διατήρηση τόσο του  ισοζυγίου  όσο και για εντυπωσιασμό».
«We own and use the sovereign defence bases on the island. After a brief on them, I view the north-south buffer zone from our embassy roof and spend the day seeing pretty much everyone who matters in Cypriot politics.  When I visit President Nicos Anastasiades at the Presidential Palace , its British past stares out in the form of a massive stone lion and unicorn Royal Crest over the main entrance. What was ours in now theirs. 
On the Turkish side, our satellite embassy building, called “Shakespeare House”, is a magnificent but hardly used residence. But it is essential we keep it, both for balance and for impact».
Σημείωση: Σύμφωνα με δημοσιεύματα βρίσκουμε ότι είχε δει Πρόεδρο Νίκο Αναστασιάδη ΥΠΕΞ Ιωάννη Κασουλίδη,  Τ/κ ηγέτη Μουσταφά Ακκιντζί, προφανώς και άλλους.
2) Λανθασμένη η διατύπωσή του για το «Προεδρικό Μέγαρο». Δεν ήταν ποτέ καθεαυτό «δικό τους» όπως το εννοεί. Το έκτισαν ως αποικιοκρατική δύναμη.
3) Λανθασμένη διατύπωση για τις βρετανικές στρατιωτικές βάσεις. Αυτές με απόφαση δικαστηρίου στο Λονδίνο είναι «αποικιακά κατάλοιπα» και όχι «κυρίαρχες».
4) Η σημασία της δορυφορικής τους πρεσβείας στα κατεχόμενα ονόματι «Shakespeare House» «για ισοζύγιο και εντυπωσιασμό» στην πραγματικότητα καλύπτει την διπροσωπία τους. Εφόσον δεν μπορούν επίσημα να αναγνωρίσουν το κατοχικό μόρφωμα που βοήθησαν να υπάρχει,  το αναγνωρίζουν ντε φάκτο εξού και το… ισοζύγιο και ο εντυπωσιασμός!  Το λεγόμενο αγγλιστί «cripping recognition» που είχε συζητηθεί κιόλας πριν χρόνια στο Φόρειν ΄Οφις, μετά τις δύο εισβολές. (Βλέπε βρετ. Έγγραφα «Η υφέρπουσα αναγνώριση των Τ/κ»  «Σημερινή» 22.7.2017, το είχε εισηγηθεί ο γαμπρός του Χάρολτ Μακμίλλαν, Τζούλιαν Έμερυ.)
4 Οκτωβρίου 2016 – Επισκέπτεται την Αθήνα και έχει συναντήσεις με τον «Κυριάκο Μητσοτάκη ο πατέρας του οποίου υπήρξε Πρωθυπουργός και ο ίδιος (ΚΜ) αρκετά εκπληκτικά έγινε ηγέτης» όπως έγραψε χαρακτηριστικά. Είδε τον Υπ. Εξωτερικών Νίκο Κοτζιά της κυβέρνησης Σύριζα. «Ένας ωραίος 70χρονος παχουλός, ο οποίος έχει οικογένεια στο Ηνωμένο Βασίλειο και είναι  πολύ φιλο-βρετανός και έχει τάση να μακρολογεί αλλά γνήσιος.» (Όμως αργότερα στο βιβλίο γράφει ότι  άλλαξε ιδέα γι΄αυτόν).
«A nice roly-poly seventy-year-old, who has family in the UK and is very pro-British. Prone to speak at length, he is nonetheless forthcoming and sweetly genuine».
Είδε και άλλους και τα δύο θέματα που τους απασχόλησαν ήσαν το Brexit και το Κυπριακό.  «Στο θέμα της Κύπρου, ήταν ξεκάθαρο ότι οι Ελληνοκύπριοι δεν πρόκειται να υποστηρίξουν μια συμφωνία επανένωσης σε ένα δημοψήφισμα εκτός και αν όλα τα τουρκικά στρατεύματα (προς το παρόν πέραν των 30,000) δεσμευθούν να αποχωρήσουν από το νησί», έγραψε.
Το μαξιλάρι της «δημοκρατίας»
19 Οκτωβρίου 2016 – Στην Άγκυρα, είδε πολλούς και τον Πρόεδρο Τ. Ρ. Ερτογάν για μία ώρα. Έγραψε σχετικά:  «Θέλει να βοηθήσει στο Κυπριακό, αλλά η θέση του είναι κλειδωμένη μάλλον στο 2004. Έχει το καλοήθη πρόσωπο ενός πολύ κακού παίχτη, αλλά δεν μπορείς να αγνοήσεις τη δυνατή ηγεσία που θέλει η Τουρκία για να ξεπεράσει τις εσωτερικές και εξωτερικές απειλές. Του έδωσα ένα βελούδινο μαξιλαράκι της Βουλής των Κοινοτήτων και του ψιθύρισα στο τέλος στο αυτί «Είναι σαν την δημοκρατία, μπορείς να καθίσεις πάνω του, αλλά όχι για πολύ».
«He is the benign face of a pretty vicious power play, but you cannot ignore the strong leadership Turkey needs… I gave him a velvet Commons cushion, whispered quietly to him at the end, ‘It’s like democracy: you can sit on it, but not for too long’».
6 Δεκεμβρίου 2016 – Είχε τηλεφωνική συνομιλία με τον γνωστό Νορβηγό Espen Eide, τον Ειδικό Σύμβουλο του ΟΗΕ για το Κυπριακό, για τα νεότερα (update) των διαπραγματεύσεων.
Γεγονότα 2017 – Επισκέψεις σε Τουρκία
4 Ιανουαρίου 2017 – Στην ΄Αγκυρα είδε τον Τούρκο Υπ. Εξωτερικών Μελβούτ Τσιαβούσογλου, Υπ. Ευρώπης Ομέρ Τσελίκ και  Πρωθυπουργό Μπιναλί Γιλτιρίμ και οι συνομιλίες τους κυρίως για το Κυπριακό. Έγραψε: «Μετά τη λαϊκή αναταραχή μεταξύ της ελληνικής και τουρκικής κοινότητας, που προέτρεψαν τη τουρκική στρατιωτική επέμβαση η νήσος μοιράστηκε από το 1974 μεταξύ τουρκικού βορρά και ελληνικού νότου.  Συνομιλίες για επανένωση κορυφώνονται, και υψηλού επιπέδου διάσκεψη σχεδιάζεται για την ερχόμενη εβδομάδα στη Γενεύη. Μεταξύ των θεμάτων για συζήτηση είναι η εκ περιτροπής προεδρία, αποζημιώσεις για περιουσίες, ενισχυμένη παρουσία των Ηνωμένων Εθνών κτλ.  Αλλά το κύριο σημείο θα είναι κατά πόσο η Τουρκία θα αποσύρει τα στρατεύματά της από το βορρά και το δικαίωμα επέμβασης σε περίπτωση που η κοινότητά βρεθεί υπό απειλή. Μια συνολική διευθέτηση είναι ακόμα μακριά αλλά το σχέδιο είναι να γίνεται προσπάθεια. Ο Boris (Boris Johnson Βρετανός ΥΠΕΞ και από το 2019 πρωθυπουργός) και εγώ θα πάμε την ερχόμενη εβδομάδα, αλλά ο Boris δεν πρέπει να πάει αν δεν υπάρχει πιθανότητα συμφωνίας, και δεν πιστεύω θα υπάρξει».
Σημείωση:  Παραπλανητική θέση. Δεν υπήρξε «λαϊκή αναταραχή» όταν εισέβαλε (και όχι «επέμβαση» η Τουρκία δύο φορές στην Κυπριακή Δημοκρατία το 1974.
5 Ιανουαρίου 2017 – Την επομένη βρέθηκε και πάλιν στην Αθήνα. Είδε τον Νίκο Κοτζιά , παλαιό αριστερό (γράφει), ο οποίος του είπε ότι προσπαθεί σκληρά να βρει κοινό έδαφος με τους Τούρκους στο Κυπριακό. Ο Ν. Κοτζιάς μετά την συνάντησή τους έφυγε για Νέα Υόρκη για συνάντηση με τον ΓΓ του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες.
12 Ιανουαρίου 2017 – Φθάνει στη Γενεύη στο κτίριο του ΟΗΕ για τη διάσκεψη για το Κυπριακό. Ο Alan Duncan είναι ειρωνικός προς τον Πρόεδρο Αναστασιάδη όταν στην εναρκτήρια συνάντηση,  ο τελευταίος κατά λάθος αναφέρθηκε σε λανθασμένη λέξη όταν αντί να αναφερθεί στο Κυπριακό ως το «πλέον αγκαθώδες  πρόβλημα στο κόσμο»  είπε «horniest problem» αντί «thorniest problem». Και αφού σταμάτησαν τα γέλια, έγραψε,  το διόρθωσε και ζήτησε συγνώμη. Μετά το γεύμα, ξεκίνησαν οι διμερείς συναντήσεις με τους διάφορους τους οποίους οι ίδιοι (Βρετανοί) και εκείνοι του ΟΗΕ προσπαθούσαν να συμφιλιώσουν. «Όχι τόσο διπλωματικό πήγαινε-έλα αλλά αλαλούμ διπλωματίας».  Εδώ αντίθετα με την προηγούμενη άποψη του για τον Νίκο Κοτζιά αλλάζει άποψη « Μόλις ξεκινήσαμε και αντίθετα με την προηγούμενη μου άποψη για τον ΄Ελληνα ΥΠΕΞ Νίκο Κοτζιά αυτός συμπεριφέρεται αμήχανα. Ο Boris  σπάει τον πάγο με τον τρόπο του και μιλά καλά σε όλους τους διαπραγματευτές».
Στις 13 Ιανουαρίου 2017 ο Boris Johnson και ο ίδιος ξεφεύγουν από τον «γόρδιο δεσμό» του Κυπριακού και επιστρέφουν για άλλα θέματα…
Κράν Μοντανά 
27 Ιουνίου 2017 –  Πίσω στη Γενεύη μαζί με τον βρετανό ΥΠΕΞ  Boris Johnson όπου θα «τρυπώσουν στα βουνά του Κραν Μοντανά όσο καιρό χρειαστεί για να λυθεί το Κυπριακό που μοίρασε το νησί της Κύπρου μεταξύ της πλειοψηφίας των Ελλήνων Κυπρίων και των Τούρκων στο βορρά. Όλοι οι συμμετέχοντες, θα φθάσουν από την Κύπρο, Ελλάδα, Τουρκία τον ΟΗΕ και το ΗΒ», έγραψε.
Στις 28 Ιουνίου 2017 – Και αφού για δύο μέρες η κάθε πλευρά είπε τα δικά της, αμφότεροι Boris Johnson και  Alan Duncan επέστρεψαν στο Λονδίνο,  για να ξαναπάει ο Alan Duncan στη Γενεύη στις 30 Ιουνίου 2017 όπου υπήρξαν «εκατομμύρια συναντήσεις αλλά καμία πρόοδος». Έφθασε και ο ΓΓ Αντόνιο Γκουτέρες ο οποίος έκανε μια μακροσκελή αναδρομή στο Κυπριακό. Ξανά πίσω στο Λονδίνο ο Alan Duncan,  για ψηφοφορία στη Βουλή των Κοινοτήτων και επέστρεψε στη Γενεύη στις 4 Ιουλίου 2017 με απογευματινή πτήση.  Οι διαπραγματεύσεις συνεχίζονται εντατικά, έγραψε, αλλά δίχως αποτέλεσμα. «Συζητείται στο Λονδίνο  κατά πόσο να πεταχτεί ο Boris Johnson στη Γενεύη ίσως και φέρει αποτέλεσμα αλλά δεν θέλουν να πάει και να πέσει σε αποτυχία».
Τηλεφωνήματα Κοτζιά προς Τζόνσον 
Όμως, γράφει και τούτο. «Αποδείχθηκε ότι ο Boris  δεχόταν τηλεφωνήματα από τον Κοτζιά, και με τέτοιο τρόπο που ο Κοτζιάς νόμιζε ότι είχε κρυφό κανάλι. Αυτό δεν βοηθούσε καθόλου τη θέση μας καθώς εμείς δεν γνωρίζαμε τίποτα από όσα λέγονταν μεταξύ τους, ήταν ένα ενοχλητικό πρόβλημα».
6 Ιουλίου 2017 – «Προδομένος» ο Matthew Kidd 
Έφθασε, έγραψε,  από το Νέα Υόρκη ο ΓΓ Αντόνιο Γκουτέρες (Antonio Guterres)  και προήδρευσε της συνεδρίας της  ολομέλειας  στις 11 π.μ. όπου έλαβαν μέρος ένας συν ένα αξιωματούχοι. Δηλαδή  τα ΗΕ, η ΕΕ ως παρατηρητές,  Ελληνοκύπριοι, Τουρκοκύπριοι, Έλληνες, Τούρκοι  και το ΗΒ.  Ο Γκουτέρες τους κάλεσε να τον θεωρήσουν ως τον έμπιστο για όλες τις προτάσεις και ευελιξία, και ότι θα έβλεπε όλους τους τέσσερεις με τη σειρά το πρωινό.
«Εμείς (Βρετανοί) τον είδαμε λίγο μετά το γεύμα και μας είπε εμπιστευτικά ότι οι Τούρκοι δέχθηκαν να ακυρώσουν το εγγυητικό τους δικαίωμα να επεμβαίνουν στρατιωτικά για να προστατεύσουν τους Τουρκοκυπρίους στο βορρά. Αυτή  είναι μια τεράστια παραχώρηση, και θα ανταποκρινόταν στην κύρια απαίτηση των Ελληνοκυπρίων. Οι ‘Ελληνες επίσης θέλουν την αποχώρηση όλων των τουρκικών στρατευμάτων, εκτός των 650 που επιτρέπεται να είναι εκεί βάση της Συνθήκης Συμμαχίας που διαφέρει από την Συνθήκη Εγγυήσεως.
Μετά από τέσσερεις ώρες, το  φαγητό και ανταλλαγές, περιλαμβανομένου και του τηλεφωνήματος του Αντιπροέδρου Pence (Αμερικής), προς τους Κύπριους ηγέτες, η όλη κατάσταση κατέληξε σε ένα μάτς παιδικής φωνασκίας και οι συνομιλίες κατέρρευσαν – μια τραγική χαμένη ευκαιρία να λυθεί αυτή η διαχρονική διαμάχη. Η επαγγελματική μας ομάδα είναι απαρηγόρητη για την σκληρή δουλειά που έκανε,  αλλά πολύ περισσότερο από όλους ο ΄Υπατος μας Αρμοστής στην Κύπρο Matthew Kidd, ο οποίος νοιώθει πλήρως απογοητευμένος και προδομένος από τον Νίκο Αναστασιάδη».
«…We see him just before lunch, and he lets us know in confidence that the Turks have offered to annul their Treaty right to intervene militarily to protect the Turkish Cypriots in the north. This is a massive concession, and would deliver the Greek Cypriot’s main demand.  The Greeks also want the removal of all Turkish troops, albeit 650 are legally permitted to be there under the Treaty of Alliance, as distinct from the Treaty of Guarantee.
After four hours, over dinner and subsequent exchanges, including Vice-President Pence calling the two Cypriot leaders, it all disintegrates into a childish shouting match and the talks collapse – a tragic missed opportunity to resolve the long-running dispute. Our hard working, professional team are disconsolate, most of all our High Commissioner to Cyprus, Matthew Kidd , who feels  totally let down and betrayed by Anastasiades».
Σημειώσεις:
 1) Δεν υπάρχει κανένα «τουρκικό εγγυητικό  δικαίωμα να επεμβαίνουν στρατιωτικά για να προστατεύσουν τους Τουρκοκυπρίους στο βορρά». Η Συνθήκη Εγγυήσεως δεν αναφέρει πουθενά κάτι τέτοιο. Επομένως γιατί ο Alan Duncan το παρουσιάζει στο βιβλίο ως «massive concession»;
2) Η λέξη «betrayed» εναντίον του Προέδρου Νίκου Αναστασιάδη είναι πολύ σοβαρή. Τι υπονοούν εδώ Alan Duncan και  Matthew Kidd,  ότι ο Αναστασιάδης είχε προσφέρει διαβεβαιώσεις στον Matthew Kidd και κατ΄επέκταση στη βρετανική κυβέρνηση ότι θα δεχόταν πράγματα  που δεν δέχθηκε και έτσι θεωρούν ότι τους πρόδωσε;
3) Και το ερώτημα που τίθεται τώρα, είναι τι θα κάνει ο Αναστασιάδης στην νέα βρετανική διευθέτηση για νέα πενταμερή στη Γενεύη. Είναι σίγουροι ότι αυτή τη φορά  θα τους εξυπηρετήσει ικανοποιητικά,  να μην μείνει απογοητευμένος και «προδομένος»  ο νέος ΄Υπ. Αρμοστής Steven Lillie;
25 Οκτωβρίου 2018 
Είχε συνάντηση στο Λονδίνο με τον «Αντι-Πρόεδρο Δημήτρη Συλλούρη οποίος είναι και Πρόεδρος της Βουλής. Ήταν ανένδοτος και ανίκανος να συζητήσει λογικά και φαινόταν αποφασισμένος να τονίζει μόνο παράπονα Ελληνοκυπρίων εναντίον των Τούρκων. Απλά δεν μπορείς να συζητήσεις σοβαρά θέματα με σοβαρό τρόπο μαζί του, εφόσον δεν ενδιαφέρεται το ελάχιστον για λύση επανένωσης απλά θέλει να υβρίζει τους Τούρκους».
O Alan Duncan  επανειλημμένα χρησιμοποιεί  τη παραπλανητική λέξη «επανένωση» («reunification») που δεν ανταποκρίνεται σε τίποτα τέτοιο με όσα διαπραγματεύονται με την ραχοκοκκαλιά της δι-κοινοτικής, δι-ζωνικής ομοσπονδίας και των δύο «συνιστώντων κρατών».
30 Οκτωβρίου 2018 – Για Νίκο Χριστοδουλίδη 
Καθώς βρισκόταν στην Κωνσταντινούπολη από την προηγούμενη (29.10.2018)  για τα εγκαίνια του νέου αεροδρομίου, και σε συνέχεια, έγραψε, της συνάντησής του  με τον Δημήτρη Συλλούρη την προηγούμενη βδομάδα, ενημερώθηκε ότι ο Υπ. Εξωτερικών Νίκος Χριστοδουλίδης τηλεφώνησε στον βρετ. ΄Υπ. Αρμοστή στη Λευκωσία Stephen Lillie με έντονο θυμό εναντίον του (Alan Duncan) γιατί είχε πει ότι οι Τούρκοι προσπάθησαν να κάνουν μια σοβαρή προσφορά στο Κράν Μοντανά. «Ξέρω τι θα ήθελα να του πώ, αλλά δεν θα το κάνω”, έγραψε.
 «Following my meeting with Demetris Syllouris last week, the Cyprus FM Christodoulides  has phoned our High Commissioner Stephen Lillie  in a massive rage about me, all because I said that I thought the Turks had tried to make a serious offer at Crans Montana talks. I know what I’d like to say to him, but won’t».
Σημειώσεις: Στο ημερολόγιό του δεν εξηγεί ποία ήταν η «σοβαρή προσφορά» που επικαλείται ότι προσπάθησαν να κάνουν οι Τούρκοι. Και αν ήταν η ακύρωση του ανύπαρκτου δικαιώματός των να επεμβαίνουν στρατιωτικά για προστασία των Τουρκοκυπρίων στο οποίο αναφέρεται και το θεωρεί «τεράστια παραχώρηση». Γιατί και το περιβόητο μονομερές δικαίωμα των εγγυητριών δυνάμεων (Συνθήκη  Εγγυήσεως) είναι για επαναφορά της νόμιμης τάξης και της κυριαρχίας της Κυπριακής Δημοκρατίας. Το οποίο παραβίασε η Τουρκία το 1974 με την συγκατάθεση της Βρετανίας.
17 Οκτωβρίου 2018 
«Καλά νέα – παραιτήθηκε ο Νίκος Κοτζιάς»
«Τώρα κάποια καλά νέα. Ο Έλληνας ΥΠΕΞ Νίκος Κοτζιάς παραιτήθηκε. Το εμπόδιο για τη διευθέτηση του Κυπριακού αμφιταλαντεύτηκε, αν και η σωτηρία του είναι ότι τουλάχιστον ήταν στη ορθή πλευρά της συζήτησης σε σχέση με την αλλαγή της ονομασίας της Μακεδονία» έγραψε. (Σε άλλες σελίδες επιβεβαιώνει ότι η βρετανική θέση ήταν υπέρ των Σκοπίων και της αλλαγής του ονόματος.)
«Then some good news. Greek Foreign Minister Nikos Kotzias has resigned. The blocker of the Cyprus settlement has wobbled off, although his redemption  is that at least he was on the right side of the argument over the Macedonian name change».
14 Μαΐου 2019    Η δήλωσή του από τη Βουλή 
Ο Sir Alan Duncan αναφέρεται και στις έντονες αντιδράσεις μας στην δήλωσή του στη Βουλή των Κοινοτήτων στις 14 Μαΐου 2019. Υπενθυμίζω τα γεγονότα.
Σε ερώτηση του κυπριακής καταγωγής βουλευτή των Εργατικών κ. Πάμπου Χαραλάμπους,  ο οποίος τον κάλεσε να καταδικάσει την απόφαση της τουρκικής κυβέρνησης για έρευνες στα χωρικά ύδατα της Κύπρου ο Sir Alan Duncan ως Υφυπουργός  Ευρώπης,  απάντησε:
«Συναντήθηκα χθες με τον Τούρκο πρέσβη και είχα πολύ εποικοδομητικές συζητήσεις μαζί του. Η θέση του ΗΒ είναι ότι, σύμφωνα με την Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το δίκαιο της θάλασσας, διερευνητικές γεωτρήσεις δεν πρέπει να προχωρήσουν σε περιοχές όπου η κυριαρχία αμφισβητείται».
«Sir Alan Duncan [Minister for Europe:] Yesterday, I met the Turkish ambassador and had very constructive discussions with him. The position of the UK is that, in line with the UN convention on the law of the sea, exploratory drilling should not proceed in any area where sovereignty is under dispute.»
Με ενημέρωσαν έγραψε, (14.5.2017) ότι «οι Κύπριοι είναι έξω φρενών με την  απάντησή μου… και παρόλο ότι διάβασα πιστά το κείμενο του Φόρειν ΄Οφις, οι Κύπριοι ξεσπάθωσαν έντονα με αγανάκτηση και ο Πρόεδρος και Υπ. Εξωτερικών (δίχως δικαιολογία) με καταδίκασαν δημοσίως. ΄Εχουν εκλογές, όμως δεν είναι δικαιολογία για τέτοια επίθεση». (Εννοεί τον Πρόεδρο Νίκο Αναστασιάδη και ΥΠΕΞ Νίκο Χριστοδουλίδη).
15 Μαΐου 2017 
Είχε τηλεφωνική επικοινωνία (με βίντεο) με τον Ύπατο τους Αρμοστή στη Λευκωσία Steven Lillie  και την ανώτερη  αξιωματούχο Jill Gallard. Αμφότεροι του είπαν, έγραψε, ότι οι επιλεγμένες λέξεις του ήσαν πλήρως σωστές, και η εκρηκτική κυπριακή αντίδραση αδικαιολόγητη.  «Επιμένω ότι δεν πρέπει να την ανεχόμαστε».
Κάλεσε, λοιπόν, την επομένη 15.4.2017  τον ΄Υπατο Αρμοστή της Κυπριακής Δημοκρατίας στο Λονδίνο κ. Ευρυπίδη Ευρυβιάδη στο Φόρειν ΄Οφις. ‘Εγραψε σχετικά:  «Κάλεσα τον ΄Υπ. Αρμοστή τους στο Φόρειν ΄Οφις. Τον κατσάδιασα, κάνοντας ξεκάθαρο ότι μπορούμε να χειριστούμε οποιαδήποτε διαφωνία μεταξύ μας αλλά δεν θα ανεχτούμε προσβλητικές δημόσιες επιθέσεις που είναι ενάντια στους βασικούς καλούς διπλωματικούς τρόπους. Ζήτησε αν μπορεί να εξηγήσει, αλλά του είπα δεν μπορεί – και τον πέταξα έξω μετά από δύο λεπτά».
«Their High Commissioner Evripides Evriviades, at my request, has been summoned to the FCO. I bawl him out, making it quite clear that we can handle any disagreement between us but will not tolerate rude public attacks which go against basic diplomatic good manners. He asks if he can explain, but I say he cannot – and chuck him out after two minutes».
Αργότερα τηλεφώνησε έγραψε,  του Ευρυβιάδη και του είπε : «Τίποτα το προσωπικό, σε αγαπώ στην πραγματικότητα, αλλά έπρεπε να μάθουν πως δεν μπορούν να μας συμπεριφέρονται τόσο προσβλητικά – ή στην ουσία καθόλου»!  (“Nothing personal, love you really, but they needed to know they cannot push us around so rudely – or indeed at all”.)
Σημείωση: Τα γεγονότα της 13ης Μαΐου 2017 δεν υπάρχουν στο βιβλίο.   Δηλαδή δεν υπάρχει αναφορά στην συνάντησή του με τον Τούρκο Πρέσβη στην οποία αναφέρθηκε στην δήλωσή του της 14ης Μαΐου 2017 στη Βουλή.  Για τις 13.5.2017 έγραψε ότι ήταν άρρωστος και έμεινε στο σπίτι.
Φανούλα Αργυρού
Ερευνήτρια/δημοσιογράφος Λονδίνο 18.4.2021 
(Σημειώσεις στο κείμενο από την ίδια)

Ελληνοτουρκικά, έφθασε η στιγμή της αλήθειας

Από
anixneuseis
-
0

Μπορούμε «να τα βρούμε» με την Τουρκία σήμερα; Η απάντηση είναι ξεκάθαρα «όχι». Οποιος αφελώς πιστεύει το αντίθετο ζει σε μιαν άλλη εποχή και νομίζει ότι έχει απέναντί του μιαν άλλη Τουρκία και έναν άλλο Ερντογάν.

Το αν υπήρξε μία ή περισσότερες στιγμές –από το 1975 έως σήμερα– που θα μπορούσε να έχει βρεθεί μια έντιμη και εθνικά αποδεκτή λύση είναι άλλη υπόθεση. Την ετυμηγορία θα εκδώσουν οι ιστορικοί του μέλλοντος.

Κανένα νόημα δεν έχει ένας τέτοιος καβγάς σήμερα. Εννέα πρωθυπουργοί, οι Κωνσταντίνος Καραμανλής, Γεώργιος Ράλλης, Ανδρέας Παπανδρέου, Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, Κώστας Σημίτης, Κώστας Καραμανλής, Γιώργος Παπανδρέου, Αντώνης Σαμαράς, Αλέξης Τσίπρας, δεν μπόρεσαν να λύσουν τον γόρδιο δεσμό. Μερικοί προσπάθησαν, χωρίς αποτέλεσμα. Κανείς εξ αυτών δεν επέκτεινε τα ελληνικά χωρικά ύδατα στα 12 μίλια. Η Τουρκία πέτυχε σε όλο αυτό το διάστημα την απαγόρευση μονομερών ερευνών και το «γκριζάρισμα» των Ιμίων. Απέτυχε όμως στον μεγάλο στόχο της, που ήταν να μοιράσει το Αιγαίο στη μέση με μία γραμμή.

Σήμερα η Αγκυρα έχει σκληρύνει τη διαπραγματευτική της θέση. Επιμένει να βάζει στο τραπέζι, από την αρχή και χωρίς κανένα πρόσχημα, τις δύο ελληνικές κόκκινες γραμμές: την αποστρατιωτικοποίηση των νησιών και τις γκρίζες ζώνες, την αμφισβήτηση δηλαδή της ελληνικής κυριαρχίας επί κατοικημένων και μη νησίδων. Ταυτόχρονα, θέτει εκτός διμερούς διαπραγμάτευσης τα ελληνικά δικαιώματα στην Ανατολική Μεσόγειο με τη δικαιολογία ότι αφορούν τα συμφέροντα τρίτων χωρών, δηλαδή της Λιβύης και της Αιγύπτου.

Με αυτές τις θέσεις παγιωμένες και αμετακίνητες, η διαπραγμάτευση δεν θα πάει πολύ μακριά.

Ο Ελληνας υπουργός Εξωτερικών γνώριζε προφανώς την πλήρη εικόνα πριν φθάσει στην Αγκυρα και γι’ αυτό επέλεξε να πει τα πράγματα με το όνομά τους. Η στιγμή της αλήθειας θα έφθανε, είτε τώρα είτε σε μερικούς μήνες. Οι ελληνικές θέσεις θα διατυπώνονταν, ξανά και ξανά, στο τραπέζι των διερευνητικών από την έμπειρη διαπραγματευτική ομάδα μας.

Το αδιέξοδο είναι εδώ. Τα αδιέξοδα στη διπλωματία είτε συντηρούνται τεχνητά στον πάγο, όταν συμφέρει και τις δύο πλευρές, είτε εξελίσσονται σε έναν ψυχρό πόλεμο, που ενίοτε γίνεται και θερμός. Σαράντα έξι χρόνια, άλλωστε, το ίδιο έργο παρακολουθούμε.

“Καθημερινή”

Εθνική ταυτότητα και πατριωτισμός: ταυτόσημες ή συγκλίνουσες έννοιες στον Αραβικό Κόσμο;

Από
admin
-
0

Της Δρ Άννα Κωνσταντινίδου

Ιστορικός- Διεθνολόγος[1]

Θα ήταν λάθος να δούμε κάτω από ενιαίο πλαίσιο όλα  τα μουσουλμανικά μορφώματα της Μέσης Ανατολής, μια και αφενός οι Ιρανοί, οι οποίοι αποτελούν μία ισχυρή εθνική ομάδα που διαμορφώνει πολιτικές στην εν λόγω γεωγραφική περιοχή, δεν είναι αραβικής καταγωγής, αλλά περσικής, αφετέρου οι Τούρκοι δημιούργησαν σε διαφορετικά ερείσματα την εθνική ταυτότητα από τον αντίστοιχο τρόπο των αραβικών λαών.

Αρχικά, είναι αναγκαίο να γίνει η εξής παραδοχή που είναι και το εφαλτήριο για το σχολιασμό που θα ακολουθήσει. Οι αραβικοί πληθυσμοί, καθώς και οι Πέρσες, διαμόρφωναν κατά καιρούς μία υπολανθάνουσα ταυτότητα κι αυτό διότι, επειδή στο μεγαλύτερο μέρος της Πολιτικής Ιστορίας τους τελούσαν υπό καθεστώς διοίκησης ξένης δύναμης, επηρεάστηκαν από έναν πολιτισμό που απείχε από την πολιτισμική παράδοση των ίδιων με συνέπεια να δομήσουν ένα κατεστημένο που δεν έβρισκε ερείσματα στους λαούς τους. Οι ίδιοι οι αποικιοκράτες, τεχνηέντως, εφάρμοζαν μία παρελκυστική πολιτική απέναντι στους τοπικούς ηγέτες του προτεκτοράτου/ αποικίας που διοικούσαν, προκειμένου να υπάρχει αναβρασμός και διχαστικές τάσεις ανάμεσα στις κοινωνικές ομάδες  που κατοικούσαν τη χώρα.

Αυτή η διπολική πολιτική των Δυτικών φάνηκε πολύ καθαρά στις Ιρανικές Επαναστάσεις των δεκαετιών 1950 και 1970, οι οποίοι «έπαιζαν διπλό παιχνίδι» άλλοτε πριμοδοτώντας τους ακραίους ισλαμιστές κι άλλοτε την πολιτική του Σάχη. Επίσης, ενδεικτικά παραδείγματα, των επιδιώξεων των Δυτικών να «πυρπολούν» το ενωτικό πνεύμα μεταξύ των εθνικών ομάδων των μεσανατολικών κρατών, αποτελούν το Αιγυπτιακό Ζήτημα (1923-1950) και οι θρησκευτικές δογματικές διαφοροποιήσεις μεταξύ ηγεσίας και λαού μίας χώρας (λόγου χάρη το Ιράκ και η Συρία). Με τον τρόπο αυτόν, οι Ευρωπαίοι, επικουρώντας τις διχαστικές τάσεις μεταξύ ενός ενιαίου εθνικού συνόλου, ανενόχλητοι νέμονταν –αλλά και συνεχίζουν να νέμονται- τα πλούσια αποθέματα σε υδρογονάνθρακες των κρατών αυτών της Μέσης Ανατολής.

Για όλα τα ζητήματα κοινωνικής διάστασης υπάρχει μία γενεσιουργός αιτία. Αναλύοντας το συμπεριφορικό τρόπο αντίδρασης ενός συνόλου που διαβιεί σε μία χώρα, καταλήγει κανείς στο συμπέρασμα, ότι όλα ξεκινούν από το πολιτισμικό υπόβαθρο αυτής της ομάδας, το οποίο περικλείει και την έννοια της εθνικής καταγωγής. Οι Άραβες στην πλειονότητά τους ήταν νομαδικές φυλές που μετακινούνταν από τόπο σε τόπο. Σχημάτισαν, ως εκ τούτου, το εθιμικό τους γίγνεσθαι στη βάση, κυρίως, επίκτητων χαρακτηριστικών, προερχόμενα από το φυσικό περιβάλλον στο οποίο διαβιούσαν και στην προσέγγισή τους με άλλες εθνοτοπικές ομάδες. Αργότερα χρονικά, η θρησκεία γι’ αυτούς ήταν το έναυσμα να θεμελιώσουν τον κοινωνισμό τους σε αντίστοιχα γνωρίσματα με αυτά που έβλεπαν ότι ενυπήρχαν σε άλλους λαούς, δημιουργώντας –κατ’ ουσίαν τότε- την προσδιοριστική ταυτότητα τής κοινωνικής ιδιομορφίας τους. Ίσως για το λόγο αυτό, οι αραβικοί πληθυσμοί ήταν πιο επιρρεπείς σε σχέση με άλλα εθνικά/ φυλετικά μορφώματα στην υιοθέτηση γνωρισμάτων, αρχών και ιδεολογιών που ήταν ξένα προς αυτούς, γιατί άλλωστε τα περισσότερα χαρακτηριστικά του πολιτισμικού κοινωνισμού/ υποβάθρου τους, τα είχαν υιοθετήσει από άλλους πολιτισμούς. Έτσι, μπορούμε να πούμε, ότι ο αραβικός πολιτισμός είναι ένας ετερόφωτος πολιτισμός (από εκεί και πέρα, είναι διαμορφωμένοι οι τοπικοί πολιτισμοί, που ουσιαστικά δημιουργούν τις ξεχωριστές «συμπεριφορές» των αραβικών μορφωμάτων).

Η πλειονότητα των χωρών της Εγγύς και Μέσης Ανατολής δεν είχε δημιουργήσει μία αυθύπαρκτη κοινωνική και πολιτική πορεία μέσα στο χρόνο, καθώς ήταν υποτελής είτε σε ομόθρησκους είτε σε ετεροεθνείς πληθυσμούς. Ενδεχομένως, τα μόνα κράτη που βίωσαν σε μεγαλύτερο βαθμό τον εθνικό ιδιομορφισμό τους ήταν η Σαουδική Αραβία και οι περιοχές των Εμιράτων, όπου κείτονται τα Ιερά Προσκυνήματα του Ισλαμισμού. Όλες οι υπόλοιπες οντότητες δημιούργησαν μία επίπλαστη ταυτότητα, διότι αφενός αυτή είχε επιβληθεί στα μορφώματα αυτά από τους ξένους ηγήτορές τους (όπως ήταν οι Μαμελούκοι στην Αίγυπτο) αφετέρου οι ηγεσίες των χωρών αυτών θεώρησαν, ότι ακολουθώντας εξελιγμένα και «δοκιμασμένα» πρότυπα, θα αναδιαμόρφωναν και θα εξέλισσαν το κατεστημένο τους. Λόγω της ανάγκης των κρατών αυτών να αποδείξουν την ετερομορφία τους, προσπάθησαν –ιδίως στα χρόνια της αποαποικιοποίησης- να διαμορφώσουν μία πατριωτική ταυτότητα με υπολανθάνοντα –ωστόσο- χαρακτηριστικά. Και αναφέρομαι σε πατριωτική κι όχι εθνική, γιατί οι δύο αυτές έννοιες στον αραβικό κόσμο δεν έχουν ταυτόσημη σημασία. Η έννοια του πατριωτισμού στην  Μέση Ανατολή προσομοιάζει με τη διάσταση της φυλής και λιγότερο εντρυφεί σε μονοπάτια ακραιφνώς εθνικά.

Για να κατανοήσει ο αναγνώστης αυτήν τη διαφοροποίηση που υπάρχει μεταξύ πατριωτικού και εθνικού αισθήματος στις χώρες αυτές, είναι αρχικά επιβεβλημένο να δώσουμε συγκεκριμένα παραδείγματα που είναι σε όλους μας γνωστά. Γιατί, εμείς οι Έλληνες, όπως λχ και οι Γάλλοι, συνταυτίζουμε τους κοινωνιολογικούς όρους εθνικός και πατριωτικός; Όπως γνωρίζουμε όλοι, η Ελλάδα αποτελεί ανάδελφο κράτος. Η μακραίωνη ιστορική της πορεία απέδειξε στο ρου των αιώνων, ότι είχε διαμορφωθεί στο κατεστημένο της μία συγκεκριμένη πολιτισμική ταυτότητα με ιδιομορφίες κουλτούρας, ανόμοιες προς τις ήδη διαμορφωμένες των κρατικών κοινοτήτων τού τότε γνωστού κόσμου. Αν και κάθε ελληνική γεωγραφική περιοχή είχε αναπτύξει τον τοπικισμό της, η γλώσσα, η πολυθεϊστική θρησκεία κι αργότερα ο χριστιανισμός, οι πολιτιστικές γιορτές και οι κοινές πολεμικές προσπάθειες –Περσικοί Πόλεμοι, εκστρατεία Μεγάλου Αλεξάνδρου, Επανάσταση 1821- αναδεικνύουν το συλλογικό πνεύμα που έχει αφετηρία την ίδια εθνική καταγωγή.

Η συγκρότηση της Ελλάδας σε πολιτειακό σχηματισμό βασίστηκε, λοιπόν, στην ιδιαίτερη πολιτισμική της υπόσταση με χαρακτηριστικά αναγεννώμενα σε μια ιδιαίτερη γεωγραφική περιοχή. Η εθνογένεση της Ελλάδας επιβάλλεται να θεωρηθεί ως επιτελεστική κοινωνική λειτουργία βασιζόμενη και εδραιωμένη στο μακραίωνο πολιτισμικό παρελθόν της χώρας. Η διαμόρφωση της εθνικής ταυτότητας επιβάλλεται να βασίζεται στη συνοχή και τη συγκέντρωση όλων εκείνων των χαρακτηριστικών γνωρισμάτων που συνδέονται με την ψυχο- κοινωνική θέση και διάθεση των πληθυσμών να αποδεχτούν τη συγκεκριμένη συνένωση. Η φορμαλιστική τοποθέτηση εννοιών που συντρέχουν σε επίπεδο μικρών ομάδων μέσα σε ευρύτερο πλαίσιο αποδεικνύει, ότι ο άνθρωπος βιώνοντας αυτήν την κοινωνιολογική αλλαγή οφείλει να βρίσκεται σε εκείνο το συνειδησιακό επίπεδο, ώστε να δέχεται ψυχολογικά αβίαστα τη συλλογική συνοχή του Κράτους του. Αν το νέο εθνικό μόρφωμα καλύπτεται από φαντασιακά και μόνο χαρακτηριστικά -κι επομένως επίπλαστα (λχ ταξική συνείδηση)- είναι αμφίβολη η αποδοχή των χαρακτηριστικών αυτών από τους πολίτες του.

Η καλλιέργεια και η διαμόρφωση της ελληνικής ταυτότητας προσδιορίστηκε σε χαρακτηριστικά γνωρίσματα με συμβολισμό και προσανατολισμό κοινωνικής διάστασης, δηλαδή η αυτοαντίληψη του Έλληνα για την εθνική ιδιοτυπία του βασίστηκε στον εθιμικό και ηθικό- πνευματικό πολιτισμό. Γι’ αυτό και οι έννοιες έθνος και πατριωτισμός συμπίπτουν στη συνείδηση των Νεοελλήνων. Αντίθετα, οι λαοί της Μέσης Ανατολής καλλιέργησαν την έννοια της ταυτότητας στη βάση –ως επί το πλείστον- του φυλετικού τους υπόβαθρου (και ακόμα και αυτό συνέβη κατά τη διάρκεια κυρίως της αποικιοκρατίας), υποσκελίζοντας τα ιδιάζοντα χαρακτηριστικά μιας πολιτειακής κοινότητας. Αυτό φαίνεται, καθώς το   συναντούμε ιδιαίτερα την εποχή των Μεγάλων Επαναστάσεων για την αποαποικιοποίηση της Μέσης Ανατολής. Ο τρόπος που αναδείχτηκε το πατριωτικό τους συναίσθημα, βρίσκοντας συνειδησιακό εφαλτήριο την φυλετική καταγωγή τους, είχε διαφανεί με τα χαρακτηριστικά από τα οποία αναδείχθηκαν αξιακές ιδεολογίες και αρχές μέσα στις κοινωνίες αυτές. Ενδεικτικά παραδείγματα αποτελούν ο Παναραβισμός και τα κομμουνιστικά κόμματα στις χώρες της Μέσης Ανατολής, των οποίων η δράση εδράζεται περισσότερο σε πατριωτικά κριτήρια (απεμπλοκή των Αράβων από την αποικιοκρατία) παρά σε ταξικά χαρακτηριστικά. Και γιατί οι κοινωνίες αυτές δημιούργησαν την εθνοτική/ φυλετική ταυτότητά τους (άλλο εθνοτική και άλλο εθνική ταυτότητα) μόλις στα χρόνια της αποικιοκρατίας; Γιατί στο Ισλάμ (και εννοώ στο Κοράνι), όπως γράφτηκε και παραπάνω δεν υπάρχει η διάσταση τού έθνους ή της φυλής.

Το παράδοξο είναι, ότι ενώ το Ισλάμ είναι μία θρησκεία που περιχαράσσεται σε χαρακτηριστικά πολιτικής- κοινωνικής διάστασης, που την είχε ιδρύσει ένας Άραβας, και ως εκ τούτου, φυσικό θα ήταν, το αραβικό φύλο να έχει την πρωτοκαθεδρία, μνημονευόμενο στο Κοράνι, αντίθετα, παρατηρείται ότι ο Μουσουλμανισμός ενώ το περιεχόμενό του έχει επηρεαστεί από τις δομές οργάνωσης μίας Πολιτείας, ωστόσο αποσιωπά και δεν κάνει λόγο για το συστατικό στοιχείο ενός κράτους, και ειδικότερα για το έθνος που το κατοικεί. Γιατί, λοιπόν, η έννοια του έθνους ή της φυλής δεν έχει βασική θέση στο Ισλάμ;

  1. Ο Μωάμεθ ήθελε να δημιουργήσει ένα κίνημα και προκειμένου να δελεάσει την ομάδα στην οποία διαβίωνε, προσέδωσε σε αυτό θεολογικά χαρακτηριστικά,
  2. Επειδή το Ισλάμ είναι θρησκεία, φυσικό επακόλουθο είναι, να γίνονται αποδεκτά άτομα οποιαδήποτε καταγωγής,
  3. Οι πληθυσμοί της συγκεκριμένης εποχής –και κυρίως οι νομάδες- διαβίωναν σε μεγάλες αυτοκρατορίες (την Ελληνική διαδέχτηκε η Ρωμαϊκή και τη Ρωμαϊκή η Βυζαντινή) με συνέπεια να είναι δυσδιάκριτα τα γεωγραφικά όρια ενός κράτους, καθώς διοικητικά ανήκε σε ένα μεγάλο κοινωνικό ιστό,
  4. Ο προσδιορισμός Έλληνας, Ρωμαίος, Άραβας σχετιζόταν με τη γλώσσα που χρησιμοποιούσαν οι κάτοικοι μιας περιοχής,
  5. Στις αυτοκρατορίες (ρωμαϊκά και ύστερα χρόνια) δεν υπήρχε η έννοια του έθνους ή της φυλής, αλλά του πολίτη,
  6. Ο δεσμός που αναπτυσσόταν ανάμεσα στους κατοίκους μιας γεωγραφικής περιοχής έφερε περισσότερο ταξικά χαρακτηριστικά και καθόλου εθνικά,
  7. Η έννοια του έθνους έχει νεολογική διάσταση, καθώς είναι αποτέλεσμα της εξέλιξης των κοινωνιών και των οικονομικών μοντέλων. Επίσης, (αν και δεν αφορά την εποχή σύστασης του Ισλάμ) όσον αφορά τη φυλή, αυτή δεν ταυτίζεται απαραίτητα με ένα και μόνο έθνος. Λόγου χάρη, η ινδοευρωπαϊκή φυλή, η σλαβική φυλή, η αραβική φυλή, τα γερμανικά φύλα κοκ,
  8. Μετά την ίδρυση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, ο Χριστιανισμός ταυτίστηκε με το ελληνικό πνεύμα και τις ανώτερες κοινωνικά ομάδες που διαβίωναν στο ανατολικό τμήμα, με συνέπεια το Ισλάμ να «κάνει άνοιγμα» στα χαμηλά –ως επί το πλείστον- οικονομικά στρώματα, οποιαδήποτε γλωσσικής «καταγωγής»,
  9. Η παγίωση και μετάδοση της νέας θρησκείας βασιζόταν στον στρατιωτικό επεκτατισμό.

Παρατηρώντας όλα αυτά τα γεγονότα που λαμβάνουν χώρα σήμερα σε Ανατολή και Δύση, η Διεθνής Κοινότητα πρέπει να κατανοήσει αυτό, ότι ο τρόπος που αντιμετωπίζει ένα κράτος (και αναφέρομαι σε παραδοσιακές κοινωνίες, όπως είναι αυτές των ανατολικών λαών) το εσωτερικό και το εξωτερικό του περιβάλλον σχετίζεται με το πολιτισμικό του υπόβαθρο. Οι μουσουλμανικοί λαοί –και κυρίως οι Άραβες- δεν μπορούν να λειτουργήσουν ως ενιαία οντότητα, γιατί δόμησαν τον εθνισμό τους σε χαρακτηριστικά που δεν είχαν σχέση με την εθνοτική/ φυλετική καταγωγή τους, αλλά σε ένα σύμπλεγμα κοινωνικών- πολιτειακών διαστάσεων γνωρισμάτων, όπως είναι το θρήσκευμα, και για το λόγο αυτό υπάρχουν διαφοροποιήσεις ενιαίας αντίληψης ως προς την ταυτότηα, ακόμα και σε κρατικά μορφώματα ίδιας φυλετικής ομάδας, καθώς σε αυτήν εντρυφεί σε πολλές περιπτώσεις και η διάσταση του δόγματος ή του θρησκευτικού τάγματος. Έτσι, οι έννοιες της εθνικής ταυτότητας, της φυλετικής ή η διάσταση του πατριωτισμού αφενός δεν ερμηνεύονται στη βάση των αρχών δυτισμού για το έθνος- κράτος αφετέρου η σημασία τους εξαρτάται από ένα σύμπλεγμα παραγόντων, τους οποίους κάθε αραβικό κράτος «επεξηγεί» στη βάση τοπικών, πολιτιστικών αρχών. Και για το λόγο αυτό, ο Παναραβισμός δεν μπόρεσε ως ιδεολογία να συνενώνει ως σήμερα τον Αραβικό Κόσμο.

Ενδεικτική Βιβλιογραφία

Νικόλαος Ιντζεσίλογλου, Περί Ελληνικής Ταυτότητας- Εθνική Ταυτότητα και Ελληνισμός στην εποχή της Νεωτερικότητας, ΑΠΘ, 2004

Ιωάννης Μάζης, Γεωγραφία του Ισλαμιστικού Κινήματος στη Μέση Ανατολή, Αθήνα: Παπαζήσης, 2012

Δόμνα Μιχαήλ, Έθνος, Εθνικισμός και Εθνική Συνείδηση- μία ανθρωπολογική προσέγγιση, Αθήνα: Λεβιάθαν, 1997

Ηλίας Νικολακάκης, Βασικά θρησκευτικά καθήκοντα και σύγχρονα ιδεολογικά ρεύματα στο Ισλάμ, Θεσσαλονίκη: Κυρομάνος, 1997

[1] Η Άννα Κωνσταντινίδου είναι Ιστορικός- Διεθνολόγος, Διδάκτωρ Δημοσίου Δικαίου & Πολιτικής Επιστήμης της Νομικής Σχολής ΑΠΘ, εξωτερική συνεργάτιδα ως διδάσκουσα στην Ανώτατη Διακλαδική Σχολή Πολέμου και μέλος και ερευνήτρια στο Ελληνικό Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών (ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ.)

Η συγκέντρωση ρωσικών στρατευμάτων στα σύνορα με την Ουκρανία δύσκολα θα οδηγήσει σε γενικευμένο πόλεμο

Από
anixneuseis
-
0

Η Ελλάδα και η Λιβύη

Από
anixneuseis
-
0
16/04/2021 09:19 EEST | Updated 16/04/2021 11:08 EEST

Η ελληνική κινητικότητα ήταν επιβεβλημένη. Ποιές θα πρέπει να είναι οι επόμενες κινήσεις.

EUROKINISSI
Συνάντηση του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη με τον επικεφαλής του Προεδρικού Συμβουλίου της Λιβύης, Mohamed al-Menfi, την Τετάρτη 14 Απριλίου 2021

Το τελευταίο δεκαήμερο οι παγωμένες μετά την ανάσχεση της προέλασης του Χαφτάρ προς την Τρίπολη, οι ελληνολιβυκές σχέσεις πήραν κυριολεκτικά φωτιά, υποχρεώνοντας και την Τουρκία να παρέμβει, φοβούμενη αρνητικές εξελίξεις για το Τουρκολιβυκό σύμφωνο – βασικό πυλώνα της πολιτικής της «γαλάζιας πατρίδας». Και ίσως μόνο αυτό θα αρκούσε για να καταδείξει τη σημασία των διπλωματικών κινήσεων της Ελλάδας. 

Πράγματι, σχετικά με την αναθέρμανση των ελληνολιβυκών σχέσεων, με την επίσκεψη Μητσοτάκη στην Τρίπολη, εκείνη του Δένδια στη Βεγγάζη και ως επιστέγασμα την επίσκεψη του Λίβυου προέδρου στην Αθήνα, σε διάστημα μίας εβδομάδας υπάρχουν δύο οπτικές.

Η πρώτη που εκφράζει τους ακραιφνείς πατριώτες του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και πολλές πατριωτικές φωνές, ιστοσελίδες και εφημερίδες, υποστηρίζει πως η επίσκεψη Μητσοτάκη και όσα ακολούθησαν συνιστούν ένα «φιάσκο» μια και αυτή δεν κατόρθωσε να ακυρώσει την ισχύ του τουρκολιβυκού συμφώνου.

Η δεύτερη εκφράζει την συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού και υποστηρίζει πως η ελληνική κινητικότητα ήταν επιβεβλημένη, ως συνέπεια τόσο των αλλαγών που έχουν επέλθει στο εσωτερικό πολιτικό σκηνικό της Λιβύης, όσο και  στο ευρύτερο γεωπολιτικό τοπίο στην περιοχή.

Κατ’ αρχάς στην Λιβύη δεν υπάρχει πια η κυβέρνηση Σάραντζ, που είχε υπογράψει το Σύμφωνο, αλλά μία κυβέρνηση κοινής αποδοχής με μεταβατικό πρωθυπουργό και πρόεδρο μέχρι τις εκλογές του ερχόμενου Δεκεμβρίου και ο πρωθυπουργός Αμπντουλάχ Χαμίντ Ντμπέιμπα ανήκει στο φιλοτουρκικό στρατόπεδο, πράγμα που όμως δεν συμβαίνει με τον πρόεδρο Μοχάμεντ αλ – Μενφί. 

Αν η επίσκεψη γινόταν επί Σάραντζ ίσως τότε θα μπορούσε να εκληφθεί ως αναγνώριση του Τουρκολιβυκού, αλλά εδώ πρόκειται για μεταβατική κυβέρνηση στην οποία συμμετέχουν τα δύο αντιμαχόμενα λιβυκά στρατόπεδα. Άλλωστε η Ελλάδα έχει ξεκαθαρίσει ότι το μνημόνιο είναι παράνομο και ότι η επίσκεψη δε συνιστά αλλαγή στάσης της.

Παράλληλα με τη νέα Αμερικανική διοίκηση και την αλλαγή πρωθυπουργού στην Ιταλία αλλάζουν και οι όροι του γεωπολιτικού παιγνιδιού σχετικά με τη Λιβύη.  

Ο Μάριο Ντράγκι φαίνεται να εγκαινιάζει μια νέα φάση της ιταλικής εξωτερικής πολιτικής έναντι της Τουρκίας. Η δήλωση του «super Mario» ότι ο Ερντογάν είναι δικτάτορας, αμέσως μετά το ταξίδι του στη Λιβύη όπου τα ιταλικά συμφέροντα παραμένουν πανίσχυρα και τη συνάντηση με τον Μητσοτάκη, καθώς και οι δηλώσεις του για στενότερη συνεργασία Ελλάδας-Γαλλίας-Ιταλίας στη Μεσόγειο, είναι μια σημαντική εξέλιξη.

Η παρέμβαση λοιπόν, του Ντράγκι συνδέεται αναμφισβήτητα και με τη νέα αμερικανική διοίκηση. Και ας μη ξεχνάμε ότι μέχρι πρόσφατα η Ιταλία συμπορευόταν με την Τουρκία στη Λιβύη και στα οικόπεδα της Κυπριακής ΑΟΖ.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες θα μπορούσαμε να προσάψουμε στην ελληνική κυβέρνηση μάλλον ότι άργησε να παρέμβει στα τεκταινόμενα της Λιβύης, μια και η νέα μεταβατική διοίκηση έχει πολλούς μήνες ζωής.

Η παρέμβαση της Ελλάδος στην Λιβύη ήταν συναφώς συντονισμένη με άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και αποτελούσε ένα πρώτο αναγκαίο βήμα, χωρίς βέβαια να τρέφουμε ψευδαισθήσεις ότι με μια πρώτη κίνηση θα λυνόταν όλο το πρόβλημα. Προέκυψαν όμως και κάποια απτά αποτελέσματα: 

– Η κύρωση του Τουρκολιβυικού Συμφώνου εκκρεμεί να ψηφιστεί στο λιβυκό κοινοβούλιο

– Πάρθηκε απόφαση για δημιουργία ελληνολιβυκής τεχνικής επιτροπής για τις θαλάσσιες ζώνες

– Ο ΥΠΕΞ Ν. Δένδιας πήγε εν συνεχεία στη Βεγγάζη για να εγκαινιάσει το προξενείο της Ελλάδας, σε μία περιοχή ελεγχόμενη από τον Χαφτάρ και έδρα του λιβυκού κοινοβουλίου.

– Αμέσως μετά από την επίσκεψη Μητσοτάκη, ο Ερντογάν κάλεσε τον φιλότουρκο Λίβυο πρωθυπουργό στην Άγκυρα, όπου τον υποδέχθηκε μετά βαΐων και κλάδων.

Και παρότι ο σουλτάνος πρόσφερε οικονομικές συμφωνίες για την ανοικοδόμηση της Λιβύης και υποσχέθηκε ότι θα δωρίσει 150.000 δόσεις εμβολίων, ο «δικός» του Λίβυος πρωθυπουργός δήλωσε μπροστά στις κάμερες ότι όλες οι συμφωνίες πρέπει να παίρνουν υπόψη τους και τις άλλες εμπλεκόμενες χώρες.

Προφανώς, η κυβέρνηση της Λιβύης αντιλαμβανόμενη την αλλαγή του συσχετισμού δυνάμεων στην περιοχή, με την επιστροφή των ΗΠΑ, αλλά και την αλλαγή στάσης της Ιταλίας, αρχίζει να προσαρμόζεται στις νέες συνθήκες και μάλλον έτσι πρέπει να εκλάβουμε και τη στάση του Λίβυου πρωθυπουργού στην Άγκυρα.

– Τέλος, η επίσκεψη του Λίβυου Προέδρου του Υπουργικού Συμβουλίου στην Αθήνα μια μέρα μετά το ταξίδι του Λίβυου πρωθυπουργού στην Άγκυρα, –ο οποίος πριν δεκαπέντε ημέρες ζήτησε από τον ίδιο τον Ερντογάν την απόσυρση των τουρκικών δυνάμεων από τη Λιβύη– επισφράγισε αυτές τις εξελίξεις μιας και συμφωνήθηκε η άμεση επανεκκίνηση των συνομιλιών για την Οριοθέτηση των Θαλασσίων Ζωνών υπό την ευθύνη των υπουργών Εξωτερικών των δύο χωρών.

Όλα τα παραπάνω αποδεικνύουν ότι αυτό το ταξίδι ήταν αναγκαίο απέναντι σε μια παγιωμένη αρνητική κατάσταση ώστε να εκμεταλλευτούμε την αρνητική για την Τουρκία συγκυρία στην περιοχή.

Θα ήταν αστείο να αναμένουμε ότι η επίσκεψη θα έφερνε το τέλος του Τουρκολιβυκού Συμφώνου, όπως ισχυρίζονται για να την απομειώσουν. Όμως μια πολιτική αποχής από τα τεκταινόμενα θα ήταν μια καταστροφική επιλογή, καθώς θα άφηνε την Ελλάδα εκτός παιχνιδιού.

Χαμένοι από αυτές τις εξελίξεις είναι αφενός η Τουρκία και αφετέρου η Γερμανία.

Η Τουρκία είναι στριμωγμένη και ανοίγει διαρκώς νέα μέτωπα, τελευταίο παράδειγμα, το περίφημο sofagate, που προκάλεσε τόσες αντιδράσεις, με μοναδική εξαίρεση την Γερμανία. Την ώρα που ζητά χρήματα από την ΕΕ, ως πληγωμένος λύκος προσβάλλει μια Γερμανίδα πολιτικό, που έχει προταθεί από την ίδια την Μέρκελ.

Ενώ ο Μάνφρεντ Βέμπερ, που εκφράζει μια άλλη αντίληψη για την γερμανική πολιτική έναντι της Τουρκίας, προτείνει για πολλοστή φορά τον επίσημο ενταφιασμό των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας με την ΕΕ.

’Ένα σημαντικό μέρος του ευρωπαϊκού κατεστημένου, μέσω του Ντράγκι, έστειλε ένα μήνυμα ότι ο Ερντογάν δεν είναι πλέον ανεκτός.

Η γερμανική σιωπή και αμηχανία αντανακλά την απομόνωσή της. Η επιστροφή της Αμερικής, η γαλλική κινητικότητα και η ανάληψη της πρωθυπουργίας από τον Ντράγκι, που ως πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, βρισκόταν σταθερά απέναντι στη Γερμανία, αλλάζουν τους όρους του παιχνιδιού.

Η στάση των Γάλλων, των Αμερικανών και των Ιταλών πλέον δημιουργεί ένα νέο πλαίσιο αντιπαράθεσης με την Τουρκία, που δυσκολεύει κατά πολύ τη Γερμανία.

Εν ολίγοις ο χαρακτηρισμός της επίσκεψης στην Λιβύη ως φιάσκου έχει μικροπολιτικά και «μαυρογιαλούρικα» ελατήρια. Άλλωστε εκείνος ο «πατριωτικός χώρος» που συνηγορώντας με τους Συριζαίους και τον Κοτζιά, κριτικάρισε τόσο έντονα αυτή την επίσκεψη, καθόλου τυχαία είχε σταθεί εξίσου αρνητικά και στη συμφωνία οριοθέτησης ΑΟΖ με την Αίγυπτο η οποία έκοψε στην μέση το Τουρκολιβυκό Σύμφωνο, αποτέλεσμα δε εκείνης της κίνησης ήταν η εν μέρει αλλαγή στάσης της Λιβύης.

Η Ελλάδα αυτό που έχει ανάγκη, εκμεταλλευόμενη το ευνοϊκό διεθνές περιβάλλον, είναι να κερδίσει χρόνο. Να προλάβει να εξοπλιστεί, να βελτιώσει την οικονομική της κατάσταση, να αναβαθμίσει τη διεθνή της παρουσία, κ.λπ.

Όσο για την κριτική στην κυβέρνηση, όπως έχουμε επαναλάβει αναρίθμητες φορές πρέπει να γίνεται εκεί που πραγματικά σφάλει, και όχι στο «γάμο του καραγκιόζη». Και στα εθνικά θέματα σφάλει οικτρά και επικίνδυνα κατ’ εξοχήν στο μεταναστευτικό, όπου ακολουθεί την Γερμανία και δεν βλέπει τον κίνδυνο ισλαμοποίησης των νησιών του Αιγαίου αν δημιουργηθούν οι υπερδομές – πόλεις των δεκάδων χιλιάδων μεταναστών, ή στο κέντρο της Αθήνας με την μετατροπή της σε μεταναστευτικό γκέτο.

Σφάλει ως προς την απουσία πατριωτικής κινητοποίησης του ελληνικού λαού, όπως φάνηκε από τον υποτονικό τρόπο που διαχειρίστηκε την επέτειο των διακοσίων χρόνων από το ’21, προτάσσοντας την Γιάννα, τον Αριστείδη Χατζή ή τον Στάθη Καλύβα.

Τέλος, σφάλει τραγικά με την εγκατάλειψη της Κύπρου, μη αντιλαμβανόμενη την τεράστια γεωπολιτική αξία της μεγαλονήσου για τον Ελληνισμό.

Δυστυχώς δεν αρκεί η παρανοϊκή επιθετικότητα του Ερντογάν, η ευνοϊκή διεθνής συγκυρία και η στήριξη του ελληνικού λαού στην αντιπαράθεση με τον νεοθωμανισμό. Για να μπορεί όμως να έχει διάρκεια στην πολιτική της η κυβέρνηση θα έπρεπε να διαπνέεται ή έστω να αποκτήσει ένα εθνοκεντρικό ιδεολογικό όραμα και μια μακροπρόθεσμη στρατηγική αποτροπής της υπαρξιακού χαρακτήρα τουρκικής απειλής.

huffingtonpost.gr

Greece-Turkey Dispute Has Helped Big Powers Sell Arms — for Decades!

Από
anixneuseis
-
0
ByTasos Kokkinidis
Greece Turkey Arms sales F 35
Greece and Turkey are locked into an arms race fueled by their allies desire to sell weapons; here the F 35 fighter jet was an object of desire for both governments. Credit: U.S. DoD / CC-SA 2.0

Greece and Turkey are among the best arms buyers in the world; their historic rivalry has helped enrich the defense industries in the West — and lately Russia too.

Turkish Foreign Minister Mevlut Cavusoglu told his Greek counterpart Nikos Dendias on Thursday that other countries are involved in the Greek-Turkish dispute because they want to sell arms.

His heated exchanges with Dendias at the press conference in Ankara perhaps brought to light the hardest truth of the Aegean — that both Greece and Turkey are the best clients for the big powers whose interest lies in conflict!

“Other countries just want to sell arms,” he said in reference to Greece’s defense modernization program and the competition that has emerged between NATO allies to sell fighter aircraft and frigates to Greece.

Turkey has always maintained that the Greek-Turkish disputes are bilateral issues that can resolved in negotiations between the two countries. The involvement of outside powers, such as the European Union, are seen as detrimental to Turkish interests.

By contrast, Greece says that differences can only be resolved if both countries adhere to the provisions of international law, and in particular the UN Law of the Sea and the Lausanne Treaty.

Greece-Turkey Arms race

Irrespective of the merits of each nation’s position, the truth is that the decades-old Greek-Turkish dispute has helped American, Russian and European defense industries sell military hardware to both countries.

A arms race in the Aegean has been fueled by weapons systems sold from their allies. Greece and Turkey are among the best clients of the defense industry worldwide.

Greece has the second-highest defense expenditure as a share of GDP in NATO, after the U.S. Almost 2.68% of the country’s GDP goes to defense. Turkey is further back at 1.86%.

Greece Turkey arms
Credit: NATO

NATO estimates suggest that Greece’s defense expenditure for 2020 was $5,027 billion. Turkey spent $12,930 billion in the same period.

Greece Turkey arms
Military expenditure (current USD) – Greece, Turkey. Credit: World Bank

Turkey fifth largest importer of major weapons

Over the period 1991-2017, Turkey was the world’s fifth largest importer of major weapons.

Turkey has historically relied on its NATO allies in the United States and Europe for its defense and security needs.

The US has been the largest exporter of arms to Turkey, providing 60% of its total imports between 2014 and 2018.

Among European countries, France, Spain and the UK have been major suppliers.
Under the military-dominated Turkish governments of the 1980s and 90s, its arms imports from the US reached record highs.

It acquired fighter jets, missiles, helicopters, tanks, ships, and other items which are still used by the Turkish military.

Greece Turkey S-400s
The Russian S-400s. Credit: Соколрус , CC BY-SA 4.0/Wikipedia Commons

But Turkey recently turned to Russia for the purchase of a $2.5 billion missile defense system, a decision that has alarmed its NATO allies, and led the US to impose limited sanctions.

Turkey’s arms imports between 2016 and 2020 fell by 59% when compared to the period between 2011-2015, according to a recent report by the Stockholm International Peace Research Institute (SIPRI), which releases data, research and publications on the international arms trade.

According to the report, one of the major factors, along with the increase in domestic production, was the U.S.’ halting deliveries of F-35 combat aircraft to the country in 2019, after Turkey imported Russian air defense systems.

Greece doubles defense budget

Greece has also relied mainly on the NATO allies for its arms imports.

In late 2020, the country approved the 2021 state budget, which includes a doubling of defense expenditures.

Greece’s defense budget is projected to reach around 5.5 billion euros (US$6.6 billion), more than double last year’s spending.

Greece will purchase at least four frigates and eighteen French Rafale fighter jets. In addition it will to acquire helicopters, and drones, upgrade its F-16 fleet and recruit an additional 15,000 personnel to its ranks.

Greece has become a battleground for competing NATO allies who have rushed to sell new frigates and capitalize on the country’s massive modernization program for its armed forces.

The focus in the last few months has turned to frigates, as Greece has signaled it intends to procure state-of-the-art vessels to improve its naval capabilities in the Aegean and Eastern Mediterranean in the face of the Turkish threat.

The United States, the United Kingdom, Spain, Italy and France – Greece’s NATO allies – have already made offers, which are currently examined by officers of the Hellenic General Defence Staff.

See all the latest news from Greece and the world at Greekreporter.com. Contact our newsroom to report an update or send your story, photos and videos. Follow GR on Google News and subscribe here to our daily email!

greekreporter.com

Ο Δένδιας, ο Ερντογάν, η Μέρκελ, ο Ντράγκι και… στο βάθος ο Μπάιντεν: Ο εκνευρισμός έφτασε στο Βερολίνο…

Από
anixneuseis
-
0

ΣΚΙΤΣΟ ΤΟΥ ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ ΓΚΟΥΜΑ

Του ΜΙΧΑΛΗ ΨΥΛΟΥ

Ο Μεβλούτ Τσαβούσογλου θα πρέπει να εκνευρίστηκε πολύ περισσότερο απ` ότι φάνηκε στην τηλεόραση

στις κοινές δηλώσεις με τον υπουργό Εξωτερικών, Νίκο Δένδια.

Δεν εξηγείται αλλιώς ότι αμέσως μετά το Ιφτάρ -το δείπνο του Ραμαζανιού που παρέθεσε προς τιμήν του Έλληνα υπουργού Εξωτερικών- ο Τσαβούσογλου πήρε το αεροπλάνο και μετέβη στην κατεχόμενη βόρεια Κύπρο για «συνομιλίες».

Ενόψει της άτυπης συνάντησης 5+1 για το Κυπριακό, που προγραμματίζεται για τη Γενεύη στις 27-29 Απριλίου υπό την αιγίδα του ΟΗΕ, όπως μετέδωσε το Anadolou.

Μια επίσκεψη απροειδοποίητη βέβαια, χωρίς να έχει ανακοινωθεί, επισήμως τουλάχιστον.

«Ήρθα για να υπερασπιστούμε μαζί την εθνική μας υπόθεση με ένα νέο όραμα», έγραψε ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών στο Twitter, αναφερόμενος στην επίσκεψή του.

  • Στην ανάρτησή του στο Twitter, ο Τσαβούσογλου δημοσίευσε και ένα βίντεο από την υποδοχή που του επιφύλαξαν αξιωματούχοι του ψευδοκράτους κατά την αποβίβασή του από το αεροπλάνο.

Τι υποδοχή δηλαδή μέσα στη νύχτα; Τρεις κι ο κούκος… Το κλίμα άλλωστε είναι πολύ βαρύ στην Άγκυρα μετά τα όσα διαδραματίστηκαν μπροστά στις κάμερες μάλιστα και σε «ζωντανή» μετάδοση.

Για «ψέματα και μισαλλοδοξίες» κατηγόρησε τον Έλληνα υπουργό Εξωτερικών, ο εκπρόσωπος του κυβερνώντος κόμματος ΑΚΡ, Ομέρ Τσελίκ.

Χωρίς να κατονομάσει τον Δένδια, ο Τσελίκ προχώρησε σε πρωτοφανείς απειλές: «Ξέρουμε καλά πώς να πολεμήσουμε τους φανατικούς. Ο σεβασμός και η μισαλλοδοξία δεν είναι μέθοδος διπλωματίας. Δεν υπάρχει διπλωματία όπου τριγυρίζει ο φανατισμός» έγραψε ο εκπρόσωπος του καθεστώτος Ερντογάν στο twitter»!

  • Δεν είναι και λίγο άλλωστε οι Τούρκοι πολίτες να βλέπουν τον Έλληνα υπουργό Εξωτερικών να «βγάζει γλώσσα» και να τσαλακώνει το αγέρωχο ύφος του Τσαβούσογλου .

Δεν μπορούν δυστυχώς οι κυβερνώντες στη Γείτονα να ακούν την αντίθετη άποψη. Τον περασμένο Οκτώβριο ο Τσαβούσογλου είχε εκνευριστεί και πάλι όταν σε κοινή συνέντευξη Τύπου η Σουηδέζα ομόλογός του Αν Λίντε είχε ζητήσει από την Τουρκία να αποσύρει τα στρατεύματα της από τη Συρία και να μην παραβιάζει τα κυριαρχικά δικαιώματα της Κυπριακής Δημοκρατίας στην ΑΟΖ.

«Γιατί το λες αυτό και ποιος σου έδωσε εντολή να το κάνεις» ήταν η αντίδραση του Τσαβούσογλου τότε, απευθυνόμενος στην υπουργό Εξωτερικών της Σουηδίας.

Και τώρα ο Δένδιας! Ακόμη χειρότερα, αποδομώντας ατάραχος και χαμογελαστός το σύνολο της τουρκικής προπαγάνδας.

  • Προβάλλοντας τις εθνικές μας θέσεις… Δεν ήθελε και πολύ ο Τσαβούσογλου να πάει στην κατεχόμενη Κύπρο.

Για να πνίξει με… αντίποινα τον πόνο του… Άλλωστε ο Ερντογάν ετοιμάζει ανασχηματισμό και δεν αποκλείεται με αυτά και μ’ αυτά να πάρει και τον Τσαβούσογλου η μπάλα.

Αν και μετά την προσευχή της Παρασκευής, ο Τούρκος πρόεδρος έσπευσε να υπερασπιστεί τον Τσαβούσογλου λέγοντας ότι «έβαλε στη θέση του τον Δένδια»… Κάνοντας δηλαδή την ανάγκη, φιλοτιμία …

Εκνευρισμός και στη Γερμανία

Ο εκνευρισμός για τα όσα διαδραματίστηκαν όμως στην Άγκυρα στη διάρκεια των κοινών δηλώσεων Τσαβούσογλου-Δένδια έφτασε μέχρι και το… Βερολίνο.

  • Η γερμανική κυβέρνηση, έχοντας πιέσει ασφυκτικά την Αθήνα να προχωρήσει σε δήθεν διάλογο με την Άγκυρα προκειμένου να εξασφαλίσει «ευρωπαϊκό πιστοποιητικό συναίνεσης» στον Τούρκο πρόεδρο Ερντογάν, είδε τώρα να κινδυνεύει να καταρρεύσει όλος ο σχεδιασμός για έναν… Δένδια!

Μια ματιά στις γερμανικές εφημερίδες αποδεικνύει του λόγου το αληθές: Όλες σχεδόν, μιλούν για «σκάνδαλο»!

Η Die Zeit γράφει: «Τεταμένες σχέσεις-σκάνδαλο κατά την επίσκεψη του Έλληνα υπουργού Εξωτερικών στην Άγκυρα». Για τη γερμανική εφημερίδα το κύριο ήταν «η διαφωνία σχετικά με τον τρόπο αντιμετώπισης των προσφύγων.

Στη συνέντευξη Τύπου, ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου κατηγόρησε την Ελλάδα ότι «έριξε ανθρώπους στη θάλασσα» είναι το σχόλιο της Die Zeit.

Το Der Spiegel σημειώνει με πικρία ότι «η συνάντηση των δύο υπουργών Εξωτερικών κλιμακώθηκε μπροστά στον Τύπο. Οι σχέσεις μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας είναι τεταμένες εδώ και χρόνια και μια επίσκεψη του Έλληνα υπουργού Εξωτερικών στην Άγκυρα θα έπρεπε να φέρει τις δύο χώρες πιο κοντά. Οι φιλικοί τόνοι τελείωσαν γρήγορα» σχολιάζει με φανερή δυσθυμία το γερμανικό περιοδικό.

«Δύσκολη γειτνίαση» ,είναι ο τίτλος της Frankfurter Allgemeine Zeitung. Για πρώτη φορά από το 2017, ένας Έλληνας υπουργός Εξωτερικών επισκέπτεται την Τουρκία.

  • Το γεγονός ότι συνάντησε επίσης τον Ερντογάν εκεί, δείχνει τις… τουρκικές προσπάθειες για βελτίωση των σχέσεων.

Αλλά μετά, οι υπουργοί Εξωτερικών εμφανίστηκαν ενώπιον του Τύπου και αντάλλαξαν βολές, αποκαλύπτοντας τις διαφορές μεταξύ των γειτόνων» γράφει η FAZ και δεν διστάζει να αποδίδει εύσημα στην Άγκυρα: «Η Τουρκία θέλει να επιλύσει τις διαφορετικές απόψεις με τους γείτονές της με διαφορετικό τρόπο».

Αλλά δυστυχώς -σύμφωνα με τη FAZ- τα χάλασε όλα ο… Δένδιας. «Πριν από την άφιξη του Δένδια, ο Τσαβούσογλου είχε πει ότι ήθελε να συζητήσουν θέματα για τα οποία διαφωνούσαν σε μια ειλικρινή ατμόσφαιρα και στο υψηλότερο επίπεδο» γράφει επίσης με δυσθυμία η γερμανική εφημερίδα και προσθέτει:

«Είχε σημειωθεί μάλιστα συγκεκριμένη πρόοδος σε μεμονωμένα σημεία. Οι διερευνητικές συνομιλίες, οι οποίες είχαν ανασταλεί για πέντε χρόνια, συνεχίστηκαν από τις 12 Ιανουαρίου και πρόσφατα η Τουρκία σταμάτησε τις έρευνες με το Oruc Reis, το σημαντικότερο ερευνητικό σκάφος της, έως τον Ιούνιο».

Δεν χρειάζονται σχόλια λοιπόν για να καταλάβει κανείς τι είδους ελληνοτουρκικό «διάλογο» προωθεί το Βερολίνο. «Διάλογο» με το Διεθνές Δίκαιο στο… ράφι όμως! Αρκεί να μην στεναχωρηθεί η Άγκυρα…

Ίσως να είναι επίσης σύμπτωση, αλλά πρέπει να αναφέρουμε ότι ο πρόεδρος Ερντογάν -μία ημέρα μετά-τηλεφώνησε χθες στον Γ.Γ. του ΝΑΤΟ, Γενς Στόλτενμπεργκ -γνωστό για την πολιτική των ίσων αποστάσεων- για να συζητήσουν μεταξύ άλλων και τις εξελίξεις στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο.

Η «σιωπή» της Ουάσιγκτον και ο Ντράγκι

Μέχρι την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές δεν είχε εκδηλωθεί κάποια αντίδραση από την άλλη ακτή του Ατλαντικού, όσο και αν είναι σίγουρο ότι η νέα διοίκηση του προέδρου Τζο Μπάιντεν παρακολουθεί από πολύ κοντά τις εξελίξεις στα ελληνοτουρκικά.

  • Άλλωστε, όπως σημειώνουν και οι Financial Times, «o Λευκός Οίκος του Μπάιντεν φαίνεται να χρησιμοποιεί τη σιωπή ως μέρος της επανεκτίμησης των σχέσεων των Ηνωμένων Πολιτειών ευρύτερα με τη Μέση Ανατολή, έχοντας όμως βάλει στο στόχαστρό του ειδικά τους άτακτους και αυταρχικούς συμμάχους». Βλέπε και Ερντογάν δηλαδή.

«Το να μην μιλάς είναι ένα ανορθόδοξο εργαλείο διπλωματίας, αλλά μπορεί να έχει κάποια χρησιμότητα» σημειώνει δηκτικά η βρετανική εφημερίδα και προσθέτει με νόημα: «Θα μπορούσε να υποστηριχθεί ότι η σιωπηλή αντίδραση του Μπάιντεν, πέρα ​​από συγκεκριμένα μέτρα, είναι μια ευπρόσδεκτη ώθηση για μια πιο προσεκτική συμπεριφορά».

Ο Ιταλός δημοσιογράφος, Φεντερίκο Τζουλιάνι, ειδικός σε θέματα Τουρκίας και Μέσης Ανατολής, δίνει όμως άλλη διάσταση, που ενδεχομένως να δίνει απαντήσεις στο κλίμα που διαμορφώνεται στην περιοχή.

  • «Ο Μπάιντεν βρίσκεται πίσω από τη σύγκρουση Ερντογάν-Ντράγκι» υποστηρίζει ο Τζουλιάνι και προσθέτει ότι ο χαρακτηρισμός «δικτάτορας» που απηύθυνε στον Τούρκο πρόεδρο ο Ιταλός πρωθυπουργός Μάριο Ντράγκι «αντικατοπτρίζει μεν τις έντονες διπλωματικές εντάσεις μεταξύ Τουρκίας και Ιταλίας, αλλά οι εντάσεις αυτές θα μπορούσαν να έχουν έναν απροσδόκητο σκηνοθέτη: Τις Ηνωμένες Πολιτείες του Τζο Μπάιντεν».

Άλλωστε, οι σχέσεις πλέον του Μπάιντεν με τον Ντράγκι είναι πολύ στενές και όπως γράφουν οι New York Times, ”o νέος πρωθυπουργός της Ιταλίας εκμεταλλεύεται την ευρωπαϊκή του επιρροή και τη σταθερή του φήμη για να κάνει την Ιταλία μια δύναμη στη Γηραιά ήπειρο, όπως δεν ήταν εδώ και δεκαετίες»

  • Ο Ιταλός δημοσιογράφος Μάρκο Αντονέλι γράφει μάλιστα στην ιστοσελίδα “Tpi.it” ότι «τα λόγια του Ντράγκι για τον Ερντογάν δεν ειπώθηκαν τυχαία, ούτε περιστασιακά».

Επικαλούμενος «κύκλους του βαθέως κράτους στη Ρώμη», ο Αντονέλι υποστηρίζει ότι «η διπλωματική κρίση της Ιταλίας με την Τουρκία συνέπεσε με την επίσκεψη του Ιταλού υπουργού Εξωτερικών Λουίτζι ντι Μάιο στην Ουάσιγκτον.

«Οι Ηνωμένες Πολιτείες θέλουν να σταθεροποιήσουν τη Λιβύη και η Ιταλία του Μάριο Ντράγκι είναι ο εταίρος που επιλέχθηκε για την επιχείρηση.

Ο Μάρκο Αντονέλι γράφει ότι η παρέμβαση Ντράγκι «προφανώς και δεν είναι καλοδεχούμενη στην Άγκυρα».

Ο Ερντογάν υποψιάζεται ότι η συγκεκριμένη φράση του Ιταλού πρωθυπουργού «αποτελεί μέρος μιας πολύ συγκεκριμένης αμερικανικής στρατηγικής για να τον πετάξει έξω από τη Λιβύη πρώτα και στη συνέχεια να προσπαθήσει να τον αποθαρρύνει στο εσωτερικό, επηρεάζοντας τις επερχόμενες εκλογές με την υποστήριξη των κομμάτων της αντιπολίτευσης».

Τα «κόκκινα κουμπιά» του Ερντογάν

Το σίγουρο είναι ότι η διοίκηση Μπάιντεν δεν βλέπει με καλό μάτι την παρουσία και την επιρροή της Τουρκίας στη Λιβύη, αλλά και την Ανατολική Μεσόγειο.

  • Ο Ερντογάν μπορεί να κατάφερε στην εποχή Τραμπ να χαράξει έναν ηγετικό ρόλο στην περιοχή, γεμίζοντας το κενό που άφησαν πολλές δυτικές χώρες, αλλά τα πράγματα φαίνεται τώρα να αλλάζουν.

Και αυτό είναι που ανησυχεί τον Τούρκο πρόεδρο, σε συνδυασμό με την άσχημη οικονομική κατάσταση στο εσωτερικό της Τουρκίας.

«Αν και το ημερολόγιο δείχνει Απρίλιο του 2021, ο Ερντογάν βλέπει μπροστά του μόνο το… 2023, όταν πρόκειται να διεξαχθούν οι επόμενες προεδρικές εκλογές στην Τουρκία», γράφει η ιταλική εφημερίδα Il Foglio και προσθέτει: «Υπάρχει λοιπόν μια επιτακτική ανάγκη για τον Τούρκο ηγέτη, καθώς οι πρόσφατες δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι περιορίζεται δραματικά η υποστήριξη για τον ίδιο και το κόμμα του: Να πατάει συνεχώς «κόκκινα κουμπιά» σε πολλά ζητήματα ,προσπαθώντας να ενισχύσει την πολιτική υποστήριξη στο πρόσωπό του».

  • Ποια είναι τα «κόκκινα κουμπιά;» Το μήνυμα το στέλνει ο στενός συνεργάτης του Ερντογάν και διευθυντής της κυβερνητικής Yeni Safak, Ιμπραήμ Καραγκιούλ: «Πάμε για σύγκρουση ανάμεσα στον “Παλιό” και τον “Νέο” κόσμο, σε περιοχές και χώρες στα σύνορα Ανατολής και Δύσης» γράφει ο Καραγκιούλ.

Ποιες είναι οι περιοχές των συγκρούσεων; «Βαλτική, Ανατολική Ευρώπη, Βαλκάνια, Εύξεινος Πόντος, Αιγαίο, Μεσόγειος, Ερυθρά Θάλασσα, Αραβική χερσόνησος και Περσικός Κόλπος».

Κατά τον Τούρκο δημοσιογράφο, «Παλιός κόσμος» είναι η Αμερική και η Ευρώπη. «Νέος κόσμος» είναι «η Τουρκία, το Ιράν, η Σαουδική Αραβία, η Αίγυπτος και οι γύρω χώρες, βρίσκονται στο κέντρο της παγκόσμιας γεωπολιτικής κατάρρευσης και αποκατάστασης της νέας τάξης.

Οι χώρες αυτές μπορεί να διαμορφώσουν τον άξονα της γης. Μπορεί να διαμορφώσουν τη νέα κατάσταση , την νέα γεωγραφία του κόσμου», γράφει ο διευθυντής της Yeni Safak. Μια μεγαλομανία ίσως γραφική, αλλά σίγουρα επικίνδυνη. Γιατί ο πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται…

Hellas Journal

Η ορθή αντίδραση του Δένδια δείχνει ότι πρέπει να αλλάξει σελίδα η ελληνική εξωτερική πολιτική για την Τουρκία

Από
anixneuseis
-
0

Του ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΔΡΙΒΑ

Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Mevlut Cavusoglu (Δ) συνομιλεί με τον υπουργό Εξωτερικών Νίκο Δένδια (Α), κατά τη διάρκεια της συνάντησής τους, στο Υπουργείο στην ’Aγκυρα, την Πέμπτη 15 Απριλίου 2021. EPA, TURKISH FOREIGN MINISTRY PRESS OFFICE HANDOUT

-Μια μεγάλη ευκαιρία για την ελληνική εξωτερική πολιτική να αλλάξει σελίδα στα ελληνοτουρκικά. Η αντίδραση του υπουργού Εξωτερικών Νίκου Δένδια ήταν απόλυτα σωστή…

Ένα δείγμα υγείας του πολύπαθου ελληνικού λαού, είναι ότι έχει αγκαλιάσει την εξωτερική πολιτική τα τελευταία δέκα έτη. Γιατί είναι υγεία; Γιατί είναι η μόνη πτυχή της πολιτικής ζωής που έχουμε την ευκαιρία να ενωθούμε. Η εξωτερική πολιτική είναι ″Εθνική Ελλάδας″.

Δεν έχει σημασία ποιός βάζει το γκόλ, όλοι χαιρόμαστε με τις επιτυχίες και λυπόμαστε με τις αποτυχίες.

Χθες ήταν μια πολύ καλή μέρα για την εξωτερική πολιτική καθώς ο Νίκος Δένδιας, έγινε ο πρώτος Έλληνας Υπουργός Εξωτερικών που έδειξε στην Τουρκία ότι αν θέλει να κάνουμε διάλογο, πρέπει να εκείνη να προσέχει πότε μας καλεί και κυρίως, τι μας λέει.

Η ελληνική εξωτερική πολιτική έχει μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία να αναθεωρήσει τα απαρχαιωμένα μείγματα πολιτικής της στα ελληνοτουρκικά.

  • Γιατί όμως η χθεσινή παράσταση του Νίκου Δένδια στην Άγκυρα ήταν τόσο σημαντική;
  • Οι απαντήσεις του Έλληνα Υπουργού Εξωτερικών στις προκλητικές δηλώσεις του Τούρκου ομολόγου του, ήταν αποστομωτικές.
  • Ο Νίκος Δένδιας έκανε αυτό που ορίζει η ρεαλιστική σχολή στις διεθνείς σχέσεις.

Κάθε απειλή πρέπει να επιστρέφεται αν θέλουμε να υπάρχει ειρήνη.

Η ειρήνη είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την ισορροπία. Αν κάποιος προχωρά και ο άλλος οπισθοχωρεί, δεν υπάρχει ισορροπία.

Εμβρόντητος ο Τσαβούσογλου που έχει μάθει να κάνει κηρύγματα μαζί με τον Ερντογάν και τον Καλίν, παρακολούθησε τον Έλληνα Υπουργό Εξωτερικών να εννοεί όσα λέει.

Η αποτροπή είναι ολόκληρη κοσμοθεωρία και δεν έχει να κάνει με το επιχειρησιακό επίπεδο όταν παρατάσσονται στρατεύματα. Η αποτροπή ξεκινάει από τη διπλωματία και κυρίως, από την επικοινωνία.

Χθες, δεκάδες εκατομμύρια Τούρκοι ανακάλυψαν ότι μάλλον δεν είμαστε ″μεζές″ και ότι ξέρουμε τι ζητάμε.

Μετά τον Έβρο και το κυνηγητό στο Αιγαίο Πέλαγος το περασμένο καλοκαίρι, Ο Έλληνας Υπουργός Εξωτερικών αποδεικνύει ότι η πολιτική μας απέναντι στην Τουρκία βρίσκεται ευτυχώς σε ένα μεταβατικό στάδιο.

Από τον κατευνασμό και το δόγμα ″μην ενοχλείτε τον ενοχλητικό γείτονα″, περνάμε σε κάτι σύγχρονο που εφαρμόζουν όλα τα κράτη που σέβονται τον εαυτό τους. Εφαρμόζουμε όσα λέει ο πολιτικός ρεαλισμός και οι λέξεις στη διπλωματική γλώσσα, είναι εδάφη στη σκακιέρα.

Ο Έλληνας Υπουργός Εξωτερικών μετέφερε το μπαλάκι της εσωστρέφειας στο εσωτερικό της Τουρκίας.

Η αντιπολίτευση στην Τουρκία ψάχνει το οτιδήποτε για να το χρεώσει στον κορεσμένο πολιτικά Ερντογάν.

Το χθεσινό δεν ήταν όμως κάτι ευκολοχώνευτο καθώς το τουρκικό πολιτικό σύστημα δεν αντέχει εθνικές ήττες και ως εθνική ήττα θα αντιμετωπιστεί.

  • Άνθρωποι σαν τον Ακάρ ή τον Καλίν, θα χρεώσουν αυτήν την αποτυχία στον Τσαβούσογλου και πάει λέγοντας.
  • Το μήνυμα του Νίκου Δένδια στην Τουρκία, ήταν σαφές: ″Αν δεν έχετε κάτι ουσιαστικό να πείτε, μη μας καλείτε, εκτός και αν θέλετε show″.

Η Τουρκία θα σκεφτεί πολλές φορές να χρησιμοποιήσει συναντήσεις με Έλληνες ομολόγους με show το οποίο θα προσφέρεται σε πληθωριστικές τιμές στο εσωτερικό ακροατήριο της Τουρκίας.

Δε θα αισθάνονται και τόσο ασφαλείς οι Τούρκοι με το να χρησιμοποιούν συναντήσεις με Έλληνες αξιωματούχους για να δείξουν στην Ε.Ε ότι είναι διαλλακτικοί για τον εκάστοτε μήνα των Συνόδων Κορυφής.

Η χθεσινή μέρα έχει σημασία και για την ελληνική στρατηγική κουλτούρα. Το περίφημο φοβικό σύνδρομο και ο ″ρεαλισμός της υποχωρητικότητας″ που μόνο ρεαλισμός δεν είναι, φαίνεται να έχουν μπει στο ράφι της βιβλιοθήκης με τις αποτυχημένες προσεγγίσεις.

Στην ακαδημία κάθε άποψη έχει την αξία της και όλες πρέπει να διδάσκονται. Όμως σε επίπεδο policy making και lobbying πρέπει να τηρείται ευλαβικά ο δαρβινισμός. Ό,τι δεν εξελίσσεται, παύει να υπάρχει. Ό,τι δεν εξυπηρετεί την επιβίωση ενός κράτους, δεν ακολουθείται.

Οι εμμονές σε συνταγές που μας οδήγησαν ένα βήμα πριν από τον πόλεμο με την Τουρκία, (οι επιτυχημένες πολιτικές στις διεθνείς σχέσεις, κρίνονται από το πόση ειρήνη φέρνουν) θα μας εγκαταλείψουν γιατί πολύ απλά, κάνουμε αυτό που κάνουν όλα τα πολιτισμένα κράτη.

Συζητάμε, προβάλλοντας τις θέσεις μας ανοικτά και παύουμε να συζητάμε για να μην εκνευρίσουμε τη γειτονική μας χώρα, η οποία σύμφωνα με την Nancy Pelosi έχει ομοιότητες με Ιράν και τη Βόρεια Κορέα.

Ο κατευνασμός δέχθηκε ένα ισχυρό πλήγμα και ο Έλληνας Υπουργός Εξωτερικών δείχνει πως η Ελλάδα έχει συνειδητοποιήσει πως η Τουρκία δεν είναι ανίκητη.

Είναι μεγάλη ευκαιρία για την ελληνική εξωτερική πολιτική να αλλάξει σελίδα στα ελληνοτουρκικά.

  • Τέλος, η γεμάτη αυτοπεποίθηση απάντηση του Νίκου Δένδια στον Τσαβούσογλου έστειλε μήνυμα και στους συμμάχους μαςοι οποίοι από χθες μας σέβονται περισσότερο.

Όλοι σέβονται εκείνον που ξέρει τι ζητάει και εκείνον που είναι αποφασισμένος να υποστηρίξει τα συμφέροντά του. Να χτίσουμε τη νέα στρατηγική μας στα ελληνοτουρκικά πάνω στη χθεσινή ημέρα.

Οι Τούρκοι έτσι κι αλλιώς είχαν στο πρόγραμμα να δημιουργήσουν εντάσεις στην περιοχή, καθώς εδώ και εβδομάδες, καλλιεργούσαν το γνωστό -αφιλόξενο για συζητήσεις υψηλού επιπέδου- κλίμα. Τι κάναμε τελικά χθες; Κάτι αυτονόητο που μέχρι προχθές, δεν ήταν.

Αλέξανδρος Θ. Δρίβας
Διεθνολόγος -Συντονιστής του Τομέα Ευρασίας & Ν. Α. Ευρώπης στο ΙΔΙΣ – Research Fellow in HALC (Hellenic American Leadership Council)

Huffington Post

Η Ουκρανία ζητά στρατιωτική βοήθεια απέναντι στη Ρωσία

Από
anixneuseis
-
0

Ευπρόσδεκτη η διπλωματική στήριξη της Ευρώπης προς το Κίεβο, αλλά χρειάζεται κάτι περισσότερο από «ωραία λόγια», λέει ο Ουκρανός πρεσβευτής στο Βερολίνο Αντρίι Μέλνικ.

    
Die Spannungen an der Grenze zwischen der Ukraine und Russland nehmen zu

Επτά ολόκληρα χρόνια διαρκεί η αντιπαράθεση Ουκρανίας και Ρωσίας για την Ανατολική Ουκρανία και πολλοί φοβούνται νέα κλιμάκωση. Σύμφωνα με πληροφορίες δυτικών υπηρεσιών η Μόσχα έχει συγκεντρώσει 40.000 άνδρες στην Κριμαία, αλλά και κατά μήκος των συνόρων με την Ουκρανία.Οι ίδιοι οι Ουκρανοί κάνουν λόγο για 90.000 Ρώσους στρατιώτες που βρίσκονται στα σύνορά τους με το όπλο παρά πόδα και εκτιμούν ότι τις επόμενες ημέρες ο αριθμός τους μπορεί να φτάσει τους 110.000, κάτι που ισοδυναμεί με το ήμισυ των στρατιωτικών δυνάμεων ολόκληρης της Ουκρανίας. Το Κίεβο αναζητεί διπλωματική, αλλά και στρατιωτική στήριξη στην ΕΕ, ενώ επιδιώκει την άμεση ένταξη στο ΝΑΤΟ.

Μιλώντας στη Γερμανική Ραδιοφωνία (DLF) ο πρεσβευτής της Ουκρανίας στο Βερολίνο, Αντρίι Μέλνικ, υποστηρίζει ότι «αυτή η συγκέντρωση στρατευμάτων δεν είναι μία απλή επίδειξη δύναμης, όπως πολλοί πιστεύουν στη Γερμανία. Μιλάμε για την πιο μαζική μετακίνηση στρατιωτικών δυνάμεων στη Ρωσία από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Δεν πρόκειται για τη συνήθη ‘πολιτική των κανονιοφόρων’ που ακολουθεί η Μόσχα. Προετοιμάζεται μία νέα στρατιωτική επίθεση κατά της Ουκρανίας, κάτι που οφείλει να λάβει σοβαρά υπόψη του το Βερολίνο».

«Οι δηλώσεις δεν αρκούν»

Ουκρανία, στρατιωτική άσκησηΣτρατιωτική άσκηση στο Χάρκοβο της Ουκρανίας

Το ΝΑΤΟ «προειδοποιεί» τη Μόσχα να σταματήσει τη συγκέντρωση δυνάμεων στην περιοχή, ενώ πρόσφατα η πρόεδρος της Κομισιόν Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν δήλωσε απερίφραστα ότι οι Βρυξέλλες «στηρίζουν» την Ουκρανία. Τι σημαίνει όμως αυτό επί του πρακτέου; Ο Ουκρανός διπλωμάτης υποστηρίζει ότι τα «ωραία λόγια» δεν αρκούν. «Δεν χρειαζόμαστε μόνο τις εκδηλώσεις αλληλεγγύης που μας έχουν ήδη εκφράσει» λέει ο Αντρίι Μέλνικ. «Ευπρόσδεκτα είναι και τα ωραία λόγια, αλλά δεν μας προστατεύουν απέναντι στους πυραύλους και τις βόμβες. Το ζήσαμε αυτό το 2014. Είμαστε ευγνώμονες για την πρωτοβουλία που πήρε η καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ να ζητήσει από τον Πούτιν τη μείωση των στρατιωτικών δυνάμεων στην περιοχή, αλλά ο Πούτιν αγνοεί τις εκκλήσεις, προσβάλλοντας τη Γερμανία και την ΕΕ».

Μία άλλη ψηφίδα στο δύσκολο παζλ της αντιπαράθεσης Ρωσίας-Ουκρανίας είναι πάντως ότι το Κίεβο έχει ήδη παραλάβει από την προηγούμενη αμερικανική κυβέρνηση πυραύλους τύπου Javelin, κάτι που σήμερα προσφέρει αφορμή στους Ρώσους να διαμαρτύρονται γι αυτό που αποκαλούν «εξοπλισμό της Ουκρανίας με αμερικανική βοήθεια».  Ο Ουκρανός διπλωμάτης έχει εντελώς αντίθετη άποψη: «Η Ουκρανία βρίσκεται σε κατάσταση αυτοάμυνας. Δεν εισβάλαμε εμείς στη Ρωσία, το αντίθετο συνέβη. Κάνουμε ό,τι μπορούμε για να αποτρέψουμε μία νέα ρωσική επίθεση αύριο ή μεθαύριο. Η μόνη μας δυνατότητα είναι να ενταχθεί επιτέλους η Ουκρανία στο ΝΑΤΟ. Προσωπικά πιστεύω, όπως και πολλοί συμπατριώτες μου, ότι αν ήμασταν μέλος του ΝΑΤΟ το 2014 δεν θα γινόταν η εισβολή, δεν θα ξεσπούσε πόλεμος στην ανατολική Ουκρανία».

Πυρηνικά όπλα για την Ουκρανία;

Αντρίι Μέλνικ, πρεσβευτής της Ουκρανίας στο ΒερολίνοΠρέπει να βρούμε τρόπο να αμυνθούμε, λέει ο πρεσβευτής της Ουκρανίας Αντρίι Μέλνικ

Ο Αντρίι Μέλνικ επιμένει ότι ο ουκρανικός στρατός θα πρέπει να εκσυγχρονιστεί το ταχύτερο δυνατόν, για να μπορεί να αντιμετωπίσει μία ρωσική απειλή. Παραδέχεται ότι πολλοί Ευρωπαίοι φοβούνται πιθανή αντίδραση της Μόσχας σε περίπτωση που η Ουκρανία ενταχθεί στο ΝΑΤΟ και υποστηρίζει ότι ο πρόεδρος της Ρωσίας Βλάντιμιρ Πούτιν «παίζει» με τους φόβους των Ευρωπαίων. Σε τελική ανάλυση όμως, υποστηρίζει, η Ουκρανία πρέπει να βρει έναν τρόπο να υπερασπίσει τον εαυτό της. «Δεν έχουμε άλλη επιλογή», λέει. «Είτε θα γίνουμε μέλη του ΝΑΤΟ συμβάλλοντας στην ενδυνάμωση της Ευρώπης, είτε θα εξοπλιστούμε μόνοι μας και σε αυτή την περίπτωση ίσως ξανασκεφτούμε το καθεστώς της πυρηνικής δύναμης. Διαφορετικά δεν ξέρω πώς θα εγγυηθούμε την άμυνά μας…»

Ντιρκ Μίλερ (DLF)

Επιμέλεια: Γιάννης Παπαδημητρίου

DW

ΥΠΕΞ Λιβάνου Σ. Γουάχμπι: Σημαντικός εταίρος η Ελλάδα, με προοπτική περαιτέρω εμβάθυνσης των διμερών σχέσεων

Από
anixneuseis
-
0

Οι διευθυντές των υπηρεσιών πληροφοριών των ΗΠΑ προειδοποιούν για τα ρωσικά στρατεύματα κοντά στην Ουκρανία και για άλλες απειλές.

Από
anixneuseis
-
0

By Julian E. Barnes The New York Times

Η ρωσική στρατιωτική συσσώρευση στα σύνορα της Ουκρανίας και στην Κριμαία θα μπορούσε να προσφέρει αρκετές δυνάμεις για μια περιορισμένη στρατιωτική εισβολή, είπε ο διευθυντής της CIA, William J. Burns, στους γερουσιαστές την Τετάρτη, καθώς αυτός και άλλοι ανώτεροι αξιωματούχοι παρουσίασαν μια σειρά από απειλές που αντιμετωπίζουν οι Ηνωμένες Πολιτείες.

Η Ρωσία θα μπορούσε απλώς να στέλνει ένα μήνυμα στις Ηνωμένες Πολιτείες ή να προσπαθεί να εκφοβίσει την ουκρανική κυβέρνηση, αλλά έχει τις ικανότητες να κάνει περισσότερα, είπε ο κ. Μπερνς στην Επιτροπή Πληροφοριών της Γερουσίας.

«Αυτή η συσσώρευση έχει φτάσει στο σημείο που θα μπορούσε να αποτελέσει τη βάση για μια περιορισμένη στρατιωτική εισβολή», δήλωσε ο κ. Μπερνς. «Είναι κάτι που όχι μόνο οι Ηνωμένες Πολιτείες αλλά και οι σύμμαχοί μας πρέπει να πάρουν πολύ σοβαρά».

Ο κ. Μπερνς κατέθεσε μαζί με την Avril D. Haines, την διευθύντρια των εθνικών μυστικών υπηρεσιών και άλλους αξιωματούχους σχετικά με μια σειρά από απειλές από παγκόσμιες δυνάμεις όπως η Ρωσία και η Κίνα, καθώς και προκλήσεις που στο παρελθόν ήταν λιγότερο στο επίκεντρο των υπηρεσιών πληροφοριών, όπως ο εσωτερικός εξτρεμισμός και η κλιματική αλλαγή.

Στην ετήσια έκθεση αξιολόγησης απειλών, η οποία κυκλοφόρησε την Τρίτη πριν από την ακρόαση, η κοινότητα πληροφοριών δήλωσε ότι η προσπάθεια της Κίνας να καταστεί παγκόσμια δύναμη αποτελεί απειλή για τις Ηνωμένες Πολιτείες μέσω της επιθετικότητας στην περιοχή της, της επέκτασης των ικανοτήτων επιτήρησης και των προσπαθειών της να κυριαρχήσει στην τεχνολογική πρόοδο.

Η Ρωσία έχει επίσης πιέσει για μια σφαίρα επιρροής που περιλαμβάνει χώρες που ήταν μέρος της Σοβιετικής Ένωσης, όπως η Ουκρανία, ανέφερε η έκθεση.

Τόσο η Κίνα όσο και η Ρωσία, ωστόσο, θέλουν να αποφύγουν την άμεση αντιπαράθεση με τις Ηνωμένες Πολιτείες, ανέφερε η έκθεση.

Ο κ. Μπερνς είπε ότι οι ρωσικές ενέργειες προκάλεσαν εσωτερικές ενημερώσεις καθώς και διαβουλεύσεις με συμμάχους. Η έκκληση του Προέδρου Μπάιντεν την Τρίτη στον Πρόεδρο Βλαντιμίρ Β. Πούτιν είχε ως στόχο να «καταγράψει με σαφήνεια τη σοβαρότητα της ανησυχίας μας», δήλωσε ο κ. Μπερνς

Οι Ηνωμένες Πολιτείες παρακολουθούν τα ρωσικά στρατεύματα για κάποιο χρονικό διάστημα, τουλάχιστον από τα τέλη Μαρτίου. Αμερικανοί αξιωματούχοι έχουν δηλώσει ιδιωτικά ότι οι Ρώσοι έχουν κάνει ελάχιστα για να κρύψουν τη συγκέντρωση των στρατευμάτων τους, σε αντίθεση με το 2014 όταν επιτέθηκαν για πρώτη φορά στην Ουκρανία. Αυτό έχει πείσει ορισμένους, αλλά όχι όλους, αξιωματούχους ενημέρωσης  ότι οι ρωσικές δραστηριότητες μπορεί να είναι κυρίως για  σόου.

«Θα μπορούσαν στην πραγματικότητα να πάνε σε μια σειρά ασκήσεων που να ξεκινήσουν ανά πάσα στιγμή, ή θα μπορούσαν, αν το επιθυμούσαν, να κάνουν μια περιορισμένη αντικειμενική επίθεση», δήλωσε ο υπολοχαγός Σκοτ ​​Δ. Μπέριερ, διευθυντής της Υπηρεσίας Πληροφοριών Άμυνας. “Δεν γνωρίζουμε ποια είναι η πρόθεση αυτή τη στιγμή.”

Τόσο η Ρωσία όσο και η Κίνα έχουν κατηγορηθεί για τη διεξαγωγή κυβερνοεπιχειρήσεων που έθεσαν σε κίνδυνο ευρύ τμήμα της αλυσίδας εφοδιασμού λογισμικού. Οι νομοθέτες ρώτησαν την κα Haines και τον στρατηγό Paul M. Nakasone, διευθυντή της Υπηρεσίας Εθνικής Ασφάλειας, σχετικά με τη ρωσική εισβολή, η οποία διείσδυσε σε εννέα ομοσπονδιακές υπηρεσίες και μια άλλη από την Κίνα που έθεσε σε κίνδυνο τους διακομιστές του Microsoft Exchange. Η κυβέρνηση Μπάιντεν αναμένεται να ανταποκριθεί σύντομα στη ρωσική πειρατεία, πιθανότατα με κυρώσεις και άλλα μέτρα.

Η κα Haines είπε ότι η Ρωσία χρησιμοποίησε πειρατείες για να σπείρει τη διαφωνία και να απειλήσει τις Ηνωμένες Πολιτείες και τους συμμάχους της. «Η Ρωσία γίνεται όλο και περισσότερο ικανή να αξιοποιήσει την τεχνολογική της ικανότητα να αναπτύξει ασύμμετρες απειλές τόσο στον στρατιωτικό τομέα όσο και στον κυβερνοχώρο, προκειμένου να αποκτήσει τη δυνατότητα να ωθήσει πίσω και να αναγκάσει τις Ηνωμένες Πολιτείες να ικανοποιήσουν τα συμφέροντά της», είπε.

Οι νομοθέτες έθεσαν επίσης το θέμα μιας σειράς μυστηριωδών τραυματισμών διπλωματών και αξιωματούχων της C.I.A. στο εξωτερικό. Ορισμένοι πρώην αξιωματούχοι πιστεύουν ότι η Ρωσία βρίσκεται πίσω από τα επεισόδια, τα οποία έχουν ονομάσει επιθέσεις.

Ο κ. Μπερνς είπε ότι συνεργάζεται με τους συναδέλφους του για να εξασφαλίσει καλύτερη ιατρική περίθαλψη για τους αξιωματούχους της CIA. Είπε επίσης ότι εργάζεται για να «φτάσει στο βάθος της ερώτησης για το τι προκάλεσε αυτά τα περιστατικά και ποιος μπορεί να ήταν υπεύθυνος».

Οι ερωτήσεις σχετικά με την Κίνα κυριάρχησαν στις προηγούμενες ακροάσεις επιβεβαίωσης της Γερουσίας για την κυρία Haines και τον κ. Μπερνς, και οι νομοθέτες πιέστηκαν ξανά την Τετάρτη για εκτιμήσεις σχετικά με την Κίνα και τις προσπάθειές της να υποκλέψει αμερικανική τεχνολογία. Η κα Haines περιέγραψε πώς η Κίνα χρησιμοποιεί την τεχνολογική δύναμη, την οικονομική επιρροή και άλλους μοχλούς εξουσίας για να εκφοβίσει τους γείτονές της.

«Η Κίνα ακολουθεί μια ολοκληρωμένη προσέγγιση για να δείξει την αυξανόμενη δύναμή της και να υποχρεώσει τους περιφερειακούς γείτονες να αποδεχθούν τις προτιμήσεις του Πεκίνου», είπε στους γερουσιαστές.

Ο διευθυντής του F.B.I. Christopher A. Wray, έδωσε έμφαση στην απειλή απο την Κινα. “Ξεκινάμε μια νέα έρευνα για την Κίνα κάθε 10 ώρες”, είπε απο το γραφείο, “και μπορώ να διαβεβαιώσω την επιτροπή ότι αυτό δεν συμβαίνει επειδή ο λαός μας δεν έχει τι να κάνει με το χρόνο του.”

Οι αξιωματούχοι της διοίκησης του Μπάιντεν δήλωσαν ότι θέλουν οι υπηρεσίες πληροφοριών να λάβουν ευρύτερη άποψη για τις απειλές για την εθνική ασφάλεια.

Η κα Haines σημείωσε ότι μια άλλη πρόσφατη έκθεση πληροφοριών, σχετικά με τις παγκόσμιες τάσεις, υπογράμμισε τον τρόπο με τον οποίο η πανδημία και η κλιματική αλλαγή, καθώς και η τεχνολογική αλλαγή, δοκιμάζουν την «ανθεκτικότητα και προσαρμοστικότητα» της κοινωνίας. Η «διαφαινόμενη ανισορροπία», είπε, αναγκάζει τις υπηρεσίες πληροφοριών να διευρύνουν τον ορισμό τους για την εθνική ασφάλεια.

Αλλά τουλάχιστον ένας νομοθέτης, ο γερουσιαστής Richard M. Burr, Ρεπουμπλικανός της Βόρειας Καρολίνας, έθεσε επίσης μια πιο πρακτική ερώτηση: Πόσοι αξιωματικοί πληροφοριών έχουν λάβει εμβόλια κοροναϊού;

Ο κ. Μπερνς είπε ότι το 80 τοις εκατό του εργατικού δυναμικού της C.I.A. εμβολιάστηκε πλήρως και άλλο ένα 10 τοις εκατό έχει κάνει το πρώτο εμβόλιο. Είπε ότι σε όλους τους αξιωματούχους της CIA στο εξωτερικό, διατίθεται απευθείας το εμβόλιο.”

Ο κ. Wray δεν μπόρεσε να δώσει μια εκτίμηση για το πόσοι από τους πράκτορές του εμβολιάσθηκαν, λέγοντας ότι τα ποσοστά εμβολιασμού ποικίλλουν ανά πολιτεία. Η κυρία Haines είπε ότι το 86% του εργατικού δυναμικού της είχε τουλάχιστον έναν εμβολιασμό, με ένα ποσοστό να έχει εμβολιαστεί πλήρως. Ο στρατηγός Nakasone δεν είχε καμία εκτίμηση, αλλά είπε ότι είχε δημιουργηθεί κέντρο εμβολιασμού στο Fort Meade, MD, όπου βρίσκεται η έδρα της Εθνικής Υπηρεσίας Ασφαλείας.

Οι νομοθέτες πιέζουν επίσης τις υπηρεσίες πληροφοριών για να βοηθήσουν στην εξέταση του προβλήματος του εγχώριου εξτρεμισμού. Ο γερουσιαστής Mark Warner, Δημοκρατικός της Βιρτζίνια και ο πρόεδρος της επιτροπής πληροφοριών, συνέδεσαν την άνοδο του εσωτερικού εξτρεμισμού με τις ίδιες τάσεις που προωθούν την παραπληροφόρηση που παράγεται από τη Ρωσία και αλλού. Και είπε ότι ήθελε οι αρχηγοί πληροφοριών να περιγράψουν πώς θα μπορούσαν να βοηθήσουν στην παροχή καλύτερων προειδοποιήσεων για πιθανή βία όπως η επίθεση στις 6 Ιανουαρίου στο Καπιτώλιο των ΗΠΑ.

Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης βοήθησαν στην παραπληροφόρηση από εγχώριες εξτρεμιστικές ομάδες να εξαπλωθούν με μεγαλύτερη ταχύτητα και αποτελεσματικότητα από ποτέ – το ίδιο όπως και η Ρωσία και άλλα έθνη το χρησιμοποίησαν για να διαδώσουν ψευδείς ειδήσεις, είπε ο κ. Wray.

«Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχουν γίνει, με πολλούς τρόπους, ο βασικός ενισχυτής του εξτρεμισμού ενδοοικογενειακής βίας, όπως και για την κακοήθη ξένη επιρροή», είπε. “Υπάρχουν πολλά πράγματα στο Διαδίκτυο που παρουσιάζονται ως γεγονότα, κάτι που δεν είναι.”

Η απομόνωση που προκλήθηκε από την πανδημία, συνέχισε ο κ. Wray, έχει αυξήσει την ευαισθησία του κοινού.

Η ακρόαση των αρχηγών πληροφοριών ήταν η πρώτη από τις αρχές του 2019, όταν αντέκρουσαν τις δημόσιες δηλώσεις του Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, ωθώντας τον κ. Τραμπ να επικρίνει δημοσίως αυτούς που διόρισε, λέγοντάς τους «να επιστρέψουν στο σχολείο». Ο τελευταίος διευθυντής εθνικών μυστικών υπηρεσιών του κ. Τραμπ, Τζον Ράτκλιφ, επέλεξε να μην δημοσιεύσει αξιολόγηση απειλής ή να καταθέσει ενώπιον του Κογκρέσου πέρυσι.

Τάιμς της Νέας Υόρκης

1...2,3052,3062,307...3,038Σελίδα 2,306 από 3,038