Αρχική Blog Σελίδα 2300

Ο Πρόεδρος δεν παίζεται: Ο «σοσιαλδημοκράτης» Μπάιντεν τελειώνει τους «προέδρους των πλουσίων»

0

Ο πρόεδρος Joe Biden εξέρχεται εξέρχεται από το Marine One. 09 Μάιος 2021. EPA, Samuel Corum, POOL

Του ΜΙΧΑΛΗ ΨΥΛΟΥ

«Η Αμερική γίνεται Σοσιαλδημοκρατική. Η διοίκηση Μπάιντεν επιτυγχάνει αυτό που κάποτε θεωρείτο ιστορικά αδύνατο» γράφει στο αμερικανικό περιοδικό Foreign Policy ο καθηγητής Τζέιμς Τράουμπ, ανώτερος συνεργάτης στο Κέντρο Διεθνούς Συνεργασίας του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης. «Είναι πολύ περίεργο αυτό που συμβαίνει σήμερα στην Αμερική.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες βρίσκονται στα πρόθυρα να ξεκινήσουν το πιο ριζοσπαστικό πείραμα κυβερνητικής πολιτικής από το 1930» τονίζει ο καθηγητής Τράουμπ. Μα είναι δυνατόν; Η Μέκκα του καπιταλισμού …Σοσιαλδημοκρατική;

«Δεν υπάρχει καμία αντίφαση» εξηγεί ο Τράουμπ. «Τώρα, όπως και τη δεκαετία του 30 , η οικονομική αποτυχία υποχρεώνει τις δημοκρατίες σε όλον τον κόσμο να αποδείξουν, όπως επανέλαβε ο Πρόεδρος Μπάιντεν ενώπιον του Κογκρέσου, ότι μπορούν να προσφέρουν την ασφάλεια και την ευημερία που λαχταρούν οι πολίτες τους. Ακόμη και αν φαντάζει επικίνδυνο να το σκεφτούμε, οι ενδόμυχες ελπίδες μας θα πραγματοποιηθούν» σημειώνει ο Αμερικανός καθηγητής.

  • Τι είπε απλά ο Αμερικανός Πρόεδρος; Η νέο-φιλελεύθερη οικονομική πολιτική δεν λειτούργησε ποτέ και θα αυξηθεί η φορολόγηση του μεγάλου πλούτου. «Ήρθε η ώρα να αναπτύξουμε την οικονομία από τα κάτω προς τα πάνω. Οι κοινωνικές δαπάνες θα αυξηθούν, αλλά αυτή τη φορά δεν θα τις πληρώσει η μεσαία τάξη, θα τις πληρώσουν οι πιο πλούσιοι».

Μια πολιτική που βάζει ταφόπλακα στα διαβόητα «Reaganomics», που σφράγισαν επί 40 χρόνια με την νέο-φιλελεύθερη εμμονή την δυτική οικονομική σκέψη. «Για τον Ρόναλντ Ρέηγκαν το κράτος πρόνοιας ήταν το πρόβλημα, για τον Τζό Μπάιντεν είναι η λύση» σημειώνει το Foreign Policy.

Μια νέα εποχή για τις Ηνωμένες Πολιτείες ξεκινά με το «Πρόγραμμα για τις Αμερικανικές οικογένειες» του Μπάιντεν να στοχεύει συγκεκριμένα στην αύξηση του μέγιστου φορολογικού συντελεστή για το πλουσιότερο 1% των νοικοκυριών, αλλά και στη υψηλότερη φορολόγηση του πλουσιότερου 0,3% των Αμερικανών. Έτσι, το ποσοστό αυτό θα διπλασιαστεί σχεδόν για τα κέρδη από τις πωλήσεις μετοχών ή ακινήτων, από 20% σε 39,6%.

«Το σχέδιο της διοίκησης Μπάιντεν υπερβαίνει τις καλύτερες προσδοκίες μας», δήλωσε ακόμη και το «Κόκκινο Αστέρι» του Δημοκρατικού κόμματος, η βουλευτίνα της Νέας Υόρκης, Αλεξάντρια Οκάσιο-Κόρτέζ

«Μπαζούκα» αναδιανομής του πλούτου

«Με λίγα λόγια, η πολιτική Μπαίντεν είναι ένα είδος μπαζούκα αναδιανομής του πλούτου , που στοχεύει να αλλάξει την αμερικανική κοινωνική γεωγραφία, να την εξισορροπήσει μετά από δεκαετίες υπερβολικής κυριαρχίας των αγορών που ούτε η κρίση του 2008 μπόρεσε να την περιορίσει» γράφει η ιταλική Corriere della Sera.

Προς το παρόν – ακριβώς με όσα έχουν ήδη εγκριθεί στο Κογκρέσο – κατά τη διάρκεια του 2021 κάθε μεσαία αμερικανική οικογένεια με δύο παιδιά θα λάβει ενίσχυση ύψους 11.000 δολαρίων. Φυσικά ο Μπάιντεν θα πρέπει να αυξήσει τους φόρους : είναι ο άλλος βραχίονας της πολιτικής για να αλλάξει την πορεία της αμερικανικής οικονομίας. Αλλά μόνο οι πιο πλούσιοι θα πληρώσουν: Οσοι έχουν εισοδήματα άνω των 400.000 δολαρίων. Ολοι όσοι είναι κάτω από αυτό το όριο δεν θα πληρώσουν ούτε ένα σεντ επιπλέον.

  • Ο Μπάιντεν αυξάνει επίσης κατά επτά μονάδες στο 28% ,τους εταιρικούς φόρους, τους οποίους ο Τραμπ είχε μειώσει από 35% σε 21%. Βάζει επίσης στο τραπέζι των G20 την καθιέρωση ενός παγκόσμιου ελάχιστου φόρου για μεγάλες εταιρείες ,ώστε να αποτραπεί κατά το δυνατόν η φυγή κεφαλαίων σε φορολογικούς παραδείσους.

Πιθανότατα αυτά δεν είναι αρκετό, και ο Μπάιντεν επιδιώκει την καταστολή της φοροδιαφυγής με τον εντοπισμό και την είσπραξη 80 δισεκατομμυρίων δολαρίων από τις αμερικανικές φορολογικές αρχές. «Πρόκειται για ένα τεράστιο φορολογικό πείραμα που παρακολουθεί ολόκληρος ο κόσμος”, γράφουν οι Financial Times.

Όπως λέει η Αμερικανίδα ιστορικός και καθηγήτρια του Χάρβαρντ, Τζιλ Λεπόρ, «έχουν περάσει 40 χρόνια από τότε που οι Αμερικανοί εξέλεξαν στον Λευκό Οίκο τον Ρέηγκαν ,ο οποίος υποσχέθηκε να βάλει τέλος στο μεγάλο κράτος ,όπως το γνωρίζαμε.

Σήμερα, οι πολίτες έχουν αρχίσει να βλέπουν τι σημαίνει στη ζωή τους μικρότερο κράτος» . Και το γεγονός αυτό υποχρέωσε τον Τζο Μπάιντεν ,από οπαδό του «Τρίτου δρόμου» και θεματοφύλακα της νεοφιλελεύθερης τάξης, να εξελιχθεί σε …σοσιαλδημοκράτη.

Ο ρόλος του Μπέρνι Σάντερς στη μάχη των ιδεών

Το περίεργο είναι ότι η υποψηφιότητα Μπάιντεν για την Αμερικανική προεδρία , είχε χαρακτηριστεί από πολλούς Δημοκρατικούς ως ανάχωμα ενάντια στις υπερβολικά ριζοσπαστικές ιδέες του δηλωμένου «σοσιαλιστή» γερουσιαστή του Βερμόντ, Μπέρνι Σάντερς.

Όπως φαίνεται όμως ο Μπάιντεν διέψευσε αυτές τις εικασίες, βοηθούντος φυσικά και του 80χρονου Σάντερς, όπως τονίζει η γερμανική Frankfurter Allgemeine Zeitung. «Ο Σάντερς μπορεί να έχασε δύο φορές το χρίσμα των Δημοκρατικών για την αμερικανική προεδρία ,αλλά έχει κερδίσει τη «μάχη των ιδεών»» σημειώνει η έντυπη «ναυαρχίδα» της Γερμανικής οικονομικής ελίτ.

Ο ίδιος ο Σάντερς εμφανίστηκε να χειροκροτεί θερμά την ομιλία Μπάιντεν στο Κογκρέσο και μιλώντας στη συνέχεια στην εκπομπή «Meet the Press» του NBC, με σεμνότητα, παρατήρησε:

«Ο πρόεδρος ανταποκρίθηκε στο αίτημα εκατομμυρίων Αμερικανών. Δεδομένου ότι δεν υπήρχε πλέον κοινωνική δικαιοσύνη για μεγάλο χρονικό διάστημα, ήταν καιρός το κράτος να φροντίσει ξανά τις ανησυχίες των εργαζομένων και της μεσαίας τάξης – και όχι το κορυφαίο 1% των πλουσίων που είναι οι σημαντικοί οικονομικοί σπόνσορες των πολιτικών. Η πανδημία έχει επιδεινώσει την κοινωνική ανισότητα και ο Πρόεδρος κατέστησε σαφές ότι θέλει τώρα να αντιμετωπίσει αυτό το πρόβλημα», τόνισε ο Μπέρνι Σαντερς.

Φυσικά ένα μελλοντικό Ρεπουμπλικανικό Κογκρέσο και ένας Ρεπουμπλικανός πρόεδρος, θα μπορούσαν να αναιρέσουν και να ακυρώσουν την πολιτική Μπάιντεν .

Οι Ηνωμένες Πολιτείες απέχουν πολύ από το είδος της κοινωνικής συναίνεσης που επέτρεψε στους Ευρωπαίους να σφυρηλατήσουν ένα κράτος πρόνοιας τα χρόνια μετά τον Β ‘Παγκόσμιο Πόλεμο. Αλλά τα καθολικά κοινωνικά οφέλη αποδεικνύονται αρκετά ισχυρά .Ο Ντουάιτ Αϊζενχάουερ δεν έκανε καμία προσπάθεια να ανατρέψει την Κοινωνική Ασφάλιση του Ρούζβελτ. Ακόμη και ο Ρόναλντ Ρέηγκαν κράτησε κάτι από το πρόγραμμα περίθαλψης Medicare..

Η πολιτική Μπάιντεν θύμησε στους Ευρωπαίους τον Γάλλο σοσιαλιστή πρόεδρο Φρανσουά Μιτεράν ,ο οποίος όταν εξελέγη το 1981 καθιέρωσε επίσης υψηλούς φόρους για τις μεγάλες περιουσίες . «Αν ζούσε ο Μιτεράν θα ήταν με τον Μπάιντεν και όχι με τον Μακρόν» δήλωσε στο RTL , ο επικεφαλής του Γαλλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος, Ολιβιέ Φορ.

Οι «πρόεδροι των πλουσίων»

Πως είναι δυνατόν άλλωστε οι νοσταλγοί του Μιτεράν να είναι με τον Εμμανουέλ Μακρόν , όταν ο σημερινός Πρόεδρος της Γαλλίας έχει το παρατσούκλι «ο Πρόεδρος των Πλουσίων»; Ο Μακρόν ,αλλά και αρκετοί Ευρωπαίοι πολιτικοί ηγέτες που ακολουθούν το παράδειγμά του, θυμίζουν ι περισσότερο τον Ρέηγκαν στην οικονομική και κοινωνική του πολιτική.

Εφαρμόζοντας το νεοφιλελεύθερο δόγμα: «χαμηλότερες κοινωνικές δαπάνες και κυρίως μικρότερους φόρους για τους πλούσιους». Κάνουν λόγο συνεχώς για περικοπές των φόρων ,αλλά αυτό στην πράξη σημαίνει μειώσεις μόνο για τους πολύ πλούσιους και την μεγάλη ακίνητη περιουσία.

«Σήμερα όμως μια ολόκληρη παγκόσμια τάξη αμφισβητεί τη νεοφιλελεύθερη σκέψη που κυριάρχησε τα τελευταία σαράντα χρόνια, λέει η Λουκρητία Ρέιχλιν, καθηγήτρια Οικονομικών στο London Business School.

«Ο νέο-φιλελευθερισμός είναι νεκρός ή πεθαίνει παντού. Βρισκόμαστε τώρα σε έναν κόσμο όπου σχεδόν όλα τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε δεν μπορούν να λυθούν με τις νέο-φιλελεύθερες δοξασίες: για παράδειγμα, το κλίμα .Το κόστος της κλιματικής αλλαγής για την ανθρωπότητα δεν έχει τιμή, και η υγεία είναι το ίδιο πράγμα. Χρειαζόμαστε δημόσια παρέμβαση: ανακαλύπτουμε εκ νέου ότι η κοινωνία πρέπει να οργανωθεί γύρω από νέες αξίες», σημειώνει η Λουκρητία Ρέιχλιν.

Η στιγμή της αλήθειας για την ΕΕ

Και η Ευρώπη; «Πρέπει να αποφασίσει τι θέλει να κάνει όταν… μεγαλώσει», λέει η καθηγήτρια Ρέιχλιν: «Να επιλέξει μια πορεία ανάπτυξης και τόνωσης ή την δημοσιονομική εξυγίανση. Τα χρήματα από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Ανάκαμψης είναι λίγα σε σύγκριση με αυτά που δίνουν οι Ηνωμένες Πολιτείες.

  • Η Ευρώπη ασχολείται όμως με τους δαίμονες της και είναι απαραίτητο να δούμε -όταν αρχίσει να μιλάει,- τι πρέπει να γίνει γενικά και όχι μόνο για να διατηρήσει τη συναίνεση στην οποία βασίζεται η Συνθήκη του Μάαστριχτ. Είναι η στιγμή της αλήθειας για την Ευρωπαϊκή Ενωση»,προειδοποιεί η καθηγήτρια στο London Business School.

Ας το πάρουν λοιπόν, χαμπάρι οι νέο-φιλελεύθεροι πολιτικοί στην Ευρώπη και την Ελλάδα ,φυσικά: «Ο κόσμος του Ρέηγκαν και της Θάτσερ έχει τελειώσει» γράφει η κεντροδεξιά Corriere della Sera και καλεί τους νέο-φιλελεύθερους νοσταλγούς τους, «να κάτσουν στη σοφίτα τους.

Hellas Journal.

Ισαμπέλ Ντίαθ Αγιούσο: Θρίαμβος – σοκ της Ισπανίδας Τραμπ

0

Τα μηνύματα των περιφερειακών εκλογών της Μαδρίτης – Υπό πίεση ο σοσιαλιστής πρωθυπουργός Πέδρο Σάντσεθ

Η τύχη το έφερε έτσι ώστε οι τελικές συγκεντρώσεις των κομμάτων ενόψει των πρόωρων εκλογών της περασμένης Τρίτης για το τοπικό Κοινοβούλιο της Μαδρίτης να διεξαχθούν την Κυριακή 2 Μαΐου, μια σημαδιακή ημερομηνία για τη χώρα. Στις 2 Μαΐου του 1808 ξεκίνησε η μεγάλη εξέγερση των Μαδριλένων εναντίον των γαλλικών στρατευμάτων που είχαν καταλάβει τη χώρα τους – μια εξέγερση που βάφτηκε στο αίμα και απαθανατίστηκε από δύο έξοχους πίνακες του Γκόγια, τους οποίους μπορεί να θαυμάσει κανείς στο μουσείο του Πράδο. Μπροστά σε εκατοντάδες οπαδούς του συντηρητικού Λαϊκού Κόμματος (ΡΡ) που ανέμιζαν ισπανικές σημαίες, η απερχόμενη κυβερνήτρια Ισαμπέλ Ντίαθ Αγιούσο έβγαλε την πολεμική κραυγή της: «τότε και τώρα, υπερασπιζόμαστε την ίδια υπόθεση, την Ισπανία και την ελευθερία». Μόνο ο εχθρός έχει αλλάξει: τότε ήταν ο Ναπολέων, τώρα είναι ο σοσιαλιστής πρωθυπουργός Πέδρο Σάντσεθ και οι αριστεροί συνοδοιπόροι του Podemos.

«Ελευθερία» ήταν το λακωνικό σύνθημα που επέλεξε για την προεκλογική εκστρατεία της η 42χρονη Αγιούσο, εκπρόσωπος της σκληρής Δεξιάς, στην οποία οι αντίπαλοί της και μεγάλο μέρος του διεθνούς Τύπου χάρισαν την προσωνυμία «Ισπανίδα Τραμπ». Στην πορεία, το κεντρικό μοτίβο της πήρε τη διχαστική μορφή «Ελευθερία ή σοσιαλισμός», για να μετεξελιχθεί περαιτέρω σε «Ελευθερία ή κομμουνισμός» από τη στιγμή που ο ιδρυτής του Podemos, Πάμπλο Ιγκλέσιας, ανακοίνωσε την απροσδόκητη απόφασή του να παραιτηθεί από το αξίωμα του αντιπροέδρου της κυβέρνησης Σάντσεθ για να κατέβει υποψήφιος κυβερνήτης της Μαδρίτης. Σηκώνοντας το γάντι που είχε πετάξει η Αγιούσο, ο Ιγκλέσιας έριξε το σύνθημα «Ελευθερία ή φασισμός», επικαλούμενος τη συνεργασία της με το ακροδεξιό φιλοφρανκικό κόμμα Vox. Μάλιστα, το Podemos, αλλά και (σε ηπιότερους τόνους) το σοσιαλιστικό κόμμα PSOE του Σάντσεθ κάλεσαν τους πολίτες να δώσουν τη «μάχη της Μαδρίτης», παραπέμποντας στον αγώνα της Δημοκρατίας εναντίον του Φράνκο, στον ισπανικό εμφύλιο.

Μπορεί η πρωτοφανής πόλωση να οδήγησε μαζικά στις κάλπες τους ψηφοφόρους, σε πείσμα της πανδημίας (αύξηση της συμμετοχής κατά 12 εκατοστιαίες μονάδες σε σύγκριση με τις εκλογές του 2019), αλλά εκείνος που ωφελήθηκε δεν ήταν η Αριστερά, όπως προσδοκούσαν οι ηγεσίες της. Η Αγιούσο κέρδισε πανηγυρικά τη μάχη της Μαδρίτης με ποσοστό 44,7%, διπλάσιο από εκείνο του 2019. Ο θρίαμβός της ήταν τονωτική ένεση για την αμφισβητούμενη, σε εθνικό επίπεδο, ηγεμονία του ΡΡ στον ευρύτερο συντηρητικό χώρο: ύστερα από σειρά ηττών, οι κεντροδεξιοί Ciudadanos υπέστησαν συντριπτικό πλήγμα στη Μαδρίτη, υποχωρώντας από το 19,5% στο 3,6% και έμειναν εκτός τοπικού Κοινοβουλίου, αντιμετωπίζοντας υπαρξιακά, πλέον, διλήμματα. Παράλληλα, η Αγιούσο φρέναρε τη μέχρι πρότινος εκθετική μεγέθυνση του Vox, το οποίο περιορίστηκε στο 9,1%, ενώ είχε αποσπάσει το 15% των Μαδριλένων ψηφοφόρων στις βουλευτικές εκλογές του 2019.

Για τους σοσιαλιστές, το εκλογικό αποτέλεσμα ήταν ένα πραγματικό σοκ. Περίμεναν την ήττα, όχι όμως μια πανωλεθρία τέτοιων διαστάσεων. Ο υποψήφιος του PSOE, Ανχελ Γκομπιλόντο, ο οποίος είχε βγει πρώτος στη μάχη του 2019, ήρθε αυτή τη φορά στην τρίτη θέση με ποσοστό μόλις 16,8% (απώλεια 10,5 μονάδων), πίσω και από την αριστερή Μόνικα Γκαρθία του συνδυασμού Mas Madrid, ο οποίος προήλθε από διάσπαση του Podemos. Οι τελευταίοι ανέβασαν κατά τι το ποσοστό τους (7,2% από 5,6%), αλλά αυτό δεν εμπόδισε τον Ιγκλέσιας να ανακοινώσει ότι εγκαταλείπει την ενεργό πολιτική, αναλαμβάνοντας την ευθύνη για το «τραγικό», όπως το χαρακτήρισε, αποτέλεσμα και παραδίδοντας τη σκυτάλη στη δημοφιλέστερη υπουργό Εργασίας του κόμματος, Γιολάντα Ντίαθ.

Στις πρώτες επινίκιες δηλώσεις της, η Αγιούσο έριξε το σύνθημα «από την Πουέρτα ντελ Σολ στο Μονκλόα» (δηλαδή, από την περιφερειακή αρχή της Μαδρίτης στο πρωθυπουργικό μέγαρο), θεωρώντας ότι ήρθε η αρχή του τέλους για τον Σάντσεθ και ότι η Μαδρίτη μπορεί να γίνει τραμπολίνο για την εκτόξευση του ΡΡ (ίσως και της ίδιας προσωπικά) στην εξουσία. Θα ήταν πρόωρο να προεξοφλήσει κανείς κάτι τέτοιο.

Η Μαδρίτη, η πιο πλούσια από τις 17 αυτόνομες περιφέρειες της χώρας, κυβερνάται επί 26 συναπτά έτη από τη Δεξιά και δεν αποτελεί το πιο αντιπροσωπευτικό πολιτικό βαρόμετρο σε πανεθνικό επίπεδο. Αυτό δεν σημαίνει, όμως, ότι η αναμέτρηση της Τρίτης δεν έστειλε σοβαρά πολιτικά μηνύματα, η εμβέλεια των οποίων ξεπερνά τα ισπανικά σύνορα.

Βασικός παράγοντας που διόγκωσε τη δημοφιλία της Αγιούσο ήταν το γεγονός ότι, ως κυβερνήτρια, αρνήθηκε να λάβει σκληρά περιοριστικά μέτρα για τον κορωνοϊό, παρά τις συστάσεις των επιστημόνων και τον μεγάλο αριθμό κρουσμάτων, θέτοντας σε πρώτη μοίρα την οικονομία. Σε μια μεγαλούπολη που αποτελεί κόμβο των μεταφορών και όπου ο επισιτισμός και η τουριστική βιομηχανία έχουν μεγάλο ειδικό βάρος, η Αγιούσο έγινε η προστάτις-αγία των εν λόγω κλάδων. Παράλληλα, η δραστική περικοπή των φόρων (άλλη μία ομοιότητα με τον Τραμπ) της επέτρεψε να προσεταιριστεί μαζικά τη μεσαία τάξη, παρά τις δικαιολογημένες κριτικές που υπέστη για τη συρρίκνωση των δαπανών που προορίζονται για υγεία, παιδεία και άλλες δημόσιες υπηρεσίες. Τέλος, η άκρως επιθετική ρητορική της εναντίον των μεταναστών –τους οποίους κατηγόρησε και την εξάπλωση της πανδημίας– συνέβαλε στον επαναπατρισμό ψήφων από το Vox στο ΡΡ. Δεν είναι περίεργο που ακροδεξιοί και άλλοι τραμπικοί, όπως ο ηγέτης της ιταλικής Λέγκα Ματέο Σαλβίνι, πανηγύρισαν δεόντως τον εκλογικό της θρίαμβο.

Είναι αλήθεια ότι ο Πέδρο Σάντσεθ δεν αντιμετωπίζει άμεσο κίνδυνο ανατροπής, καθώς έχει μπροστά του ακόμη δύο χρόνια κυβερνητικής θητείας. Ωστόσο, η κυβερνώσα παράταξη της Ισπανίας θα χρειαστεί να προχωρήσει σε σοβαρές αναπροσαρμογές εάν δεν θέλει να παγιωθούν οι αρνητικές, για την ευρύτερη Αριστερά-Κεντροαριστερά, τάσεις. Σε κάθε περίπτωση, η εξαέρωση των Ciudadanos και η κρίση του Podemos, δύο πολύ διαφορετικών, ιδεολογικά, κομμάτων που γεννήθηκαν στον απόηχο της χρηματοπιστωτικής κρίσης και των «Αγανακτισμένων» με φιλοδοξία ανατροπής του παραδοσιακού δικομματισμού, μάλλον δείχνει ότι ένας ολόκληρος κύκλος της ισπανικής πολιτικής ζωής βαίνει προς την ολοκλήρωσή του.

“Καθημερινή”

Ολόκληρο το Οδοιπορικό στη Μικρά Ασία 1996

0

 

Το 1996 οι “Ανιχνεύσεις” της ΕΡΤ3 πραγματοποίησαν ένα εκπληκτικό οδοιπορικό στα μικρασιατικά παράλια καταγράφοντας τα μέρη όπου δημιουργήθηκε ο ελληνικός πολιτισμός. Παρακολουθήστε την εκπομπή που όταν πρωτοπαρουσιάστηκε το 1996 στην ΕΡΤ3 είχε υψηλότατα ποσοστά τηλεθέασης. Ήταν η πρώτη φορά που πλάνα απο ορισμένες απο αυτές τις περιοχές παρουσιάζονταν στο ελληνικό κοινό. Αν δεν την είδατε, μην τη χάσετε. Θα σας μείνει αξέχαστη.

Ισραήλ: Κινητικότητα των δυνάμεων ασφαλείας ενόψει της αποψινής δύσκολης νύχτας.

0
του Γαβριήλ Χαρίτου*
Ύστερα από τα χθεσινοβραδινά επεισόδια στον προαύλιο χώρο του Τεμένους Αλ-Άκσα στην Παλιά Πόλη της Ιερουσαλήμ, που έδωσαν τη σκυτάλη σε ανακοινώσεις ξένων κυβερνήσεων που καταδίκασαν την δράση των ισραηλινών δυνάμεων ασφαλείας, η κρατική μηχανή προετοιμάζεται για την αποψινή μουσουλμανική θρησκευτική τελετή του Λάιλατ-Αλ-Κάντερ που ακολουθεί τις χθεσινές τελετές της τελευταίας Παρασκευής του Ιερού Μήνα του Ραμαζανίου. Ο απολογισμός των χθεσινών επεισοδίων, σύμφωνα με παλαιστινιακά ΜΜΕ, ανέρχεται σε 160 τραυματίες μουσουλμάνους διαδηλωτές, ενώ την ίδια στιγμή η ισραηλινή αστυνομία ανακοίνωσε ότι τραυματίσθηκαν και νοσηλεύονται 17 αστυνομικοί, Είναι χαρακτηριστικό ότι οι ΜΕΘ των αραβικών νοσοκομείων στην Ανατολική Ιερουσαλήμ έχουν γεμίσει και για τον λόγο αυτό στήθηκε χθες υπαίθριο νοσοκομείο στην πέριξ των Τειχών περιοχή του ανατολικού τομέα της πόλης υπό την αιγίδα της Παλαιστινιακής Ερυθράς Ημισελήνου.
– Κινητοποίηση των Αράβων υπηκόων του Ισραήλ
Τα χθεσινοβραδινά επεισόδια κινητοποίησαν το Κεντρικό Συμβούλιο των Αραβικών Δήμων και Κοινοτήτων της ισραηλινής επικράτειας, που κάλεσε την αραβική μειονότητα της χώρας να διοργανώσει εκδηλώσεις διαμαρτυρίας σε όλο το Ισραήλ απόψε, Σάββατο (8/5). Σύμφωνα με αραβικές ειδησεογραφικές ιστοσελίδες που εδρεύουν στο Ισραήλ, οι αραβικοί Δήμοι και Κοινότητες ήδη έχουν αρχίσει να προετοιμάζονται για τις αποψινές εκδηλώσεις, τόσο στις αραβικές πόλεις και χωριά απ’άκρη σ’ακρη της χώρας, ενώ λέγεται ότι ήδη δρομολογείται η μίσθωση δεκάδων λεωφορείων που θα μεταφέρουν όσους διαδηλωτές-προσκυνητές στην Ιερουσαλήμ. Λέγεται μάλιστα ότι γίνονται προετοιμασίες για πορείες διαμαρτυρίας που θα ξεκινήσουν από τις αραβικές συνοικίες της Ανατολικής Ιερουσαλήμ με σκοπό όλες τους να συγκεντρωθούν στην Παλιά Πόλη, πλησίον του Τεμένους Αλ-Άκσα.
Χθες είχαν προσέλθει στο Τέμενος Αλ-Άκσα και στον προαύλιο χώρο του περί τις 75.000 προσκυνητών και απόψε υπολογίζεται ότι θα προσέλθουν ακόμα περισσότεροι, προερχόμενοι από όλο το Ισραήλ. Σε περίπτωση που αυτό συμβεί, θα πρόκειται για ρεκόρ στον αριθμό των πιστών που θα μετάσχουν στην φετινή βραδιά του Λέιλατ-Αλ-Κάντερ, η οποία τυπικά θα αρχίσει με την δύση του ηλίου στις 19:30 τοπική ώρα (και ώρα Ελλάδος).
– Σε ετοιμότητα οι ισραηλινές δυνάμεις ασφαλείας για κάτι πολύ μεγαλύτερο
Από ισραηλινής πλευράς, η υπηρεσιακή κυβέρνηση υπό τον Βενιαμίν Νετανιάχου δεν έχει προβεί σε καμία ανακοίνωση – γεγονός που αιτιολογείται λόγω της αργίας του Εβραϊκού Σαββάτου αφ’ενός, και αφ’ ετέρου λόγω της ιδιάζουσας κατάστασης λόγω της ανάληψης της διερευνητικής εντολής που βρίσκεται πλέον στα χέρια του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, Γιαήρ Λαπίντ, ηγέτη του κεντροαριστερού κόμματος “Υπάρχει Μέλλον/Yesh Atid”.
Από πλευράς των ισραηλινών δυνάμεων όμως, η κατάσταση είναι τελείως διαφορετική.
Η κρατική ραδιοτηλεόραση ανακοίνωσε ότι ολοκληρώθηκε ευρεία σύσκεψη υπό τον αρχηγό των ενόπλων δυνάμεων, στρατηγό Αβίβ Κοχάβι, στην οποία συμμετείχε ασυνήθιστος αριθμός επιτελών και αξιωματούχων – γεγονός που καταδεικνύει ότι οι ισραηλινές δυνάμεις ασφαλείας ετοιμάζονται για κάτι πολύ μεγαλύτερο από (ακόμα) μία νύχτα ταραχών στην Ιερουσαλήμ και στις μεμονωμένες εστίες έντασης που ρυθμίζουν την καθημερινότητα της πόλης τις τελευταίες δύο εβδομάδες.
Σύμφωνα με την ως άνω πηγή, στη σύσκεψη συμμετείχαν ο επικεφαλής της Διοίκησης Ειδικών Επιχειρήσεων, ο Αρχηγός της Διοίκησης του Κεντρικού Ισραήλ (στην οποία υπάγεται η Ιερουσαλήμ και τα περίχωρα), ο Αρχηγός της Διοίκησης Νοτίου Ισραήλ (στην οποία υπάγεται η μεθόριος με την Λωρίδα της Γάζας), ο Διοικητής του Σώματος Επιχειρησιακού Συντονισμού στην Δυτική Όχθη (με επιχειρησιακή ευθύνη στις ζώνες Β και C της Δυτικής Όχθης), ο Διοικητής των Υπηρεσιών Πληροφοριών του Στρατού, ο Διοικητής της Πολεμικής Αεροπορίας , ο Διοικητής του Πολεμικού Ναυτικού, ανώτατοι αξιωματούχοι της αστυνομίας, της συνοριοφυλακής και της Υπηρεσίας Εσωτερικής Ασφαλείας. Παράλληλα, αναφέρθηκε από τα κρατικά ΜΜΕ ότι από τις πρωινές ώρες σήμερα έχουν προσαχθεί από τις δυνάμεις ασφαλείας συνολικά 17 Άραβες κάτοικοι της Παλιάς Πόλης της Ιερουσαλήμ, προφανώς επειδή θεωρούνται ότι κατέχουν ειδικό ρόλο ενόψει των εκδηλώσεων διαμαρτυρίας που έχουν προγραμματισθεί για απόψε.
– Διεθνείς αντιδράσεις. Ο Λίβανος δηλώνει έτοιμος να επεκτείνει την δική του ΑΟΖ.
Σε διπλωματικό επίπεδο, ξένες κυβερνήσεις συνεχίζουν να εκδίδουν ανακοινώσεις δια των οποίων επικρίνουν την δυναμική αντιμετώπιση των χθεσινών επεισοδίων στον προαύλιο χώρο του Τεμένους Αλ-Άκσα. Καταδικαστικές ανακοινώσεις εξέδωσαν σήμερα το Ιράν, το Κουβέιτ, η Αίγυπτος και ο Πρόεδρος του Λιβάνου από τον λογαριασμό του στο twitter. Η ανακοίνωση του Λιβανέζου Προέδρου, Μισέλ Αούν, έρχεται να συμπληρώσει την αποτυχία του τρίτου – και εξαιρετικά σύντομου – γύρου διαπραγματεύσεων με το Ισραήλ, για τον καθορισμό της οριογραμμής των θαλασσίων ζωνών των δύο χωρών στα ανοικτά των ακτών του Νοτίου Λιβάνου.
Οι συνομιλίες άρχισαν ξανά την περασμένη Τρίτη (4/5) υπό την αιγίδα του ΟΗΕ στην παραμεθόριο λιβανική παραλιακή κωμόπολη Αλ-Νακούρα κατόπιν ισχυρών αμερικανικών διπλωματικών πιέσεων προς την κυβέρνηση της Βηρυτού, ωστόσο ήδη διαφαίνεται ότι δεν πρόκειται να οδηγούν πουθενά. Ήδη έχει υπογραφεί και εγκριθεί από τον υπηρεσιακό πρωθυπουργό και του υπουργού αμύνης και δημοσίων έργων σχέδιο προεδρικού διατάγματος που όχι μόνο δεν αποδέχεται τους προσυμφωνημένους όρους διαπραγμάτευσης αλλά επιπλέον, επεκτείνει τα όρια της λιβανικής ΑΟΖ, προσθέτοντας άλλα 1.400 τετραγωνικά χιλιόμετρα και δυσχεραίνοντας ακόμα περισσότερο τις διαπραγματεύσεις με το Ισραήλ – σε περίπτωση που αυτές συνεχισθούν.
Η εξέλιξη αυτή προκάλεσε αντίστοιχα δύσκαμπτη δήλωση του ισραηλινού Υπουργού Ενέργειας, Γιουβάλ Στάινιτς, ότι το Ισραήλ θα λάβει “ενδεδειγμένα μέτρα” σε περίπτωση που ο Λίβανος δεν αποδεικνύεται αξιόπιστος εταίρος στις συζητήσεις που, τυπικά μόνο πλέον, υφίστανται. Υπενθυμίζεται όμως ότι, ούτως ή άλλως, ο Γιουβάλ Στάινιτς συμμετέχει στην παρούσα υπηρεσιακή κυβέρνηση υπό τον Νετανιάχου. Σε περίπτωση κατά την οποία οι Ναφτάλι Μπένετ και Γιαήρ Λαπίντ καταφέρουν να σχηματίσουν κυβέρνηση συνεργασίας τις επόμενες ημέρες (υπό την προϋπόθεση βέβαια να εξασφαλισθεί η στήριξη των τεσσάρων βουλευτών του αραβικού ισλαμιστικού κόμματος “Ράαμ”), παραμένει ακόμα άγνωστο ποιος θα λάβει τη σκυτάλη του Υπουργείου Ενέργειας και ποια τακτική θα τηρήσει έναντι της επικείμενης επέκτασης της λιβανικής ΑΟΖ, εάν και εφόσον το σχέδιο του προεδρικού διατάγματος υπογραφεί από τον Λιβανέζο Πρόεδρο, Μισέλ Αούν.
Η προσοχή όλων είναι τεταμένη στην κατάσταση που θα διαμορφωθεί απόψε στην Ιερουσαλήμ ως επίσης και στις αραβικές πόλεις και χωριά σε όλη την ισραηλινή επικράτεια, μόλις πέσει ο ήλιος.
Στην φωτογραφία: Στιγμιότυπο από τα χθεσινοβραδινά επεισόδια στον προαύλιο χώρο του Τεμένους Αλ-Άκσα στην Παλιά Πόλη της Ιερουσαλήμ
Γαβριήλ Χαρίτος 8/5/2021 14:50

*Ο Γαβριήλ Χαρίτος είναι διδάκτωρ διεθνών σχέσεων, ερευνητής του Ινστιτούτου Μπεν-Γκουριόν και διδάσκει Ιστορία Ελληνοϊσραηλινών Σχέσεων στο Πανεπιστήμιο Μπεν-Γκουριόν, στο Πανεπιστήμιο Κύπρου και στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας. Κυκλοφορούν δύο βιβλία του : «Ο εκδημοκρατισμός των αραβικών χωρών ως προτεραιότητα της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής. Η περίπτωση της Ιορδανίας και της Τυνησίας», (Νομικές Εκδόσεις Αντ. Ν. Σάκκουλα και Ίδρυμα Διεθνών Νομικών Μελετών του καθ. Ηλία Κρίσπη και Δρος Αναστασίας Σαμαρά-Κρίσπη, 2008) «Κύπρος, το Γειτονικό Νησί – Το Κυπριακό μέσα από τα Κρατικά Αρχεία του Ισραήλ, 1946-1960», (Εκδόσεις Παπαζήση, 2018). Τα τελευταία τρία χρόνια ζει στην Ιερουσαλήμ.

ΤΕΣΣΕΡΑ ΚΡΙΣΙΜΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΖΗΤΟΥΝ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

3
Υπάρχουν τέσσερα ζητήματα της σημερινής επικαιρότητας τα οποία, πολύ σύντομα, θα ήθελα να σχολιάσω.
1.- Το πρώτο είναι το τέλος της εποχής Ερντογάν και η αρχή της μετα-ερντογανικής εποχής. Δεν είναι σαφές πως θα διαμορφωθεί. Πρέπει, όμως, να εξετάσουμε πιθανά σενάρια και εναλλακτικές πολιτικές. Ώστε να αντιμετωπίσουμε αποτελεσματικά τις τουρκικές κινήσεις, χωρίς εκπλήξεις. Να αναλάβουμε την πρωτοβουλία των κινήσεων και να μην ακολουθούμε. Να φύγουμε από την πολιτική “βλέποντας και κάνοντας”.
2.-Το δεύτερο είναι η επέτειος της Γενοκτονίας των Ποντίων στις 19 Μαίου. Ας αποτελέσει αφορμή για να σκεφθούμε πως μπορεί να προωθηθούν τα εθνικά συμφέροντα με στρατηγική, τακτική και ενότητα. όπως έκαναν οι Αρμένιοι και πέτυχαν.
3.-Το τρίτο είναι η νίκη της πρωθυπουργού Στέρτζιον στη Σκωτία και η υπόσχεσή της για νέο δημοψήφισμα ανεξαρτησίας. Το Ηνωμένο Βασίλειο εισήλθε, από μια επιπολαιότητα, σε μια επικίνδυνη περιδίνηση η οποία μπορεί να το διασπάσει. Η ενδεχόμενη διάσπαση του Ηνωμένου Βασιλείου θα απελευθερώσει δυνάμεις και θα το καταστήσει λιγότερο επικίνδυνο. Δεν υπάρχει κάτι θετικό που μπορεί να περιμένει ο ελληνισμός από την πολιτική του Ηνωμένου Βασιλείου. Στο παρελθόν υπήρξαν, ελάχιστες, στιγμές που η Ελλάδα και ο ελληνισμός ευνοήθηκαν. Υπήρξαν, όμως, και τραγικές στιγμές κατά τις οποίες η ύπουλη πολιτική της Αλβιόνος υπονόμευσε τον ευρύτερο ελληνισμό. Αν αρχίσει η αποδόμηση του Ηνωμένου Βασιλείου καλόν θα ήταν να αναλυθεί πως θα μπορούσε να τεθεί θέμα βρετανικής παρουσίας στην Κύπρο και επιστροφή των κυρίαρχων βάσεων στην αναγνωρισμένη διεθνώς επικράτεια. Εκτός και αν η συμμετοχή της Κύπρου στην Κοινοπολιτεία βοηθάει το νησί.
4.-Το τέταρτο είναι ένα άρθρο στο infognomonpolitics που θέτει το ζήτημα του ξαναδιαβάσματος του “Γαλλικού Μάη”, υπό το πρίσμα της αμερικανικής συμμετοχής στην εξέγερση.
Η ιδεολογική ηγεμονία μιας καταρρέουσας αριστεράς επικαθόρισε επι χρόνια την οπτική γωνία από την οποία βλέπαμε τον Μάη. Και οι στήλες αυτές είχαν και έχουν αυτήν την παραδοσιακή προσέγγιση. Ο Μάης, ο οποίος εισήγαγε νέες καινοτόμες, κυρίως κοινωνικές, ιδέες χρειάζεται ξαναδιάβασμα.
Τέλος, πρέπει να προσεχθεί με την δέουσα προσοχή η αντίδραση των Γάλλων στρατιωτικών στην πολιτική που ακολουθείται στη Γαλλία τα τελευταία αρκετά χρόνια.
Η προσέγγιση ότι πρόκειται για φασίστες που αφού παταχθούν θα καταστούν ακίνδυνοι είναι επικίνδυνη.
Κάτι τεκταίνεται σε κοινωνικό επίπεδο διεθνώς που κανένας διανοούμενος και καμιά κοινωνική τάση η πανεπιστημιακή σχολή δεν το έχει συλλάβει. Και είναι πολύ πιθανό κάποια μέρα να ξημερώσουμε με έναν νέο Μάη με άγνωστα χαρακτηριστικά.
π

Φαντασιώσεις συνοριακών αλλαγών στα Δυτικά Βαλκάνια

0

Στην πρώην Γιουγκοσλαβία αναβιώνουν φαντασιώσεις για εδαφικές μεταβολές κατά μήκος των εθνικών γραμμών. Ώρα για την ΕΕ να προσφέρει προοπτική ενσωμάτωσης.

    
Η κροατική πόλη Βούκοβαρ το 1991 μετά από πόλεμο τριών μηνώνΗ κροατική πόλη Βούκοβαρ το 1991 μετά από πόλεμο τριών μηνών

Εντυπωσιακό είναι το φιλμ «Quo Vadis, Aida» της Γιασμίλα Ζμπάνιτς, που απέσπασε το φετινό βραβείο Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας. Με τρόπο συγκινητικό η νεαρή σκηνοθέτιδα περιγράφει την απελπισία των κατοίκων στη Σρεμπρένιτσα, όταν τον Ιούνιο του 1995 σερβικές μονάδες υπό τον στρατηγό Ράτκο Μλάντιτς επέλασαν στη μικρή αυτή κοινότητα της ανατολικής Βοσνίας για να εφαρμόσουν επί τόπου τον διακηρυγμένο πολιτικό τους στόχο, την δημιουργία της Μεγάλης Σερβίας. Για τη επίτευξή του έχασαν τη ζωή τους πάνω από 8.300 άνδρες και έφηβοι, οι περισσότεροι Μουσουλμάνοι. Μια γενοκτονία επί ευρωπαϊκού εδάφους. Το φίλμ της Ζμπάνιτς στέλνει και μια υπόμνηση τη σωστή στιγμή. Γιατί πάνω από 26 χρόνια μετά τον πόλεμο στην πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Βοσνίας- Ερζεγοβίνης, που τελείωσε με την ειρηνευτική συμφωνία στο Ντέιτον, η χώρα αντιμετωπίζει νέες επιθέσεις.

Διώξεις, θανατώσεις, μαζικοί βιασμοί

Μουσουλμάνα της Βοσνίας θρηνεί τους δικούς της στη ΣρεμπρένιτσαΜουσουλμάνα της Βοσνίας θρηνεί τους δικούς της στη Σρεμπρένιτσα

Όπως και τη δεκαετία του 90, όταν ο τότε Κροάτης πρόεδρος Φράνιο Τούτζμαν μαζί με τον Σέρβο πρόεδρο Μιλόσεβιτς ήθελαν να την μοιράσουν μεταξύ τους διαπράττοντας εγκλήματα πολέμου, αμετανόητοι εξτρεμιστές προσπαθούν να ολοκληρώσουν αυτό που οι τότε πολέμαρχοι ήθελαν να κάνουν: Να καταστρέψουν τον πολυεθνικό χαρακτήρα της Βοσνίας. Τελευταία κυκλοφορούν μάλιστα φαντασιώσεις υπό την μορφή non paper για διαμελισμό της, θέτοντας εν αμφιβόλω την ύπαρξη της Βοσνίας. Συγγραφέας τους ο πρωθυπουργός της Σλοβενίας Γιάνεζ Γιάνσα. Το κείμενο που διέρρευσε στη δημοσιότητα προπαγανδίζει με τρόπο που δεν επιδέχεται παρανόηση την επαναχάραξη των συνόρων κατά μήκος των εθνικών γραμμών. Παρατηρητές υποθέτουν ότι ορισμένα σημεία του σχεδίου διατυπώθηκαν στη Βουδαπέστη και απηχούν τον περίγυρο του Ούγγρου πρωθυπουργού Βίκτορ Όρμπαν. Στον πυρήνα του διατυπώνει τη δημιουργία μιας Μεγάλης Σερβίας, μιας Μεγάλης Κροατίας και μιας Μεγάλης Αλβανίας.

Με άλλα λόγια αναβίωση της ίδιας επικίνδυνης ιδεολογίας, που τη δεκαετία του 90 οδήγησε σε διώξεις, θανάτους και μαζικούς βιασμούς στα Δυτικά Βαλκάνια και που συνεχίζει να βρίσκει θιασώτες. Από καιρό η Κροατία προσπαθεί να βρει στις Βρυξέλλες υποστηρικτές μιας ήπιας εκδοχής διαμελισμού της Βοσνίας. Δεν υπάρχει ουσιαστική διαφορά από τους Κροατοβόσνιους εξτρεμιστές που ορέγονται μια δική τους, τρίτη κρατική οντότητα. Επιδιώκουν βαθύτερη εθνική διαίρεση και, ει δυνατόν, ενσωμάτωση στη μητέρα Κροατία. Αυτήν την περίοδο εξάλλου και στο Βελιγράδι ηχούν όλο και πιο επιθετικές φωνές, όπως του Σέρβου υπουργού Εσωτερικών Αλεξάντερ Βουλίν που δήλωσε αυτές τις μέρες ότι “έχει ξεκινήσει ήδη η ένωση των απανταχού Σέρβων”. Όλοι αυτοί λοιπόν καταστρώνουν νοερά σχέδια για «ειρηνική διάλυση» της Βοσνίας, τα οποία θέτουν εν κινδύνω την ειρηνική τάξη πραγμάτων στην περιοχή.

Την ανησυχία αυτή απηχεί και η τελευταία έκθεση του αυστριακού Ύπατου Αρμοστή της διεθνούς κοινότητας στη Βοσνία, Βαλεντίν Ίντσκο. Βέβαια, ο Γερμανός υπουργός Εξωτερικών Χάικο Μάας αποκλείει κατηγορηματικά μεταβολές συνόρων. Αλλά το ερώτημα είναι, κατά πόσον Βερολίνο και Βρυξέλλες διατίθενται να κάνουν σαφές στα προκλητικά κυκλώματα εξουσίας, από το Ζάγκρεμπ και τη Λιουμπλιάνα μέχρι τη Βουδαπέστη και το Βελιγράδι, ότι τα εθνολαϊκιστικά οράματα δεν έχουν πια κανένα μέλλον.

Οι ευθύνες της ΕΕ

Οι ειρηνοποιοί και πρώην πολέμαρχοι χειροκροτούν μετά την υπογραφή της συμφωνίας του Ντέιτον το 1995 στο Παρίσι Οι ειρηνοποιοί και πρώην πολέμαρχοι χειροκροτούν μετά την υπογραφή της συμφωνίας του Ντέιτον το 1995 στο Παρίσι

Σε ότι αφορά στην ΕΕ οι τελευταίες εξελίξεις αποκαλύπτουν την αδυναμία της και το επικίνδυνο κενό που έχει δημιουργήσει με την πολιτική της στην περιοχή.Οι Βρυξέλλες δεν κατάφεραν να δώσουν σαφή ευρωπαϊκή προοπτική ενσωμάτωσης. Αντί να ταχθούν υπέρ ενός συνεπούς εκδημοκρατισμού συμβιβάστηκαν με τις διάφορες κυβερνητικές κλίκες εθνολαϊκιστών συμβάλλοντας στην εδραίωση των διεφθαρμένων ελίτ και ενισχύοντας την εξτρεμιστική τους ατζέντα. Και εγκαταλείπουν εκείνες τις δυνάμεις που θα ήταν οι φυσικοί εταίροι της Ευρώπης, μεταξύ άλλων και προασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όπως η συγγραφέας Στέφικα Γκάλιτς, που δέχεται απειλές επειδή εναντιώνεται στο καρτέλ εξουσίας στο Μόσταρ.

Καλά θα έκαναν οι Βρυξέλλες να βάλουν τέλος στο στοιχειωμένο αφήγημα των υποστηρικτών εθνικά καθαρών κρατών, ιδιαίτερα μέσα στην ΕΕ. Ήδη από τώρα υπάρχουν σημάδια ενός επικίνδυνο φαινομένου ντόμινο.

Ο πρόεδρος της Σερβίας Αλεξάντερ Βούτσιτς, που θεωρείται άγκυρα σταθερότητας από τη γερμανική εξωτερική πολιτική, προσπαθεί να επηρεάσει με στοχευμένες κινήσεις και να αποσταθεροποιήσει όχι μόνο τη Βοσνία, αλλά τα γειτονικά κράτη Μαυροβούνιο και Κοσσυφοπέδιο. Αλλά και η Κροατία τροφοδοτεί όλο και περισσότερο τον Ψυχρό Πόλεμο απέναντι στην εύθραυστη Βοσνία. Θέση του Κροάτη προέδρου Ζόραν Μιλάνοβιτς αποτελεί ότι δεν είναι όλοι εγκληματίες πολέμου, όσοι καταδικάστηκαν από το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης για εγκλήματα πολέμου στην πρώην Γιουγκοσλαβία. Πρόσφατη μελέτη έδειξε μάλιστα ότι η Κροατία δεν έχει επεξεργαστεί ούτε καν το φασιστικό της παρελθόν στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Εκείνο που είναι σαφές είναι ότι εμπρηστικές ιδέες για δήθεν λύσεις κατά μήκος εθνικών γραμμών δεν αποτελεί συνταγή για το μέλλον των Δυτικών Βαλκανίων. Το αντίθετο μάλιστα. Αντιστρατεύονται το όραμα μιας ειρηνικής Ευρώπης.

Μάριον Κράσκε

Επιμέλεια: Ειρήνη Αναστασοπούλου

*Η πολιτική επιστήμων και δημοσιογράφος Μάριον Κράσκε διετέλεσε Διευθύντρια του γραφείου του Ιδρύματος Heinrich Böll (Χάινριχ Μπελ) για τη Βοσνία– Ερζεγοβίνη, τη Βόρεια Μακεδονία και Αλβανία με έδρα το Σεράγεβο. 

DW

Λιβύη: Ποιον ωφελούν οι μισθοφόροι

0

Την απόσυρση των περίπου 20.000 μισθοφόρων που δρουν στη Λιβύη κατ’ εντολή ξένων δυνάμεων ζητά το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ. Η Τουρκία δείχνει ωστόσο να αδιαφορεί.

Αυτό που ξεκίνησε πριν δέκα χρόνια στη Λιβύη με την ανατροπή του ηγέτη Μουαμάρ Καντάφι εξελίχθηκε τα τελευταία χρόνια σε πόλεμο δι’ αντιπροσώπων. Ρωσία και Τουρκία αντιπαρατίθενται για περισσότερη επιρροή στη μεσογειακή λεκάνη. Ο ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν στηρίζει τον στρατηγό του αποκαλούμενου Εθνικού Στρατού της Λιβύης LNA Χαλίφα Χαφτάρ και ο τούρκος πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν τη λεγόμενη κυβέρνηση εθνικής ενότητας, η οποία στο μεταξύ έχει δώσει τη θέση της σε μια μεταβατική κυβέρνηση

Από τον περασμένο Οκτώβριο ισχύει μια εύθραυστη εκεχειρία στη Λιβύη, την οποία ο ΟΗΕ είναι αποφασισμένος να στηρίξει ζητώντας από όλους τους ξένους μαχητές να εγκαταλείψουν τη χώρα. Την πρωτοβουλία του ΟΗΕ στηρίζει και η Μόσχα αποκρύπτοντας ωστόσο το μέγεθος της εμπλοκής της στον εμφύλιο της Λιβύης: με ρώσους στρατιώτες και ρώσους μισθοφόρους της λεγόμενης Ομάδας Βάγκνερ, οι οποίοι πολεμούν στα μέτωπα του πολέμου.

Στο διαδίκτυο κυκλοφορούν πλήθος βίντεο, αμφιβόλου προελεύσεως, με συλλήψεις ρωσόφωνων μαχητών από παραστρατιωτικούς, προσκείμενους στη κυβέρνηση της Λιβύης. Το πιθανότερο είναι ότι πρόκειται για προπαγάνδα.

«Οι μισθοφόροι εκπληρώνουν ένα συμβόλαιο»

Λιβύη Στρατιώτες της μεταβατικής κυβέρνησηςΣτρατιωτικές δυνάμεις της μεταβατικής κυβέρνησης

Το μόνο βέβαιο είναι ότι τα τελευταία χρόνια η Λιβύη έχει μεταβληθεί σε πεδίο ένοπλων συγκρούσεων μεταξύ μισθοφόρων, στο οποίο εκτός από Ρώσους πολεμούν κυρίως Σουδανέζοι, πολεμιστές από το γειτονικό Τσαντ, αλλά και Σύροι. Κάθε ένοπλη σύγκρουση μετριέται σε χρήμα. Λέγεται ότι η ρωσική Ομάδα Βάγκνερ ζητά για τις υπηρεσίες ενός τριμήνου 175 εκατομμύρια δολάρια, ενώ εικάζεται ότι άραβες μισθοφόροι λαμβάνουν 800 έως 1.200 δολάρια.

Αναφερόμενος στους μισθοφόρους ο αμερικανός ειδικός σε στρατιωτικά ζητήματα Σον Μακφέιτ δηλώνει στο τηλεοπτικό δίκτυο ABC: «Οι μισθοφόροι εκπληρώνουν ένα συμβόλαιο. Δεν πρέπει να είναι οπωσδήποτε κακόβουλοι όπως αρέσκεται να τους σκιαγραφεί το Χόλιγουντ. Μπορούν είτε να χειρίζονται έναν σταθμό ηλεκτρικού ρεύματος είτε να καίνε το σπίτι σου, να συμμετέχουν σε παρέμβαση ανθρωπιστικού χαρακτήρα ή να διαπράττουν εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Οι μισθοφόροι είναι απλώς εργαλεία».

Τίποτα δεν ενσαρκώνει την παράνοια του εμφυλίου στη Λιβύη όσο οι Σύροι μισθοφόροι, οι οποίοι υπολογίζονται περίπου σε 13.000. Κάποιοι από αυτούς προέρχονται από την περιοχή της Δαμασκού, η οποία ελέγχεται από τον πρόεδρο Ασάντ. Άλλοι πάλι προέρχονται από τη βόρεια Συρία, που ελέγχεται από τη Τουρκία. Οι μεν στρατολογούνται από τους Ρώσους οι δε από τους Τούρκους και σκοτώνουν ο ένας τον άλλο στη Λιβύη. Αντί να αποσύρει τους μισθοφόρους της, όπως ζητά ο ΟΗΕ, η Άγκυρα απέστειλε πρόσφατα επιπλέον 380 μαχητές στη Λιβύη, αναφέρουν οι πληροφορίες του Συριακού Παρατηρητηρίου για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα.

Μάρτιν Ντουρμ (SWR Κάιρο)

Επιμέλεια: Στέφανος Γεωργακόπουλος

DW

Σκωτία: «Μανιφέστο ανεξαρτησίας» από την Ν. Στέρτζιον

0

Το Εθνικό Κόμμα Σκωτίας νίκησε στις περιφερειακές εκλογές χωρίς ωστόσο αυτοδυναμία. Αποφασισμένη η πρωθυπουργός Νίκολα Στέρτζιον για ένα «δημοψήφισμα ανεξαρτησίας».

    
Νίκολα ΣτέρτζιονH πρωθυπουργός της Σκωτίας και επικεφαλής του SNP Νίκολα Στέρτζιον

Το Εθνικό Σκωτικό Κόμμα (SNP) πέτυχε μια ιστορική νίκη -αν και χωρίς αυτοδυναμία- αφού από το 2007 και για τέταρτη συνεχή θητεία επικρατεί στο Χόλιρουντ, με την Νίκολα Στέρτζιον να εμφανίζεται αποφασισμένη να οδηγήσει τον λαό της Σκωτίας στο πολυπόθητο δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία της.

Μετά την καταμέτρηση των ψήφων στις 73 εκλογικές περιφέρειες (Constituencies) το SNP κατέκτησε 62 θέσεις, οι Συντηρητικοί 5, το κόμμα των Φιλελεύθερων Δημοκρατικών 4 και οι Εργατικοί 2.

Αφού προσμετρηθούν και οι 56 έδρες που προκύπτουν από τις λίστες των κομμάτων στις οκτώ ευρύτερες εκλογικές περιοχές (Regions), η σύνθεση του Σκωτικού Κοινοβουλίου θα διαμορφωθεί ως εξής: Εθνικό Σκωτικό Κόμμα 63 έδρες, Συντηρητικοί 31, Εργατικοί 22, Σκωτσέζοι Πράσινοι 9 και Φιλελεύθεροι Δημοκρατικοί 4.

Στέρτζιον εναντίον Τζόνσον

Με τον Μπόρις ΤζόνσονΜε τον Μπόρις Τζόνσον στο Εδιμβούργο

Στη νικητήρια ομιλία της η πρωθυπουργός της Σκωτίας αφιέρωσε αρκετό χρόνο στο σχέδιό της για τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος μετά το τέλος της πανδημίας. Όπως η ίδια ξεκαθάρισε «ο λαός της Σκωτίας έδωσε την πλειοψηφία της Βουλής στα κόμματα που υποστηρίζουν την ανεξαρτησία» και «μάλιστα η πλειοψηφία τους είναι ακόμα ισχυρότερη από ό,τι στην προηγούμενη σύσταση του κοινοβουλίου» κάνοντας έτσι και «άνοιγμα» προς το κόμμα των Πράσινων, που τάσσεται επίσης υπέρ της ανεξαρτησίας.

Η Στέρτζιον, η οποία οδεύει προς τη συμπλήρωση δεκαετίας ως πρωθυπουργός της χώρας, εμφανίστηκε δυναμική, προειδοποιώντας μάλιστα τον Μπόρις Τζόνσον ότι «αν αρνηθεί να εγκρίνει το δημοψήφισμα δεν έρχεται απέναντι σε εμένα ή το κόμμα μου αλλά στον λαό της Σκωτίας».

To μέλλον του Ηνωμένου Βασιλείου

Σκωτία ΕδιμβούργοΤο κάστρο του Εδιμβούργου

Η επικεφαλής του SNP έδειξε ότι δεν θα κάνει πίσω στις όποιες πιέσεις από το Γούεστμινστερ, αφού «αν επιχειρήσει η κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου να εμποδίσει το δημοψήφισμα, θα αποδείξει ότι δεν είναι μια Ένωση μεταξύ ίσων εθνών και αυτό θα αποτελέσει το βασικό μας επιχείρημα για ανεξαρτησία».

Τόσο το αποτέλεσμα όσο και η στάση της Νίκολα Στέρτζιον δείχνει ότι το Εθνικό Σκωτικό Κόμμα βγήκε απόλυτος νικητής από αυτές τις εκλογές, αφού κατάφερε να «κλέψει» δύο έδρες από το κόμμα των Συντηρητικών και μία έδρα από τους Εργατικούς. Η νίκη του SNP ήταν λίγο – πολύ αναμενόμενη. Το βλέμμα όμως όλων στρέφεται τώρα στην ουσία του αποτελέσματος, δηλαδή στην επόμενη ημέρα στη σχέση Αγγλίας – Σκωτίας αλλά και το μέλλον του Ηνωμένου Βασιλείου γενικότερα.

Ζωή Κατζαγιαννάκη, Λονδίνο

DW

Κατάλογο έντεκα αιτημάτων αντέτεινε η Αίγυπτος στην τουρκική επίθεση γοητείας

0

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected]  www.kalkis.eu

Ο τίτλος προκύπτει από το εμπεριστατωμένο ρεπορτάζ της Marie Jégo, ανταποκρίτριας στην Κωνσταντινούπολη της εφημερίδας Le Monde στις 7-5-2021 με τίτλο : «Απομονωμένος, ο Ερντογάν προσπαθεί να επανασυνδεθεί με την Αίγυπτο» (Isolé, Erdogan tente de renouer avec l’Egypte).

Αποφασισμένος να διακόψει τη διπλωματική του απομόνωση, ο άλλοτε νταής Ερντογάν ξεκίνησε μια επίθεση γοητείας απέναντι στην Αίγυπτο, τη Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, με τις οποίες οι σχέσεις υποβαθμίστηκαν σημαντικά τα τελευταία χρόνια. Το πρώτο βήμα σε αυτήν την προσπάθεια εξομάλυνσης ήταν η Αίγυπτος. Αντιπροσωπεία του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών ξεκίνησε συνομιλίες με Αιγύπτιους διπλωμάτες την Τετάρτη 5 και την Πέμπτη 6 Μαΐου 2021 στο Κάιρο, όπως δείχνει η διπλανή φώτο των KHALED DESOUKI / AFP.

Η επίσημη επίσκεψη αποτελεί μια πρεμιέρα μετά το πραξικόπημα του 2013 στην Αίγυπτο, όταν ο εκλεγμένος πρόεδρος Μοχάμεντ Μόρσι (αριστερά) ανατράπηκε από τον στρατό και αντικαταστάθηκε από τον στρατάρχη Αμπντέλ Φατάχ Αλ Σίσι (δεξιά). Γνωστός για τις συμπάθειές του προς το κίνημα της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, «τρομοκράτης», για το Κάιρο, ο Ερντογάν ανέλαβε τότε να υποστηρίξει τον ανατραπέντα Mohamed Morsi, αποκαλώντας τον Σίσσι «γκάνγκστερ».

«Η Τουρκία και η Αίγυπτος επιστρέφουν από πολύ μακριά. Από το 2013, δεν υπάρχουν πρεσβευτές ούτε στην Άγκυρα ούτε στο Κάιρο. Στην πραγματικότητα, οι τρέχουσες συζητήσεις στοχεύουν στην αποκατάσταση των διπλωματικών σχέσεων. Θα δούμε ποιες παραχωρήσεις θα απαιτηθούν», εξηγεί ο Franck Mermier, διευθυντής έρευνας στο CNRS, και τώρα στο Γαλλικό Ινστιτούτο Ανατολικών Σπουδών (IFEA) στην Κωνσταντινούπολη.

 

 

Λίστα αιγυπτιακών απαιτήσεων από την Τουρκία

Οι αιγυπτιακές αρχές εκμεταλλεύτηκαν αυτό το άνοιγμα για να διαβιβάσουν στους Τούρκους ομολόγους τους τον κατάλογο των αιτημάτων τους, έντεκα τον αριθμό. Κυμαίνονται από την απόσυρση των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων και των Σύριων μισθοφόρων τους από τη Λιβύη, έως την επιστροφή των περιοχών που κατέλαβαν οι Τούρκοι στη Βόρεια Συρία, περνώντας από την απέλαση Σύριων  αντιφρονούντων που συμπαθούν τους Αδελφούς Μουσουλμάνους που έχουν βρει καταφύγιο στο τουρκικό έδαφος. «Αυτή η προσέγγιση προκαλεί ανησυχία στην αιγυπτιακή κοινότητα στην Τουρκία, των περίπου 30.000 ατόμων, κυρίως αντιφρονούντες, που φοβούνται μήπως τώρα πληρώσουν το τίμημα. Μερικοί Αιγύπτιοι που ζουν στην Τουρκία έχουν ένα επισφαλές καθεστώς διαμονής με απλές ανανεώσιμες τουριστικές βίζες», εξηγεί ο Franck Mermier, καλός γνώστης της αραβικής διασποράς στην Τουρκία.

Μετά την «Αραβική Άνοιξη» το 2011, η Κωνσταντινούπολη έγινε η πρωτεύουσα των αραβικών μέσων ενημέρωσης εναντίον των κυβερνήσεών τους, ιδίως των αιγυπτιακών μέσων ενημέρωσης φίλα προσκειμένων στους Αδελφούς Μουσουλμάνους, που απαγορεύτηκαν στην Αίγυπτο από το 2013. Μόλις άρχισε η διαδικασία ομαλοποίησης, τον Μάρτιο του 2021, η Άγκυρα έδειξε την καλή θέλησή της καλώντας τα αιγυπτιακά μέσα ενημέρωσης της αντιπολίτευσης που εδρεύουν στην Κωνσταντινούπολη να θέσουν τέρμα στην κριτική τους για τον πρόεδρο Σίσι. Ο Moataz Matar, υπεύθυνος εκπομπής του αιγυπτιακού καναλιού Al–Sharq στην Κωνσταντινούπολη, οφείλει να τερματίσει την εκπομπή του. «Ζητήθηκε από αυτά τα κανάλια να διαφοροποιήσουν τα προγράμματά τους, ώστε να μιλούν περισσότερο για την τέχνη και τον πολιτισμό», συνεχίζει ο εν λόγω ερευνητής.

Η Τουρκία φαίνεται έτοιμη να κάνει παραχωρήσεις. Διπλωματικά απομονωμένος, εξασθενημένος εσωτερικά από μια οικονομία σε κρίση και μια κακή κατάσταση της υγείας, ο Ερντογάν χρειάζεται την Αίγυπτο να μαλακώσει το «αντι-τουρκικό» μέτωπο που έχει συγκροτηθεί γύρω από το φυσικό αέριο στην ανατολική Μεσόγειο. Τα τελευταία χρόνια, η Αίγυπτος, η Ελλάδα, η Κύπρος, η Ιταλία, το Ισραήλ και η Ιορδανία έχουν συνάψει συμμαχίες γύρω από τα σχέδια φυσικού αερίου. Η Τουρκία αισθάνεται ότι μένει εκτός αυτών. «Οι εχθρικές δραστηριότητες αυτής της συμμαχίας που διευθύνεται από την Αίγυπτο, με την ισχυρή υποστήριξη από την Ελλάδα, το Ισραήλ και τη Γαλλία, ενοχλούν την Άγκυρα», λέει ο Ismaïl Numan Telci, αντιπρόεδρος του Κέντρου Μελέτης της Μέσης Ανατολής.

Το άλλο καυτό ζήτημα είναι η Λιβύη, όπου οι δύο περιφερειακές δυνάμεις υποστηρίζουν αντιτιθέμενα  στρατόπεδα. Μαζί με τα Ηνωμένα Έθνη, την Ευρωπαϊκή Ένωση και την προσωρινή κυβέρνηση της Λιβύης, η Αίγυπτος απαιτεί την απόσυρση όλων των μισθοφόρων και των ξένων δυνάμεων που υπάρχουν στη Λιβύη. Η Άγκυρα, η οποία έχει αναπτύξει επί τόπου στρατιώτες και 11.000 Σύριους μισθοφόρους, κάνει πως δεν ακούει. Η στρατιωτική παρουσία της Τουρκίας δεν μπορεί «να ισούται με αυτήν των παράνομων ομάδων», τόνισε ο «νομιμόφρων» Μεβλούτ Τσαβούσογλου, επικεφαλής της τουρκικής διπλωματίας. Απαντώντας στο αίτημα για απόσυρση που του διατύπωσε η Najla Al–Mangoush, η Λίβυα ομόλογός του. Της είπε ότι αυτό θα ήταν «δύσκολο να επιτευχθεί».

Επόμενο βήμα, η Σαουδική Αραβία

Η Άγκυρα δεν σκοπεύει να τερματίσει σύντομα την παρουσία της στην Λιβύη, στα δυτικά της χώρας, την περιοχή που ελέγχεται από την κυβέρνηση εθνικής ενότητας (GNA). Η αποχώρηση των δυνάμεών της δεν θα ήταν χωρίς προβλήματα για αυτό το ρεύμα της αντιπολίτευσης της Λιβύης μέσα στο οποίο η κυβέρνηση του Ερντογάν έχει ισχυρούς υποστηρικτές.

Με επιρροή όταν ξεκίνησε η «Αραβική Άνοιξη» το 2011, η Τουρκία τώρα φαίνεται πολύ πιο αδύναμη. Η επιθυμία της να υπερασπιστεί τη Μουσουλμανική Αδελφότητα σε ολόκληρη την περιοχή, της κόστισε την οργή της Αιγύπτου και εκείνης των περιφερειακών χωρών, βαρέων βαρών, όπως η Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Πρόσφατα, η καθιέρωση διπλωματικών σχέσεων μεταξύ του Ισραήλ και αρκετών κρατών του Κόλπου, έχει υπονομεύσει περαιτέρω την επιθετική εξωτερική πολιτική της. Η εξομάλυνση των σχέσεων μεταξύ του Κατάρ, του περιφερειακού συμμάχου της Τουρκίας, και της Αιγύπτου άνοιξε την πόρτα για την τουρκο-αιγυπτιακή προσέγγιση, ένα πρώτο βήμα προς «μια πιθανή εξισορρόπηση των σχέσεων με τις άλλες χώρες του Κόλπου, όπως η Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα», σύμφωνα με τον Franck Mermier. Η τουρκική επίθεση γοητείας δεν στοχεύει μόνο στην Αίγυπτο. Σε μια προσπάθεια να επιχειρήσει να συγκολλήσει τα κομμάτια της σπασμένης σχέσης με τη Σαουδική Αραβία, ο Mevlut Cavusoglu θα ταξιδέψει στο Ριάντ στις 11 Μαΐου 2021. Αυτή είναι η πρώτη επίσκεψη αυτού του είδους από τότε που έγινε η δολοφονία του Σαουδάραβα δημοσιογράφου Jamal Khashoggi, με ασφυξία και στη συνέχεια τεμαχισμό του σώματός του μέσα στις εγκαταστάσεις του σαουδαραβικού προξενείου στην Κωνσταντινούπολη το 2018. Μεταξύ των δύο χωρών, οι σχέσεις, συμπεριλαμβανομένου και του εξωτερικού εμπορίου τους, βρίσκονται στο κατώτατο σημείο τους. Αφού επέβαλε ανεπίσημο εμπάργκο σε όλα τα προϊόντα που παράγονται στην Τουρκία, το βασίλειο της Σαουδικής Αραβίας μόλις έκλεισε 8 τουρκικά σχολεία,  φρικάροντας τον Ερντογάν, ο οποίος παραπονέθηκε στον βασιλιά Salman.

Δεν γνωρίζω πολλούς νταήδες, σαν τον Ερντογάν, να συνεχίζουν το νταηλίκι τους, όταν βρίσκουν τον μάστορά τους. Να δω πότε εμείς θα σταματήσουμε να πηγαίνουμε ανοήτως στην Τουρκία και να συνεχίσουμε να αγοράζουμε τα τουρκικά προϊόντα και τις υπηρεσίες…

Διαδικτυακή παρέμβαση ΥΠΕΞ, Ν. Δένδια, στο φόρουμ “EU-US Future”. (6/5/21) Atlantic Council.

0


 

Διαδικτυακή παρέμβαση Υπουργού Εξωτερικών Νίκου Δένδια στο φόρουμ “EU-US Future” της δεξαμενής σκέψης Atlantic Council και στη Σύνοδο «Σε Διάλογο/Από τη σκοπιά της Αθήνας». (6/5/2021)

Να προετοιμαζόμαστε για την μετα-ερντογανική εποχή.

1

Γράφει ο Παντελής Σαββίδης

«Με τη διζωνική η Κύπρος θα μετατραπεί σε ένα ελεεινό προτεκτοράτο της Τουρκίας»

0

του Σάββα Ιακωβίδη

Αναστασιάδης, ΔΗΣΑΚΕΛ και η συνεπαρτζιά του Αναν-ιστάν επιμένουν στην ολέθρια και εθνικά καταστροφική διζωνική. Με ελληνικά ανδρείκελα του τουρκισμού στις ελεύθερες περιοχές. Προφητικά, ο μ. Ν. Σαρρής είχε δηλώσει: «Σε λίγα χρόνια οι Τούρκοι θα κάνουν τους Έλληνες να σκέπτονται σαν Τούρκοι…». (Εφημερίδα «Ένωσις», Λευκωσία – Σεπτέμβριος 2008). Ήδη είναι πολλοί οι τουρκίσαντες, οι τουρκίζοντες, οι τουρκόφρονες και οι τουρκοπροσκυνημένοι

Οκαθηγητής Νεοκλής Σαρρής υπήρξε κορυφαίος και βαθύτατος γνώστης της Τουρκίας. Γνήσιος Κωνσταντινουπολίτης, ακαδημαϊκός και συγγραφέας, ήταν έκδηλα σεβαστός από Τούρκους ομολόγους του. Υπήρξε ξεχωριστός συνομιλητής πολλών Τούρκων πολιτικών, μεταξύ των οποίων και του εισβολέα στην Κύπρο, Ετζεβίτ. Μετά την τουρκική εισβολή, ο Ν. Σαρρής συνέγραψε το πολύτιμο, τρίτομο έργο του: «Η άλλη πλευρά», με το οποίο αναλύει την τουρκική πολιτική, στοχοθεσία και τεχνοτροπία έναντι της Κύπρου και της Ελλάδος. Φυσικά δεν έμεινε αδιάφορος ενώπιον του δράματος του κυπριακού Ελληνισμού και ειδικά μετά την υποβολή του επικατάρατου σχεδίου Ανάν, το οποίο τεχνουργήθηκε και από δικούς μας ηγέτες.

Η παρούσα ανάλυση γράφτηκε πριν ξεκινήσει και τελειώσει η παγίδα της λεγόμενης άτυπης πενταμερούς στη Γενεύη. Όμως, επειδή το ακυρωθέν υπό του κυπριακού Ελληνισμού, διά του βροντερού 76%, σχέδιο Ανάν είναι ολοζώντανο στο τραπέζι, κρίναμε χρήσιμο να επικαλεστούμε τι έλεγε και έγραφε ο μ. Νεοκλής Σαρρής για την αγγλοτουρκοδιζωνική. Σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «Σημερινή», λίγο καιρό πριν φύγει εξαιτίας του καρκίνου (2011), υπογράμμισε:

«Όλα τα σχέδια επίλυσης (του Κυπριακού) που προτάθηκαν, προκύπτουν από ένα οθωμανικό μοντέλο. Ο νεο-οθωμανισμός δεν αποτελεί εύρημα του Νταβούτογλου, αλλά υπήρχε και πολύ πριν ο ίδιος γεννηθεί. Η αρχή ξεκίνησε με την αναγνώριση των θρησκευτικών ‘κοινοτήτων’ ως ταυτόσημων προς τις εθνικές». Είναι η αγγλική «κοινοτητοκρατία» (Communitocracy), στην οποία αναφέρεται συχνά και ο καθηγητής, Δρ Κλέαρχος Κυριακίδης. Ο Ν. Σαρρής επισημαίνει ότι πατέρας της ιδέας για εποικισμό της Κύπρου από τους Τούρκους ήταν ο διεθνολόγος καθηγητής και πολιτικός, Νιχάτ Ερίμ, με τις γνωστές εκθέσεις του προς τον τότε Πρωθυπουργό, Μεντερές (Νοέμβριος-Δεκέμβριος 1956).

Οι εισηγήσεις του Ερίμ στηρίζονταν στα οθωμανικά «μιλλέτ» (εθνικοθρησκευτικές κοινότητες). «Είναι προφανές», υπογράμμισε ο Ν. Σαρρής, «ότι η Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία είναι γνήσιο προϊόν αυτής της αντίληψης. Και μάλιστα πολύ χειρότερης, γιατί πρακτικά δρομολογείται δι’ αυτής ένας εκ θεμελίων πολιτιστικός, δημογραφικός, εθνικός εκτουρκισμός, δηλαδή κάθετη αλλοίωση της υφής και φυσιογνωμίας της Κύπρου.

»Η επιχειρούμενη λύση είναι χειρότερη της διχοτόμησης, γιατί ο μοιραίος εκτουρκισμός θα συμβεί επί ολόκληρης της Μεγαλονήσου, όπου ο δημογραφικός παράγοντας υπερακοντίζει τις σημερινές συνθήκες, κάτι που προβλέπει και ο Ερίμ. Συνεπώς η ΔΔΟ μάλλον δεν αποτελεί επανένωση της Κύπρου αυτής καθαυτής, αλλά θα σημάνει την οιονεί Ένωση ολοκλήρου της Κύπρου με την Τουρκία, τη μετατροπή της Κύπρου σε ένα οικτρό προτεκτοράτο της Τουρκίας!».

Και πρόσθεσε κατηγορηματικά: «Θα πρέπει να τονιστεί, όσο πιο εμφαντικά μπορεί, ότι η ΔΔΟ θα είναι η οριστική ταφόπλακα όχι μόνο της Κυπριακής Δημοκρατίας, αλλά της Κύπρου και ιδιαίτερα του πολιτισμού και των ανθρώπων της. Ουδαμού στον κόσμο μια μειονότητα 18% του πληθυσμού έχει γίνει κάτοχος του 50% της κρατικής εξουσίας με όλες τις συνέπειες (εκ περιτροπής προεδρία κ.ά.). Διότι, εκτός άλλων, στηρίζεται στη ρατσιστική αρχή της φυλετικής και εθνικής διάκρισης.

»Και ενώ οι πρόσφυγες σε καμιά περίπτωση δεν πρόκειται να επιστρέψουν -ακόμη και σ’ εκείνη την απίθανη των περιπτώσεων που θα τους επιτραπεί- εφ’ όσον η περιρρέουσα ατμόσφαιρα θα είναι εντελώς ξένη και το περιβάλλον όχι φιλικό, οι έποικοι δεν πρόκειται να αποχωρήσουν, με αποτέλεσμα ένα πολύ μεγάλο τμήμα των γηγενών Τ/κ να εγκαθίσταται στον Νότο, μη μπορώντας και αυτοί να υποφέρουν την κατάσταση. Η Τουρκία, μετά την κυοφορούμενη λύση, θα είναι σε θέση να ελέγχει ολόκληρη τη Μεγαλόνησο.

»Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι με τη ΔΔΟ η Κύπρος θα μετατραπεί σε ελεεινό και οικτρό προτεκτοράτο της Τουρκίας, με συνέπεια, σε βάθος χρόνου της επόμενης τριακονταετίας, να εκτουρκιστεί και εξισλαμιστεί σε μέγιστο βαθμό, ενώ αριθμητικά θα υπάρχει αντιστροφή της σημερινής σχέσης των Ε/κ προς τους γνήσιους Τ/κ. Συνεπώς η ΔΔΟ για κάθε νουνεχή και σώφρονα και προπαντός σκεπτόμενο άνθρωπο είναι μια λύση πολύ πιο οδυνηρή και από αυτήν ακόμη τη Διχοτόμηση».

Είναι γνωστό, σε όσους ακόμα επιμένουν να μελετούν, ότι η διζωνική, που μορφοποιήθηκε σε αγχόνη για τον κυπριακό Ελληνισμό από αμόρφωτους, ανιστόρητους, σπιθαμιαίους και εθνικά ακαταλόγιστους εκπροσώπους της πολιτικής τάξης στην Κύπρο -και στην Ελλάδα- είναι προϊόν της συνεργασίας Βρετανίας και Τουρκίας από τη δεκαετία του ΄50. Όπως σημείωσε («Σημερινή», 2/2/2021) και η Φανούλα Αργυρού, γνωστή ερευνήτρια των αρχείων του Φόρεϊν Όφις, η διζωνική χρονολογείται από τον Ιούνιο του 1957, μεσούντος του αγώνα της ΕΟΚΑ.

Οι Αγγλοτούρκοι σχεδίασαν και υλοποιούν βαθμηδόν την τουρκοποίηση της Κύπρου και την ισλαμοποίηση-μουσουλμανοποίηση του κυπριακού Ελληνισμού. Και όμως: Αναστασιάδης, ΔΗΣΑΚΕΛ και η συνεπαρτζιά του Αναν-ιστάν επιμένουν στην ολέθρια και εθνικά καταστροφική διζωνική. Με ελληνικά ανδρείκελα του τουρκισμού στις ελεύθερες περιοχές. Προφητικά, ο μ. Ν. Σαρρής είχε δηλώσει: «Σε λίγα χρόνια οι Τούρκοι θα κάνουν τους Έλληνες να σκέπτονται σαν Τούρκοι…». (Εφημερίδα «Ένωσις», Λευκωσία – Σεπτέμβριος 2008). Ήδη είναι πολλοί οι τουρκίσαντες, οι τουρκίζοντες, οι τουρκόφρονες και οι τουρκοπροσκυνημένοι.

“Σημερινή”