Αρχική Blog Σελίδα 2298

Οι νικητές, οι ηττημένοι της σύγκρουσης Ισραήλ-Χαμάς και ο κίνδυνος εμφυλίου πολέμου στο Εβραϊκό Κράτος

0

Ισραηλινά στρατεύματα συλλαμβάνουν Παλαιστίνιο διαδηλωτή κατά τη διάρκεια συγκρούσεων στο σημείο ελέγχου Al Jalamah κοντά στην πόλη Jenin της Δυτικής Όχθης, 14 Μαΐου 2021. EPA, ALAA BADARNEH

Του ΜΙΧΑΛΗ ΨΥΛΟΥ

Την ώρα που οι Ισραηλινοί σφυροκοπούν τη Γάζα και η Χαμάς εξαπολύει εκατοντάδες ρουκέτες εναντίον πόλεων στο Ισραήλ, ένα «απόστημα μίσους» σπάει στην καρδιά του εβραϊκού κράτους:

Ένας άλλος πόλεμος, εμφύλιος ,πολύ πιο επικίνδυνος, αρχίζει να εκτυλίσσεται σε διάφορες ισραηλινές πόλεις ,όπου συνυπάρχουν εδώ και δεκαετίες Εβραίοι και Άραβες κάτοικοι. Ακροδεξιές ,ρατσιστικές εβραϊκές ομάδες επιτίθενται σε απλούς Άραβες πολίτες ,σε «αντίποινα», υποτίθεται, για τις επιθέσεις της Χαμάς.

Επίκεντρο αυτών των επιθέσεων είναι η ισραηλινή πόλη Λόντ, που βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής από το αεροδρόμιο Μπεν Γκουριόν, όπου ακροδεξιοί Εβραίοι λιντσάρισαν έναν 29χρονο Παλαιστίνιο.

Σε αντίποινα, νεαροί Άραβες επιτέθηκαν σε Εβραίους περαστικούς, έκαψαν , αυτοκίνητα, κτίρια και συναγωγές. «Εχει ξεκινήσει ο εμφύλιος πόλεμος», προειδοποίησε ο δήμαρχος του Λοντ.

  • Ο ισραηλινός πρωθυπουργός Μπέντζαμιν Νετανιάχου χαρακτήρισε τα περιστατικά απαράδεκτα και έκανε λόγο για αναρχία. « Οι πολίτες του Ισραήλ δεν πρέπει να πάρουν το νόμο στα χέρια τους: Τίποτα δεν δικαιολογεί το λιντσάρισμα Εβραίων από τους Άραβες, και τίποτα δεν δικαιολογεί το λιντσάρισμα Αράβων από Εβραίους», είπε ο Νετανιάχου.

Το σίγουρο είναι όμως ότι η βία γεννά βία και είναι πλέον θέμα χρόνου οι διαδηλώσεις διαμαρτυρίας των Παλαιστινίων στη συνοικία Σέιχ Τζάρα της Ανατολικής Ιερουσαλήμ για την αποτροπή της εκδίωξης παλαιστινιακών οικογενειών, να κλιμακωθούν. Αλλωστε ,οι διαδηλώσεις αυτές δεν κινητοποίησαν μόνο τους Παλαιστίνιους κατοίκους της Ανατολικής Ιερουσαλήμ.

Πολλοί Ισραηλινοί Άραβες, δηλαδή οι Παλαιστίνιοι που ζουν στο Ισραήλ από το 1948, μουσουλμάνοι και χριστιανοί, πραγματοποίησαν συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας και πορείες στη Χάιφα ,στην Τιβεριάδα, στη Ναζαρέτ και σε άλλες πόλεις . Οι Ισραηλινοί πολίτες αραβικής καταγωγής, που αποτελούν το 21% του πληθυσμού της χώρας, φοβούνται ότι οι ισραηλινές αρχές προσπαθούν να εκδιώξουν όσους περισσότερους μπορούν από τις εστίες τους , προκειμένου να εγκαταστήσουν εκεί χιλιάδες Εβραίους εποίκους.

Μια διαφορετική Ιντιφάντα

Ο φόβος αυτός δεν αποκλείεται να οδηγήσει μάλιστα σε μια «Τρίτη Ιντιφάντα» -μια εξέγερση ,με διαφορετικό υπόβαθρο από τις άλλες δύο ,που είχαν ξεσπάσει το 1987 και το 2000. Αυτή τη φορά ,η Ιντιφάντα θα προέλθει από τους Αραβες πολίτες του Ισραήλ και όχι από τους κατοίκους των Παλαιστινιακών εδαφών.

«Η δεύτερη Ιντιφάντα το 2000, στην οποία είδαμε εισαγόμενους από τη Γάζα βομβιστές αυτοκτονίας να ανατινάζουν ισραηλινά λεωφορεία, καφετέριες και εστιατόρια κάθε εβδομάδα, προωθήθηκε συστηματικά από τη Χαμάς και άλλες εξτρεμιστικές. Σήμερα, αντίθετα, οι εικόνες από το Ισραήλ είναι ανησυχητικές γιατί βλέπουμε πολίτες να πολεμούν εναντίον πολιτών ,που μέχρι πρόσφατα ζούσαν μαζί και σε μεγάλο βαθμό ειρηνικά» γράφει η γερμανική εφημερίδα Tagesspiegel.

  • Η αιτία είναι βαθύτερη και ξεπερνά τη σημερινή σύρραξη: Οι Αραβες Ισραηλινοί ,που κατοικούν κυρίως στην Ανατολική Ιερουσαλήμ, αισθάνονται όλο και περισσότερο κοινωνικά αποκλεισμένοι από το κράτος στο οποίο ζουν. Σύμφωνα με αραβικές πηγές, το 78% των Αράβων κατοίκων της Ανατολικής Ιερουσαλήμ και το 84% των παιδιών ,ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας.

Η ανεργία-ειδικά των νέων Ισραηλινών αραβικής καταγωγής -είναι πολύ μεγαλύτερη σε σχέση με εκείνη των εβραίων πολιτών. Όπως γράφει η Jerusalem Post , το ποσοστό των ανέργων Αράβων Ισραηλινών ηλικίας 20-34 ετών φτάνει το 50,7% στο σύνολο των ανέργων αραβικής καταγωγής. Το ποσοστό αυτό αυξάνεται επίσης, σημαντικά λόγω των επιπτώσεων από την πανδημία. Όχι φυσικά ότι τα πράγματα είναι καλύτερα για τους νέους εβραίους Ισραηλινούς.

Σύμφωνα με την Haaretz, οι άνεργοι συνολικά στο Ισραήλ ξεπερνούν τις 800.000 και το ποσοστό ανεργίας δεν ήταν ποτέ τόσο υψηλό, λόγω και της πανδημίας. Το γεγονός αυτό αποτελεί άλλωστε την κρίσιμη ύλη που μπορεί να οδηγήσει σε κοινωνική ανάφλεξη:

Οι ακροδεξιές εβραϊκές οργανώσεις βρίσκουν πρόσφορο έδαφος μεταξύ των νεαρών Ισραηλινών ,που δεν βλέπουν μέλλον στην πατρίδα τους και οι εξτρεμιστικές παλαιστινιακές Χαμάς και Τζιχάντ ενισχύουν την επιρροή τους μεταξύ των νεαρών Αράβων.

«Οι ταραχές σε μικτές αραβο-εβραϊκές πόλεις αποκαλύπτουν ότι η ισραηλινό-παλαιστινιακή σύγκρουση τείνει να εξαπλωθεί σε όλο το Ισραήλ», γράφει η αραβική ιστοσελίδα Al Monitor.

«Οι Άραβες-Ισραηλινοί είναι το ένα-πέμπτο του πληθυσμού και αντιμετωπίζουν πολλά προβλήματα, όπως ο μικρός προϋπολογισμός για τις κοινότητές τους, η ανυπαρξία έργων υποδομής αλλά και το έγκλημα. Οι εξελίξεις στην Ιερουσαλήμ άναψαν την σπίθα», σημειώνει η Al Monitor.

Ο Νετανιάχου και η Χαμάς πέτυχαν το στόχο τους

Μέσα σε αυτό το εκρηκτικό κοινωνικό κλίμα, ξέσπασε η νέα πολεμική σύγκρουση Ισραήλ-Χαμάς. Μια σύγκρουση που όμοιά της είχαμε να δούμε από το 2014. Ανεξάρτητα από το «ποιος τράβηξε πρώτος τη σκανδάλη», το σίγουρο είναι ότι οι δύο πρωταγωνιστές- ο ισραηλινός πρωθυπουργός Μπέντζαμιν Νετανιάχου και η Χαμάς ,είναι οι κερδισμένοι. Και ο παλαιστινιακός και ισραηλινός πληθυσμός ,οι μεγάλοι χαμένοι.

Πριν να ξεσπάσει η σύγκρουση, ο Νετενιάχου έβλεπε να τελειώνει η 12ετής θητεία του στην πρωθυπουργία, καθώς τα κόμματα της αντιπολίτευσης ήταν στα πρόθυρα σχηματισμού κυβέρνησης.

Με τις ρουκέτες της Χαμάς να εκτοξεύονται σωρηδόν από τη Γάζα, το μέτωπο της αντιπολίτευσης διασπάστηκε και ένα σημαντικό τμήμα της τάχτηκε υπέρ του Νετανιάχου. Ισραηλινοί δημοσιογράφοι με τους οποίους συνομιλήσαμε , δεν απέκλειαν μάλιστα το ενδεχόμενο , ο Νετανιάχου να συμπεριλάβει στην νέα κυβέρνησή του τον επικεφαλής της Ενωμένης Αραβικής Λίστας (Ράαμ),Μανσούρ Αμπάς.

Το αραβο-ισραηλινό αυτό κόμμα που έχει τέσσερις βουλευτές στην Κνεσέτ, αξιώνει κυρίως καλύτερες συνθήκες διαβίωσης για τους Ισραηλινούς Αραβες και «η συμμετοχή του στην κυβέρνηση για πρώτη φορά , μπορεί να συμβάλει στην έκρηξη -τουλάχιστον προσωρινά στην έκρηξη ενός εμφυλίου πολέμου. «Η συμμετοχή του Μανσούρ Αμπάς στην κυβέρνηση θα εξαρτηθεί φυσικά από τη διάρκεια και το κόστος της σύγκρουσης Ισραήλ- Χαμάς, η διάρκεια και κυρίως οι συνέπειες της οποίας δεν μπορεί ακόμη να προβλεφθούν.

  • Η Χαμάς κλιμάκωσε άλλωστε τις επιθέσεις προς ίδιον όφελος. Σε μια περίοδο που οι Παλαιστίνιοι στην Δυτική Όχθη και Γάζα είδαν τον πρόεδρο της Παλαιστινιακής Αρχής ,Μαχμούντ Αμπάς να ακυρώνει την τελευταία στιγμή τις προγραμματισμένες εκλογές στα παλαιστινιακά εδάφη. Εκλογές που θα διεξάγονταν στις 22 Μαίου, μετά από 15 ολόκληρα χρόνια.

Ο γηραιός Παλαιστίνιος πρόεδρος προχώρησε σε αυτή την κίνηση καταλαβαίνοντας ότι η οργάνωσή του ,η Φατάχ, θα καταποντιζόταν στις εκλογές ,ενώ η Χαμάς θα αναδεικνυόταν πρώτη δύναμη . «Στην πραγματικότητα, η επίθεση της Χαμάς ήταν μια επίδειξη δύναμης κατά της Παλαιστινιακής Αρχής και του προέδρου Μαχμούντ Αμπάς», γράφει το Γαλλικό περιοδικό, Marianne. «Στόχος της Χαμάς δεν ήταν μόνο το Ισραήλ.

Ήθελε να περιθωριοποιήσει μια για πάντα τον μεγάλο αντίπαλό της: την Παλαιστινιακή Αρχή του Μαχμούντ Αμπάς, που βρίσκεται στην εξουσία στη Δυτική Όχθη.

Αλλωστε, στα 85 του χρόνια , ο Μαχμούντ Αμπάς, αμφισβητείται έντονα , μετά από υποθέσεις διαφθοράς και τις κατηγορίες για νεποτισμό και αυταρχισμό , ενώ λόγω της εύθραυστης υγείας του γίνεται εύκολος στόχος. «Ο καλύτερος λοιπόν τρόπος για να επιτύχει η Χαμάς τους στόχους της ήταν να αναλάβει την υπεράσπιση της Al-Quds («Ιερουσαλήμ» στα Αραβικά)», εκτιμά το γαλλικό περιοδικό.

Το ερώτημα είναι βέβαια πως θα αντιδράσουν οι Ισραηλινοί Αραβες στο Ισραήλ και οι Παλαιστίνιοι στη Δυτική Οχθη και τη Γάζα απέναντι σε αυτή την κλιμάκωση επίθεση ,καθώς οι απλοί πολίτες είναι αυτοί που πληρώνουν το μάρμαρο και της Ισραηλινής επιθετικότητας.

Οι «παίκτες» εξωτερικού

Θα ήταν επίσης ,αφελές να παραβλέψουμε το ευρύτερο πλαίσιο στο οποίο ξεδιπλώνεται αυτή η νέα κρίση και οι πιθανές συνέπειές της στην περιοχή, αλλά και στη διεθνή σκηνή.

Τα πράγματα περιπλέκονται γιατί, τη νέα ισραηλινο-παλαιστινιακή σύγκρουση προσπαθούν να εκμεταλλευτούν και διάφορες εξωτερικές δυνάμεις για την προώθηση των δικών τους συμφερόντων.

Αλλωστε, η τρομακτική συσσώρευση πυραύλων και ρουκετών στη Γάζα και η ποιότητα του οπλοστασίου της Χαμάς και της Ισλαμικής Τζιχάντ, υποδηλώνουν μακροπρόθεσμο σχεδιασμό και ισχυρή υποστήριξη ισχυρών εξωτερικών… χορηγών. Πρώτα και κύρια είναι το Ιράν, το οποίο δεν κρύψει ποτέ ότι υποστηρίζει τη Χαμάς.

Η Τουρκία, επίσης, εμφανίστηκε να ανεβάζει πολύ τους τόνους κατά του Ισραήλ , με τον πρόεδρο Ερντογάν να προσπαθεί να αναδειχθεί σε πρωτεργάτη του κύματος υπεράσπισης της Γάζας. Το Ισραήλ καταγγέλλει μάλιστα, ότι εκατοντάδες στελέχη της Χαμάς έχουν βρει καταφύγιο στην Τουρκία.

  • Τον περασμένο Οκτώβριο , οι Times του Λονδίνου έγραψαν ότι η Χαμάς είχε δημιουργήσει ένα μυστικό γραφείο στην Κωνσταντινούπολη για να σχεδιάσει εξ αποστάσεως κυβερνο-επιθέσεις εναντίον των εχθρών της.
  • Η λονδρέζικη εφημερίδα υποστήριξε μάλιστα ότι το καθεστώς Ερντογάν χορήγησε ακόμη και τουρκική υπηκοότητα και διαβατήρια σε δεκάδες ανώτερα στελέχη και μέλη της Χαμάς για να διευκολύνει τα ταξίδια τους στην Ευρώπη. Η Άγκυρα διέψευσε βέβαια το δημοσίευμα των Times .

Το 2018, η Άγκυρα ανακάλεσε επίσης τον πρέσβη της από το Ισραήλ για να διαμαρτυρηθεί για την απόφαση του τότε προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών, Ντόναλντ Τραμπ να μεταφέρει την αμερικανική πρεσβεία από το Τελ Αβίβ στην Ιερουσαλήμ.

«Αμφιβάλλω αν το Ισραήλ είναι πρόθυμο να ανταλλάξει πρέσβεις με την Τουρκία σε κάθε περίπτωση. Από την άποψη του Ισραήλ, θα ήταν απλώς ένα ανέλπιστο δώρο που θα διευκόλυνε τις σχέσεις του Ερντογάν με τον πρόεδρο των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν », λέει ο Αλαν Μακόβσκι, ανώτερος συνεργάτης στο Κέντρο για την Αμερικανική Πρόοδο που εδρεύει στην Ουάσινγκτον.

Σε κάθε περίπτωση πάντως διαφαίνεται μια ασάφεια στις κινήσεις της κυβέρνησης Μπάιντεν, ο οποίος εμφανίζεται πολύ λιγότερο ευνοϊκός προς το Ισραήλ από τον προκάτοχό του, Ντόναλντ Τραμπ.

Η Jerusalem Post υπαινίχτηκε μάλιστα ότι η Ουάσιγκτον θα μπορούσε ενδεχομένως να εγκρίνει το ξέσπασμα μιας τρίτης Ιντιφάντα ,για δύο λόγους: Να ακυρώσει το ειρηνευτικό σχέδιο Ισραήλ-Αραβικών χωρών ,μέσω της συμφωνίας Αμπρααμ, που παρουσίασε πριν ένα χρόνο ο Ντόναλντ Τραμπ.

Και δεύτερο, να ασκήσει πίεση προς την ισραηλινή κυβέρνηση για να πάψει να αντιτίθεται στο σχέδιο συμφιλίωσης με την Τεχεράνη.

Αναμφίβολα, από το Μεσανατολικό γεωπολιτικό πάζλ λείπουν ακόμη αρκετά κομμάτια…

Hellas Journal.

Υπό πίεση ο Τζο Μπάιντεν για την Εγγύς Ανατολή

0

Μέχρι τώρα η αραβοϊσραηλινή διένεξη δεν ήταν προτεραιότητά του, αλλά με την κλιμάκωση της βίας η κατάσταση αλλάζει. Και πιέσεις δέχεται όχι μόνο από τον προκάτοχό του.

    
Palästina | Israelische Luftangriffe in Beit Hanun

Όταν ο Ντόναλντ Τραμπ κρατούσε στα χέρια του τα ηνία στον Λευκό Οίκο, εμφανιζόταν πάντα με χαμόγελο αισιοδοξίας ότι επέτυχε το πιο δύσκολο ντιλ από όλα τα αλλά, εννοώντας την συμφωνία ειρήνης ανάμεσα στο Ισραήλ και τους Παλαιστινίους. Την εκπόνησε ο γαμπρός του, ο Εβραίος Τζάρεντ Κούσνερ, αλλά απορρίφθηκε από τους Παλαιστίνιους ήδη πριν την παρουσιάσει δημόσια.

Στην εξωτερική πολιτική για τον διάδοχό του από το Δημοκρατικό Κόμμα η Εγγύς Ανατολή δεν είχε μέχρι τώρα ιδιαίτερη σημασία. Αλλά σχεδόν 4 μήνες μετά την ανάληψη της εξουσίας ο Τζο Μπάιντεν φαίνεται ότι θα εμπλακεί στην κλιμακούμενη διένεξη, όπως δείχνει η κατάσταση θέτοντάς τον υπό μεγάλη πίεση. Αλλά γιατί συμβαίνει αυτό;

Το Ισραήλ απασχόλησε ελάχιστα το προεκλογικό πρόγραμμα

Το ειρηνευτικό σχέδιο του γαμπρού του Τραμπ απορρίφθηκε από τους Παλαιστίνιους πριν καν δοθεί στη δημοσιότηταΤο ειρηνευτικό σχέδιο του γαμπρού του Τραμπ απορρίφθηκε από τους Παλαιστίνιους πριν καν δοθεί στη δημοσιότητα

Επειδή η σύγκρουση Ισραήλ Παλαιστινίων συμπίπτει σε μια ακατάλληλη στιγμή. Ο Μπάιντεν έχει πολλά μέτωπα ανοιχτά στην εσωτερική πολιτική. Η κυβέρνησή του δίνει αγώνα μεταξύ άλλων για να αντιμετωπίσει την πανδημία και να ανεβάσει ταχύτητες στον εμβολιασμό. Στο Κογκρέσο και στα ταξίδια του ανά τη χώρα προωθεί το πακέτο ανάκαμψης της οικονομίας ύψους 2 δις δολαρίων. Στην εξωτερική πολιτική έχει στρέψει την προσοχή του στην αποχώρηση των αμερικανικών δυνάμεων από το Αφγανιστάν, στην προστασία του κλίματος και τις σχέσεις του με εταίρους σε Ευρώπη και Ασία για να προτάξει κοινό μέτωπο απέναντι στην Κίνα και τη Ρωσία.

Στην Εγγύς Ανατολή η κυβέρνηση Μπάιντεν έχει ρίξει το βάρος στις προσπάθειες αναβίωσης της συμφωνίας για τα πυρηνικά της Τεχεράνης που είχε καταγγείλει μονομερώς ο προκάτοχός του. Και στο εκλογικό του πρόγραμμα η λέξη Ισραήλ εμφανιζόταν μόνο μια φορά, υπενθυμίζοντας τη σιδηρά δέσμευση των ΗΠΑ για την ασφάλεια της συμμάχου χώρας. Με αυτήν τη σαφή τοποθέτηση ο Μπάιντεν συντάσσεται με τη στάση του Ντόναλντ Τραμπ, κι αυτό ισχύει και τώρα στη θερμή φάση της διένεξης.

Σε τηλεφωνική επικοινωνία προχθές με τον Μπέντζαμιν Νετανιάχου επανέλαβε την ακλόνητη στήριξη των ΗΠΑ στην ασφάλεια του Ισραήλ και του νόμιμου δικαιώματός του στην αυτοάμυνα και την υπεράσπιση του λαού, όταν πρόκειται για άμαχο πληθυσμό. Η τελευταία μισή πρόταση μπορεί να εκληφθεί και ως έκκληση, ως ενθάρρυνση προς μια πορεία αποκατάστασης βιώσιμης ηρεμίας. Ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Άντονι Μπίλκεν διευκρίνισε την Πέμπτη ότι υπάρχει μια βασική διαφορά ανάμεσα σε μια τρομοκρατική οργάνωση όπως η Χαμάς,που εκτοξεύει ρουκέτες από τη Λωρίδα της Γάζας σε πολίτες, και το Ισραήλ, που βρίσκεται σε θέση άμυνας. «Αλλά διακατεχόμαστε από βαθιά ανησυχία για την απώλεια ανθρώπινων ζωών από τον άμαχο πληθυσμό, ιδιαίτερα παιδιών. Οι Παλαιστίνιοι έχουν το δικαίωμα να ζουν υπό συνθήκες ειρήνης και ασφάλειας» σημείωσε ο επικεφαλής της αμερικανική διπλωματίας. Την προηγούμενη μάλιστα υπογράμμισε ότι συνεχίζει να δεσμεύει το Ισραήλ η υποχρέωση δημιουργίας δύο ανεξάρτητων χωρών και ότι η αυτή η βία «μας απομακρύνει από τον στόχο».

«Πού είναι η αγανάκτηση;»

Η Ιλχάν Ομάρ (αριστερά) με την Ρασίντα ΤλάιμπΗ Ιλχάν Ομάρ (αριστερά) με την Ρασίντα Τλάιμπ

Ο Μπλίνκεν έστειλε ήδη ανώτατο διπλωμάτη στην περιοχή για να επιχειρήσει αποκλιμάκωση της διένεξης, αλλά σε αντίθεση με τον Τραμπ, ο πρόεδρος Μπάιντεν δεν έχει ορίσει ούτε ειδικό εντεταλμένο για την Εγγύς Ανατολή, ούτε κάποιον πρέσβη στο Ισραήλ. Επί προεδρίας Τραμπ δεν ήταν μυστικό ποια πλευρά υποστήριζε ο τέως πρόεδρος. Δεν ήταν τυχαίο που ο ισραηλινός πρωθυπουργός τον αποκαλούσε «τον καλύτερο φίλο που είχε ποτέ το Ισραήλ» στον Λευκό Οίκο. Ο Τραμπ και πολλοί από τους Ρεπουμπλικανούς κατηγορούν τον Μπάιντεν, ότι στηρίζει το Ισραήλ με μισή καρδιά. Πρόσφατα ανακοίνωσε ότι «υπό την προεδρία Μπάιντεν ο κόσμος γίνεται πιο βίαιος και πιο ασταθής, επειδή οι αδυναμίες του και η έλλειψη στήριξης του Ισραήλ οδηγούν σε νέες επιθέσεις εναντίον των εταίρων μας». 44 από τους 50 Ρεπουμπλικανούς γερουσιαστές ζήτησαν σε ανοιχτή επιστολή από τον Αμερικανό πρόεδρο να διακόψει τις διαπραγματεύσεις με το Ιράν, που στηρίζουν τη Χαμάς στη Λωρίδα της Γάζας.

Οι πιέσεις που δέχεται ο Αμερικανός πρόεδρος δεν έρχονται μόνο από τους Ρεπουμπλικανούς. Η ηγεσία του κόμματός του τίθεται καθαρά στο πλευρό του Ισραήλ, κι αυτό ισχύει και για όλα τα μέλη του κόμματος στο Κογκρέσο. Ωστόσο το προβεβλημένο μέλος του κόμματος, η Αλεξάντρια Οκάσιο – Κορτέζ, με έδρα στη Βουλή των Αντιπροσώπων, κατηγόρησε τον Μπάιντεν ότι συντάσσεται στο πλευρό των υπερασπιστών της κατοχής. Η επίσης βουλευτής Ολχάν Ομάρ προκάλεσε κατακραυγή όταν αποκάλεσε τις ισραηλινές αεροπορικές επιθέσεις στη λωρίδα της Γάζας «πράξη τρομοκρατίας». Η βουλευτής Ρισίντα Τλάιμπ επέκρινε την επίθεση του Ισραήλ στο Τέμενος Αλ Ακσά στην Ιερουσαλήμ την περίοδο του Ραμαζανιού και έθεσε την εξής ερώτηση μέσω Twitter προς την κατεύθυνση του προέδρου: «Πού είναι η αγανάκτηση;»

Καν Μέρι, dpa

Επιμέλεια: Ειρήνη Αναστασοπούλου

DW

Κατάσταση υψηλού κινδύνου

0

της Alexandra Schwartzbrod (*)

Και αυτό που ήταν να συμβεί, συνέβη. Ξεκινώντας από ισραηλινούς εποίκους που ήθελαν να διώξουν Παλαιστίνιους από τα σπίτια τους στη Μέση Ανατολή, περνώντας από την Πλατεία των Τζαμιών και στη συνέχεια από τη Γάζα, η σύγκρουση μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων μπορεί να εξελιχθεί σε εμφύλιο πόλεμο. Με όλους τους κινδύνους που έχει αυτό για τον υπόλοιπο κόσμο.

Μια σκηνή λιντσαρίσματος ενός ανθρώπου που εβραίοι εξτρεμιστές θεώρησαν Άραβα, κοντά στο Τελ Αβίβ, μεταδόθηκε ζωντανά από την τηλεόραση και σόκαρε τη διεθνή κοινότητα. Άλλες τέτοιες σκηνές εκτυλίχθηκαν σε άλλα σημεία του Ισραήλ, με Άραβες να λιντσάρουν επίσης Εβραίους, και μπορεί να επαναληφθούν το Σαββατοκύριακο. Ένα Σαββατοκύριακο υψηλού κινδύνου, καθώς τελειώνει το Ραμαζάνι, η Παρασκευή είναι η ημέρα προσευχής και το Σάββατο τιμάται η Νάκμπα («καταστροφή» στα αραβικά), η επέτειος δηλαδή της εξόδου των Παλαιστινίων μετά τη δημιουργία του κράτους του Ισραήλ, το 1948.

Εικόνες μιας άλλης εποχής μάς ήρθαν όμως και από τη Γερμανία, την Γκελσενκίρχεν, όπου ένα πλήθος συγκεντρωμένο μπροστά σε μια συναγωγή ούρλιαζε «σκ…εβραίοι». Χωριστές διαδηλώσεις υπέρ των Παλαιστινίων και των Ισραηλινών θα γίνουν και στη Γαλλία, αν κι εκείνες που είχαν προγραμματιστεί στο Παρίσι απαγορεύτηκαν.

Απέναντι στην κλιμάκωση της βίας, κινητοποιήθηκε έστω και καθυστερημένα η διεθνής διπλωματία. Μόνο οι Ηνωμένες Πολιτείες όμως, που στηρίζουν το Ισραήλ στρατιωτικά και οικονομικά, μπορούν να επαναφέρουν τη χώρα αυτή στον δρόμο της λογικής. Είναι άραγε αυτό δυνατό όταν είναι προφανείς οι εκρηκτικές ευθύνες του Μπέντζαμιν Νετανιάχου σε αυτή την κατάσταση; Ο ισραηλινός πρωθυπουργός, που ενθάρρυνε την πολιτική άνοδο της ακροδεξιάς, είναι έτοιμος για όλα, να θυσιάσει τους Παλαιστίνιους και να θέσει τον λαό του σε κίνδυνο, προκειμένου να κρατηθεί στην εξουσία.

(*) H Αλεξάντρα Σβάρτσμπροντ είναι αρθρογράφος της Libération

(Πηγή: Libération)

Παγιδευμένος ο Ερντογάν, παίζει με την φωτιά του ισλάμ

0

Γράφει ο Σάββας Καλεντερίδης

Can Europe’s Center Left Survive Another Crisis?

0

The Great Recession sent Europe’s social-democratic parties into a tailspin, exposing the contradictions of their political model. Now they face the pressure of another economic downturn, without having recovered from the last one or developed a convincing new vision.

Benoît Hamon, the Socialist Party presidential candidate, slumped to fifth place in the first round of the 2017 French elections. (Philippe Grangeaud / Flickr)

It’s now almost a decade since the term “Pasokification” entered the political lexicon, as a warning that center-left parties all over Europe might suffer the same fate as the once-mighty Greek movement. Buzzwords come and go, but the phenomenon described by this neologism was no flash in the pan.

Some center-left parties have fallen as far as Pasok, reduced to single-digit vote shares, while others have fared somewhat better but still taken a major hit. The few parties that have managed to increase their vote in recent years are still in a much weaker position than before the Great Recession. They will now have to face another period of sharp economic turbulence without having recovered properly from the last one.

Historian Adam Tooze recently warned that the European economy is in an alarmingly weak position as it emerges from the coronavirus crisis:

According to the OECD, in 2020 euro-area gross domestic product fell by 7.6 percent. Far worse than the setback suffered in 2008–09 or the worst years of the eurozone crisis, that is also far worse than the US, where GDP contracted by 3.5 percent in 2020. . . . gross fixed-capital formation in the euro area fell by more than 10 percent, compared with “only” 1.7 percent in the US. . . . on current fiscal settings, the outlook for the European economy is nothing short of depressing. According to the OECD, at the end of this year, euro-area GDP will still be 3 percent down on 2019.

The European Central Bank chief Christine Lagarde has brushed aside calls for eurozone debt cancellation to aid recovery, branding such a move as “unthinkable.”

The political fallout from a lasting downturn is impossible to foresee. But if we want to get a sense of what the next crisis is likely to bring, a close look at what happened last time should be a useful exercise.

A Broad Sample

There’s always a danger of forming a superficial impression from short-term electoral fluctuations in a handful of countries. To avoid that pitfall, let’s put together a sample of eight countries: Germany, France, Italy, Spain, the Netherlands, Greece, Sweden, and Portugal. This includes the EU’s four biggest member states, with a combined population of almost 260 million people, plus four others with a population of at least ten million each.

All of these countries have held at least two elections since the crash, and usually more than that. The sample excludes the EU’s post-enlargement East European member states, where postcommunist center-left parties had much weaker roots than their West European counterparts. It also excludes Britain, which has now left the EU, of course.

In all eight countries, the center-left vehicles were major, long-established parties of government when the Great Recession began. During the first decade of the century, all but two came first in a national election at least once. The exceptions to that rule — the French Socialists and the Dutch Labour Party — were still the second-largest players in their electoral systems.

Before looking at the impact of the economic crisis on these parties, we need to make a few general observations. First of all, these countries did not experience the crisis in the same way. Germany and the Netherlands belonged to the eurozone “core,” while France stood between the core and the periphery, with the latter made up of countries like Greece, Spain, Portugal, and Italy. Sweden, which only joined the EU in 1995, has stayed out of the single currency altogether.

Secondly, the full impact of the crisis did not make itself felt overnight after the collapse of Lehman Brothers. The eurozone debt crisis only came into play from 2010 onward, with Greece and Portugal forced into troika austerity programs, while Spain and Italy were also placed under tight supervision. In peripheral states, the humiliation of being dictated to by European officials compounded the impact of public-spending cuts; in core states, on the other hand, popular discontent often focused on alleged “handouts” for Southern European countries.

Thirdly, the immediate fortunes of center-left parties often depended on a quirk of fate: whether or not they were in government when the recession hit. For that reason, we need to take account of several election results after 2008 to get a balanced picture of what’s been happening.

Collapse

Pasok gave its name to this trend, and it remains the most striking example of what can happen to formerly dominant parties (Table 1). In four elections between 2000 and 2009, the party won an average of 41.6 percent of the vote, returning to power in the last of those contests with 43.9 percent.

Three years later, it plummeted to 13.1 percent, dropping further still in the second poll of 2012. By 2015, with the electoral field polarized between New Democracy and Syriza, Pasok received less than 5 percent of votes cast.

Table 1: Pasok, 2000–19

Election Vote share Turnout
2000 43.9 75
2004 40.5 76.6
2007 38.1 74.1
2009 43.9 71
2012 (1) 13.1 65.1
2012 (2) 12.3 62.5
2015 (1) 4.7 63.6
2015 (2)* 6.3 56.6
2019* 8.1 57.9

*in alliance with other parties

In a second election held later that year, Pasok formed an alliance with another party and pushed its vote share very slightly upward. It repeated the trick four years later, but that still left the party in single figures, with barely a fifth of its average score in the opening decade of the millennium.

There are two other cases of parties that have dropped below 10 percent, although in both cases we have to work with a more limited sample of election results. French electoral politics is an outlier in Western Europe because of the country’s presidential system. Ever since presidential and legislative elections were synchronized in 2002, with the former preceding the latter, the party of the successful presidential candidate has always swept the board in the National Assembly.

As a result, the best guide to a party’s health is the performance of its candidate in the first round of the presidential contest (Table 2). That benchmark isn’t strictly comparable to parliamentary elections in other European countries, but it should give us a sense of movement over time.

There was already a warning sign for the Socialist Party (PS) in 2002, when their candidate, Lionel Jospin, suffered the humiliation of being eliminated in the first round, losing out to far-right standard-bearer Jean-Marie Le Pen, albeit by less than two hundred thousand votes. However, they seemed to have recovered from that setback five years later, when Ségolène Royal had no trouble making the runoff against Nicolas Sarkozy, restoring the conventional duopoly.

In 2012, in the first post-crash election, the Socialist presidential candidate François Hollande was the front-runner in the first round and saw off the incumbent Sarkozy in the second. The PS won the presidential election that year for the first time since 1988 and the legislative poll for the first time since 1997.

Table 2: The French Socialists, 2002–17

Presidential election Vote share, first round Turnout
2002 16.2 71.6
2007 25.9 83.8
2012 28.6 79.5
2017 6.4 77.8

 

The shock was all the greater in 2017, when Benoît Hamon of the PS slumped to fifth place in the first round, with a Pasok-style vote share of 6.4 percent. The Socialist-led center-left alliance did slightly better in the legislative election that followed, but its combined score was still below 10 percent. It remains to be seen whether the PS can recover from this fiasco, with a presidential election due next year. In the European elections of 2019, the PS-led alliance won just over 6 percent of the vote.

The third example comes from the Netherlands, where the Labour Party (PvdA) seemed to be on an even keel from 2003 to 2012, with its vote share fluctuating between a fifth and a quarter, before collapsing in 2017 to less than 6 percent (Table 3). Again, it would be premature to write the party off on the strength of a single election, although signs of recovery have been patchy at best.

On the one hand, the PvdA came first in the 2019 European election with 19 percent of the vote; on the other hand, there were only two national opinion polls between the 2017 vote and the end of last year that gave Labour a double-digit score, and then only by a small margin. The election due on March 17 this year will clarify the picture.

Table 3: The Dutch Labour Party, 2002–17

Election Vote share Turnout
2002 15.1 79.4
2003 27.3 80
2006 21.2 80.4
2010 19.6 75.4
2012 24.8 74.6
2017 5.7 81.9

Retreat and Recovery

Other parties have experienced sharp downturns in support without falling quite as far as Pasok or the French PS. The German Social Democrats (SPD) won the 2002 election and could still take a third of the vote in 2005 after eight years in government (Table 4). Since then, however, they’ve experienced a sharp contraction, dropping by more than 10 percent in 2009, then rising a little in 2013 before plummeting again. Their average vote share since 2009 has been 13 percent lower than it was in the first two elections of the century.

Table 4: The German Social Democrats, 2002–17

Election Vote share Turnout
2002 38.5 79.1
2005 34.2 77.7
2009 23 70.8
2013 25.7 71.5
2017 20.5 76.2

 

The Italian center left doesn’t have the same organizational history behind it as the SPD, which dates back to the nineteenth century. The Democratic Party has only existed since 2007, the product of a merger between the postcommunist Left Democrats and the Daisy party. Novelty has been no barrier to decline (Table 5). Between 2001 and 2008, the average vote for these forces was just under 32 percent. In the two elections since then, it’s fallen by almost 10 percent.

Table 5: The Italian center left, 2001–18

Election Vote share Turnout
2001* 31.1 81.4
2006* 31.3 83.6
2008** 33.2 80.5
2013 25.4 75.2
2018 18.8 72.9

*Combined vote for the Left Democrats and the Daisy Party
**The 2008 election took place in April

Sweden is the flagship of European social democracy, with an impressive legacy of reform and electoral success. The Social Democrats (SAP) have come first in every election since 1914; from 1932 to the present day, they’ve been in opposition for less than two decades. Although the SAP’s loss of support hasn’t been as dramatic as that experienced by some of its sister parties, it still represents a clear trend (Table 6): since the crash of 2008, the average SAP vote share has been 7.5 percent lower than it was before. The party’s 2018 performance was its worst since 1911.

Table 6: The Swedish Social Democrats, 2002–18

Election Vote share Turnout
2002 39.9 80.1
2006 35 82
2010 30.7 84.6
2014 31 85.8
2018 28.3 87.2

 

Finally, we have two parties that actually managed to recover some lost ground after declining sharply in the wake of the crash. The PSOE in Spain seemed to be at risk of emulating Pasok during the early years of the Great Recession: having averaged more than 40 percent between 2000 and 2008, it dropped to a little over half that level in 2015–16 (Table 7). The party then clawed its way back to the high twenties in the two elections of 2019, although that still left its average vote since the financial crisis began a full 14 percent lower than it was before.

Table 7: The Spanish Socialists, 2000–19

Election Vote share Turnout
2000 34.2 68.7
2004 42.6 75.7
2008* 43.9 73.8
2011 28.8 68.9
2015 22 69.7
2016 22.6 66.5
2019 (1) 28.7 71.8
2019 (2) 28 66.2

* The 2008 election took place in March

Journalists have held up the Portuguese Socialists and their leader, António Costa, as a positive example for Europe’s center left in an otherwise bleak landscape. In the first two post-crash elections, their vote fell by a total of 17 percent (Table 8). Under Costa’s leadership, they have regained support over the course of two election cycles, and their best performance since the crisis began, in 2019, put the Socialists within shouting distance of their 2002 result. However, the party’s average vote with Costa at the helm is still 7 percent lower than it was in the elections held before 2008.

Table 8: The Portuguese Socialist Party, 2002–19

Election Vote share Turnout
2002 37.8 61.5
2005 45 64.3
2009 36.6 59.7
2011 28.1 58
2015 32.3 55.8
2019 36.3 48.6

Rotten Foundations

This survey of election results shows clear evidence of a downward trend, sharper in some countries than in others, but discernible right across the board, even for those parties that have staged a partial recovery. But how can we explain it?

At one level, this picture clearly vindicates the arguments made by left-wing critics of social democracy as it has evolved over the last generation. Parties like the SPD and the PS had long since abandoned the idea of replacing capitalism with socialism. After the end of the postwar boom in the 1970s and the defeats suffered by left-wing movements over the following decade, they also abandoned the idea of managing a capitalist economy in a fundamentally different way.

Instead of using the collapse of the Soviet Union to argue that their preference for regulated welfare-state capitalism had been vindicated, these parties succumbed to ideological fashion and accepted that public ownership and planning of any variety was now discredited. For a whole generation before the crash of 2008, new social-democratic reforms were few and far between.

At most, the center-left parties could offer the preservation of existing gains for their working-class supporters. In practice, it was usually a more gradual rollback of such gains that was on the agenda — if they could even promise that. Göran Therborn’s description of the Swedish experience applies with even greater force to countries where social democracy doesn’t have the same political weight:

The bourgeois and SAP-led coalitions that have alternated in power since 1991 have operated as relay runners in the promotion of inequality and profiteering. Together they have lowered taxes on inheritance, wealth, and residential property to zero, made capital income less taxable than labor income, and tightened the scale of social benefits, while making them harder to access. Two years ago, Forbes magazine declared that “Sweden Heads the Best Countries for Business for 2017,” referring to a country run by Social Democrats. Economic inequality has soared. The rate for disposable income has increased by 60 percent since 1980 — from a Gini value of 0.20 to one of 0.32 in 2013 — taking the country’s income distribution back to the 1940s, or perhaps even the late 1930s. Two-thirds of that increase can be attributed to political decisions with respect to taxes and social transfers.

Alongside this great leap backward in terms of policy and ideology, there was also a retreat from social engagement and mobilization to political institutions that were increasingly cut off from the mass of citizens. Peter Mair had already identified this trend before the crash of 2008. Parties of government no longer had mass memberships or close ties to social organizations like trade unions. The same phenomenon affected mainstream conservative parties as well as the social-democratic left, but it was especially important for the latter.

Although there was clearly more to this hollowing out of electoral politics than the subjective choices of party leadership teams, the effect of those choices was to reinforce it. Center-left politicians took every opportunity to dilute the influence of party members and distance themselves from social movements that might challenge the power of capital. They were happy to engage with voters through polling firms and the mass media, seeing no need for alternative channels of influence.

The Great Recession left the shortcomings of this political model painfully exposed. In government, center-left parties carried out programs of austerity — a euphemism for transferring the burden of the crisis onto the working class — sometimes forming “grand coalitions” with their traditional opponents to ensure those policies could be rammed through.

While most parties that took responsibility for the austerity agenda paid a stiff electoral price, the social-democratic ones were particularly vulnerable because their own supporters bore the brunt of public-spending cuts. Without deep reserves of loyalty or a supportive political ecosystem to call upon, Europe’s center left proved to be the biggest loser after 2008.

Left-Wing Challengers

However prescient the radical left might have been in its analysis of latter-day social democracy, there was no guarantee that its own parties would be able to take advantage of this political crisis. The performance of the radical left in our sample of countries spans the full range from newfound electoral hegemony to complete marginalization.

Pasokification in Greece went hand in hand with the rise of Syriza’s vote share from less than 5 percent in 2009 to almost 27 percent three years later. By January 2015, the radical-left party was able to form a government, this time with over 36 percent of the vote. In the 2019 election, despite its failure to overturn the Troika’s austerity programs, Syriza’s electorate was still almost four times greater than that of the alliance led by Pasok.

No other radical-left force has been able to match the Greek party’s meteoric rise. The closest parallel was in Spain, where the postcommunist United Left (IU) took less than 4 percent of the vote in 2008. By December 2015, IU and the newly formed Podemos had a combined vote share in excess of 24 percent — two points ahead of the center-left PSOE. Six months later, the two parties ran a joint list, but their vote share went down, and PSOE inched back in front. By 2019, Spain’s center left had twice as many votes as the IU-Podemos alliance, Unidas Podemos.

In France, Jean-Luc Mélenchon nearly doubled his vote share in the first round of the presidential election between 2012 and 2017, rising from 11.1 to 19.6 percent. Mélenchon also succeeded in leapfrogging his old party, the PS, winning three times as many votes as its candidate, Hamon. His party, La France Insoumise, then outperformed the Socialists in the legislative elections, albeit by a smaller margin. However, this reversal of fortunes was a function of center-left decline as well as radical-left advance, with much of the old Socialist electorate crossing over to Emmanuel Macron rather than Mélenchon.

In Sweden and the Netherlands, radical-left parties achieved their best results before the great crash, in 1998 and 2006, respectively. The Dutch Socialist Party did overtake its center-left rival in 2017, but only because support for Labour had plunged to less than a quarter of its previous level. The German Left Party had its strongest performance thus far in 2009, with nearly 12 percent of the vote, and has lost ground since then. Again, convergence with the SPD has owed more to the decline of the center-left party than to any Syriza-style breakthrough.

Portugal had one of Europe’s strongest radical-left movements before the crisis, with two parties represented in parliament, the Left Bloc and the Communists (PCP). Together, they won nearly 18 percent of the vote in 2009, but neither party was able to capitalize on the difficulties of the Portuguese center left. When the Socialist vote dropped by almost 9 percent in 2011, the PCP made no gains while the Left Bloc lost nearly half of its support. The Left Bloc recovered in 2015 and more or less held its ground four years later, but there was no question of the radical left overtaking António Costa’s rejuvenated party.

We also have to mention Italy, where Rifondazione Comunista had been one of Europe’s most successful radical-left parties in the 1990s and early 2000s. The radical left dropped out of parliament altogether in the 2008 election and has not reentered it since. Instead, the Five Star Movement (M5S) of comedian Beppe Grillo capitalized on disillusionment with the postcommunist center left, coming out of nowhere to claim a third of the vote by 2018.

Filling the Void

While it clearly won many left votes and put forward some traditional left-wing policies, the Five Star Movement claimed to be “neither left nor right,” railing against trade unions and immigrants as well as corrupt politicians and the strictures of the eurozone. It lurched around the political spectrum in search of allies, forming successive coalitions with the far-right Northern League and the Democratic Party after its 2018 breakthrough.

As the Italian example shows, the rightward march of social democracy will certainly produce a reaction, but it need not be one that the radical left feels comfortable with. By reducing political polarization within the electoral mainstream at a time when social polarization has been increasing, the center-left parties have created a vacuum. In the best of circumstances, challengers on their left flank can fill that space; at the same time, it presents opportunities for an eclectic, “anti-political” force like the M5S, or even the far right.

Right-wing radicals can certainly profit from a sense that politicians belong to a homogenous caste that is detached from ordinary people — a “cartel party,” as Peter Mair and Richard Katz had already dubbed it in 1995. By redefining themselves as catch-all parties and denying working-class identity a platform in mainstream debate, social democrats have also made it easier for the far right to articulate a bogus form of class politics, pitting native-born workers against immigrants, ethnic minorities, and the metropolitan elite.

The loosening of politics from its social and ideological moorings can also offer space for perhaps the most curious phenomenon of the last decade: the antiestablishment centrist. The most successful example of this political species thus far has been Emmanuel Macron. Despite having served in the government of François Hollande, Macron posed as an outsider and swept to victory in 2017 with an improvised electoral machine, En Marche.

Macron’s success helps illustrate why the radical left has struggled to convert electoral advances into a genuine break with the status quo. Macron only took 24 percent of the vote in the first round of the 2017 election — less than the combined vote share for Jean-Luc Mélenchon and Benoît Hamon. His landslide victory in the second round depended on the fact that his opponent was National Front leader Marine Le Pen.

Emmanuel Macron’s success helps illustrate why the radical left has struggled to convert electoral advances into a genuine break with the status quo. (European Council / Flickr)

It was easy for Macron to follow a strategy that relied on people voting against Le Pen rather than in favor of his program, because nothing that he planned to do in office would bring him into conflict with big business or the people who control the state machine. Imagine that it was Mélenchon who had qualified for the runoff against Le Pen instead. Even if he had won the second round by the same margin, he would have faced unrelenting hostility from the same actors who were happy to accept Macron as president. Mélenchon would have been in office but not in power — much like Syriza after its capitulation to the Troika in the summer of 2015.

In much the same way, it’s easier for the far right to influence the political mainstream than the radical left, whether or not its parties enter government, because politicians can accept some of its demands without having to discomfort anyone who has real power. A crackdown on refugees, a campaign against minority religions, or an extension of police powers — all of which Macron has done since becoming president — will encounter much less resistance at the national and European levels than the slightest deviation from neoliberal orthodoxy in the economic field.

No Enemies on the Left?

This brings us back to the only countries in our sample where center-left parties have made gains, however modest, in recent years: Portugal and Spain. In both cases, the social democrats have returned to power by forming a governmental alliance with the radical left: the Left Bloc and the PCP supported António Costa from outside the cabinet, while Unidas Podemos insisted on a formal coalition deal.

Social democrats have returned to power in Portugal and Spain by forming governmental alliances with the radical left. Portuguese prime minister António Costa had support from the Left Bloc and the Portuguese Communist Party. (Naohiko Hatta / Getty Images)

Before clearing that hurdle, Costa and his Spanish counterpart Pedro Sanchez had to overcome pressure from within their own parties to form a Greek- or German-style “grand coalition” instead. Costa and the Portuguese Socialists gained popularity while in government, though not by enough to win a majority in 2019. Sanchez and his party would need a huge increase in support to do so without a coalition partner.

This Iberian model, if we can call it that, of left-wing coalitions can’t be exported to states like Italy where the radical left is marginal, or to countries where the center-left parties have lost too much support for it to be viable. In Germany, the numbers were there on paper after the 2005 and 2013 elections for a “red-red-green” coalition between the Social Democrats, the Left Party, and the Greens, but not after 2017. Any revival of France’s late ’90s “plural left” government will be off the table, even if Jean-Luc Mélenchon were amenable to it, so long as the Socialists remain in such an enfeebled state.

This model, in its original sites, also relied upon a particular set of circumstances that may not hold for very long. First of all, it required the radical-left parties to lower their sights and accept the kind of policy agenda with which their social-democratic partners would be comfortable. That meant there would be no real break with the economic paradigm of the last forty years.

Stathis Kouvelakis criticized this approach with reference to the Portuguese experience:

It’s a fundamental mistake for formations of the radical left to agree to a line that is merely complementary to social democracy. We don’t need radical-left parties to make deals with social democracy to limit foreclosures, raise the minimum wage by €50, cancel some redundancies in the public sector, and so on. If we really think that’s the best we can get, we should operate within the framework of social democracy, and try to obtain some concrete improvements. But for a political current that supposedly has an alternative vision for society, accepting this as the horizon can amount to giving up on that vision.

This is a serious point that should not be dismissed as sectarian or “ultraleft.” Even if they reject such arguments, the radical-left groups need to deliver something tangible from the experience of supporting a government and then hold on to their electoral base, with the latter obviously dependent on the former. If they suffer a wipeout or a sharp decline, they won’t be any use as a partner, no matter how accommodating they may be.

If there’s no question of a radical turn in economic policy, the ability to deliver small-scale reforms hinges on the existence of favorable conditions to create some fiscal breathing room. The post-pandemic downturn has already caused serious tensions between the government partners in Portugal and Spain. The European Commission has added to the pressure by attaching unpopular conditions to coronavirus aid in a bid to circumvent electoral democracy.

For all these reasons, it would be unwise to present Spain or Portugal as examples for the European left to follow, especially if the gloomiest predictions about the regional economy prove to be accurate. However, the experience of these two countries should remind us of an old lesson: left parties of any kind will only succeed if they offer something distinctive to their supporters, with the prospect of real improvements in their lives.

Put as simply as that, this may seem like a banal truism, but it’s something that Europe’s social democrats have forgotten in the last generation. Even in the Iberian countries, it required pressure from the radical left to push them back onto the most timidly reformist path. Although it lies outside our electoral sample, the experience of Jeremy Corbyn’s movementin Britain shows how determined the old guard in such parties will be to resist any serious project of renewal from within its own ranks. This doesn’t augur well for their future in the difficult years to come.

ABOUT THE AUTHOR

Daniel Finn is the features editor at Jacobin. He is the author of One Man’s Terrorist: A Political History of the IRA.

jacobinmag.com

The Death of the European Center-Left

0

Harvard International Review

 . 11 MIN READ

In 2019, the EU held parliamentary elections, one that would serve not only to seat a new legislature, but also to act as a referendum on the state of Europe. In the years since the last elections in 2014, the European Union had been battered by challenges to its core: a refugee crisis, financial failures, and Brexit. In response, voters across the continent began electing far-right and nationalistic governments domestically. Fidesz in Hungary, The League in Italy, and the Freedom Party of Austria rose to power on platforms against immigrants and European integration. At the same time, the rise of the climate crisis meant a wave of left-leaning green parties, usually called the Green Party, ascending to national governance. After losing voters on both sides, it was no surprise that the election results were dismal for the center in Europe. The far-right had increased their representation in the European Parliament to 25 percent, and the Greens had added 25 seats to their bloc, both largely at the expense of the European center-left.

This unprecedented blow to the traditional political order meant that the long-ruling Grand Coalition of the center-left and the center-right received only 44 percent of seats in the parliament. But on a larger level, the European elections were simply a reflection of the center-left’s fall from grace within the European countries, including the Social Democratic Party (SPD) in Germany, the Socialist Party of France, and Labor in the UK. Without the center-left, governance in Europe has lost its stabilizing force. Since 1945, the center-left has played a vital role in almost every major democracy in Europe by being part of either the government or the opposition. The center-left’s failure to reform and adapt to the present challenges of the EU has sent shockwaves beyond the parties themselves, including feeding into alternative political parties and the loss of cohesive social policy across Europe.

Embracing the Market

In a way, the decline of the center-left was somewhat foreseeable. The market-regulatory policies ushered in by the center-left after World War II created a remarkable period of stability within the European economy. The flood of investment from the Marshall Plan and a boom in industry brought a high increase in the quality of life for almost all West Europeans. But while recognizing the economic growth through increased capitalism, European center-left leaders were skeptical of its stabilizing effects. In previous decades, speculative markets and lack of security had contributed to the Great Depression, financial insecurity, and the rise of nationalistic sentiment. Therefore, strong trade unions, government saving, and sustainable growth became focuses of these governments. Through these policies aiming to prevent economic windfalls, the following quarter century was the period of highest growth in Europe, according to data from the World Bank. The center-left leaders also realized the limits of capitalism in equitable development, and thus redirected vast amounts of funds to stronger welfare states, propping up education and healthcare to redistribute the economic boom to its citizens. In return, European countries were able to deal with social issues with fair stability. In doing so, the center-left presided over a period of stability both economically and socially.

Blick von der Osthafenbrücke auf die EZB und die frankfurter Skyline bei Sonnenuntergang
View of the ECB and the Frankfurt skyline from the Osthafen Bridge at sunset
Photo of European Central Bank by Charlotte Venema / Unsplash

The center-left of the last decade has failed to reflect any of these sentiments by straying away from their post-war roots. Instead of cushioning workers and voters from the destabilizing effects of the market, many European center-left parties instead turned to an embrace of the market. While nonetheless supporting a social security net, leaders like Gerhard Schroeder of the SPD in Germany stopped their critique of capitalism as the source of inequality itself. Instead, at some points, these “Third Way” parties became indistinguishable from the center-right in many of the same countries. Tony Blair’s New Labor in the UK separated itself from the labor unions that had traditionally been its backbone. And amidst the disastrous financial crisis in 2008, the center-left bailed out big banks just like the center right, while imposing austerity measures onto their workers to pay for it.

Since then, in the instances where they have governed, center-left parties have been in leadership at a time when wages are gradually becoming more inequitable, and more of corporate profits are going to shareholders. Data from the OECD notes that income inequality now is even worse than it was one generation ago. In essence, the center-left has failed to curb the very issues they were voted in office to solve.

A Changing Society

A key source of the post-war stability in Europe was also the sense of solidarity that the center-left parties provided, often tied to the idea of a paternalistic state. Strong social security systems gave individuals a sense of certainty, knowing that their governments had their backs in a worst case scenario. In return, voters felt a strong sense of national loyalty towards their states, electing the center-left and center-right and agreeing to their program of higher taxes. Yet, in the last few decades, the social order of Europe itself has changed. The signing of the Schengen Agreement in 1985, leading to free movement between EU countries, has led to greater internal migration. Simultaneously, more immigrants also have been coming from outside the European Union from countries such as Turkey and Morocco.

Social and cultural tensions resulting from a changing society chipped at the cohesive fabric in Western European states, which have largely been ethnic nation-states. Especially after the September 11 attacks, public anxiety about Muslim immigrants has made integration more difficult for some immigrants. The center-left’s inability to address these social issues with coherent policy resulted in many wondering what the center-left stood for. There was no direct rebuke to the nationalistic and sometime racist rhetoric of the far right, which views immigration in a much more negative light. Unable to craft a coherent narrative about their vision of society going forward, center-left parties were unable to amass the social and political capital needed to support their traditional program of the welfare state and high taxes.

Humanity wall
Photo by Matteo Paganelli / Unsplash

In their absence, the far-right has been able to gain significant traction. Instead of shying away from discussions about globalization and multiculturalism, parties such as the Alternativ für Deutschland (AfD) have addressed the topics head on and presented them as lethal challenges to a country. Their main support base has come from the traditional voters of the center-left: workers, lower-income families, and individuals of lower education, precisely those who perceive they have the most to lose by social and cultural changes. The right’s rhetoric about strong leadership has a very strong appeal to those who perceive the loss of stability in their lives, whether from immigration or from globalization. In the wake of Chancellor Angela Merkel’s decision to open up Germany to refugees from Syria and other key zones in 2015, the AfD presented themselves as the only “defender” of the German national identity. By providing a clear “alternative path”, the AfD was able to launch an almost-deadly threat to the traditional order in the Bundestag after the elections in 2017, becoming the third largest party with 13 percent of seats. At the same time, the SPD, which had internal party strife over their vision for Europe, gained only 20.5 percent of votes, the lowest since WWII.

Instead of shying away from discussions about globalization and multiculturalism, parties such as the Alternativ für Deutschland (AfD) have addressed the topics head on and presented them as lethal challenges to a country.

The populist movement gained steam on economic issues, but has remained at the forefront of European politics due to its opposition to cultural liberalization and their emphasis on perceived loss of national sovereignty through mass immigration. By using immigration as a key political talking point, the populists across Europe also attack the multinational organizations that have traditionally promoted stability and order. They have been winning so far, with the ANO party in Czechia and the far-right anti-immigration League in Italy as prime examples. These rises in power are usually directly correlated with losses for the center-left, even in liberal bulwark Scandinavia, where the rise of nativist parties are growing.

At the same time, the populist right does not prioritize liberal democracy or human rights. They often attack the free media as being unfair to them and the systems of checks and balances biased against them. Focus on solidarity of race or ethnicity ostracizes and even invites violence and harassment against minorities. These stand in stark opposition to the core European values of equality and rule of law, as written into the EU Charter of Fundamental Rights. If the populist right is left unchecked, their hold over Europe can only grow.

A Green Wave

Before the May 2019 elections, 77 percent of a sample of EU voters cited global warming as one of their key issues for the election. This poll was indicative of a trend over the last few years, with the environmental movement coming out of the fringes and making its way toward the mainstream. Individuals like Greta Thunberg mobilized young people, while groups like Extinction Rebellion drew awareness to the issue. The results of the European Election displayed this acute awareness as well. The European Green bloc surged to become the fourth largest group in the European Parliament, making them an essential party whether in opposition or governance. As a show of their legislative sway, the new Commission President, Ursula von der Leyen, put forth a “Green Deal” package.

Much of this surge in the Green Party was at the expense of the center-left. The Green parties are strongest in the well-off nations in the North and West of Europe: Germany, Benelux, the Netherlands, and the Scandinavian countries. The majority of the supporters of the Greens are young, university-educated, and middle class. In the past, much of the Green Party’s success was due to its alignment, for better or for worse, with the social democratic left, which was slow to respond to the environmental questions posed by the movement. In Germany, the Greens were often junior coalition partners with the SPD, while in Spain and the United Kingdom, the center-left have vied for votes against the Greens. Now, the Greens have opened themselves up to governing as a minority partner with a conservative parties, as in the case of Hesse and Baden-Württemberg in Germany. In such cases, the Greens and Conservatives govern conservatively, both economically and socially.

Photo by Thomas Richter / Unsplash

Indeed, the middle-class and educated voters of the traditional center-left seem to have flocked toward the Greens, who seem to be addressing their most pressing issue. In 2017, the Green Left Party in the Netherlands won 14 seats in Parliament, greatly boosting their vote over the four seats they had in 2012. Their leader, the charismatic 30-year old Jesse Klaver, advocated a platform of social unity, reduced coal emissions, and a plastics tax. In doing so, the Greens emerged as a large force in opposition to the majority-conservative government formed directly after. So has been the pattern all across Europe, with the Greens gaining steam for their environmental focus. The social democratic left has lessons to learn from them about voters’ key priorities.

What Comes Next

The competition between the center-left and the center-right has been the source of much of Europe’s stability in the post-war period. The two parties balanced each other out, offering diverse solutions to issues while never moving too far from the center. However, now that the center-left is beginning to approach its death in much of Europe, the very organization of democratic politics has become unraveling. In Germany, five parties sit in the Bundestag, leading to the longest coalition talks in history, while in the United Kingdom, Labor could not even make up its mind over their approach to Brexit. With many of the new parties focused on single issues, such as the environment or immigration, larger and overarching issues such as market regulation, social integration, and equal distribution are left untouched. As such, it seems that many of the issues currently plaguing Europe will be unresolved for the foreseeable future, feeding into more nationalist and populist fuel.

Flag of European Union on top of German Reichstag
Photo by Christian Lue / Unsplash

Perhaps more dangerously, the lack of a center-left has meant coalitions tread on dangerous ground. In the German state of Thuringia, state elections resulted in a large split in parliament, especially with large parliamentary blocs with the leftist Die Linke party and the nationalist Alternativ Für Deutschland party. In a stunning secret ballot upset, the leader of the Freie Demokratische Partei (FDP), the libertarian party, was elected as minister president of the state despite the FDP barely clinching above the five percent threshold. In addition to the support of his own party, Thomas Kemmerich of the FDP gained votes of the Christian Democratic Union and the AfD. It was the first time in German history either of the center two parties had entered government with the support of the far-right party. Even more upsetting to many members of the German public was evidence of a possible internal deal between the parties.

The center-left has hope for the future, if they can reflect internally and realign themselves. The “Golden Ages” of European center-left parties, as in directly following the World Wars, is no longer attainable. The rise of multinational corporations, the trend of intercontinental migration, and the trend towards individualism have changed the rules of the game. But the values for which the center-left once stood—for bridging the gap between what workers desire and the inherent social structure of capitalism—has as much relevance, if not more, than ever.

To start, the center-left must acknowledge the current challenges faced by working people across Europe and listen to their voices. The goal is not to shun multiculturalism, globalism, or social changes, as in the instance of the far-right, but to confront the issues within society and to regulate their influence. Just as many people protest growing inequality, this means returning to a role of advocating for a stronger social welfare state and decrying the neoliberal influence of the Third Way in recent decades. Without doing so, there is no one in Europe who hears and addresses complaints of inequality, societal alienation, and unemployment. By actually listening to their voters, the center-left can be able to defeat the narrative of the far-right that governments have neglected to care for its citizens.

Moreover, the center-left must realize that the environmental movement is deeply rooted in the future of Europe and listen to the voters’ demands. No talk of development or equality can ignore the issue any longer, especially as voters leave en masse for a party focusing on these issues. The future of social democracy rests in either being able to collaborate closely with the Greens or perhaps even a merger of the two movements. The Green Left, in the Netherlands, for example, is a merger of four progressive parties who agreed on a unified environmental and social justice platform. A “Green New Deal” in the vein of what has been proposed in America can also be a reconciliation of the social and environmental agendas.The time to act for the center-left in Europe is now. The European elections of 2019 should have served as a wake-up call, indicating that Europe believes the current state of the center-left does align with their vision any more. In the face of a rapidly changing world, the center-left cannot wait any longer. If they refuse to adapt, then they will become obsolete—and Europe will take much longer to recover from its current political situation.

hir.harvard.edu

Μια Αρχαία Ελληνική Τραγωδία: Τα Σχέδια των Αμερικανών, η Κύπρος και η “διπλή ένωση”…

0

Του ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΚΑΡΥΩΤΗ 

Ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Άντονι Μπλίνκεν ανεβάινει τα σκαλοπάτια του υπουργικού αεροπλάνου. State Department photo by Ron Przysucha

Γράφω για την ελληνική ΑΟΖ από το 1982 και για την κυπριακή από το 2004, αλλά απέφυγα να συζητήσω για το εθνικό ζήτημα που αποκαλούμε «Κυπριακό» όλα αυτά τα χρόνια, διότι δεν είμαι ειδικός στο θέμα, παρότι συμπάσχω με την Κύπρο από την εφηβική μου ηλικία.

Αναγκάζομαι όμως τώρα να μοιραστώ κάποιες σκέψεις μου μετά το νέο και αναμενόμενο ναυάγιο στη Γενεύη, διότι φοβούμαι ότι το τέλος της Κυπριακής Δημοκρατίας είναι προ των πυλών!

Παρότι άλλες προτεραιότητες της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής φαίνεται να μονοπωλούν την προσοχή των ΜΜΕ, όπως ο σινοαμερικανικός στρατηγικός ανταγωνισμός , το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιραν και τις τελευταίες μέρες η ισραηλοπαλαιστινιακή ανάφλεξη, έχω την αίσθηση οτι δεν θα αργήσει να εκδηλωθεί η παρέμβαση των ΗΠΑ στην ελληνοτουρκική διένεξη, που θεωρείται ένα μεγάλο αγκάθι για τα αμερικανικά συμφέροντα από το 1974, καθώς ο Πρόεδρος Μπάιντεν δεν θέλει το πρόβλημα της ελληνοτουρκικής διένεξης να περισπά την προσοχή του από τα σχέδια του για την ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής  .

  • Ένα άλλο στοιχείο, στο οποίο δεν έχουμε δώσει την αρμόζουσα προσοχή είναι ότι οι Αμερικανοί πιστεύουν ότι το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης δεν μπορεί να επιλύσει την ελληνοτουρκική διαφορά, καθως  οι Τούρκοι δεν θα αποδεχθούν την απόφαση της Χάγης, διότι δεν θα τους προσφέρει αυτά που επιδιώκουν.

Επιπλέον, εκτιμούν ότι παρά την πρόταση Μητσοτάκη «προσφεύγουμε στην Χάγη μόνο για οριοθέτηση ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας» η αντιπαλότητα των δύο κρατών θα ενταθεί περαιτέρω και σύντομα.

Κύριο πρόβλημα της Ελλάδας στην ελληνοτουρκική διένεξη είναι ξεκάθαρα η στάση των Ηνωμένων Πολιτειών, οι οποίες δεν έχουν αλλάξει καθόλου τα τελευταία τριάντα χρόνια. Οι Αμερικανοί, από την εποχή του Ανδρέα Παπανδρέου μέχρι του Κυριάκου Μητσοτάκη, παίζουν το ίδιο βιολί  προτρέποντας  τις ελληνικές κυβερνήσεις να μην προχωρήσουν σε μια μονομερή ανακήρυξη ΑΟΖ χωρίς να συμφωνήσουν προηγουμένως με την Τουρκία, παριστάνοντας ότι δεν γνωρίζουν πως η ανακήρυξη ΑΟΖ είναι πάντα μια μονομερής πράξη, όπως ακριβώς έκαναν και οι ίδιοι το 1983.

Η Κύπρος αντιμετωπίζει ένα πολύ μεγάλο πρόβλημα, διότι όταν ένα κράτος οριοθετεί την ΑΟΖ του, πρέπει να προβλέπει και τις παρενέργειες, που μπορεί να προκληθούν και να είναι έτοιμο να την υπερασπιστεί με όλα τα νόμιμα μέσα. Έπρεπε από την εποχή του Τάσσου Παπαδόπουλου να είχε μεριμνήσει για να αποκτήσει κάποια μικρή ναυτική δύναμη και να έχει εξασφαλίσει εγκαιρα συμμάχους, οπως εχει πάντως συνετά συμμαχήσει τα τελευταία χρόνια με το Ισραήλ.

Οι Αμερικανοί θεωρούν κρίσιμο γεωπολιτικό οικόπεδο την Ανατολική Μεσόγειο για τα συμφέροντά τους και θέλουν να απασφαλίσουν την ελληνοτουρκική κρίση φέρνοντας στο προσκήνιο την παλιά ιδέα τους για συνεκμετάλλευση ή καλύτερα συνδιαχείριση του πλούτου της θάλασσάς μας στο τρίγωνο Καστελόριζο-Κρήτη-Κύπρο.

  • Το Σχέδιο Άτσεσον

Οι Αμερικανοί, πριν σκεφθούν για συνεκμετάλλευση, είχαν προτείνει κάτι άλλο, το περίφημο Σχέδιο Άτσεσον του 1964. Στο αρχικό σχέδιο, η Κύπρος θα παραχωρείτο ολόκληρη στην Ελλάδα εκτός της Καρπασίας, όπου θα εγκαθίστατο μια στρατιωτική βάση της Τουρκίας παρόμοια με τις Βρετανικές βάσεις στο νησί, χωρίς χρονικά όρια.

Παράλληλα το Καστελόριζο θα παραχωρείτο στην Τουρκία. Ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος απέρριψε αμέσως αυτό το σχέδιο,  όπως και ο τότε Πρωθυπουργός της Ελλάδας Γεώργιος Παπανδρέου Όταν δει κανείς στον χάρτη πόσο μικρό είναι το Καστελόριζο, εύκολα θα αντιληφθεί ότι η Τουρκία δεν επιθυμούσε μια τέτοια ανταλλαγή, αλλά ούτε και η Ελλάδα θα εδέχετο να παραδώσει ελληνικό έδαφος, όσο μικρό και να ήταν αυτό.

Ο  Άτσεσον όμως είχε κάτι άλλο στο μυαλό του. Οι Αμερικανοί, μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, γνώριζαν την αξία των υδρογονανθράκων και είχαν αρχίσει μυστικές έρευνες στην Ανατολική Μεσόγειο για την καταγραφή του μεγάλου ορυκτού πλούτου της περιοχής.

Τότε βέβαια υπήρχε μόνο η έννοια της υφαλοκρηπίδας, αλλά οι Αμερικανοί γνώριζαν ότι και τα νησιά διαθέτουν υφαλοκρηπίδα. Έτσι σήμερα ένα μεγάλο κομμάτι της ελληνικής υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ στην Ανατολική Μεσόγειο θα ανήκε στην Τουρκία, εάν αυτή είχε δεχθεί την παραχώρηση του Καστελόριζου. Έτσι οι Αμερικανοί θα είχαν λύσει τότε την ελληνοτουρκική διαφορά μια για πάντα.

  • Όπως είναι γνωστόν, το Μάρτιο του 2010, η Γεωλογική Υπηρεσία των ΗΠΑ σε μια μελέτη της συμπέρανε ότι στα ύδατα του Ισραήλ, του Λιβάνου και της Κύπρου βρίσκονταν τουλάχιστον, 50 τρις. κυβικά πόδια φυσικού αερίου και ότι η Λεκάνη της Λεβαντίνης διαθέτει 227 τρις. κυβικά πόδια φυσικού αερίου και 483 εκατ. βαρέλια πετρελαίου.

Αυτοί οι αριθμοί δεν περιλαμβάνουν τα κοιτάσματα της Αιγύπτου και της Ελλάδας και έτσι εύκολα αντιλαμβανόμαστε τον τεράστιο ορυκτό πλούτο της Ανατολικής Μεσογείου και για αυτό παρατηρούμε επισκέψεις από τις ναυτικές δυνάμεις της Ρωσίας και της Κίνας που δεν έχουν μόνο στο μυαλό τους την κατάσταση στη Συρία και την γεωστρατηγική αξία της περιοχής αλλά και τους υδρογονάνθρακες της.

Ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες αναφέρουν ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες ετοιμάζονται να επανέλθουν δυναμικά στην Ανατολική Μεσόγειο, ώστε να λυθεί οριστικά το «καρκίνωμα», όπως αποκαλούν στην Ουάσιγκτον το ελληνοτουρκικό πρόβλημα, αφού είναι πεπεισμένοι ότι οι δύο λαοί αποκλείεται να συμφωνήσουν μεταξύ τους.

Μια από τις εναλλακτικές λύσεις που βρίσκεται ακόμα στα σπάργανα έχει σαν βασικό κορμό την διπλή ένωση. Δηλαδή ένωση της Ελλάδας με την ελληνική (όπως την αποκαλούν) Κύπρο και ένωση της Τουρκίας με το παράνομο τουρκοκυπριακό κράτος. Έτσι, αυτόματα, ολόκληρη η Κύπρος θα ανήκει στο ΝΑΤΟ, που θα μπορέσει έτσι να προσφέρει καλύτερη προστασία του Ισραήλ από το Ιράν.

Οι Αμερικανοί για να δελεάσουν την Ελλάδα ετοιμάζονται μάλιστα να προτείνουν στην Αθήνα να επεκτείνει την ΑΟΖ της από την Στρογγύλη στην ελληνική Κύπρο, διότι σε αυτό το κομμάτι θα εφάπτεται η ΑΟΖ της Ελλάδας με αυτή του νησιού, όπως βλέπουμε στον επόμενο χάρτη.

   ΟΡΙΟΘΕΤΗΣΗ ΑΟΖ ΕΛΛΑΔΑΣ-ΚΥΠΡΟΥ

Πηγή: Global Marine Boundaries Database, General Dynamics, Herndon, Virginia, USA

Οι Αμερικανοί πιστεύουν ότι με αυτό το σχέδιο ευνοείται η Ελλάδα  αποκόπτοντας την Τουρκία από την Ανατολική  Μεσόγειο, ενώ τιμωρείται και ο Ερντογάν που δεν θα μπορέσει να επιβιώσει μετά από μια τέτοια εξέλιξη, αφού θα ακυρωθεί στην πράξη το σχέδιό του για οριοθέτηση ΑΟΖ ανάμεσα στην Τουρκία και την Αίγυπτο.

  • Ίσως όμως η ομάδα που σχεδίασε αυτή την λύση δεν έλαβε υπόψιν ότι αυτό το incentive (κίνητρο), όπως το αποκαλούν, δεν είναι συμβατό με τα σχέδια της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας, που φαίνεται να εγκαταλείπει την προοπτική εκμετάλλευσης των υδρογονανθράκων της Ανατολικής Μεσογείου επικαλούμενη νέες ενεργειακές και κλιματικές προτεραιότητες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Αναμένουμε λοιπόν με ενδιαφέρον την αμερικανική παρέμβαση στα ελληνοτουρκικά, όταν αυτή εκδηλωθεί. Για το πόσο επωφελής για τα ελληνικά συμφέροντα  θα αποδειχθεί τελικά αυτή η πρωτοβουλία, αναμείνατε στο ακουστικό σας.

Hellas Journal

Θα γίνει η Ουάσιγκτον η 51η πολιτεία των ΗΠΑ;

0

Η Ουάσιγκτον είναι το κέντρο του δυτικού κόσμου, αλλά οι κάτοικοί της δεν εκπροσωπούνται στο Κονγκρέσο. Γίνονται προσπάθειες αλλαγής αλλά οι Ρεπουμπλικανοί φέρνουν προσκόμματα.

    
USA Washington Kapitol

Ακόμη και στις πινακίδες αυτοκινήτων καταγράφεται κλίμα δυσαρέσκειας. «Τέρμα στην φορολογία χωρίς εκπροσώπηση» λέει το σύνθημα με το οποίο οι αρχές σφραγίζουν τις πινακίδες. Γιατί οι 700.000 κάτοικοι της αμερικανικής πρωτεύουσας οφείλουν να πληρώνουν φόρους, αλλά δεν έχουν δικαίωμα ψήφου για να στείλουν εκπροσώπους στο Κογκρέσο. Ο λόγος είναι ιστορικός που έχει τις ρίζες του και στον ρατσισμό. Οι Δημοκρατικοί του Τζο Μπάιντεν θέλουν τώρα να κάνουν την Ουάσιγκτον 51η πολιτεία των ΗΠΑ και να αποκτήσουν οι κάτοικοι δικαίωμα ψήφου, κινούμενοι όχι πάντα από ανιδιοτελείς λόγους.

Υπό τον έλεγχο του Κογκρέσου

Ο Μπάιντον συμφωνεί, αλλά το μεγάλο εμποδιο είναι η ΓερουσίαΟ Μπάιντον συμφωνεί, αλλά το μεγάλο εμποδιο είναι η Γερουσία

Αλλά γιατί οι κάτοικοι εκεί δεν έχουν ψήφο; Διότι η Βουλή των Αντιπροσώπων δεν ψηφίζει μόνο νόμους και τον προϋπολογισμό, δεν κηρύττει μόνο πολέμους, αλλά έχει την τελευταία λέξη στην στελέχωση κυβερνητικών και δικαστικών θέσεων. Η Ουάσιγκτον, και πιο συγκεκριμένα η Περιφέρεια της Ουάσιγκτον, δεν αποτελεί τμήμα καμιάς πολιτείας. Η απόφαση ελήφθη επίτηδες τέλος του 1800 πριν γίνει πρωτεύουσα. Μετά από οδυνηρές εμπειρίες, η νέα έδρα της κυβέρνησης δεν θα έπρεπε να επηρεάζεται ούτε κατ’ ελάχιστον από άλλες ομόσπονδες πολιτείες. Σήμερα η Ουάσιγκτον θεωρείται προπύργιο των Δημοκρατικών. Στις προεδρικές εκλογές του περασμένου Νοεμβρίου ο Τραμπ μόλις και μετά βίας συγκέντρωσε ποσοστό 5,4%. Σε περίπτωση που γίνει πολιτεία, θα στέλνει έναν βουλευτή και δύο γερουσιαστές στο Κογκρέσο. Το ό,τι θα είναι από το κόμμα των Δημοκρατικών θεωρείται τελειωμένη υπόθεση. Αλλά σε περίπτωση οριακών εκλογικών αποτελεσμάτων, η λαϊκή ετυμηγορία εκεί θα μπορούσε να κάνει την πλάστιγγα να γέρνει προς τη μια πλευρά. Κι αυτό εξηγεί γιατί οι Ρεπουμπλικανοί σηκώνουν σημαία εναντίον μιας τέτοιας προοπτικής.

Με την ίδρυση της πρωτεύουσας πάνω από 225 χρόνια τέθηκε η περιφέρεια υπό τον άμεσο έλεγχο του Κογκρέσου. Μερικοί μήνες αργότερα με απόφαση του κοινοβουλίου αφαιρέθηκε το δικαίωμα των κατοίκων να συμμετέχουν σε εκλογές. Το 1874 πέρασαν στο ιστορικό παρελθόν και οι εκλογές για την ανάδειξη τοπικής αυτοδιοίκησης. Εκείνη την χρονική περίοδο, το 1/3 των κατοίκων της ήταν μαύροι, σήμερα είναι το ½.  Μετά το τέλος του εμφυλίου και της σκλαβιάς πολλοί Αφροαμερικανοί μετακόμισαν στην πόλη. Ο «φόβος για την πολιτική δύναμη των μαύρων» έπαιξε σημαντικό ρόλο  στο ότι  για καιρό αντικρούστηκαν οι προσπάθειες, να δοθεί δικαίωμα ψήφου, όπως γράφουν οι ιστορικοί Τζορτζ Μτέρεκ Μουζγκρόβ και Κρις Μάιερ Ας σε έκθεση. Για πρώτη φορά επετράπη στους πρωτευουσιάνους να συμμετάσχουν σε προεδρικές εκλογές το 1964. Εκλεγμένος δήμαρχος υπάρχει μόλις από το 1975. Αλλά μέχρι σήμερα η Ουάσιγκτον δεν εκπροσωπείται στο Κογκρέσο.

Συμφωνεί και ο Μπάιντεν, αλλά…

H βουλευτής Ελέανορ Χολμς Νόρτον εκπροσωπεί την Ουάσιγκτον στη Βουλή των Αντιπροσώπων, αλλά χωρίς δικαίωμα ψήφουH βουλευτής Ελέανορ Χολμς Νόρτον εκπροσωπεί την Ουάσιγκτον στη Βουλή των Αντιπροσώπων, αλλά χωρίς δικαίωμα ψήφου

Στη Βουλή των Αντιπροσώπων η βουλευτής Ελέανορ Χολμς Νόρτον εκπροσωπεί την Ουάσιγκτον, αλλά χωρίς δικαίωμα ψήφου. Η Νόρτον επικρίνει ότι οι ΗΠΑ είναι μοναδική δημοκρατική χώρα του κόσμου που αρνείται να δώσει στους κατοίκους της πρωτεύουσας δικαίωμα ψήφου στο εθνικό κοινοβούλιο. Όπως λέει, στόχος της είναι να επιτύχει την ίση μεταχείριση των ανθρώπων που εκπροσωπεί από το 1990. Και είναι της άποψης ότι μόνο ένας δρόμος οδηγεί προς τα εκεί: Με το να πάρει η Ουάσιγκτον καθεστώς πολιτείας, κοντά στις ήδη υπάρχουσες 50.  Πώς θα γίνει αυτό; Δια νόμου. Τον περασμένο Απρίλιο και με τις ψήφους αποκλειστικά των Δημοκρατικών κατατέθηκε σχέδιο νόμου στη Βουλή των Αντιπροσώπων. Προβλέπει την μετατροπή του μεγαλύτερου τμήματος της περιφέρειας σε πολιτεία, την 51η, με την ονομασία Washington, Douglas Commonwealth. Προς τιμή του πρώτου προέδρου των ΗΠΑ Τζορτζ Ουάσιγκτον. Επικριτές επικαλούνται συνταγματικά εμπόδια, αλλά εάν ο νόμος περάσει, η Ουάσιγκτον θα γίνει η πρώτη πόλη-πολιτεία της χώρας.

Ανάμεσα στους υποστηρικτές είναι και ο πρόεδρος Μπάιντεν. Ο Λευκός Οίκος χαρακτήρισε την υπάρχουσα κατάσταση ως προσβολή κατά των δημοκρατικών αξιών, «στις οποίες στηρίζεται το έθνος μας». Άρα, δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι ο Αμερικανός πρόεδρος θα υπογράψει τον νόμο. Αλλά πριν από αυτό υπάρχει ένα σημαντικό εμπόδιο, η έγκριση στη Γερουσία. Επειδή ο αριθμός των γερουσιαστών είναι 50:50, θεωρητικά βαρύνει η ψήφος της αντιπροέδρου Κάμαλα Χάρις. Αλλά για να τεθεί σε ψηφοφορία ένας νόμος, απαιτούνται 60 ψήφοι, άρα και ψήφοι Ρεπουμπλικανών. Ο γερουσιαστής των Ρεπουμπλικανών Τομ Κότον υποστηρίζει ότι πίσω από τo σχέδιο των Δημοκρατικών κρύβεται «μια απροκάλυπτη υφαρπαγή της εξουσίας».

Καν Μέρι/dpa

Επιμέλεια: Ειρήνη Αναστασοπούλου

DW

Γιατί πιέζει η Γαλλία για αλλαγές στην ευρωζώνη;

0

Ενόψει των γαλλικών προεδρικών εκλογών την άνοιξη του 2022 ο Εμμανουέλ Μακρόν ζητά αλλαγή των κριτηρίων του Μάαστριχτ. Αλλά οικονομολόγοι διαφωνούν.

    
Παρίσι Πύργος Άιφελ ΝτεφάνςΠύργος του Άιφελ στο βάθος η Ντεφάνς, το οικονομικό κέντρο του Παρισιού

Ένα χρόνο πριν από τις γαλλικές προεδρικές εκλογές ο πρόεδρος Εμμανουέλ Μακρόν φαίνεται να προωθεί ολοένα περισσότερο την ιδέα μιας χαλάρωσης των δημοσιονομικών κανόνων που ισχύουν στην ευρωζώνη για να ικανοποιήσει ψηφοφόρους του. Η ιδέα της χαλάρωσης έπεσε ξανά στο τραπέζι με τη μορφή paper στο πλαίσιο πρόσφατου συνεδρίου της δεξαμενής σκέψης Συμβούλιο Οικονομικής Ανάλυσης με έδρα το Παρίσι.

Σύμφωνα με τους ισχύοντες κανόνες τα κράτη-μέλη της ευρωζώνης πρέπει να περιορίσουν το δημόσιο χρέος στο 60% του ΑΕΠ τους και το δημόσιο έλλειμμα στο 3%. Για τους συγγραφείς της συγκεκριμένης πρότασης, ο κανόνας του 3% θα μπορούσε να εγκαταλειφθεί πλήρως, ενώ για το 60% του ΑΕΠ προτείνουν μείωση.

«Άλλη πραγματικότητα σε σχέση με τη δεκαετία του ‘90»

Συνθήκη του ΜάαστριχτΤο πρωτότυπο της Συνθήκης του Μάαστριχτ σε θησαυροφυλάκιο ολλανδικής τράπεζας

Eκ των συγγραφέων της μελέτης είναι ο καθηγητής Οικονομικής Πολιτικής Ζαν Πιζανί Φερί στη διάσημη σχολή Science Po του Παρισιού και στο Hertie School του Βερολίνου. «Δεν θέλουμε να καταργήσουμε εντελώς τη δημοσιονομική πειθαρχία για τον προϋπολογισμό της ευρωζώνης. Είναι απαραίτητη προς αποφυγή μαζικών πτωχεύσεων αλλά και διασώσεων» εξηγεί στη DW προσθέτοντας: «Πρέπει ωστόσο να προσαρμοστούμε στη νέα πραγματικότητα, η οποία διαφέρει από τη δεκαετία του ’90, όταν δηλαδή δημιουργήθηκαν αυτοί οι κανόνες».Τόσο ο Πιζανί όσο και οι υπόλοιποι επιστήμονες της ομάδας του πιστεύουν σε ένα «φυσικό επίπεδο δημόσιου χρέους», το οποίο αποτελεί «τη βάση ενός βιώσιμου χρηματοοικονομικού συστήματος». Όπως παρατηρεί ο Πιζανί: «Υπάρχει μια σταθερή ζήτηση για κρατικά ομόλογα χωρών της ευρωζώνης, πράγμα που σημαίνει ότι οι κυβερνήσεις μας πρέπει να έχουν χρέη».

Αλλά ακριβώς προτάσεις σαν κι αυτές είναι που προκαλούν απόγνωση στον οικονομολόγο Μαρκ Τουατί, από την συμβουλευτική εταιρεία Aux Commandes De l’Economie et de la Finance με έδρα το Παρίσι. «Αν αλλάξουμε τώρα τους δημοσιονομικούς κανόνες, θα ανοίξουμε το κουτί της Πανδώρας» αναφέρει στη DW. «Εν τέλει πρέπει να είμαστε οικονομικά φερέγγυοι ώστε να μπορούμε να δανειζόμαστε χρήματα με καλούς όρους- ειδικά όταν είμαστε ο χειρότερος μαθητής της ευρωζώνης και σχεδόν το ένα τέταρτο των κρατικών ομολόγων στην ευρωζώνη προέρχονται από τη Γαλλία».

Στο 120% του ΑΕΠ το γαλλικό χρέος

Συνθήκη του ΜάαστριχτΤο πρωτότυπο της Συνθήκης του Μάαστριχτ σε θησαυροφυλάκιο ολλανδικής τράπεζας

Αυτή τη στιγμή το δημόσιο χρέος της Γαλλίας ανέρχεται στο 120% του ΑΕΠ της. Όπως εξηγεί ο Τουατί, το κόστος του δημόσιου χρέους είναι σήμερα ακόμη χαμηλό δεδομένου ότι η ΕΚΤ από το 2015 εφαρμόζει το πρόγραμμα ποσωτικής χαλάρωσης. Ο Τουατί εκτιμά ότι η κατάσταση αυτή δεν θα συνεχιστεί επ’ αόριστον. «Μετά την κρίση η ΕΚΤ θα σταματήσει να τυπώνει χρήμα και τα επιτόκια θα αυξηθούν». Την ίδια άποψη συμμερίζεται και ο Φιλίπ Κρεβέλ από τη γαλλική δεξαμενή σκέψης Cercle de l’ Epargne και πρώην σύμβουλος του γαλλικού συντηρητικού κόμματος. Όπως διερωτάται: «Τα επιτόκια δεν έμειναν ποτέ στην ιστορία πολύ χαμηλά. Γιατί να συμβεί τώρα;». Ο Κρεβέλ μάλιστα παρατηρεί ότι «οι Γάλλοι φαίνεται να πιστεύουν ότι μπορούν να συνεχίσουν να ξοδεύουν χρήματα χωρίς να σκέφτονται». Για τον ίδιο οι ρίζες του φαινομένου πρέπει να αναζηθούν στη γαλλική ιστορία και κυρίως στη ναπολεόντεια περίοδο και την ιδέα ενός πανίσχυρου κεντρικού κράτους που διαρκώς επεκτείνει τον δημόσιο τομέα.

Σύμφωνα επίσης με τον Κρεβέλ μια τέτοια αντίληψη αγνοεί όμως τη γειτονική Γερμανία, με τις γνωστές θέσεις της περί δημοσιονομικής πειθαρχίας. Από την πλευρά του ο Εμμανουέλ Μακρόν φαίνεται να επαναλαμβάνει τα τελευταία χρόνια ότι «η Ευρώπη πρέπει να ξοδεύει και να επενδύσει περισσότερο» και χαρακτηρίζει τα κριτήρια του Μάαστριχτ ως «απότοκα του παρελθόντος». Ο Μπρουνό Κοτρές από το Κέντρο Πολιτικών Ερευνών της Science Po θεωρεί ότι ο Μακρόν θέλει να εμφανίζεται όχι απλά ως φιλοευρωπαίος,αλλά και ως «κάποιος που θέλει να επιφέρει αλλαγές στην ΕΕ». Ειδικά σε μια προεκλογική περίοδο, όπου πολλοί κεντρώοι και αριστεροί ψηφοφόροι θεωρούν ότι οι κανόνες της ευρωζώνης αποτελούν τροχοπέδη για τη γαλλική αναδιανεμητική πολιτική. Ο Κοτρές θεωρεί πάντως ότι οι ιδέες Μακρόν πρέπει να ιδωθούν στο πλαίσιο των γαλλικών προεδρικών.Κι όπως λέει χαρακτηριστικα: «Ο Mακρόν ελπίζει να ενισχύσει την στήριξη αριστερών ψηφοφόρων, παρόλο που προς το παρόν, οι περισσότεροι από τους υποστηρικτές του προέρχονται από τη δεξιά.»

Λίζα Λουί, Παρίσι

Επιμέλεια: Δήμητρα Κυρανούδη

DW

Το εμβόλιο προστατεύει σημαντικά – Το όφελος είναι μεγαλύτερο από τον κίνδυνο παρενεργειών

2

* Του αγγειοχειρουργού, Κωνσταντίνου Ζαρμακούπη

Όπως όλα τα φάρμακα έτσι και τα εμβόλια μπορεί να έχουν σπάνιες παρενέργειες. Ο κίνδυνος των παρενεργειών που μπορεί να έχουμε κάνοντας ένα εμβόλιο ή λαμβάνοντας ένα φάρμακο πρέπει πάντα να συγκρίνεται με το όφελος που θα προσφέρει στην υγεία μας το συγκεκριμένο σκεύασμα.

Οι αρμόδιοι οργανισμοί για τα φάρμακα σε ΗΠΑ και Ευρώπη (CDC, FDA, EMA) είναι υπεύθυνοι για την αξιολόγηση των νέων φαρμάκων και την ενημέρωση του κοινού, λαμβάνοντας υπόψη τα νεότερα ιατρικά δεδομένα. Στην COVID 19 εποχή ο ρόλος των οργανισμών αυτών καθίσταται ακόμα ουσιαστικότερος, μια και βρισκόμαστε σε κατάσταση πανδημίας, οπότε καλούμεθα όλοι μας να κάνουμε νέα εμβόλια που δεν έχουν προλάβει να δοκιμαστούν σε βάθος χρόνου.

Οι πιθανές παρενέργειες των εμβολίων του κορωνοϊού είναι γνωστές σε όλους μας. Αυτή όμως που μας τρομάζει περισσότερο είναι η θρόμβωση. Η τελευταία έχει συσχετισθεί με το εμβόλιο της Astra Zeneca στην Ευρώπη και τον Καναδά και της Johnson & Johnson στις ΗΠΑ. Είναι μια θρόμβωση διαφορετική από τις αρτηριακές και φλεβικές θρομβώσεις που όλοι γνωρίζουμε. Μετά τον εμβολιασμό μπορεί να προκληθεί μια θρομβωτική θρομβοκυτταροπενία (VITT ή TTS), η οποία εκδηλώνεται συνήθως με θρόμβωση στους φλεβώδεις κόλπους του εγκεφάλου ( CVST) ή με ενδοκοιλιακή θρόμβωση. Χρονικά εμφανίζεται μέχρι και 2,5 εβδομάδες μετά το εμβόλιο της J&J και μέχρι και 3,5 εβδομάδες μετά το εμβόλιο της Αstra Zeneca. Μπορεί να εκδηλωθεί με πολύ έντονο πονοκέφαλο, πόνο στην κοιλιά ή στη μέση που επιμένει, οίδημα και πόνο στα άκρα, προβλήματα όρασης, εκχυμώσεις ή αιμορραγία, πόνο στο στήθος ή δυσκολία στην αναπνοή.

To Αμερικάνικο CDC ανακοίνωσε 28 περιστατικά σοβαρών θρομβώσεων σε 8,7 εκατ. ανθρώπους που έλαβαν το εμβόλιο της J&J. Mέχρι τις 7 Απριλίου ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Φαρμάκων (EMA) ανέφερε 62 περιστατικά εγκεφαλικής θρόμβωσης (C VST) και 24 περιστατικά ενδοκοιλιακής θρόμβωσης σε περισσότερους από 25 εκατομμύρια εμβολιασμούς ενώ ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Eudravigilance 169 περιστατικά εγκεφαλικής θρόμβωσης και 53 περιστατικά ενδοκοιλιακής θρόμβωσης σε 34 εκατ. εμβολιασμούς.

Πρόσφατα στη Δανία και τη Νορβηγία η αναλογία θρόμβωσης (CVST) ήταν μια στους 40.000 εμβολιασμένους ηλικίας 18-65 ετών με το εμβόλιο της Astra Zeneca.

Αρχικά η επιπλοκή αυτή είχε παρατηρηθεί σε νέες γυναίκες, όμως τελευταία εμφανίζεται και στους άνδρες. Οι καταστάσεις αυτές είναι σπάνιες. Ο κίνδυνος να πάθει θρόμβωση (CVST) ένας ασθενής με COVID 19 είναι μεγαλύτερος από τον κίνδυνο να πάθει κάποιος θρόμβωση (CVST) από το εμβόλιο.

Καμία από αυτές τις θρομβωτικές καταστάσεις ΔΕΝ προλαμβάνεται με φάρμακα και η θεραπεία με ηπαρίνη δεν ενδείκνυται στα αρχικά στάδια της θρόμβωσης. Η συγκεκριμένη θρόμβωση δεν φαίνεται να σχετίζεται με άλλους προδιαθεσικούς παράγοντες , όπως πχ οι κιρσοί, η φλεβική ανεπάρκεια, η θρομβοφιλία, η παλαιά θρόμβωση, η εμβολή. Οι μόνοι που δεν συνιστάται να κάνουν τα εμβόλια αυτά είναι ασθενείς με ιστορικό θρομβοκυτταροπενίας και θρόμβωσης από ηπαρίνη (ΗΙΤΤ).

Με τα σημερινά δεδομένα από την Ευρώπη και την Αμερική, στις χώρες, που ο κίνδυνος μετάδοσης και μόλυνσης από κορονοϊό είναι υψηλός, το εμβόλιο προστατεύει σημαντικά και , συνεπώς το όφελος είναι μεγαλύτερο από τον πιθανό κίνδυνο των παρενεργειών.

Κάθε χώρα αναπροσαρμόζει συνεχώς την εμβολιαστική της πολιτική ανάλογα με τις συνθήκες που επικρατούν και την επιδημιολογική της κατάσταση. Για παράδειγμα, στο Ηνωμένο Βασίλειο, όπου ο ρυθμός μετάδοσης αυτή τη στιγμή είναι χαμηλός, η Εθνική Επιστημονική Επιτροπή ( JCVI) συστήνει την χρήση εναλλακτικού εμβολίου σε άτομα ηλικίας κάτω των 40 ετών. Αυτό γίνεται με την προϋπόθεση ότι υπάρχει διαθέσιμο εναλλακτικό εμβόλιο και δεν καθυστερεί ο εμβολιασμός του πληθυσμού. Στη Δανία και τη Νορβηγία δεν χρησιμοποιείται πλέον το εμβόλιο της Astra Zeneca, λόγω του πολύ χαμηλού ρυθμού μετάδοσης του ιού.

Στη χώρα μας, με 60-70 θανάτους από κορονοϊό ημερησίως και με το σύστημα υγείας στα όριά του η αναβολή ή η αποφυγή του εμβολιασμού απλά αυξάνει την πιθανότητα σοβαρής νόσησης από τον COVID 19, γι’ αυτό και ο ΕΟΔΥ συστήνει την συνέχιση των εμβολιασμών με αυτά τα εμβόλια.

*Ο Κωνσταντίνος Ζαρμακούπης είναι Αγγειοχειρουργός MD, FACS

ΓΕΡΜΑΝΙΑ: Τα «πράσινα» χέρια των ΗΠΑ στην Ευρώπη

0

της Diana Johnstone*

Η ηγέτις των Πρασίνων Ανναλένα Μπέρμποκ είναι ο δημοφιλέστερος πολιτικός της Γερμανίας και ευθυγραμμίζεται πλήρως με την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ…

Η Aνναλένα Μπέρμποκ είναι ένα τέλειο προϊόν της Διατλαντικής επιλογής Ηγετών. Ανάμεσα σε δύο άλματα στο τραμπολίνο, πάντα ενδιαφερόταν για τις διεθνείς σχέσεις υπό αγγλοαμερικανικό πρίσμα, έχοντας αποκτήσει μεταπτυχιακό δίπλωμα διεθνούς δικαίου από τη London School of Economics.

Μυήθηκε στη διατλαντική διακυβέρνηση ως μέλος του Γερμανικού Ταμείου Μάρσαλ, του Προγράμματος Νέων Ηγετών του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ και του Ευρωπαϊκού / Διατλαντικού Συμβουλίου του Ιδρύματος Χάινριχ Μπελ του Πράσινου Κόμματος.

Με αυτά τα εφόδια, ανέβηκε γρήγορα στο τιμόνι του Πράσινου Κόμματος, με πολύ μικρή πολιτική και χωρίς διοικητική εμπειρία.

Οι Πράσινοι είναι σε απόλυτη αρμονία με τη νέα ιδεολογική σταυροφορία της διοίκησης Μπάιντεν για να επανακαθορίσουν τον κόσμο με βάση το αμερικανικό μοντέλο. Συντονισμένοι με το Russiagate, και χωρίς καμία απόδειξη, οι Πράσινοι κατηγορούν τη Ρωσία για κακόβουλη παρέμβαση στην Ευρώπη, ενώ εκθειάζουν τη δική τους ευεργετική παρέμβαση στη ρωσική εσωτερική πολιτική στο όνομα μιας συγκεκριμένης θεωρητικής «δημοκρατικής αντιπολίτευσης».

«Η Ρωσία μετατρέπεται όλο και περισσότερο σε ένα αυταρχικό κράτος και υπονομεύει όλο και περισσότερο τη δημοκρατία και τη σταθερότητα στην ΕΕ και στην κοινή μας γειτονιά», υποστηρίζει το εκλογικό τους πρόγραμμα. Ταυτόχρονα, οι Πράσινοι «θέλουν να υποστηρίξουν και να εντείνουν τις ανταλλαγές» με το δημοκρατικό κίνημα στη Ρωσία, το οποίο λένε ότι «ενισχύει τα ανθρώπινα δικαιώματα, τη δημοκρατία και το κράτος δικαίου»

«Ανθρωπιστικές επεμβάσεις»

Οι Πράσινοι τάσσονται υπέρ των αυστηρών κυρώσεων κατά της Ρωσίας και του πλήρους τερματισμού του Nord Stream 2: «Το έργο του αγωγού φυσικού αερίου Nord Stream 2 δεν είναι μόνο επιβλαβές από άποψη κλιματικής και ενεργειακής πολιτικής, αλλά και γεωστρατηγικά – ιδίως για την κατάσταση στην Ουκρανία – και ως εκ τούτου πρέπει να σταματήσει.”

Οι Πράσινοι απαιτούν επίσης από τη ρωσική κυβέρνηση να εφαρμόσει τις δεσμεύσεις που ανέλαβε με τις συμφωνίες του Μινσκ για τον τερματισμό της σύγκρουσης στην ανατολική Ουκρανία, αγνοώντας ότι η κυβέρνηση του Κιέβου εμποδίζει τη λύση, αρνούμενη να εφαρμόσει τις συμφωνίες. Η Μπέρμποκ υποστηρίζει την «ανθρωπιστική παρέμβαση». Οι Πράσινοι λοιπόν προτείνουν την τροποποίηση των κανόνων των Ηνωμένων Εθνών για να καταστεί δυνατή η παράκαμψη του βέτο των μεγάλων δυνάμεων (που κατέχουν οι ΗΠΑ, η Ρωσία, η Κίνα, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Γαλλία) προκειμένου να καταφύγουν σε στρατιωτική επέμβαση για να «σταματήσουν μια γενοκτονία». Ο ενθουσιασμός της για την R2P** (η ευθύνη για προστασία, που χρησιμοποιήθηκε τόσο αποτελεσματικά στη Λιβύη για να καταστρέψει αυτήν τη χώρα) θα πρέπει να βρει χαρούμενη απήχηση σε μια διοίκηση του Μπάιντεν, όπου η Σαμάνθα Πάουερ*** καιροφυλακτεί για να σώσει θύματα .

Περιττό να πούμε ότι οι Πράσινοι δεν έχουν ξεχάσει το περιβάλλον και βλέπουν την «κλιματική ουδετερότητα» ως «μεγάλη ευκαιρία για τη γερμανική βιομηχανία». Η ανάπτυξη των «τεχνολογιών προστασίας του κλίματος» θα πρέπει «να δώσει ώθηση σε νέες επενδύσεις». Το πρόγραμμά τους προβλέπει τη δημιουργία ενός «ψηφιακού ευρώ», ασφαλών κινητών, «ψηφιακών ταυτοτήτων» και «ψηφιακών διοικητικών υπηρεσιών».

Πράγματι, η οικονομική ατζέντα των Πρασίνων μοιάζει πολύ με τη Μεγάλη Επαναφορά που υποστηρίζει το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ στο Νταβός, με μια νέα οικονομία επικεντρωμένη στην αλλαγή του κλίματος, την τεχνητή νοημοσύνη και την ψηφιοποίηση όλων. Ο διεθνής καπιταλισμός χρειάζεται καινοτομία για την τόνωση των παραγωγικών επενδύσεων και η κλιματική αλλαγή παρέχει αυτό το κίνητρο. Ως νέος ηγέτης του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ, η Μπέρμποκ έμαθε σίγουρα αυτό το μάθημα.

Η Κωλοτούμπα του Γιόσκα Φίσερ

Πριν από 40 χρόνια, οι Γερμανοί Πράσινοι ζητούσαν τον τερματισμό του Ψυχρού Πολέμου και καταδίκαζαν τις «εχθρικές εικόνες», αυτά τα αρνητικά στερεότυπα για τους πρώην εχθρούς της Γερμανίας. Σήμερα, οι Πράσινοι προωθούν τις «εχθρικές εικόνες» των Ρώσων και είναι οι κύριοι συντελεστές του νέου ψυχρού πολέμου.

Η Aνναλένα Μπέρμποκ δεν χρειάστηκε να προδώσει τα ιδανικά των Πρασίνων – είχαν ήδη προδοθεί σε μεγάλο βαθμό προτού ακόμη εισέλθει στο κόμμα πριν από 22 χρόνια από τον Γιόσκα Φίσερ.

«Βίοι παράλληλοι»: Ο Nord Stream θα έχει την τύχη του South Stream. Καραμανλής και Πούτιν προέβλεπαν να προμηθευόμαστε ρωσικό αέριο από το 2013 (!) αλλά ο Γιώργος Παπανδρέου, ακολουθώντας υπερατλαντικές εντολές, ακύρωσε τη συμφωνία και έτσι η Ελλάδα προμηθεύεται ρωσικό αέριο μέσω Τουρκίας όμως…

Ένας πρώην ακροαριστερός καυγατζής, ο Γιόσκα Φίσερ χρησιμοποίησε τη λεκτική του ευχέρεια για να γίνει ο ηγέτης της «ρεαλιστικής» πτέρυγας των Γερμανών Πρασίνων. Ο διορισμός του ως Γερμανού υπουργού Εξωτερικών το 1998 καλωσορίστηκε με ενθουσιασμό από ανώτερους αξιωματούχους των ΗΠΑ, παρά το γεγονός ότι έχοντας εγκαταλείψει το γυμνάσιο πέρασε τα νιάτα του ως ακροαριστερός ακτιβιστής στη Φρανκφούρτη, όχι μακριά από τις αμερικανικές βάσεις. Τον Μάρτιο του 1999, αυτός ο άτυπος υπουργός απέδειξε την αξία του σύροντας τη Γερμανία και το «ειρηνικό» Πράσινο Κόμμα της στον πόλεμο των βομβαρδισμών του ΝΑΤΟ εναντίον της Γιουγκοσλαβίας. Ένας αποστάτης είναι ιδιαίτερα πολύτιμος σε τέτοιες περιπτώσεις. Πολλοί Πράσινοι εχθρικοί στον πόλεμο εγκατέλειψαν το κόμμα, αλλά οι οπορτουνιστές συνέρρευσαν. Στους διστακτικούς, Ο Φίσερ διακήρυξε ότι έπρεπε να διεξαχθεί πόλεμος, γιατί «ποτέ ξανά Άουσβιτς! – εντελώς άσχετο με τα προβλήματα του Κοσσυφοπεδίου, αλλά ηθικά εκφοβιστικό.

Από τη μέντορά του Mαντλίν Ωλμπράιτ, ο Φίσερ έμαθε την τέχνη της περιστρεφόμενης πόρτας και το 2007 ίδρυσε τη δική του συμβουλευτική εταιρεία για να συμβουλεύει τις εταιρείες για το πώς να προσαρμοστούν στις πολιτικές συνθήκες διαφόρων χωρών. Ο καιροσκοπισμός μπορεί να είναι μια τέχνη. Δεχόταν επίσης προσκλήσεις για διαλέξεις με υψηλές αποδοχές, καθώς και τίτλους επίτιμου διδάκτορα από πανεπιστήμια σε όλο τον κόσμο – αυτός που δεν αποφοίτησε ποτέ από το γυμνάσιο. Από το νεανικό του σπιτάκι, μετακόμισε σε μια πολυτελή βίλα στο καλύτερο μέρος του Βερολίνου, με την πέμπτη κατά σειρά σύζυγό του.

Πλουτίζοντας, ο Φίσερ απομακρύνθηκε από την πολιτική και τους Πράσινους, αλλά η υποψηφιότητα της Μπέρμποκ φαίνεται να αναζωπύρωσε το ενδιαφέρον του. Στις 24 Απριλίου, το Der Spiegel δημοσίευσε μια κοινή συνέντευξη του Φίσερ με τον ισχυρό πολιτικό του FDP Aλεξάντερ Γκραφ Λάμπσντορφ με τίτλο «Πρέπει να χτυπήσουμε τη Ρωσία όπου πραγματικά πονάει». Ο Φίσερ άφησε να εννοηθεί ότι η συνάντησή του με τον Λάμπσντορφ προεικόνιζε την πιθανή ένταξη του FDP σε έναν συνασπισμό των Πρασίνων.

Στροφή και στη Γαλλία

Στην άλλη πλευρά του Ρήνου, στη Γαλλία, οι Γάλλοι Πράσινοι, (EELV), έχουν επίσης επωφεληθεί από την απογοήτευση με καθιερωμένα κόμματα, ιδίως τους απειλούμενους με εξαφάνιση Σοσιαλιστές και τους αποδυναμωμένους Ρεπουμπλικάνους. Οι Πράσινοι έχουν κερδίσει πολλά δημαρχεία χάρη στα χαμηλά ποσοστά συμμετοχής κατά τη διάρκεια της πανδημίας. Προκάλεσαν αναταραχή καταδικάζοντας τα χριστουγεννιάτικα δέντρα (θύματα της κοπής τους), Ο υποψήφιος του EELV για τις γαλλικές προεδρικές εκλογές του 2022, ο Γιανίκ Ζαντό, εμπνέεται από την τρέχουσα δημοτικότητα της Μπέρμποκ και σκέφτεται μεγαλεία. Σε μια στήλη της 15ης Απριλίου στη  Le Monde , ο Ζαντό προτείνει ότι η άνοδος στην εξουσία των Πρασίνων στη Γερμανία το φθινόπωρο του 2021, «εάν συνδυαστεί με αυτή των περιβαλλοντολόγων στη Γαλλία το 2022», θα συμβάλει στη δημιουργία των προϋποθέσεων για μια «αποφασιστικά ευρωπαϊκή» Κοινή εξωτερική πολιτική και αμυντική πολιτική… πλησιάζοντας τους Αμερικανούς.

«Πέρα από την Ευρώπη, η εκλογή του Τζο Μπάιντεν επιτρέπει τελικά την επανέναρξη του διατλαντικού διαλόγου, ιδίως για την αντιμετώπιση αυταρχικών καθεστώτων.”

Σύμφωνα με τον Ζαντό, τα αυταρχικά καθεστώτα “καταλαβαίνουν μόνο ένα πράγμα: τον συσχετισμό δυνάμεων” – το φθαρμένο κλισέ εξακολουθεί να επαναπροσδιορίζεται από δυνάμεις που θέλουν να δικαιολογήσουν τον δικό τους εθισμό στη δύναμη.

Ο Ζαντό παραπονιέται για “την αυξανόμενη επιθετικότητα των αυταρχικών καθεστώτων που κυβερνούν την Κίνα, τη Ρωσία και την Τουρκία“. Τους κατηγορεί ότι τροφοδοτούν μια «άνοδο των διεθνών εντάσεων», ότι προσπαθούν να «αποδυναμώσουν τις δημοκρατίες μας διαδίδοντας ψευδείς ειδήσεις» ή «αγοράζοντας τις βασικές μας εταιρείες» (Αυτό είναι αστείο, όταν θυμόμαστε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες παρενέβησαν κατά του Γάλλου παραγωγού πυρηνικής ενέργειας Alstom για να διευκολύνουν την αγορά τους από την General Electric).

*Ιρλανδικής καταγωγής (γεν. 1970) απόφοιτος των πανεπιστημίων Γέιλ και Χάρβαρντ, κάλυψε δημοσιογραφικά τους πολέμους στη Γιουγκοσλαβία την τελευταία δεκαετία του 20ού αιώνα. Διετέλεσε (2013-17) εκπρόσωπος των ΗΠΑ στον ΟΗΕ και σήμερα διευθύνει την Υπηρεσία διεθνούς ανάπτυξης των ΗΠΑ.

«Αντιμέτωποι με αυτά τα αυταρχικά καθεστώτα, πρέπει να αντιδράσουμε τώρα», λέει ο Ζαντό. “Και αυτά τα θέματα εξωτερικής πολιτικής πρέπει να γίνουν ένα από τα κύρια θέματα των προεδρικών εκλογών του 2022“.

Αυτό που οι Γάλλοι και οι Γερμανοί Πράσινοι έχουν από κοινού είναι ο Ντανιέλ Κον Μπεντίτ, ο οποίος πέρασε και από τα δύο κόμματα, ωθώντας και τα δύο στα χέρια του ΝΑΤΟ και της Ουάσιγκτον. Αλλά μια διαφορά μεταξύ τους είναι ότι, ενώ οι Γερμανοί Πράσινοι είναι σε θέση να σχηματίσουν έναν συνασπισμό με τη δεξιά ή την αριστερά, ενώ οι Γάλλοι Πράσινοι ταυτίζονται πάντα με την αριστερά και η αριστερά έχει πολύ χαμηλές πιθανότητες να κερδίσει τις επόμενες προεδρικές εκλογές.

Ο Μπάιντεν ανακοίνωσε ότι ο 21ος αιώνας είναι ο αιώνας του ανταγωνισμού μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Κίνας. Για τις Ηνωμένες Πολιτείες, πρέπει να είναι ανταγωνισμός, ποτέ συνεργασία. Η Ευρώπη δεν βρίσκεται στον αγώνα, έχει χάσει εδώ και πολύ καιρό. Ο ρόλος της Ευρώπης είναι να είναι οπαδός τους, έτσι ώστε οι Ηνωμένες Πολιτείες να μπορούν να είναι ο ηγέτης. Οι Ευρωπαίοι Πράσινοι φιλοδοξούν να ηγηθούν των οπαδών, όπου κι αν τους οδηγεί η Ουάσιγκτον.

https://consortiumnews.com/2021/05/03/diana-johnstone-washingtons-gree…

*Η Diana Johnstone ήταν γραμματέας Τύπου της Πράσινης Ομάδας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο από το 1989 έως το 1996. Στο τελευταίο βιβλίο της, Circle in the Darkness: Memoirs of a World Watcher (Clarity Press, 2020), αφηγείται βασικά επεισόδια της μεταμόρφωσης του κόσμου: Το γερμανικό πράσινο κόμμα, το οποίο άλλαξε από κόμμα ειρήνης σε κόμμα πολέμου. Μεταξύ των άλλων έργων του, παραθέτουμε το Η Σταυροφορία των τρελών, Γιουγκοσλαβία, ο πρώτος πόλεμος της παγκοσμιοποίησης (Le Temps des cerises, Παρίσι 2005) και, σε συνεργασία με τον πατέρα της, Paul H. Johnstone, From MAD to Madness: Inside Pentagon Nuclear War Planning (Clarity Press).

** Ευθύνη και Προστασία: Διεθνής κανόνας του ΟΗΕ, με τον οποίο καλύπτονται στρατιωτικές επεμβάσεις της Δύσης, τύπου Γιουγκοσλαβίας στα τέλη του 20ού αιώνα.

***Ιρλανδικής καταγωγής (γεν. 1970) απόφοιτος των πανεπιστημίων Γέιλ και Χάρβαρντ, κάλυψε δημοσιογραφικά τους πολέμους στη Γιουγκοσλαβία την τελευταία δεκαετία του 20ού αιώνα. Διετέλεσε (2013-17) εκπρόσωπος των ΗΠΑ στον ΟΗΕ και σήμερα διευθύνει την Υπηρεσία διεθνούς ανάπτυξης των ΗΠΑ.

Μετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος

Πηγή:https://www.legrandsoir.info/les-branches-vertes-de-washington-en-europe.html

 

Σε Ιερουσαλήμ και Γάζα κρίνεται η τύχη του Μπάιντεν και της παγκόσμιας ειρήνης

0
Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
13 Μαΐου 2021

Το διεθνές πλαίσιο στο οποίο εξελίσσεται τώρα το παλαιστινιακό έχει μεγάλη σημασία για το σύνολο των παγκόσμιων εξελίξεων

Το σημερινό μας άρθρο αφορά το διεθνές πλαίσιο στο οποίο εξελίσσεται τώρα το παλαιστινιακό και την κρίσιμη σημασία του για το σύνολο των παγκόσμιων εξελίξεων.

Προτού όμως πάμε στο κύριο θέμα μας θέλουμε, σε συνέχεια και του χθεσινού άρθρου μας, να σταχυολογήσουμε πρόχειρα μερικές μόνο από τις εξελίξεις του τελευταίου εικοσιτετράωρου, εξελίξεις που δεν παρουσιάσθηκαν, τουλάχιστον από τα ελληνικά μέσα που εμείς συμβουλευθήκαμε και υποθέτουμε δεν θα παρουσιασθούν ποτέ. Χωρίς αυτές είναι αδύνατο να σχηματίσει κανείς μια εικόνα του τι πραγματικά συμβαίνει αυτή τη στιγμή στη Παλαιστίνη. Δεν πρόκειται, επαναλαμβάνουμε για αναδρομή, αλλά για πρόχειρη σταχυολόγηση.

Δεν συναντήσαμε σε κανένα ελληνικό ή κυπριακό μέσο που συμβουλευθήκαμε οποιαδήποτε αναφορά στον Παλαιστίνιο συγγραφέα που ο ισραηλινός στρατός εξεδίωξε από το σπίτι του και τη γειτονιά του στην Ιερουσαλήμ γιατί τόλμησε να δώσει συνέντευξη σε αμερικανικά τηλεοπτικά δίκτυα.

Ούτε επίσης βρήκαμε αναφορές για τον άτυχο οδηγό που χαροπαλεύει γιατί τον πέρασαν για Άραβα ισραηλινοί ακροδεξιοί διαδηλωτές, τον έβγαλαν από το αμάξι του και, προτού προλάβει να τους πει οτιδήποτε, τον λύντσαραν live ενώπιον της τηλεόρασης.

Να μη σας ξανακουράσουμε πάλι με τον διαρκώς αυξανόμενο αριθμό νεκρών παιδιών στα ερείπια των σπιτιών της Γάζας και τις ζωτικές υποδομές για τη ζωή των κατοίκων της περιοχής αυτής που κατεστράφησαν ή τις οποίες απειλεί απροκάλυπτα να καταστρέψει ο ισραηλινός στρατός.

Δεν είδαμε επίσης καμία αναφορά στις φωνές προοδευτικών Εβραίων που σώζουν την αξιοπρέπεια της φυλής τους μιλώντας ανοιχτά για «εθνοκάθαρση» των Παλαιστινίων της Ιερουσαλήμ. Τη δική τους τη σώζουν, τη δική μας ποιος θα τη σώσει;

Που να τα προλάβει άλλωστε κανείς όλα, συνεργείο θα χρειαζόταν. Να, γράφαμε χτες για τη συναγωγή που κάηκε στο Λοντ, συνδέοντάς την με τη φωτιά στο Αλ Ακσά. Δεν ξέραμε κι εμείς όταν τα γράφαμε ότι είχε προηγηθεί της απόπειρας εμπρησμού της συναγωγής η δολοφονία ενός Άραβα κατοίκου της Λοντ, από περιπολίες ενόπλων ακροδεξιών Εβραίων που τριγυρνούσαν στην πόλη τρομοκρατώντας τους κατοίκους. Έναν από αυτούς μπορείτε να παρακολουθήσετε σε αυτό το βίντεο, να εξηγεί, πολύ ψύχραιμα ομολογουμένως, ότι ο τρόπος να «ηρεμήσουν» οι Άραβες είναι να πυροβολήσεις έναν στο στήθος και ένα στο κεφάλι. Η μισή συνταγή του ήδη εκτελέστηκε.

Εκτός από τα συμβαίνοντα στα κατεχόμενα, τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, η «στρατηγική της έντασης» ξεδιπλώνεται στο ίδιο το Ισραήλ από τις συμμορίες της ισραηλινής άκρας δεξιάς, εναντίον Αράβων πολιτών. Σκοπός να εξωθήσουν τους Άραβες σε βίαιες αντιδράσεις και να δημιουργήσουν κλίμα εμφυλίου που θα καταστήσει αδύνατη τη συνύπαρξη Εβραίων και Παλαιστινίων εντός του Ισραήλ, δημιουργώντας τις προϋποθέσεις για την εκδίωξη των τελευταίων εναπομεινάντων Παλαιστινίων από τα εδάφη του Ισραήλ, όπου κάποτε αποτελούσαν την πλειοψηφία.

Το παράδειγμα της Ντώυτσε Βέλλε

Μη νομίσετε ότι η υποκατάσταση των ειδήσεων από ένα όργιο άμεσης και έμμεσης προπαγάνδας υπέρ των εξτρεμιστών του Ισραήλ συνιστά ελληνική πρωτοτυπία. Κυριαρχεί σε όλη τη Δύση και πέραν αυτής.

Χτες το βράδυ, Τρίτη 13 Μαίου, παρακολούθησα τις διεθνείς ειδήσεις στα αγγλικά της Ντώυτσε Βέλλε, κρατικής γερμανικής τηλεόρασης. Το θέμα της Γάζας ήταν πρώτο. Η παρουσίαση των ειδήσεων ήταν φανερά φιλο-ισραηλινή και αντι-παλαιστινιακή, αλλά ο παρουσιαστής προσπαθούσε να φανεί ότι τηρεί μια στοιχειώδη δεοντολογία. Το αγγλόφωνο δελτίο της DW είναι το παράθυρο της Γερμανίας στην παγκόσμια κοινή γνώμη και είναι φυσικό να λαμβάνει πρόνοια για να συντηρεί την αξιοπιστία του.

Η μεγάλη έκπληξη δεν ήταν αυτά που είπε ο παρουσιαστής, αλλά το γεγονός ότι, αφού είπε αυτά που είπε, ουσιαστιακά παραχώρησε το βήμα στην εκπρόσωπο του ισραηλινού στρατού να μας εξηγήσει τι συμβαίνει στη Γάζα, το όλο υποτίθεται σκηνοθετημένο ως «συνέντευξη». Περίμενα και γω να δω να εμφανίζεται στη συνέχεια κάποιος Παλαιστίνιος να εξηγήσει τη δική του άποψη. ‘Εστω και ένας τρίτος σχολιαστής βρε αδερφέ. Ματαίως όπως απεδείχθη.

Αλλά δεν συμβαίνουν αυτά μόνο στη Γερμανία. Την Τετάρτη ένα πρωτοφανές στη γαλλική ιστορία και για τα γαλλικά δεδομένα περιστατικό. Για πρώτη φορά στην ιστορία, οι γαλλικές αρχές απηγόρευσαν μια συγκέντρωση για το παλαιστινιακό. Ανάλογες συγκεντρώσεις έχουν γίνει στο παρελθόν αναρίθμητες, χωρίς να παρουσιασθεί κανένα πρόβλημα για τη δημόσια τάξη. Mια αντιπροσωπεία βουλευτών, εκπροσώπων σωματείων και συνδικαλιστών επισκέφθηκε το Υπουργείο Εξωτερικών και συνάντησε ένα σύμβουλο του Υπουργού Ντριάν να συζητήσουν το θέμα αυτό. Βγαίνοντας από το Υπουργείο, οι ίδιοι αστυνομικοί που συνόδευσαν την αντιπροσωπεία στον σύμβουλο του Υπουργού, συνέλαβαν το μέλος της, Πρόεδρο του Συνδέσμου Αλληλεγγύης Γαλλίας – Παλαιστίνης (AFPS) κ. Bertrand Heilbronn, 71 χρονών, χωρίς καμία εξήγηση. Τον απελευθέρωσαν μια μέρα αργότερα και μόνο μετά από κύμα διαμαρτυριών.

Γι’ αυτό, μεταξύ άλλων, υποστηρίξαμε ότι πρέπει να είμαστε όλοι (περιλαμβανομένων των Ελλήνων και των Εβραίων) Παλαιστίνιοι. Αν επιτρέψουμε αυτό που γίνεται τώρα στους Παλαιστίνιους, μια ακόμα χειρότερη κι από τη δική τους μοίρα μας περιμένει στο τέλος όλους.

Τι άραγε υποχρεώνει τις δυτικές κυβερνήσεις να υποστηρίζουν ουσιαστικά, δια των ανακοινώσεων που εκδίδουν, εγκλήματα πολέμου και την πιο ωμή καταπάτηση του διεθνούς δικαίου; Για ποιο λόγο η πλειοψηφία των μεγάλων μέσων ενημέρωσης του δυτικού κόσμου (και όχι μόνο) υποστηρίζουν με τέτοιο τρόπο την παρούσα πολιτική του Ισραήλ; Γιατί υποστηρίζουν μια πολιτική που δεν θέλουν στην πραγματικότητα, ούτε οι ευρωπαϊκές, ούτε η η αμερικανική κυβέρνηση και τους δημιουργεί πολλά προβλήματα;

Μόνο μία είναι η δυνατή απάντηση. Λόγω της τεράστιας επιρροής που έχει αποκτήσει το Ισραήλ ακόμα και στα ισχυρότερα δυτικά κράτη. ‘Όταν λέμε βέβαια Ισραήλ δεν εννοούμε αποκλειστικά το ίδιο το κράτος αλλά και τα ποικίλα λόμπυ του ανά την υφήλιο.

Αυτά τα λόμπυ, ναι μεν είναι διχασμένα ως προς την πολιτική Νετανιάχου, με μεγάλο μέρος τους να εργάζεται για να τον εκτοπίσει από την ισραηλινή πολιτική. ‘Όμως δεν θέλουν και να γίνει δημόσια κριτική στο Ισραήλ και έχουν πρωταγωνιστήσει στις προσπάθειες δαιμονοποίησης και ποινικοποίησης κάθε τέτοιας κριτικής. Θέλουν να πλήξουν τον Νετανιάχου, όχι όμως και το κράτος. Και καταλήγουν να συμμαχούν έτσι στην πράξη με τον Πρωθυπουργό, εμποδίζοντας την άσκηση κριτικής, ακόμα και την απλή ενημέρωση. Ο οποίος άλλωστε έχει και τη συμπάθεια πολλών μη εβραϊκών εξτρεμιστικών και ακροδεξιών δυνάμεων μέσα στο δυτικό σύστημα και όχι μόνο.

Μια «κρυμμένη υπερδύναμη»

Η επιρροή του Ισραήλ δεν αντιστοιχεί στην επιρροή που μπορεί να έχει ένα κράτος – πελάτης των ΗΠΑ, ούτε στην επιρροή που μπορεί να έχει μια μεσαία δύναμη της Μέσης Ανατολής. Από τη στιγμή που το Ισραήλ είναι σε θέση να υπαγορεύει εξωτερική πολιτική στην «κανονική» υπερδύναμη, όπως κατά κόρον συνέβη επί Τραμπ, από τη στιγμή που φαίνεται να έχει

«απορροφήσει» ακόμα και τη διπλωματία της χώρας του Ντε Γκωλ, από τη στιγμή που μεγάλα ΜΜΕ θυσιάζουν την ανάγκη προστασίας της αξιοπιστίας του στο συμφέρον του εβραϊκού κράτους (η DW, δηλαδή η Γερμανία, δεν απευθύνεται μόνο σε Ευρωπαίους, αλλά και στο ενάμισυ δις Μουσουλμάνων του πλανήτη!), εκ των συνεπειών της και μόνο, η επιρροή του Ισραήλ είναι της τάξης υπερδύναμης, όχι μεσαίας δύναμης, τουλάχιστο σε ότι αφορά ορισμένους τομείς.

Είναι τόσο μεγάλη αυτή η επιρροή, που ελάχιστοι επιθυμούν να μιλήσουν για αυτήν.

Όμως, αν αποφύγει κάποιος να θίξει αυτόν τον παράγοντα είναι αδύνατο να σχηματίσει ορθή εικόνα της παγκόσμιας κατάστασης. Ακόμα κι αν εδώ ή εκεί καταλαβαίνει τι γίνεται, ακόμα κι αν διαδηλώνει υπέρ των Παλαιστινίων, αδυνατεί στο βάθος να αντιληφθεί την κατεύθυνση των μεγάλων μετασχηματισμών του κόσμου μας. Οι μερικές αλήθειες είναι συχνά το καλύτερο υλικό για την κατασκευή των ολικών ψεμάτων.

Ο Πόλεμος των Πολιτισμών

Ο κ. Νετανιάχου δεν είναι μόνο ένας φιλόδοξος Ισραηλινός πολιτικός. Είναι κεντρικό πρόσωπο με ηγετικό ρόλο σε μια ολόκληρη τάση στο κατεστημένο της «ευρείας Δύσης». Διαθέτει μια συνεκτική στρατηγική πρόταση για τη Δύση. Ονομάζεται «Πόλεμος των Πολιτισμών», αν και θα ήταν καλύτερα να τη πούμε «Πόλεμος κατά του Πολιτισμού».

Ο ίδιος και οι φίλοι του (όπως οι Trump, Bannon, Bolsonaro, Modi, Salvini και πολλοί άλλοι πιστεύουν ότι ο Πόλεμος (και η δικτατορία) είναι η μόνη διέξοδος που διαθέτει η «ευρεία Δύση» (περιλαμβανομένου του Ισραήλ) για να συνεχίσουν να κυριαρχούν στον κόσμο και να επεκτείνουν την κυριαρχία τους. Ο ίδιος και οι

φίλοι του δεν έχουν μάθει τίποτα και δεν θέλουν να μάθουν τίποτα από το Βατερλώ και το Βερολίνο, από το Ιράκ και τον Λίβανο.

Είναι διατεθειμένοι να αναλάβουν ακόμα και τους κινδύνους που συνεπάγεται για τους ίδιους τους Εβραίους αυτή η επιλογή. Δεν αντιλαμβάνονται πόσο κοντά είναι ο θρίαμβος και η τραγωδία, δεν έχουν το θάρρος ενός Ράμπιν ή ενός Αραφάτ. Ούτε καταλαβαίνουν το νόημα της εποχής που εγκαινίασαν οι νέες τεχνολογίες το 1945.

Η Αυτοκρατορία αντεπιτίθεται

Ο Νετανιάχου είναι που έχασε στις τελευταίες αμερικανικές εκλογές. Αλλά ο Πρωθυπουργός του Ισραήλ δεν είναι ένας άνθρωπος που αποδέχεται τις ήττες του. Από την Ιερουσαλήμ και τη Γάζα ξεκινάει τη μεγάλη αντεπίθεση, που ελπίζει άμεσα να του επιτρέψει την παραμονή στην πρωθυπουργία, μεσοπρόθεσμα να τον ξανακάνει κυρίαρχο στην Ουάσιγκτων. Και στο μεσοδιάστημα να ανατινάξει οποιαδήποτε ελπίδα μιας σχετικής τουλάχιστο σταθεροποίησης της κατάστασης στη Μέση Ανατολή, με την επιστροφή στη συμφωνία για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν.

Στο παρελθόν, όταν οι Νεοσυντηρητικοί αντιμετώπιζαν δυσκολίες στην Ουάσιγκτων του Ομπάμα, χρησιμοποίησαν ως βάση τους τη Γαλλία του Σαρκοζί, που έγινε εμβρυουλκός στην επιχείρηση καταστροφής της Λιβύης. ‘Ετσι και τώρα, το κόμμα του «πολέμου των πολιτισμών» ελπίζει να χρησιμοποιήσει τη Γαλλία και ωθεί τη μητέρα της «ευρωπαϊκής δημοκρατίας» σε μια «προ-Τραμπ» κατάσταση, ελπίζοντας να αντισταθμίσει τις συνέπειες της νίκης της αντίπαλης φράξιας στις αμερικανικές εκλογές και, στη συνέχεια, στις 6 Ιανουαρίου.

Αντώνιος κατά Οκταβίου

Παρά την ήττα που υπέστη στις ΗΠΑ, παρά τις διαρκείς προσπάθειες των αντιπάλων του στο ίδιο το Ισραήλ να βρουν τρόπο να απαλλαγούν από την παρουσία του, ο Νετανιάχου διαθέτει και μεγάλα διεθνή ερείσματα και σημαντικά πλεονεκτήματα.

‘Ένα από τα πιο σπουδαία πλεονεκτήματά του έναντι του Μπάιντεν είναι ότι ξέρει και εφαρμόζει αυτό που ήξερε κι ο Κλαούζεβιτς. Οι στρατηγοί που κερδίζουν τις μεγάλες νίκες δεν είναι αυτοί που επαναλαμβάνουν το παρελθόν, αλλά αυτοί που αλλάζουν τους κανόνες.

Ανήκει στους «μπολσεβίκους», όχι στους «μενσεβίκους» της παγκόσμιας αντεπανάστασης

Αντίθετα, ο Μπάιντεν θέλει μεν να σταματήσει τις πολιτικές του Νετανιάχου και να εξουδετερώσει την επιρροή του, αλλά δεσμεύεται και περιορίζεται σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό από τον αντίπαλό του από το ίδιο το σύστημα του οποίου ηγείται, τους κανόνες του, τις συμμαχίες του, τα συμφέροντά του, όπως τα αντιλαμβάνεται, την ιδεολογία του.

Αντίθετα το μεγάλο πλεονέκτημα και συνάμα το μεγάλο μειονέκτημα του Νετανιάχου είναι ο ίδιος ο ακραίος, τυχοδιωκτικός χαρακτήρας της πολιτικής που πρεσβεύει.

Είναι μειονέκτημα γιατί η πολιτική του είναι τόσο ακραία που δημιουργεί και συσπειρώνει κάθε τόσο τους πιο ετερόκλιτους αντιπάλους. Είναι πλεονέκτημα γιατί είναι πιο απλό να ξεφύγεις από μια κρίση ηγεμονίας προς τα μπρος, έστω κι αν αποδειχθεί στο τέλος ότι μόνο γκρεμός ήταν μπροστά σου. Μια σχετική υποχώρηση και μια αναδίπλωση είναι πολύ δυσκολότερος ελιγμός στη στρατηγική. Εξ ου και μια από τις αιτίες για τις αντιφάσεις της πολιτικής Μπάιντεν.

Υπάρχει όμως και άλλος παράγοντας που δυσκολεύει τον Αμερικανό Πρόεδρο. Και ο ίδιος και η κυβέρνησή του είναι πάρα πολύ εξαρτημένοι από τον εβραϊκό παράγοντα. Η πλειοψηφία της ηγεσίας των Αμερικανοεβραίων είναι ίσως αντίθετη προς τον Νετανιάχου και δεν επιθυμεί την συνέχιση των πολιτικών του, παρόλο που υπάρχει και μια ισχυρή μειοωηφία που τον υποστηρίζει. Δεν θέλει όμως, ταυτόχρονα, να εκφράσει την αντίθεσή της, κατά τρόπο που θα βλάψει το ίδιο το κράτος του Ισραήλ.

Ο Πρωθυπουργός του Ισραήλ το γνωρίζει και γι’ αυτό επιχειρεί να προκαλέσει γεγονότα που οι συνέπειές τους θα αποδειχθούν ανεπίστρεπτες, «προηγούμενα» δηλαδή που θα εγκλωβίσουν την Αμερική στον δρόμο που θέλει να τη βάλει και θα του επιτρέψουν να ξαναβάλει μπροστά το πρόγραμμα του «Πολέμου των Πολιτισμών», πρόγραμμα που η τελική κατάληξή του, αν εφαρμοσθεί πλήρως, δεν μπορεί είναι άλλη από τον παγκόσμιο πόλεμο, με τη μια ή με την άλλη μορφή.

Πηγή: kosmodromio.gr