Αρχική Blog Σελίδα 2248

Σάββας Καλεντερίδης: Ποιος κερδίζει και ποιος χάνει από τους Ταλιμπάν; Οι ΗΠΑ, η Ρωσία ή η Κίνα;

Από
admin
-
1
Του Σάββα Καλεντερίδη
Είναι ήττα των ΗΠΑ η ανάληψη της εξουσίας από τους Ταλιμπάν;

Η πρώτη εντύπωση που δημιουργείται από την κατάσταση που έχει προκύψει στο Αφγανιστάν, μετά την απόφαση Μπάιντεν για αποχώρηση του αμερικανικού στρατού από τη χώρα αυτή, είναι ότι οι ΗΠΑ υπέστησαν μια δεινή ήττα, ίσως την πιο ταπεινωτική μετά την ήττα στο Βιετνάμ και την εσπευσμένη εκκένωση της πρεσβείας τους, στη Σαϊγκόν, το 1975.

Ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ προσπάθησε να μας πει ότι δεν είναι το ίδιο, όμως η κρισιμότητα της κατάστασης που δημιουργείται με την ανάληψη της εξουσίας από τους Ταλιμπάν και το χάος που επικράτησε την πρώτη ημέρα στο αεροδρόμιο της Καμπούλ, δεν μας επέτρεψε να «αναγνώσουμε» σωστά τη δήλωση του κ. Μπλίνκεν.

Συγκεκριμένα, ο επικεφαλής της αμερικανικής διπλωματίας στις 15 Αυγούστου με δήλωσή του απέρριψε κάθε σύγκριση μεταξύ της κατάστασης στην Καμπούλ και της πτώσης της Σαϊγκόν στο Βιετνάμ το 1975, τονίζοντας μάλιστα ότι οι ΗΠΑ «επέτυχαν τους στόχους» του πολέμου στο Αφγανιστάν.

Ο κ. Μπλίνκεν δήλωσε στο CNN:

«Αποδώσαμε δικαιοσύνη σε σχέση με τον Μπιν Λάντεν πριν από 10 χρόνια.

Αυτό δεν είναι Σαϊγκόν…

…Πήγαμε στο Αφγανιστάν πριν από 20 χρόνια με μια αποστολή και αυτή η αποστολή ήταν να τακτοποιήσουμε τον λογαριασμό με εκείνους που μας επιτέθηκαν την 11η Σεπτεμβρίου. Ολοκληρώσαμε αυτήν την αποστολή. Όμως, το να παραμείνουμε στο Αφγανιστάν επ’ αόριστον δεν αποτελεί εθνικό συμφέρον μας.

Δεν υπάρχει τίποτα που θα άρεσε περισσότερο στους στρατηγικούς ανταγωνιστές μας από το να μας δουν να εμπλακούμε στο Αφγανιστάν για 5, 10 ή 20 χρόνια επιπλέον».

Αυτή είναι η δήλωση του κ. Μπλίνκεν και θα προσπαθήσουμε να προσεγγίσουμε το θέμα του Αφγανιστάν από μια άλλη οπτική γωνία, μέσα από τη μετάφραση ενός άρθρου του Mustafa K. Erdemol, που δημοσιεύθηκε τις 19 Αυγούστου 2021 στην εφημερίδα Cumhuriyet.

Οι Ταλιμπάν είναι μια βόμβα ρίχτηκε στην αγκαλιά της Ρωσίας και της Κίνας

Παρά την απώλεια χρημάτων και φήμης με την απόσυρση από το Αφγανιστάν, οι ΗΠΑ είναι η πιο κερδισμένη χώρα από τις εξελίξεις. Κι αυτό γιατί το Αφγανιστάν, το οποίο οι ΗΠΑ έχουν αφήσει σε χάος, θα προκαλέσει σοβαρό πρόβλημα ασφάλειας στη Ρωσία, που είναι ανταγωνιστική δύναμη των ΗΠΑ, και στις πρώην σοβιετικές δημοκρατίες, οι οποίες βρίσκονται υπό την επιρροή της Μόσχας.

Είναι αναπόφευκτο ότι η Ρωσία είναι πλέον υποχρεωμένη να κατευθύνει τώρα όλη τη δύναμή της για να αντιμετωπίσει απειλές ασφαλείας που προέρχονται από το Αφγανιστάν. Αυτή είναι μια τόσο μεγάλη υπόθεση για τη Ρωσία, η οποία θα αναγκαστεί να εμπλακεί στην περιοχή, πράγμα που θα έχει ως αποτέλεσμα οι ΗΠΑ να μην χρειάζεται να καταπολεμήσουν την γεωπολιτική επιρροή που προσπαθεί να ασκήσει ανταγωνιστικά η Ρωσία σε πολλούς τομείς. Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν είχαν ποτέ μεγάλες προσδοκίες από το Αφγανιστάν. Επομένως, δεν υπάρχει άλλη απώλεια εκτός από την απώλεια φήμης και χρημάτων με την απόσυρση από τη χώρα αυτή.

Ωστόσο, το Αφγανιστάν θα συνεχίσει να είναι το επίκεντρο της προσοχής, για έναν επιπλέον λόγο, εκτός από μερικές εμπορικές προσδοκίες για τις χώρες της Κεντρικής Ασίας. Διότι το καθεστώς των Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν, θα προκαλέσει προβλήματα και θα αποδυναμώσει τα σύνορα αυτών των χωρών.

Ειδικά για το Τατζικιστάν, αυτό σημαίνει την εμφάνιση όλων των ειδών των λαθρεμπόρων, ιδίως εκείνων που διακινούν ναρκωτικά.

Όσον αφορά το Τουρκμενιστάν, το οποίο, λόγω των τεράστιων ενεργειακών του αποθεμάτων είναι μια χώρα με στρατηγική σημασία όχι μόνο για την περιοχή, αλλά και για σημαντικούς ξένους εταίρους, ιδιαίτερα την Κίνα, τη Ρωσία και τις χώρες της Νότιας Ασίας, είναι πολύ πιθανόν να χρειαστεί να παράσχει πρόσθετη προστασία για τα στρατηγικά κοιτάσματα φυσικού αερίου και τις σημαντικές εγκαταστάσεις υποδομής, όπως οι διεθνείς αγωγοί φυσικού αερίου.

Παρατηρούμε ότι τόσο η Ρωσία όσο και η Κίνα είναι υποστηρικτές των Ταλιμπάν, άρα του εθνικισμού των Παστούν, εξ αιτίας των ανησυχιών που έχουν για θέματα που σχετίζονται με τη δική τους εθνική ασφάλεια.

Η κατάσταση στο Πακιστάν

Είναι σαφές ότι ένα Αφγανιστάν με επικεφαλής τους Ταλιμπάν θα μπορούσε επίσης να αποσταθεροποιήσει το Πακιστάν. Το Πακιστάν, που ίδρυσε την ομάδα των Ταλιμπάν και τους χρησιμοποίησε για τα δικά του συμφέροντα επί σειράν ετών, κινδυνεύει να πέσει θύμα του τέρατος που το ίδιο έχει δημιουργήσει. Το Πακιστάν πίστευε ότι μπορεί να ελέγξει την ομάδα των Ταλιμπάν, που κατέλαβαν την εξουσία στο Αφγανιστάν. Μόλις όμως δημιουργήθηκε το χάος στη γειτονική χώρα και ξεκίνησαν οι ροές μεταναστών προς το Πακιστάν, η πακιστανική κυβέρνηση αναγκάστηκε να δημιουργήσει στρατόπεδα προσφύγων στα σύνορα, ειδικά στην περιοχή Τζαλοζάι, όπου φιλοξενεί δεκάδες χιλιάδες Αφγανούς πρόσφυγες. Αυτό έχει επιφέρει σημαντική οικονομική επιβάρυνση στο Πακιστάν.

Επιπλέον, η ισχύς που κατέκτησαν οι Ταλιμπάν ενθάρρυνε επίσης τους ριζοσπάστες στο Πακιστάν. Η Τεχρίκ-ι-Ταλιμπάν, ισλαμιστική οργάνωση γνωστή ως Πακιστανική Ταλιμπάν, ενοχλεί την πακιστανική διοίκηση εδώ και χρόνια. Αυτή η οργάνωση, μετά την ανάληψη της εξουσίας από τους «αδελφούς» τους Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν, θα ενισχυθεί και θα αποκτήσει περισσότερη επιρροή στην πακιστανική κοινωνία.

Οι προσπάθειες του Πακιστάν να διατηρήσει καλές σχέσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες και να υποστηρίζει εδώ και πολλά χρόνια τους Ταλιμπάν, έπαψε πλέον να είναι ένα ακίνδυνο και βιώσιμο παιχνίδι.

Συμπέρασμα

Συμπερασματικά, το καθεστώς των Νεο-Ταλιμπάν θα οδηγήσει σε νέες εξελίξεις, θα δώσει στους παίκτες που δραστηριοποιούνται στην περιοχή την ευκαιρία να δημιουργήσουν νέες μεθόδους σχέσεων, οι συμμαχίες θα αλλάξουν και τα συμφέροντα θα φέρουν μερικές χώρες πιο κοντά μεταξύ τους και θα απομακρύνουν άλλες. Το πιο σημαντικό είναι ότι η «εθνική ενότητα» στο Αφγανιστάν θα επιτευχθεί από τους Ταλιμπάν μέσω του εθνικισμού των Παστούν.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο όλοι παρατάχθηκαν για να αναγνωρίσουν το παστουνικό εθνικιστικό καθεστώς των Ταλιμπάν. Αυτό σημαίνει ότι αγνοούμε τις άλλες εθνικές ομάδες που κατοικούν στη χώρα, όπως οι Χαζάρα, οι Ουζμπέκοι, οι Τουρκμένοι, οι Τατζίκοι κ.ά.

Φυσικά, μετά την ανάληψη της εξουσίας από τους Ταλιμπάν, είναι αυτονόητο πόσο άσχημη μπορεί να είναι η κατάσταση για τους ανθρώπους του Αφγανιστάν, ειδικά για τις γυναίκες.»

Ο Τούρκος αρθρογράφος, παρότι στον τίτλο του άρθρου του κάνει αναφορά στην Κίνα, παραλείπει να αναφέρει ότι το Αφγανιστάν διατηρεί έναν εδαφικό διάδρομο μεταξύ Τατζικιστάν και Πακιστάν, ο οποίος αυτός διάδρομος ακουμπάει στην περιοχή Σινκιάνγκ της Κίνας, που κατοικείται από 13 εκατομμύρια μουσουλμάνους Ουιγούρους.

Σημειώνεται ότι το θέμα των Ουιγούρων είναι το βολικότερο εργαλείο για να ασκεί πιέσεις η Δύση στην Κίνα. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι είναι ένας σοβαρός «πονοκέφαλος» για το Πεκίνο.

Ακριβώς επειδή το καθεστώς των Νέο-Ταλιμπάν μπορεί να εξάγει «ταλιμπανισμό» και αστάθεια στο Τουρκμενιστάν και το Τατζικιστάν, όπου η Ρωσία διατηρεί τη μεγαλύτερη στρατιωτική βάση εκτός των συνόρων της Ρωσικής Ομοσπονδίας, μια αστάθεια που είναι υποχρεωμένη να ελέγξει η Μόσχα, καταβάλοντας σημαντικές πολιτικές, διπλωματικές, οικονομικές και στρατιωτικές προσπάθειες, η ρωσική διπλωματία έσπευσε να φιλοξενήσει την ηγεσία των Ταλιμπάν στη Μόσχα, λειτουργώντας προληπτικά.

Για τον ίδιο λόγο, επειδή το Αφγανιστάν έχει φιλοξενήσει στο παρελθόν ριζοσπαστικά στελέχη της κοινότητας των Ουιγούρων στο έδαφός του, η Κίνα έσπευσε κι αυτή να φιλοξενήσει την ηγεσία των Ταλιμπάν στο Πεκίνο, λειτουργώντας επίσης προληπτικά.

Ασφαλώς το θέμα είναι τόσο μεγάλο και τόσο σοβαρό, που δεν προσφέρεται για εύκολα συμπεράσματα.

Και θα πρέπει να θεωρείται βέβαιο ότι η Ρωσία και η Κίνα, πέρα από τα προβλήματα ασφάλειας που προαναφέραμε, θα προσπαθήσουν να επωφεληθούν από την αποχώρηση των ΗΠΑ και να επιχειρήσουν να ασκήσουν επιρροή, κυρίως μέσω επενδύσεων, που έχει τόσο ανάγκη το καθεστώς των Ταλιμπάν.

Όμως, παρουσιάσαμε κι αυτήν την οπτική του θέματος, δηλαδή το ενδεχόμενα να επιχειρηθεί η εξάπλωση της αστάθειας και η εξαγωγή του “ταλιμπανισμού” στις γειτονικές χώρες και κοινότητες, για να έχουμε σφαιρική εικόνα και γνώση του θέματος.

Όντως, εκείνοι που θα κληθούν να αντιμετωπίσουν και να λύσουν προβλήματα ασφάλειας, είναι η Ρωσία, η Κίνα, το Πακιστάν, ενώ στο κάδρο μπαίνει και η Ε.Ε., που θα δεχτεί τη μεγαλύτερη πίεση από τα κύματα των μεταναστών.

Οι ΗΠΑ, επειδή παρεμβάλλεται ο Ατλαντικός ωκεανός,  είναι προστατευμένες από όλα αυτά και από προβλήματα ασφάλειας, διαχείρισης αστάθειας, μετανάστευσης κλπ.

Όμως, θα κληθούν να αντιμετωπίσουν και να διαχειριστούν ένα τεράστιο ζήτημα, αυτό της αξιοπιστίας τους ως συμμάχου χώρας.

Ασφαλώς όλος ο κόσμος θα θυμάται ότι οι ΗΠΑ (συγκεκριμένα ο Τραμπ), μόλις πριν λίγα χρόνια «πούλησαν» τους Κούρδους, φέτος του Αφγανούς, αύριο ποιος θα έχει σειρά;

Άραγε στην Αθήνα και τη Λευκωσία απασχολεί κανέναν αυτό το ακανθώδες και καυτό ζήτημα;

Υπολογίζει κανείς τι θα γίνει, αν τα εθνικά συμφέροντα των ΗΠΑ επιβάλλουν για άλλη μια φορά τη στήριξη της Τουρκίας και το «άδειασμα» της Κύπρου και της Ελλάδας, όπως έγινε το 1974 στην Κύπρο;

Τροφή για σκέψη.

pontosnews.gr

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΟΥΣΑΝΤΑΣ Αντιστράτηγος ε.α :“Αξιοκρατία, αξιολόγηση και …δημόσιες σχέσεις στις ΕΔ”

Από
pcuser
-
0

Σε συνέχεια πρόσφατης δημοσίευσης περί παραίτησης ή  μετάθεσης σε υποδεέστερη θέση  Ανώτατου Αξιωματικού των Ενόπλων Δυνάμεων (ΕΔ) ως έμμεση απόδοση ευθυνών για την διαθεσιμότητα των ιπτάμενων μέσων κατά την διάρκεια των πυρκαγιών (διαψεύσθηκε αργότερα από τον Υπουργό Εθνικής Άμυνας), διαπιστώνεται ότι είναι ελάχιστες οι περιπτώσεις που ανώτατοι αξιωματικοί παραιτήθηκαν για σοβαρούς λόγους ευθιξίας. 

Το 2010 ο Υποναύαρχος Στέλιος Φενέκος  παραιτήθηκε λόγω της απαξιωτικής κριτικής των ΕΔ στο Συμβούλιο Άμυνας , από τον τότε Υπουργό Εθνικής Άμυνας Ευάγγελο Βενιζέλο όταν ανέφερε ότι οι στρατιωτικοί είναι αυτιστικοί και δεν εκπαιδεύονται σωστά.

Το 2012 ο Στρατηγός  Κωνσταντίνος Ζιαζιάς, Αρχηγός του ΓΕΣ, παραιτήθηκε λόγω πολιτικών παρεμβάσεων στο έργο του κατά την περίοδο των ‘’κρίσεων’’ επί Υπουργού Εθνικής Άμυνας Πάνου Παναγιωτόπουλου και Υφυπουργού Παναγιώτη Καράμπελα. 

Η διαδικασία των ‘’κρίσεων’’ που ακολουθείται κυρίως για την προαγωγή των ανωτέρων – ανωτάτων Αξιωματικών αλλά και η δεοντολογία της εξέτασης των ‘’κρινόμενων’’ από τα Συμβούλια Κρίσεων δεν βασίζεται μόνο σε κριτήρια αντικειμενικά αλλά βασίζεται και σε υποκειμενικά κριτήρια. Τα υποκειμενικά όμως κριτήρια αξιολόγησης που είναι διαβλητά, δεν βασίζονται σε μετρήσιμους σύγχρονους δείκτες αξιολόγησης και δυστυχώς  διαταράσσουν την αρχή της αξιοκρατίας. 

Κυρίαρχος  παράγοντας που διαταράσσει και επισκιάζει το σύστημα αξιολόγησης των υποκειμενικών κριτηρίων είναι οι δημόσιες σχέσεις των ανωτέρων και ανωτάτων αξιωματικών, χωρίς απαραίτητα να είναι πολιτικοποιημένοι σε κάποιον κομματικό χώρο. 

Οι καλές γνωριμίες και οι καλές δημόσιες σχέσεις αποτελούν σημαντικό  παράγοντα στις ‘’κρίσεις’’ επιλογής – προαγωγής  των στελεχών. Ακόμα και οι θέσεις που θα τοποθετηθεί κάποιος πολλές φορές συνήθως  είναι προϊόν καλών δημοσίων σχέσεων. Δυστυχώς η αρχή ότι η θέση δεν προάγει τον ‘’κρινόμενο’’  αλλά ο ‘’κρινόμενος’’  προάγει την θέση που τοποθετείται, δεν ισχύει. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που τα υποκειμενικά κριτήρια υπερισχύουν των αντικειμενικών κατά την αξιολόγηση του Ανωτάτων Συμβουλίων Κρίσεων με αποτέλεσμα ικανά στελέχη να μην προάγονται, αν και η αντικειμενικότητα – ορθότητα των κρίσεων γενικά στις Ένοπλες Δυνάμεις αφορά την πλειοψηφία. 

Κυρίως οι δημόσιες σχέσεις αφορούν την πρόσβαση  στην αλυσίδα της ιεραρχίας δηλαδή τον εκάστοτε Αρχηγό του κλάδου των ΕΔ, Υφυπουργό και Υπουργό. Ο Πρωθυπουργός ασφαλώς έχει τον πρώτο λόγο για επιλογή υψηλών θέσεων και ακολουθούν ισχυροί υπουργοί της κυβέρνησης. 

Ακόμα και ανώτερα – ανώτατα στελέχη (πλειοψηφία) που δεν έχουν  πρόσβαση στην αλυσίδα της ιεραρχίας και δεν επιθυμούν για λόγους αρχής,  αναγκάζονται να αποκτήσουν πρόσβαση με επιδίωξη να προστατευτούν και να μην αδικηθούν από την διαφαινόμενη εύνοια των κολάκων – επιτήδειων που είναι ριζωμένοι μέσα στο σύστημα.  

Έτσι η διαδικασία των κρίσεων των Ανωτάτων Συμβουλίων των Κλάδων των ΕΔ είναι one-man show δηλαδή του Αρχηγού του Κλάδου των ΕΔ και του επιτελικού Γραφείου του Αρχηγού.  Το Γραφείο του Αρχηγού του Κλάδου των ΕΔ έχει σχεδόν αποφασίσει  τα πάντα σε συνεννόηση  με τα γραφεία των πολιτικών προϊσταμένων του από πριν με αναρίθμητες διαδρομές μεταξύ των ορόφων της στρατιωτικής και πολιτικής ιεραρχίας. Επομένως η διαδικασία των κρίσεων του Ανωτάτου Συμβουλίου κρίσεων είναι τυπική υπόθεση και θέμα χρόνου.  Κανένα μέλος  από το Συμβούλιο Κρίσεων  δεν έρχεται σε αντίθεση με τον αρχηγό του Κλάδου των ΕΔ να υποστηρίξει  κρινόμενο υπό αποστρατεία διότι ενδεχόμενη  ψηφοφορία θα μειώσει το κύρος του μέλους και θα πέσει σε δυσμένεια. 

Επιπλέον επαγγελματικά προσόντα όπως συμμετοχή σε Ειρηνευτικές Αποστολές, πολυεθνικές συμμετοχές – ασκήσεις μεγάλης κλίμακας στο ΝΑΤΟ ή την ΕΕ   (σημαντικότατο προσόν αξιολόγησης διότι πρόκειται για συμμετοχή στελεχών σε πραγματικές σύγχρονες συνθήκες κρίσεως ή πολέμου), μεταθέσεις Εξωτερικού σε διεθνείς οργανισμούς, πανεπιστημιακά πτυχία, μεταπτυχιακές ή διδακτορικές σπουδές,  γλωσσομάθεια κα, αρκετές φορές δεν λαμβάνονται υπόψη ή αποτελούν δυσμενή στοιχεία. Ο λόγος είναι ότι  ο συνεταιρισμός των αυλικών και των κολάκων που λειτουργεί  στις προσβάσεις της ιεραρχίας – όπου δυστυχώς υπάρχουν αρκετοί – εκδιώκει τους ικανότερους με την αστεία αιτιολογία ότι ασχολούνται με ‘’αλλότρια’’ εκτός των υπηρεσιακών θεμάτων.

Συνεπώς εάν η ηγεσία των ΕΔ θέλει πραγματικά να φτιάξει ένα σύστημα υψηλότερης αξιολόγησης, επιλογής και προαγωγής, όπως ανακοίνωσε ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας ότι θα ετοιμάσει μέσα στο 2021,  θα πρέπει πρώτιστα να διασφαλίσει να είναι αδιάβλητο, δίκαιο κατά το δυνατόν  και να μην βασίζεται κατά κύριο λόγο υποκειμενικούς παράγοντες. Θα πρέπει  να βασίζεται σε μετρήσιμους σύγχρονους δείκτες αξιολόγησης εστιάζοντας στις φυσικές και επαγγελματικές ικανότητες των ανωτέρων και ανωτάτων Αξιωματικών, την ολοκληρωμένη προσωπικότητά τους και την κριτική σκέψη τους για λήψη ορθών αποφάσεων. 

Επομένως το παλαιό σύστημα αξιολόγησης  θα πρέπει να εκσυγχρονιστεί άμεσα και με νέες  σύγχρονες μεθόδους κριτηρίων αξιολόγησης όπως αξιολογούνται υψηλά ανώτατα στελέχη μεγάλων πολυεθνικών εταιρειών από συμβουλευτικές εταιρίες αξιολόγησης.

Μόνο κατά αυτό τον τρόπο θα μπορεί το Ανώτατο Συμβούλιο των Κλάδων να συγκρίνει μεταξύ των ‘’κρινόμενων’’  το παράστημα, την ορθολογική σκέψη, την οξυδέρκεια και την ορθή αντίληψη των ανωτέρων και ανωτάτων αξιωματικών επί στρατιωτικών, εθνικών θεμάτων και διεθνών οργανισμών.  

https://www.militaire.gr/quot-axiokratia-axiologisi-kai-dimosies-scheseis-stis-ed-quot/

Ελληνική Εθνοφυλακή: Ο συνδρομητής που καλέσατε δεν υπάρχει ή είναι απενεργοποιημένος

Από
pcuser
-
0

Γράφει ο

Νικόλαος Σκιαδάς

Ανχης ε.α Ειδ. Δυνάμεων

Μετά τα τελευταία δραματικά για την χώρα μας γεγονότα, με τις πυρκαγιές που σάρωσαν και έκαψαν ότι βρήκαν στο πέρασμά τους, πολλοί είναι αυτοί που θυμήθηκαν τους εθελοντές, που μπορούν να προσφέρουν πολλαπλές υπηρεσίες με μηδενικό κόστος για τον κρατικό μηχανισμό. Οι εθελοντές έχουν χρησιμοποιηθεί με απόλυτη επιτυχία στην επιτήρηση δασικών χώρων, αποφυγή περιστατικών αμέλειας από ανθρώπους που δεν μπορούν να εκτιμήσουν το κόστος που θα έχουν λανθασμένες κινήσεις τους εγγύς ή εντός  δασικών περιοχών, αλλά και στον έγκαιρο εντοπισμό και κατεύθυνση των δυνάμεων πυρόσβεσης προς το σημείο έναρξης μιας πυρκαγιάς από οποιαδήποτε αιτία.

Και ενώ παγκοσμίως οι εθελοντικές δυνάμεις είναι οι πρώτες που θα αξιοποιηθούν ποικιλοτρόπως, στην Ελλάδα και στον πολύπαθο ελληνικό στρατό ακόμα σχεδιάζουν την ελληνική εθνοφυλακή. Βλέπεις τα διεθνή παραδείγματα χρήσης της εθνοφυλακής σε όλο τον πλανήτη δεν είναι σωστά, οπότε η πολιτική ηγεσία συνεπικουρούμενη από οσφυοκάμπτες γλοιώδεις και ευθυνόφοβους ανώτατους στρατιωτικούς, έχουν καταντήσει την εθνοφυλακή ως ΜΗ ΥΠΑΡΧΟΥΣΑ ή ΑΠΕΝΕΡΓΟΠΟΙΗΜΕΝΗ.

Και καλά ο Άλκης που κατεβάζει ιδέες που πάνε στράφι με κόστος 500.000 ευρώ (στράφι < (άμεσο δάνειο) τουρκική israf = σπατάλη, πηγή : wikipedia) αλλά από οργάνωση ότι ανέλαβε ή του το πήραν πίσω (Μεταναστευτικό – Μηταράκης) ή του το επέστρεψαν πίσω (σχέδιο επιτήρησης συνόρων – επιστροφή 2 αιχμαλώτων ελλήνων από τουρκία με σήμανση «Δες τα σχέδια ξανά, κάπου τα έκανες σκ@τ@») αλλά και ο ΥΕΘΑ τον συναγωνίζεται και προσπαθεί να τερματίσει πρώτος, πριν … τον εαυτό του!!

Έχουμε ζήσει λοιπόν τις εξής απίθανες σκηνές τα τελευταία έτη:

  • Παρασημοφόρηση εθνοφυλάκων που τους δίνεται βαθμός ταξιάρχου ή υποστρατήγου αλλά δεν έχουν κάτι να διοικήσουν ή να συμμετέχουν γιατί είναι μόνο αυτοί.
  • Εθελοντές που έχουν ολοκληρώσει την θητεία τους πριν 5 ή 10 χρόνια και πηγαίνουν στα στρατολογικά γραφεία και ζητάνε να κληθούν για να συμμετέχουν σε μεγάλης κλίμακας άσκηση όπως ήταν πχ. η άσκηση  «Παρμενίων» και μάλιστα υποβάλλουν υπεύθυνη δήλωση ότι αποποιούνται της χρηματικής αποζημίωσης, αλλά δεν τους καλούν ποτέ.
  • Εθνοφύλακες που ζητούν να οργανωθούν δραστηριότητες μικρής κλίμακας στις περιοχές τους με πρακτικές δεξιότητες (πορεία με φόρτο μάχης, ασκήσεις τοπογραφίας – προσανατολισμού, βολές όχι μόνο από στάση πρηνηδόν αλλά σε κινούμενους στόχους ή σε διάφορες στάσεις πίσω από διαφορετικά εμπόδια, ασκήσεις επαφών ομάδων με χρήση διαφόρων ασύρματων μέσων επικοινωνίας) και καλούνται μόνο για να καθίσουν σε θρανία και να ακούσουν θεωρίες για τον στρατό του μέλλοντος.
  • Στελέχη του στρατού που μετατίθενται σε μονάδες επιστρατεύσεως ή δομών εθνοφυλακής όχι με κριτήριο την δυνατόν καλύτερη λειτουργία αυτών, αλλά ως τιμωρητική κίνηση ή εξυπηρέτηση κάποιων λόγω εντοπιότητας.
  • Μονάδες που επιζητούν αληθοφανή απεικόνιση εχθρικών δυνάμεων με συμμετοχή εθνοφυλάκων προκειμένου να επιτύχουν ρεαλιστική απεικόνιση καταστάσεων σε διάφορες αποστολές που πιθανόν να κληθούν να αναλάβουν. Στο σημείο αυτό αξίζει να αναφέρω ότι το ΚΕΑΠ πριν από πολλά χρόνια είχε μια αγαστή συνεργασία με απλούς πολίτες πολλών μικρών χωριών για εξυπηρέτηση πχ. του σχολείου αιχμαλωσίας – διαφυγής που βέβαια είχε τάση διαρκώς μειούμενη μέχρι να φτάσουμε στο σήμερα που ο δείκτης αγγίζει το μηδέν. Έτσι, θα μείνουν μόνο σε αφηγήσεις και ιστορίες παρέας, οι ιστορικές στιγμές από την χρήση του παπά Γιώργη ως πράκτορα, της πανέμορφης ξανθιάς Θεσσαλονικιάς Τζούλιας που βοηθούσε με πληροφορίες περίπολα που έκαναν επαφή προσχεδιασμένη από τα ίδια, αλλά και τους πολλούς «καταδότες», αγρότες ή υλοτόμους ή κυνηγούς που έδιναν πληροφορίες στις εχθρικές δυνάμεις για να εντοπίσουν και συλλάβουν ζεύγη διαφευγόντων ή περίπολα. 

Βέβαια, κάποια στιγμή σε άσχετο χρόνο, ο μέγας Άλκης δήλωσε ότι σχεδιάζει την συγκρότηση Λόχων Καταδρομών που θα ενταχθούν σε δομές επιστράτευσης εντός μεγάλων πόλεων, στοχεύοντας βέβαια στο να καρπωθεί ως προσωπική επιτυχία, την μεγάλη τάση εθελοντισμού που έχουν οι υπηρετήσαντες στις ειδικές δυνάμεις. Σκέφθηκε δηλ. αφού οι υπηρετήσαντες στις καταδρομές έχουν στενούς δεσμούς και μετά το τέλος της θητείας τους με άλλους καταδρομείς, είναι οργανωμένοι σε συλλόγους – συνδέσμους που έχουν ως σκοπό την διατήρηση του καταδρομικού πνεύματος και είναι δραστήριοι, γιατί να μην εμφανίσω αυτούς ως τη «νέα εθνοφυλακή»;

Οι Έλληνες εθνοφύλακες είναι ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΜΕΝΟΙ από τον παραγκωνισμό και την αδιαφορία που τυγχάνουν από πολιτική και στρατιωτική ηγεσία   και τα λόγια τα μεγάλα που δεν υλοποιούνται ποτέ σε δράσεις. Είναι προσβολή προς όλους αυτούς τους αξιόμαχους Έλληνες, που εμφορούμενοι από αγνά αισθήματα αγάπης για την πατρίδα, από πνεύμα εθελοντισμού, από αγάπη για τις περισσότερες στρατιωτικές δραστηριότητες να μην καλούνται και να μην χρησιμοποιούνται πουθενά.

Που είναι τα Τμήματα Παλλαϊκής Άμυνας (ΠΑΜ) − Πολιτικής Σχεδίασης Έκτακτης Ανάγκης (ΠΣΕΑ) κύριοι της πολιτικής και στρ. ηγεσίας; Στα χαρτιά για να μην πω εκεί που δεν πιάνει μελάνι… άχρηστοι της σχεδίασης και οργάνωσης….!!!

Που είναι οι συμμετοχές τμημάτων Εθνοφυλακής σε δράσεις – ασκήσεις του Στρατού ως εχθρική απεικόνιση ή ως γειτονικό τμήμα μάχης προκειμένου να δοθεί ρεαλιστικότητα στην άσκηση;

Αλλά είστε τόσο απαράδεκτοι και ανίκανοι, που για να υλοποιήσετε απλές δραστηριότητες εθνοφυλάκων πχ στο Πολύκαστρο Κιλκίς μετακινείται υλικό και στελέχη εκπαιδευτές από την Κοζάνη δηλ. 150 χλμ. μακριά για λόγους διοικητικής υπαγωγής-εξάρτησης με πληθώρα εκπαιδευτών και υλικού στα 2 έως 20 χλμ. για να μην πούμε και τα χειρότερα…..

Προσεύχομαι στην Παναγιά να σας δώσει λίγο φώτιση, μπας και επιτέλους βρείτε τον χρόνο να μιλήσετε με δραστήριους εθνοφύλακες που διατηρούν εξαιρετικά αισθήματα αγάπης για το στρατό, τις περιοχές τους, αλλά και την πατρίδα συνολικά, ώστε να διοχετεύσετε την δυναμικότητά τους σε ένα στρατό που αντιμετωπίζει πλήθος προβλημάτων και οι Εθνοφύλακες αποτελούν μέρος ΛΥΣΗΣ και ΟΧΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑ εδώ και πάρα πολλά χρόνια.

Καλό υπόλοιπο καλοκαιριού,

Νικόλαος Σκιαδάς

Ανχης ε.α Ειδ. Δυνάμεων

ΥΓ. Μάντης δεν υπήρξα ποτέ, αλλά στις αξιολογήσεις – κριτικές μου έχω λάβει κατά κόρον διθυραμβικά σχόλια. Στην τελευταία λοιπόν στρ. Ευρωπαική δράση με τίτλο «Ευρωπαϊκός διαγωνισμός καλύτερης ομάδας σκοπευτών» (European Best Sniper Team Competition) ήρθε ο «λογαριασμός» από όλα όσα περιέγραφα 10 ημέρες πριν περί Έλληνα Ελεύθερου Σκοπευτή (https://www.militaire.gr/ellinas-eleytheros-skopeytis-i-klisi-sas-einai-se-anamoni-n-skiadas/) 

Ο λογαριασμός λοιπόν κύριοι της πολιτικής και στρ. ηγεσίας του ΥΠΕΘΑ έγραψε τα κάτωθι διεθνώς:

…. Είκοσι επτά ομάδες ελεύθερων σκοπευτών ανταγωνίστηκαν μεταξύ τους σε ένα εξαντλητικό τεστ ικανότητας, ταχύτητας και γνώσης του σκοπευτή. Η Βουλγαρία, ο Καναδάς, η Τσεχία, η Γαλλία, η Ελλάδα, η Ουγγαρία, η Ιταλία, η Λετονία, η Λιθουανία, η Σλοβενία, η Ισπανία, η Σουηδία, η Τουρκία και ο Στρατός των Ηνωμένων Πολιτειών διαγωνίστηκαν για να αποδείξουν ότι ήταν οι καλύτεροι, 5-14 Αυγούστου 2021….

Στους 10 πρώτους της κατάταξης ήταν οι Σλοβένοι στο Νο1, οι Τούρκοι στην 2η και 4η θέση (διπλή παρουσία) και οι Έλληνες σε διψήφια κατάταξη……

Προφανώς το να κοιτάς Τουρκικές πλάτες (δις) αποτελεί τάση για συμφιλίωση και μη διαμόρφωση αρνητικού κλίματος με τους γείτονές μας, καθώς το δόγμα «έφαγες ένα χαστούκι, γύρνα τώρα να φας και από το άλλο μάγουλο» είναι το κύριο δόγμα εθνικής άμυνας και τα … θα τους σκοτώσουμε, κάψουμε και μετά θα ρωτήσουμε ποιοι ήταν αποτελούν όνειρα θερινής νυκτός, διανθισμένα από κλιματιστικά του ΥΠΕΘΑ, σε ένα βαθύ κωματώδη ύπνο, στρατηγών με πολλά αστέρια…..!!! Θερμά συγχαρητήρια!!!

https://www.militaire.gr/elliniki-ethnofylaki-o-syndromitis-poy-kalesate-den-yparchei-i-einai-apenergopoiimenos/

Κύρα Αδάμ :Οι Ταλιμπάν στον Λευκό Οίκο, oι Αφγανοί πρόσφυγες στην Ελλάδα

Από
pcuser
-
1

Η κυβέρνηση Μπάιντεν βρίσκεται μπροστά στην πρώτη μεγάλη εσωτερική κρίση της, προτού καν συμπληρώσει τον πρώτο χρόνο θητεία της,  με τη δημοτικότητα του Αμερικανού Προέδρου να βρίσκεται χαμηλά τόσο μέσα στο Δημοκρατικό κόμμα , όσο και στην αμερικανική κοινή γνώμη.

Η θρυαλλίδα είναι το Αφγανιστάν , με την ταπεινωτική εσπευσμένη αποχώρηση των Αμερικανών και των συμμάχων τους από τη χώρα, που έπεσε στα χέρια των πρώην «τρομοκρατών , διαβόλων, σκοταδιστών» κλπ. και νυν «ανώτατων αξιωματούχων  , με τους οποίους θα διαπραγματευθούν οσονούπω όλοι οι πρώην δυτικοί εχθροί τους.

Σύμφωνα με απόλυτα  αξιόπιστες πληροφορίες , ο Πρόεδρος Μπάιντεν και ο ΥΠΕΞ Μπλίνκεν- όχι όμως και  η Αντιπρόεδρος Καμάλα Χάρις- όλο το προηγούμενο διάστημα βρισκόντουσαν σε ανοιχτή γραμμή με αντιπροσωπεία των Ταλιμπάν για μια μυστική συμφωνία , η οποία μάλιστα έχει αποτυπωθεί και γραπτώς.

Στη συμφωνία αυτή , η Ουάσιγκτων του κ Μπάιντεν  δεσμευόταν σε πλήρη υποστήριξη του καθεστώτος των Ταλιμπάν, αν οι νέοι  ηγέτες του Αφγανιστάν δεσμευθούν ότι δεν θα διάκεινται φιλικώς απέναντι στη Ρωσσία , πρωτίστως, αλλά και απέναντι στο Ιράν.

ΟΙ « άρχοντες» των Ταλιμπάν από την πλευρά τους έδειξαν πρόθυμοι να κινηθούν  «μέσα στα δυτικά πρότυπα» με εξαίρεση βεβαίως την απόλυτη και αναγκαστική επιβολή της σαρία.

Η αμερικανο-ταλιμπάν συμφωνία εν τη γεννέση της εξηγεί το παράδοξο γεγονός , οι πρώην πολέμαρχοι ( warlords) να μετατρέπονται εν μια νυχτί σε..σκέτους λόρδους ( lords)  και να διαβεβαιώνουν τη διεθνή κοινότητα στη πρώτη επίσημη συνέντευξη τους, ότι χορηγούν αμνηστία, θα σεβαστούν τις γυναίκες (σς όσο επιτρέπει η σαρία βεβαίως), τις οποίες καλούν να συμμετάσχουν στην κυβέρνηση, ότι δεν θα πειράξουν κανένα ξένο υπήκοο, ούτε και δημοσιογράφο (σς εξ ου και η απόλυτη άδεια των Ταλιμπάν στο αμερικανικό CNN να κάνει ρεπορτάζ παντού στην Καμπούλ με γυναίκα ρεπόρτερ).

Μπάιντεν και Μπλίνκεν ενημέρωσαν  τον γ γραμματέα του ΝΑΤΟ  για την συμφωνία με τους Ταλιμπάν, με τον κ Στόλτεμπερκ να θέλει να επικεντρώσει τις προσπάθειες συνεννόησης με τους Ταλιμπάν …στην καταπολέμηση της τρομοκρατίας.

Ως εκ τούτου αποδεικνύεται ότι οι ΗΠΑ, τόσο επί Τραμπ ( που το ξεκίνησε) όσο και επι Μπάιντεν βρίσκονται εδώ και ένα και πλέον χρόνο σε μυστικές διαβουλεύσεις με τους Ταλιμπάν για την «ομαλή» παράδοση  της εξουσίας στο Αφγανιστάν.

Σύμφωνα με τις ίδιες ακριβέστατες πληροφορίες οι κκ Μπάιντεν και Μπλίνκεν θεωρούν απαραίτητο να εξασφαλίσουν από τους συμμάχους τους Ευρωπαίους ότι ολόκληρη η ΕΕ θα αποδεχθεί χωρίς αντιδράσεις  την «φιλοξενία» στα εδάφη τους αριθμού Αφγανών προσφύγων που θα φτάσουν στην Ευρώπη.

Δεν είναι τυχαία άλλωστε και η δήλωση Μπορέλ μετα το Συμβούλιο ΥΠΕΞ σύμφωνα με την οποία, η επικράτηση των Ταλιμπάν μοιραία θα υποχρεώσει της χώρες να συνδιαλλαγούν μαζί τους, δηλαδή να τους αναγνωρίζουν ως αρχή του Αφγανιστάν.

Αυτό ακριβώς περιμένουν κυρίως η Τουρκία και δευτερευόντως το Ιράν ,τρίβοντας από τώρα τα χέρια τους διότι θα έχουν μπροστά τους ένα ευρύ πεδίο διαπραγματεύσεων/εκβιασμών προς την διεθνή κοινότητα και κυρίως την ΕΕ με εργαλείο τα νέα κύματα Αφγανών προσφύγων.

Η Τουρκία όχι μόνο σπεύδει να «πιάσει στασίδι» δίπλα στους Ταλιμπάν , αλλά ήδη ενεργοποιεί τους «δορυφόρους της» στην Ευρώπη , δηλαδή την Αλβανία και τα Σκόπια, που προθύμως από την πρώτη στιγμή δήλωσαν ότι είναι έτοιμες να υποδεχθούν μεγάλο αριθμό Αφγανών προσφύγων. Αν και όταν οι κατατρεγμένοι αυτοί άνθρωποι φτάσουν στις δύο αυτές χώρες  είναι απολύτως «λογικό» να αναζητήσουν  την τύχη τους σε προηγμένο ευρωπαϊκό έδαφος , δηλαδή στην Ελλάδα , μέσω των χερσαίων συνόρων. ‘Έτσι η Τουρκία θα έχει τη δυνατότητα να πιέζει την Ελλάδα όχι μόνον από το Αιγαίο και τον Έβρο, αλλά και από τα βόρεια σύνορα  της χώρας με τις δύο αυτές χώρες-δορυφόρους της Τουρκίας.

Δηλαδή η Τουρκία θα στέλνει νόμιμα τους Αφγανούς πρόσφυγες  σε Αλβανία και Σκόπια  για να περάσουν στην Ελλάδα. Η εξέλιξη αυτή  στρατιωτικά  ευνοεί την Τουρκία, διότι στην περίπτωση που η Ελλάδα αποφασίσει να φυλάξει τα βορειοδυτικά σύνορα ( Αλβανία –Σκόπια) θα απαιτηθούν οι μισές Ένοπλες Δυνάμεις της Ελλάδας για την επιχείρηση αυτή.

https://www.militaire.gr/oi-talimpan-ston-leyko-oiko-oi-afganoi-prosfyges-stin-ellada-kyra-adam/

Η δύσκολη σχέση Αθήνας-Λευκωσίας: Ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε την καλύτερη θέση για την Κύπρο…

Από
pcuser
-
1

Του ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗ (*)

Γράφαμε την περασμένη εβδομάδα για τη δύσκολη διαχρονικά σχέση ανάμεσα στην Αθήνα και τη Λευκωσία. Και ήρθε να επιβεβαιώσει τα γραφόμενα μας η ομιλία του Έλληνα Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη στη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών, στην οποία δεν έκανε καμιά αναφορά στην Κύπρο!

Ο πρώτος Έλληνας Πρωθυπουργός της Μεταπολίτευσης που στην ομιλία του στο πιο σημαντικό διεθνές φόρουμ απαξίωσε ακόμη και να αναφέρει το όνομα Κύπρος!

Περιεκτικά και πολύ συνοπτικά γράφαμε για τη δύσκολη σχέση Αθήνας- Λευκωσίας και είχαμε σταματήσει στην πικρία που δημιούργησε ο πρώτος Έλληνας πρωθυπουργός της Μεταπολίτευσης Κωνσταντίνος Καραμανλής με τη δήλωση του κατά τη δεύτερη τουρκική εισβολή του Αυγούστου 1974 ότι «η Κύπρος κείται μακράν» που έκτοτε πολλοί στην Αθήνα την ανήγαγαν σε δόγμα. Από τότε κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι.

  • Όταν το ΠΑΣΟΚ ανέλαβε την κυβέρνηση το 1981 ο Ανδρέας Παπανδρέου υιοθέτησε μια διαφορετική πολιτική. Μπορεί κανείς να ασκήσει όση κριτική θέλει στο ΠΑΣΟΚ και τον Παπανδρέου, και ο γράφων το έχει κάνει απεριόριστα, αλλά η πολιτική του απέναντι στην Κύπρο ήταν η καλύτερη και η πιο σωστή.

Μεσολάβησε βέβαια το «Νταβός» και η συνάντηση με τον Οζάλ και όσα επακολούθησαν, αλλά τουλάχιστον είχε το θάρρος στη Βουλή των Ελλήνων να πει το Mea Culpa. Είναι δε ο μόνος Πρωθυπουργός της Μεταπολίτευσης που δήλωσε ενώπιον της Βουλής των Ελλήνων πως αν η Τουρκία προχωρούσε έστω και ένα βήμα παρακάτω από τη γραμμή κατάπαυσης του πυρός που ίσχυε από το 1974, αυτό θα σήμαινε πόλεμο μαζί της. Και είναι αυτός που υιοθέτησε το Ενιαίο Αμυντικό Δόγμα που κατάργησε δυστυχώς ο διάδοχος του Κώστας Σημίτης. Του οποίου η πολιτική απέναντι στην Κύπρο, αφού στήριξε με πάθος το σχέδιο Ανάν, ήταν αυτή της απαγκίστρωσης.

Η επάνοδος της Δεξιάς στην εξουσία με τη ΝΔ και τον Κώστα Καραμανλή σήμανε μια πιο ισορροπημένη πολιτική απέναντι στην Κύπρο, ειδικά την πρώτη περίοδο, όσο στο υπουργείο Εσωτερικών βρισκόταν ο Πέτρος Μολυβιάτης. Ο Μολυβιάτης που υπήρξε στενός συνεργάτης του Κωνσταντίνου Καραμανλή ήθελε να προφυλάξει τον άπειρο νέο Πρωθυπουργό από τις «κακοτοπιές» στις οποίες είχε πέσει ο θείος του στο Κυπριακό.

Οι ισορροπίες άλλαξαν με την τοποθέτηση της Ντόρας Μπακογιάννη στο υπουργείο Εξωτερικών, φανατικής της πολιτικής του πατρός της Κωνσταντίνου Μητσοτάκη στο Κυπριακό. Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης που κυβέρνησε με την ΝΔ ενδιάμεσα των τριών θητειών του Ανδρέα Παπανδρέου (11 Απριλίου 1990 – 13 Οκτωβρίου 1993), θεωρούσε το Κυπριακό βαρίδι το οποίο έπρεπε να ξεφορτωθεί η Αθήνα. Η οικογένεια Μητσοτάκη στήριξε φανατικά το σχέδιο Ανάν.

  • Ήταν τόση η καχυποψία απέναντι στην Ντόρα Μπακογιάννη που ο Τάσσος Παπαδόπουλος δεν της είχε καμιά εμπιστοσύνη στη διαχείριση του Κυπριακού και μιλούσε ουσιαστικά μόνο με τον Κώστα Καραμανλή.

Από τις κυβερνήσεις των μνημονίων αυτή του Γιώργου Παπανδρέου ήταν ταυτισμένη με την πολιτική Σημίτη και αυτή του Αντώνη Σαμαρά μάλλον απογοήτευσε, κυρίως όταν στο υπουργείο Εξωτερικών βρισκόταν ο Ευάγγελος Βενιζέλος. Ο Αντώνης Σαμαράς ήταν παλιότερα ο ίδιος έντονα αντίθετος στο σχέδιο Ανάν, αλλά ως Πρωθυπουργός, ίσως και λόγω του ότι ήταν απασχολημένος με την οικονομία, ελάχιστα ασχολήθηκε με το Κυπριακό.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-Τσίπρα, κατά τη διαπίστωση πολλών αναλυτών, είχε την καλύτερη πολιτική στο Κυπριακό μετά από αυτήν του Ανδρέα Παπανδρέου.

Αυτό πρέπει να πιστωθεί κατά κύριο λόγο στον Νίκο Κοτζιά που έβαλε ξανά την Ελλάδα ως εγγυήτρια δύναμη στη διαδικασία επίλυσης του Κυπριακού. Με την αξίωση να καταργηθούν οι εγγυήσεις και να αποσυρθούν τα τουρκικά στρατεύματα από την Κύπρο. Πολιτική που προκάλεσε έντονες αντιδράσεις στους λεγόμενους «ανανικούς» χώρους και γι’ αυτό δέχτηκε στη Λευκωσία έντονες επικρίσεις και προσωπικές επιθέσεις από διάφορες κατευθύνσεις.

Πρέπει όμως να λεχθεί ότι είχε τη στήριξη του Τσίπρα παρόλο που και στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ υπήρχαν έντονες αντιδράσεις για την πολιτική αυτή.

  • Ο Τσίπρας όμως δεχόταν και την επίδραση πασοκικών στοιχείων που είχαν προσχωρήσει στο ΣΥΡΙΖΑ ή διαλέγονταν μαζί του και που βρίσκονταν σε αντίθεση με την πολιτική Σημίτη στο Κυπριακό. Αξιοσημείωτη φαίνεται να υπήρξε η επίδραση του Γεράσιμου Αρσένη που ήταν τακτικός συνομιλητής του.

Η σημερινή κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει επιστρέψει επί της ουσίας στη γνωστή πολιτική του «η Κύπρος κείται μακράν».

Στη Λευκωσία σε όλη αυτή τη μακρά μεταπολιτευτική περίοδο, καμιά κυβέρνηση, κανένας Πρόεδρος δεν συγκρούστηκε ανοιχτά με την Αθήνα. Κι όταν ακόμη υπήρχαν διαφωνίες με την Αθήνα ίσχυε πάντα μια «στοχαστική» προσαρμογή.

Αυτό για παράδειγμα φάνηκε όταν ο Γλαύκος Κληρίδης ανέλαβε την ευθύνη για τη μη έλευση των πυραύλων S300 στην Κύπρο, μολονότι ήταν ο Σημίτης που επέβαλε αυτή την πολιτική.

Η πιο δύσκολη περίοδος ήταν χωρίς αμφιβολία αυτή της προεδρίας Τάσσου Παπαδόπουλου, επειδή συνέπεσε με το σχέδιο Ανάν και το δημοψήφισμα. Ο Τάσσος Παπαδόπουλος δέχτηκε έντονες επικρίσεις και προσωπικές επιθέσεις από ένα κομμάτι του ελλαδικού πολιτικού κόσμου και των ελλαδικών ελίτ για τη στάση του απέναντι στο σχέδιο Ανάν.

Βεβαίως για το σκοπό αυτό υπήρχε μια ιερά συμμαχία με τις δυνάμεις εκείνες που και στην Κύπρο στήριζαν φανατικά το σχέδιο Ανάν.

  • Συμπερασματικά να σημειώσουμε ότι ναι μεν η κύρια ευθύνη φαίνεται να βαρύνει το «εθνικό κέντρο» για τη δύσκολη σχέση Αθήνας-Λευκωσίας, αλλά και στην Κύπρο δεν έλειψαν οι Αμαθούσιοι που την υπονόμευσαν με το δικό τους τρόπο. Η Ελλάδα δέχτηκε κατά καιρούς λοιδορίες και προπηλακισμούς από αυτούς τους Αμαθούσιους.

Υ.Γ. Μολονότι το θέμα πάει να ξεχαστεί, ανάγκη υπόμνησης: Ο χρόνος θα δείξει αν η ανακοίνωση της Συγκλήτου του Πανεπιστημίου Κύπρου για τους πίνακες του εκπαιδευτικού Γιώργου Γαβριήλ δεν είναι μια καιροσκοπική τοποθέτηση και αν αυτή η ευαισθησία δεν είναι επιλεκτική. Ως τώρα πάντως σε παρόμοια θέματα το Πανεπιστήμιο τηρούσε σιγήν ιχθύος. Και σε θέματα μείζονος ακόμη σημασίας διαχρονικά δεν τοποθετήθηκε ποτέ. Δεν υπάρχουν λογιών-λογιών ελευθερίες. Η έννοια της ελευθερίας είναι ενιαία.

(*) Πανεπιστημιακός, συγγραφέας της μυθιστορηματικής τριλογίας ΝΟΜΑΔΑΣ, Αθήνα, Εκδόσεις Βακχικόν, 2017-2019
E-mail [email protected]

https://hellasjournal.com/2020/10/i-diskoli-schesi-athinas-lefkosias-o-andreas-papandreou-iche-tin-kaliteri-thesi-gia-tin-kipro/

Ο Πρόεδρος της Κύπρου είναι ένας μεγάλος παραμυθάς: Υπάρχει ακόμα μία «χαμένη ευκαιρία», κύριε Αναστασιάδη…

Από
pcuser
-
0

Πριν αρκετούς μήνες, μέσα στα πλαίσια ενός κοινωνικού προγράμματος, είδαμε και ακούσαμε τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας (ΠτΔ) να διαβάζει στα παιδιά κάποιο παραμύθι.

Ο κ. Αναστασιάδης απέδειξε ότι είναι ακατάλληλος να διαβάζει παραμύθια στα παιδιά. Πριν λίγες μέρες στη συγκέντρωση διαμαρτυρίας για την Αμμόχωστο, στην επίσημη ομιλία του, τον είδαμε και τον ακούσαμε να λέει και πάλι παραμύθια. Ήταν από τη μεγάλη συλλογή παραμυθιών, που έχει τίτλο «χαμένες ευκαιρίες για λύση του Κυπριακού».

Αυτή τη φορά με το στόμφο που έλεγε τα παραμύθια, απέδειξε πως είναι ένας μεγάλος παραμυθάς. Ξεπέρασε και τη γνωστή αρχαιολόγο, που το μόνο παραμύθι που λέει με πάθος, είναι ότι το Δημοκρατικό Κόμμα (ΔΗ.ΚΟ.) απάντησε ότι δεν θέλει την Αμμόχωστο, όταν μας την πρόσφεραν στο πιάτο.

Το πρώτο μεγάλο παραμύθι ήταν, λέει ο κ. Αναστασιάδης, η χαμένη ευκαιρία του σχεδίου Ανάν. Τότε που ο Τάσσος «έπαιζε θέατρο» κατά τον Νίκο Αναστασιάδη. Τότε που ο ίδιος ήταν ο δράκος του παραμυθιού. Διαπίστωσε, λέει, ότι οι Τούρκοι θα επέστρεφαν την Αμμόχωστο και τη Μόρφου και μπήκε στην πρώτη γραμμή του αγώνα, λέει.

  • Κατάγγειλε στην Ευρωπαϊκή Ένωση (Ε.Ε.) τον Τάσσο Παπαδόπουλο και την Κυπριακή Δημοκρατία (Κ.Δ.), ότι εκβιάζουν το λαό και δεν δίνουν την ευκαιρία σωστής ενημέρωσης.
  • Ο ίδιος δεν σκέφτηκε ούτε πολιτικό κόστος, ούτε τις απειλές για τη ζωή του και ηγήθηκε της πλατφόρμας του ΝΑΙ για να σώσει την Αμμόχωστο. Και σήμερα οι Βαρωσιώτες, που θέλουν να επιστρέψουν, τον κατηγορούν ότι εμποδίζει την επιστροφή τους.

Μια και άρχισε τα παραμύθια, ο Νίκος Αναστασιάδης θυμήθηκε και διηγήθηκε πολλά παραμύθια των «χαμένων ευκαιριών». Χαμένες ευκαιρίες είναι για όσους θέλουν λύση, την όποια λύση, με αποδοχή των τουρκικών όρων, εδώ και τώρα. Γιατί οι σοβαροί μελετητές και οι πανεπιστημιακοί των διεθνών σχέσεων λένε ότι οι χαρακτηριζόμενες χαμένες ευκαιρίες, είναι πράγματι χαμένες ευκαιρίες, αλλά για την Τουρκία.

Γιατί με όλα τα σχέδια που παρουσιάζονται ως χαμένες ευκαιρίες, η Τουρκία επεδίωκε με τη βοήθεια των φίλων της να νομιμοποιήσει τα αποτελέσματα της εισβολής και τη διχοτόμηση, ενώ την ίδια στιγμή θα καταργούσε την Κ.Δ. και θα την έκαμνε εκλιπούσα, όπως την αποκαλεί συνεχώς. Είναι σαφές ότι οι χαμένες ευκαιρίες είναι χαμένες ευκαιρίες της Τουρκίας για να καταργήσει την Κ.Δ.

Ο Αρτεμάκης στη φαρσοκωμωδία «Βουράτε γειτόνοι», όταν καταλαβαίνει το λάθος του, απεκδύεται κάθε ευθύνης με την παροιμιώδη φράση « Εγιώ έν τζιαι….». Ο ΠτΔ δεν λέει απλά « Εγιώ έν τζιαι….», αλλά προσθέτει, ότι αυτός υποστήριξε και το σχέδιο Ανάν, με κίνδυνο, λέει, της ζωής του και με πολιτικό κόστος, για να κερδίσει την Αμμόχωστο και τη Μόρφου.

Επομένως μην τον κατηγορείτε φανατικοί υποστηρικτές του ΝΑΙ. Αυτός υποστήριξε το σχέδιο Ανάν τότε, κι εμείς λέμε ότι συνεχίζει να το υποστηρίζει και προσπαθεί να μας το επιβάλει.

Μια και ο ΠτΔ αναφέρθηκε στις χαμένες ευκαιρίες για λύση του Κυπριακού και επιστροφή στην Αμμόχωστο, πρέπει να τον ρωτήσουμε, αν θεωρεί χαμένη ευκαιρία και το καταχθόνιο τελεσίγραφο του 1974.

Τον Αύγουστο του 1974 ο Γκιουνές και ο Ραούφ Ντενκτάς, με το πιστόλι στον κρόταφο, πρότειναν μια ομοσπονδία με τουρκικά καντόνια σε ολόκληρη την Κύπρο. Στα καντόνια θα προχωρούσε και θα επέβαλλε την κατοχή ο τουρκικός στρατός και θα άπλωνε τα όπλα του για έλεγχο ολόκληρης της Κύπρου.

Όμως, οι κάτοικοι της Μόρφου και της Αμμοχώστου και πολλών χωριών θα μέναμε εγκλωβισμένοι στα σπίτια και στις πόλεις μας και θα είχαμε όλοι την τύχη των εγκλωβισμένων της Καρπασίας. Πού θα είμαστε τώρα;

  • Φυσικά αυτή την ευκαιρία την απέρριψε πρώτος ο πολιτικός του πατέρας, ο Γλαύκος Κληρίδης. Εκείνη την εποχή διένυε την περίοδο του συνθήματος «την πατρίδα ουκ ελάττω παραδώσω». Κι έτσι γλύτωσε και η Κ.Δ. και η Κύπρος και ο Ελληνισμός της Κύπρου.

Είναι όμως και αυτή μια χαμένη ευκαιρία για τα ηττημένα μυαλά, που άρχισαν να καλλιεργούνται στην Αττική και στις όχθες του Πεδιαίου. Εσύ, ένας μεγάλος παραμυθάς, πατριάρχης του ΝΑΙ και των υποχωρήσεων, γιατί δεν ανέφερες την ευκαιρία των καντονίων; Μήπως την ξέχασες;

Θα γλυτώναμε κάμποσες θυσίες και σήμερα θα είμαστε εγκλωβισμένοι και σκλάβοι στο τουρκικό προτεκτοράτο και όχι κυρίαρχοι στην Κ.Δ. Όχι άλλες «χαμένες ευκαιρίες».

  • Τα σχόλια που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν απαραίτητα τους συγγραφείς. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες κανενός.

https://hellasjournal.com/2021/08/o-proedros-tis-kiprou-ine-enas-megalos-paramithas-iparchi-akoma-mia-chameni-efkeria-kirie-anastasiadi/

To πρώτο ανθρωποειδές ρομπότ της Tesla παρουσίασε ο Ίλον Μασκ

Από
pcuser
-
0

Ο Ίλον Μασκ, ο ιδρυτής και επικεφαλής της Tesla, παρουσίασε χθες Πέμπτη σχέδιο για την ανάπτυξη ανθρωποειδούς, μεταλλικού ρομπότ, ικανού να εκτελεί ανιαρά, επαναλαμβανόμενα ή επικίνδυνα καθήκοντα.

Το ρομπότ βασίζεται στην ίδια τεχνολογία που θα αξιοποιηθεί στα ημιαυτόνομα ηλεκτρικά αυτοκίνητα της εταιρείας του.

Ο εκκεντρικός δισεκατομμυριούχος υποσχέθηκε ότι το πρωτότυπο αυτού που βάφτισε Tesla Bot θα παρουσιαστεί την επόμενη χρονιά. Θα έχει πέντε δάκτυλα στα χέρια και ανδρόγυνο, ασπρόμαυρο παρουσιαστικό.

Το ρομπότ θα έχει «βαθύ αντίκτυπο» στην αμερικανική και στην παγκόσμια οικονομία, προεξόφλησε ο κ. Μασκ, αφού δυνητικά θα βάλει τέλος στην έλλειψη εργατικών χεριών και θα μειώσει το μισθολογικό κόστος. Πρόσθεσε πως θεωρεί σημαντικό το ρομπότ αυτό να μην είναι «πάρα πολύ ακριβό», χωρίς να γίνει πιο συγκεκριμένος

 

Για τον ίδιο, «ασφαλώς» η Tesla είναι «η σημαντικότερη εταιρεία ρομποτικής στον κόσμο», καθώς τα αυτοκίνητά της είναι ήδη ρομπότ με τροχούς, έχουν «συνείδηση» όταν κινούνται στους δρόμους, καθώς διαθέτουν λογισμικό που τους επιτρέπει να έχουν αντίληψη του περιβάλλοντός τους και να κινούνται «αυτόνομα», χωρίς επέμβαση του οδηγού.

«Είναι λογικό» επομένως να υπάρξει κι ένα ρομπότ της Tesla «με ανθρωποειδή μορφή», πρόσθεσε.

Ο Ίλον Μασκ εκφράστηκε σε εκδήλωση της εταιρείας του για την πρόοδό της στο πεδίο της τεχνητής νοημοσύνης (ΤΝ).

Μεταξύ άλλων, σκοπός της παρουσίασης, που αφορούσε κυρίως την ανάπτυξη τεχνολογιών για τη δημιουργία πλήρως αυτόνομων αυτοκινήτων, ήταν η Tesla να προσελκύσει νέους μηχανικούς.

Η Tesla αντιμετωπίζει έρευνες για τις τεχνολογίες υποβοήθησης οδήγησης που έχει αναπτύξει για τα οχήματά της, τα προγράμματα Autopilot («αυτόματος πιλότος») και Full Self Driving («πλήρως αυτόνομη οδήγηση»). Κατηγορούνται πως δίνουν την εσφαλμένη εντύπωση στους αυτοκινητιστές ότι τα οχήματά τους μπορούν να κινούνται χωρίς απολύτως καμιά παρέμβαση από τους ίδιους χάρη στις κάμερες και τους υπολογιστές που διαθέτουν, κάτι που δεν ισχύει.

Το ζήτημα των ερευνών δεν εθίγη τις δύο ώρες και κάτι που κράτησε η παρουσίαση και η φάση των ερωτήσεων από το κοινό.

Το Tesla Bot θα έχει ύψος γύρω στο 1,73 μ. και θα είναι «φιλικό», πάντως «θα μπορείτε να του ξεφύγετε τρέχοντας γρηγορότερα απ’ αυτό», αφού δεν θα μπορεί να διανύει πάνω από πέντε χιλιόμετρα την ώρα, χαριτολόγησε ο κ. Μασκ.

Ο δισεκατομμυριούχος οραματίζεται πως το ρομπότ της εταιρείας του θα φέρει έναν κόσμο στον οποίο η χειρωνακτική εργασία δεν θα είναι πλέον υποχρεωτική, αλλά «επιλογή».

Ο άνθρωπος με τη δεύτερη μεγαλύτερη περιουσία στον κόσμο κατά το περιοδικό Forbes έχει ιδρύσει επίσης start-up όπως η SpaceX, η πρώτη ιδιωτική εταιρεία που κατάφερε να εκτοξεύσει πυραύλους ικανούς να φθάσουν στο διάστημα, και τη Neuralink, η οποία ειδικεύεται στα εγκεφαλικά εμφυτεύματα.

Ο κ. Μασκ πιστεύει ότι η ΤΝ δεν θα έχει ανταγωνιστική σχέση με τον ανθρώπινο πολιτισμό και ελπίζει, χάρη στη Neuralink, να μπορέσει να υπάρξει «συμβιωτική σχέση» ανθρώπων και τεχνολογιών.

Στην εκδήλωση, στην οποία ο κ. Μασκ παρουσίασε μικροεπεξεργαστές που σχεδιάστηκαν από την εταιρεία του για τον υπολογιστή υπερυψηλής ταχύτητάς της, που βάπτισε Dojo, υποσχέθηκε πως ο υπολογιστής θα είναι λειτουργικός το 2022.

Με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ
Αθήνα, Ελλάδα

https://hellasjournal.com/2021/08/to-proto-anthropoides-rompot-tis-tesla-parousiase-o-ilon-mask-entiposiako-vinteo/

Του Μιχάλη Ψύλου :Καταγγελίες-σοκ από πυροσβέστες: «Μας αγνοούσαν… Μου έδωσαν όχημα χωρίς φρένα και μου είπαν να πηγαίνω… σιγά!»

Από
pcuser
-
0

Θυμίζουν στρατιώτες που γυρίζουν από τον πόλεμο ηττημένοι. Κι ας έδωσαν την ψυχή τους, κάθε ικμάδα της δύναμής τους, για να αντιμετωπίσουν τον εχθρό: την πύρινη λαίλαπα, που σάρωσε τη βόρεια Εύβοια. Είναι οι ντόπιοι πυροσβέστες που συναντήσαμε να περιπολούν στο καμένο δάσος, στην περιοχή της Λίμνης. Πρόσωπα μαυρισμένα ακόμη από την καπνιά κι ας πέρασαν μέρες πολλές από τότε που η τεράστια πυρκαγιά τέθηκε υπό έλεγχο.

Στο βλέμμα τους διακρίνεις κάτι απόκοσμο. Σαν τους πολεμιστές που περιδιαβαίνουν αμίλητοι, τσακισμένοι το πεδίο της μάχης, μέσα σε νεκρούς και τραυματίες. Στη δική τους περίπτωση τα «θύματα» είναι γύρω τους και είναι εκατομμύρια καμένα δέντρα, πεύκα και έλατα! «Εχω καεί μέσα στις φωτιές επί επτά ημέρες και ντρέπομαι να αντικρίσω στα μάτια τους γείτονές μου, τους κατοίκους της περιοχής, τους φίλους μου, μετά την τραγωδία με τη φωτιά» λέει περίλυπος στη «δημοκρατία» ένας πυροσβέστης από χωριό της Λίμνης. Είναι πρόθυμος να μας πει το όνομά του. Τον προτρέπω να μην το κάνει. Είναι όμως στη διάθεση της «δημοκρατίας». Και της Δικαιοσύνης, αν θελήσει να ρίξει φως στην τραγωδία της βόρειας Εύβοιας.

«Ντρέπομαι να αντικρίσω ανθρώπους που κάηκαν τα σπίτια τους, οι στάβλοι, οι αποθήκες, τα ζώα τους. Νιώθουμε σαν να φταίμε κι εμείς, κι ας δώσαμε μια τιτάνια μάχη ενάντια στις φλόγες. Δεν καταφέραμε να σώσουμε τη βόρεια Εύβοια από αυτή την απίστευτη τραγωδία που βιώνουμε σήμερα. Και ξέρετε γιατί μας νίκησε η φωτιά; Γιατί τα τεχνικά μέσα με τα οποία έπρεπε να την αντιμετωπίσουμε είναι απαρχαιωμένα».

Με καθαρή ματιά και σκέψη πλέον, μετά την αναμέτρηση με τις φλόγες, οι Λιμνιώτες πυροσβέστες -οι «πολεμιστές της φωτιάς»- αποκαλύπτουν στη «Δημοκρατία» τους λόγους που χάθηκε η μάχη! Τα στοιχεία που μας παραθέτουν είναι συντριπτικά και αδιαμφισβήτητα: «Η Πυροσβεστική Υπηρεσία στη Λίμνη έχει εφτά αυτοκίνητα. Από αυτά τα δύο είναι Unimog 30 χρονών, ένα άλλο μεγάλο όχημα που παίρνει 10 τόνους νερό είναι… 40 χρονών, το οποίο δεν έχει καν φρένα. Το πιο καινούργιο που έχουμε είναι 13 ετών και παίρνει πεντέμισι τόνους νερό. Ξεκινούσαμε το πρωί να πάμε για δουλειά και το άγχος μας ήταν ποιο πυροσβεστικό όχημα θα κληθούμε να οδηγήσουμε… Είχαμε ζητήσει επανειλημμένα να μας φέρουν ένα καινούργιο πυροσβεστικό όχημα, που να κινείται γρήγορα. Αποτέλεσμα; Μας έφεραν αρχικά φέτος ένα αυτοκίνητο ηλικίας 50 ετών – του 1974. Τους είπαμε ότι το αυτοκίνητο αυτό δεν κάνει, είναι αργό, δεν έχει φρένα. Το πήραν και μας έφεραν ένα… ίδιο, επίσης ερείπιο, που δεν μπορεί να αναπτύξει ταχύτητα. Τους λέγαμε συνεχώς: “Πάρτε τουλάχιστον ένα καινούργιο πυροσβεστικό, μονοκάμπινο, 4×4”. Ενα τέτοιο όχημα μπορεί να μεταφέρει έναν τόνο νερό και να κινηθεί πολύ γρήγορα και, αν χρειαστεί να μπει σε έναν στενό δασικό δρόμο, μπορεί να το κάνει. Μας αγνοούσαν… Οι περισσότεροι αξιωματικοί έχουν όμως καινούργια τζιπάκια και οι απλοί πυροσβέστες παιδεύονται με τα ερείπια… Μου έδωσαν να οδηγήσω πυροσβεστικό που δεν είχε χειρόφρενο ούτε φρένα… Τους το είπα. Ποια ήταν η απάντηση; “Να πηγαίνεις σιγά”».

Είχαμε την τύχη να δούμε ένα τέτοιο «πυροσβεστικό» όχημα σε ένα συνεργείο της περιοχής. Πραγματικό ερείπιο, που μόνο σε ιστορικό μουσείο έχει θέση! «Μου το έφεραν να το φτιάξω» λέει στη «δημοκρατία» ο 60χρονος ιδιοκτήτης του συνεργείου. «Μόνο που το πυροσβεστικό που βλέπετε είναι πιο μεγάλο από έμενα» λέει ο μάστορας και σκάει στα γέλια. Κι όμως! Για την Πυροσβεστική Υπηρεσία το ερείπιο αυτό είναι ακόμη μάχιμο, για να προστατεύει τους πολίτες, τις περιουσίες τους και τα δάση. Ντροπή, μόνο ντροπή και θλίψη μπορεί να αισθάνεται κανείς…

«Ανέκδοτο ο συντονισμός, κορόιδευαν τον κόσμο! Για χάρη της Χαλκίδας έκοψαν τη δύναμη στα δύο»
Οι πυροσβέστες έχουν πολλά να πουν, όμως, και για τις αιτίες που χάθηκε η μάχη με τη φωτιά από την πρώτη ώρα που οι φλόγες ξεπήδησαν στο χωριό Δάφνη, εκείνη την αποφράδα Τρίτη. «Την ημέρα που ξέσπασε η πυρκαγιά στο χωριό Δάφνη και στη συνέχεια έκαψε όλη τη βόρεια Εύβοια, ενώ υπήρχε καύσωνας και αέρας στην περιοχή, φυλάγαμε ολόκληρη την περιοχή της Λίμνης τέσσερις πυροσβέστες, με δύο οχήματα και τέσσερις τόνους νερό. Και ξαφνικά πήραμε διαταγή το πυροσβεστικό όχημα που είναι σχετικά πιο καινούργιο και παίρνει πεντέμισι τόνους νερό να φύγει για τη Χαλκίδα! Ακούμε από τον ασύρματο τη διαταγή στις 16.00, “το συγκεκριμένο πυροσβεστικό να πάρει πορεία για Χαλκίδα. Να κατευθυνθεί στην περιοχή του Πισσώνα για να κάνει καραούλι, γιατί είχε ξεσπάσει μια μικρή φωτιά”. Φεύγοντας το όχημα αυτό μαζί με άλλο ένα από το Μαντούδι για τη Χαλκίδα ξεσπά φωτιά στο Προκόπι. Τα δύο οχήματα σβήνουν τη φωτιά και ακούμε τους πυροσβέστες που επέβαιναν να ρωτούν: “Γυρίζουμε στη βάση μας ή συνεχίζουμε για Χαλκίδα”. Η διαταγή ήταν σαφής και πάλι: “Συνεχίστε για Χαλκίδα”». Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι η Πυροσβεστική της Λίμνης είχε γίνει έρμαιο της Χαλκίδας. Με το παραμικρό έφευγαν τα αυτοκίνητα από τη Λίμνη και πήγαιναν στην Κάρυστο…

Η αφήγηση είναι καταπέλτης: «Οταν ξέσπασε εκείνη την ώρα η φωτιά στη Δάφνη, ένα πυροσβεστικό που ήταν στην περιοχή με δύο τόνους νερό προσπάθησε να τη σβήσει, αλλά στάθηκε αδύνατο γιατί είχε δυνατό αέρα. Και πολύ γρήγορα τελειώσανε και οι δύο τόνοι νερό, με αποτέλεσμα η φωτιά να φύγει προς τη Λίμνη. Ο προϊστάμενος του τοπικού κλιμακίου της Πυροσβεστικής ζήτησε αμέσως να έρθουν αεροπλάνα. Δεν ήρθαν ούτε την πρώτη ούτε τη δεύτερη μέρα, με αποτέλεσμα η φωτιά να γιγαντωθεί. Αλλά και τη δεύτερη ημέρα, αν είχαν έρθει αεροπλάνα, η φωτιά θα είχε σβήσει».

Οσο για τον επίγειο συντονισμό; Ανέκδοτο! «Δεν υπήρχε κανένας συντονισμός. Κορόιδευαν τον κόσμο. Ουδείς γνώριζε πού πρέπει να πάει. Μας είπε ο κ. Χαρδαλιάς ότι έστειλαν αεροπλάνα στην Εύβοια αλλά είχε πολύ καπνό και δεν μπορούσαν να κάνουν ρίψεις νερού. Ναι, αλλά στις άλλες περιοχές που καίγονταν δεν υπήρχε νέφος. Θα μπορούσαν να σβήσουν τα άλλα μέτωπα. Απλά δεν έστειλαν αεροπλάνα ή τα έστελναν συμβολικά να κάνουν κάποιες ρίψεις για τα μάτια του κόσμου. Επειτα από τέσσερις ημέρες που ήρθαν πυροσβεστικά οχήματα από άλλες περιοχές, και κάποια ελικόπτερα, δεν είχε καμία ουσία. Η καταστροφή είχε γίνει…»

«Να επέμβει τώρα ο εισαγγελέας, θα τα πούμε όλα επωνύμως»
Οι πυροσβέστες δεν κρύβονται. «Ας έρθει εισαγγελέας να μας καλέσει. Θα τα πούμε όλα επωνύμως!» «Είναι δυνατόν να πολεμάμε με αυτοκίνητα του 1974; Η τραγωδία της βόρειας Εύβοιας είναι θέμα ανικανότητας και αμέλειας, γιατί έχουν απαξιώσει εδώ και καιρό την περιοχή. Δεν τους ένοιαζε η βόρεια Εύβοια. Πείτε μου ένα μεγάλο έργο που έχει γίνει στην περιοχή… Αλλά και τόσα χρόνια όλες οι κυβερνήσεις που περάσανε δεν μας φώναξαν εμάς τους πυροσβέστες έπειτα από κάποια φωτιά, να συζητήσουν μαζί μας -με αξιωματικούς και πυροσβέστες- για τις επιτυχίες και τις αποτυχίες στην κατάσβεση. Για τις ελλείψεις και τα λάθη. Ωστε να τα διορθώσουμε, να βγούμε πιο σοφοί και έμπειροι για την επόμενη πυρκαγιά».

Μια σημαντική διάσταση που οδήγησε στη μεγάλη καταστροφή είναι επίσης η αποδυνάμωση εδώ και χρόνια των δασικών συνεταιρισμών. Της δύναμης που προστάτευε το δάσος «σε καιρό ειρήνης». Οι δασικοί συνεταιρισμοί είχαν συμβάλει άλλωστε και στο γεγονός ότι πενήντα ολόκληρα χρόνια είχε να ξεσπάσει τέτοια φωτιά στη βόρεια Εύβοια. «Τις φωτιές τις αντιμετώπιζαν αμέσως οι δασικοί συνεταιρισμοί. Φώναζαν την Πυροσβεστική και τους βοηθούσαμε» μας λένε οι πυροσβέστες.

«Ομως η Πολιτεία αποδυνάμωσε εδώ και χρόνια τους δασικούς συνεταιρισμούς, αποκλείοντας τα νέα παιδιά που δεν ήταν κατ’ αποκλειστικότητα εργαζόμενοι στο δάσος. Υπήρχαν νέα παιδιά που κόλλαγαν λίγα ένσημα, δουλεύοντας περιστασιακά στο δάσος, αλλά κάνοντας παράλληλα άλλοι ως οικοδόμοι ή ως γκαρσόνια. Ηταν γραμμένα τα παιδιά αυτά στον συνεταιρισμό και τους έδιωξαν, με αποτέλεσμα να χάσει τη δύναμή του. Το Δασαρχείο το ήξερε αυτό, γνώριζε ότι τα παιδιά αυτά δεν μπορούσαν να κολλάνε 150 ένσημα κάθε χρόνο, μόνο από το δάσος. Αυτά τα παιδιά όμως, όταν ξεσπούσε μια πυρκαγιά, συντεταγμένα, ως μέλη του δασικού συνεταιρισμού, πήγαιναν και βοηθούσαν στην κατάσβεσή της μαζί με τους πυροσβέστες. Και δεν ήταν αμελητέα ποσότητα. Ηταν τα μισά μέλη του συνεταιρισμού. Αλλά δυστυχώς τους έδιωξαν… Με ελάχιστα μέλη πλέον οι δασικοί συνεταιρισμοί ξεδοντιάστηκαν. Δεν μπορούσαν να παίξουν τον ρόλο τους για τον καθαρισμό των δασών πριν από την αντιπυρική περίοδο. Τα δάση λοιπόν αφέθηκαν στην τύχη τους. Ζαβώσανε, όπως λένε στην Εύβοια».

Η αποκαλυπτική συζήτηση με τους πυροσβέστες φτάνει στο τέλος της. Τους ρωτώ αν θέλουν να πουν μια τελευταία λέξη προς όλους: Πολιτεία και πολίτες. «Είμαστε 20 πυροσβέστες στο κλιμάκιο της Λίμνης, δουλέψαμε σαν τα σκυλιά ενάντια στις φλόγες, καήκαμε κι εμείς για να σώσουμε την περιοχή μας. Δεν μας βοήθησε κανείς. Μας άφησαν στο έλεος του Θεού. Νικηθήκαμε γιατί οι “πολέμαρχοι” μας εγκατέλειψαν στην τύχη μας. Και πριν από τη μάχη, αλλά και στην κορύφωσή της»…

 

Καταγγελίες-σοκ από πυροσβέστες: «Μας αγνοούσαν… Μου έδωσαν όχημα χωρίς φρένα και μου είπαν να πηγαίνω… σιγά!»

Την παγκόσμια παραγωγή ηρωίνης, από το όπιο, που παράγεται στο Αφγανιστάν, προσπαθεί να ελέγξει ο Ερντογάν, αξιοποιώντας τις σχέσεις του με τους Ταλιμπάν – Μεγάλο γεωστρατηγικό παιχνίδι της Τουρκίας στην Κεντρική Ασία και νέα απειλή για την Ελλάδα και την Ευρώπη από τσουνάμι Αφγανών μεταναστών!

Από
pcuser
-
0

Μεγάλο γεωστρατηγικό παιχνίδι βρίσκεται σε εξέλιξη τις ημέρες αυτές στην Κεντρική Ασία, με επίκεντρο τις δραματικές εξελίξεις στο Αφγανιστάν. Πρωταγωνιστικό ρόλο στο παιχνίδι αυτό διεκδικεί η Τουρκία, επιδιώκοντας ταυτόχρονα πολλαπλούς στόχους: Πρώτος στόχος της να οικοδομήσει την κυρίαρχη επιρροή της στην Κεντρική Ασία, να καλύψει το κενό, που αφήνει πίσω η άτακτη αποχώρηση των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ και να γίνει στρατηγικός ‘συμπαίκτης’ με τη Ρωσία, την Κίνα, το Πακιστάν και το Ιράν, που έχουν ζωτικά συμφέροντα στην Κεντρική Ασία.

Δεύτερος στόχος της Τουρκίας είναι ο έλεγχος των ενεργειακών αγωγών και γενικότερα του ορυκτού πλούτου, που διαθέτει το Αφγανιστάν. Τρίτος στόχος είναι η άσκηση παρασκηνιακής επιρροής και η έμμεση χειραγώγηση του Ισλαμιστικού, ριζοσπαστικού και τζιχαντιστικού κινήματος, με το οποίο συνδέονται οι Ταλιμπάν και η χρησιμοποίησή του κατά περίπτωση, για τρομοκρατικά χτυπήματα σε διάφορες περιοχές του κόσμου, όπου αυτό εξυπηρετεί τα συμφέροντα της Τουρκίας. Και τέταρτος στόχος της Τουρκίας, ίσως ο πλέον εμφανής, είναι η πλήρης εργαλειοποίηση των εκατομμυρίων Αφγανών, που θα θελήσουν να φύγουν από την Πατρίδα τους, τρομοκρατημένοι από τον σκοταδισμό και την βαρβαρότητα των Ταλιμπάν, για να αναζητήσουν μια καλύτερη τύχη προς την Ευρώπη.

Βεβαίως, πίσω από όλα αυτά ο Ερντογάν κρύβει καλά μία βαθύτερη επιδίωξή του, η οποία θα παραμείνει ανομολόγητη, παρόλο που είναι ψηλά στις προτεραιότητές του: Αξιοποιώντας τις σχέσεις του με τους Ταλιμπάν ο Τούρκος Πρόεδρος θέλει να ελέγξει την παγκόσμια παραγωγή ηρωίνης, η οποία έχει ως πρώτη ύλη το όπιο, του οποίο πρώτη παραγωγός χώρα στον κόσμο είναι το Αφγανιστάν.. Άλλωστε, οι περισσότερες Δυτικές Μυστικές Υπηρεσίες γνωρίζουν ότι η βασικότερη πηγή χρηματοδότησης του κινήματος των Ταλιμπάν είναι η παραγωγή οπίου και η εμπορία ναρκωτικών σε παγκόσμια κλίμακα. Γεγονός, που αποτελεί και το ‘μυστικό’, στο οποίο κρύβεται η τεράστια ανθεκτικότητα του κινήματος αυτού στις διάφορες ξένες επεμβάσεις και στους διαφόρους πολέμους, που έχουν κηρύξει εναντίον τους ποικίλες ξένες δυνάμεις, από την τότε Σοβιετική Ένωση μέχρι και τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ.

Την παγκόσμια παραγωγή ηρωίνης, από το όπιο, που παράγεται στο Αφγανιστάν, προσπαθεί να ελέγξει ο Ερντογάν, αξιοποιώντας τις σχέσεις του με τους Ταλιμπάν – Μεγάλο γεωστρατηγικό παιχνίδι της Τουρκίας στην Κεντρική Ασία και νέα απειλή για την Ελλάδα και την Ευρώπη από τσουνάμι Αφγανών μεταναστών!

ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΚΑΙ Η ΤΡΟΧΟΠΕΔΗ ΤΟΥ ΑΘΗΝΑΪΚΌΥ “ΕΞΑΙΡΕΤΙΣΜΟΥ”. (Exeptionalism)

Από
admin
-
5
1.-Η μαρξιστική θεωρία για την σχέση παραγωγικών δυνάμεων και παραγωγικών σχέσεων δεν αμφισβητήθηκε σοβαρά. Αλλαγή των παραγωγικών δυνάμεων (νέες τεχνολογίες) συμπαρασύρει τις παραγωγικές σχέσεις (σχέσεις των ανθρώπων κατά τη διαδικασία παραγωγής, π.χ. αμφισβήτηση του φορντικού μοντέλου).
2.-Ο συνδυασμός των δύο, δηλαδή, αλλαγή παραγωγικών δυνάμεων και παραγωγικών σχέσεων συνδιαμορφώνει έναν νέο τρόπο παραγωγής. Ας τον ονομάσουμε μετακαπιταλιστικό.
3.-Ιστορικά, οι τρόποι παραγωγής ταυτίστηκαν με πολιτικά συστήματα. Επι φεουδαρχίας είχαμε την βασιλεία, επι αστικού, καπιταλιστικού συστήματος την κοινοβουλευτική δημοκρατία. Ο μετακαπιταλισμός απαιτεί για να λειτουργήσει νέο πολιτικό σύστημα. Δεν ικανοποείται στο υπάρχον. Εξ ου και η κρίση του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος. Ποιό θα είναι το νέο πολιτικό σύστημα; Αναζητείται διεθνώς. Μέχρι τότε θα βιώνουμε πολιτικές κρίσεις οι οποίες δεν θα εκτονώνονται.
4.-Στις μεταβατικές περιόδους το παλιό συνυπάρχει πάντα με το καινούριο. Έτσι σήμερα, το παλιό πολιτικό σύστημα και οι παλιές νοοτροπίες συνυπάρχουν με νέες. Θα συγκρούονται μέχρι να υπερισχύσει η νέα. Διότι η παλιά σιγά σιγά πεθαίνει. Όπως κάθε τι που γενιέται και γερνάει.
5.-Το ελληνικό πολιτικό σύστημα χαρακτηρίσθηκε απο δημιουργίας του ελληνικού κράτους απο έναν συγκεντρωτισμό τον οποίο επέβαλαν οι Βαυαροί για να ελέγχουν τους υπηκόους τους. Το νεοελληνικό κράτος θα μπορούσε να διαμορφωθεί πολύ διαφορετικά αν δεν εδολοφονείτο ο Καποδίστριας. Η δολοφονία του το έριξε στις βαυαρικές δαγκάνες.
6.-Ο συγκεντρωτισμός του ελληνικού κράτους παίρνει κορυφαίες διαστάσεις σήμερα που λόγω των νέων αντιλήψεων στην κρατική λειτουργία που εισάγουν οι νέες ψηφιακές τεχνολογίες αμύνεται για να περισώσει τα προνόμιά του. Δεν θα τα καταφέρει, παρά το γεγονός ότι δεν υπάρχει τίποτε συγκροτημένο να το αμφισβητήσει, διότι το νέο πάντα υπερισχύει. Το παλιό, όμως, δίνει τον υπέρ πάντων αγώνα, στερώντας τις δυνατότητες που παρουσιάζονται στην ελληνική περιφέρεια.
7.-Στο ερώτημα γιατί δεν θα τα καταφέρει η απάντηση είναι μία: οι νέες τεχνολογίες δίνουν την δυνατότητα σε ανθρώπους να εργάζονται χωρίς να βρίσκονται, αναγκαστικά, στον ίδιο τόπο. Η συσσώρευση της γραφειοκρατίας επιβάλλει την ψηφιακή διαχείρησή της και η οικονομική αδυναμία των κρατών επιβάλλει την μείωση του προσωπικού άρα την ψηφιοποίηση των κρατικών λειτουργιών.
8.-Σ αυτήν την παγκόσμια δυναμική αντιδρά, ως καθυστερημένο, το ελληνικό κράτος. Προσπαθεί να περισώσει τα προνόμια μιας νομενκλατούρας που συγεντρώθηκε στην πρωτεύουσά του, έστω και σε βάρος της ανάπτυξής του.
9.-Η ιδεολογική διαχείριση αυτής της εμμονής έχει να κάνει με την υποσυνείδητη διαμόρφωση της ιδέας ενός αθηναϊκού εξαιρετισμού. Γιατί να συγκεντρώνονται όλα στην Αθήνα; Διότι είναι πρωτεύουσα. Διότι συγκεντρώνει τον μισό ελληνικό πληθυσμό. Διότι Αθήνα ίσον Ελλάδα. Διότι η Αθήνα είναι κάτι το εξαιρετικό.
10.-Αυτή η ιδεολογική αντίληψη είναι βαθιά χαραγμενη στην συνείδηση και των κατοίκων του λεκανπεδίου. Θεωρούν αδιανόητη την αμφισβήτησή της. Ενοχλούνται, ακόμη, και με τις επισημάνσεις της καθυστέρησης που παράγει ο συγκεντρωτισμός.
11.-Ο κ. Μητσοτάκης είναι ένας απόλυτος φορέας αυτής της λογικής. Της απόλυτης συγκέντρωσης των πάντων στην πρωτεύουσα. Μεγάλωσε με αυτήν και είναι εξαρτημένος απο ανθρώπους και κέντρα που την υπηρετούν με πάθος διότι σ αυτήν επικεντρώνονται τα συμφέροντά τους.
12.-Ο κ. Μητσοτάκης δεν προέρχεται απο τα σπλάχνα της δεξιάς και με την λειψανδρία που υπάρχει, θα μπορούσε να συσπειρώσει ευρύτερο μέρος του πολιτικού φάσματος. Αλλά η εμμονή του σε μια αναχρονιστική λογική τον οδηγεί σε εσφαλμένες πολιτικές. Και περιορίζει το εύρος του πολιτικού του λόγου.
13.-Η τραγωδία της χώρας είναι ότι αυτήν την στιγμή δεν υπάρχει εναλλακτική λύση κυβερνητκής εξουσίας. Όχι, λύση, ικανοποίησης του θυμικού αλλά λύση που θα διεκδικήσει την πολιτική εξουσία για να αλλάξει προς την δυναμική που έρχεται τα πράγματα.
14.-Δυστυχώς, η αξιωματική αντιπολίτευση είναι μια τραγωδία και τα άλλα πολιτικά μορφώματα αγωνίζονται για να υπάρξουν. Μερικά απο αυτά έχουν και γραφικό χαρακτήρα.
15.-Στο πλαίσιο που περιγράφηκε παραπάνω η λύση είναι μία. ¨Ενας ισχυρός , μαζικός πολιτικός φορέας με έδρα εκτός Αθηνών για να αναπνέει καθαρό αέρα. Στις αστειότητες περί σεπαρατισμού δεν καταδέχομαι να αναπαντήσω.
16.-Ο φορέας αυτός για να συγκροτηθεί χρειάζεται τέσσερα πράγματα. Ικανό πολιτικό προσωπικό, χρηματοδότηση, ισχυρά ΜΜΕ που να προβάλλουν τις θέσεις του και μια καλή οργάνωση.
17.-Τίποτε απο αυτά δεν φαίνεται να υπάρχει. Οπότε, καληνύχτα σας μέχρι οι διεθνείς αλλαγές ξυπνήσουν και την Ελλάδα. Ας ελπίσουμε, όμως, ότι το ξύπνημα δεν θα έλθει καθυστερημένα. Διότι ο δράκος δίπλα παραμονεύει. Και, τώρα, δεν θα πρόκειται, απλώς, για εγκατάλειψη της Θεσσαλονίκης όπως τη δεκαετία του 90. Ο δράκος θα καταβροχθίσει τα πάντα. Και τους “εξαιρετικούς”…
Π.Σαβ.

ΕΥΡΑΣΙΑΤΙΚΗ – ΙΣΛΑΜΙΚΗ ΕΝΩΣΗ, ΟΠΩΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ;

Από
admin
-
1

 

του Γιώργου Κωνσταντινίδη*

Το διεθνές οικονομικό και πολιτικό σύστημα έχει καταστεί πολυπολικό κατά τα τις τελευταίες δεκαετίες, κυρίως μετά την πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού στην Ανατολική Ευρώπη και εξαιτίας της ραγδαίας τεχνολογικής προόδου, προκαλώντας τεκτονικές αλλαγές σε όρους γεωπολιτικής και γεωστρατηγικής, αναδιανέμοντας την οικονομική και πολιτική ισχύ και αυξομειώνοντας την γεωπολιτική και οικονομική «υπεραξία» κάποιων κρατών σε βάρος ή προς όφελος κάποιων άλλων.

Λόγω των εφαρμοζόμενων δημοσιονομικών και νομισματικών πολιτικών των κυβερνήσεών τους και του υπερκαταναλωτικού προτύπου που κυριάρχησε στις δυτικές οικονομίες, τα μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οι Η.Π.Α., ο Καναδάς και γενικότερα οι δυτικού τύπου ισχυρές οικονομίες παρουσίασαν σημαντική αύξηση του δημόσιου χρέους τους ως ποσοστού του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος τους (Α.Ε.Π.), γεγονός που αύξησε και το δείκτη του κατά κεφαλήν δημοσίου χρέους τους. Η υπερχρέωση του δυτικού και του ανατολικού ημισφαιρίου του πλανήτη έχει δημιουργήσει τεράστια αβεβαιότητα στις διεθνείς αγορές, στις παγκόσμιες συναλλαγές, διευρύνει το χάσμα μεταξύ πλούσιων και φτωχών χωρών και πολιτών και οδηγεί σε μια ολοένα και επιταχυνόμενη διαταραχή της σταθερότητας της υφηλίου, με εστίες τοπικών, εμφύλιων, διμερών ή και πολυμερών συγκρούσεων και πολέμων να αναζωπυρώνονται ή να ξεσπούν με απρόβλεπτες συνέπειες για τις μελλοντικές γενιές. Το συνολικό χρέος όλων των κρατών ανέρχεται στο αστρονομικό ποσό των 60 τρισεκατομμυρίων δολαρίων! Η χρηματοπιστωτική αστάθεια και οι διαρκείς διακυμάνσεις των αγορών χρήματος και κεφαλαίου τροφοδοτούν τη διεθνή οικονομική κρίση χρέους και έτσι ο φαύλος κύκλος της μεταδιδόμενης υπερχρέωσης των κοινωνιών συνεχίζει το αφανιστικό έργο του, ιδιαίτερα για τις αδύναμες και αποβιομηχανοποιημένες οικονομίες…

Η υπερσυγκέντρωση οικονομικής και στρατιωτικής ισχύος σε ορισμένες «παραδοσιακά» ισχυρές χώρες, όπως οι Η.Π.Α., η Ρωσία, η Γερμανία, η Μεγάλη Βρετανία, η Γαλλία κ.ά. και η ανάδυση νέων «παικτών», π.χ. η Κίνα, η Ινδία, η Νότια Κορέα, η Τουρκία, η Ινδονησία κ.ά., που επιδιώκουν και ως ένα μεγάλο βαθμό έχουν επιτύχει αποτελεσματικά την αναδιανομή της διεθνούς οικονομικής και στρατιωτικής ισχύος, διαμορφώνουν ένα πολύπλοκο σύμπλεγμα οικονομικών συναλλαγών και συμμαχιών, με πολλά αντικρουόμενα συμφέροντα.

Παρά τη δυσκολία του εγχειρήματος ας επιχειρήσουμε να σκιαγραφήσουμε τις τάσεις – προοπτικές που υφίστανται σε παγκόσμιο επίπεδο, σε όρους «οικονομικών και χρηματοπιστωτικών σχηματισμών – υπερομάδων». Από τη μια πλευρά παρατηρούμε τα «παραδοσιακά», «δυτικού τύπου» καπιταλιστικά κεφάλαια (κυρίως Η.Π.Α., Καναδάς, χώρες – μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, Ισραήλ, Αυστραλία κ.ά.) και από την άλλη τα ανερχόμενα, ευρασιατικά, «ανατολικού τύπου» κεφάλαια (Ρωσία, Κίνα, Ινδία, Ιράν, Ιράκ, Τουρκία, Αζερμπαϊτζάν, Ινδονησία κ.ά.). Μια τρίτη σημαντική οικονομική δύναμη συνιστούν τα επονομαζόμενα ισλαμικά ή «πράσινα» κεφάλαια (islamic capitalism), τα οποία αυξάνονται με αλματώδεις ρυθμούς, ειδικά τις τελευταίες δεκαετίες και πλέον έχουν διεισδύσει σε ολόκληρο τον κόσμο, λόγω της χρηματοοικονομικής παγκοσμιοποίησης. Ενδεικτικά αναφέρω ότι στη Μεγάλη Βρετανία η ισλαμική χρηματοοικονομική και τραπεζική (Islamic finance and banking) γνωρίζει μεγάλη άνθηση και οι αγγλικές τράπεζες διαμορφώνουν τραπεζικά προϊόντα που συνάδουν με την ισλαμική τραπεζική νομοθεσία και πρακτική (Σαρία). Οι μουσουλμανικές χώρες δημιουργούν και ενισχύουν το αναδυόμενο ισλαμικό κεφάλαιο (Σαουδική Αραβία, Κατάρ και λοιπά αραβικά κράτη, Ιράν, Τουρκία, Αίγυπτος, Μαλαισία, Ινδονησία, Πακιστάν, Σουδάν, Σομαλία, Νίγηρας κτλ.).

Δεδομένης της δυναμικής ανόδου του ισλαμικού καπιταλισμού και των διασυνδέσεών του με τεράστια οικονομικά συμφέροντα και projects, ένα σενάριο που συζητείται σε παγκόσμια πολιτικά, οικονομικά, ακαδημαϊκά και επιχειρηματικά φόρα είναι η διαμόρφωση μιας Ευρασιατικής – Ισλαμικής Ένωσης, με πολιτικό και οικονομικό περιεχόμενο. Αυτή η ιδέα μπορεί φαινομενικά να ακούγεται υπεραισιόδοξη ή ανεδαφική. Όμως δεν αποτελεί ουτοπία. Στηρίζεται στην πολιτική θεωρία του Ευρασιανισμού και της 4ης Πολιτικής Θεωρίας (μετά από τον μαρξισμό, τον φασισμό και τον φιλελευθερισμό), που έχει ως βασικό εκφραστή της τον Αλεξάντρ Ντούγκιν και το βιβλίο του «Τέταρτη Πολιτική Θεωρία», που εκδόθηκε το 2009. Το ευρασιατικό κίνημα λαμβάνει διαστάσεις μέσω δικτύων που διαθέτει σε αρκετές ασιατικές και όχι μόνο χώρες, όπως η Ελλάδα και η Τουρκία, επιδιώκοντας να συνενώσει διαφορετικές νοοτροπίες, ιδιοσυγκρασίες και θρησκείες (Ορθοδοξία, Ισλάμ, Βουδισμός, Ινδουισμός κτλ.), κατά του μονοπολικού, καπιταλιστικού ηγεμονισμού και Ατλαντισμού της Δύσης και του δυτικού πολιτισμού γενικότερα, όπως αυτός εκφράζεται από τις Η.Π.Α. την Ευρώπη και τα υπόλοιπα κράτη με δυτική ταυτότητα. Η 4η Πολιτική Θεωρία επιδιώκει να συνενώσει διαφορετικές πολιτικές, θρησκευτικές (Χριστιανισμός, Ισλαμισμός, Ινδουισμός κ.ά.) και στρατιωτικές δυνάμεις, με στόχο την ανατροπή της παγκοσμιοποίησης, του άκρατου φιλελευθερισμού και του ατομικισμού που τον χαρακτηρίζει. Ο Ευρασιανισμός – αντιδυτικισμός μπορεί να εκφραστεί με τις ανερχόμενες χώρες που ανήκουν στην Ευρασία, κυρίως με τη Ρωσία στο ρόλο της πρωταγωνίστριας χώρας, την Κίνα, την Ινδία, το Ιράν, ενδεχομένως και την Τουρκία, τη Νότια Κορέα, την Ινδονησία, τη Μαλαισία, το Πακιστάν, το Αφγανιστάν κ.ά.

Χάρτης που παρουσιάζει τον Ευρασιατικό κόσμο κατά την θεωρία του Ευρασιανισμού.

Βέβαια, για να ευοδώσει το Ευρασιατικό «μέτωπο» που ενισχύει καθοριστικά τη μετασοβιετική Ρωσία χρειάζεται να γεφυρωθούν αντιτιθέμενες πολιτικές και πολιτισμικές σχέσεις, οι οποίες αλλάζουν μεν δύσκολα αλλά με επιταχυνόμενο ρυθμό, λόγω των τεράστιων και ταχύτατων μεταβολών που συντελούνται διεθνώς σε όρους κατανομής ισχύος και οικονομικής επιρροής. Πρόκειται για εκκολαπτόμενη τάση χωρίς να έχει, δεδομένου των συνθηκών, μεγάλες πιθανότητες επιτυχίας, εκτός εάν η παγκόσμια κρίση επιφέρει μια συνολική οικονομική αποτελμάτωση που θα κυοφορήσει μια πολεμική εναντίον των διεθνών φιλελεύθερων ελίτ. Θα καταστεί η Ευρασιατική Ένωση το αντίπαλο δέος της Ευρωπαϊκής Ένωσης; Υπάρχουν δυνατότητες συνεργασίας και συνεργειών ανάμεσά τους; Θα συγκεραστούν ή θα συγκρουστούν τα μεγάλα συμφέροντά τους; Ουδείς γνωρίζει.

Τέλος, ο περίφημος «δρόμος του μεταξιού» αποτελεί μια προσπάθεια του κινεζικού, πληθυσμιακού και οικονομικού «γίγαντα» να αναβιώσει αυτός ο πολύ προσοδοφόρος «εμπορικός δρόμος», ο οποίος θα προσδώσει ιδιαίτερα αυξημένο κύρος στην Κίνα, που συνιστά τη 2η μεγαλύτερη οικονομία και τη ναυαρχίδα των χωρών BRICS (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα, Δημοκρατία Νότιας Αφρικής). Αν στο σχεδιασμό αυτό συμμετάσχουν ενεργά – εμπορικά και επιχειρηματικά – επιπλέον ισχυρές χώρες της Ασίας και της Υπερκαυκασίας, κρίνεται εφικτή η συνδιαμόρφωση ενός σημαντικού πόλου που θα μπορεί να κινεί τα νήματα ολόκληρης της επονομαζόμενης Heartland της Ευρασίας. Στο σημείο αυτό η εντατικοποίηση της πολύπλευρης συνεργασίας Κίνας και Ρωσίας θα συνδράμει αποφασιστικά στην υλοποίηση του οικονομικού αυτού σχηματισμού, από τον οποίο θα ζημιωθούν γεωπολιτικά και οικονομικά οι Η.Π.Α., η Ευρωπαϊκή Ένωση και γενικότερα η Ευρώπη.

Οι εξελίξεις θα νοηματοδοτήσουν την πορεία της διεθνούς οικονομίας και θα κατευθύνουν προς τη μια ή την άλλη τάση, από όσες προαναφέραμε, επηρεάζοντας τελικά θετικά ή αρνητικά σε οικονομικό και γεωπολιτικό επίπεδο τους ποικίλους διεθνείς δρώντες, τους συμμάχους και τους αντιπάλους τους. Ουδείς μπορεί να προβλέψει με βεβαιότητα το μέλλον…

*Γιώργος Κωνσταντινίδης, οικονομολόγος, Διδάκτωρ Παντείου Πανεπιστημίου, συγγραφέας του βιβλίου “Συσσώρευση Κεφαλαίου και Παγκοσμιοποίηση στην Τουρκία Διαχρονικά”, εκδόσεις Παπαζήση, 2009.

 

 

 

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΠΑΛΙΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Από
admin
-
1

 

Του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ

1.-Ο κόσμος που αναδύθηκε μετά την βιομηχανική επανάσταση και κορυφώθηκε ως προς τις πολιτικές και γεωπολιτικές αλλαγές του με τους δύο παγκοσμίους πολέμους τελειώνει με όσα μας δείχνουν οι εξελίξεις στο Αφγανιστάν. Ήταν ο κόσμος της βιομηχανικής επανάστασης, της νεωτερικότητας, φιλοσοφικά, και της αγγλοσαξωνικής κυριαρχίας. Γεωπολιτικά ο κόσμος αυτός βασίστηκε στην περίφημη Rimland η οποία διεσπάσθη. Σύμφωνα με την θεωρία αυτή η Rimland δεν έπρεπε να ξεπεραστεί από Ρωσία, Κίνα και τις συμμάχους τους. Ξεπεράστηκε, όμως, όπως δείχνει σωρεία γεγονότων.

Η Rimland, σύμφωνα με τον Νίκολας Σπάϊκμαν, τον αμερικανό καθηγητή του πανεπιστημίο Γέιλ που ήταν ο εμπνευστής της, είναι ο αναχωματικός δακτύλιος που ξεκινά από την Βρετανία, περνά από την Ευρώπη, την Τουρκία, το Ιράν, το Αφγανιστάν, το Πακιστάν, την ΝΑ Ασία και καταλήγει στην Ιαπωνία.

Αυτός ο αναχωματικός δακτύλιος κρατά περιορισμένες από την θάλασσα τις χερσαίες δυνάμεις, Ρωσία και Κίνα που αποτελούν την Heartland. Στα όρια αυτού του δακτυλίου συνέβησαν όλες οι γεωπολιτικές αστάθειες.

Τα δύο ευαίσθητα σημεία του δακτυλίου υπήρξαν το ένα ο άξονας που αρχίζει από τις χώρες τις Κεντρικής Ασίας, παραδοσιακών συμμάχων της Ρωσίας και ενεργοφόρων περιοχών και καταλήγει στο λιμάνι του Bundal και ο άλλος, ο άξονας που βγαίνει στη Μεσόγειο από τα Δαρδανέλια. Τόσο η Ρωσία (με την έξοδό της από τα Δαρδανέλια και την εγκατάστασή της στη Συρία)  όσο και η Κίνα με την πρωτοβουλία Belt and road (τον νέο δρόμο του μεταξιού) έχουν διασπάσει τον δακτύλιο. Η αγγλοσαξωνική ηγεσία του παλιού κόσμου δεν μπόρεσε να κρατήσει περιορισμένες τις δυνάμεις αυτές που αναδύονται με αξιώσεις κυριαρχίας στον διαμορφούμενο νέο κόσμο.

Η παρουσία στη Μεσόγειο και για τις δύο δυνάμεις (Κίνα και Ρωσία) είναι δεδομένη εδώ και αρκετά χρόνια. Τώρα, με τις εξελίξεις στο Αφγανιστάν σπάει και το άλλο ασθενές σημείο της Rimland. Η περιοχή γύρω από το λιμάνι τoυ Bundal.

Αμέσως μετά τον Β!ΠΠ η Βρετανία εξουθενωμένη απο τους συνεχείς πολέμους της αποικιοκρατίας  παραδίδει την ηγεσία στις ΗΠΑ. Αν όχι η πρώτη, μια από τις πρώτες διεθνείς παρεμβάσεις της νέας υπερδύναμης είναι ο ελληνικός εμφύλιος στον οποίο η συμμετοχή των ΗΠΑ βάρυνε αποφασιστικά υπέρ των μη κομμουνιστικών δυνάμεων. Τόσο η Βρετανία όσο και οι ΗΠΑ, ως ναυτικές δυνάμεις, δεν επρόκειτο να αφήσουν την Ελλάδα, μια ναυτική, επίσης, χώρα και σε κρίσιμο σημείο στη Rimland να πέσει στα χέρια της Σοβιετικής Ένωσης. Η γεωπολιτική θεωρία του Σπάικμαν και του Μακίντερ εν δράσει.

Ένας συνδυασμός καπιταλιστικού οικονομικού συστήματος, φιλελεύθερης ιδεολογίας και αστικού πολιτικού καθεστώτος χαρακτήρισαν τα χρόνια από το 1945 ως την πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού με αρκετές αντιφάσεις. Η διεθνής τάξη, βασίζεται θεωρητικά στην ύπαρξη ισότιμων κρατών αλλά στην ουσία, στο διεθνές σύστημα, κυριαρχεί ο ισχυρός και επικυριαρχεί μια υπερδύναμη. Οι ΗΠΑ διαδραμάτισαν τον ρόλο της υπερδύναμης μέχρι τα τελευταία χρόνια. Ο ρόλος τους, πλέον αμφισβητείται, διότι δεν φρόντισαν ή δεν είχαν τα αποθέματα να ανανεωθούν.  Η διεθνής ισορροπία βαίνει προς ένα πολυπολικό σύστημα το οποίο θα ήταν λάθος των ΗΠΑ να μην το αποδεχθούν και να οδηγήσουν την ανθρωπότητα σε έναν νέο πόλεμο.

Υπάρχουν λόγοι να μην αποδεχθούν οι ΗΠΑ τον νέο πολυπολικό κόσμο; Ναι. Από την αμφισβήτηση της κυριαρχίας του δολαρίου ως μέσου άσκησης εξωτερικής πολιτικής ως την αδυναμία, λόγω δυνατότητας ύπαρξης εναλλακτικών λύσεων, να επιβάλλουν τον εξαναγκασμό σε κράτη με τις κυρώσεις. Διότι οι πολεμικές αναμετρήσεις έρχονται, πλέον, σε δεύτερη επιλογή.

Οι αρχές στις οποίες βασίστηκαν οι ΗΠΑ, και η Δύση στην οποία ηγεμόνευαν, όλα αυτά τα χρόνια ήταν η ελευθερία, η δημοκρατία, τα ανθρώπινα δικαιώματα και η ανεξαρτησία των κρατών. Όλες τις υπονόμευσαν.

Όπως γράφηκε στο Project Syndicate:

“Τη δεκαετία του 1960 και το πρώτο μισό της δεκαετίας του 1970, οι ΗΠΑ πολέμησαν στην Ινδοκίνα – Βιετνάμ, Λάος και Καμπότζη – τελικά αποσύρθηκαν με ήττα μετά από μια δεκαετία γκροτέσκας σφαγής. Ο πρόεδρος Lyndon B. Johnson, ένας Δημοκρατικός, και ο διάδοχός του, ο Ρεπουμπλικανός Richard Nixon, μοιράζονται την ευθύνη.

Τα ίδια περίπου χρόνια, οι ΗΠΑ εγκατέστησαν δικτάτορες σε όλη τη Λατινική Αμερική και σε μέρη της Αφρικής, με καταστροφικές συνέπειες που κράτησαν δεκαετίες. Σκεφτείτε τη δικτατορία Mobutu στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό μετά τη δολοφονία του Patrice Lumumba που υποστηρίχθηκε από τη CIA στις αρχές του 1961, ή τη δολοφονική στρατιωτική χούντα του στρατηγού Augusto Pinochet στη Χιλή μετά την ανατροπή του Salvador Allende που υποστηρίχθηκε από τις ΗΠΑ το 1973.

Στη δεκαετία του 1980, οι ΗΠΑ υπό τον Ρόναλντ Ρέιγκαν ρήμαξαν την Κεντρική Αμερική σε πολέμους μεσολάβησης για να αποτρέψουν ή να ανατρέψουν αριστερές κυβερνήσεις. Τα τραύματα της περιοχής δεν έχουν ακόμη επουλωθεί.

Από το 1979, η Μέση Ανατολή και η Δυτική Ασία αισθάνονται το μεγαλύτερο βάρος της ανοησίας και της σκληρότητας της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ. Ο πόλεμος στο Αφγανιστάν ξεκίνησε πριν από 42 χρόνια, το 1979, όταν η κυβέρνηση του προέδρου Τζίμι Κάρτερ υποστήριξε κρυφά τους ισλαμιστές τζιχαντιστές για να πολεμήσουν ένα καθεστώς υποστηριζόμενο από τη Σοβιετική Ένωση. Σύντομα, οι μουτζαχεντίν που υποστηρίζονταν από τη CIA βοήθησαν στην πρόκληση μιας σοβιετικής εισβολής, παγιδεύοντας τη Σοβιετική Ένωση σε μια εξουθενωτική σύγκρουση, ενώ έσπρωξαν το Αφγανιστάν σε αυτό που έγινε σαράντα χρόνια αργότερα, μια σπειροειδής κίνηση προς τα κάτω, βίας και αιματοχυσίας.

Σε ολόκληρη την περιοχή, η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ προκάλεσε αυξανόμενο χάος. Ως απάντηση στην ανατροπή του Σάχη του Ιράν, το 1979, (άλλος δικτάτορας εγκατεστημένος απο τις ΗΠΑ), η κυβέρνηση Ρέιγκαν όπλισε τον Ιρακινό δικτάτορα Σαντάμ Χουσεΐν στον πόλεμό του με την νεοσύστατη Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν. Ακολούθησε μαζική αιματοχυσία και χημικός πόλεμος με την υποστήριξη των ΗΠΑ. Αυτό το αιματηρό επεισόδιο ακολουθήθηκε απο την εισβολή του Σαντάμ στο Κουβέιτ και στη συνέχεια δύο πολέμους του Κόλπου υπό την ηγεσία των ΗΠΑ, το 1990 και το 2003.

Ο τελευταίος γύρος της τραγωδίας στο Αφγανιστάν ξεκίνησε το 2001. Μόλις ένα μήνα μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου, ο πρόεδρος Τζορτζ Μπους διέταξε μια εισβολή υπό την ηγεσία των ΗΠΑ για την ανατροπή των ισλαμιστών τζιχαντιστών που είχαν υποστηρίξει οι ΗΠΑ προηγουμένως. Ο διάδοχος του, πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα, όχι μόνο συνέχισε τον πόλεμο και πρόσθεσε περισσότερα στρατεύματα, αλλά διέταξε τη CIA να συνεργαστεί με τη Σαουδική Αραβία για την ανατροπή του προέδρου της Συρίας Μπασάρ αλ Άσαντ, οδηγώντας σε έναν φαύλο εμφύλιο πόλεμο στη Συρία που συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Σαν να μην έφτανε αυτό, ο Ομπάμα διέταξε το ΝΑΤΟ να εκδιώξει τον Λίβυο ηγέτη Μουαμάρ ελ Καντάφι, προκαλώντας μια δεκαετία αστάθειας στη χώρα αυτή και στους γείτονές της (συμπεριλαμβανομένου του Μάλι, το οποίο έχει αποσταθεροποιηθεί από εισροές μαχητών και όπλων από τη Λιβύη).

Το κοινό στοιχείο αυτών των περιπτώσεων δεν είναι μόνο η αποτυχία πολιτικής. Στη βάση όλων αυτών βρίσκεται η πεποίθηση του αμερικανικού κατεστημένου διαμόρφωσης εξωτερικής πολιτικής ότι η λύση σε κάθε πολιτική πρόκληση είναι η στρατιωτική επέμβαση ή η αποσταθεροποίηση που υποστηρίζεται από τη CIA.

Αυτή η πεποίθηση μιλά για την απόλυτη αδιαφορία της ελίτ της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ για την επιθυμία άλλων χωρών να ξεφύγουν από τη φτώχεια. Οι περισσότερες αμερικανικές στρατιωτικές παρεμβάσεις και παρεμβάσεις της CIA έχουν συμβεί σε χώρες που αγωνίζονται να ξεπεράσουν τη σοβαρή οικονομική στέρηση. Ωστόσο, αντί να ανακουφίσουν τα βάσανα και να κερδίσουν τη δημόσια υποστήριξη, οι ΗΠΑ συνήθως ανατινάσσουν την μικρή υποδομή που διαθέτει η χώρα, προκαλώντας παράλληλα τους μορφωμένους επαγγελματίες να φύγουν για να σώσουν τη ζωή τους”.

Με τέτοιες προϋποθέσεις ηγεμονία δεν διατηρείται, ιδιαιτέρως, σε κρίσιμες μεταβατικές περιόδους. 

2.-Γιατί συμβαίνουν όλα αυτά; Διότι η βιομηχανική κοινωνία δίνει την θέση της στην ψηφιακή κοινωνία. Είναι μια άλλη κοινωνία.

Η ψηφιακή κοινωνία αποτέλεσε προϊόν των Ηνωμένων Πολιτειών, κυρίως, αλλά εδώ και αρκετά χρόνια η Αμερική δείχνει μια αδυναμία να την διαχειριστεί. Η ψηφιακή κοινωνία έχει δύο μεγάλες απαιτήσεις. Την καινοτομία και τα υλικά που θα αναπτύξουν τα προϊόντα της.

Ως προς την καινοτομία οι ΗΠΑ κυριάρχησαν στην αρχή. Αλλά εδώ και μερικά χρόνια δείχνουν μια κόπωση. Χαρακτηριστικό της αμερικανικής κυριαρχίας στην καινοτομία ήταν ότι αναζητούσαν σε όλον τον κόσμο τα «καλύτερα μυαλά» στα οποία έδιναν τα μέσα να αναπτύξουν τις ιδέες τους. Εδώ και μερικά χρόνια οι ΗΠΑ γίνονται μια κλειστή, φοβική κοινωνία. Και αυτό είναι το χαρακτηριστικότερο στοιχείο για μια επικίνδυνη εσωστρέφεια.

Ενδεικτικό της κόπωσης και της απουσίας φαντασίας στη διαχείριση καινοτόμων πρωτοβουλιών είναι ο τρόπος που οι ΗΠΑ διαχειρίστηκαν την υπόθεση Άσανζ και Σνόουντεν. Αντί να τους αξιοποιήσουν, τον μεν έναν τον έστειλαν στη Ρωσία, τον δε άλλο στη φυλακή. Οι φοβικές κοινωνίες δεν έχουν μέλλον. Και ο ΗΠΑ είναι μια φοβική, εσωστρεφής κοινωνία.

Η δεύτερη απαίτηση της ψηφιακής κοινωνίας είναι οι σπάνιες γαίες. Η Αμερική τις στερείται και όπου τις εντόπισε και επεδίωξε να τις διαχειριστεί το έκανε με αμερικανικό τρόπο. Αντί να βοηθήσει τις τοπικές κοινωνίες, βοήθησε τον εαυτό της , και μόνο, την άρχουσα τάξη των χωρών για να μπορούν να καταπιέζουν και να ελέγχουν τις κοινωνίες τους και αδιαφόρησε για την ζωή των ανθρώπων.

Το Αφγανιστάν είναι μια χαρακτηριστική τέτοια περίπτωση. Μεγάλο μέρος της κοινωνίας ήταν και είναι κατά των Ταλιμπάν. Αλλά οι ΗΠΑ δεν έκαναν τίποτε για την Αφγανική κοινωνία ώστε να την πάρουν με το μέρος τους.

Όπως γράφηκε στο αμερικανικό Project Syndicate «από τα 946 δισεκατομμύρια δολάρια που διέθεσαν τα 20 χρόνια οι αμερικανοί στο Αφγανιστάν, τα 816 δισεκατομμύρια δολάρια, ή το 86%, πήγαν σε στρατιωτικές δαπάνες για τα αμερικανικά στρατεύματα. Και ο αφγανικός λαός είδε ελάχιστα από τα υπόλοιπα 130 δισεκατομμύρια δολάρια, με 83 δισεκατομμύρια δολάρια να πηγαίνουν στις αφγανικές δυνάμεις ασφαλείας. Περίπου 10 δισεκατομμύρια δολάρια δαπανήθηκαν για επιχειρήσεις περιορισμού των ναρκωτικών, ενώ 15 δισεκατομμύρια δολάρια ήταν για αμερικανικές υπηρεσίες που δραστηριοποιούνται στο Αφγανιστάν. Αυτό άφησε πενιχρή χρηματοδότηση “οικονομικής στήριξης” 21 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Ωστόσο, ακόμη και ένα μεγάλο μέρος αυτών των δαπανών άφησε ελάχιστα επί τόπου, επειδή τα προγράμματα στην πραγματικότητα «υποστηρίζουν την αντιτρομοκρατία, ενίσχυση των εθνικών οικονομιών και βοηθούν στην ανάπτυξη αποτελεσματικών, προσβάσιμων και ανεξάρτητων νομικών συστημάτων ».

Εν ολίγοις, λιγότερο από το 2% των αμερικανικών δαπανών για το Αφγανιστάν, και πιθανώς πολύ λιγότερο από το 2%, έφτασε στον Αφγανικό λαό με τη μορφή βασικών υποδομών ή υπηρεσιών μείωσης της φτώχειας. Οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να έχουν επενδύσει σε καθαρό νερό και αποχέτευση, σχολικά κτίρια, κλινικές, ψηφιακή συνδεσιμότητα, γεωργικό εξοπλισμό, προγράμματα διατροφής και πολλά άλλα για να βγάλουν τη χώρα από την οικονομική στέρηση. Αντίθετα, αφήνουν πίσω μια χώρα με προσδόκιμο ζωής 63 έτη, ποσοστό μητρικής θνησιμότητας 638 ανά 100.000 γεννήσεις και ποσοστό παιδικής καθυστέρησης 38%.

Η Κίνα, η οποία με διάφορους τρόπους προσεγγίζει τους Ταλιμπάν, κυριαρχεί στην παγκόσμια αγορά των σπάνιων γαιών -οι οποίες είναι αναγκαίες για την κατασκευή όλων των προϊόντων υψηλής τεχνολογίας, όπως κινητά τηλέφωνα, ηλεκτρονικοί υπολογιστές, ηλεκτρικά αυτοκίνητα, επίπεδες οθόνες και αεροσκάφη-  και κατά τη διάρκεια του εμπορικού πολέμου με τις ΗΠΑ, το 2019, απείλησε να «κόψει» τις προμήθειες.

Μόνο οι σπάνιες γαίες του Αφγανιστάν υπολογίζεται ότι αξίζουν από 1 έως 3 τρισ. δολάρια, όπως έγραφε το 2020 το περιοδικό The Diplomat, επικαλούμενο τον Ahmad Shah Katawazai, έναν πρώην διπλωμάτη στην πρεσβεία του Αφγανιστάν στην Ουάσιγκτον. Η έκδοση The Hill υπολόγιζε την αξία τους φέτος στα 3 τρισ. δολάρια.

Ήδη, η Κίνα στην παγκόσμια αγορά των σπάνιων γαιών, ελέγχει το 35% των κοιτασμάτων διεθνώς. Μόνο το 2018, ήλεγχε το 70% της παγκόσμιας εξόρυξης σπάνιων γαιών, καθώς παρήγαγε 120.000 μετρικούς τόνους, σε μία χρονιά που οι ΗΠΑ παρήγαγαν 15.000 μετρικούς τόνους.

Το Πεκίνο χρησιμοποίησε τις σπάνιες γαίες σαν διαπραγματευτικό χαρτί στον εμπορικό πόλεμο με τις ΗΠΑ, εκμεταλλευόμενο το γεγονός ότι η αμερικανική βιομηχανία καλύπτει το 80% των σχετικών αναγκών της μέσω εισαγωγών από την Κίνα.

3.-Όσοι δεν έβγαζαν σπυράκια ακούγοντας το όνομα του Μαρξ θα γνωρίζουν πως όταν αλλάζουν τα μέσα παραγωγής (από τα κλασικά μέσα της βιομηχανικής κοινωνίας στα νέα μέσα της ψηφιακής κοινωνίας) αλλάζουν και οι σχέσεις παραγωγής (οι σχέσεις εργασίας και οι σχέσεις των ανθρώπων γενικότερα).

Αλλαγή στις σχέσεις εργασίας συνεπάγεται ευρύτερες αλλαγές. Από την κυρίαρχη φιλοσοφική αντίληψη, τον τρόπο παραγωγής (κάτι πολύ σημαντικό που κατά την μαρξιστική θεωρία προδικάζει την μορφή και του πολιτικού συστήματος) ως τα πολιτικά συστήματα και τους ορισμούς τους.

Ο νέος κόσμος με τα νέα μέσα παραγωγής θα θέσει το ερώτημα: τις δυνατότητες που παρέχει ο αναδυόμενος νέος κόσμος θα τις αξιοποιήσουν τα αυταρχικά κράτη για να ελέγξουν τις κοινωνίες ως νέος Μεγάλος Αδελφός, ή θα αξιοποιηθούν από τους λαούς για την διεύρυνση της δημοκρατίας και της ευημερίας.

Και εδώ είναι που παίζεται το παγκόσμιο παιχνίδι. Τα υπόλοιπα είναι δεδομένα. Η αμερικανική υποχώρηση και η νέα ανακατάταξη δεν παίζονται. Παίζεται το σημείο της νέα ισορροπίας.

Οι ΗΠΑ δεν φαίνεται- και δεν μπορούν- να αλλάξουν πολιτική φιλοσοφία. Θα μιλούν υποκριτικά για ελευθερία και ανθρώπινα δικαιώματα, για την διεθνή έννομη τάξη αλλά τίποτε δεν θα σέβονται. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το πως αντιμετωπίζουν την Τουρκία. Υποχωρούν σε όλα όσα κάνει ο Ερντογάν σε βάρος του λαού του, ελπίζοντας σε μια βελτίωση της σχέσης τους μαζί του. Χάνουν, όμως, έτσι την διεθνή νομιμοποίηση ως δημοκρατικής δύναμης που σέβεται την βούληση και την κυριαρχία των λαών καθώς και τα ανθρώπινα δικαιώματά τους.

Απέναντι στις ΗΠΑ αναδύονται δύο αυταρχικές δυνάμεις: Η Κίνα με ένα κομμουνιστικό καθεστώς και η Ρωσία με μια αυταρχική, κατ επίφασιν δημοκρατία.

Η επικράτηση μιας από τις δύο αυτές δυνάμεις δεν θα δημιουργήσει έναν καλύτερο κόσμο. Αντιθέτως, μπορεί να τον επιδεινώσει. Αλλά τα εκβιαστικά διλήμματα του είδους δημοκρατία τύπου Αμερικής ή αυταρχισμός τύπου Κίνας ή Ρωσίας δεν είναι οι λύσεις στον νέο κόσμο.  Αν επικρατήσουν οδηγούμαστε σε έναν κόσμο ανελευθερίας με δυνατότητα ενίσχυσης του Μεγάλου Αδελφού. Κάτι που οι νέες τεχνολογίες δίνουν την δυνατότητα να αναπτυχθεί.

Οι ίδιες τεχνολογίες, όμως, δίνουν την δυνατότητα ανάπτυξης ενός δημοκρατικού διεθνούς συστήματος που θα βασίζεται στην αποκέντρωση, τον σεβασμό των ατομικών και ανθρωπίνων δικαιωμάτων, την βούληση των λαών.

Η νέα μάχη θα δοθεί γύρω από αυτά: απο τη μια από την δύναμη που θα κυριαρχήσει παγκοσμίως και την πολιτική που θα ακολουθήσει και απο την άλλη από τον ρόλο και τις δυνατότητες των λαών να ζήσουν ειρηνικά, δημοκρατικά και να ευημερήσουν. Δυστυχώς, στην μάχη αυτή ο πόλεμος δεν μπορεί να αποκλειστεί. Πρέπει, όμως, να βρούμε τις ασφαλιστικές δικλείδες περιορισμού των πιθανοτήτων του.

4.- Κατά μία, μαρξιστική, μάλλον, ανάλυση η ανάδυση του καπιταλισμού προϋπέθετε την ανάπτυξη   γύρω από  βιομηχανικές μονάδες , πόλεων όπου θα συγκεντρώνονταν το εργατικό δυναμικό (προλεταριάτο) και την διαμόρφωση εθνικών κρατών ώστε μέσα σ αυτά να προστατεύεται η βιομηχανική παραγωγή.

Τα εθνικά κράτη προϋπέθεταν ομοιογενείς κοινωνίες με αίσθηση κοινών χαρακτηριστικών. Δηλαδή, ταυτότητας. Χωρίς να μπορώ να υπεισέλθω, λεπτομερώς, στην έννοια της ταυτότητας στον χώρο αυτό, η ύπαρξή της διαμόρφωσε συνεκτικές κοινωνίες που αλληλοϋποστηρίζονταν.

Η προχωρημένη φάση του καπιταλισμού, όμως, ο ιμπεριαλισμός ασφυκτιούσε στα εθνικά όρια. Και έπρεπε να τα αποδομήσει.

Η αποδόμηση των εθνικών ορίων προϋπέθετε αποδόμηση της ταυτότητας της κοινωνίας που συγκροτούσε το έθνος. Και έτσι εισερχόμαστε σε μια νέα φάση όπου εν ονόματι της παγκοσμιοποίησης έπρεπε οι κοινωνίες να γίνουν πλάσμα (με την φυσική έννοια του όρου) χωρίς μορφή, σχήμα, άποψη, ή αίσθηση κοινής πορείας.

Η αναγκαστική, όμως, συνύπαρξη εθνικών κρατών, μέχρι να διαλυθούν και αποδομημένων, από άποψη ταυτότητας, κοινωνιών διέλυσε την εθνική συνοχή και κατέστησε τα εθνικά κράτη άνευ σκοπού. Δεν κυριαρχεί το συμφέρον του εθνικού κράτους αλλά των εταιρειών που ελέγχουν τις ηγετικές ομάδες αυτών των κοινωνιών. Πολλές φορές, μάλιστα, το συμφέρον των εταιρειών μπορεί να βρίσκεται σε αντίθεση με το συμφέρον του εθνικού κράτους.

Αυτό πήρε πιο διαλυτική μορφή σε κοινωνίες όπως οι ΗΠΑ που συγκροτήθηκαν, ούτως ή άλλως, με συνείδηση της εθνικής διαφορετικότητας των πολιτών τους. Οι επιπτώσεις στην συνοχή της αμερικανικής κοινωνίας υπήρξαν καταλυτικές και διεφάνησαν, κυρίως, με την προεδρία Τράμπ. Το χάσμα αυτό όχι, μόνο, δεν καλύπτεται αλλά δημιουργεί τεράστιες εντάσεις και διχασμούς που αποδιοργανώνουν τον κρατικό εθνικό στόχο.

Για παράδειγμα τι ήθελαν οι ΗΠΑ από το Αφγανιστάν; Τι θέλουν από τη Συρία, τη Μέση Ανατολή ή όπου αλλού στον κόσμο; Δεν είναι σαφές. Ίσως να μην το γνωρίζει και η ηγέτιδα τάξη τους.

Ο μόνος στόχος τους είναι, μέσω της αντιπαράθεσης με την Κίνα, να ανακτήσουν την παγκόσμια  ηγεμονία ως primus inter pares.

Αλλά γι αυτό δεν χρειάζεται ούτε η παραμονή στο Αφγανιστάν, όπου η Κίνα «παίζει» με οικονομικούς όρους, ούτε στη Συρία, ούτε οπουδήποτε αλλού. Χρειάζεται, μόνο η επικέντρωση των δυνάμεων εκεί που η Κίνα είναι διατεθειμένη να κλιμακώσει στρατιωτικά. Και ο χώρος αυτός είναι η θάλασσα της Νότιας Κίνας.

Στην Ουάσιγκτον πιστεύουν πως την ηγεμονία δεν θα μπορέσουν να την ανακτήσουν στον οικονομικό τομέα αλλά στον στρατιωτικό. Πουλώντας ασφάλεια στον κόσμο. Αλλά είναι πολλοί εκείνοι που δεν θέλουν, πλέον, να αγοράσουν την αμερικανική ασφάλεια.

Μία από αυτές τις χώρες αυτές είναι η Τουρκία. Η Τουρκία προσπαθεί να αυτονομηθεί από τις αμερικανικές δαγκάνες. Χτυπώντας μια στο σφυρί και μια στο πέταλο και επιδεικνύοντας μια πολιτική αποφασιστικότητα σε κάποιο βαθμό το κατάφερε. Συνεχίζει και αναζητά διεθνείς εκδουλεύσεις εν ονόματι των οποίων θα της αναγνωρισθούν κάποια δικαιώματα.

Το Αφγανιστάν είναι μια από αυτές τις εκδουλεύσεις.

Ορισμένοι περιμένουν να έρθει η σειρά της Τουρκίας να ηττηθεί στο Αφγανιστάν. Η Τουρκία, όμως, δεν πήγε στο Αφγανιστάν για να πολεμήσει. Πήγε για να συνεργασθεί ως μεσολαβούσα με την βοήθεια και του Πακιστάν. Δεν είναι ένα εύκολο παιχνίδι. Είναι, όμως, ένα παιχνίδι το οποίο η Τουρκία είναι διατεθειμένη να παίξει.  Με ρίσκο, ναι. Αλλά χωρίς ρίσκο δεν γίνεται τίποτε. Η Τουρκία δεν πολεμά εκεί που δεν έχει διασφαλίσει τη νίκη. Η Τουρκία μπορεί ευκολότερα να συνεργαστεί με τους Αφγανούς διότι, ως αντίληψη, βρίσκονται και οι δύο χώρες σε μια προνεωτερική προς νεωτερική φάση.

Η Τουρκία μπορεί να καταλάβει το Αφγανιστάν. Οι ΗΠΑ όχι.

Ορισμένοι θα αναρωτηθούν για τον ρόλο της Ελλάδας. Δεν υπάρχει τέτοιος ρόλος, πουθενά. Η Ελλάδα είναι μια κατάσταση που διαμορφώνεται, ακόμη, από το 1821.  Η Επανάσταση του 1821 δε τελείωσε, συνεχίζεται. Προσπαθεί να δημιουργήσει ένα εθνικό κράτος και δεν τα καταφέρνει. Μόλις διαμόρφωσε ορισμένα χαρακτηριστικά του εμφανίστηκαν ορισμένοι πρόθυμοι να το αποδομήσουν. Διότι αυτό ήταν το παράγγελμα από την Εσπερία.

Σήμερα είναι μια διχασμένη κοινωνία με μια μέτρια ηγεσία, με απουσία εθνικής αστικής τάξης και με έναν λαό κατακερματισμένο και συγκεντρωμένο γύρω από την πρωτεύουσά του έτοιμο να διαχειριστεί την λοιπή εθνική έκταση ως ενδοχώρα.

Είναι αφημένη στις ΗΠΑ, κυρίως, και στην Ε.Ε. και πορεύεται όπως της παραγγείλουν. Η οικονομική κρίση και η αδυναμία της να ανταποκριθεί στις προκλήσεις της Τουρκίας την έκαναν ακόμη πιο ευάλωτη.

Οι εξελίξεις στο περιφερειακό και διεθνές περιβάλλον ξεπερνούν κατά πολύ τις δυνατότητες της ηγεσίας της να τις διαχειριστούν. Είναι ένα ακυβέρνητο καράβι σε μια τρικυμισμένη θάλασσα.

Το τραγικό είναι ότι δεν υπάρχει καμιά δύναμη που να θέλει να συμμαζέψει, κάπως, τα πράγματα. Ίσως και να μην μπορεί. Δεν μπορεί να αναδυθεί τίποτε ως εναλλακτική λύση χωρίς να το θέλουν όσοι από το εξωτερικό κατευθύνουν τις τύχες της.

Με όλα αυτά, η Ελλάδα δεν έχει καταλάβει καν τι συντελείται.

1...2,2472,2482,249...3,038Σελίδα 2,248 από 3,038