Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη (δημοσιεύθηκε στη «δημοκρατία» στις16.09.2021
==============================================================================
Ι. Η μαγική εικόνα μιας άλλης Ελλάδας
Ήταν αξιοθαύμαστα άνετος ο κ. Πρωθυπουργός, στη Συνέντευξη Τύπου της 12ης τρέχ.,και χωρίς καν να χρειάζεται να σκεφθεί ούτε δευτερόλεπτο το περιεχόμενο των  απαντήσεών του.  Μας μετέφερε, με μαγικό χαλί, σε μιαν άλλη Ελλάδα. Που ως εκ θαύματος, όλα τα ακανθώδη προβλήμάτά της είχαν εξαφανιστεί. Που δεν αντιμετώπιζε πια ούτε απειλές έξωθεν, μια και  τα εθνικά μας  συμφέροντα συμπίπτουν με τα αντίστοιχα τουρκικά,  ούτε κινδύνους αλλοίωσης του πληθυσμού μας, μια και οι εισβάλοντες μετανάστες θα φιλοξενηθούν σε νέες νησιώτικες δομές. Και, επιπλέον, ο κ. Μητσοτάκης εξήγησε διεξοδικώς και χωρίς τον ελάχιστο  δισταγμό, ότι πια ζούμε σε μια προνομιούχα χώρα, που δεν μαστίζεται από υψηλό χρέος και αδιέξοδα οικονομικά προβλήματα. Γι αυτό και ήρθε η ώρα, ως πρώτη μας προτεραιότητα,  η πατρίδα μας  να αγκαλιάσει  τους νέους, δεδομένου ότι έχει  την πολυτέλεια να δωρίζει στο σύνολο των φοιτητών, που σπουδάζουν εκτός του τόπου της  μόνιμης διαμονής τους, και ανεξαρτήτως της οικονομικής τους κατάστασης, 1000Ε επί έξη μήνες.  Γι αυτό, και η Ελλάδα έχει πια την ευχέρεια να προσφέρει, ως γέρας νίκης, 1200Ε επί έξη μήνες σε κάθε νέο κάτω των 29 ετών,  που προσλαμβάνεται σε θέση εργασίας. Γι αυτό και η χώρα μας απαξιοί πια το προϊόν υψηλών φόρων, εισφορών, ΕΝΦΙΑ και συμπαρομαρτούντων, και σπεύδει να προβεί σε σημαντικές  μειώσεις τους. Αυτή η θαυματουργική, εξάλλου, πατρίδα μας είναι πια σε θέση, σύμφωνα πάντα με το περιεχόμενο της πρωθυπουργικής συνέντευξης,  να χρηματοδοτήσει  σημαντικά   έργα  υποδομής από άκρη σε άκρη  της γεωγραφικής  μας έκτασης. Και  αναφορικά με το κύμα των ανατιμήσεων, εξυπακούεται ότι  η πλούσια Ελλάδα μας  θα ήταν αδιανόητο να αφήσει  αβοήθητους τους πολίτες  της, αλλά αντιθέτως δεσμεύεται να τους εξασφαλίσει αντισταθμιστικές  εισφορές, ώστε να μη συρρικνωθεί το εισόδημά τους.
ΙΙ.ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ
Οσο και αν είναι άχαρο να πέφτει κανείς από τα σύννεφα χωρίς αλεξίπτωτο, ας επανέλθουμε στην πραγματική μας χώρα. Αυτήν  που αιμορραγεί, που απειλείται από εχθρούς αλλά και φίλους και που επιβάλλεται να αλλάξει ρότα για να επιβιώσει.
Και έρχομαι στη συνέντευξη:
Είναι, πράγματι, ανεξήγητο το πως και το γιατί, παρά τη μεγάλη διάρκεια της συνέντευξης, που θεωρητικά θα επέτρεπε εξάντληση των σημαντικών ερωτήσεων,   απουσίαζε ωστόσο από αυτήν, σχεδόν ολοκληρωτικά, το σύνολο των ακανθωδών  οικονομικών μας προβλημάτων και όχι μόνο. Όντως, πολύ κρίμα, διότι  ο προβληματισμός  γύρω από την οικονομία θα ήταν πρωταρχικής σημασίας,  οι θέσεις του κ. Πρωθυπουργού θα μπορούσαν να είναι  διαφωτιστικές, και οπωσδήποτε θα ήταν δυνατόν  να διευκρινιστεί πλήθος σκοτεινών σημείων, αναφορικά με τις  πρωθυπουργικές εξαγγελίες. Και συγκεκριμένα:
*Δεν αναζητήθηκαν απαντήσεις  για το πως θα χρηματοδοτηθούν όλες αυτές οι πολυάριθμες  εξαγγελλόμενες  παροχές, καθώς και η διενέργεια  σημαντικών  έργων υποδομής σε ολόκληρη τη χώρα.   Ιδίως και που αυτές    συμπίπτουν χρονικά  με ελαφρύνσεις φόρων, ΕΝΦΙΑ κλπ. Ακόμη, δεν διευκρινίστηκε το κατά πόσον το προϊόν του επιταχυνόμενου ρυθμού ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας, και ειδικότερα των υπηρεσιών κοινής ωφέλειας, θα συμμετάσχει  στις δαπάνες αυτές.
*Χωρίς αντίρρηση, από τους δημοσιογράφους, έγινε  δεκτή η διαβεβαίωση ότι, ως Έλληνες, οφείλουμε να πανηγυρίζουμε επειδή  το ΑΕΠ μας  αυξήθηκε κατά 16,2% το 2ο τρίμηνο του 2021. Ωστόσο, είναι ξεκάθαρο ότι   δεν πρόκειται για  αύξηση του ΑΕΠ, αλλά για απλή υποκατάσταση  της ισάξιας μείωσης του ΑΕΠ μας, κατά το 2ο τρίμηνο του 2020. Να προσθέσω ακόμη ότι η πρωθυπουργική  αναφορά, που εμφάνισε την ετεροχρονισμένη υποκατάσταση  της ζήτησης ως αύξηση  του ΑΕΠ, συνδέεται προφανώς και με την  υπόθεση ότι οι αυξημένες καταθέσεις των νοικοκυριών,  θεωρούνται και αυτές ως  αύξηση εισοδήματος και πλούτου (20Ε δισεκατομμύρια).  Δεν πρόκειται, ωστόσο,  περί ένδειξης πλούτου, αλλά περί της αναγκαστικής μείωσης της κατανάλωσης, λόγω εγκλεισμού, όσο και λόγω αβεβαιότητας εξαιτίας του ιού.  Δεν θα πρέπει, εξάλλου, να μας διαφεύγει, όταν υποκύπτουμε στον πειρασμό να θεωρούμε «πλούσιους τους εαυτούς μας», ότι το μέσο κατά κεφαλή  εισόδημά μας, στα Βαλκάνια, είναι τώρα ελαφρώς ανώτερο μόνο του αντίστοιχου της Βουλγαρίας, ενώ πριν από τα εγκληματικά μνημόνια,  ήταν στην κορυφή. Αλλά, και τέλος, εύλογα τίθεται το ερώτημα, από που θα μπορούσε να εξασφαλιστεί αυτή η υποτιθέμενη αύξηση του πλούτου, μέσα από οικονομία, που νεκρώθηκε για μήνες;
*Ο δικός μας πληθωρισμός, που είναι μόνον 1,9% και που υπολείπεται του αντίστοιχου μέσου κοινοτικού (πάνω από 3%), παρά τη σημαντική αύξηση ρευστότητας, λόγω ιού, δεν μπορεί να εκληφθεί ως ενθαρρυντικό στοιχείο, όπως φαίνεται να πιστεύεται. Και τούτο, διότι υποδηλώνει εγγενή αδυναμία της οικονομίας μας να αντιδράσει και να κινητοποιήσει τις αποφασιστικές, για την ανάπτυξη, ροπές, ακόμη και σε περιόδους τόσο υψηλής ρευστότητας. Υποδηλώνει, τελικώς, ανυπαρξία δυνητικής ανάπτυξης.  Από την άλλη πλευρά, όμως,  αξίζει να σημειωθεί, σχετικά, ότι η άνοδος των τιμών σε  βενζίνη, φυσικό αέριο, ρεύμα, βασικά είδη διατροφής κ.ά. δεν πρόκειται  να περιοριστεί σε αυτά, αλλά αναγκαστικά, θα γενικευθεί. Ο πληθωρισμός αυτός είναι ταυτόχρονα προσφοράς, ζήτησης αλλά και κόστους, γι αυτό και αποκλείεται να εξελιχθεί σε παραγωγικό, που θα ήταν ευπρόσδεκτος.  Έτσι, και δυστυχώς, τα πρωθυπουργικά μέτρα, που θα επιχειρήσουν να ελέγξουν την κατάσταση θα είναι αναποτελεσματικά, όπως πάγια συμβαίνει σε ελεύθερες οικονομίες.
*Σύμφωνα με την πρωθυπουργική αισιοδοξία  μάς αναμένουν «παχιές αγελάδες» και όχι απλώς για ένα χρόνο από σήμερα, αλλά για συνεχιζόμενα. Οι θετικές αυτές προβλέψεις φαίνεται να δικαιολογούνται από τον υψηλό  ρυθμό ανάπτυξης, που για φέτος υπερβαίνει  το 5%. Είθε να είναι έτσι! Αλλά είναι απαραίτητο να γνωρίζουμε από πού θα προέλθει αυτή η πανάκεια. Υπάρχουν, ασφαλώς, πολλές πηγές τροφοδότησης της ανάπτυξης, αλλά όμως οφείλουν αυτές να προσδιοριστούν, και κυρίως οφείλουν να είναι σε θέση να  μεγεθύνουν την παραγωγική ικανότητα της οικονομίας. Συνεπώς, οι εξάρσεις της  ροπής για κατανάλωση, που, αναμφίβολα, οφείλονται στην εξέλιξη του ιού, και που απλώς  επαναφέρουν την οικονομία σε σχετική κανονικότητα,  δεν αποτελούν ανάπτυξη, και δεν θα έχουν διάρκεια. Ήδη στις ΗΠΑ η ζήτηση υποχωρεί, καθώς η οικονομία οδεύει προς  φυσιολογικά επίπεδα λειτουργίας της. Γι αυτό, η βεβαιότητα ότι ο  φετινός υψηλός ρυθμός ανάπτυξης δεν αποτελεί φούσκα του ιού θα έπρεπε να στηριχθεί σε  πηγές διαρκείας. Εκτός, λοιπόν, από το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας μας, που ασφαλώς δεν μας καθιστά πλουσιότερους αλλά, φευ, καημένους και κακομοίρηδες, υπάρχει και το Τ.Α. στις παροχές του οποίου έχουν εναποτεθεί υψηλές κυβερνητικές αναμονές. Παρότι τα χρήματα που θα πάρουμε, εκτός βέβαια των δανείων που γιγαντώνουν το χρέος μας, δεν είναι αρκετά  για την αντιμετώπιση των αναγκών μας,  θα μπορούσαν ωστόσο  να αποτελέσουν εισαγωγή στην  έναρξη αναπτυξιακής προσπάθειας. Θα έπρεπε, όμως, να εξασφαλίζουν εντελώς διαφορετικές προδιαγραφές χρησιμοποίησής τους, και συγκεκριμένα:
-Να επιλέγαμε εμείς τις πρωταρχικές, για το στάδιο ανάπτυξης και τις ιδιομορφίες της οικονομίας μας, επενδύσεις που φυσικά δεν θα ήταν  οι ανεμογεννήτριες και τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα.
-Να εξασφαλίζαμε είδος  επενδύσεων, των οποίων τα πολλαπλασιαστικά αποτελέσματα, τουλάχιστον σε αποφασιστικό ποσοστό τους, θα παρέμεναν στη χώρα μας, και δεν θα  έκαναν πλουσιότερη την Ευρώπη του Βορρά.
-Να είχαμε επιμείνει  στο δικαίωμά μας  απόκτησης των αναγκαίων εισαγωγών, για τις επενδύσεις μας, από χώρες που θα μας  τις προμήθευαν με χαμηλότερο κόστος από το αντίστοιχο του ευρωπαϊκού Βορρά. Ειδικά και επειδή τώρα η διακοπή της παραγωγικής αλυσίδας σε πολυάριθμα σημεία της δημιουργεί ελλείψεις, σημαντικές αυξήσεις τιμών και κόστους μεταφοράς.
-Συνοψίζοντας, θα έπρεπε να είχαμε απαρνηθεί την απύθμενη υποτέλεια, που σφραγίζει κάθε έκφανση της εθνικής μας υπόστασης, μέχρι του σημείου να μας δακτυλοδείχνει  ο Economist (μέσω του Πρωθυπουργού μας) ως τον «καλύτερο μαθητή της ΕΕ». Και επειδή, δυστυχώς, στον ορίζοντα αδυνατώ να διακρίνω τέτοιας μορφής επιθυμητές μεταβολές, διατηρώ εντονότατες ανησυχίες για το μέλλον. Συγκεκριμένα, ότι θα εξακολουθήσουμε να συναινούμε στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων των «εταίρων-συμμάχων- φίλων», σε βάρος των δικών μας.
*Είναι αλήθεια ότι υπήρξε ερώτηση, που αναφερόταν στο χρέος μας, το οποίο  αναρριχάται ακάθεκτο. Όμως, ο όποιος σχετικός προβληματισμός περιορίστηκε στην εφησυχαστική υπόθεση ότι το κόστος χρήματος θα παραμείνει χαμηλό, και ότι η συμμόρφωσή μας με τους ασφυκτικούς όρους του Συμφώνου Σταθερότητας, θα εξακολουθήσει να είναι  χαλαρή και σε  περιβάλλον άνετης ρευστότητας. Δυστυχώς, δεν συμμερίζομαι αυτή την αισιοδοξία, και αντιθέτως φοβούμαι τα χειρότερα, με βάση «λογικές προβλέψεις».
*Τελειώνω, διατυπώνοντας  την τεραστίων διαστάσεων έκπληξή μου,  για το ότι οι προσκεκλημένοι δημοσιογράφοι στην πρωθυπουργική συνέντευξη, όχι μόνον αγνόησαν τα  κρίσιμα προβλήματα της οικονομίας, καθώς αυτά παρέμειναν ορφανά από καίριες  ερωτήσεις, αλλά και επιπλέον  εφησύχασαν με την πρωθυπουργική διαβεβαίωση ότι, ουσιαστικά  «τα βρήκαμε με τους Τούρκους». Είναι, όντως, αδιανόητο το γεγονός ότι οι προσκεκλημένοι δημοσιογράφοι στην πρωθυπουργική συνέντευξη δεν είχαν την περιέργεια να πληροφορηθούν  από πότε, πώς  και σε ποια σημεία των έντονων διαφωνιών μας υπήρξε συμφωνία, αλλά βέβαια και τι περιλαμβάνει αυτή.

 Με αφορμή τις Ευρωπαϊκές Ημέρες Πολιτιστικής Κληρονομιάς, που εορτάζονται αυτό το μήνα σε όλη την Ευρώπη με θέμα «Κληρονομιά ανοιχτή σε όλους!» (Heritage All Inclusive!), η οποία περιλαμβάνει σύμφωνα με την UNESCO  την υλική και άυλη πολιτιστική κληρονομιά, και σε συνέχεια του επετειακού ερευνητικού προγράμματος «1821-2021: Δίκτυο Αιωνόβιων Δέντρων Ελληνικής Επανάστασης» που τελεί υπό την αιγίδα της Επιτροπής «Ελλάδα 2021», το Ινστιτούτο Πολιτισμού Μεσσηνίας θα ολοκληρώσει το τρέχον έτος, της συμβολικής επετείου των 200 ετών από την Ελληνική Επανάσταση, με τη δημιουργία ενός εμβληματικού Πάρκου Ελληνικής Επανάστασης στη Μεσσηνία.

Ειδικότερα, το Ινστιτούτο Πολιτισμού Μεσσηνίας έχει αποστείλει ανοικτή πρόσκληση σε 21 ιστορικούς Δήμους της Πελοποννήσου που σχετίζονται άμεσα με σημαντικά ιστορικά γεγονότα της Ελληνικής Επανάστασης για συμμετοχή στη δημιουργία ενός Πάρκου Ελληνικής Επανάστασης, μέσω της αποστολής από κάθε Δήμο ενός “Δέντρου Ελευθερίας” από την χλωρίδα της περιοχής του.  Πρόκειται για τους Δήμους: Ναυπλιέων, Άργους Μυκηνών, Επιδαύρου, Γορτυνίας, Τρίπολης, Νότιας Κυνουρίας, Βόρειας Κυνουρίας, Καλαβρύτων, Ερυμάνθου, Αιγιαλείας, Πατρέων, Αρχαίας Ολυμπίας, Ανδρίτσαινας Κρεστένων, Πηνειού, Κορινθίων, Νεμέας, Ανατολικής Μάνης, Σπάρτης, Δυτικής Μάνης, Καλαμάτας και Πύλου Νέστορος.  Αξίζει να σημειωθεί ότι, τα είδη των δέντρων που προτάθηκαν στους Δήμους για να συμμετάσχουν στην επετειακή φύτευση και τα οποία ταυτίζονται με την περιβαλλοντική κληρονομιά της Πελοποννήσου είναι: Αγριελιά, Βελανιδιά (Πλατύφυλλη Δρυς, Αριά, Χνοώδης Δρυς, Ήμερη Βελανιδιά), Έλατο, Καστανιά, Κυπαρίσσι, Πεύκο, Πλάτανος,, Πρίνος (Πουρνάρι), Σφένδαμος και Χαρουπιά.

Το εν λόγω εμβληματικό πάρκο, με τη σύμφωνη γνώμη του Δήμου Πύλου Νέστορος Μεσσηνίας, θα δημιουργηθεί στον οικισμό των Κάτω Αμπελοκήπων του εν λόγω Δήμου, στην περιοχή όπου έγινε η πρώτη πολεμική σύγκρουση μεταξύ Ελλήνων και Τουρκοαιγυπτίων το 1825 (Μάχη Κάτω Μηναγίων), μέσω της φύτευσης 21 «Δέντρων Ελευθερίας».  Έτσι, για πρώτη φορά θα συναντηθούν-φυτευτούν 21 δέντρα ελευθερίας σε μια ιστορική “περιβαλλοντική συνέλευση”, ενώ παράλληλα τα εν λόγω δέντρα θα αποτελέσουν τους διαχρονικούς «περιβαλλοντικούς φάρους» που θα ρίχνουν φως στα ιστορικά γεγονότα της Ελληνικής Επανάστασης του τόπου καταγωγής τους.  Η εκδήλωση φύτευσης των 21 Δέντρων Ελευθερίας και των εγκαινίων του Πάρκου Ελληνικής Επανάστασης θα γίνει τέλος Φθινοπώρου του  2021 και το κάθε δέντρο θα φυτευτεί από εκπρόσωπο του Δήμου καταγωγής του, ενώ στο κέντρο του πάρκου θα φυτευτεί συμβολικά μια ελιά από μια σημαντική προσωπικότητα της Ελλάδας.

Παράλληλα, το Ινστιτούτο Πολιτισμού Μεσσηνίας, σε συνεργασία με τον Οργανισμό «Ανάβαση», στην είσοδο του πάρκου θα τοποθετήσει ειδικό χάρτη της Πελοποννήσου, όπου θα επισημαίνονται οι τόποι καταγωγής των δέντρων και θα αναπτύσσονται “21 Mικρές Iστορίες Eλευθερίας” της Ελληνικής Επανάστασης των περιοχών αυτών, δημιουργώντας έτσι ένα ιστορικό ψηφιδωτό των σημαντικών γεγονότων που εξελίχθηκαν στην Πελοπόννησο κατά την διάρκεια της επανάστασης, αναδεικνύοντας έτσι την άυλη πολιτιστική κληρονομιά της ανθρωπογεωγραφίας της Πελοποννήσου.

Τέλος, το εμβληματικό πάρκο σχεδιάζεται να αποτελέσει ένα ζωντανό κύτταρο της περιοχής της Μεσσηνίας, καθώς θα επιδιωχθεί, σε συνεργασία με το Δήμο Πύλου Νέστορος καθώς και φορείς της περιοχής, ο χώρος να φιλοξενεί μικρές εκδηλώσεις πολιτισμικού, περιβαλλοντικού και εκπαιδευτικού χαρακτήρα.

του Δημήτρη Τσαϊλά*

Η αυξανόμενη ισχύς της Κίνας και η εξελισσόμενη σινο-αμερικανική αντιπαλότητα ισχύος θα είναι τα καθοριστικά γεωπολιτικά χαρακτηριστικά της εποχής μας. Θα έχουν αναμφισβήτητα καθοριστικό αντίκτυπο στην ατζέντα του ΝΑΤΟ για το 2030 και στη νέα στρατηγική αντίληψή του. Το ΝΑΤΟ χρειάζεται από τις Ηνωμένες Πολιτείες και την ΕΕ να συγκεντρωθούν και να βελτιώσουν την κοινή στρατηγική ευαισθητοποίηση, να ενθαρρύνουν μια συνεκτική ευρωατλαντική προσέγγιση για τον Ινδο-Ειρηνικό και να δεσμευτούν ξανά για την υπεράσπιση κοινών δημοκρατικών αξιών και μιας διεθνούς τάξης που βασίζεται σε κανόνες.

Τέτοιες ευρείας κλίμακας προκλήσεις είναι πολύπλοκες. Θα απαιτήσουν μια ολοκληρωμένη προσέγγιση ΝΑΤΟ-ΕΕ-ΗΠΑ και ένα κοινό όραμα καθώς και έναν εποικοδομητικό διάλογο με την Κίνα όπου είναι δυνατόν. Η συμμαχία θα πρέπει επίσης να ξεπεράσει σημαντικά πολιτικά και στρατιωτικά οργανωτικά εμπόδια εντός της συμμαχίας που ενδέχεται να σταματήσουν. Μια στενότερη συνεργασία με την ΕΕ, δεδομένων των ρυθμιστικών, οικονομικών και τεχνολογικών μέσων καινοτομίας της, θα επέτρεπε στο ΝΑΤΟ να ανταποκριθεί στους πολύπλευρους κινδύνους και απειλές αυτής της νέας εποχής.

Με αυτές τις σκέψεις η τετραμερής Quad που διαμορφωνόταν στον Ειρηνικό και Ινδικό από τις ΗΠΑ, την Ιαπωνία, την Ινδία και την Αυστραλία φαίνεται πως επειδή θα είχε περιορισμένα συγκεκριμένα αποτελέσματα καθώς οι «τέσσερις σύντροφοι είχαν διαφορετικές ασθένειες» κατέρρευσε για να δημιουργηθεί μια νέα συνεργασία, η Aukus με την Αυστραλία, το Ηνωμένο Βασίλειο και τις ΗΠΑ που  ανακοίνωσαν ένα ιστορικό σύμφωνο ασφαλείας στην Ασία-Ειρηνικό, σε μια προσπάθεια αντιμετώπισης της Κίνας. Αυτό μας φέρνει στο πιο σημαντικό δυνητικό μάθημα ιστορίας από τους Ναπολεόντειους Πολέμους.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες αγκάλιασαν την παγκόσμια ηγεμονία μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά έχασαν από την ανάγκη να προχωρήσουν τελικά προς μια ισορροπία δυνάμεων καθώς οι διεθνείς συνθήκες άλλαξαν. Αντιλαμβανόμενοι πως η Βρετανία έλαβε αργά αυτή την απόφαση για να αντιμετωπίσει τον Ναπολέοντα, και το αποτέλεσμα ήταν ένας μακρύς, μακράς διάρκειας πόλεμος που δοκίμασε τη βρετανική ισχύ στο μέγιστο, οι ΗΠΑ σπεύδουν να δώσουν προτεραιότητα στην συγκράτηση της οικονομικής πρόοδού της Κίνας.

Από την πλευρά μας ο Ελληνισμός αντιμετωπίζει σημαντικές προκλήσεις στο εγγύς περιβάλλον. Η σύγχρονη εποχή με το καθορισμό των θαλασσίων ζωνών έχει οδηγήσει σε μια αναζωογόνηση του ανταγωνισμού ισχύος. Συγκεκριμένα, η ελληνική κυβέρνηση αντιμετωπίζει μια μοναδική και ολοκληρωμένη πρόκληση από την Τουρκία, όπως οι ΗΠΑ από τη Κίνα. Και σε αντίθεση με τις παλαιότερες εποχές, όταν κατελάμβανε την ουσία της πρόκλησης και τις βασικές προϋποθέσεις του ανταγωνισμού λίγο πολύ η ψυχροπολεμική γεωπολιτική, αυτή τη φορά η Ελλάδα ξεκινά να αντιλαμβάνεται πλέον τη φύση της πρόκλησης και καθιερώνει την απάντησή της.

Αν και έχει ξεκινήσει μια εποχή δυσκολίας και κινδύνου, ο Ελληνισμός έχει μια ευκαιρία, να θέσει τη χώρα σε μια στρατηγική πορεία που είναι αποφασιστική, ανυποχώρητη, ανταγωνιστική και ενεργητική, αλλά και ειρηνική, σταθερή και βιώσιμη για όλο το ζωτικό χώρο. Για να πετύχουμε, θα πρέπει να κατανοήσουμε και να λάβουμε υπόψη τα μαθήματα – θετικά και αρνητικά – από τις προηγούμενες κυβερνήσεις που αντιμετώπισαν τη στρατηγική εθνικής ασφάλειας με ουτοπισμό και με κατευναστική διάθεση. Η κατανόηση του τρόπου και του γιατί οι προηγούμενες κυβερνήσεις πέτυχαν ή απέτυχαν να αναπτύξουν μια ανταγωνιστική στρατηγική εθνικής ασφάλειας δεν είναι απλώς ακαδημαϊκού ενδιαφέροντος, αλλά αποτελεί ζωτικό στοιχείο κάθε αποτελεσματικής προσπάθειας.

Οι διμερείς και πολυμερείς σχέσεις μας αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της εθνικής αποστολής για να δημιουργήσουμε μια πιο ασφαλή, δημοκρατική και ευημερούσα περιφέρεια προς όφελος του ελληνικού λαού και της διεθνούς κοινότητας, καθώς πολλές από αυτές τις σχέσεις υποστηρίζονται από στρατηγικές στρατιωτικές συμμαχίες. Μία από τις κύριες δεσμεύσεις μας κατά την εκτέλεση αυτής της αποστολής είναι η οικοδόμηση συνασπισμών ή εταιρικών σχέσεων για την επίλυση κοινών προβλημάτων, είτε αυτά σχετίζονται με την ασφάλεια, όπως οι απειλές για άσκηση των νόμιμων κυριαρχικών δικαιωμάτων μας, της αντιμετώπισης τρομοκρατίας ή της διάδοσης των όπλων μαζικής καταστροφής, είτε περισσότερο κοινωνικά και αναπτυξιακά ζητήματα όπως η πανδημία Covid-19, η παράνομη μετανάστευση και η εμπορία ανθρωπίνων ζωών ή η οικοδόμηση μιας κοινότητας δημοκρατίας και η ελευθερία θαλασσίων και εναερίων διαύλων επικοινωνίας. Οι θάλασσες που μας ενώνουν, είναι από υπάρξεως της ανθρώπινης ζωής το πρώτο παγκόσμιο κοινό.

Σήμερα, αντιμετωπίζουμε και πάλι κοινές απειλές και προκλήσεις στο θαλάσσιο τομέα, και είναι καιρός να αγωνιστούμε για κοινές μεθόδους και τεχνικές για την αντιμετώπιση αυτών των απειλών. Αυτές οι απειλές περιλαμβάνουν τη χρήση των υδάτων μας για παράνομες δραστηριότητες όπως η μη εξουσιοδοτημένη εκμετάλλευση εθνικών πόρων στις ΑΟΖ, η διακίνηση ναρκωτικών και όπλων, η εμπορία ανθρώπων και η μόλυνση του περιβάλλοντος. Όλοι διαθέτουμε περιορισμένους πόρους, και η εθνική στρατηγική μας καλείται να χρησιμοποιήσει αυτούς τους λιγοστούς πόρους για να ανταποκριθεί σε ποικίλες εθνικές ανάγκες, από την εκπαίδευση έως τις δημόσιες υποδομές και την εθνική άμυνα. Μπορούμε όλοι να μεγιστοποιήσουμε τη χρήση αυτών των πόρων αποφεύγοντας την αλληλεπικάλυψη των προσπαθειών και συνεργαζόμενοι για την αντιμετώπιση αυτών των κοινών προκλήσεων. Δεν είναι πάντα εύκολο. Υπάρχει ένα πλήθος εμποδίων που κυμαίνονται από τα πιο βασικά, όπως τα διαφορετικά δίκτυα επικοινωνιών, οι ανεπαρκείς πόροι που διατίθενται γι’ αυτή την αποστολή, έως τις πιο περίπλοκες, όπως οι ιστορικές περιφερειακές εντάσεις.

Μαζί μπορούμε να ξεπεράσουμε πολλά, αν όχι όλα, αυτά τα εμπόδια. Αλλά πρέπει να θέλουμε να το κάνουμε αυτό. Χρειάζεται μια συνειδητή απόφαση να συνεργαστούμε. Τα επικοινωνιακά εμπόδια μπορούν να ξεπεραστούν με την τεχνολογία και την κατάρτιση. Οι περιορισμένοι πόροι μπορούν να ελαχιστοποιηθούν με την κοινή χρήση αποστολών και με τη βοήθεια συμμάχων. Στα θέματα κυριαρχίας, εκτιμάται ίσως το πιο δύσκολο εμπόδιο, διότι ο εθνικισμός απευθύνεται σε έντονα συναισθήματα σε όλους μας. Αλλά πρέπει να θυμόμαστε ότι οι “κακοί παράγοντες” παραβιάζουν την κυριαρχία μας κάθε μέρα, προκαλώντας τεράστια κοινωνική και οικονομική ζημία. Εκμεταλλεύονται συνειδητά τις πολιτικές εντάσεις για τους δικούς τους σκοπούς.

Δουλεύοντας με συνεργάτες και ένα καλά διαφοροποιημένο μείγμα εργαλείων για διμερή επιρροή, οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής της Ελλάδας μπορούν να διαχειριστούν πιο αποτελεσματικά και παραγωγικά τον ανταγωνισμό με την Τουρκία στη Ανατολική Μεσόγειο και πέραν αυτής. Αντίθετα, μια μονομερής, στρατιωτικοκεντρική προσέγγιση θα ήταν ένα λάθος – ίσως ένα θανατηφόρο λάθος, όπου ο ανταγωνισμός κλιμακώνεται σε απόλυτη σύγκρουση.

Σε αυτή τη λεπτή χρονική στιγμή, το ενδιαφέρον της Ελλάδας δεν είναι να κλείσει την πόρτα για πιθανό διάλογο με την Τουρκία, αλλά να καταστήσει σαφές ότι σε έναν τέτοιο διάλογο οι ανάγκες (και φόβοι), των Μεσογειακών δρώντων όπως του Ισραήλ, της Κύπρου, και της Αιγύπτου πρέπει να βρίσκονται στο τραπέζι παράλληλα με τις ανησυχίες της Ελλάδας. Ο χάρτης της ΑΟΖ στη Μεσόγειο μπορεί ίσως να επανασχεδιαστεί, αλλά μόνο εάν γίνονται σεβαστά τα συμφέροντα της Ελλάδας, του Ισραήλ, της Αιγύπτου και της Κύπρου, συμπεριλαμβανομένης της απρόσκοπτης πρόσβασης, μέσω αγωγού ή με οποιοδήποτε μέσο, σε ευρωπαϊκές αγορές. Επομένως, πρέπει να υποστηριχθούν οι προσπάθειες της Ελλάδας και της Αιγύπτου (που υποστηρίζονται από τη Γαλλία και τις ΗΠΑ) για να διασφαλιστεί ότι η Λιβύη δεν θα γίνει στρατηγικό συμπλήρωμα της τουρκικής πολιτικής

Στον τομέα της ασφάλειας, υπάρχει εκτεταμένη συνεργασία μεταξύ των τριών χωρών. Αυτή η συνεργασία εξυπηρετεί τα συμφέροντα την Ελλάδα σε διάφορες διαστάσεις:

Πρώτον, είναι η διαμόρφωση κοινής απάντησης στις ναυτικές απειλές κατά της ελευθερίας των θαλασσών και του θαλάσσιου εμπορίου (το μεγαλύτερο μέρος του εμπορίου πετρελαίου της Ελλάδας, περνά από την Ανατολική Μεσόγειο). Αυτή η συνεργασία, στο πλαίσιο της αμερικανικής συνεργασίας, είναι ιδιαίτερα σημαντική λόγω της διευρυμένης ρωσικής παρουσίας στη Μεσόγειο -απειλές κατά της Ελλάδας, της Κύπρου και του Ισραήλ από την Τουρκία- και η διαμάχη για τα θαλάσσια σύνορα μεταξύ των χωρών μας.

Δεύτερο, είναι η δημιουργία στρατηγικής συνεργασίας σε έναν πόλεμο. Αυτό αποτελείται κυρίως από την πιθανή χρήση των UAV του Ισραήλ και την υπηρεσία πληροφοριών σε καιρό πολέμου.

Τρίτο, είναι η κοινή στρατιωτική εκπαίδευση και ασκήσεις,  Υπάρχουν κοινές ναυτικές ασκήσεις, με τη συμμετοχή πεζικού και αεροπορικών δυνάμεων.

Η τέταρτη διάσταση αφορά τις συμφωνίες μεταξύ των τριών χωρών σχετικά με την εσωτερική ασφάλεια και τον αγώνα κατά της τρομοκρατίας, τα οποία είναι χρήσιμα για την Ελλάδα τόσο στην πρόληψη της τρομοκρατίας όσο και σε κοινή δράση για την καταπολέμηση του εγκλήματος.

Καθώς οι δεσμοί μεγαλώνουν, αναδύεται ένα περιφερειακό γεωπολιτικό μπλοκ, το οποίο μπορεί να βοηθήσει την Ελλάδα στην πολιτική αρένα. Το Ισραήλ, η Αίγυπτος και η Κύπρος υποστηρίζουν την Ελλάδα, ειδικά σε συζητήσεις σχετικά με την οριοθέτηση των θαλάσσιων συνόρων τους και την κατανομή των κερδών από την παραγωγή φυσικού αερίου στις αμφισβητούμενες προοπτικές φυσικού αερίου.

Η επιτυχία της Ελλάδας στο να κάνει τις Ηνωμένες Πολιτείες μέρος της συμμαχικής δραστηριότητας εξυπηρετεί τα συμφέροντα της Ελλάδας να αποκτήσει τη χορηγία της υπερδύναμης για τη διασφάλιση της ασφάλειας στην Ανατολική Μεσόγειο. Παρόλο που αυτή η συμμετοχή εμπνέεται επίσης από τα αμερικανικά συμφέροντα (κυρίως κατά της Ρωσίας), αυτή η χορηγία ενισχύει τους στρατηγικούς δεσμούς μεταξύ των χωρών. Μπορεί επίσης να συμβάλει στην υλοποίηση ορισμένων από τα φιλόδοξα έργα της ατζέντας, ιδίως του αγωγού φυσικού αερίου EastMed, ο οποίος περιλαμβάνει τη συμμετοχή των Ηνωμένων Πολιτειών.

Συμπέρασμα και συστάσεις

Η επισημοποίηση ενός συμμαχικού πλαισίου αποτελεί επίτευγμα για την περιφερειακή εξωτερική πολιτική της Ελλάδας. Η συνεργασία μεταξύ των τεσσάρων χωρών έχει σημειώσει ραγδαία πρόοδο, αλλάζοντας ουσιαστικά την περιφερειακή αρχιτεκτονική και ενισχύοντας την εθνική ισχύ της Ελλάδας. Μπορεί επίσης να εδραιώσει τη συνεργασία της Ελλάδας με αυτήν την περιοχή και να εμβαθύνει την ταυτότητά της ως μεσογειακής χώρας. Θα πρέπει να εξεταστεί η δυνατότητα επέκτασης του πλαισίου ώστε να συμπεριληφθεί η Ιταλία και πιθανώς άλλες ευρωπαϊκές χώρες, καθώς και η ενοποίηση της αμερικανικής συμμετοχής και υποστήριξης, προκειμένου να προωθηθεί η παλιά ιδέα μιας ευρείας περιφερειακής συμμαχίας που θα προσθέσει στην ασφάλεια της Ελλάδας και τη περιφερειακή σταθερότητα.

*Ο Υποναύαρχος (εα) Δημήτριος Τσαϊλάς ΠΝ δίδαξε επί σειρά ετών στις έδρες Επιχειρησιακής Σχεδιάσεως καθώς και της Στρατηγικής και Ασφάλειας, σε ανώτερους Αξιωματικούς στην Ανώτατη Διακλαδική Σχολή Πολέμου, είναι μέλος και ερευνητής του Ινστιτούτου για την Εθνική και Διεθνή Ασφάλεια.

geopolitics.iisca.eu

Το Εργατικό Κόμμα κέρδισε στις νορβηγικές εκλογές. Άλλη μια νίκη για τους σοσιαλδημοκράτες στη βόρεια Ευρώπη. Πόσο ανθεκτικό είναι το σκανδιναβικό μοντέλο;

Στη Νορβηγία οι σοσιαλδημοκράτες του Εργατικού Κόμματος γιορτάζουν. Στις πρόσφατες βουλευτικές εκλογές αναδείχθηκαν πρώτο κόμμα με ποσοστό 26%. Ο επικεφαλής των Εργατικών Γιόνας Γκαρ Στέρε θα είναι ο διάδοχος της απερχόμενης, συντηρητικής πρωθυπουργού Έρνα Σόλμπεργκ και σύντομα αναμένεται να κυβερνήσει με κεντροαριστερή συμμαχία. Έτσι, η Νορβηγία, μετά τη Σουηδία, τη Δανία και τη Φινλανδία επανέρχεται στη Σοσιαλδημοκρατία.

Ο καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης Πέτερ Έγγε Λάνγκσετερ έχει μια πιο νηφάλια άποψη για την επιστροφή της Σοσιαλδημοκρατίας στη Νορβηγία. «Είναι μια νίκη, αλλά όχι μια μεγάλη νίκη. Θα επρόκειτο για καταστροφή για το μεγαλύτερο κόμμα της αντιπολίτευσης εάν δεν επέστρεφε στην εξουσία μετά από οκτώ χρόνια», λέει χαρακτηριστικά. Σύμφωνα με τον ειδικό, στη Νορβηγία είναι ασυνήθιστο ένα κόμμα να παραμένει στην εξουσία πέραν των δύο θητειών.

Ανάγκη για αλλαγή σελίδας στη Νορβηγία

Πανηγυρισμοί στο νορβηγικό Εργατικό Κόμμα για το comeback

Στην πραγματικότητα οι Νορβηγοί Σοσιαλδημοκράτες έχασαν μια μονάδα σε σχέση με τις προηγούμενες εκλογές προ τετρατίας. Ωστόσο είναι ξεκάθαρο ότι η επάνοδός τους στην εξουσία θα σημάνει αλλαγή σελίδας στην πολιτική της χώρας, η οποία μάλιστα δεν είναι μέλος της ΕΕ, σε αντίθεση με τους γείτονές της. Κεντρικό ρόλο στον νορβηγικό προεκλογικό αγώνα έπαιξε η προστασία του κλίματος, σε μια χώρα η οποία έχει βασίσει τον πλούτο της στα κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου. Παραδοσιακά το Εργατικό Κόμμα διατηρεί στενούς δεσμούς με τα συνδικάτα εργαζομένων κι έτσι πολλοί δεν αναμένουν από τον Στέρε να γίνει «πολέμιος» των συμφερόντων τους.

Εντούτοις πιθανή συγκυβέρνηση με το Σοσιαλιστικό Αριστερό Κόμμα θα μπορούσε να θέσει το Εργατικό Κόμμα υπό πίεση, δεδομένου ότι τα θέματα προστασίας του κλίματος και ανανεώσιμων πηγών ενδέχεται να προκαλέσουν εντάσεις μεταξύ των συγκυβερνώντων, εκτιμά ο Λάνγκσετερ.

Η σουηδική σταθερά και η «νέα εμπειρία» της Δανίας

Ο Σουηδός πρωθυπουργός Στέφαν Λεβέν

Στη Σουηδία ο σοσιαλδημοκράτης Στέφαν Λεβέν είναι πρωθυπουργός από το 2014. «Το γεγονός ότι υπάρχουν σοσιαλδημοκράτες στην εξουσία σε όλες τις σκανδιναβικές χώρες δείχνει ότι η σοσιαλδημοκρατία δεν έχει πεθάνει», εκτιμά ο Λάνγκσετερ. Μάλιστα στη Σουηδία το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα εδώ και έναν αιώνα ήταν ανέκαθεν το κυρίαρχο κόμμα που διαμόρφωσε την εικόνα ενός κράτους πρόνοιας που μεριμνά για τους πολίτες του. Η Σουηδία μάλιστα διαφέρει από άλλες χώρες, στις οποίες τα τελευταία χρόνια σοσιαλδημοκρατικά κόμματα είδαν τα ποσοστά τους να καταρρέουν στις δημοσκοπήσεις.Ωστόσο πρόσφατα και στη Σουηδία ο νυν πρωθυπουργός δέχθηκε ισχυρή κριτική, η οποία επισφραγίστηκε με ψήφο δυσπιστίας για τη φιλελευθεροποίηση στην αγορά ενοικίων. Ο Λεβέν ανακοίνωσε την πρόθεσή του να παραιτηθεί μέσα στο φθινόπωρο.

Από την άλλη πλευρά στη Δανία η άνοδος στην εξουσία της πρωθυπουργού Μέτε Φρέντρικσεν αποτελεί μια «νέα εμπειρία», σύμφωνα με τον Λίκε Φρίις, συμπροέδρου του European Council on Foreign Affairs και επικεφαλής της δεξαμενής σκέψης Εurope. Ο ίδιος μάλιστα υπογραμμίζει και μια «ιδιαιτερότητα» των Δανών σοσιαλδημοκρατών, το γεγονός ότι μετατοπίστηκαν προς τα δεξιά στο ζήτημα της μεταναστευτικής πολιτικής.«Ήταν μια σαφής στρατηγική απόφαση» εκτιμά ο Φρίις. Σύμφωνα με τον Νορβηγό Λάνγκσετερ «η περίπτωση της Δανίας είναι ένα είδος εργαστηρίου». Παντού στην Ευρώπη οι σοσιαλδημοκράτες δυσκολεύονται να τοποθετηθούν απέναντι στη μετανάστευση. «Ο χρόνος θα δείξει αν ο δανικός τρόπος θα πετύχει ή τελικά θα αποτύχει», λέει χαρακτηριστικά.

Οι Φινλανδοί πραγματιστές

Η Σάνα Μάριν, δεύτερη από δεξιά, μαζί με υπουργούς της κυβέρνησής της

Όταν η Σάνα Μάριν, γεννημένη το 1985, έγινε το 2019 πρωθυπουργός της Φινλανδίας η εικόνα της έκανε τον γύρο του κόσμου. Η νεότερη πρωθυπουργός στον κόσμο, από το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα, συγκυβερνά με άλλα τρία κόμματα, στο τιμόνι των οποίων επίσης βρίσκονται γυναίκες. Για πολλούς αυτή η εικόνα ήταν σίγουρα αναζωογονητική για την φινλανδική δημοκρατία, σπάζοντας την παραδοσιακή εικόνα ανδρών πολιτικών με μαύρα κοστούμια. Όμως πίσω από την πρώτη εντύπωση που δημιουργεί η γυναικεία φιλανδική συγκυβέρνηση, κρύβεται μια πιο πραγματιστική πρόσληψη της πολιτικής: η ιδέα της συγκυβέρνησης με κόμματα διαφορετικών προσανατολισμών. Για τον Νταγκ Έιναρ Τόρσεν, πολιτικό επιστήμονα από το Πανεπιστήμιο Νοτιανατολικής Νορβηγίας, «αυτή είναι πιθανώς η φόρμουλα της επιτυχίας τους».

Μαρίνα Στράους

Επιμέλεια: Δήμητρα Κυρανούδη

DV

Ο Βλαντιμίρ Πούτιν και ο Μπασάρ αλ Άσαντ πραγματοποίησαν συνομιλίες, στις οποίες, ειδικότερα, ο Ρώσος ηγέτης είπε ότι το κύριο πρόβλημα της Συρίας είναι η εξωτερική παρέμβαση στο έδαφός της.

Σύμφωνα με τον παρατηρητή του France 24, με αυτόν τον τρόπο έδειξε το δάχτυλο προς το Ιράν, την Τουρκία και εν μέρει προς τη Δύση, που έχουν τα δικά τους συμφέροντα στη Συρία.

Ο Άρμελ Τσαριέρ, διεθνής σχολιαστής στο France 24, αναφέρει:

Αρχικά, έδειξαν το δάχτυλό τους στον Πρόεδρο Ερντογάν και στην Τουρκία. Ακόμα κι αν υπήρχε συμμαχία μεταξύ Ιράν, Τουρκίας και Ρωσίας με τη Συρία, που αντιτίθεται στο δυτικό μπλοκ, εξακολουθούν να υπάρχουν διαφωνίες μεταξύ τους.

Και γνωρίζουμε πολύ καλά ότι ο Βλαντιμίρ Πούτιν ζήτησε από τον Ερντογάν να μετριάσει τις ορέξεις του και να μην προσπαθήσει να βάλει το χέρι του στο Χαλέπι, που ήταν το οικονομικό προπύργιο της Συρίας, σε όλη αυτή τη διαδρομή στη Μέση Ανατολή.

Και ο Ερντογάν θέλει πραγματικά να του πάρει μια μπουκιά.

Ανασύνταξε τους μαχητές στο Ιντλίμπ σήμερα και τον προστατεύει. Υπήρξαν συγκρούσεις από τα νότια της πόλης Νταράα, οι τελευταίοι αντάρτες αποσύρθηκαν προς την Ιντλίμπ. Ο Πούτιν λοιπόν δείχνει το δάχτυλό του σε όλα αυτά.

Δείχνει επίσης κρυφά το δάχτυλό του στο Ιράν, γιατί βάζει τους πάντες σε μια σειρά.

Παρόλο που συστηματικά συνεργάζεται με το Ιράν – στη Νταράα συνεργάστηκαν με τον ιρανικό στρατό – εξακολουθούν να εύχονται να μην προχωρήσουν πολύ. Εάν κάποια στιγμή θέλετε πάρα πολύ έδαφος, δεν θα σας το δώσω.

Τελικά, πού αλλού ψάχνει;

Φυσικά, εν μέρει στους Αμερικανούς, στη Δύση.

Υπάρχουν λίγοι, αλλά παραμένουν εκεί.

Δεν μπορεί να τους επιτεθεί άμεσα γιατί στόχος τους είναι να συνεχίσουν να πολεμούν την τρομοκρατία.

Και αν μιλάμε για την καταπολέμηση του «Ισλαμικού Κράτους», η Ρωσία το υποστηρίζει πλήρως.

Ωστόσο, είδαν τι συνέβη στο Αφγανιστάν και ο Πούτιν θυμίζει ότι παραμένει υπεύθυνος αυτού του παιχνιδιού. Αλλά θέλει επίσης να πει ότι δεν χρειάζεται Κούρδους εκεί.

Μιλώντας λοιπόν για την αποκατάσταση της Συρίας μιλάμε για την κυριαρχία του Μπασάρ αλ Άσαντ με την υποστήριξη του Βλαντιμίρ Πούτιν.

russian.rt.com

https://www.echedoros-a.gr

Οι διπλωματικές υπηρεσίες στις Βρυξέλλες επιβεβαίωσαν στο ειδησεογραφικό πρακτορείο της Βόρειας Μακεδονίας- MIA,  ότι η Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν θα επισκεφθεί τη χώρα μέχρι το τέλος αυτού του μήνα.

Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες, η Πρόεδρος θα επισκεφθεί τη Βόρεια Μακεδονία στις 28 Σεπτεμβρίου, την ίδια μέρα με την Αλβανία, στις 29 θα ταξιδέψει στο Κοσσυφοπέδιο και το Μαυροβούνιο και η επίσκεψη θα ολοκληρωθεί στις 30 με τη Σερβία και τη Βοσνία -Ερζεγοβίνη.

Η επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, ανακοίνωσε σήμερα από το Στρασβούργο ότι θα επισκεφθεί τα Δυτικά Βαλκάνια μέχρι το τέλος αυτού του μήνα προκειμένου να μεταφέρει ένα ισχυρό μήνυμα υποστήριξης για την ένταξη της περιοχής στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή επιβεβαίωσε ότι η Πρόεδρος θα επισκεφθεί και τις έξι χώρες της περιοχής, συμπεριλαμβανομένης της Βόρειας Μακεδονίας.

Η Πρόεδρος οργανώνει αυτήν την επίσκεψη μια εβδομάδα πριν από τη Σύνοδο Κορυφής ΕΕ-Δυτικών Βαλκανίων που θα πραγματοποιηθεί στις αρχές Οκτωβρίου στο Μπρντο της Σλοβενίας, η οποία στοχεύει στην επιβεβαίωση της υποστήριξης της ΕΕ στην περιοχή, όπως συνέβη στη Σύνοδο Κορυφής της Σόφιας, και στη συνέχεια στο Ζάγκρεμπ, υπό τη βουλγαρική και την κροατική προεδρία.

«Αυτή η σύνοδος κορυφής θα είναι μια σημαντική ευκαιρία όχι μόνο για να επιβεβαιώσουμε την ευρωπαϊκή προοπτική για τα Δυτικά Βαλκάνια και την περαιτέρω ενσωμάτωσή τους, αλλά και να δώσουμε επιπλέον ώθηση στην εφαρμογή του Οικονομικού και Επενδυτικού Σχεδίου, το οποίο αποτελεί την καρδιά της συνεργασίας μας με την περιοχή», σημειώνει το  κυβερνητικό ειδησεογραφικό πρακτορείο – ΜΙΑ.

Lider.mk

https://www.echedoros-a.gr