Αρχική Blog Σελίδα 2142

Γ. ΣΤΕΙΡΗΣ: Χριστιανισμός και εμβολιασμός

Από
anixneuseis
-
0

Γ. ΣΤΕΙΡΗΣ*

Μετά την Βάπτισή Του, ο Ιησούς, σύμφωνα με τα Ευαγγέλια του Ματθαίου (4.5-4.7) και του Λουκά (4.9-4.12), κατευθύνθηκε στην έρημο, προκειμένου να νικήσει τον Διάβολο και τους πειρασμούς. Κάποια στιγμή ο Διάβολος παραλαμβάνει τον Ιησού και τον φέρνει στην Ιερουσαλήμ. Τον τοποθετεί στην κορυφή του Ναού του Σολομώντα και Του λέγει: εάν είσαι Υιός του Θεού, ρίξε τον εαυτόν Σου κάτω· διότι είναι γραμμένο ότι ο Θεός θα δώσει εντολή στους αγγέλους προς χάριν Σου και αυτοί θα σε σηκώσουν στα χέρια τους αμέσως με προσοχή, μήπως τυχόν και κτυπήσει το πόδι Σου σε κάποια πέτρα. Ο Διάβολος υπονοούσε ότι τα πλήθη των πιστών, που βρίσκονταν στο Ναό, θα έβλεπαν το θαύμα και θα αναγνώριζαν τον Ιησού ως Μεσσία.

Ο Ιησούς απάντησε στον Διάβολο ότι, σύμφωνα με τον λόγο του Θεού, δεν πρέπει να εκθέτουμε τον εαυτόν μας σε κίνδυνο, για να δοκιμάσουμε τον Θεό, πιστοποιώντας έτσι αν Εκείνος θα μας προφυλάξει. Συνεκδοχικά, δεν είναι αποδεκτό να υποβάλλει ο άνθρωπος τον Θεό σε δοκιμασία, ώστε να πειστεί, με χειροπιαστά γεγονότα, ότι πράγματι ο Θεός τον αγαπά και τον προστατεύει. Το να βάζει κάποιος τον Θεό σε δοκιμασία δεν δηλώνει πίστη σε Αυτόν· το αντίθετο μάλιστα.

Στο μακρό διάστημα της πανδημίας, και ακόμα περισσότερο τις τελευταίες ημέρες που η αρρώστια βρίσκεται σε έξαρση, έχουμε όλοι ακούσει για ιερείς, μοναχούς ή πιστούς που αδιαφορούν επιδεικτικά για τον κορωνοϊό. Ορισμένοι αμφισβητούν την ύπαρξη ή τη σοβαρότητά του, άλλοι μάχονται τον εμβολιασμό και κάποιοι διακηρύσσουν ότι δεν φοβούνται τον ιό, επειδή θα τους σώσει ο Θεός. Οι αντιλήψεις αυτές, και οι στάσεις ζωής που συνεπάγονται, έχουν οδηγήσει πάρα πολλούς ανθρώπους να νοσήσουν βαριά και αρκετούς να πεθάνουν.

Από όσα όμως αναφέρονται στα δύο Ευαγγέλια, την εγκυρότητα των οποίων δεν φαντάζομαι να αμφισβητεί όποιος θέλει να συγκαταλέγεται στους Χριστιανούς, προκύπτει ότι η στάση όσων αδιαφορούν για τον κορωνοϊό και τις συνέπειές του είναι τελικά αντιχριστιανική. Και είναι αντιχριστιανική όχι μόνο διότι αδιαφορούν για τον συνάνθρωπό τους, γινόμενοι διασπορείς της φονικής πανδημίας, αλλά και επειδή υποβάλλουν τον Θεό σε δοκιμασία. Είτε το αντιλαμβάνονται είτε όχι, εκθέτοντας τον εαυτό τους σε κίνδυνο –μη εμβολιαζόμενοι και μη εφαρμόζοντας τα υγειονομικά μέτρα προστασίας– καλούν τον Θεό να τους σώσει, επειδή θεωρούν ότι είναι πιστοί και αξίζουν την προστασία Του και την αγάπη Του. Εάν τελικά σωθούν, θα έχουν να υπερηφανεύονται για τη χάρη του Θεού που δέχτηκαν και για το ότι αυτοί είναι οι εκλεκτοί. Σε αντίθεση, βέβαια, με τις μάζες των «μη εκλεκτών», όσων δηλαδή τηρούν τα υγειονομικά μέτρα προστασίας και εμβολιάζονται.

Αυτοί που τιμούν τη χριστιανική πίστη είναι όσοι τηρούν τα υγειονομικά μέτρα προστασίας και εμβολιάζονται, για να μη δοκιμάσουν τον Θεό.

Μόνο που αυτοί που τιμούν τη χριστιανική πίστη είναι τελικά οι δεύτεροι, όσοι δηλαδή τηρούν τα υγειονομικά μέτρα προστασίας και εμβολιάζονται, για να μη δοκιμάσουν τον Θεό· αυτοί που προσπαθούν να προφυλαχθούν από την πανδημία και να αποτρέψουν τη διάδοσή της, προστατεύοντας παράλληλα τους συνανθρώπους τους. Αυτοί, συνεπώς, δρουν σύμφωνα με τον λόγο του Θεού και όχι οι αρνητές της πανδημίας και του εμβολιασμού, με επίφαση τον Χριστιανισμό.

Ο Χριστιανισμός είναι μια θρησκεία που θεμελιώνεται εξίσου στον Λόγο και στην Πίστη. Στο Ευαγγέλιο του Ιωάννη ορίζεται με σαφήνεια ότι «Εν αρχή ην ο Λόγος και ο Λόγος ην προς τον Θεόν, και ο Θεός ην ο Λόγος» (1.1). Επίσης, η Εκκλησία έχει μια μακρά παράδοση ιατρών αγίων, οι οποίοι χρησιμοποίησαν την επιστήμη για να μειώσουν τον ανθρώπινο πόνο, να καταπολεμήσουν τις ασθένειες, να σώσουν ζωές. Αρα, οι αρνητές της πανδημίας και του εμβολιασμού προσβάλλουν και την πνευματική παρακαταθήκη των αγίων αυτών, τους οποίους η χριστιανική Εκκλησία τιμά.

Ας ακούσουν οι πιστοί και οι πιστές την επίσημη Εκκλησία, ας διαβάσουν τον λόγο του Θεού και ας μην παρασύρονται σε δομικά αντιχριστιανικές συμπεριφορές.

* O κ. Γ. Στείρης είναι αναπληρωτής καθηγητής ΕΚΠΑ.

“Καθημερινή”

Κορωνοϊός: Αύξηση κρουσμάτων σε εμβολιασμένους

Από
anixneuseis
-
0

Την ανάγκη να προχωρήσει γρήγορα ο εμβολιασμός έναντι του SARS-CoV-2 με την αναμνηστική δόση όσων πληρούν τα κριτήρια, προκειμένου να ελεγχθεί το εν εξελίξει πανδημικό κύμα, τονίζουν οι ειδικοί επιστήμονες του Εθνικού Οργανισμού Δημόσιας Υγείας.

Φωτ. AP Photo/Bernat Armangue.

Την ανάγκη να προχωρήσει γρήγορα ο εμβολιασμός έναντι του SARS-CoV-2 με την αναμνηστική δόση όσων πληρούν τα κριτήρια, προκειμένου να ελεγχθεί το εν εξελίξει πανδημικό κύμα, τονίζουν οι ειδικοί επιστήμονες του Εθνικού Οργανισμού Δημόσιας Υγείας. Σύμφωνα με τα δεδομένα που παρουσίασαν χθες ο πρόεδρος του ΕΟΔΥ, καθηγητής Θεοκλής Ζαούτης και ο αναπληρωτής καθηγητής Επιδημιολογίας και επιστημονικός σύμβουλος του ΕΟΔΥ, Δημήτρης Παρασκευής, τις τελευταίες ημέρες περίπου το 40% των κρουσμάτων που δηλώνονται αφορούν πλήρως εμβολιασμένους και κατά κύριο λόγο εμβολιασμένους ηλικίας 18 έως 59 ετών. Οι κ. Ζαούτης και Παρασκευής παρουσίασαν ενδεικτικά την επιδημιολογική εικόνα της περασμένης Κυριακής, όταν από τα 3.869 κρούσματα που καταγράφηκαν, τα 1.539 (39,8%) αφορούσαν άτομα που είχαν ολοκληρώσει τον εμβολιασμό τους. Σχεδόν επτά στα δέκα εμβολιασμένα άτομα που βγήκαν θετικά στον SARS-CoV-2 τη συγκεκριμένη ημέρα ήταν ηλικίας 18 έως 59 ετών. «Τα δεδομένα αυτά υποδεικνύουν τη σημασία άμεσης ενίσχυσης της ανοσοποίησης με αναμνηστική δόση σε αυτές τις ηλικιακές ομάδες, προκειμένου να μειωθεί σημαντικά ο αριθμός των κρουσμάτων», τόνισε ο κ. Ζαούτης.

Μεταξύ όσων εμβολιάστηκαν με το εμβόλιο της Pfizer και διαγνώστηκαν τη συγκεκριμένη ημέρα, το 30% ήταν ηλικίας 18 έως 39 ετών, το 40% ηλικίας 40 έως 59 ετών και περίπου το 15% ηλικίας 60 έως 79 ετών. Από τους εμβολιασμένους με το AstraZeneca που διαγνώστηκαν με COVID-19, περίπου το 25% ήταν ηλικίας 18 έως 39 ετών, το 25% ήταν 40 έως 59 ετών και το 45% ηλικίας 60 έως 79 ετών. Για το Moderna τα αντίστοιχα ποσοστά ήταν 30%, 55% και 15%, και για όσους είχαν εμβολιαστεί με το μονοδοσικό Johnson&Johnson, το 65% ήταν 18 έως 39 ετών και το 25% ήταν 40 έως 59 ετών. Αξίζει να τονιστεί ότι τα ποσοστά αυτά δεν αφορούν την αποτελεσματικότητα των εμβολίων, με δεδομένο ότι υπάρχουν διαφορές στα εμβόλια που προτίμησαν διαφορετικές ηλικιακές ομάδες (π.χ. Johnson&Johnson έκαναν πολλοί νέοι σε νησιά τον περασμένο Απρίλιο).

Απαραίτητο να προχωρήσει γρήγορα ο εμβολιασμός με αναμνηστική δόση, λένε οι ειδικοί.

Οι καθηγητές προανήγγειλαν αλλαγές στον τρόπο παρουσίασης των δεδομένων της επιδημιολογικής έκθεσης, σε ό,τι αφορά το ποσοστό των εμβολιασμένων που χρειάζονται νοσηλεία λόγω της COVID-19 και στο ποσοστό εκείνων που καταλήγουν. Ειδικότερα, πιθανόν εντός της επόμενης εβδομάδας στην επιδημιολογική έκθεση θα παρουσιάζεται και το ποσοστό των κρουσμάτων, των διασωληνωμένων και των νεκρών στο σύνολο των εμβολιασμένων και στο σύνολο των ανεμβολίαστων.

Τέλος, ο κ. Ζαούτης ανέφερε ότι ο ΕΟΔΥ θα θέσει στο Ευρωπαϊκό Κέντρο Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων το θέμα του πρωτοκόλλου καταγραφής θανάτων από COVID-19 που τηρείται στις χώρες της Ε.Ε., καθώς σε αυτή τη φάση υπάρχει μεγάλη ανομοιογένεια στον ορισμό των θανάτων, με αποτέλεσμα να μην μπορούν να γίνουν συγκρίσεις. Σύμφωνα με τον καθηγητή, ορισμένες χώρες –μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα– ακολουθούν τις σχετικές συστάσεις του ΠΟΥ, σύμφωνα με τις οποίες καταγράφεται το σύνολο των θανάτων μετά τη διάγνωση. Αλλες χώρες, όπως π.χ. το Ηνωμένο Βασίλειο και η Ισπανία, θέτουν χρονικό όριο για τον ορισμό θανάτου από COVID-19 (28 ημέρες και 30 ημέρες αντίστοιχα μετά τη διάγνωση), και άλλες χώρες δεν αναγνωρίζουν θανάτους από COVID-19 εάν η διάγνωση δεν έχει γίνει με μοριακό τεστ. Μάλιστα εκτιμάται ότι εάν η καταγραφή γινόταν στη χώρα μας με τον τρόπο που γίνεται στο Ηνωμένο Βασίλειο, ενδέχεται να είχαμε κατά 20% λιγότερους θανάτους σε σχέση με αυτούς που δηλώνονται τώρα.

Γαλλία: Ζητούμενο η κάθαρση στην Καθολική Εκκλησία

Από
anixneuseis
-
0

Η περίπτωση του Ζαν Φρανσουά Μπερνάρ είναι ενδεικτική της σήψης στην Καθολική Εκκλησία της Γαλλίας. Τα θύματα σεξουαλικής κακοποίησης ζητούν να αναλάβει τις ευθύνες της.

Η υπόθεση Μπερνάρ Πρεϊνά, του ηλικίας σήμερα 76 χρονών Γάλλου ιερέα που καταδικάστηκε πέρυσι σε φυλάκιση 5 χρόνων χωρίς αναστολή για σεξουαλική κακοποίηση δεκάδων ανήλικων αγοριών, έλαβε μεγάλη δημοσιότητα. Για λόγους υγείας δεν εξέτισε την ποινή του. Τώρα όμως σύμφωνα με την εφημερίδα La Croix θα πρέπει να την εκτίσει αναγκαστικά έπειτα από απόφαση δικαστηρίου της Λυών. Η περίπτωση του Πρεϊνά, που αποπέμφθηκε το 2019 από τον κλήρο, δεν είναι παρά μία ψηφίδα, του τι συμβαίνει στην Καθολική Εκκλησία της Γαλλίας.

«Κάθε βράδυ, εκτός από το τελευταίο»

Ο πρώην ιερέας Μπερνάρ Πρεϊνά θα εκτίσει την ποινή του Ο πρώην ιερέας Μπερνάρ Πρεϊνά θα εκτίσει την ποινή του

Σύμφωνα με πόρισμα ανεξάρτητης επιτροπής τα τελευταία 70 χρόνια κακοποιήθηκαν σεξουαλικά 300.000 παιδιά σε εκκλησιαστικά ιδρύματα και οργανισμούς. Ανάμεσα σε αυτά ήταν και ο Ζαν Φρανσουά Μπερνάρ. Πριν συμβούν όλα, όπως ο ίδιος εξιστορεί, ήταν ένα 11χρονο ανέμελο και ευτυχισμένο αγόρι, είχε καλούς βαθμούς και ζούσε στην ηλικία του. Μέχρις ότου οι γονείς του τον έστειλαν σε μια κατασκήνωση της Καθολικής Εκκλησίας.

«Όλα ξεκίνησαν το δεύτερο βράδυ» λέει. «Υπήρχε ένας ιερέας που με έβαλε να κοιμάμαι πίσω, στην άλλη άκρη του θαλάμου. Με είχε παρατηρήσει ήδη νωρίτερα. Έφερε την καρέκλα του στη δεξιά πλευρά του κρεβατιού, έπιασε το γεννητικό μου όργανο, και με πίεσε να πιάσω το δικό του. Έπιανα τις τρίχες του, δεν ήξερα τι ήταν. Δεν είχα μπει στην εφηβεία, δεν ήξερα, με παραξένεψε». Το επόμενο βράδυ και όλα τα επόμενα ο ιερέας πήγαινε σε εκείνον. Κάθε βράδυ βίαζε τον Ζαν Φρανσουά, κάθε βράδυ εκτός από το τελευταίο. Στον πατέρα του δεν είπε τίποτα γιατί δεν θα τον πίστευε, ούτε τώρα τον πιστεύει.

Μισές παραδοχές από την Εκκλησία

Το πόρισμα που ξεσκεπάζει τη σήψη στην γαλλική Καθολική ΕκκλησίαΤο πόρισμα που ξεσκεπάζει τη σήψη στην γαλλική Καθολική Εκκλησία

Η Καρόλ Νταμιανί είναι ψυχολόγος. Ανήκει στην οργάνωση βοήθειας των θυμάτων και ανήκει στην ομάδα που επεξεργάστηκαν το πόρισμα. «Συναντήσαμε πολλούς, ηλικίας 60,70 ή 80 χρονών, που μίλησαν για πρώτη φορά για τα εγκλήματα αυτά. Ήταν απίστευτο. Κανείς δεν τα αντιλήφθηκε, κανείς δεν βοήθησε τα παιδιά. Κυριαρχούσε ένα σύστημα προστασίας των θυτών. Γι αυτό και δεν τιμωρήθηκαν στην ουσία. Οι περισσότεροι μεταφέρθηκαν σε άλλη ενορία και συνέχιζαν». Το ίδιο συνέβη και με τον ιερέα που βίαζε τον νεαρό Ζαν Φρανσουά. Πέρασαν απαρατήρητα όσα έκανε. Μόλις πριν 3 χρόνια κατάφερε να υποβάλλει μήνυση σε βάρος του.

Είναι περίεργο, αλλά παρά τα τόσα περιστατικά αναφέρονται στο πόρισμα η γαλλική Σύνοδος Επισκόπων θεωρεί ότι την ευθύνη δεν φέρει μόνο η Εκκλησία. Αυτό τουλάχιστον υποστηρίζει ο εκπρόσωπός της Υγκ ντε Βουαλεμόν. «Την ευθύνη φέρουν οι επίσκοποι, αλλά κι άλλα άτομα, όπως οι οικογένειες ή άτομα υπεύθυνα για την ανατροφή. Θα πρέπει να αλλάξουμε γενικά την κοινωνία, για να υπάρχει αλληλοσεβασμός και εγρήγορση». Οι Γάλλοι πιστοί έχουν άλλη άποψη. Πιστεύουν ότι Εκκλησία δεν κάνει όσα θα έπρεπε για τα θύματα και δεν βγάζει τα σωστά συμπεράσματα από το σκάνδαλο. Ελπίζουν ότι κάποια στιγμή θα πέσει άπλετο φως. Όχι όμως και ο Ζαν Φρανσουά Μπερνάρ. Έχει εγκαταλείψει κάθε ελπίδα ότι θα επέλθει κάθαρση στην γαλλική Καθολική Εκκλησία.

Σουζάνα Ντερχάγκε

Επιμέλεια: Ειρήνη Αναστασοπούλου

DW

Βουλγαρία: Διώξεις ατόμων που κατηγορούνται για κατασκοπεία υπέρ Ρωσίας

Από
pcuser
-
0

Η στρατιωτική εισαγγελία της Βουλγαρίας άσκησε δίωξη σήμερα σε έξι πρόσωπα, μεταξύ των οποίων και σε αξιωματικούς της υπηρεσίας στρατιωτικών πληροφοριών, με την κατηγορία ότι διενεργούσαν κατασκοπεία υπέρ της Ρωσίας.

Οι κατηγορούμενοι επιδίδονταν σε «κατασκοπευτικές δραστηριότητες» καθώς «συνέλεγαν και παρέδιδαν σε μια ξένη χώρα πληροφορίες που συνιστούσαν κρατικά μυστικά», ανέφερε η εισαγγελία της Σόφιας σε μια ανακοίνωση της.

Οι τρεις από τους υπόπτους παρέδωσαν «απόρρητες πληροφορίες στρατιωτικής φύσης».

Επικεφαλής της ομάδας ήταν ένας πρώην υψηλόβαθμος αξιωματικός της υπηρεσίας στρατιωτικών πληροφοριών ο οποίος στρατολόγησε υπαλλήλους που είχαν απεριόριστη πρόσβαση σε απόρρητες πληροφορίες, όχι μόνο της Βουλγαρίας αλλά και χωρών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ. Μεταξύ αυτών ήταν δύο αξιωματικοί των υπηρεσιών στρατιωτικών πληροφοριών της Βουλγαρίας, ο επικεφαλής μιας υπηρεσίας του υπουργείου Άμυνας καθώς και ένας υπάλληλος που χειριζόταν τις πληροφορίες που είχαν χαρακτηριστεί απόρρητες από το κοινοβούλιο.

Τα μέλη της ομάδας πληρώνονταν για να παραδίδουν τις πληροφορίες στον αρχηγό του δικτύου και στη σύζυγό του, η οποία είχε διπλή υπηκοότητα, βουλγάρικη και ρώσικη. Το ζευγάρι έδινε τις πληροφορίες σε ένα υπάλληλο της ρωσικής πρεσβείας στη Σόφια, όπως είχε δηλώσει ο εκπρόσωπος της εισαγγελίας όταν είχαν συλληφθεί οι έξι, στα μέσα Μαρτίου.

Οι πέντε από τους κατηγορούμενους έχουν προφυλακιστεί ενώ ο έκτος είναι ελεύθερος υπό όρους.

Τα τελευταία χρόνια οι σχέσεις της Ρωσίας με τη Βουλγαρία έχουν σημαδευτεί από πολλές υποθέσεις κατασκοπείας. Από τον Οκτώβριο του 2019 μέχρι τα τέλη του 2020 απελάθηκαν πέντε Ρώσοι διπλωμάτες και ένας τεχνικός της πρεσβείας της Ρωσίας. Μεταξύ αυτών ήταν και ο στρατιωτικό επιτετραμμένος της Ρωσίας, ο ο οποίος φέρεται ότι συντόνιζε το δίκτυο αυτό.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

https://www.sigmalive.com/news/international/871144/voulgaria-diokseis-atomon-pou-katigorountai-gia-kataskopeia-yper-rosia

Τουρκία: Επικοινωνία Ερντογάν με πρωθυπουργό του Ισραήλ για πρώτη φορά από το 2013

Από
pcuser
-
0

Ήταν η πρώτη συνομιλία μεταξύ ενός Ισραηλινού πρωθυπουργού και προέδρου της Τουρκίας από το 2013, σύμφωνα με το γραφείο του Μπένετ

Τηλεφωνική επικοινωνία είχαν ο πρωθυπουργός του Ισραήλ Ναφτάλι Μπένετ με τον Τούρκο πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

Είχε προηγηθεί η απελευθέρωση και επιστροφή στο Ισραήλ ενός ζεύγους Ισραηλινών τουριστών που κατηγορήθηκαν για κατασκοπεία και κρατήθηκαν επί μία εβδομάδα στην Τουρκία.

Ο Μπένετ ευχαρίστησε τον Ερντογάν για τη βοήθειά του στην εξασφάλιση της απελευθέρωσης του ζευγαριού, ανέφερε το γραφείο του Ισραηλινού πρωθυπουργού σε ανακοίνωσή του.

Ήταν η πρώτη συνομιλία μεταξύ ενός Ισραηλινού πρωθυπουργού και προέδρου της Τουρκίας από το 2013, σύμφωνα με το γραφείο του Μπένετ.

Μετά την απελευθέρωση του ζευγαριού, ο Τούρκος πρόεδρος είχε νωρίτερα σήμερα επίσης τηλεφωνική επικοινωνία με τον Ισραηλινό ομόλογό του Ισαάκ Χέρτσογκ, ανακοίνωσε η τουρκική προεδρία, αναφερόμενη σε μία σχετικά σπάνια επαφή ανάμεσα στις δύο χώρες, οι σχέσεις των οποίων είναι τεταμένες.

Ο Μόρντι και Νάταλι Οκνίν συνελήφθησαν την περασμένη εβδομάδα μετά την επίσκεψή τους στον ψηλότερο πύργο της Κωνσταντινούπολης. Κατηγορήθηκαν ότι φωτογράφισαν την κατοικία του Ερντογάν και κατηγορίες για «πολιτική και στρατιωτική κατασκοπεία» απαγγέλθηκαν εναντίον τους.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ, AFP

https://www.kathimerini.gr/world/561592393/toyrkia-epikoinonia-erntogan-me-prothypoyrgo-toy-israil-gia-proti-fora-apo-to-2013/

Δημήτρης Τσαϊλάς: Πώς πείσαμε τους εαυτούς μας ότι η ναυτική ισχύς δεν είχε σημασία;

Από
anixneuseis
-
0

του Δημήτρη Τσαϊλά*

Διάγουμε τον 21ο αιώνα, και όλοι πλέον αντιλαμβάνονται την ακμή της ναυτικής ισχύος. Ωστόσο, την περασμένη δεκαετία διαφαινόταν ότι με την πάροδο του χρόνου αυτή η αίσθηση της στρατηγικής αποφασιστικότητας της θαλάσσιας ισχύος εξασθενούσε. Ακόμη και η κυριαρχία του θαλάσσιου εμπορίου αμφισβητήθηκε. Μάλιστα υπήρξαν αναλυτές που πιστέψαν ότι το χερσαίο και εναέριο εμπόριο θα μπορούσε να αντικαταστήσει, ή τουλάχιστον να επηρεάσει σε μεγάλο βαθμό, το θαλάσσιο εμπόριο. Η επέκταση των σιδηροδρόμων, μαζί με την ανάπτυξη βαρέων φορτηγών και συστημάτων αυτοκινητοδρόμων που εκτείνονται σε όλη την ήπειρο, σήμαινε ότι τα εμπορεύματα και οι άνθρωποι μπορούσαν να μεταφερθούν σε πλατφόρμες που προηγουμένως ήταν διαθέσιμα μόνο στα πλοία. Σαφώς, η ανάπτυξη ευρείας ατράκτου επιβατικών αεροσκαφών μεγάλης ακτίνας πλου ουσιαστικά έβγαλε τα πλοία από το παιχνίδι της μεταφοράς ανθρώπων.

Παρόλα αυτά το 80% των παγκόσμιων εμπορευμάτων μεταφέρεται με πλοία. Η χωρητικότητα των παγκόσμιων στόλων πετρελαιοφόρων αυξάνεται σταθερά από τη δεκαετία του 1980 και το μερίδιο του φυσικού αερίου που μεταφέρεται με πλοία έχει αυξηθεί εντυπωσιακά την τελευταία δεκαετία.

Το αποτέλεσμα είναι ότι η θαλάσσια επικοινωνία δεν είναι λιγότερο σημαντική οικονομικά σήμερα από ό,τι ήταν πριν από εκατό χρόνια. Ενώ τα αεροπορικά ταξίδια και οι ψηφιακές επικοινωνίες, μαζί με τους οδικούς άξονες και τους σιδηρόδρομους, κατέστησαν δυνατή την παράκαμψη της θάλασσας σε κάποιο βαθμό, δεν μπορούν να αμφισβητήσουν το βασικό οικονομικό γεγονός ότι η θαλάσσια διαμετακόμιση είναι ο πιο οικονομικός τρόπος για να μεταφερθούν αγαθά. Αυτό επιβάλλει υποχρεώσεις στα πολεμικά ναυτικά, που απαιτούνται για την ελευθερία των θαλασσών, την καταπολέμηση της πειρατείας, την έρευνα και τη διάσωση και την προστασία των κυριαρχικών δικαιωμάτων όπως οι ΑΟΖ.

Τελευταία μια από τις πιο σημαντικές θαλάσσιες διαμάχες περιστρέφονται γύρω από τον έλεγχο της επικράτειας που παρέχει πρόσβαση σε υποθαλάσσιες πηγές ενέργειας και ορυκτών. Το ότι η ίδια η θάλασσα, σε αντίθεση με τη διέλευση, θα μπορούσε να γίνει πηγή εθνικού πλούτου, είναι προφανές πως δεν το οραματίστηκαν οι θεωρητικοί του ναυτικού πολέμου και παραμένει ένα σημαντικό θέμα έρευνας ακόμη και σήμερα. Δεν ξέρουμε, για παράδειγμα, πως θα αντιμετωπισθούν επιχειρησιακά οι πλατφόρμες γεώτρησης ανοικτής θαλάσσης που ελέγχει ο δυνητικός εχθρός κατά τη διάρκεια ενός πολέμου, αλλά σίγουρα γνωρίζουμε ότι θα είναι σημαντικές.

Οι αλλαγές στη ναυτική τεχνολογία θα έπρεπε επίσης να έχουν καταστήσει σαφές τη συνεχιζόμενη συνάφεια της ναυτικής ισχύος. Οι αποστολές των πολεμικών πλοίων έχουν επεκταθεί δυναμικά από την προηγούμενη δεκαετία. Πιο συγκεκριμένα, τα πλοία του πολεμικού ναυτικού μπορούν να εκτελούν δικτυοκεντρικό πόλεμο σε πλήρη συνεργασία με συμβατά συστήματα αεροσκαφών που θα μπορούν να πραγματοποιήσουν πλήγματα ακόμη και πέραν του ορίζοντα. Η «διπλωματία κανονιοφόρων» μπορεί τώρα να περιλαμβάνει επιθέσεις με πυραύλους ακριβείας σε στόχους πάνω από χίλια μίλια ακόμη και στην ενδοχώρα του αντιπάλου. Τα πολεμικά πλοία μπορούν επίσης να διαθέτουν άμυνα περιοχής έναντι επιθέσεων βαλλιστικών πυραύλων και αεροσκαφών και μπορούν να γίνουν ένα κινητό δίκτυο αεράμυνας.

Ένα ισχυρό Πολεμικό Ναυτικό είναι μόνο μέρος της θαλάσσιας ισχύος. Ενώ ο σημαντικότερος πολλαπλασιαστής ισχύος είναι τα αξιόπιστα Ναυπηγεία. Εκεί όπου θα επισκευάζονται τα σκάφη αλλά και θα κατασκευάζονται τα νέα σκάφη που θα αντικαθιστούν τα πεπαλαιωμένα. Δηλαδή με σεβασμό στο ναυτικό έθνος που είμαστε, να δημιουργήσουμε γραμμή παραγωγής σκαφών και όχι να αγοράζουμε μεταχειρισμένα πλοία από τους συμμάχους. Πρέπει η κυβέρνηση να απαιτήσει νέα αποστολή των Ναυπηγείων, την παραγωγή νέων μονάδων με ενσωμάτωση εφαρμογών εθνικής ισχύος για τη διασφάλιση της θαλάσσιας ασφάλειας και ευημερίας.

Η σημασία της θαλάσσιας ισχύος είναι διαισθητικά προφανής. Ο μόνος σημαντικός λόγος που η σκέψη για τη σημασία της θαλάσσιας ισχύος παρέμεινε στάσιμη είναι λόγω της αδυναμίας διαχείρισης της ναυπηγοεπισκευαστικής και ναυπηγοκατασκευαστικής δεινότητας του Ελληνισμού, και της αναγκαιότητας, της μείωσης του ελλείμματος. Αμφότεροι παράγοντες που δεν είναι το μόνο ή ακόμα και το πιο σημαντικό πράγμα σε σχέση πάντα με την εθνική μας ασφάλεια, καθώς δεν πρέπει να εγκαταλείψουμε τον σταθεροποιητικό ρόλο στο Αιγαίο και τη Μεσόγειο, παραμελώντας τη στρατιωτική ισορροπία, καθώς και να αρνηθούμε την παραίτηση από εθνικές θέσεις που είναι πλήρως ταυτισμένες με την επιβίωση μας.

Γι’ αυτό πρέπει η ελληνική πολιτεία να ενσκήψει με σεβασμό προς τις προοπτικές για την ελληνική ναυπηγική και ναυπηγοεπισκευαστική βιομηχανία και να ανατρέψει την παρακμή τους. Μόνο η θαλάσσια ισχύς θα συγκρατήσει τις επερχόμενες τεκτονικές ανακατατάξεις μεταξύ των εθνών της Μεσογείου. Θα είναι κρίμα, να συνεχίζουμε να παραμελούμε την θαλάσσια ισχύ μας.

*Ο Υποναύαρχος Δημήτριος Τσαϊλάς δίδαξε επί σειρά ετών στις έδρες Επιχειρησιακής Σχεδιάσεως καθώς και της Στρατηγικής και Ασφάλειας, σε ανώτερους Αξιωματικούς στην Ανώτατη Διακλαδική Σχολή Πολέμου, είναι μέλος και ερευνητής του Ινστιτούτου για την Εθνική και Διεθνή Ασφάλεια.

geopolitics.iisca.eu

 

The Fourth Saudi State

Από
pcuser
-
0
By

 Hilal Khashan

Mohammed bin Salman seems determined to transform Saudi Arabia into a country that he alone can rule

Saudi Crown Prince Mohammed bin Salman has fundamentally changed the Saudi system of governance established by his grandfather decades ago. In his drive to succeed his ailing father, King Salman, MBS, as he’s commonly known, eliminated the Wahhabi clerical establishment’s position as an influential force in Saudi politics and society. He also canceled the system of checks and balances among the Saudi royals and evicted them from the centers of Saudi power. Through these and other changes, he has imposed a fundamentally different political system that’s indistinguishable from other Arab absolute monarchies and radical republics.

Foundations of Saudi Arabia

Modern Saudi Arabia, also referred to as the Third Saudi State, was established in 1932 by ibn Saud, the father of current King Salman. Ibn Saud built the kingdom based on a balance between the Saudi royals and the custodians of Wahhabism, a sect of Islam that came to dominate Saudi Arabia. He brought peace and stability even to remote parts of the country, delegated different responsibilities to his children and treated the business class with respect and appreciation. After his death in 1953, his children committed to preserving the system of governance established by their late father, even during a turbulent period in the late 1950s and early 1960s. They maintained a system of checks and balances where none of the top princes surrounding the king could dictate Saudi policies. Saudi kings ensured that Cabinet decisions were made by consensus, protecting the unity of the royal family.

As Saudi Arabia’s de facto leader, MBS has no interest in continuing this tradition. He’s proved unwilling to share power with other Saudi royals and has little tolerance for criticism. He gained notoriety for imprisoning intellectuals, activists and female human rights advocates.

MBS was appointed crown prince in 2017 by his father, who removed MBS’ cousin, Muhammad bin Nayef, from the post. Many in the United States viewed MBS as the man who would lead his country into modernity. He met with influential media figures and U.S. policymakers, including President Donald Trump during a visit to the White House in March 2018 that was closely watched by the U.S. media. But his erratic actions have sparked concerns in Washington. In 2017, MBS ordered Lebanese Prime Minister Saad Hariri detained during his visit to Saudi Arabia. Four months before MBS’ trip to the White House, he purged and extorted billions of dollars from leading members of the royal family and the business elite. A year later, Saudi dissident Jamal Khashoggi, who was critical of MBS’ Vision 2030 project and leadership style, was brutally killed in the Saudi Consulate in Istanbul.

Saudi Arabia's Debt-to-GDP Ratio | 2012-2020
(click to enlarge)

MBS knew that prominent members of the Saudi royal family opposed his ascendancy to the throne and viewed him as impulsive and unempathetic. He did not want to face the same fate as his uncle, King Saud, who was dethroned in 1964 by a coalition of senior princes and clergy. Thus, MBS established a personal, extralegal and extrajudicial security apparatus to hunt down Saudi dissidents abroad. Obsessed with the thought that the Saudi royals would deem him unfit to rule, he’s determined to prevent the emergence of another free princes movement, similar to the one established by Prince Talal bin Abdulaziz in 1958. Emerging amid a power struggle between King Saud and Crown Prince Faisal, the movement demanded that Saudi Arabia be transformed into a constitutional parliamentary monarchy. It lost appeal after Faisal became king in 1964 and won the loyalty of the royals and the religious establishment.

A New Saudi State

To guarantee that his own rule isn’t challenged in a similar fashion, MBS has imposed several changes with the support of his father. He shattered the three pillars upon which the kingdom had rested since 1932: adherence to the Wahhabi doctrine, tribal consensus and unity of the Saudi royals. MBS broke the backbone of the Wahhabi establishment by terminating its ability to enforce piety, controlling the content of religious sermons and jailing outspoken clerics. Five months after appointing MBS crown prince, King Salman appointed him as head of the National Anti-Corruption Commission. Immediately afterward, he staged a shakedown in the Ritz-Carlton hotel in Riyadh, where he purged 11 princes, including the minister of the powerful National Guard, and some 400 senior government officials and prominent businesspeople, whom he accused of financial corruption and money laundering.

The move had two objectives: to punish the princes who voted against designating him crown prince and to gain control over a sizable amount of the national wealth. It sent a forceful message to the Saudi royals to toe the line or face arrest, impoverishment and humiliation. MBS admitted to seizing $107 billion from the detainees. It doesn’t matter if he kept the funds for himself or deposited them in the national treasury; since the kingdom’s founding, there has never been a distinction between the treasury and the monarch, who could withdraw money at will from the finance department. Importantly, however, other members of the royal family have been cut off from accessing public assets. (Though Saudi royals do not disclose their finances, MBS is by all accounts a multibillionaire. He purchased Leonardo da Vinci’s painting, the Salvator Mundi, for $450 million and a superyacht for $550 million.)

Understandably, his social policies, including eliminating the austere Wahhabi code of conduct, made MBS popular among Saudi youth and women. Still, their support is contingent upon the success of his economic modernization plans. The trap of economic development is that it inevitably leads to rising demands for political participation, though MBS is highly unlikely to tolerate such calls. Many also doubt the future of his Neom megaproject, a $500 billion plan to transform Saudi Arabia into a modern country. Five years since he announced Vision 2030, another program to make Saudi Arabia a world-class economic power, non-oil revenues still account for only a small portion of the country’s gross domestic product. He also centralized all essential state functions in his hands to dominate Saudi Arabia’s political, economic, security and military decision-making.

MBS promised more social freedoms. He relaxed the dress code for women, no longer requiring them to cover their faces, and invited foreign bands and singers to perform in Saudi Arabia. He proscribed the activities of the religiously austere Commission for the Promotion of Virtue and Prevention of Vice. He also established the General Entertainment Authority to demonstrate his willingness to part from the country’s traditional past. But the sudden shift raised eyebrows. It eroded the people’s traditional value system without equipping them with the tools of behavioral change.

Saudi Arabia has lost control of the Gulf Cooperation Council, with the United Arab Emirates now its main rival in regional politics. Abu Dhabi Crown Prince Mohammed bin Zayed, a trusted U.S. ally, is now wielding influence over Saudi foreign policy, dragging Riyadh into the war in Yemen and convincing MBS in 2017 to impose a blockade on Qatar for allegedly supporting terrorism and meddling in the region’s affairs. The Saudis lifted the siege after Joe Biden won the 2020 U.S. presidential race but achieved nothing from the embargo, which only strengthened Qatar’s relations with Tehran and prompted it to authorize Turkey to build a military base on its territory.

MBS decided to join the Yemeni war in 2015 against the advice of his Egyptian and Pakistani allies. He knew that the Houthi rebels had dealt the Saudi army a heavy blow in 2009 when Saudi troops ventured into Houthi territory, occupying several villages and mountaintops in Jizan. But MBS went to war with the Houthis anyway, hoping to score a quick victory. Nearly seven years later, the Saudis are losing the war and have no plan to withdraw.

What the Future Holds

MBS is using draconian measures to build the fourth Saudi state. But he looks likely to become its first and last monarch. Squeezed for funds, the government curtailed its generous welfare system after more than half a century of pampering the Saudi people. The speed with which changes have been introduced has shocked many Saudis, and an increasing number of citizens are becoming disillusioned with his often erratic decisions.

Saudi Arabia
(click to enlarge)

Saudi Arabia is a heterogeneous tribal country. It includes the Najd region, a Wahhabi stronghold that accounts for less than one-third of the Saudi population; the heavily Shiite Eastern Province; Hejaz, which includes Islam’s two holiest mosques, Mecca and Medina; the Asir region south of Hejaz; Najran and Jizan next to Yemen’s Saada mountains; and Northern Borders province, which has traditional links to southern Iraq and Jordan. Material abundance, political stability and the central government’s coercive capabilities held Saudi Arabia’s diverse population together. Cracks in the system under volatile political leadership have the potential to pull them apart.

https://geopoliticalfutures.com/the-fourth-saudi-state/?utm_source=GPF+Free+Newsletter&utm_campaign=240fb6a23c-20211118_FL_ReadersChoice&utm_medium=email&utm_term=0_f716b3bf65-240fb6a23c-265189386&mc_cid=240fb6a23c&mc_eid=24311483d9

Ἀπό τὸν Ἀββᾶ Ἰσαάκ στόν Ντοστογιέφσκυ

Από
anixneuseis
-
0

 π. Βασίλειος Γοντικάκης

 –

Πᾶν μέτρον ἄριστον. Ὁ ἄνθρωπος εἶναι τὸ μέτρο, ὁ ἅγιος ἄνθρωπος. Κι ὁ Ἀββᾶς Ἰσαὰκ εἶναι ἕνα μέτρο γιὰ τὸν ἄνθρωπο, τὴ ζωὴ καὶ τὴν τέχνη καὶ τὴ δρᾶσι.

Ποῦ βρίσκεται! Πῶς ζῆ! Πῶς γράφει! Τί ποίησι, τί φιλοσοφία, τί ψυχολογία κάνει! Πῶς δρᾶ, ἡσυχάζει, κινεῖται καὶ ἀκινητεῖ!

Μποροῦμε δι’ αὐτοῦ νὰ κρίνωμε τοὺς ἀνθρώπους; Δὲν εἶναι μεγάλος, μέγιστος, μοναδικός; Δὲν εἶναι ἀδικία ἢ αὐθάδεια νὰ συγκρίνωμε μὲ τέτοια μεγέθη ὅλους τοὺς ἄλλους, ἐμᾶς, τοὺς κοινούς;

Θὰ ἀπαντοῦσα ἀδίσταχτα: Ὄχι. Ἂν ἦταν κάποιος ποὺ ἀνέπτυξε μία δρᾶσι ἢ κάποιος ποὺ εἶχε μερικὰ ὅλως ἐξαιρετικὰ φυσικὰ χαρίσματα καὶ δι’ αὐτῶν κατέπληξε τὴν ἀνθρωπότητα, δὲν θὰ ἦταν σωστὸ νὰ τὸν πάρωμε σὰν μέτρο κρίσεως καὶ συγκρίσεως τῶν ἀνθρώπων. Ἐδῶ ὅμως συμβαίνει κάτι ἄλλο: τοῦτος ὁ Ἀββᾶς εἶναι μέγιστος καὶ ἀνθρωπινότατος. Εἶναι μεγάλος καὶ προσηνής. Κοντά του οἱ μεγάλοι νοιώθουν ἐλάχιστοι καὶ οἱ μικροὶ παίρνουν θάρρος, μποροῦν νὰ κινηθοῦν.

Δὲν κολακεύει τὸν ἕνα, οὔτε περιφρονεῖ τὸν ἄλλο. Δὲν ἀγνοεῖ τοὺς πόνους, τὶς κλίσεις καὶ τοὺς καημοὺς κανενός. Αὐτὸς εἶναι ἕνα ἄρτιο σύνολο. Ἕνας ὥριμος καρπὸς τοῦ Πνεύματος, ποὺ τὴν ὡριμότητά του φανερώνει μὲ τὸ χρῶμα, τὸ ἄρωμα, τὴν ἁπαλότητα, τὴ γεῦσι.

Εἶναι ἀνθρώπινος, ταπεινός· καταλαβαίνει, γνωρίζει βαθιὰ τὶς ἀδυναμίες τοῦ ταλαίπωρου κόσμου. Δὲν εἶναι κανεὶς κριτὴς ἄτεγκτος ἢ ἱεροεξεταστὴς ἀνίλεως. Εἶναι γνώστης τῶν ἀδυναμιῶν καὶ τῆς πτωχείας μας, μέτοχος τῆς φύσεώς μας καὶ –ταυτόχρονα– κοινωνὸς τῆς χαρᾶς καὶ τῆς παρακλήσεως τοῦ μέλλοντος αἰῶνος.

Δὲν διαπληκτίζεται μὲ κανένα. Δίδει ἀφορμὲς καὶ περιμένει. Λέει τὴν ἀλήθεια καὶ τὴν ἀφήνει νὰ δράση μέσα μας.

Καὶ γιὰ τὴ λογοτεχνία καὶ ἐξομολόγησι τῶν λογοτεχνῶν: Τὶς ξέρει, τὶς καταλαβαίνει, τὶς γνωρίζει, τὶς δέχεται. Εἶναι καὶ ὁ ἴδιος λογοτέχνης. Καὶ τόσο πολὺ λογοτέχνης, ποὺ φτάνει στὸ σημεῖο νὰ μὴν εἶναι. Ἔχει ξεπεράσει τὴ λογοτεχνία καὶ βρίσκεται στὸν ἐπέκεινα χῶρο, ὅπου ὁδηγεῖ τὸν ἄνθρωπο ὁ ἀληθινὸς πόνος καὶ ὁ καημὸς τῆς λογοτεχνίας.

Ὄντας μεγάλος, σέβεται τὸν μικρό, τὸν ταπεινό. Σέβεται καὶ τοὺς λογοτέχνες, τοὺς ἀγῶνες καὶ τὶς ἐξομολογήσεις τους, περισσότερο ἀπ’ ὅ,τι οἱ ἴδιοι οἱ λογοτέχνες, ποὺ λίγο-πολὺ ὅλοι βρίσκονται στὸν χῶρο τῆς φθορᾶς, τῆς ἅμιλλας, τῆς ζήλειας καὶ τῆς προσπάθειας νὰ τὰ ξεπεράσουν ὅλα αὐτά.

Τὸ μήνυμα: Μπορεῖ νὰ γίνη ὁ ἄνθρωπος λίγο σὰν τὸν Ἀββᾶ Ἰσαάκ. Νὰ ἡσυχάση ἐν ὅσῳ ζῆ ἐπὶ γῆς. Καὶ νὰ ἐπιβιοῖ μέσα στοὺς πολλοὺς ἀειζώως, ἐνῷ θὰ ἔχη ἀπέλθει εἰς τὰς αἰωνίους μονάς.

Ἀκούγοντας ἕνα λογοτέχνη (παίρνουμε ὡς παράδειγμα τὸν Γιῶργο Ἰωάννου, ὅπως παρουσιάζεται στὰ «Εἰς ἑαυτόν»), βλέποντάς τον νὰ ἀγωνίζεται νὰ βρῆ μιὰ ἰσορροπία· νὰ ἀκροζυγιάση δίκαια τὴ ζωή του, τὸ ἔργο του· βλέποντάς τον νὰ θέτη προβλήματα μεγάλα τιμίως, νὰ ψάχνη γιὰ τὸ γνήσιο καὶ αὐθεντικὸ στὸ περιεχόμενο καὶ στὴν ἔκφρασι τῆς δουλειᾶς του, δὲν μπορεῖς νὰ μείνης ἀσυγκίνητος. Ὅλος αὐτὸς ὁ ἀγώνας κάτι σοῦ λέει· κάτι μπορεῖ νὰ πῆ σ’ ὅποιον ἀγωνίζεται τίμια στὸν ὁποιονδήποτε δικό του τομέα. Μόνο κάτι μένει νὰ πῆς –ἐφ’ ὅσον τὸν βλέπεις νὰ βασανίζεται γιὰ τὸ γνήσιο. Καὶ αὐτὸ εἶναι ὁ λόγος τοῦ Κυρίου: «Ἔτι ἕν σοι λείπει» (Λουκ. 18, 22):

Ἀφοῦ τὰ δίνεις ὅλα· ἀφοῦ ἐγκαταλείπεις τὰ σχετικά· ἀφοῦ ἔφτασες στὸ σημεῖο νὰ μὴ σὲ ἐνδιαφέρει ἡ προβολή· ἀφοῦ πονᾶς, σκέπτεσαι τὸν ἀναγνώστη σου, τὸν ἄνθρωπο· τότε γιατί δὲν κάνεις ἕνα ἀκόμη βῆμα; Τὸ βῆμα αὐτὸ σοῦ τὸ δείχνει ὁ Ἀββᾶς Ἰσαάκ.

Δὲν σοῦ λέει ὁ Ἀββᾶς, μὲ τὴ ζωὴ καὶ τὰ γραπτά του, «ἐγκατάλειψε τὸν ἀγώνα σου». Δὲν ἀπορρίπτει τὴν προσπάθειά σου. Νοιώθει τὴ χαρὰ ποὺ ζῆς καὶ ἀπολαμβάνεις γράφοντας καὶ δημιουργώντας τίμια. Δὲν σοῦ τὸ ἀρνεῖται. Δὲν θέλει νὰ σὲ σταματήση. Θέλει νὰ σὲ ἐλευθερώση ἀπὸ τὴν ἀνακύκλωσι τῆς φθορᾶς: νὰ σπάση τὸ φράγμα ποὺ σοῦ δεσμεύει τὴν πορεία· νὰ σὲ σπρώξη στὰ ἄπατα νερὰ τοῦ μυστηρίου τῆς ζωῆς.

Αὐτὸς βλέπει ὅτι ἐσὺ κλείνεις τὸν ἑαυτό σου. Φυλακίζεις τὸ εἶναι σου, ποὺ διψᾶ τὴν ἐλευθερία. Σταματᾶς τὴ λογοτεχνική σου ἐξέλιξι, περιορίζεις τὸν ὁρίζοντα τῆς ζωῆς σου, στερεῖς ἀπὸ τὸν ἑαυτό σου ἀνοίγματα πρὸς νέες ἐπεκτάσεις –θανάτους καὶ ἀναστάσεις– ποὺ καταξιώνουν τὸν ἄνθρωπο καὶ καθιστοῦν ἀτέρμονη καὶ ἀέναη τὴ λογοτεχνικὴ δημιουργία καὶ τὴ χάρι της.

Ἀκολουθώντας πιστὰ τὸν Ἀββᾶ μπαίνεις πιὸ πολὺ μέσα στὸν ἄνθρωπο. Καὶ ὁ κάθε ἄνθρωπος σὲ σένα. Ὅλοι μαζὶ προχωρεῖτε ἀδελφωμένοι πρὸς τὴν καινὴ κτίσι, ἀναπνέετε στὸν ἥσυχο ἀέρα τῆς ἀδέσμευτης ἐλευθερίας. Αὐξάνεστε ἀτελείωτα καὶ διαστέλλεστε ἀσταμάτητα, ταπεινούμενοι, συστελλόμενοι, θυσιαζόμενοι γιὰ τὰ μέγιστα.

Στὴ σοβαρὴ λογοτεχνία ἀναμφίβολα βρίσκεις συμπυκνωμένη κάποια ἀνθρωπιά. Ἀναπαύεσαι, συμφωνεῖς. Παίρνεις στοιχεῖα ζωῆς. Ἡ ἀνάπαυσι ἔρχεται μέσα σου, καὶ μιὰ καινούργια δύναμι καὶ ὄρεξι ἀποκτᾶ ὁ ἑαυτός σου γιὰ τὴ συνέχισι τοῦ ἀγώνα.

Ἀλλὰ ἡ τελικὴ ἀπειλὴ μένει ἀνοιχτή. Προχωρεῖς. Καὶ φτάνεις στὸν θάνατο, στὸν τάφο. Τότε οἱ φίλοι λογοτέχνες μπορεῖ νὰ σοῦ φέρουν μὲ ἀγάπη ἕνα μπουκέτο λουλούδια ἢ μιὰ ἀνθοδέσμη καλῶν καὶ μετρημένων λόγων. Δὲν μποροῦν ὅμως νὰ σὲ ἀπαλλάξουν ἀπὸ τὸν θάνατο· νὰ ἀκυρώσουν τὸν «ἔσχατο ἐχθρό» (Α΄ Κορ. 15, 26). Τὸ νοιώθουν –ἄσχετα ἂν πολὺ θὰ τό ’θελαν νὰ εἶναι διαφορετικά– ὅτι βρίσκονται δῶθε τοῦ θανάτου. 

Μπορεῖ ὅμως ὁ ἄνθρωπος νὰ μπολιαστῆ σὲ ἕνα δέντρο ἀείζωο. Μπορεῖ νὰ γίνη «κλῆμα τῆς ἀμπέλου τῆς Ζωῆς». Μπορεῖ ἡ ἄσκησί του νὰ συνδεθῆ μὲ μίαν ἄλλη. Μπορεῖ νὰ βαφτιστῆ ὁλόκληρος. Νὰ προσφερθῆ, νὰ πεθάνη, ὅπως τὸ ζητοῦν οἱ ἀληθινοὶ ἐραστὲς τῆς Ἀλήθειας. Καὶ πεθαίνοντας, συνθαπτόμενος εἰς τὸν θάνατον τοῦ Ἰησοῦ, νὰ συναναστηθῆ μαζί Του σὲ μιὰ καινὴ ζωή.

Ἔτσι, ἀπὸ τὴν πολλὴ ἀνθρωπιά, τὴν ὁποία πετυχαίνουν μὲ τὸν ἀγώνα καὶ τὸν κόπο ποὺ καταβάλλουν, οἱ ἀληθινοὶ λογοτέχνες μποροῦν νὰ προχωρήσουν φυσιολογικὰ στὴ θεανθρωπία.

Ὁ λόγος καὶ ἡ ὕπαρξι τοῦ λογοτέχνη ἐγκεντρίζεται στὴ ζωὴ τὴν αἰώνιο. Τρέφεται ἀπ’ αὐτήν. Τρέφεται ἀπὸ τὸν ἕνα Λόγο, «δι’ οὗ τὰ πάντα ἐγένετο καὶ χωρὶς αὐτοῦ ἐγένετο οὐδὲ ἓν ὃ γέγονεν» (Πρβλ. Ἰω. 1, 3).

Τότε βρίσκουν αὐτὸ ποὺ προσδοκοῦν. Ψηλαφοῦν αὐτὸ ποὺ ὑπαινίσσονται καὶ ἐνσαρκώνουν αὐτὸ ποὺ ἐπιθυμοῦν. Συνεχίζουν τὸν ἀγώνα τὸν λογοτεχνικό. Τοὺς δίδεται τὸ ἀνέφικτο, τοὺς χαρίζεται ἐκεῖνο ποὺ «ἐπὶ καρδίαν ἀνθρώπου οὐκ ἀνέβη» (Α΄ Κορ. 2, 9).

Δὲν σταματᾶ κάπου ἡ πορεία, ἡ ἐπέκτασι, ἡ ἄνοδος. Συνέχεια προχωρεῖς. Ἀπεκδύεσαι τὴν προβολή. Ἐγκαταλείπεις τὴν ἄμυνα. Ὅλα σοῦ κάνουν καλό. Μὲ ἄλλο ἀσχολεῖσαι. Ἀποφεύγεις τὰ ἀνθρώπινα καὶ βρίσκεις τοὺς ἀνθρώπους. Φτάνεις στὴ σιωπή. Καὶ μιλᾶ μὲ ἄλλο τρόπο ὁ λόγος καὶ ἡ ζωή σου.

Ὅταν ἀνεβῆ ἡ θερμοκρασία, κολλοῦν τὰ μέταλλα. Ἂν εἶσαι ἀπαιτητικὸς στὴ ζωή σου, μπορεῖς νὰ ἔλθης σὲ ἐπαφὴ μὲ τὸν Ἀββᾶ Ἰσαάκ. Αὐτὸς θὰ σὲ μυσταγωγήση στὰ κεκρυμμένα. Θὰ σὲ παραλάβη ἀπὸ ἐκεῖ ποὺ σταματᾶς. Θὰ σὲ πιάση ἀπὸ τὸ χέρι τότε ποὺ νοιώθεις ὅτι δὲν μπορεῖς νὰ ἀνεβῆς. Θὰ σὲ βοηθήση νὰ προχωρήσης στὸν δρόμο σου. Θὰ σοῦ ἀποκαλύψη –θὰ τὸ δῆς καὶ θὰ τὸ ζήσης μόνος σου– ὅτι ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἡ μέλλουσα χαρίζεται στοὺς ἀνθρώπους ἤδη ἀπὸ σήμερα.

Καὶ μένει ὁ Ἀββᾶς κριτήριο καὶ μέτρο· γιὰ τούτη τὴ ζωὴ καὶ τὴν ἄλλη· γιὰ τὴ διαγωγὴ καὶ τὸ γράψιμο· γιὰ τὴ δρᾶσι καὶ τὴ θεωρία· γιὰ τὴν ἀντιμετώπισι κάθε εὐτυχίας ἢ συμφορᾶς· γιὰ τὴν ἀποκρυβὴ καὶ τὴ φανέρωσι· γιὰ τὴ σιωπὴ καὶ τὸν λόγο. […]

Ἂν ὁ Ἀββᾶς Ἰσαὰκ ἔχη τὸν ἀνεξιχνίαστο πλοῦτο τῆς Χάριτος· ἐὰν πολλοὶ λογοτέχνες μποροῦν πολλὰ νὰ πάρουν καὶ νὰ βοηθηθοῦν ἀπ’ αὐτόν…

Ὑπάρχει καὶ ἡ ξεχωριστὴ περίπτωσι τοῦ Ντοστογιέφσκι, ὅπου ἡ πνευματικὴ συγγένεια καὶ ὁμοιότης –παρ’ ὅλη τὴν ἐμφανῆ καὶ μεγάλη διαφορά– μὲ τὸν Ἀββᾶ εἶναι ἀναμφισβήτητη. Μποροῦμε νὰ ποῦμε: κοσμικὸς Ἀββᾶς Ἰσαάκ.

Ἔτσι, μπορεῖς καὶ γι’ αὐτόν, τὸν ἱερὸ καὶ μέγιστο λογοτέχνη, νὰ μιλήσης στὸν ὑπερθετικὸ βαθμό, γιατὶ παραμένει ἐσαεὶ στὸ παγκόσμιο στερέωμα ἕνα παρήγορο φαινόμενο, ὡς δῶρο τοῦ Θεοῦ καὶ καρπὸς τοῦ Πνεύματος.

Δὲν σοῦ παριστάνει τὸν δάσκαλο. Δὲν σοῦ λέει κάτι ἐξωτερικὰ καὶ ἀνώδυνα. Σοῦ προσφέρει αὐτὸ ποὺ ἐρρευσε ἀπὸ τὴν καρδιά του, ποὺ δὲν εἶναι δικό του, ἀλλὰ τοῦ Πνεύματος.

Αὐτὸς ὁ ἐπαναστάτης πίστεψε στὸν Θεάνθρωπο καὶ ὁμολόγησε: «Ἃν μοῦ ἀποδείξετε ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι ἔξω ἀπὸ τὴν ἀλήθεια, ἐγὼ θέλω τὸν Χριστό, κι ὄχι τὴν ἀλήθεια»1· τὸν Χριστὸ ποὺ εἶπε: «Ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ, ποταμοὶ ἐκ τῆς κοιλίας αὐτοῦ ρεύσουσιν ὕδατος ζῶντος. Τοῦτο εἶπε περὶ τοῦ Πνεύματος οὗ ἔμελλον λαμβάνειν οἱ πιστεύοντες» (Ἰω. 7, 38-39).

Ἀπὸ μέσα του ρέουν ποταμοὶ παρακλήσεως, ποὺ τὴν κέρδισε μετὰ ἀπὸ χίλια βάσανα, πόνους, πειρασμούς, θανατικὲς ἀπειλὲς καὶ κάτεργα. Αὐτὴ παρασύρει καὶ ζωογονεῖ τοὺς πάντας. Ἔτσι, ἔχει νὰ πῆ καὶ λέει πολλά. Καὶ δι’ ὅλων προσφέρεται τὸ ἕνα· ἡ παράκλησι, ἡ παρηγοριὰ τοῦ Πνεύματος.

Αὐτὸς σὰν νὰ κάθεται κάπου μόνος. Συζητᾶ μὲ τὸν ἑαυτό του. Διαλέγεται μὲ τὸ πολυπρόσωπο εἶναι του. (Εἶναι γνωστὸ τὸ λεγόμενο ὅτι στοὺς Ἀδελφοὺς Καραμάζωφ ὁ ἴδιος ὁ συγγραφέας αὐτοπεριγράφεται σ’ ὅλες τὶς μορφὲς τῶν ἀδελφῶν.) Καὶ εἶναι ἀληθινός. Δημιουργεῖ κλίμα εὔκρατο γύρω του. Ἀναδίδει μαγευτικὴ μουσική. Σκορπᾶ ὑλικὸ πολύτιμο δωρεάν. Καὶ μαζεύεται ὅλος ὁ κόσμος γύρω του. Τὸν ἀκούει. Μένει μαζί του. Τὸν παίρνει μέσα του. Τὸν δέχεται σὰν δικό του. Ποτίζεται ἡ ρίζα ἡ βαθιὰ τοῦ κάθε μαραμένου μὲ τὸ νερὸ ποὺ ρέει ἀπὸ ἐδῶ. Γιατρεύονται οἱ πόνοι καὶ συσφίγγονται οἱ παράλυτοι στὰ θερμὰ νερὰ τούτης τῆς ἰαματικῆς πηγῆς.

Ὁ Ντοστογιέφσκι παρακολουθεῖ τὴν ἱστορία ἔσωθεν. Ζῆ τὴν ἐμπειρία τῶν ἡρώων του. Γνωρίζει μὲ κοινωνία ζωῆς τί συμβαίνει μέσα τους. Καὶ αὐτὴ ἡ πείρα, ἡ μέσα γνῶσις, συνέχεια φανεροῦται στὴ διήγησι. Συναρμολογεῖ τὰ γεγονότα. Πλέκει τοὺς διαλόγους. Στρώνει τὶς φράσεις. Λέει κάτι ξεκάθαρα ἢ τὸ ἀφήνει νὰ ἐννοηθῆ. Πάντοτε ὅμως αὐτὸς ἀπὸ μέσα ὁδηγεῖ ἀπαρασάλευτα τὰ πράγματα ἐκεῖ ποὺ θέλει. Ἤ, καλύτερα, ὁ Χριστὸς τὰ κατευθύνει μὲ τὸ πανάγιο θέλημά Του.

Εἶναι ὅλα δονήσεις σεισμοῦ, τοῦ ὁποίου τὸ ἐπίκεντρο βρίσκεται στὰ βάθη τῆς ζωῆς τοῦ Ντοστογιέφσκι. Ἔτσι, ὅταν κάτι φανερώνεται, κάτι κινῆται στὴν ἐπιφάνεια, σημαίνει ὅτι ταυτόχρονα, ἀπὸ τὸ βάθος μέχρι τὴν ἐπιφάνεια, ὅλο τὸ σῶμα τῆς γῆς –τὸ εἶναι τοῦ Ντοστογιέφσκι– δονεῖται καὶ μετέχει στὸ γεγονός. Αὐτὸς βρίσκεται ὁλόκληρος μέσα σὲ ὅλους τοὺς ἥρωές του. Ταυτίζεται μ’ αὐτοὺς ἀσυγχύτως.

Πόσο παθιασμένα καὶ πειστικὰ ὑποστηρίζει τὴν κάθε μιὰ θέσι! Πὼς καὶ οἱ δύο πλευρές, οἱ δύο ἀπόψεις τοῦ ἴδιου θέματος, ἔχουν τὰ δίκια τους! Καὶ πὼς ἡ Ἀλήθεια, ποὺ εἶναι πρόσωπο θεανθρώπινο, ξεπερνᾶ τοὺς στοχασμοὺς ποὺ θέλουν νὰ ποῦν τὸ ἄρρητο ἢ τὶς ἀπόψεις ποὺ χωρίζουν τοὺς ἀνθρώπους!

Καὶ ὁ Ντοστογιέφσκι κυκλοφορεῖ ἀοράτως ἐν λευκοῖς μετὰ τοῦ Ἀναστάντος χαρίζοντας εἰρήνη καὶ χαρὰ στοὺς ἀπεγνωσμένους καὶ καταφρονημένους.

Σοῦ κάνει κριτική, χωρὶς νὰ σοῦ τὸ λέη. Σοῦ προσφέρει ὑγεία ψυχῆς ἀσχολίαστα. Σοῦ μιλᾶ, χωρὶς νὰ ἀπευθύνεται σὲ σένα. Σοῦ ἀναμοχλεύει σοβαρότατα προσωπικὰ θέματα, μονολογώντας καθ’ ἑαυτόν.

Καὶ ἐπειδὴ σὲ ἀφήνει ἐλεύθερο, πᾶς κοντά του. Ἐπειδὴ δὲν σοῦ κάνει τὸν δάσκαλο, τεντώνεις τὸ αὐτί σου. Ἐπειδὴ ἔχει αὐτὸ ποὺ θέλεις, μένεις πάντα, ἄθελά σου, δίπλα του.

Ἂν ζητοῦσε νὰ τὸν ἀκούσουν, αὐτὸ καὶ μόνο θὰ ἦταν ἱκανὸ νὰ διώξη τοὺς ἀνθρώπους ἀπὸ κοντά του. Θὰ ἦταν ἀπόδειξι ὅτι λέει ψέματα.

Τὸ ψεύτικο προβάλλεται καὶ ζητᾶ ὀπαδούς. Τὸ ἀληθινὸ τιμᾶται περιφρονούμενο καὶ σώζει αὐτοὺς ποὺ μποροῦν νὰ νοιώσουν τὴν ἀξία του.

Δὲν ἐπιδιώκει κάτι δικό του, ἀλλὰ φανερώνει ἐκεῖνο ποὺ λειτουργεῖ καὶ καταλήγει κατὰ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ.

Κάνει φαινομενικὰ κάτι τὸ ἄσχετο ἢ καὶ μπλεγμένο. Οἱ ἥρωές του εἶναι συχνὰ παράφρονες, δαιμονισμένοι ἢ καὶ ἐγκληματίες. Οἱ ἱστορίες του εἶναι φορτωμένες καὶ περιπεπλεγμένες, ἀλλὰ ὁ ἄξονάς του σταθερός. Καὶ τὸ σημεῖο ὅπου ὁδηγεῖ, σαφὲς καὶ παρήγορο. Ὅλοι ἔρχονται ἑκούσια πρὸς αὐτόν, ἐκεῖ ποὺ βρίσκεται τὸ ἄγνωστο εἶναι τους, τὸ ἄλγος τοῦ νόστου.

«Ὅπου ἐὰν ᾖ τὸ πτῶμα, ἐκεῖ συναχθήσονται οἱ ἀετοί» (Ματθ. 24, 28). Καὶ οἱ ἄνθρωποι ἔρχονται στὸ πτῶμα, στὸν πόνο, στὸν τάφο, ἀπ’ ὅπου ἡ ζωή.

Πόσοι πολλοὶ ἀλληλοσπαρασσόμενοι, ποὺ δὲν μποροῦν νὰ ἀνεχθοῦν ὁ ἕνας τὸν ἄλλον, ἔχουν τὸν Ντοστογιέφσκι μέσα στὴν καρδιά τους! Ἔχουν τὴ φωτογραφία του μέσα στὸν πιὸ δικό τους χῶρο! Ἔχουν τὴ μαχαιριὰ τοῦ πόνου του νὰ αἱμορραγῆ καὶ νὰ μαλακώνη τὰ σωθικά τους!

Δὲν μπορεῖς νὰ διαβάσης τὸν Ντοστογιέφσκι, ἂν ζητᾶς τὰ τίμια, καὶ νὰ μείνης ὁ ἴδιος. Δὲν μπορεῖς νὰ τὸν διαβάσης, τὴν ὥρα ποὺ μπορεῖς νὰ πάρης τὸ μήνυμά του, καὶ νὰ τὸν ξεχάσης. Γίνεται δικός σου. Γίνεσαι δικός του. Ἀδελφωθήκατε σ’ ἕνα χῶρο βαθύ, ὑψηλό, εὐρύχωρο· σ’ ἕνα χῶρο ποὺ ἀνήκει σ’ ὅλους. Καὶ χωροῦν ὅλοι.

Ἡ φωνή του καταργεῖ τοὺς χωρισμούς. Ὁ λόγος του πάει βαθιά. Περνᾶ ὅλα τὰ γρανιτώδη πετρώματα τῆς ἀνθρώπινης σκληρότητος. Ἡ ψυχή του ἔχει ἀντοχὴ ἀτσαλιοῦ καὶ εὐαισθησία ἀγγέλου. Μπαίνει στὸν πιὸ βαθὺ χῶρο τοῦ σπιτιοῦ σου, ὅπου δὲν μπῆκες ἀκόμη. Σοὺ τραγουδᾶ κάποιο τραγούδι τῶν προγόνων σου, ποὺ δὲν τὸ ἄκουσες ποτέ, ἐνῷ ὁ σκοπός του μυρμηδίζει στὸ αἷμα σου. Σὲ πάει πολὺ πίσω, στὴν ἀρχή, ἀπ’ ὅπου ὅλοι ξεκινᾶμε. Σὲ προχωρεῖ πολὺ μπροστά, στὸ μέλλον, ὅπου ὅλοι συναντιόμαστε, καὶ ἀγκαλιάζει ὁ φονιὰς τὸ θύμα καὶ ὁ σκοτωμένος τὸν φονιά.

Αὐτὸς ποὺ ἔχει μέσα του ἕνα πυράκτωμα ἀγάπης, ὡς πλοῦτο προσωπικῆς ζωῆς, καὶ μιὰ παράφορη δίψα τοῦ ἀπολύτου. Αὐτὸς ποὺ νοιώθει τὴ χάρι τῆς ταπεινώσεως καὶ τὴν ἀγγελικὴ λεπτότητα τοῦ μικροῦ παιδιοῦ ἀλλὰ καὶ τῆς καρδιᾶς τοῦ πληγωμένου μέθυσου ἢ ἐγκληματία. Αὐτὸς ποὺ ζῆ, αἰσθάνεται καὶ κρύβει μέσα του ὅλους τοὺς πόνους τοῦ κόσμου, τοὺς τύπους τῶν ἀνθρώπων, καὶ σὲ τίποτε δὲν θέλει νὰ βλάψη κανένα. Αὐτὸς ποὺ κράτα ὅλα τὰ θέματα ἀνοιχτά, γιατὶ δὲν ἐλέχθη ἀκόμη ὁ τελικὸς λόγος ἀπὸ τὸν Θεὸν Λόγον, ποὺ μπορεῖ καὶ ὀφείλει νὰ τὸν πῆ, ἐπειδὴ εἶναι ἡ Ἀγάπη. Αὐτὸς ποὺ ἔχει αὐτὴ τὴν εὐαισθησία, μεγαλοθυμία καὶ εὐθύνη. Αὐτὸς ποὺ κανένα δὲν ἀγνοεῖ, δὲν ἀπορρίπτει, δὲν ἀδικεῖ, καὶ μᾶς ἀφήνει μόνους νὰ τὸ καταλάβωμε. Αὐτὸς ποὺ βασανίζεται, θυσιάζεται, πεθαίνει γιὰ τὴν ἐλευθερία καὶ τὴν ἑνότητα ὅλων μας. Αὐτὸς ποὺ δὲν ζῆ χωρὶς τοὺς ἄλλους, ἀλλὰ χάριν τῶν ἄλλων.

Αὐτὸς ὅταν μιλᾶ, ὅλοι σιωποῦν, γιὰ νὰ τὸν ἀκούσουν. Ἀκούγοντάς τον, σβήνουν οἱ θόρυβοι καὶ τὰ παράσιτα. Καθένας ἀκούει τὴ βαθύτερη φωνὴ τοῦ ἑαυτοῦ του, γιατὶ ἀληθινὰ ἀκούγεται ὁ ἀπ’ ἀρχῆς καὶ ἕνας Λόγος.

Αὐτὸς ἀνέβασε τὸ ἐπίπεδο τῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου, τῆς δουλειᾶς καὶ τῆς δημιουργίας του πιὸ ψηλὰ ἀπὸ ὅλους τοὺς ἄλλους, γιατὶ κατέβηκε στὰ κατώτατα μέρη. Δοκίμασε τὸν ἀβάστακτο πόνο καὶ δὲν δυσανασχέτησε. Ἀλλὰ ἀπὸ μέσα του βγῆκε λόγος καὶ διάθεσι εὐγνωμοσύνης γιὰ ὅλα του τὰ βάσανα. Πῆρε βοήθεια. Βρῆκε τὸ μυστικό. Δέχτηκε τὸ προζύμι τῆς Βασιλείας. Καὶ ὅλο τὸ φύραμα τῆς ζωῆς καὶ τῆς δημιουργίας του ἀνέβηκε μὲ τὴ δραστικὴ ζύμη τῆς μελλούσης Βασιλείας.

Εἶναι ὁ πολὺ βασανισμένος καὶ παρηγορημένος· στὸν πιὸ βαθὺ ἅδη κατεβασμένος καὶ σὲ ὁλοφώτεινο οὐρανὸ ἀνεβασμένος. Πέρασε τὴ ζωηφόρο νέκρωσι. Ζῆ τὴ νεκρανάστασι. Γι’ αὐτό, ἔχει τὴ δυνατότητα καὶ τὴ χάρι νὰ δώση τὸ εὐαγγέλιο τῆς χαρᾶς πρὸς ὅλους.

Αὐτὸ γίνεται, ἐπειδὴ τὸ ζῆ. Λέγεται μόνο του. Καὶ δι’ ὅλων ὅσα λέει, δι’ ὅλων ὅσα βάζει τοὺς ἥρωές του νὰ λένε, νὰ τσακώνωνται, νὰ χαριεντίζωνται, φανερώνεται καὶ προσφέρεται αὐτό, τὸ ἕνα καὶ σωτήριο. 

Νομίζει ὁ ἄλλος ὅτι, διαβάζοντας Ντοστογιέφσκι, διαβάζει ἀστυνομικὰ μυθιστορήματα ἢ συγγραφέα ἀνατόμο τῆς ἀνθρώπινης ψυχῆς, ποὺ κάνει τὴ χαρτογράφησι τοῦ ἄγνωστου καὶ ἀπλησίαστου εἶναι μας. Ἔτσι εἶναι. Τὰ κάνει ὅλα αὐτά. Ἀλλὰ τὸ σημαντικότερο εἶναι ὅτι, δι’ ὅλων αὐτῶν, ἐνσταλάζει μέσα μας τὴν παράκλησι τοῦ Πνεύματος καὶ τὴ βεβαιότητα ὅτι ὑπάρχει Ἐκεῖνος ποὺ συνέχει τὰ πάντα· ἀγαπᾶ καὶ σώζει τὸν ἄνθρωπο.

Ὁ Ντοστογιέφσκι ξέρει τὴν ἀλήθεια τῆς ζωῆς. Εἶναι γεμάτος βαριὰ χαρά. Ξέρει τί περιμένουν οἱ ἄλλοι ἀπ’ αὐτόν. Καὶ ποὺ ὀφείλει καὶ μπορεῖ τώρα νὰ τοὺς κατευθύνη:

Νὰ μὴ βιαστοῦν νὰ ἐλπίσουν, στηριζόμενοι σὲ πράγματα πρόσκαιρα, «οἷς οὐκ ἔστι σωτηρία» (Ψαλμ. 145, 3).

Νὰ μὴ βιαστοῦν νὰ ἀπελπιστοῦν, νομίζοντας ὅτι ἡ ὅποια δοκιμασία τους εἶναι ἀρρώστια πρὸς θάνατον. 

Ἔχει ὁ Θεὸς γιὰ ὅλους μας, ἀρκεῖ νὰ ταπεινωθοῦμε, νὰ συγχωροῦμε καὶ νὰ περιμένωμε.

Ἔτσι, εἴτε διαβάσεις τὸν Ἀββᾶ Ἰσαάκ, εἴτε τὸν Ντοστογιέφσκι, παίρνεις ἐν τέλει τὸ ἴδιο μήνυμα, τὴ χάρι καὶ τὴν παρηγοριά.

Αὐτὸς ὁ συγγραφέας εἶναι ἕνα βιωματικὸ καὶ ὁλοζώντανο σχόλιο στὸν Ἀββᾶ Ἰσαάκ. Καὶ «ντοστογιεφσκικά», μὲ ὅλα του τὰ ἔργα, πιστοποιεῖ καὶ ἐπικυρώνει τὴ διπλὴ βεβαιότητα τοῦ Ἀββᾶ (ποὺ εἶναι καὶ δική του):

Χωρὶς μεγάλους πειρασμούς, δὲν δίδονται μεγάλα χαρίσματα (βλ. λόγο μς΄, σ. 192). Καί: Ἡ χαρὰ ἡ ἐν τῷ Θεῷ εἶναι ἰσχυροτέρα τῆς παρούσης ζωῆς (πρβλ. λόγο λη΄, σ. 163).

Σημείωση

1. Βλ. Ἅπαντα τοῦ Ντοστογιέφσκι (στὰ ρωσικά), Ἁγ. Πετρούπολη 1985, τόμ. 28, σ. 176.

Ἀπὸ τὸ βιβλίο Φῶς Χριστοῦ φαίνει πᾶσι, ἐκδ. Ἱ. Μ. Ἰβήρων και από το  Περιοδικό Πειραϊκή Εκκλησία τεύχος 255 Ιανουάριος 20114 Αφιέρωμα στον Φ.Μ. Ντοστογιέφσκυ.

antifono.gr

«Εμπεδώνοντας Διαρκή Σταθερότητα στην Ανατολική Μεσόγειο : Δημιουργία Στρατηγικών Συνεργασιών»

Από
anixneuseis
-
0

του Μιχαήλ Κωσταράκου, Επίτιμου Αρχηγού ΓΕΕΘΑ

17η Σύνοδος Economist για την Κύπρο – Λευκωσία, 16 Νοε 21.

….Η σημερινή γεωπολιτική κατάσταση στην περιοχή μας είναι ιδιαίτερα δύσκολη και τα τελευταία χρόνια η Ανατολική Μεσόγειος έχει μετατραπεί σε πεδίο μιας επιθετικά κλιμακούμενης αναθεωρητικής τουρκικής πολιτικής που έχει φτάσει πλέον να απειλεί την εθνική κυριαρχία και των δύο χωρών….

..Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η διεθνής κοινότητα καθώς και η Ελλάδα και η Κύπρος προσπαθούν να αποφύγουν την αντιπαράθεση και εργάζονται για την εδραίωση της ασφάλειας και της σταθερότητας καταβάλλοντας κάθε προσπάθεια για να εδραιώσουν αυτή τη σταθερότητα σε μια μόνιμη μορφή.

Για να περιγράψουμε αυτές τις προσπάθειες σταθεροποίησης, θα πρέπει να προσπαθήσουμε να δούμε την ευρύτερη εικόνα. Οι δυτικές δημοκρατίες καθώς και οι διεθνείς οργανισμοί όπως το ΝΑΤΟ ή η ΕΕ, έχουν τρεις πυλώνες στις στρατηγικές τους για να αντιμετωπίζουν κρίσιμες καταστάσεις. Είναι τα λεγόμενα τρία (3) D από τα αρχικά των αντίστοιχων αγγλικών λέξεων:Deterrence – Defence – Dialogue. Είναι ένας διεθνής μνημονικός κανόνας για τους τρεις πυλώνες που είναι: Αποτροπή – Άμυνα – Διάλογος.

Η Αποτροπή και η Άμυνα είναι δύο πυλώνες που, εάν είναι αρκετά ισχυροί, θα οδηγήσουν τελικά στον τρίτο, σε μια διαδικασία Διαλόγου και αυτό τελικά θα συμβάλει στη σταθερότητα. Όλοι γνωρίζουμε τις προσπάθειες τόσο της ελληνικής όσο και της κυπριακής κυβέρνησης για την ενίσχυση και την ενίσχυση των αεροπορικών και ναυτικών δυνατοτήτων. Πίσω από αυτό βρίσκεται η προσπάθεια αποκατάστασης της ασφάλειας και της σταθερότητας με βάση την αποκατάσταση της στρατιωτικής ισορροπίας στην περιοχή, για να αντισταθμίσουμε στην τουρκική επιθετική και αναθεωρητική πολιτική. Τα αναθεωρητικά κράτη όπως η Τουρκία με μια συνεχή πολιτική προβολής Σκληρής Ισχύος προτιμούν να υπερασπίζονται τα συμφέροντά τους με λύσεις μηδενικού αθροίσματος αντί για λύσεις αμοιβαίου κέρδους που είναι διεθνώς αποδεκτές. Η ανάγκη διατήρησης και ενίσχυσης των εθνικών στρατιωτικών δυνατοτήτων που είναι απαραίτητες για την πρόληψη κρίσεων και την αντιμετώπιση κλιμακούμενων απειλών, σε συνδυασμό φυσικά με έντονη και επιτυχημένη διπλωματική δραστηριότητα, οδήγησαν την Ελλάδα να αγοράσει ή να βελτιώσει αεροπορικά και ναυτικά οπλικά συστήματα από τη Γαλλία και τις ΗΠΑ. Ήταν απαραίτητα για την αποτροπή και την άμυνά μας. Είχε επίσης σαν αποτέλεσμα και οι δύο χώρες να υπογράψουν διάφορες Συμφωνίες με γειτονικές χώρες, εταίρους ή συμμάχους, με πιο αξιόλογες τις Συμφωνίες Αμυντικής Συνεργασίας που υπέγραψε η Ελλάδα με τη Γαλλία και τις ΗΠΑ…

…Ο τρίτος πυλώνας, ο Διάλογος, είναι το απαραίτητο συστατικό κάθε στρατηγικής σε όλες τις φάσεις, με διαχρονική διάρκεια. Ο διάλογος περιλαμβάνει όχι μόνο προσωπικές επαφές της ηγεσίας ή στρατηγική επικοινωνία, αλλά και κάθε είδους διαπραγματεύσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων μερών. Περιλαμβάνει επίσης την ακλόνητη δέσμευση και προσήλωση των χωρών στο Διεθνές Δίκαιο και στους Διεθνείς Οργανισμούς, Διεθνή Δικαστήρια και Θεσμούς.

Ο Διάλογος και όλες αυτές οι διαδικασίες εξεύρεσης λύσης δεν θα ξεκινήσουν έναντι των αναθεωρητικών κρατών, εάν η Αποτροπή και η Άμυνα δεν είναι επιτυχώς διαρκώς παρούσες, με βάση τις απαιτούμενες στρατιωτικές δυνατότητες. Όσοι έχουν διαφορετική άποψη πλανώνται…..

Η άρνηση του Διαλόγου είναι ασυμβίβαστη με τις δυτικές πολιτικές αξίες και τη δυτική πολιτική κουλτούρα και μια τέτοια θέση ή δράση είναι εντελώς απαράδεκτη για το δυτικό πολιτικό «οικοσύστημα» ανεξάρτητα από την αποτελεσματικότητα ή τη φύση της….. Ελλάδα και Κύπρος παραμένουν πάντα ανοιχτές σε κάθε μορφή πολιτικού και γόνιμου Διαλόγου.

Αλλά αυτό είναι μόνο ένα μέρος των προσπαθειών για σταθερότητα στην περιοχή. Υπάρχουν κάποιες συντονισμένες και καλά ενορχηστρωμένες πρωτοβουλίες τόσο της Ελλάδας όσο και της Κύπρου, καθώς αποτελούν παράδειγμα για το πώς η βιώσιμη, και διαρκής σταθερότητα πρέπει να οικοδομηθεί. Περιλαμβάνουν όχι μόνο ενέργειες στον τομέα της άμυνας, όπως έχει ήδη εξηγηθεί, αλλά και δράσεις παράλληλες και συμπληρωματικές στον τομέα της μεταφοράς της ενέργειας………

….Σε έναν τέλειο κόσμο, κάθε έθνος στην Ανατολική Μεσόγειο θα έβλεπε τα προφανή πλεονεκτήματα. Θα επιδίωκαν να συμμετάσχουν σε τέτοιου είδους διεθνή συνεταιριστικά σχήματα, προσφέροντας το ανταγωνιστικό τους πλεονέκτημα. Δυστυχώς αυτό δεν ισχύει για όλες τις χώρες της Ανατολικής Μεσογείου. Η Ελλάδα και η Κύπρος μαζί με άλλες χώρες που σκέφτονται κατά τον ίδιο τρόπο, παρέχουν την απαραίτητη διεθνή δικτύωση που θα εδραιώσει τη σταθερότητα και την ασφάλεια σε μια προσπάθεια να προσφέρουν πλούτο και ευημερία στους πολίτες τους. Αυτό θα ίσχυε για τα κράτη που νοιάζονται για τους λαούς τους. Αυτό θα ίσχυε για κράτη που ενεργούν με βάση το διεθνές δίκαιο όπως εμείς και οι σύμμαχοι, εταίροι και φίλοι μας. Οι συνεχείς προβολές στρατιωτικής ισχύος και απειλές από έναν από τους Συμμάχους μας στο ΝΑΤΟ, την Τουρκία, δεν είναι συμβατές με αυτές τις ειρηνικές πολιτικές και δεν προάγουν την ασφάλεια και τη σταθερότητα στην περιοχή.

Δεν μπορώ να σκεφτώ ισχυρότερο θεμέλιο σταθερότητας από την ασφάλεια, την πρόοδο και την ευημερία των ανθρώπων γειτονικών, ειρηνευτικών αλλά υπερήφανων και κυρίαρχων κρατών που σκάφτονται με τον ίδιο τρόπο και με πολιτιστικές και εμπορικές σχέσεις μετρημένες σε χιλιετίες.

Αυτό είναι που σταθεροποιεί την ασφάλεια και τη σταθερότητα μακροπρόθεσμα. Αυτό προσπαθούμε να επιτύχουμε στην Ανατολική Μεσόγειο και η Τουρκία πρέπει να το κατανοήσει και να συμμετάσχει πρόθυμα και εθελοντικά σε αυτές τις προσπάθειες, με σαφή, πολιτισμένο και συνεργατικό τρόπο. Παραμένω αισιόδοξος ότι στο μέλλον θα το κάνει και τότε θα είναι ευπρόσδεκτοι αρκεί να αποφασίσουν να παίξουν το διεθνές «παιχνίδι» με βάση ειρηνικούς και πολιτικά αποδεκτούς όρους στηριγμένους στο Διεθνές Δίκαιο (και το Δίκαιο της θάλασσας).

Η πλήρης ομιλία στα αγγλικά όπως εκφωνήθηκε, και η μετάφραση της στα ελληνικά:

Click to access a6d188_36c187cc5dc940328dd0a64349d17788.pdf

Αρίστος Μιχαηλίδης: Δέχονται ή δεν δέχονται τουρκικό στρατό και εγγυήσεις;

Από
anixneuseis
-
0

Από τις αντιδράσεις, δηλώσεις και δημοσιεύσεις, των ημερών γύρω από τα πρακτικά των Ηνωμένων Εθνών για τις συναντήσεις του 2017 στο Κραν Μοντάνα, που δημοσιεύει ο «Φιλελεύθερος», βγαίνει ένα θλιβερό συμπέρασμα. Ότι πολλοί Ελληνοκύπριοι, παράγοντες της δημόσιας ζωής, κομματικοί, δημοσιογράφοι κ.ά., είναι έτοιμοι, αποφασισμένοι, μερακλωμένοι που λέμε, να δεχθούν ότι οι τουρκικές εγγυήσεις και ο τουρκικός στρατός θα είναι για πάντα στην Κύπρο και, επομένως, πρέπει να βρούμε τρόπο να ζήσουμε με αυτό το δεδομένο. Μπορεί να μην το επιθυμούν, αρκετοί το επιθυμούν κιόλας, πάντως δεν σκέφτονται ότι αυτό μπορεί να βάζει σε κίνδυνο το μέλλον της ελληνοκυπριακής κοινότητας στην Κύπρο. Για την ακρίβεια, δεν τους αφορά αυτό. Οι ίδιοι αισθάνονται τόσο διεθνιστές και πολυπολιτισμικοί, που ο όρος «ελληνοκυπριακή κοινότητα» θεωρούν ότι εκφράζει πλέον εθνικισμό. Και μπορούμε να επιβιώσουμε στην Κύπρο χωρίς τέτοιες αναχρονιστικές ανασφάλειες και χωρίς να μας διακατέχει φοβία που θα είναι μέρος της πατρίδας μας και η Τουρκία. Κάποιοι το θεωρούν και ωφέλιμο. Δεν είναι θέμα επιβίωσης, είναι θέμα εθνικισμού. 

Το πιο επικίνδυνο είναι ότι οι ίδιοι «παράγοντες», πλασάρονται ως οι πιο θερμοί υπερασπιστές της συνύπαρξης με τους Τουρκοκύπριους, αλλά αρνούνται να αντιληφθούν –και να αντιδράσουν– ότι η παρουσία της Τουρκίας στην Κύπρο είναι αυτή τη συνύπαρξη που απειλεί, δεν είναι μόνο τους Ελληνοκύπριους. Και μπροστά σε αυτή την ελαττωματική τους αντίληψη δεν θέλουν καν να ασχοληθούν με την ουσία των τουρκικών θέσεων, όπως αποκαλύπτονται στα πρακτικά των Ηνωμένων Εθνών.

Είναι κατηγορηματικές οι τοποθετήσεις του Τσαβούσογλου ότι τουρκικά στρατεύματα θα μείνουν στην Κύπρο για πάντα, και μάλιστα σε τελικούς αριθμούς που θα ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις μιας στρατιωτικής βάσης, και ότι οι τουρκικές εγγυήσεις θα υπάρχουν, τουλάχιστον 15 χρόνια μετά από τη λύση και στα 15 χρόνια μπορεί να επανεξεταστούν. Κι αν είμαστε όλοι οι Κύπριοι καλά παιδιά και δεν θυμώνει η Τουρκία με τη συμπεριφορά μας μπορεί η επανεξέταση να γίνει και στα δώδεκα χρόνια.

Αλλά, ακόμα και ο Άντρος Κυπριανού, μέχρι πρόσφατα ηγέτης του μεγάλου ΑΚΕΛ, αρθρογράφησε χτες στον «Φιλελεύθερο» για να εξηγήσει στο λαό ότι αυτές ήταν οι αρχικές θέσεις της Τουρκίας. Αρχικές θέσεις που κατατέθηκαν δυο – τρεις ώρες πριν από το δείπνο του τελικού ναυαγίου; Δηλαδή, πότε θα άλλαζαν αυτές οι αρχικές θέσεις; Την επόμενη μέρα του ναυαγίου; Και τι ζητούσε να κερδίσει για να μετακινηθεί από αυτές τις αρχικές θέσεις; Μας λένε ότι ήθελε να κερδίσει την πολιτική ισότητα και την αποτελεσματική συμμετοχή. Μα, πώς μπορεί να ισχύει αυτό όταν ο Γενικός Γραμματέας στην έκθεση, που συχνά επικαλούνται, αναφέρει ότι «μέχρι το τέλος της Διάσκεψης, οι πλευρές είχαν πρακτικά καταλήξει σε πλήρη συμφωνία για την ομοσπονδιακή εκτελεστική εξουσία και την αποτελεσματική συμμετοχή» (ΚΥΠΕ, 30/9/2017).

Αν είχαν πρακτικά καταλήξει σε πλήρη συμφωνία, δεν ήταν η ώρα για να μετακινηθεί και η Άγκυρα από αυτές τις αρχικές της θέσεις; Η ουσία εδώ είναι. Ότι δεν ήταν αρχικές θέσεις, ήταν τελικές θέσεις. Τουρκικός στρατός για πάντα στην Κύπρο με στρατιωτική βάση -προφανώς ανάλογη με τις βρετανικές βάσεις- και ο τουρκικός στρατός, αυτός που κάνει πραξικοπήματα και εισβολές, να είναι εγγυητής της συνύπαρξης των δύο κοινοτήτων. Ίσως, η τελική θέση για τις εγγυήσεις μόνο να ερχόταν σε 15 χρόνια. Και η ευελιξία της Άγκυρας ήταν η μετονομασία της Συνθήκης Εγγύησης σε Συνθήκη Εφαρμογής.

Το ερώτημα, λοιπόν, το μόνο ερώτημα που υπάρχει, είναι αν εμείς αποδεχόμαστε ή όχι αυτή τη συμφωνία, αυτή τη νομιμοποίηση ρόλου και λόγου της Τουρκίας στη χώρα μας. Όλα τα άλλα είναι λόγια χωρίς νόημα. Και δικαιολόγηση αυτής της αποδοχής. Μπορεί να έχουν αντιληφθεί οι άνθρωποι πως δεν υπάρχει άλλη επιλογή. Ας το ομολογήσουν όμως, ας το εξηγήσουν στο λαό, δεν υπάρχει λόγος να κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας.

[email protected]

phileleftheros.com

ΑΠΟΡΡΗΤΟ ΕΓΓΡΑΦΟ: Δύσκολη η αποχώρηση του κατοχικού στρατού… Τι είπε ο Αντόνιο Γκουτέρες στον Κοτζιά για τη θέση της Τουρκίας

Από
pcuser
-
1

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ

-Η Άγκυρα δεν… είχε κλείσει την πόρτα, εκτιμούσε ο αναξιόπιστος, όπως αποδείχθηκε, Γενικός Γραμματέας του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών

Ο Γενικός Γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών, Αντόνιο Γκουτέρες, είδε μια καλή ευκαιρία στο Κραν Μοντάνα για να εξευρεθεί συμφωνία που θα καταργούσε τις εγγυήσεις από την πρώτη μέρα της λύσης του Κυπριακού.

Όμως, όπως τόνισε στον τότε υπουργό Εξωτερικών της Ελλάδας, η κατάσταση ήταν πιο δύσκολη σε σχέση με την πλήρη αποχώρηση των στρατευμάτων. Κανένα θέμα δεν ήταν κλειστό, ενημέρωσε τον Νίκο Κοτζιά.

Τα παραπάνω συζητήθηκαν στη διάρκεια συνάντησης του κ. Γκουτέρες με τον Έλληνα υπουργό Εξωτερικών, που πραγματοποιήθηκε στις 6 Ιουλίου 2017, στις 5 μ.μ. Η συνάντηση έγινε πριν το δείπνο, κατά το οποίο κατέρρευσε η προσπάθεια του Γενικού Γραμματέα, όταν αποδείχθηκε ότι οι Τούρκοι δεν εννοούσαν τα όσα υποτίθεται έλεγαν στον Αντόνιο Γκουτέρες.

Στο μεταξύ, την ίδια ημέρα, ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ είχε συναντήσει για δεύτερη φορά με τον κ. Τσαβούσογλου, ο οποίος ξεκαθάρισε ότι δεν ήταν πρόθεση της Τουρκίας η αποχώρηση των κατοχικών στρατευμάτων από το νησί.

Σύμφωνα με τον πρακτικογράφο, που καταγράφει τις αναφορές του Γενικού Γραμματέα:

«Ομολογουμένως», φέρει τον Αντόνιο Γκουτέρες να λέει, «η Τουρκία δεν ήταν έτοιμη να δεχθεί άμεσα ότι όλα τα στρατεύματα θα έπρεπε να φύγουν. Ωστόσο, δεν είχαν κλείσει την πόρτα σε αυτή την πιθανότητα», σημείωσε ο Γ.Γ. του ΟΗΕ.

Προκαλεί εντύπωση ότι ο κ. Γκουτέρες Set featured imageδεν είπε στον κ. Κοτζιά την «αναλήθεια» -όπως αποδείχθηκε- που ανέφερε στον Πρόεδρο Αναστασιάδη στη συνάντηση τους στις 6:15 μ.μ., την ίδια ημέρα. Ότι δηλαδή η Τουρκία ήταν έτοιμη να αποδεχθεί κατάργηση των εγγυήσεων και των επεμβατικών δικαιωμάτων. Στην ουσία λέει στον κ. Κοτζιά, όχι ευθέως, ότι θα υπάρχει πρόβλημα με την παραμονή των στρατευμάτων. «Θα ήταν συνεπώς καλό να επιτευχθεί ένα πακέτο συμφωνίας με ουσιαστικά ένα ή δύο θέματα να παραμένουν ανοικτά», είπε ο κ. Γκουτέρες.

Σημειώνουμε ότι το έγγραφο της συνάντησης του κ. Γκουτέρες με τον κ. Αναστασιάδη, βρίσκεται στη διάθεσή μας και θα δημοσιευθεί τις επόμενες ημέρες.

Έχει πάντως ιδιαίτερη σημασία ότι ο κ. Κοτζιάς ανακοινώνει στον Γ.Γ. ότι αντιλήφθηκε πως οι Ελληνοκύπριοι συγκατάνευσαν σε όλα τα θέματα εκτός από τα θέματα της ίσης μεταχείρισης. Το πρακτικό της συνάντησης έχει ενδιαφέρον διότι πραγματοποιήθηκε μετά από τις δύο συναντήσεις του Γ.Γ. με τον Τσαβούσογλου και ο Γκουτέρες είχε πλέον ξεκάθαρη εικόνα για τις τελικές θέσεις και τις κόκκινες γραμμές της Τουρκίας».

Ο Γενικός Γραμματέας παραδέχεται ότι υπάρχει πολύ απόσταση και στα άλλα θέματα, παρά τις γραπτές -απαράδεκτες όπως αποδείχθηκαν- υποχωρήσεις του Προέδρου Αναστασιάδη στα τέσσερα θέματα του τραπεζιού 2 και συγκεκαλυμμένα και πολύ προσεκτικά ουσιαστικά θέλει και άλλες υποχωρήσεις από την ελληνοκυπριακή πλευρά.

Τονίζει συγκεκριμένα ότι οι Τουρκοκύπριοι δεν θα αποδέχονταν ένα κοινό ψηφοδέλτιο για την εκ περιτροπής προεδρία, ή ότι οι Τουρκοκύπριοι στο εδαφικό δεν θα δώσουν τελικά αυτά που αναμένουν οι Ελληνοκύπριοι.

«Μόνο εάν καταργείτο η Συνθήκη Εγγυήσεως…» – Σαφής η θέση της Ελλάδος, διά του υπουργού Εξωτερικών, που ξεκαθάρισε το τοπίο ενώπιον του Γ.Γ.

Δημοσιεύουμε παρακάτω το κείμενο της συνομιλίας:

Πρακτικό της Συνάντησης του Γενικού Γραμματέα με την Α.Ε. κ. Νίκο Κοτζιά. 

Κραν Μοντάνα, Ελβετία , 6 Ιουλίου 2017, 5 μ.μ. 

Παρόντες: 

Ο Γενικός Γραμματέας                   κ. Κοτζιάς, Επικεφαλής Αντιπροσωπείας

Κ. Άιντε                                          κ. Παρασκευόπουλος

Κα Σπέχαρ                                     κα Αθανασίου

Κα Χεττ                                          κ. Λιάκουρας

Κ. Ρίτσιαρντσον

Κα Γουόρν-Σμιθ

Κ. Σούστερ, πρακτικογράφος

Κύρια σημεία που ηγέρθησαν:  

Κατοπινές ενέργειες: Καμιά.

Περίληψη της Συζήτησης:  

  1. Ο Γενικός Γραμματέας δήλωσε ότι είδε μια καλή ευκαιρία να εξευρεθεί συμφωνία που θα καταργούσε τις εγγυήσεις από την πρώτη μέρα της λύσης. Ωστόσο, η κατάσταση ήταν πιο δύσκολη σε σχέση με την πλήρη αποχώρηση των στρατευμάτων. Κανένα θέμα δεν ήταν κλειστό. Κατά τη γνώμη του, επιτυγχάνοντας περισσότερη ευελιξία εκεί, εξαρτιόταν από το τι θα μπορούσαν να διασφαλίσουν οι Τουρκοκύπριοι στις διακοινοτικές διαπραγματεύσεις.
  2. Ο κ. Κοτζιάς δήλωσε ότι αντιλήφθηκε πως οι Ελληνοκύπριοι συγκατάνευσαν σε όλα τα θέματα εκτός από τα θέματα της ίσης μεταχείρισης.
  3. Ο Γενικός Γραμματέας δήλωσε ότι ακόμα υπήρχαν ευρέως διαφορετικές θέσεις στα περισσότερα των θεμάτων. Το συμπέρασμα του ήταν ότι οι Τουρκοκύπριοι ήταν έτοιμοι να προβούν σε περαιτέρω υποχωρήσεις σε σχέση με το εδαφικό, αλλά όχι στο σημείο που αναμενόταν από τους Ελληνοκύπριους. Σε σχέση με την εκ περιτροπής προεδρία το κοινό ψηφοδέλτιο δεν ήταν αποδεκτό από τους Τουρκοκύπριους. Το περιουσιακό ήταν παρομοίως δύσκολο. Ο κ. Κοτζιάς δήλωσε ότι η Ελλάδα δεν εμπλεκόταν σε οποιαδήποτε από αυτά τα θέματα.
  4. Ο Γενικός Γραμματέας δήλωσε ότι είχε επιτευχθεί κάποια σαφήνεια σε σχέση με το θέμα της ίσης μεταχείρισης. Το ερώτημα που εκκρεμούσε ήταν κατά πόσο θα έπρεπε να υπήρχε πλαφόν (quota) για τους Τούρκους υπηκόους που αναζητούσαν μόνιμη διαμονή. Για την ιθαγένεια οι πλευρές συμφώνησαν στην αναλογία 4:1. Αισθανόταν ότι οι Ελληνοκύπριοι έπρεπε να ήταν πιο γενναιόδωροι σε ό,τι αφορά τους μόνιμα διαμένοντες.
  5. Ο κ. Κοτζιάς δήλωσε ότι τα τελευταία 47 χρόνια περισσότεροι από 40.000 Έλληνες μετοίκησαν στην Κύπρο, ενώ περισσότεροι από 67.000 Ελληνοκύπριοι μετοίκησαν στην Ελλάδα.
  6. Ο Γενικός Γραμματέας δήλωσε ότι η στρατηγική του ήταν να πείσει τον κ. Αναστασιάδη να είναι πιο ανοικτός στο θέμα αυτό. Υπήρχε ανάγκη για κινητοποίηση στο τραπέζι 2 ώστε να υπάρξουν αποτελέσματα στο τραπέζι 1. Ομολογουμένως, η Τουρκία δεν ήταν έτοιμη να δεχθεί άμεσα ότι όλα τα στρατεύματα θα έπρεπε να φύγουν. Ωστόσο, δεν είχαν κλείσει την πόρτα σε αυτή την πιθανότητα. Θα ήταν συνεπώς καλό να επιτευχθεί ένα πακέτο συμφωνίας με ουσιαστικά ένα ή δύο θέματα να παραμένουν ανοικτά. Αυτό θα μπορούσε να αποφασιστεί από τον Πρωθυπουργό σε μια συνάντηση στη Νέα Υόρκη την ερχόμενη εβδομάδα.
  7. Ο κ. Κοτζιάς δήλωσε ότι αν καταργείτο η Συνθήκη Εγγυήσεων, ο Έλληνας Πρωθυπουργός θα ήταν ανοικτός σε μια τέτοια συνάντηση.
  8. Ο Γενικός Γραμματέας δήλωσε ότι επιπρόσθετα χρειαζόταν ένα σύστημα εποπτείας. Αυτό θα ήταν υπό την ευθύνη των Ηνωμένων Εθνών και με την εμπλοκή των τριών εγγυητριών δυνάμεων. Δεν ήταν σίγουρος αν ήταν αποδεκτό στην Τουρκία και στους Τουρκοκύπριους να μην έχουν σαφή ρόλο έστω και υπό τους όρους της συμφωνίας κυρίων που έθεσε ο κ. Κοτζιάς νωρίτερα.
  9. Ο κ. Κοτζιάς δήλωσε ότι υπήρχε η ανάγκη η Τουρκία να εκφράσει σαφώς ότι θα απέσυρε πολλά από τα στρατεύματα της. Το θέμα ήταν ο αριθμός των στρατευμάτων που θα έμεναν πίσω. Αν ξεπερνούσαν τους αριθμούς που προέβλεπε η Συνθήκη Συμμαχίας, θα υπήρχε πρόβλημα. Όπως και να έχει, τώρα θα ενημέρωνε τον Έλληνα Πρωθυπουργό.
  10. Ο Γενικός Γραμματέας δήλωσε ότι οποιοδήποτε αντιστάθμισμα (quid pro quo) εξαρτιόταν από τον κ. Αναστασιάδη. Για την Τουρκία να σκεφθεί να εγκαταλείψει τις εγγυήσεις ήταν μεγάλο βήμα.
  11. Ο κ. Κοτζιάς δήλωσε ότι παρέχοντας ίση συμμετοχή στο 20% του κυπριακού πληθυσμού ήταν ήδη ένα μεγάλο βήμα από την ελληνοκυπριακή πλευρά.
  12. Ματίας Σούστερ
    OSASG
    12 ΙΟΥΛΙΟΥ 2017https://hellasjournal.com/2021/11/aporrito-engrafo-oie-o-gkouteres-o-einte-i-mogkerini-perimenan-nea-kinisi-anastasiadi-anti-apo-tin-tourkia/

https://hellasjournal.com/2021/11/diskoli-i-apochorisi-stratevmaton-ti-ipe-o-antonio-gkouteres-ston-kotzia-simfona-me-ta-aporrita-praktika-tou-oie-gia-ti-thesi-tis-tourkias/

‘Μπουρλότο’ από τον Ερντογάν: Αγκαλιά με τον φασίστα Μπαχτσελί ποζάρουν προκλητικά με χάρτη των «Τουρκικών χωρών», που περιλαμβάνει μέσα τη Θράκη και την Κύπρο!

Από
pcuser
-
0

Ο Ταγίπ Ερντογάν και ο Μπαχτσελί προκάλεσαν Ελλάδα και Κύπρο ποζάρωντας μαζί με τον χάρτη των “Τουρκικών χωρών” που περιελάμβανε Θράκη και Κύπρο. Νωρίτερα ο Τούρκος Πρόεδρος είχε ανακοινώσει ότι θα αγοράσει η Τουρκία και τέταρτο γεωτρύπανο.

Πιο συγκεκριμένα, ο ακροδεξιός Μπαχτσελί «δωρίζει» στον Ερντογάν έναν χάρτη και οι δυό τους τον επιδεικνύουν μπροστά στις κάμερες για να ισχυριστούν ότι μεταξύ άλλων η Θράκη και η Κύπρος ανήκει στον «τουρκικό κόσμο».

Ο «Τουρκικός παγκόσμιος χάρτης»
Αυτό συνέβη κατά τη διάρκεια τετ α τετ που είχαν στο προεδρικό μέγαρο της Άγκυρας ο ηγέτης του ακροδεξιού κόμματος εθνικιστικής δράσης (MHP) Ντεβλέτ Μπαχτσελί με τον Τούρκο πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν προκειμένου να συζητήσουν τις πολιτικές εξελίξεις και την πορεία της κυβερνητικής τους συνεργασίας.

Πριν από τις κατ’ ιδίαν συνομιλίες οι Τ. Ερντογάν και Ντ. Μπαχτσελί πόζαραν μπροστά στον φακό, κρατώντας προκλητικά τον χάρτη των «τουρκικών χωρών», μέσα στον οποίον συμπεριλαμβάνονται τουρκόφωνες χώρες της κεντρικής Ασίας αλλά και περιοχές που ζουν Μουσουλμάνοι που η Τουρκία θεωρεί «ομογενείς», όπως στην Ρωσία, στα νότια Βαλκάνια κ.α.

«Ο Πρόεδρος Ερντογάν και ο Πρόεδρος του MHP Μπαχτσελί πόζαραν με τον Τουρκικό παγκόσμιο χάρτη» είναι ο τίτλος σχετικού δημοσιεύματος της Yeni Safak.

 

Ερντογάν: «Γνωρίζουμε ποιος εξοργίζεται όταν στρεφόμαστε σε πολιτικές που έχουν να κάνουν με τα συμφέροντά μας στη Μεσόγειο»
Όπως ανέφερε, το μέγεθός του νέου γεωτρύπανου θα είναι μήκους 238 μέτρων και πλάτους 42 μέτρων και ότι το τρυπάνι θα φτάνει σε βάθος 3.665 μέτρων, όχι πολύ βαθιά βέβαια σε σχέση με τα άλλα τα παλαιότερα που διαθέτει…

Ευχήθηκε να είναι καλορίζικο και να φέρει ευημερία στη χώρα του και το λαό του με την ανακάλυψη φυσικού αερίου, ενώ άφησε αιχμές για όσους «εκνευρίζονται», όπως τόνισε, από την πολιτική της Τουρκίας στο Αιγαίο και τη Μεσόγειο.

«Γνωρίζουμε ποιος εξοργίζεται όταν στρεφόμαστε σε πολιτικές που έχουν να κάνουν με τα συμφέροντά μας στη Μεσόγειο, τη βόρεια Αφρική και το Αιγαίο», είπε, στρέφοντας κυρίως τα βέλη του προς την αξιωματική αντιπολίτευση που αντιτάσσεται στις «άσκοπες», όπως τις χαρακτηρίζει εξωτερικές εκστρατείες του Τούρκου προέδρου.

https://europost.gr/mpoyrloto-ton-erntogan-agkalia-ton-fasista-mpachtseli-pozaroyn-proklitika-charti/
1...2,1412,1422,143...3,039Σελίδα 2,142 από 3,039