Αρχική Blog Σελίδα 2129

Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ ΣΤΙΣ ΕΛΛΗΝΟΓΕΡΜΑΝΙΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ

0
Ο Κρίστιαν Λίντνερ (αριστερά) αναλαμβάνει το υπουργείο Οικονομικών, η Ανναλένα Μπέρμποκ το υπουργείο Εξωτερικών

Θα υπάρξει συνέπεια προεκλογικού λόγου και μετεκλογικών αποφάσεων σε ό,τι αφορά την Ελλάδα; Οι προεκλογικές εξαγγελίες συναντούν τη Realpolitik, πιστεύει ο Ρόναλντ Μαϊνάρντους.

Η νέα κλιμάκωση της πανδημίας κυριαρχεί στην πολιτική ατζέντα και της Γερμανίας. Όταν ο νους μας θα είναι πάλι ελεύθερος και για άλλα πράγματα, η Γερμανία θα έχει νέα κυβέρνηση. Η κυβέρνηση αυτή θα μιλάει για καινοτομίες και ένα νέο ξεκίνημα. Μετά από 16 χρόνια «μονοκρατορίας» της ΄Αγκελας Μέρκελ, κάτι τέτοιο δεν αποτελεί έκπληξη. Όσοι αναμένουν πολιτική επανάσταση στην καρδιά της Ευρώπης μετά τις εκλογές, θα απογοητευτούν σύντομα. Η Γερμανία είναι μεγάλη και πλούσια χώρα. Η ευημερία εξηγεί τον δομικό συντηρητισμό της. Αν η νέα κυβέρνηση δείχνει αποφασισμένη να φέρει αλλαγές, αυτό γίνεται κυρίως με το επιχείρημα ότι η καινοτομία είναι απαραίτητη για τη διασφάλιση αυτής της ευημερίας.

Δεν είναι εποχή για σκληρή δημοσιονομική πολιτική

Η καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής αποτελεί προτεραιότητα, στην οποία συμφωνούν όλα τα κόμματα. Στο θέμα αυτό η Γερμανία επιθυμεί να είναι ο βηματοδότης της Ευρώπης – με τις μικρότερες χώρες να ακολουθούν το παράδειγμά της. Στους τομείς της δημοσιονομικής και εξωτερικής πολιτικής ριζικές ρήξεις είναι μάλλον απίθανες. Αυτό δείχνει η ανάγνωση των 177 σελίδων της προγραμματικής συμφωνίας της κυβέρνησης συνασπισμού για την επόμενη τετραετία. Στο επίκεντρο πολλών συζητήσεων βρίσκεται η δημοσιονομική πολιτική. Ο διορισμός του Κρίστιαν Λίντνερ στη θέση του υπουργού Οικονομικών σηματοδοτεί σημαντική επιτυχία του Φιλελεύθερου Κόμματος και της ιδέας μιας συνετούς δημοσιονομικής πολιτικής. Όμως οι καιροί δεν είναι κατάλληλοι για επιστροφή στη σκληρή λιτότητα. Το απαγορεύουν οι δραματικές συνέπειες της πανδημίας και οι αναγκαίες επενδύσεις για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής.

Ο Ρόναλντ ΜαϊνάρντουςΟ αναλυτής και σχολιαστής Ρόναλντ Μαϊνάρντους

Πρώτες ενδείξεις προγραμματικής … ελαστικότητας στο ζήτημα αυτό φαίνονται ακόμη και πριν οι νέοι υπουργοί αναλάβουν τα καθήκοντα τους. Ο συμβιβασμός είναι βασικός συντελεστής της πολιτικής κουλτούρας της Γερμανίας. Από εδώ και στο εξής τρία κόμματα με διαφορετικές ιδεολογίες πρέπει να συμφωνούν στα κεντρικά θέματα. Τον τελευταίο λόγο θα έχει ο καγκελάριος Όλαφ Σολτς που συνεργάστηκε με την Άγκελα Μέρκελ ως αντικαγκελάριος για αρκετό καιρό. Προσωποποιεί την πολιτική συνέχεια στο Βερολίνο καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον. Φυσικά, θα υπάρξουν νέες “πινελιές”. Θα δούμε διαφοροποιήσεις και στην εξωτερική πολιτική, όπου το ύφος της επικοινωνίας αναμένεται να είναι πιο σκληρό στις σχέσεις με την Κίνα, τη Ρωσία και την Τουρκία. Ωστόσο, η ρήξη με τις απολυταρχικές κυβερνήσεις – και την Τουρκία του Ερντογάν – δεν θα είναι ο στόχος της νέας υπουργού Εξωτερικών του Κόμματος των Πρασίνων.

Πόσο συνεπείς θα είναι οι Πράσινοι με το κατοχικό δάνειο;

Στην προεκλογική εκστρατεία, οι Πράσινοι είχαν ζητήσει την απαγόρευση εξαγωγής σύγχρονων υποβρυχίων στην Άγκυρα. Στο κυβερνητικό πρόγραμμα δεν υπάρχει καμία αναφορά. Αντ’ αυτού η νέα κυβέρνηση ανακοίνωσε γενικά ότι θα θεσπίσει νόμο που θα περιορίζει τις εξαγωγές όπλων. Μια παρόμοια “ασυνέπεια” συναντούμε και στην ανακοίνωση των Πρασίνων ότι θα θέσουν στην ημερήσια διάταξη της γερμανικής πολιτικής το θέμα των ναζιστικών εγκλημάτων στην Ελλάδα στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Ως ένδειξη καλής θέλησης, η Γερμανία θα πρέπει να υποβάλει συγκεκριμένες προτάσεις σχετικά με την αποπληρωμή του κατοχικού δανείου και τις ατομικές αποζημιώσεις, ζήτησε το οικολογικό κόμμα από τα έδρανα της αντιπολίτευσης – πριν τις εκλογές.

Αλλά μετά τις εκλογές μάταια ψάχνει κανείς συγκεκριμένες αναφορές στις κυβερνητικές εξαγγελίες για την επόμενη τετραετία. Εκεί διαβάζουμε ότι η νέα κυβέρνηση θα προωθήσει την “κουλτούρα μνήμης” και θα χρηματοδοτήσει ένα κέντρο τεκμηρίωσης των εγκλημάτων της γερμανικής κατοχής. Κάτι είναι και αυτό, μπορεί να πει κανείς. Απέχει όμως αρκετά από τις γενναιόδωρες φιλελληνικές δηλώσεις πριν από τις εκλογές. Οι προεκλογικές εξαγγελίες συναντούν πλέον την Realpolitik. Αυτό ισχύει και στις ελληνογερμανικές σχέσεις. Όσο πιο γρήγορα το συνηθίσουμε τόσο το καλύτερο.

Ρόναλντ Μαϊνάρντους

Ο Δρ. Ρόναλντ Μαϊνάρντους είναι Πολιτικός Αναλυτής, Σχολιαστής και Κύριος Ερευνητής του ΕΛΙΑΜΕΠ. Στα μέσα της  δεκαετίας του 1990 είχε διατελέσει διευθυντής της  ελληνικής σύνταξης της Deutsche Welle.

DW

«Δεν έχουμε μια διαφορά με την Ελλάδα! Αυτή είναι η ατζέντα μας»! Επιστολή μπουρλότο των Τούρκων στον ΟΗΕ

2

Με επιστολή της στον ΟΗΕ η Τουρκία κατηγορεί την Ελλάδα για την στρατιωτικοποίηση νησιών του Αιγαίου, για μαξιμαλιστικές απαιτήσεις , για τη συμφωνία της με την Αίγυπτο και επιμένει ότι το πρόβλημα δεν είναι ένα αλλά πολλά! Περιγράφει όλη την τουρκική ατζέντα στην επιστολή της η Άγκυρα και δεν είναι μικρή η λίστα…

Η επιστολή με ημερομηνία 19 Νοεμβρίου και υπογραφή του μόνιμου αντιπροσώπου της Τουρκίας στον ΟΗΕ:

Σας γράφω σχετικά με τις αναφορές του Κυριάκου Μητσοτάκη, πρωθυπουργού της Ελλάδας, στη χώρα μου, στη δήλωσή του κατά την 76η σύνοδο της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών.

Είναι λυπηρό το γεγονός ότι ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας παρουσίασε για άλλη μια φορά στρεβλή εικόνα  για τις τρέχουσες εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο, καθώς και για το Κυπριακό, προκειμένου να διατυπώσει αβάσιμες κατηγορίες κατά της Τουρκίας. Τα απορρίπτουμε κατηγορηματικά στο σύνολό τους. Αυτή η κακή στάση της Ελλάδας δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να συμβάλει σε ένα περιβάλλον που ευνοεί τη συνεργασία και την καλή γειτονία.

Η ρητορική που χρησιμοποίησε η Ελλάδα στη Γενική Συνέλευση και οι ενέργειές της στο πεδίο δείχνουν έντονες ασυνέπειες. Ενώ η Ελλάδα αυτοπροβάλλεται ως «πρωταθλήτρια» του διεθνούς δικαίου, επιμένει στην παραβίαση των διεθνών συνθηκών που είναι ζωτικής σημασίας για την ειρήνη και τη σταθερότητα στην Ανατολική Μεσόγειο, δηλαδή τις διατάξεις αποστρατιωτικοποίησης των ειρηνευτικών συνθηκών της Λωζάνης του 1923 και του 1947 των Παρισίων. 

Επισημάνθηκε στις επιστολές μου της 30ής Σεπτεμβρίου 2021 (A/76/379-S/2021/841) και της 13ης Ιουλίου 2021 (A/75/961-S/2021/651). 

Η Τουρκία επαναλαμβάνει την έκκλησή της προς την Ελλάδα να τηρήσει τις διατάξεις αυτών των συνθηκών και να επαναφέρει το αποστρατιωτικοποιημένο καθεστώς των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου.

Επιπλέον, η Ελλάδα δυστυχώς συνεχίζει να αγνοεί μία από τις βασικές αρχές που στηρίζουν το διεθνές νομικό πλαίσιο σχετικά με την οριοθέτηση των περιοχών θαλάσσιας δικαιοδοσίας, δηλαδή την αρχή της δίκαιης οριοθέτησης. Η Ελλάδα επιδιώκει μαξιμαλιστικές διεκδικήσεις για τα όρια στην περιοχή, ενώ αγνοεί τα κυριαρχικά δικαιώματα και τα νόμιμα συμφέροντα της Τουρκίας. Το πιο εμφανές παράδειγμα αυτής της πολιτικής φάνηκε τον Αύγουστο του 2020, όταν η Ελλάδα υπέγραψε βιαστικά τη λεγόμενη συμφωνία οριοθέτησης με την Αίγυπτο, παραμονές της επανέναρξης των διμερών συνομιλιών με την Τουρκία. Θα ήθελα να υπογραμμίσω ότι η εν λόγω συμφωνία παραβιάζει τα εγγενή δικαιώματα της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο και, ως εκ τούτου, αντιβαίνει σαφώς στο πνεύμα των σχέσεων καλής γειτονίας.

Εάν η Ελλάδα είναι ειλικρινής στο κάλεσμά της για ειρηνική επίλυση των διαφορών μεταξύ των δύο πλευρών, τότε πρέπει πρώτα να εγκαταλείψει τέτοιες μαξιμαλιστικές απαιτήσεις. Πρέπει επίσης να σταματήσει να υπεραπλουστεύει τα εκκρεμή ζητήματα μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας. Τα θέματα αυτά αποτελούν ένα ολοκληρωμένο πακέτο, το οποίο περιλαμβάνει επίσης την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας, το εύρος των χωρικών υδάτων και του εθνικού εναέριου χώρου, την κυριαρχία νησιών, νησίδων και βράχων που δεν παραχωρήθηκαν στην Ελλάδα μέσω έγκυρων διεθνών πράξεων, την παραβίαση των αποστρατιωτικοποιημένων καθεστώς των νησιών Ανατολικού Αιγαίου από την Ελλάδα και το θέμα των περιοχών εξυπηρέτησης (FIR, SAR και NAVTEX). Παρά το γεγονός αυτό, η Ελλάδα προσπαθεί να απεικονίσει την κατάσταση σαν να υπάρχει μόνο ένα πρόβλημα μεταξύ των δύο κρατών, δηλαδή η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας. Χωρίς σωστή διάγνωση των διαφορών και γνήσια βούληση για την επίλυσή τους, θα κινδυνεύαμε μόνο να υπονομεύσουμε τους μηχανισμούς διαλόγου που έχουν ήδη δημιουργηθεί για την επίλυση αυτών των εκκρεμών ζητημάτων. Από την πλευρά της, η Τουρκία συμμετείχε στους 63 γύρους συμβουλευτικών συνομιλιών και συμμετείχε σε πολιτικές διαβουλεύσεις με την Ελλάδα με εποικοδομητική προσέγγιση και θα συνεχίσει να το κάνει.

Είναι επίσης λυπηρό το γεγονός ότι, στο περιφερειακό πλαίσιο, η Ελλάδα και η ελληνοκυπριακή πλευρά έχουν ξεκινήσει μια προσπάθεια να δημιουργήσουν τα λεγόμενα σχήματα/μηχανισμούς περιφερειακής συνεργασίας, που βασίζονται εγγενώς στην εχθρότητα κατά της Τουρκίας και προορίζονται να χρησιμοποιηθούν ως εργαλείο να προωθήσει τις μαξιμαλιστικές διεκδικήσεις και τα στενά συμφέροντα του ελληνοελληνοκυπριακού διδύμου. Αυτό το δίδυμο επίσης δεν φείδεται προσπαθειών για να εκμεταλλευτεί την Ευρωπαϊκή Ένωση και να τη χρησιμοποιήσει ως ασπίδα για την αντιτουρκική ατζέντα τους. Οι πρόσφατες πρωτοβουλίες της Ελλάδας, όπως η υπογραφή συμφωνιών αμυντικής συνεργασίας με τρίτες χώρες, αποτελούν περαιτέρω κίνδυνο για την περιφερειακή σταθερότητα. Η Τουρκία θα συνεχίσει να υπερασπίζεται αποφασιστικά τα ζωτικά της συμφέροντα στην περιοχή.

Η Τουρκία πρότεινε επίσης, τον Σεπτέμβριο του 2020, τη διεξαγωγή μιας περιεκτικής διάσκεψης EastMed, με σκοπό την έναρξη, μεταξύ των σχετικών παραγόντων, διαλόγου για τη συνεργασία και την προετοιμασία του δρόμου για ειρηνική επίλυση διαφορών στην Ανατολική Μεσόγειο. Αυτή η πρόταση βρίσκεται ακόμη στο τραπέζι.

Σε ό,τι αφορά το Κυπριακό, θα ήθελα να υπογραμμίσω την υποστήριξή μας για μια δίκαιη και βιώσιμη λύση, με βάση τις τρέχουσες πραγματικότητες στο νησί και μέσα από ένα νέο πλαίσιο που θα διαπραγματευόταν ελεύθερα μεταξύ δύο εξίσου κυρίαρχων κρατών. Οι προσπάθειες υπαγόρευσης των παραμέτρων διευθέτησης είναι αντιπαραγωγικές και καταδικασμένες να αποτύχουν. Σε μισό και πλέον αιώνα διαπραγματεύσεων, το ομοσπονδιακό μοντέλο έχει αποδειχθεί αδύνατο και ανέφικτο ως βιώσιμη διευθέτηση στην Κύπρο. Αυτό οφείλεται στην αδιαλλαξία της ελληνοκυπριακής πλευράς, η οποία πάντα αρνιόταν να μοιραστεί την εξουσία και την ευημερία με τον τουρκοκυπριακό λαό. Το αίτημα της τουρκοκυπριακής πλευράς για διασφάλιση των εγγενών δικαιωμάτων της, δηλαδή της κυριαρχίας και της ισότητας διεθνούς καθεστώτος, δεν μπορεί να αγνοηθεί. Για το λόγο αυτό, η πρόταση που παρουσίασε ο Πρόεδρος της Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου κατά την άτυπη σύνοδο των Ηνωμένων Εθνών, που πραγματοποιήθηκε από τις 27 έως τις 29 Απριλίου 2021 στη Γενεύη, παρέχει μια εποικοδομητική και ρεαλιστική επιλογή για μια δίκαιη και μόνιμη εγκατάσταση στην Κύπρο.

Με αυτήν την ευκαιρία, θα ήθελα να τονίσω για άλλη μια φορά την ετοιμότητα και την πλήρη υποστήριξη της Τουρκίας για τη διασφάλιση μιας δίκαιης, δίκαιης και ειρηνικής λύσης σε όλες τις εκκρεμότητες, συμπεριλαμβανομένης της δίκαιης οριοθέτησης των περιοχών θαλάσσιας δικαιοδοσίας με όλα τα σχετικά παράκτια κράτη που αναγνωρίζει, σύμφωνα με το  διεθνές δίκαιο , προκειμένου να συμβάλει περαιτέρω στη σταθερότητα και την ευημερία ολόκληρης της λεκάνης της Μεσογείου. Η Τουρκία πιστεύει ότι η οικοδόμηση ειρήνης και σταθερότητας στην Ανατολική Μεσόγειο θα είναι δυνατή μόνο μέσω διαλόγου και συνεργασίας..

https://www.militaire.gr/den-echoyme-mia-diafora-me-tin-ellada-ayti-einai-i-atzenta-mas-epistoli-mpoyrloto-ton-toyrkon-ston-oie/

Θρίλερ στο Διάστημα: Ο Διεθνής Σταθμός άλλαξε τροχιά για να γλυτώσει σύγκρουση με… διαστημικά σκουπίδια

0

Ο Διεθνής Διαστημικός Σταθμός αναγκάστηκε να προσαρμόσει την τροχιά του για να αποφύγει τη σύγκρουση με ένα κομμάτι συντριμμιών από αμερικανικό πύραυλο, δήλωσε την Παρασκευή ο επικεφαλής της ρωσικής διαστημικής υπηρεσίας Roscosmos, Ντμίτρι Ρογκόζιν, σύμφωνα με το κρατικό πρακτορείο ειδήσεων TASS.

Νωρίτερα αυτή την εβδομάδα, η NASA ανέβαλε έναν διαστημικό περίπατο, ο οποίος είχε αρχικά προγραμματιστεί για την Τρίτη, αφού έλαβε προειδοποίηση για διαστημικά συντρίμμια για τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Λίγες ώρες προτού οι αστροναύτες επιχειρήσουν να βγουν από τον ISS, η υπηρεσία ανέφερε στον λογαριασμό της στο Twitter ότι «λόγω της έλλειψης ευκαιρίας να εκτιμηθεί σωστά ο κίνδυνος», αποφάσισε να αναβάλει τον διαστημικό περίπατο.

 

Εκείνη τη στιγμή δεν ήταν σαφές αν η προειδοποίηση σχετιζόταν με τα διαστημικά σκουπίδια που δημιουργήθηκαν από μια ρωσική δοκιμή αντιδορυφορικής προστασίας πριν από δύο εβδομάδες, η οποία ανάγκασε τα μέλη του πληρώματος του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού να μπουν στο διαστημόπλοιο για ασφάλεια.

Ο εξήμισι ωρών διαστημικός περίπατος πραγματοποιήθηκε αργότερα με επιτυχία την Πέμπτη, με τους αστροναύτες της NASA Τόμας Μάρσμπερν και Κέιλα Μπάρον να αντικαθιστούν μια προβληματική κεραία επικοινωνιών και να επιτυγχάνουν άλλες εργασίες «προκοπής».

Με πληροφορίες από ethnos.gr

https://hellasjournal.com/2021/12/thriler-sto-diastima-o-diethnis-stathmos-allaxe-trochia-gia-na-glitosi-sigkrousi-me-diastimika-skoupidia/

Η Realpolitik στέλνει… “περίπατο” τις φιλελληνικές θέσεις των Γερμανών Πράσινων

0
epa09161759 Green Party leader and chancellor candidate Annalena Baerbock speaks at a press conference in Berlin, Germany, 26 April 2021. EPA/HENNING SCHACHT / POOL

Ο συμβιβασμός είναι βασικός συντελεστής της πολιτικής κουλτούρας της Γερμανίας.

Από εδώ και στο εξής τρία κόμματα με διαφορετικές ιδεολογίες πρέπει να συμφωνούν στα κεντρικά θέματα. Τον τελευταίο λόγο θα έχει ο καγκελάριος Όλαφ Σολτς που συνεργάστηκε με την Άγκελα Μέρκελ ως αντικαγκελάριος για αρκετό καιρό.

Προσωποποιεί την πολιτική συνέχεια στο Βερολίνο καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον. Φυσικά, θα υπάρξουν νέες “πινελιές”.

Θα δούμε διαφοροποιήσεις και στην εξωτερική πολιτική, όπου το ύφος της επικοινωνίας αναμένεται να είναι πιο σκληρό στις σχέσεις με την Κίνα, τη Ρωσία και την Τουρκία.

Ωστόσο, η ρήξη με τις απολυταρχικές κυβερνήσεις – και την Τουρκία του Ερντογάν – δεν θα είναι ο στόχος της νέας υπουργού Εξωτερικών του Κόμματος των Πρασίνων.

Στην προεκλογική τους εκστρατεία, οι κυβερνητικοί – πλέον – Πράσινοι είχαν ζητήσει την απαγόρευση εξαγωγής σύγχρονων υποβρυχίων στην Άγκυρα.

Στο κυβερνητικό πρόγραμμα δεν υπάρχει καμία αναφορά.

Αντ’ αυτού η νέα κυβέρνηση ανακοίνωσε γενικά ότι θα θεσπίσει νόμο που θα περιορίζει τις εξαγωγές όπλων.

Μια παρόμοια “ασυνέπεια” συναντούμε και στην ανακοίνωση των Πρασίνων ότι θα θέσουν στην ημερήσια διάταξη της γερμανικής πολιτικής το θέμα των ναζιστικών εγκλημάτων στην Ελλάδα στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Ως ένδειξη καλής θέλησης, η Γερμανία θα πρέπει να υποβάλει συγκεκριμένες προτάσεις σχετικά με την αποπληρωμή του κατοχικού δανείου και τις ατομικές αποζημιώσεις, ζήτησε το οικολογικό κόμμα από τα έδρανα της αντιπολίτευσης – πριν τις εκλογές.

Αλλά μετά τις εκλογές μάταια ψάχνει κανείς συγκεκριμένες αναφορές στις κυβερνητικές εξαγγελίες για την επόμενη τετραετία.

Εκεί διαβάζουμε ότι η νέα κυβέρνηση θα προωθήσει την “κουλτούρα μνήμης” και θα χρηματοδοτήσει ένα κέντρο τεκμηρίωσης των εγκλημάτων της γερμανικής κατοχής.

Κάτι είναι και αυτό, μπορεί να πει κανείς. Απέχει όμως αρκετά από τις γενναιόδωρες φιλελληνικές δηλώσεις πριν από τις εκλογές. Οι προεκλογικές εξαγγελίες συναντούν πλέον την Realpolitik. Αυτό ισχύει και στις ελληνο- γερμανικές σχέσεις. Όσο πιο γρήγορα το συνηθίσουμε τόσο το καλύτερο.

Πηγή: Deutsche Welle/Ρόναλντ Μαϊνάρντους

*Ο Δρ. Ρόναλντ Μαϊνάρντους είναι Πολιτικός Αναλυτής, Σχολιαστής και Κύριος Ερευνητής του ΕΛΙΑΜΕΠ. Στα μέσα της  δεκαετίας του 1990 είχε διατελέσει διευθυντής της  ελληνικής σύνταξης της Deutsche Welle.

https://hellasjournal.com/2021/12/i-realpolitik-stelni-peripato-tis-filellinikes-thesis-ton-germanon-prasinon/

Το deal των Εμίρηδων με τη Γαλλία για τα 80 Rafale: Οι διαβεβαιώσεις προς την Αθήνα και τα «μυστικά» των Εμιράτων

0

Του ΝΙΚΟΥ ΜΕΛΕΤΗ, Liberal

Με διαβεβαιώσεις και προς στην Αθήνα, όπως έκανε πριν λίγες ημέρες και προς το Κάιρο και τη Βαγδάτη, αλλά και με τη μεγάλη συμφωνία αγοράς Rafale από τη Γαλλία, ο πρίγκηπας διάδοχος του θρόνου των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων Μοχάμεντ μπιν Ζαγιέντ, θέλει να προστατεύσει τις στρατηγικές σχέσεις που έκτισε η χώρα του τα τελευταία χρόνια, από τις «αμφιβολίες» που μπορεί να προκαλέσει η ξαφνική επαναπροσέγγιση των ΗΑΕ με την Τουρκία και η νέα στρατηγική των Εμιράτων στην περιοχή.

Ο ΜΒΖ είχε χθες το βράδυ τηλεφωνική επικοινωνία με τον πρωθυπουργό Κ. Μητσοτάκη και όπως έγινε γνωστό από την ελληνική πλευρά «επιβεβαιώθηκε ο στρατηγικός χαρακτήρας των σχέσεων Ελλάδας και Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων» και γίνεται αναφορά στην υπογραφή της Κοινής Διακήρυξης Ευρείας Στρατηγικής Εταιρικής Σχέσης Ελλάδος-ΗΑΕ, καθώς και της Συμφωνίας Συνεργασίας στους τομείς Εξωτερικής Πολιτικής και Άμυνας.

Σύμφωνα με τις κυβερνητικές πηγές τονίσθηκε η κοινή, ισχυρή βούληση για περαιτέρω σύσφιξη και εμβάθυνση της συνεργασίας και ο ΜΒΖ αποδέχθηκε την πρόσκληση του πρωθυπουργού για να επισκεφθεί σύντομα την Ελλάδα.

  • Η επικοινωνία Μητσοτάκη – ΜΒΖ έγινε λίγες ώρες αφότου ο πρίγκηπας διάδοχος των Εμιράτων είχε προχωρήσει σε μια σημαντική συμφωνία με γεωπολιτικό αποτύπωμα καθώς στη διάρκεια της επίσκεψης του Εμ. Μακρόν στο Ντουμπάι, υπεγράφη μια μεγάλη συμφωνία για την αγορά 80 Rafale F4.

Η συνολική συμφωνία ύψους 17 δισ. ευρώ προβλέπει ακόμη την αγορά και 12 στρατιωτικών ελικοπτέρων τύπου Caracal (με την κωδική ονομασία H225M, πολλαπλού ρόλου στα πρότυπα του Super Puma) από τα ΗΑΕ και χαρακτηρίσθηκε ως «ιστορική» από τη Γαλλίδα Υπουργό Άμυνας Φλορενς Παρλί.

«Η Συμφωνία αυτή δυναμώνει τη στρατηγική συνεργασία η οποία είναι πιο δυνατή από ποτέ και συμβάλει ευθέος στην περιφερειακή σταθερότητα» ανέφερε η Γαλλική Προεδρία σε ανακοίνωση της.

Με τη συμφωνία αυτή η Γαλλία διευρύνει τη στρατηγική σχέση της με χώρες της περιοχής και συγχρόνως δίνει το στίγμα μιας πιο εξωστρεφούς πολιτικής, καθώς επιχειρεί να αντισταθμίσει το πλήγμα που δέχθηκε με τη συμφωνία ΗΠΑ – Βρετανίας – Αυστραλίας, αυξάνοντας την επιρροή και παρουσία της στην περιοχή της Μ. Ανατολής, της Ανατολικής Μεσογείου και του Κόλπου.

Με την πώληση των Rafale στα ΗΑE που ήδη διαθέτουν έναν μεγάλο στόλο από Mirage σε συνδυασμό με την πώληση 20+34 στην Αίγυπτο και των 18 Rafale στην Ελλάδα η Γαλλία διεκδικεί πλέον σημαντικό ρόλο στην περιοχή δεδομένων των προβλημάτων που υπάρχουν λόγω και των περιορισμών από το Κογκρέσο στη διάθεση των αμερικανικών F35 σε χώρες που είχαν δείξει ενδιαφέρον για την ενίσχυση της Πολεμικής Αεροπορίας τους.

Οι κινήσεις αυτές είναι σημαντικές και για τον πρόεδρο Μακρόν, καθώς με τα νέα συμβόλαια εξασφαλίζονται 7.000 θέσεις εργασίας στην Γαλλία και η βιωσιμότητα της γραμμής παραγωγής και υποστήριξης της Dassault Aviation μέχρι τουλάχιστον το 2031.

Τα Εμιράτα έχοντας κάνει μια σημαντική αναπροσαρμογή στην εξωτερική πολιτική τους, στρέφονται στο αν όχι στο κλείσιμο, τουλάχιστον στο πάγωμα ανοικτών μετώπων, όπως αυτά με την Τουρκία και το Ιράν, επενδύοντας τουλάχιστον σε ό,τι αφορά την Άγκυρα στο ισχυρό όπλο των «επενδύσεων» καθώς το καθεστώς Ερντογάν έχει ανάγκη άμεσης «αιμοδότησης» από ξένες επενδύσεις για την αντιμετώπιση της οικονομική κρίσης.

Αυτή η κατάσταση πάντως προσφέρει στα Εμιράτα μια σημαντική ευκαιρία για επικερδείς επενδύσεις καθώς μπορούν να αγοράσουν «φθηνά» και να μπουν ως ισχυροί παίκτες στην τουρκική οικονομικά αυξάνοντας έτσι και τη δυνατότητα πολιτικής επιρροής τους.

Η αποκατάσταση των σχέσεων των Εμιράτων με την Τουρκία, έχει κυρίως οικονομικό στίγμα καθώς οι σοβαρές στρατηγικές διαφορές των δυο χωρών παραμένουν ανοικτές και δεν πρόκειται να κλείσουν εάν δεν υπάρξει πλήρης υποχώρηση και αντιστροφή πορείας από τον Τ. Ερντογάν για τον οποίο όμως η πολιτική της ηγεμόνευσης του μουσουλμανικού αραβικού κόσμου είναι ταυτοτικό ζήτημα και όρος για την πολιτική επιβίωση του ίδιου και του καθεστώτος του

  • Για την Ελλάδα η σχέση τα Εμιράτα είναι εξαιρετικά σημαντική και έχει στρατηγικό χαρακτήρα, όμως θα πρέπει να υπάρξει η αναγκαία συνέχεια ώστε πέραν της πολιτικής και στρατιωτικής συνεργασίας, τα επόμενα βήματα να αφορούν και επενδύσεις στην οικονομία που θα εμπεδώσουν και θα εμβαθύνουν την εταιρική σχέση.

Όμως και για τα Εμιράτα που αναζητούν, μετά την αποστασιοποίηση της νέας αμερικανικής κυβέρνησης από την περιοχή, προοπτικές και διεξόδους για διατήρηση της επιρροής τους και ενίσχυση του περιφερειακού ρόλου τους, η σχέση με την Ελλάδα είναι εξίσου σημαντική, καθώς η Ελλάδα τους προσφέρει πρόσβαση στην Ανατολική Μεσόγειο και αυτό γίνεται μέσω μιας χώρας μέλους της ΕΕ και του ΝΑΤΟ.

Το παζλ της νέας αρχιτεκτονικής ασφάλειας που διαμορφώνεται στην περιοχή είναι ρευστό και ευμετάβλητο και απαιτεί εγρήγορση, πρωτοβουλίες και τολμηρές κινήσεις. Και συνειδητοποίηση ότι καμιά συμμαχία δεν είναι παντοτινή και ότι στη διπλωματικά «δεν υπάρχουν φιλίες, παρά μόνο συμφέροντα».

  • Τα σχόλια που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν απαραίτητα τους συγγραφείς. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες κανενός.

https://hellasjournal.com/2021/12/to-deal-ton-emiridon-me-ti-gallia-gia-ta-80-rafale-i-diaveveosis-pros-tin-athina-ke-ta-mistika-ton-emiraton/

Τι είναι τα μυστηριώδη σύμβολα που βρέθηκαν σκαλισμένα στην έρημο του Κατάρ

0

Μερικά ξεπηδούν από τους βράχους σαν ερπετά που λιάζονται στον ήλιο. Άλλα μοιάζουν με ένα αρχαίο επιτραπέζιο παιχνίδι. Και μερικά είναι απλά αινιγματικά.

Σε μια έρημη και ανεμοδαρμένη γωνιά της βορειοανατολικής ακτής του Κατάρ, ανάμεσα στους αμμόλοφους της άγονης ερήμου, βρίσκεται το Al Jassasiya, το μεγαλύτερο και σημαντικότερο μνημείο βραχογραφίας της χώρας. Εκεί, οι άνθρωποι χρησιμοποίησαν πριν από αιώνες μια σειρά από χαμηλές ασβεστολιθικές εξάρσεις ως καμβά πάνω στον οποίο χάραζαν σύμβολα, μοτίβα και αντικείμενα που παρατηρούσαν στο περιβάλλον τους.

Συνολικά, οι αρχαιολόγοι έχουν βρει περίπου 900 βραχογραφίες στο Al Jassasiya. Πρόκειται κυρίως για αινιγματικά σημάδια τοποθετημένα σε διάφορα μοτίβα, όπως σειρές και ρόδακες, αλλά και εντυπωσιακές αναπαραστάσεις ιστιοφόρων που συνήθως είναι ορατές από ψηλά.

«Παρόλο που η βραχογραφία ήταν διαδεδομένη στην Αραβική Χερσόνησο, ορισμένα από τα γλυπτά στην Al Jassasiya είναι μοναδικά και δεν έχουν βρεθεί πουθενά αλλού», δήλωσε στο CNN ο Φέρχαν Σάκαλ, επικεφαλής ανασκαφών και διαχείρισης του χώρου στα Μουσεία του Κατάρ.

«Αυτά τα γλυπτά αναδεικνύουν τη δημιουργικότητα και την παρατηρητικότητα των καλλιτεχνών που τα δημιούργησαν. Αναδεικνύουν επίσης και την αφηρημένη σκέψη τους καθώς δεν ήταν σε θέση να δουν το dhow (ένα παραδοσιακό πλοίο) από ψηλά», πρόσθεσε.

Σημάδια από κύπελλο

Υπάρχουν περίπου 12 τοποθεσίες με πετρογλυφικά στο Κατάρ που βρίσκονται κυρίως κατά μήκος των ακτών της χώρας, αν και μερικά γλυπτά μπορεί κανείς να δει ακόμη και στην καρδιά του Al Bidda Par στην Ντόχα, με θέα την Corniche, έναν δημοφιλή παραλιακό περίπατο.

Το Al Jassasiya βρίσκεται περίπου μια ώρα βόρεια της πρωτεύουσας του Κατάρ και κοντά στο παλιό λιμάνι Al Huwaila και ανακαλύφθηκε το 1957. Επί έξι εβδομάδες στα τέλη του 1973 και στις αρχές του 1974, μια δανέζικη ομάδα με επικεφαλής τον αρχαιολόγο Χόλγκερ Κάπελ και τον γιο του Χανς, κατέγραψε με επιμέλεια ολόκληρη την περιοχή.

Περισσότερο από το ένα τρίτο των πετρογλυφικών απεικονίζουν μοτίβα κυπέλλων σε διάφορες διαμορφώσεις, σχήματα και μεγέθη. Το πιο χαρακτηριστικό μοτίβο περιλαμβάνει δύο παράλληλες σειρές από επτά τρύπες, οι οποίες, όπως ισχυρίζονται ορισμένοι, χρησιμοποιούνταν για να παίζουν μανκάλα (mancala), ένα επιτραπέζιο παιχνίδι που παίζεται από τα αρχαία χρόνια. Το παιχνίσι παίζεται με μικρές πέτρες, φασόλια ή σπόρους και σειρές από τρύπες ή λάκκους στο χώμα, μία τάβλα ή άλλη επιφάνεια παιχνιδιού.

Άλλοι έχουν αμφισβητήσει αυτή τη θεωρία, επισημαίνοντας ότι ορισμένες από τις τρύπες είναι πολύ μικρές για να χωρέσουν οι πέτρες, ενώ άλλες βρίσκονται σε πλαγιές. Άλλες θεωρίες ισχυρίζονται ότι χρησιμοποιούνταν για μαντεία, ή για τη διαλογή και την αποθήκευση μαργαριταριών, ή ως συστήματα για τον υπολογισμό του χρόνου και των παλιρροιών.

«Δεν έχουμε άμεσες ενδείξεις για τα μοτίβα που χρησιμοποιήθηκαν στο Al Jassasiya», παραδέχτηκε ο Σάκαλ, ο οποίος δεν συμφωνεί με τη θεωρία του επιτραπέζιου παιχνιδιού.

«Κατά τη γνώμη μου, μπορεί να έχουν μια τελετουργική σημασία και λειτουργία, η οποία είναι πολύ παλιά, ώστε να μην μπορεί να εξηγηθεί εθνογραφικά».

Επιπλέον, οι επιστήμονες δεν ξέρουν πόσο παλιά είναι, καθώς τα πετρογλυφικά και οι βραχογραφίες γενικότερα, είναι πολύ δύσκολο να χρονολογηθούν.

«Υπάρχουν πολλές υποθέσεις σχετικά με την ηλικία τους, που κυμαίνονται από τη νεολιθική εποχή έως τα τέλη της ισλαμικής εποχής», πρόσθεσε. «Προσωπικά πιστεύω ότι δεν έγιναν όλα τα γλυπτά την ίδια εποχή».

Πριν από μια δεκαετία, μια επιστημονική μελέτη εννέα διαφορετικών πετρογλυφικών στην περιοχή, έδειξε ότι δεν ήταν παραπάνω από μερικές εκατοντάδες χρόνια. Αν και οι ειδικοί δεν μπορούν να πουν με βεβαιότητα πότε και ποιοι δημιούργησαν τα πετρογλυφικά, όλοι συμφωνούν ότι τα πιο συναρπαστικά -και ασυνήθιστα- γλυπτά στην περιοχή, είναι αυτά που απεικονίζουν τα πλοία.

Οι δημιουργίες αυτές παρέχουν σημαντικές πληροφορίες σχετικά με τους τύπους των σκαφών που χρησιμοποιούνταν στην ακμάζουσα βιομηχανία αλιείας και μαργαριταριών (επί αιώνες οι βασικοί πυλώνες της οικονομίας του Κατάρ), καθώς και τα διάφορα στοιχεία τους. Τα περισσότερα έχουν σχήμα ψαριού με μυτερές πρύμνες και σειρές κουπιών, σκαλισμένες με ένα μυτερό μεταλλικό εργαλείο.

Σε ορισμένες περιπτώσεις, μια μακριά γραμμή από την πρύμνη απεικονίζει ένα σχοινί που καταλήγει είτε σε μια παραδοσιακή αραβική άγκυρα (τριγωνική πέτρινη άγκυρα με δύο τρύπες) είτε σε μια ευρωπαϊκή (μεταλλική άγκυρα με μακρύ στέλεχος και δύο καμπύλους βραχίονες, που χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στην περιοχή πριν από περίπου επτά αιώνες).

Πηγή: Qatar Tourism
Ταξίδι στη μετά θάνατον ζωή

«Σε ορισμένες από τις βάρκες τα κουπιά δεν είναι παράλληλα, όπως θα έπρεπε να είναι όταν χρησιμοποιούνται για κωπηλασία, αλλά απεικονίζονται σε διαφορετικές θέσεις», έγραψαν οι Φράνσις Γκιλέσπι και Φαϊζάλ Αμπντούλα Αλ-Ναίμι στο βιβλίο τους με τίτλο «Κρυμμένα στην άμμο: Αποκαλύπτοντας το παρελθόν του Κατάρ».

«Έτσι πρέπει να έμοιαζαν οι βάρκες όταν ήταν αγκυροβολημένες στις όχθες και τα κουπιά έμεναν στη θέση τους για να στηρίζονται οι δύτες και να ξεκουράζονται κάθε φορά που ανέβαιναν», πρόσθεσαν.

Οι ειδικοί λένε ότι μπορούν μόνο να υποθέσουν γιατί υπάρχει τόσο μεγάλη συγκέντρωση γλυπτών πλοίων στην Al Jassasiya, σε σύγκριση με άλλες παράκτιες πετρογλυφικές τοποθεσίες στο Κατάρ.

«Τα πλοία ήταν σημαντικά για τους αρχαίους λαούς, οι οποίοι τα έβλεπαν ως συμβολικό μέσο διέλευσης από αυτόν τον κόσμο στον επόμενο», σημειώνουν οι Gillespie και Al-Naimi.

«Τόσο οι Βαβυλώνιοι όσο και οι αρχαίοι Αιγύπτιοι πίστευαν ότι οι νεκροί έφταναν στον άλλο κόσμο με πλοίο. Στην ελληνική μυθολογία ο Χάροντας μετέφερε τις ψυχές των νεκρών στον Κάτω Κόσμο, μέσω του ποταμού Στυγός. Ίσως τα παλαιότερα από τα γλυπτά του πλοίου να είναι απόηχοι μιας λαϊκής μνήμης που φτάνει πολύ πίσω στους προϊστορικούς χρόνους».

Mε πληροφορίες από CNN μέσω ertnews.gr, Eύη Τσιριγωτάκη

https://hellasjournal.com/2021/12/ti-ine-ta-mistiriodi-simvola-pou-vrethikan-skalismena-stin-erimo-tou-katar-video-photo/

Η «εισβολή» του Πεκίνου στα ορυχεία κοβαλτίου: Στρατηγικό «ματ» σε ένα κορυφαίο γεωπολιτικό παιχνίδι [έρευνα-ανάλυση]

0

Η πρόσφατη πώληση από αμερικανική εταιρεία των δύο μεγαλύτερων ορυχείων κοβαλτίου του κόσμου στο Κονγκό (το οποίο έχει το 70% της παγκόσμιας παραγωγής) και η αγορά τους από την κινεζική China Molybdenum ανέδειξαν τη στρατηγική «εισβολή» του Πεκίνου στα ορυχεία κοβαλτίου, που αποτελούν βασικό υλικό για την κατασκευή μπαταριών ηλεκτρικών αυτοκινήτων.

Η πράσινη ενεργειακή και η ψηφιακή μετάβαση κινδυνεύουν να μετεξελιχθούν σε στρατηγική «ήττα» της Ε.Ε., αφού η Κίνα ελέγχει τις μεγαλύτερες ποσότητες κρίσιμων μεταλλευμάτων, τόσο για μπαταρίες όσο για αιολικά και φωτοβολταϊκά πάρκα. Ετσι, υπάρχει ο κίνδυνος η κατά 40% ενεργειακή εξάρτηση από ορυκτά καύσιμα της Ε.Ε. από τη Ρωσία να συμπληρωθεί με μια κατά 40% εξάρτηση σε ορυκτές πρώτες ύλες από την Κίνα για κατασκευή αιολικών και φωτοβολταϊκών εγκαταστάσεων, καθώς και μπαταριών λιθίου.

ereyna-analysi-to-kovaltio-kai-ena-koryfaio-geopolitiko-paichnidi0

Η ανάγκη σε ποσότητες

Είναι τεράστια η αύξηση ποσότητας των κρίσιμων ορυκτών που απαιτούνται για την κατασκευή ηλεκτρικού Ι.Χ., σε σύγκριση με το συμβατικό. Από τα 40 kg/όχημα, οι ανάγκες εκτοξεύονται σε πάνω από 200 kg/όχημα. Τα αιολικά και φωτοβολταϊκά πάρκα χρειάζονται σημαντικές ποσότητες, με τα υπεράκτια να απαιτούν πάνω από 15.000 kg/ΜW, τα χερσαία πάνω από 10.000 kg/ΜW, ενώ τα φωτοβολταϊκά πάνω από 7.000 kg/ΜW.

ereyna-analysi-to-kovaltio-kai-ena-koryfaio-geopolitiko-paichnidi2

Το κορυφαίο γεωπολιτικό παιχνίδι

Οι ΗΠΑ είναι η μεγαλύτερη παραγωγός χώρα πετρελαίου και φυσικού αερίου στον κόσμο. Στον τομέα των κρίσιμων μεταλλευμάτων για την πράσινη μετάβαση, το 70% του κοβαλτίου εξορύσσεται στο Κονγκό, πάνω από το 60% των σπάνιων γαιών στην Κίνα, το 55% του λιθίου στην Αυστραλία και πάνω από 30% του νικελίου στην Ινδονησία. Στον τομέα της επεξεργασίας των παραπάνω μεταλλευμάτων, η Κίνα κατέχει από 40 έως 90% της συνολικής επεξεργασίας τους. Η στρατηγική της κινεζικής κυβέρνησης την έχει πλέον καταστήσει πανίσχυρο γεωπολιτικό παίκτη στην προμήθεια πρώτων υλών για την πράσινη και την ψηφιακή μετάβαση. Αντιθέτως, η Ε.Ε. είναι τραγικά απούσα από όλο αυτό το κορυφαίο γεωπολιτικό παιχνίδι.

ereyna-analysi-to-kovaltio-kai-ena-koryfaio-geopolitiko-paichnidi4

Επανάχρηση μπαταριών

Σύμφωνα με το σενάριο αειφόρου ανάπτυξης του Διεθνούς Οργανισμού Ενέργειας-ΙΕΑ, η ανακύκλωση και επανάχρηση μπαταριών ηλεκτροκίνητων Ι.Χ., ώστε να μειωθεί η ανάγκη σε κρίσιμες πρώτες ύλες, από σχεδόν μηδενική σήμερα, αναμένεται το 2030 να ανέλθει σε 100.000 τόνους (0,5%) ενώ το 2040 οριακά θα έχει ξεπεράσει τις 800.000 τόνους (8%).

ereyna-analysi-to-kovaltio-kai-ena-koryfaio-geopolitiko-paichnidi6

Αλλαγή των ισορροπιών και νέες προσεγγίσεις

Κατά 500% θα αυξηθούν οι ανάγκες σε κρίσιμα μεταλλεύματα ενεργειακών τεχνολογιών μέχρι το 2050, ιδιαίτερα σε γραφίτη, λίθιο και κοβάλτιο, ενώ κατά 200% θα αυξηθούν οι ανάγκες σε ίνδιο και βανάδιο και κατά 100% σε νικέλιο. Οι τεράστιες αυτές ανάγκες της μετάβασης ανατρέπουν τις μέχρι σήμερα γεωπολιτικές ισορροπίες και απαιτούν νέες προσεγγίσεις, για τις οποίες δυστυχώς η Ευρωπαϊκή Ενωση δεν έχει πράξει ούτε τα ελάχιστα ώστε να μειώσει την εξάρτησή της από τρίτες χώρες (κυρίως από την Κίνα). Επιπλέον, οι σημαντικές εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου για την εξόρυξη και επεξεργασία των κρίσιμων αυτών μεταλλευμάτων συνιστούν μια σημαντική νέα πηγή αύξησης της παγκόσμιας θερμοκρασίας.

ereyna-analysi-to-kovaltio-kai-ena-koryfaio-geopolitiko-paichnidi8

Ανατροπή στα έσοδα

Τα επόμενα 20 χρόνια αναμένεται τεράστια ανατροπή στα έσοδα από παραγωγή ορυκτών καυσίμων και μεταλλευμάτων ενεργειακής μετάβασης. Από τα 70 τρισ. δολ. της προηγούμενης 20ετίας, τα έσοδα από ορυκτά καύσιμα θα μειωθούν στα 19 τρισ. την τρέχουσα 20ετία, ενώ στα μεταλλεύματα ενεργειακής μετάβασης τα έσοδα, από 3 τρισ., θα εκτοξευθούν στα 13 τρισ.

ereyna-analysi-to-kovaltio-kai-ena-koryfaio-geopolitiko-paichnidi10

Mε πληροφορίες από kathimerini.gr/Eρευνα – Ανάλυση: καθ. Γιάννης Μανιάτης
Με τη συνεργασία των μεταπτυχιακών φοιτητών/τριών: Παναγιώτη Κούτρα, Αγγελικής Μελά, Γεωργίας Τσομπανίδου

https://hellasjournal.com/2021/12/i-isvoli-tou-pekinou-sta-orichia-kovaltiou-stratigiko-mat-se-ena-korifeo-geopolitiko-pechnidi-erevna-analisi/

Η Ουάσιγκτον αποδοκιμάζει την Άγκυρα: Αναγνωρίζουμε το δικαίωμα της Κύπρου να αναπτύξει τους πόρους στην ΑΟΖ της

1

Η πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών για την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη της Κυπριακής Δημοκρατίας είναι μακροχρόνια και δεν έχει αλλάξει.

Τα παραπάνω δήλωσε εκπρόσωπος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ απαντώντας σε ερώτηση της Hellas Journal, του OPEN και της ΕΡΤ.

Ο εκπρόσωπος πρόσθεσε ότι «οι Ηνωμένες Πολιτείες αναγνωρίζουν το δικαίωμα της Κυπριακής Δημοκρατίας να αναπτύξει τους πόρους στην αποκλειστική οικονομική ζώνη της».

Η ερώτηση αφορούσε τις απειλές της Τουρκίας εναντίον της Κύπρου με αφορμή την παραχώρηση του τεμαχίου 5 της κυπριακής ΑΟΖ στην κοινοπραξία της ExxonMobil και της εταιρείας πετρελαίου του Κατάρ.

Η παραχώρηση του οικοπέδου 5 έχει προκαλέσει αμόκ στην Τουρκία η οποία με ανακοίνωση του υπουργείου Εξωτερικών εκτόξευσε απειλές εναντίον χωρών και εταιρειών, όπως αναφέρει, που θα επιχειρήσουν έρευνες και γεωτρήσεις στο συγκεκριμένο τεμάχιο.

Η Τουρκία προκαλεί εκρηκτική κατάσταση η οποία προκαλεί ανησυχία στις χώρες της περιοχής, αλλά και στην Ουάσιγκτον.

https://hellasjournal.com/2021/12/i-ouasigkton-apodokimazi-tin-agkira-anagnorizoume-to-dikeoma-tis-kiprou-na-anaptixi-tous-porous-stin-aoz-tis/

Στράτος Σιμιτζής: Μια απλή “απόλυτα” λογική απορία

1

του Στράτου Σιμιτζή*

Αθλητικός παράγων του αθλητικού ραδιοφώνου ΜΕΤΡΟΠΟΛΙΣ ΣΠΟΡ σχετικά με τα θλιβερά γεγονότα του γηπέδου Τούμπας, εξέφρασε την απορία πως δηλαδή πηγαίνουν στο γήπεδο άτομα, τα οποία αντί να ζήσουν τον ποδοσφαιρικό αγώνα μετέχουν σε βανδαλισμούς και συμπλοκές, συλλαμβάνονται, οδηγούνται στο Α.Τ., τους παίρνουν τα δακτυλικά αποτυπώματά τους κλείνουν στο κρατητήριο και το πρωί τους οδηγούν να δικαστούν στο αυτόφωρο αμαυρώνοντας το ποινικό μητρώο τους.

Σαφής, απλή και πέρα για πέρα λογική απορία του συνεργάτη του ΜΕΤΡΟΠΟΛΙΣ ΣΠΟΡ.

Πολύ σωστή άποψη, μόνο που στα ελληνικά γήπεδα έχει εκλείψει η κοινή λογική, ενώ βάλλεται ο καλώς εννοούμενος ποδοσφαιρικός πολιτισμός.

Δυστυχώς, φαίνεται πως έχουν περάσει ανεπιστρεπτί τα χρόνια που όλοι μαζί, μια παρέα, μια συντροφιά, ανεξαρτήτως ποδοσφαιρικών προτιμήσεων πηγαίναμε στο στο γήπεδο.

Παλιές ιστορίες και διηγώντας τες να θλίβεσαι “Πολλω δε μάλλον αν έχεις διατελέσει και παράγων”.

Η Διεθνής Έκθεση Βιβλίου

Όπως κάθε χρόνο, έτσι και εφέτος τελέστηκε η Διεθνής Έκθεση Βιβλίου στα περίπτερα 13, 14 και 15 της HELEXPO.

Οίκοθεν νοείται, ότι λόγω των μέτρων που ισχύουν, η λειτουργία της ήταν υποτονική κυρίως από άποψη συμμετοχής του κοινού.

Ούτως ή άλλως, οι εκδότες της χώρας έκαναν το χρέος τους συμμετέχοντας με εντυπωσιακά περίπτερα, ενώ το πάρκο έδωσαν εκδοτικοί οργανισμοί από Γερμανία και Κύπρο.

Αν και η συμμετοχή των επισκεπτών δεν ήταν η αναμενόμενη, οι φίλοι του βιβλίου, όπως κάθε χρόνο ήταν εκεί γιατί σ’ αυτούς κυρίως απευθύνεται η Έκθεση.

Η Διεθνή Έκθεση Βιβλίου είναι πλέον θεσμός και κατά την πρό πανδημίας περίοδο, σημείωνε τεράστια επιτυχία.

Ας μην λησμονούμε πως ένα καλό βιβλίο είναι η καλύτερη συντροφιά για τον σκεπτόμενο ανθρώπο ενώ η έκδοση βιβλίων είναι αναπόσπαστο κομμάτι του πολιτισμού και του πολιτικού επιπέδου μιας χώρας.

Πρώτα σεβασμό στους νόμους, ύστερα φιλόζωοι

Δε θα γενικεύσουμε το ζήτημα, γιατί αυτό θα ήταν νοσηρό και προπαντός άδικο.

Όμως, πολλοί φιλόζωοι έχουν ξεφύγει και αγνοούν νόμους και διατάξεις.

Έτσι, συχνά βλέπει κάποιος μια νεαρή με ένα ή και δύο σκυλάκια να συνέρχεται μεγαλοπρεπώς και με περίσσια αναίδεια και θράσος σε κατάστημα υγειονομικού ενδιαφέροντος.

Θα ήταν σκόπιμο και κυρίως χρήσιμο, οι διάφοροι φιλοζωικοί σύλλογοι, που κάθε τόσο κάνουν την εμφάνισή τους στα τηλεοπτικά κανάλια, να συστήσουν πρώτα στα μέλη τους και μετά στους απανταχού φιλόζωους ότι πρωτίστως πρέπει να σέβονται τους νόμους και τις διατάξεις και μετά τα αγαπούν τα ζώα.

Γιατί χωρίς σεβασμό στους νόμους, θα μεταβληθούμε σε ζούγκλα και εκεί τα οικόσιτα ζώα και καλοί φίλοι του ανθρώπου δεν μπορούν.

*Ο Στράτος Σιμιτζής είναι Δημοσιογράφος και Συγγραφέας. Από τα βιβλιοπωλεία διατίθεται η νέα συλλογή διηγημάτων του με τίτλο: “Η αρχόντισσα του κάμπου”. Εκδόσεις “Μέθεξις”.

Ανδρέας Σταλίδης: Όχι στον εφησυχασμό για την Τουρκία

1
Γράφει ο Ανδρέας Σταλίδης.

Βλέποντας την πτώση της τουρκικής λίρας, αναδύονται σκέψεις ή μάλλον επιθυμίες μας, που μάλλον εμποδίζουν την ανάγνωση της πραγματικότητας. Θα προσπαθήσω να σταχυολογήσω ορισμένες παρανοήσεις.

Κατ’ αρχάς στην Τουρκία δεν κυβερνάει ο Ερντογάν, αλλά οι Ισλαμιστές. Η Τουρκία από την ίδρυσή της τη δεκαετία του 1920 μέχρι σήμερα είναι διχασμένη ανάμεσα στους κοσμικούς Κεμαλιστές και τους Ισλαμιστές. Το γενικό πλαίσιο ήταν πάντα ότι ο στρατός στήριζε τους πρώτους και όταν οι δεύτεροι πλησίαζαν στην εξουσία έκανε πραξικοπήματα και τους έπαιρνε την εξουσία από τα χέρια. Έφτασε μέχρι και δολοφονία εν ενεργεία πρωθυπουργών.

Ανατροπή του κύματος ανόδου των Ισλαμιστών προς την εξουσία επιχειρήθηκε και στα τέλη της δεκαετίας του 1990. Ο ίδιος ο Ερντογάν βρισκόταν στην φυλακή χωρίς πολιτικά δικαιώματα, όταν το κόμμα του, απόγονος παλαιοτέρων κομμάτων των Ισλαμιστών, κέρδιζε τις εκλογές. Ανατροπή επιχειρήθηκε επίσης και πριν μερικά χρόνια εναντίον του. Και τότε διαβάστηκε λάθος η επικαιρότητα από αρκετούς στην Ελλάδα, και παρουσιάστηκε εσφαλμένα η απόπειρα ως σχέδιο δικής του επινόησης!

Ασφαλώς και ισχύει το ότι όταν κάποια στιγμή εκλείψει ο Ερντογάν, θα υπάρξει ένα κενό εξουσίας. Αυτό όμως το κενό θα υπάρξει σε πρώτο στάδιο μέσα στους κύκλους των Ισλαμιστών. Ο Ερντογάν τα 20 αυτά χρόνια, αλλά και πολύ περισσότερο μετά την απόπειρα εναντίον του, έχει κατακυριεύσει τους αρμούς της εξουσίας, και ειδικά του στρατού. Δεν θα είναι καθόλου εύκολη η ανατροπή του και πάλι. Άλλωστε, ποτέ δεν κυβέρνησαν για τόσο μεγάλο διάστημα οι Ισλαμιστές.

Άρα, αφ’ ενός η πρωσοποπαγής ονομασία της περιόδου αυτής ως «Ερντογανική» είναι στρεβλή, αφ΄ ετέρου η αβίαστη θεώρηση πως ό,τι έχτισε θα γκρεμιστεί αυθημερόν είναι επιπόλαιη.

Δεύτερο σημείο περί της οικονομίας. Ορισμένες συγκριτικές παράμετροι που ξεχνάμε. Σε πληθυσμό είμαστε περίπου 10.5 έναντι 82 εκατομμυρίων. Από αυτούς, εργαζόμενοι είναι 4 στην Ελλάδα έναντι 29 στην Τουρκία. Το ΑΕΠ μας είναι 170 δις δολλάρια έναντι 720 της Τουρκίας. Οι εξαγωγές μας είναι 6 φορές μικρότερες, ενώ οι εισαγωγές μας είναι 3.5 φορές μικρότερες. Έχουμε περίπου το ίδιο αριθμητικό έλλειμμα στο ισοζύγιο, αλλά αρκετά μικρότερη οικονομία. Ας μη βιαζόμαστε λοιπόν να προβλέπουμε κατάρρευση της Τουρκίας και να αποφεύγουμε τον εφησυχασμό.

Σε αυτά τα πράγματα πάντα βοηθάει να βλέπει κανείς τα πράγματα από διαφορετική οπτική γωνία. Τι θα προβλέπαμε ως Τούρκοι πριν από 10 χρόνια όταν η Ελλάδα χρεωκοπούσε; Η Τουρκία δείχνει ότι αντέχει. Ας μη βιαζόμαστε λοιπόν.

Τρίτο σημείο οι μεταξύ μας σχέσεις. Παρόλο που την πρώτο μισό της περασμένης δεκαετίας η Τουρκία έδειχνε να ασχολείται περισσότερο με την επέκταση της σφαίρας επιρροής της στη Μέση Ανατολή (Συρία, Ιράκ, Αφγανιστάν, σχέσεις με Ιράν), τα τελευταία 5-6 χρόνια έχει επιταχύνει την επιθετικότητά της εις βάρος μας. Από το 2015 που άνοιξε την κάνουλα του μεταναστευτικού με 1 εκατομμύριο να περνούν τη θάλασσα του Αιγαίου σε 12 μήνες, καταπατά θάλασσα και αέρα σε καθημερινή βάση, μπαίνει μέσα στα 12 ναυτικά μίλια, κάνει συμφωνίες με απομακρυσμένα κράτη σβήνοντας την Ελλάδα από τον χάρτη, προβαίνει σε υβριδικό πόλεμο στα νησιά, αλλά και στον Έβρο, προκαλεί με απίστευτες επιθετικές και προσβλητικές δηλώσεις. Τέτοιο κλίμα σε ειρηνική περίοδο δεν υπήρξε ποτέ. Να μην το ξεχνάμε.

Τέλος, είναι απορίας άξιον πώς συμβαίνει και δρουν διάφοροι παπαγάλοι της τουρκικής γραμμής εντός Ελλάδας. Δεν μπορεί σοβαροφανείς άνθρωποι, υποτίθεται κύρους, να μας λένε ότι εμείς ευθυνόμαστε για την ένταση στο Αιγαίο, ότι η Τουρκία έχει δίκαιο στα αιτήματά της, ότι είναι μαξιμαλισμός να ζητάμε 12 μίλια, ότι οι ακτές της Τουρκίας είναι μεγαλύτερες από τις ακτές της Ελλάδας (λες και δεν υπάρχουν νησιά), και ασφαλώς να αποσιωπούν ότι η Τουρκία είναι ασφαλής χώρα για τους πρόσφυγες. Δεν είναι δυνατόν να προπαγανδίζονται οι θέσεις της Τουρκίας εντός Ελλάδας και να δικαιώνεται, έστω και έμμεσα, ο υβριδικός πόλεμος, που μας ασκεί.

Πηγή – https://www.antibaro.gr/article/31610 

AUKUS και Γαλλία ως δύναμη του Ινδο-Ειρηνικού

2

 

ΕΙΡΗΝΙΚΟΣ ΩΚΕΑΝΟΣ (11 Δεκεμβρίου 2020) Το υποβρύχιο ταχείας επίθεσης κατηγορίας Λος Άντζελες USS Asheville (SSN 758), δεξιά και το πυρηνικό υποβρύχιο κλάσης Rubis του γαλλικού ναυτικού FS Émeraude (S604)   σε σχηματισμό   στα ανοικτά της ακτής του Γκουάμ κατά τη διάρκεια μιας άσκησης.

Το Asheville και το Émeraude πραγματοποίησαν ασκήσεις υψηλών προδιαγραφών σε μια πληθώρα κλάδων που είχαν σχεδιαστεί για να ενισχύσουν τη διαλειτουργικότητα μεταξύ των ναυτικών δυνάμεων. Το Asheville είναι ένα από τα τέσσερα προωθημένα υποβρύχια που έχουν ανατεθεί στο Commander, Submarine Squadron 15. (Φωτογραφία του Ναυτικού των ΗΠΑ από τον Mass Communication Specialist 2nd Class Kelsey J. Hockenberger) 201211-N-VR594-2018

17 Νοεμβρίου 2021

Από τους Jose Mikhail Perez & Christian Vicedo

Στις 26 Οκτωβρίου 2021, ο Κινέζος πρόεδρος Σι Τζινπίνγκ και ο Γάλλος Πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν είχαν τηλεφωνική συνομιλία για πρώτη φορά από την ανακοίνωση της συμμαχίας AUKUS. Κατά τη διάρκεια της τηλεφωνικής τους συνομιλίας, ο πρόεδρος Σι φέρεται να συμβούλεψε τον Γάλλο ομόλογό του να διατηρήσει την αυτονομία στην εξωτερική πολιτική. Αυτή η συμβουλή είναι ενδεικτική μιας αναδυόμενης δυναμικής στις σχέσεις μεγάλων δυνάμεων που θα μπορούσε να επηρεάσει σημαντικά τον ρόλο της Γαλλίας στον Ινδο-Ειρηνικό.

Πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι στις 16 Σεπτεμβρίου 2021, η γαλλική κυβέρνηση εξέδωσε κοινό ανακοινωθέν ως απάντηση στην παύση του προγράμματος υποβρυχίων Futures κατηγορίας ωκεανού (FSP) από την Αυστραλιανή Κυβέρνηση, το οποίο στοχεύει στην ανάπτυξη πυρηνοκίνητων υποβρυχίων. Σύμφωνα με ένα νέο σύμφωνο ασφαλείας, η Αυστραλία θα αγοράσει τώρα πυρηνικά υποβρύχια από τις ΗΠΑ και θα ακυρώσει την υπάρχουσα σύμβασή της με το Παρίσι, καθιστώντας την το πρώτο κράτος που δεν διαθέτει πυρηνικά όπλα που θα το κάνει.

Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την ανάκληση των Γάλλων πρεσβευτών στις ΗΠΑ και την Αυστραλία τον περασμένο Σεπτέμβριο, στις 17 Σεπτεμβρίου, με εντολή του Γάλλου προέδρου Εμμανουέλ Μακρόν. Σύμφωνα με τον Γάλλο υπουργό Εξωτερικών Ζαν Ιβ Λε Ντριάν, η απόφαση για άμεση ανάκληση των δύο πρεσβευτών οφείλεται «στην εξαιρετική σοβαρότητα των ανακοινώσεων που έγιναν στις 15 Σεπτεμβρίου από την Αυστραλία και τις Ηνωμένες Πολιτείες». Αυτά τα πρόσφατα διπλωματικά γεγονότα εγείρουν το ζήτημα του κατά πόσον η νεοσύστατη συμμαχία AUKUS περιορίζει τη διεκδίκηση της Γαλλίας για τον ρόλο της ως δύναμη του Ινδο-Ειρηνικού.

Ινδο-Ειρηνικός: Μια πολύ αμφισβητούμενη έννοια;

Ο όρος Ινδο-Ειρηνικός υπάρχει για περισσότερο από μια δεκαετία. Η Ιαπωνία διατύπωσε αρχικά το δόγμα το 2007 με την Ελεύθερη και Ανοιχτή Στρατηγική Ινδο-Ειρηνικού που επικεντρώθηκε στην ενίσχυση της παγκόσμιας σταθερότητας και ευημερίας. Από την άλλη πλευρά, η στρατηγική της Αυστραλίας περιστρέφεται γύρω από το δίλημμα της ενίσχυσης της οικονομικής της εταιρικής σχέσης με την Κίνα προστατεύοντας παράλληλα τη συμμαχία της με τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Τον περασμένο Μάρτιο, ο Λευκός Οίκος δημοσίευσε μια κοινή δήλωση δηλώνοντας τη δέσμευση του QUAD σε ένα κοινό όραμα για έναν «Ελεύθερο και Ανοιχτό Ινδο-Ειρηνικό» και μια «θαλάσσια τάξη βασισμένη σε κανόνες στην Ανατολική και Νότια Σινική Θάλασσα» προκειμένου να αντιμετωπιστεί η άνοδος της Κίνας ως διπλωματικής και οικονομικής δύναμης. Αυτό εξόργισε το κινεζικό υπουργείο Εξωτερικών, το οποίο υποστήριξε ότι το QUAD «σπέρνει διχόνοια μεταξύ των περιφερειακών χωρών στην Ασία, ειδικά για να διαταράξει τις σχέσεις τους με την Κίνα». Είναι επίσης σε αυτόν τον τομέα όπου η ASEAN επιβεβαιώνει το «δόγμα της κεντρικότητας» ως εξισορροπητικής δύναμης στον σινο-αμερικανικό ανταγωνισμό στην περιοχή.

Από την άλλη πλευρά, η Γαλλία παρουσιάζει μια εναλλακτική άποψη για τον Ινδο-Ειρηνικό ως την καρδιά της στρατηγικής της για έναν πολυπολικό κόσμο. Θεωρώντας τον εαυτό της ως δύναμη του Ινδο-Ειρηνικού λόγω των υπερπόντιων εδαφών της στην περιοχή, η Γαλλία βλέπει το διάστημα από την ανατολική Αφρική έως τις ακτές της Βόρειας και Νότιας Αμερικής ως μέρος της «συνέχειας ασφαλείας» για την προώθηση των συμφερόντων της ως περιφερειακής δύναμης. Στη Στρατηγική της Ανασκόπηση της Άμυνας και της Εθνικής Ασφάλειας του 2017, η Γαλλία εξέφρασε την ανησυχία της για τη στρατιωτική διεκδίκηση των αναδυόμενων δυνάμεων που χρησιμοποιούν πολιτικές ισχύος και τετελεσμένες στρατηγικές για να ανταγωνίζονται για περιφερειακούς πόρους και έλεγχο στρατηγικών περιοχών. Ως συγκαλυμμένη αναφορά σε επιχειρήσεις της γκρίζας ζώνης από ρεβιζιονιστικές δυνάμεις όπως η Κίνα, η Στρατηγική Ανασκόπηση υπογράμμισε επίσης πώς οι διεθνείς θεσμοί και οι κανόνες αμφισβητούνται μέσω της στρατηγικής ασάφειας και του συνδυασμού στρατιωτικών και μη στρατιωτικών μέσων εκφοβισμού.

Η Γαλλία ως δύναμη του Ινδο-Ειρηνικού

Παρά το γεγονός ότι η μητρόπολη της βρίσκεται στην Ευρώπη, η Γαλλία θεωρείται ως δύναμη του Ινδο-Ειρηνικού για διάφορους λόγους. Ο ένας είναι ότι έχει υπερπόντια εδάφη (π.χ. Μαγιότ, Λα Ρεϋνιόν, Νέα Καληδονία και Γαλλική Πολυνησία) που βρίσκονται στον Ειρηνικό Ωκεανό ως μέρος της αποικιακής του κληρονομιάς. Επί του παρόντος, υπάρχουν 1,6 εκατομμύρια Γάλλοι πολίτες που ζουν σε αυτά τα νησιά μαζί με μια σημαντική στρατιωτική παρουσία σχεδόν 8.000 στρατιωτών.

Επιπλέον, οι στρατηγικοί θαλάσσιοι δρόμοι στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας (SCS) παρέχουν σημαντικό μέρος στις παγκόσμιες θαλάσσιες διαδρομές, όπου διέρχεται το ήμισυ του ετήσιου εμπορικού στόλου του κόσμου και το ένα τρίτο της θαλάσσιας κυκλοφορίας. Δεδομένου ότι συνδέουν τον Ινδικό και τον Ειρηνικό ωκεανό, είναι προς το συμφέρον της Γαλλίας να προστατεύσει αυτά τα αμφισβητούμενα ύδατα στο πλαίσιο του δόγματος της ελεύθερης ναυσιπλοΐας, προκειμένου να διασφαλιστεί η σταθερότητα του παγκόσμιου εμπορίου και να διατηρήσει τη ναυτική της πρόσβαση στην περιοχή.

Τέλος, οι πολιτιστικοί δεσμοί μεταξύ των γαλλόφωνων νησιών που εκτείνονται από την ανατολική Αφρική έως τη Γαλλική Πολυνησία στον Ειρηνικό αποτελούν μέρος του Οργανισμού Internationale de la Francophonie, ενός οργανισμού που δημιουργήθηκε για να προωθήσει μια «παγκόσμια κοινότητα» γαλλόφωνων κοινοτήτων. Με τη Γαλλία να έχει το τιμόνι της γαλλικής ως παγκόσμιας γλώσσας, είναι επίσης προς το συμφέρον της Γαλλίας να διατηρήσει το σημερινό status quo για να συνδέσει αυτά τα διάσπαρτα νησιά στον Ινδο-Ειρηνικό.

Η «απειλή» της Κίνας για τα συμφέροντα της Γαλλίας στον Ινδο-Ειρηνικό

Σύμφωνα με τον Robert Kaplan, το SCS είναι η Μεγάλη Καραϊβική της Κίνας. Παρόμοια με τον τρόπο με τον οποίο οι ΗΠΑ κυριάρχησαν στο δυτικό ημισφαίριο και επηρέασαν το ανατολικό ημισφαίριο ελέγχοντας την Καραϊβική Θάλασσα, η Κίνα αναμένεται να αυξήσει την οικονομική και στρατιωτική παρουσία σε άλλες περιοχές (δηλαδή την περιοχή του Ινδικού Ωκεανού, την Αφρική και τη Μέση Ανατολή) αφού κυριαρχήσει στο SCS. Ο έλεγχος του Θαλάσσιου Δρόμου του Μεταξιού του 21ου αιώνα θα επιτρέψει στο Πεκίνο να εξασφαλίσει την προμήθεια πετρελαίου και φυσικού αερίου καθώς και ορυκτών σπάνιων γαιών που χρειάζεται για να διατηρήσει την οικονομική του ανάπτυξη και να αναπτύξει περαιτέρω τις στρατιωτικές του ικανότητες. Κατά συνέπεια, οι στρατιωτικές δαπάνες της Κίνας διπλασιάστηκαν από το 2009-20, παρουσιάζοντας μάλιστα αξιοσημείωτη αύξηση από τις στρατιωτικές δαπάνες πριν από την πανδημία το 2019.

Παρά τη διαρκή ελευθερία ναυσιπλοΐας από τις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους στον Ινδο-Ειρηνικό, η Κίνα έχει εντείνει τις ναυτικές της δραστηριότητες και έχει διατηρήσει τη διεξαγωγή επιχειρήσεων της γκρίζας ζώνης στον Ινδο-Ειρηνικό. Ως δύναμη του status quo που επωφελείται από τη θαλάσσια τάξη που βασίζεται σε κανόνες, τα οικονομικά και στρατηγικά συμφέροντα της Γαλλίας στον Ινδο-Ειρηνικό θα παραμείνουν επομένως υπό απειλή από την αυξανόμενη εδαφική και θαλάσσια δυναμικότητα της Κίνας και τη δυνητική δημιουργία μιας Ζώνης Ταυτοποίησης Αεράμυνας μετά τον έλεγχο της, το λεγόμενο στρατηγικό τρίγωνο στο SCS.

Συνέπειες της συμμαχίας AUKUS για τη Γαλλία ως δύναμη Ινδο-Ειρηνικού

Δεδομένης της αυξανόμενης αυτοπεποίθησης της Κίνας, ο αποκλεισμός της Γαλλίας από τις διαπραγματεύσεις που στήριξαν τη συμμαχία AUKUS παρουσιάζει δύο πιθανές επιπτώσεις για τα στρατηγικά της συμφέροντα ως δύναμη Ινδο-Ειρηνικού.

Πρώτον, το διπλωματικό αίνιγμα μεταξύ της Γαλλίας και της συμμαχίας AUKUS μπορεί να περιορίσει τις στρατιωτικές δεσμεύσεις μεταξύ της Γαλλίας, της Αυστραλίας, των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ιαπωνίας. Πρέπει να σημειωθεί ότι πριν από το AUKUS, η Γαλλία είχε σηματοδοτήσει το ενδιαφέρον της να συνεργαστεί με συμμάχους για τη διατήρηση της βασισμένης σε κανόνες θαλάσσιας τάξης Ινδο-Ειρηνικού στέλνοντας τη φρεγάτα της Vendemiaire να πλεύσει μέσω του στενού της Ταϊβάν τον Απρίλιο του 2019 και στέλνοντας το πυρηνικό της υποβρύχιο Emeraude να περιπολεί στο SCS και να πραγματοποιεί επισκέψεις στο Γκουάμ και την Αυστραλία τον Φεβρουάριο του 2021. Τον Απρίλιο του 2021, το γαλλικό αμφίβιο επιθετικό πλοίο Tonnerre και η φρεγάτα Surcouf διεξήγαγαν επίσης κοινές περιπολίες με το Βασιλικό Ναυτικό της Αυστραλίας πριν συμμετάσχουν στο Jeanne D’Arc 21 τον Μάιο του 2021, μια πολυμερή άσκηση ορόσημο με τις ΗΠΑ, την Αυστραλία και την Ιαπωνία. Το διπλωματικό αίνιγμα δημιουργεί αβεβαιότητα σχετικά με το εάν τέτοιες κοινές ασκήσεις και ασκήσεις μπορούν να αυξήσουν τη συχνότητα ως πιο αποτελεσματική στρατηγική εξισορρόπησης.

Δεύτερον, το διπλωματικό αίνιγμα έχει αποκαλύψει μια ευπάθεια στη δυτική συμμαχία των δυνάμεων του status quo που μπορούν να εκμεταλλευτούν οι ρεβιζιονιστικές δυνάμεις όπως η Κίνα. Έχει ενισχύσει τη φαινομενική έλλειψη εμπιστοσύνης μεταξύ των δυτικών συμμάχων σε μια κρίσιμη στιγμή που οι ευρωπαϊκές δυνάμεις έχουν υιοθετήσει μια στρατηγική ενισχυμένης ναυτικής παρουσίας στην περιοχή Ινδο-Ειρηνικού εν όψει του έντονου γεωπολιτικού ανταγωνισμού. Η συμφωνία για τα υποβρύχια έθεσε αμφιβολίες για τη νομιμότητα των συστημάτων της συμμαχίας υπό την ηγεσία των ΗΠΑ στον Ινδο-Ειρηνικό και στην Ευρώπη. Ο αποκλεισμός της Γαλλίας μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να ενισχύσει την αφήγηση της Κίνας ότι η αντίληψη των ΗΠΑ για την περιφερειακή ασφάλεια βασίζεται σε μια νοοτροπία ψυχρού πολέμου μηδενικού αθροίσματος.

Η φαινομενική αδιαφορία για το συμφέρον μιας μεγάλης δύναμης του status quo στη συμφωνία για τα υποβρύχια AUKUS μπορεί να υποστηρίξει την ιδέα ότι ο σκοπός της συμμαχίας κλίνει περισσότερο προς τα μεμονωμένα στρατιωτικά συμφέροντα των συμμάχων παρά τη διατήρηση μιας τάξης βασισμένης σε κανόνες. Σχετικά, η συμφωνία για τα υποβρύχια μπορεί να λειτουργήσει ως ερεθιστικός παράγοντας για τη συμμετοχή της Γαλλίας και του Ηνωμένου Βασιλείου σε έναν διευρυμένο Τετραμερή Διάλογο για την Ασφάλεια, μειώνοντας έτσι την αξιοπιστία μιας συμφωνίας Quad-Plus ως εξισορροπητικής δύναμης στον Ινδο-Ειρηνικό.

Δεδομένης της ώθησης της Κίνας προς  τη Γαλλία να διατηρήσει την αυτονομία της στην εξωτερική της πολιτική, μπορεί να αναμένεται ότι το Πεκίνο θα επιδιώξει βαθύτερες δεσμεύσεις με το Παρίσι στο μέλλον για να το απομακρύνει από τη στρατηγική τροχιά της Ουάσιγκτον. Ως εκ τούτου, εκτός εάν οι σύμμαχοι της AUKUS μπορούν να ενσωματώσουν τη Γαλλία σε μια διευρυμένη στρατιωτική ρύθμιση που αντισταθμίζει το πολιτικό και οικονομικό κόστος που προέκυψε, οι επιπτώσεις που αναφέρθηκαν μπορεί να γίνουν πιο δυνατές. Δυστυχώς, αυτά τα πιθανά σενάρια μπορούν μόνο να περιορίσουν τον ρόλο της Γαλλίας ως δύναμης  Ινδο-Ειρηνικού.

geopoliticalmonitor.com

Demythologization of Erdoğan’s reign: He seems to despise America less than Israel, but not by much…

0

 

Written by Konstantinos Apostolou-Katsaros

The Turkish bid for regional hegemony is not solely driven by Turkish President Recep Tayyip Erdoğan’s ambition: It is rather an intrinsic feature of Turkish civilization. Historically, the Ottoman Empire decline started immediately after the halt of its expansion. Many believe that Turkish revisionism is at its dusk, as is Erdoğan’s rule after almost two decades. This assumption is backed by false hopes on a foreign policy shift towards the West, following possible Turkish leadership take over in the forthcoming presidential elections of 2023. It is debatable though that Turkey’s pivot to East is here to stay, instigated by Turkish nostalgia for its imperial past.

There is ample evidence suggesting that an irredentist Turkey will continue the provocative maximalism in foreign policy even after Erdoğan’s reign. In fact, this characteristic is deep-seated in Turkish society -irrespective of the government and political party in power- as a result of the way Turkish nation formed. Armenians, Greeks, Arabs and Kurds can confirm this: They want nothing more than Turkey to be at peace with itself and its neighbors.

Turkish disdain for the West derives from the irreconcilable cultural differences that are likely to persist. Soner Çağaptay, a senior fellow and director of the Turkish Research Program at “The Washington Institute” explains that “Islamist thinking, as well as anti-Semitic, anti-Israeli and anti-American sentiments are all closely linked”. This can be confirmed by President Erdoğan’s public statements alone. He has in many instances bullied fellow NATO ally, the United States, with heavy accusations such as “terrorist supporter” and “collaborator” of U.S.-based Turkish cleric Fethullah Gülen in the 2016 failed coup. In response to U.S. recognition of the Armenian Genocide, the Turkish President said: “If you say genocide, then you need to look at yourselves in the mirror and make an evaluation. The Native Americans, I don’t even need to mention them, what happened is clear.”

Erdoğan’s volatile statements targeted equally Israel. “Erdoğan seems to despise America less than Israel but not by much,” counters Daniel Pipes, President of the Middle East Forum. In numerous cases the Turkish President accused Israel of “oppressive” policies vis-à-vis the Palestinians. During the November 2012 Gaza crisis -true to his disparaging rhetoric-, he called Israel a “terrorist state”.

Expecting Turco-Israeli relations to return to the pre Mavi Marmara “flotilla crisis” (May 2010) status is becoming increasingly unrealistic even though a certain degree of normalization is foreseeable.

Erdoğan’s pre-meditated decision “to sever ties with Israel so that he can become the Sunni leader of the Middle East” has been in a sense facilitated by the flotilla raid. The foretelling “yelling” of then-Israeli President Shimon Peres by Erdoğan during the Davos forum back in 2009, was neither a coincidence; nor was his 2018 reaction to U.S. recognition of Jerusalem as Israel’s capital, and the subsequent recalling of Turkish ambassador to Israel, with Israel following suit.

Ankara’s aim to outmaneuver Israel in the competition for regional influence will not appease. Ahmet Davutoğlu former Turkish Prime Minister -then close friend and senior adviser, now Erdoğan’s sworn rival- clarified in his 2001 book “Strategic Depth” -a doctrine often dubbed as “neo-Ottomanism”- that Turkey will clash with Israel in order to become a leader in the Muslim world and will prioritize its own interests over those of NATO and the West.

Both anti-US and anti-Israel sentiments are rampant in the Turkish public opinion as well. Gönül Tol, the founding director of the Middle East Institute’s Turkey program, said: “Anti-Americanism has always been there, but it has peaked in the last few years.” She added that “an overwhelming majority of people in Turkey think that Russia is a better ally, and that the bigger national-security threat comes from the U.S.”. This is confirmed by Turkish pollsters Areda Survey that showed:

«54.6% of Turks view the U.S. as the biggest security threat to their country while 51% think the biggest threat is Israel; 31.1% think it is the United Arab Emirates; and 30.7% think it is Saudi Arabia.

35.5% of Turks consider the U.S. unreliable; 32.8% think it is a colonialist state.

72.2% object to any kind of cooperation with the U.S.

When asked with which one of the two countries Turkey should develop its relations, 78.9% said Russia against 21.1% who defended cooperation with the U.S.

58.2% of Turks think that Russia is their strategic ally.

69.3% think that the acquisition of the Russian S-400 system was the right decision.»

Since the failed coup attempt in 2016, thousands have been purged from the military by Erdoğan’s authoritarian regime. Turkish military personnel now give emphasis on ideology and religious views rather than on professionalism. Under these conditions “it’s very difficult to promote closer U.S.-Turkey ties or NATO-Turkey ties,” Tol said and added, “if you are seen as pro-NATO now, it could kill your career.”

Dealing with such a hostile view of the West, “will take decades of concerted effort -and a completely re-worked if not purged bureaucracy- to work [Erdoğan’s] poison out of the system” should Erdoğan’s rule end tomorrow, according to Michael Rubin, a resident scholar at the American Enterprise Institute and former Pentagon Official.

In summary, the question is not whether it is possible or not for Turkey to recover from Erdoğan’s reign. The real question is whether Turkey -a country with five military coups in the past seven decades- is feasible to integrate with the Western civilization and values (considering also the disturbing human rights records) that currently is drifting apart.

To make matters worse, Turkey is striving to settle regional hegemony by spreading its sphere of influence (extending from the Black Sea to the Red Sea; from Central Asia to Western Balkans, as well as Africa and Latin America to lesser extent) thus inevitably clashing with major actors: including Israel, U.S. as well as Russia -that currently sustains an ill-fated opportunistic partnership which is transactional at best and certainly not “strategic”- contrary to popular belief.

The idea of a “region-centric” foreign policy was cultivated during the Cold War by then-PM Bülent Ecevit, even thought Turkey was at the time cozying up to the West. Back in 1974-1975, Necmettin Erbakan -then deputy PM- also tried to join forces with the Arab world. This did not avert Ankara from building closer ties with the Soviets as well. Therefore current palinodes of Turkey’s foreign policy should not come as surprise.

The autonomous path Turkey paved presently is certainly not seeking to reapproach the West. It is the path of neo-Ottoman imperial revival -as blatantly declared the Turkish President himself- where Turkey will rise as a gate keeper on the Western frontier of Eurasia, thus playing the cat and mouse game with both sides in order to further its own interests. The sooner it is realized, the better will be for those directly affected as well as those aiming to sway this NATO ally back in line.

Source: eurasiareview.com