Οι «φίλοι και σύμμαχοι» Τούρκοι «εύχονται καλή χρονιά», με NAVTEX διαρκείας που «κλειδώνουν» περιοχές του Αιγαίου για σχεδόν ολόκληρο το 2022! Είναι πρακτική που οι Τούρκοι ακολουθούν αρκετά χρόνια τώρα. Οι περιοχές όπως προκύπτει από τον χάρτη δεν είναι τυχαίες. Επί της ουσίας «μπλοκάρουν» ολόκληρο το Αιγαίο.
Όπως γίνεται κάθε χρόνο , έτσι και φέτος δεν αναμένεται κάποια ουσιαστική αντίδραση σ΄ αυτό το τουρκικό τέχνασμα. Πάει καιρός που η Ελλάδα αντιδρούσε και στην παραμικρή προσπάθεια αμφισβήτησης στο Αιγαίο από τους Τούρκους.
Δεν χρειάζονται βεβαίως οι NAVTEX διαρκείας των Τούρκων για να καταλάβουμε ότι και το 2022 δε θα ΄ναι μια εύκολη χρονιά σ΄ ότι έχει να κάνει με την τουρκική επιθετικότητα. Θα γίνει ακόμη δυσκολότερο αν η ελληνική κυβέρνηση συνεχίσει να υπηρετεί χωρίς δισταγμό την πολιτική του κατευνασμού σε συνδυασμό με τη δημιουργία ενός άκρατου κλίματος καθησυχασμού στο εσωτερικό της χώρας. Κλίμα το οποίο έχει πείσει ένα σημαντικό κομμάτι της ελληνικής κοινής γνώμης ότι η χώρα εξοπλίζεται «αύριο, μεθαύριο», ότι «οι συμμαχίες μας είναι αρκετές για να αντιμετωπιστεί η τουρκική επιθετικότητα» και ότι «η Τουρκία είναι απομονωμένη».
Το 2022 μάλλον θα πρέπει να πάψουμε να ασχολούμαστε με το τι κάνει ή δεν κάνει ο Ερντογάν. Να καταλάβουμε ότι έχει σημασία μέχρι ενός σημείου αν θα παραμείνει στην εξουσία ή αν θα πέσει. Αυτοί που φιλοδοξούν να τον διαδεχτούν δεν είναι καλύτεροι. Θα πρέπει να συνεχίσουμε την ενίσχυση της αμυντικής μας θωράκισης κι αυτό δεν έχει να κάνει με νέες αγορές. Η Ελλάδα όπως πάρα πολλές φορές έχουμε γράψει διαθέτει πολλά όπλα. Αν όλα «δούλευαν» όπως έπρεπε δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι θα είχε την πολυτέλεια να περιμένει τις παραλαβές όσων πρόσφατα αποφάσισε να αγοράσει.
Είναι κοινή πεποίθηση όλων των ειδικών ότι η όποια επιθετική ενέργεια του Ερντογάν θα προκύψει μέσα στο 2022. Ίσως είναι ώρα να σοβαρευτεί όλο το πολιτικό σύστημα το οποίο αποφεύγει συστηματικά να συζητήσει για τα εθνικά θέματα. Η κυβέρνηση δείχνει ότι προτιμά τη «μυστική διπλωματία» και η αντιπολίτευση και ειδικά η αξιωματική φαίνεται ότι έχει αποφασίσει να συνεχίσει αυτόν τον ολισθηρό δρόμο ,ελπίζοντας προφανώς σε πολιτικό όφελος. Το βέβαιο είναι πως αν συνεχίσουμε έτσι η μόνη που θα χάσει θα ΄ναι η χώρα.
Θεαματική υποδοχή του 2022 σε Αυστραλία και Νέα Ζηλανδία, πρώτα αποχαιρέτησαν το 2021 τα νησιά Σαμόα και Κιριμπάτι στον Ειρηνικό, με βεγγαλικά που έκαναν την νύχτα μέρα.
Στα ανατολικά του νότιου ημισφαιρίου υποδέχθηκαν ήδη στις 15:00 ώρα Ελλάδας το νέο έτος, όπως συνηθίζεται, αλλά χωρίς την παρουσία των εκατοντάδων χιλιάδων πολιτών στους δρόμους, όπως γινόταν πριν την εμφάνιση του κορωνοϊού.
Οι δημόσιες εκδηλώσεις της παραμονής Πρωτοχρονιάς ακυρώνονται ανά την υφήλιο, ωστόσο το Σίδνεϊ, από τις πρώτες μεγαλούπολεις που υποδέχεται το νέο έτος, «έσωσε» το θέαμα με πυροτεχνήματα πάνω από την Όπερα και το Χάρμπορ Μπριτζ, το οποίο πέρυσι είχε απαγορευθεί.
Οι κρίσεις, που κυρίως επηρεάζουν την γνώμη των πολιτών για την κυβέρνηση και τα κόμματα, την τελευταία περίοδο, είναι η υγειονομική και η ακρίβεια.
Φυσικά, πίσω από αυτές τις εκδηλώσεις των κρίσεων, υπάρχουν βαθύτερα αίτια, στα οποία δύσκολα διεισδύει η σκέψη της πλειοψηφίας των πολιτών, είτε λόγω πολυπλοκότητάς τους είτε λόγω έλλειψης δημοσιότητας είτε λόγω απογοήτευσης από τους φορείς της κοινωνικής και πολιτικής εκπροσώπησης, που μειώνει ακόμη περισσότερο την πίστη στις συλλογικές προσπάθειες και την αναζήτηση συλλογικών λύσεων.
Η οικονομική, κοινωνική, πολιτική, θεσμική και αξιακή κρίση, των τελευταίων 15 περίπου χρόνων, χάνεται από το ορατό πεδίο της τρέχουσας πραγματικότητας, δεν θεωρείται το υπόβαθρο που παράγει, συντηρεί ή μεγεθύνει παλιές παθογένειες και διεθνείς κρίσεις.
Οι μνήμες γρήγορα εξασθενούν, λειτουργούν επιλεκτικά, είτε στο ατομικό είτε στο συλλογικό πεδίο, και πάντα μεροληπτικά.
Οι περισσότεροι, ερμηνεύουμε τις σημερινές εξελίξεις, για να δικαιολογούμε τις προηγούμενες επιλογές μας.
Δυο καλά παραδείγματα κρίσεων, που έχουν υποβαθμιστεί τελευταία στην σκέψη των πολιτών, είναι η κλιματική κρίση και η κρίση στις σχέσεις μας με την Τουρκία. Βέβαια, μια βόλτα ενός ερευνητικού τουρκικού σκάφους στην κυπριακή ή την ελληνική ΑΟΖ, συνοδεία δυο φρεγατών, όπως και ένα ακραίο φυσικό φαινόμενο, θα μας θυμίσει δυσάρεστα, το βάθος των κρίσεων αυτών και την σύνδεσή τους με τις εξελίξεις στην ευρύτερη γειτονιά μας, αλλά και στο σύνολο του κόσμου και του πλανήτη..
Τα ΜΜΕ, πάντοτε έχουν ένα σημαντικό ρόλο, στην διαμόρφωση της στιγμιαίας εικόνας, και ταυτόχρονα την κοινής γνώμης, για την σημασία του ενός ή του άλλου γεγονότος και των πιθανών λύσεων.
Η πλειοψηφία των πολιτών δεν μπορεί να συνδέσει τα προβλήματα του σήμερα με τα προβλήματα του χθες και τις λύσεις που δόθηκαν σε αυτά.
Η ακρίβεια και η πανδημία είναι τα κύρια προβλήματα των πολιτών, σήμερα και είναι λογικό, γιατί επηρεάζουν οριζόντια, όλους τους πολίτες. Φυσικά, τους επηρεάζουν σε διαφορετικό βαθμό και διαθέτουν διαφορετικές δυνατότητες να τις αντιμετωπίσουν, κάτι που ισχύει ειδικά για την ακρίβεια, αφού υπάρχουν και κοινωνικές ομάδες που επωφελούνται από αυτήν, μερικές φορές την προκαλούν μάλιστα.
Από εδώ ξεκινούν και οι αναλύσεις για τις πολιτικές εξελίξεις που μπορεί να ακολουθήσουν το τέλος του βαρύ Χειμώνα.
Οι δημοσκοπήσεις που φωτογραφίζουν την συγκυρία, ανεξάρτητα από τις επιφυλάξεις για την ακρίβειά τους και τα επιλεγμένα ερωτήματα, μας λένε ότι:
Η ακρίβεια είναι το πιο σημαντικό πρόβλημα, σε όσους αυτοτοποθετούνται αριστερά, κεντροαριστερά κέντρο και δεξιά, ενώ η πανδημία είναι το πιο σημαντικό πρόβλημα σε όσους αυτοτοποθετούνται κεντροδεξιά.
Οι νεότερες ηλικίες θεωρούν την ακρίβεια μεγαλύτερο πρόβλημα, ενώ οι μεγαλύτερες την πανδημία.
3.Οι ψηφοφόροι της ΝΔ, θεωρούν πιο σημαντικό το πρόβλημα της πανδημίας και οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ θεωρούν πιο σημαντικό το πρόβλημα της ακρίβειας, μέχρι εδώ όλα φαίνονται λογικά, αν θεωρήσουμε ότι οι πολίτες που τοποθετούνται πιο δεξιά της ΝΔ, είναι σε ένα βαθμό και πιο επιρρεπής στις θεωρίες συνομωσίας, στο πρόβλημα της πανδημίας.
Αυτό που φαίνεται σχετικά παράδοξο, είναι ότι οι ψηφοφόροι του Κινήματος Αλλαγής που αυτοτοποθετούνται στο κέντρο και κεντροαριστερά στην πλειοψηφία τους, θεωρούν πιο σημαντικό το πρόβλημα της πανδημίας από την ακρίβεια, γιατί συμβαίνει αυτό; Μια εξήγηση είναι ότι η πλειοψηφία των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ, είναι μεγαλύτερης ηλικίας. Δυστυχώς δεν είναι μόνο αυτό και φαίνεται και από άλλες ποιοτικές έρευνες, όπου οι ψηφοφόροι του Κινήματος Αλλαγής των τελευταίων εθνικών εκλογών, συμφωνούν σε βασικές επιλογές του Πρωθυπουργού, μάλιστα σε μερικές από αυτές με μεγαλύτερο ποσοστό, ακόμη και από τους ψηφοφόρους της ΝΔ.
Η πλειοψηφία των πολιτών τοποθετείται αρνητικά στην κυβερνητική πολιτική πλέον και, δεν φαίνεται στον ορατό ορίζοντα, κάτι που να μπορεί να το αντιστρέψει αυτό, εκτός κάποιο απρόοπτο γεγονός, που μπορεί να επιδράσει θετικά ή αρνητικά.
Σε ποσοστό 51% οι πολίτες διαφωνούν με τις εκλογές που ζήτησε ο Τσίπρας, ενώ το 44%, συμφωνεί. Οι 4 στους 5 ψηφοφόρους του Κινήματος Αλλαγής, διαφωνούν με τις πρόωρες εκλογές, ποσοστό λίγο πιο μικρό από τους ψηφοφόρους της ΝΔ..
Τι θα αποφασίσει ο Πρωθυπουργός, θα πάει σε εκλογές το πρώτο εξάμηνο του 2022, για να προλάβει την φθορά, που μπορεί να του ακυρώσει την στρατηγική της αυτοδυναμίας στις επαναληπτικές εκλογές, με τον πλειοψηφικό εκλογικό νόμο που ψήφισε ή θα περιμένει να υποχωρήσει η πανδημία, να πέσει λίγο χρήμα από το Ταμείο Ανάκαμψης και να κερδίσει λίγο ακόμη χρόνο δημοσιονομικής χαλαρότητας από τις Βρυξέλλες, που θα του επιτρέψει να ελπίζει ότι αν κάνει εκλογές το Φθινόπωρο του 2022 ή στις αρχές του 2023, θα είναι καλύτερα γιαυτόν;
Τι θα κάνουν τα άλλα κόμματα της αντιπολίτευσης, θα ζητήσουν εκλογές ή το καθένα για τους δικούς του λόγους θα διαφωνεί ή και θα καταγγέλλει την κυβερνητική πολιτική, αλλά δεν θα ζητούν την απομάκρυνση της κυβέρνησης;
*Ο Γιάννης Μαγκριώτης διετέλεσε υφυπουργός σε κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ.
1η επέτειος του διαζυγίου Ηνωμένου Βασιλείου-Ευρωπαϊκής Ένωσης : πρώτος απολογισμός των συνεπειών
Οι FinancialTimes αναφέρουν σχετικά ότι «ενώ η αποχώρηση είχε αρνητικές συνέπειες, το κόστος της μεσοπρόθεσμα είναι δύσκολο να προβλεφθεί». Ένα χρόνο μετά την υπογραφή της εμπορικής συμφωνίας Ηνωμένου Βασιλείου-Ευρωπαϊκής Ένωσης (1-1-2021), οι αρνητικές επιπτώσεις στην οικονομία και το βιοτικό επίπεδο της Βρετανίας είναι απτές. Από το ευρωπαϊκό δημοψήφισμα της 23ης Ιουνίου 2016, η βρετανική ανάπτυξη, που κάποτε θεωρούνταν ως παράδειγμα προς μίμηση, ήταν χαμηλότερη από αυτήν της ευρωζώνης και των Ηνωμένων Πολιτειών. Σύμφωνα με τη δεξαμενή σκέψης του Λονδίνου CenterforEuropeanReform, τον Οκτώβριο 2021 οι εξαγωγές και οι εισαγωγές του Ηνωμένου Βασιλείου ήταν σχεδόν 16% χαμηλότερες από ό,τι θα αναμενόταν, εάν η χώρα παρέμενε στην τελωνειακή ένωση και στην ενιαία αγορά. Αυτά αναφέρονται στο σχετικό ρεπορτάζ του MarcRoche, ανταποκριτή του περιοδικού Le Point στο Λονδίνο, που δημοσιεύθηκε στις 26-12-2021 στην ηλεκτρονική του έκδοση με τίτλο : «Ένα χρόνο μετά, οι συνέπειες του Brexit στον τομέα της αυτοκινητοβιομηχανίας» (Un an après, les conséquences du Brexit sur le secteur automobile).
Ένα χρόνο μετά την αποχώρηση του Ηνωμένου Βασιλείου από την Ευρωπαϊκή Ένωση, μια δημοσκόπηση δείχνει ότι η πλειοψηφία των Βρετανών έχει αρνητική γνώμη για τον τρόπο που πήγε το Brexit. Οι υποστηρικτές του Brexit είναι επίσης πιο δύσπιστοι από ό,τι ήταν πριν για τα οφέλη της αποχώρησης από την ΕΕ. Συγκεκριμένα, ένα χρόνο αργότερα, πάνω από 6 στους 10 Βρετανούς ψηφοφόρους πιστεύουν ότι το Brexit πήγε άσχημα ή ότι πήγε λιγότερο καλά από το αναμενόμενο, σύμφωνα με τη δημοσκόπηση της εταιρείας δημοσκοπήσεων Opinium που δημοσιεύθηκε από την εφημερίδα «TheGuardian». Σχεδόν 1 στους 10 ερωτηθέντες Βρετανούς πιστεύει, αντίθετα, ότι η έξοδος του Ηνωμένου Βασιλείου από την ΕΕ πήγε καλύτερα από το αναμενόμενο, αναφέρει στο σχετικό ρεπορτάζ της η AnnaLippert στις 28-12-2021 στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας LesEchos με τίτλο : «Η πλειοψηφία των βρετανών ψηφοφόρων πιστεύει ότι το Brexit πήγε στραβά» (Au Royaume-Uni, une majorité d’électeurs pensent que le Brexit s’est mal passé).
Μια εβδομάδα μετά την παραίτηση του τέως υπουργού του αρμόδιου για το Brexit του Ηνωμένου Βασιλείου, David Frost, και με το τέλος του έτους 2021 να χαρακτηρίζεταιαπό ελλείψεις σε είδη πρώτης ανάγκης και εργατικού δυναμικού στη Βρετανία (π.χ. οδηγούς φορτηγών αυτοκινήτων), ο σκεπτικισμός εξαπλώνεται ακόμη και προς αυτούς που ήταν υπέρμαχοι του Brexit. Πράγματι, η εν λόγω έρευνα που έγινε μεταξύ 21 και 23 Δεκεμβρίου σε 1.900 Βρετανούς δείχνει ότι μεταξύ εκείνων που ψήφισαν υπέρ του Brexit, το 26% πιστεύει ότι πήγε λιγότερο καλά από το αναμενόμενο και το 16% πιστεύει ότι πήγε στραβά. Μεταξύ δε αυτών που ψήφισαν κατά του Brexit το 86% θεωρεί ότι δικαιώθηκε η αντι- Brexit άποψή τους.
Πιο διχασμένοι είναι οι φιλο-Brexit
Σύμφωνα με τον AdamDrummond, εκπρόσωπο της εταιρείας δημοσκοπήσεων Opinium, τον οποίο επικαλείται ο «Guardian», ο σκεπτικισμός των φιλο-Brexit Βρετανών είναι πιο έντονος από πριν. Καθ’ όλη τη διάρκεια της διαδικασίας εξόδου από την Ευρωπαϊκή Ένωση, η μεγάλη πλειοψηφίατων ερωτηθέντων φιλο-Brexit απαντούσε ότι το Brexit ήταν ένα καλό πράγμα, ενώ μια μεγάλη πλειοψηφία των αντι-Brexit πίστευε το αντίθετο, σε περίπου παρόμοιες αναλογίες.
Σήμερα, το κομμάτι των φιλο-Brexit για το οποίο η διαδικασία πηγαίνει άσχημα ή λιγότερο καλά από το αναμενόμενο είναι «μια σημαντική μειοψηφία». «Μόνο το 7% των αντι-Brexit Βρετανών πιστεύουν ότι η αποχώρηση από την ΕΕ πήγε καλύτερα από το αναμενόμενο. Το 26% των φιλο-Brexit λέει ότι πήγε λιγότερο καλά από το αναμενόμενο. Κι έτσι, δεν υπάρχουν πλέον δύο ομοιόμορφα αντίθετα στρατόπεδα : το στρατόπεδο των αντι-Brexit εξακολουθεί να είναι ως επί το πλείστον ενωμένο στο γεγονός ότι το Brexit είναι κάτι κακό, ενώ οι φιλο-Brexit Βρετανοί είναι λίγο πιο διχασμένοι», αναλύει ο Άνταμ Ντράμοντ.
Οι Βρετανοί πλήττονται περισσότερο από τους Ευρωπαίους από τις ελλείψεις
Οι συνέπειες του Brexit, ανάμεικτες με εκείνες της πανδημίας Covid-19, έπληξαν σκληρά τους Βρετανούς κατά το έτος 2021. Ειδικότερα λόγω της έλλειψης ξένων εργαζομένων, ιδιαίτερα των οδηγών φορτηγών, πολλά σούπερ μάρκετ και αλυσίδες εστιατορίων έχουν ξεμείνει από ορισμένα προϊόντα κατά τους τελευταίους μήνες. Μια μελέτη της εταιρείας δημοσκοπήσεων YouGov, που δημοσιεύθηκε από τον «TheGuardian», δείχνει ότι οι Βρετανοί κάτοικοι επηρεάστηκαν περισσότερο από τις ελλείψεις κατά τη διάρκεια του τρέχοντος έτους 2021 από ό,τι σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες.
Έτσι, στις αρχές Δεκεμβρίου 2021, το 56% των Βρετανών ερωτηθέντων δήλωσε ότι είχε επηρεαστεί προσωπικά από τις ελλείψεις κατά τις τελευταίες εβδομάδες και το 9% δήλωσε ότι γνώριζε κάποιον που επηρεάστηκε από τις ελλείψεις. Ήταν 18% οι αντίστοιχοι στη Γερμανία, 16% στη Γαλλία, 12% στη Σουηδία και λιγότερο από 10% στην Ισπανία και την Ιταλία που υπήρξαν θύματα ελλείψεων. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, ωστόσο, το 49% των ερωτηθέντων δήλωσε ότι επηρεάστηκε. Εάν το Λονδίνο υποστηρίζει ότι αυτά τα προβλήματα εφοδιασμού επηρεάζουν ολόκληρο τον κόσμο και δεν είναι πιο έντονα από αλλού, ο ClémentBeaune, ο Γάλλος υπουργός ο αρμόδιος γιατις Ευρωπαϊκές Υποθέσεις, μετέδωσε τα αποτελέσματα αυτής της έρευνας σε ένα tweet με μοναδικό σχόλιο: “#Brexit“ . Ποιες ήταν οι παρατηρηθείσες ελλείψεις ; Μετά τα άδεια ράφια των σούπερ μάρκετ και ορισμένων καταστημάτων γρήγορου φαγητού, τα βενζινάδικα είναι τα τελευταία που πλήττονται από ελλείψεις στο Ηνωμένο Βασίλειο. Κάτι που προκάλεσε πανικό μεταξύ των αυτοκινητιστών.
Turkish foreign policy has gone through a dramatic change in the past decade under Justice and Development Party (AKP) rule, long before Turkey’s transition to the presidential system after the constitutional amendment come into effect with a referendum in 2017.
From the first day of its coming to power in 2002 until today, the ruling AKP’s foreign policy has gone through three phases;
a) a period of commitment to the universal values and specifically to the EU,
b) secondly, overconfident, pan-Islamist and a sort of irredentist foreign policy,
c) lastly, anti-westernization and hubris that governed our foreign relations.
Especially in the last decade, Turkey has gone from being a model so-called Islamic democracy to a model authoritarian rule and the country’s overall orientation has shifted from being a western country to anti-western conspiratorial state. The only line which has become a kind of dictum for the present administration today is populism; the ultimate game for the ruling party being consolidating domestic support no matter how much of a cost it brings on the shoulders of the rank and file people, mobilizing the grievances of the electorate following an unstable and unpredictable foreign policy no matter what it takes.
Military deterrence rather than consensus
Obviously, regional and global stability suffers from this populist way of foreign policy. Thus, democratic norms are put into question and the foreign policy has lost its direction and deinstitutionalized. Abandoning “soft power” and replacing it completely with “hard power” means that military deterrence rather than consensus is prioritized. At the very end the country’s global image is damaged significantly which would take very long time to restore. For instance, our embassies in Syria, Israel, Libya and Egypt remain closed for a long time now. In other words, we do not have Ambassadors in these countries. We are experiencing a significant stagnation in our relations with the EU. Relations with Greece and France have reached a point that time to time possibility of a military escalation is very real. More to the west, structural obstacles continue to challenge our relations with the US. I do not want to go into details at this point but everybody knows the huge challenges we face in our relationship with the US.
Merely a few years earlier, analysts would refer to turkey as an “island of stability” in a very difficult region. In fact Turkey was a “model country” that had stabilizing effect on its neighbors. As the so-called “Arab spring” turned into an “Arab winter” Turkey turned from an island of stability into an “island of loneliness”. Moreover, over the time Turkey has become a party to almost every single conflict in the region and even many of our old friends blame Turkey for being a source of instability.
How Turkey’s foreign policy came to this point?
How did we get so isolated? There are a series of reasons but I will try to focus on a few of them.
Despite the increasing regional challenges, I think, the real root of the issue lies in domestic politics. After almost two decades of single party government, the ruling AKP chair and current President Recep Tayyip Erdoğan somewhat needed to consolidate the party’s ranks and find ways to rally its base, and instead of opting for compromise and geniunie attempt to explain new realities, opted to leverage nationalism. Despite losing most major cities to the opposition in the recent local elections in 2019, his strategy succeeded on a national level through a coalition with the MHP, the Nationalist Movement Party, but the cost was very high. After that, the country has become more polarized than ever and since then an environment of constant turmoil and bigotry defines Turkish politics. Worst of all, in this environment, foreign policy was left to the whims of angry crowds but not to the wisdom of professional diplomats. Emotional rhetoric became more important than reasonable analysis. Diplomatic customs were abandoned. Diplomats were severely belittled and discredited. The foreign ministry was put dysfunctional. Personnel decisions were made dependent on loyalty to the ruling party rather than expertise and skill. For instance, the personnel department of the ministry is transformed into a general directorate led by a political appointee. Former politicians and some party loyalists started to be appointed to important capitals and positions. These appointments not only eroded the historical institutional identity of the Ministry but also weakened Turkey’s influence abroad and at the same time rendered motivation levels among career foreign service professionals lover than ever before. Traditional principles of diplomacy such as expediency, objectivity, consistency and moderation of style have been completely abandoned. Instead, speaking and writing in a patronizing, arrogant and defiant language is now considered a virtue.
Foreign policy motivated by domestic politics
Whereas, in the past, Turkey’s foreign affairs have always been based on the mutual respect and commitment to democracy, rule of law, justice, universal values and individual freedoms and it has never moved away from rationalism. We the diplomats have always unfailingly carried out the country’s diplomacy by strong commitment to the principles of consistency, reliability and predictability and was consequently rewarded with an international reputation of efficiency, respectability and credibility. All Turkish diplomats who received a master-apprentice training know that there is no correlation between national interests and exciting the masses with political rhetoric. One of the biggest mistakes in foreign policy is to be motivated by short term domestic politics. Rallying a political base by stirring up their emotions on foreign policy issues will inherently isolate a country just like Turkey is now losing its international friends and allies.
Foreign Ministry as a political policing force
Our Ministry of Foreign Affairs is a centuries old school where the most talented students of the country come to study the very delicate art of diplomacy. All diplomats are students who devotedly study to protect the interests of their country, but not to promote shortsighted ideological political aspirations of any political party.
We should be diehard careful to avoid contaminating our Ministry of Foreign Affairs with politics. It saddens me to see that the 150 years old reputation of our Foreign Ministry is being ruined. Unfortunately, the epicenter of our country‘s foreign relations is increasingly moving away from professionalism and our Foreign Ministry increasingly seems to operate more as the political policing force of a single party or has transformed into a kind of political spokesperson of the ruling government party.
When all decisions are made by one person
One other important aspect of the overall problem is that almost all decisions in foreign policy is made by one person. Obviously, foreign policy implemented unilaterally by one man is difficult to predict and involves great risks. If our political elites had bothered as they used to do in the past to ask or to listen to the advices of the professionals they would have been able to anticipate and properly analyze all the signs that lead the country to its current isolation. As a result of such fundamental mistakes we have lost serious ground in our relations with traditional friends as well as our neighbors. Our credibility and impartiality are on life-support and will only survive if drastic changes are implemented without delay. Otherwise, Turkey will become more and more isolated with countries who were once allies now joining the already crowded ranks of adversaries. Unless, Turkey’s leaders quickly realize the magnitude of their mistakes, the current fragility in our foreign policy will become permanent.
Revitalizing the Ministry of Foreign Affairs should be a priority for the next Administration regardless of who occupies the government post. Although most of the institutions including the Foreign Ministry are hollowed out, I truly believe that this situation can be reversed. Because, the Foreign Ministry’s ranks are still among the most talented professional public servants anywhere in the government. When properly empowered and entrusted with significant responsibilities, Turkish diplomats as before would play essential roles in consequential outcomes for the country. We should never forget that all the Turkish diplomats have the creativity and professionalism required to meet challenges and opportunities of a twenty-first-century world. Therefore, renewed appreciation of recommendations by professional staff at the Ministry of Foreign Affairs and restoration of the Ministry’s institutional power, in my view, should be a first step in a much needed recovery process.
Namık Tan* was the ambassador of Turkey to the United States. He held that office from February 2010 until May 2014. He joined the Ministry of Foreign Affairs in 1982 and worked in the Department of Maritime Affairs. Tan’s first ambassadorship was to Israel (2007-2009). Before becoming ambassador to the U.S., Tan was deputy undersecretary of bilateral political affairs and public diplomacy at the Ministry of Foreign Affairs (2009-2010).
The retired diplomat penned an article for Yetkin Report on Friday in which he assessed the changes that Turkish foreign policy has gone through in the past decade under Justice and Development Party (AKP) rule.
Στα βουλγαρικά σχολικά βιβλία υπάρχει η τάση η επικράτεια της σημερινής Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας κατά τον Μεσαίωνα να αντιμετωπίζεται γενικά ως «βουλγαρική χώρα», όπως και σήμερα υποδηλώνεται ως τέτοια, λέει ο καθηγητής Δρ Ντράγκαν Γκιοργκίεφ, επικεφαλής της Βόρειας Μακεδονίας στην ιστορική επιτροπή στις διαπραγματεύσεις με τη Βουλγαρία (pressingtv.mk)
«Πάνω από 75 χρόνια μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, η Γερμανία συνεχίζει να πληρώνει αποζημιώσεις στις οικογένειες των θυμάτων του φασιστικού καθεστώτος και έτσι παραδέχεται την ενοχή της για το Ολοκαύτωμα.
Την ίδια στιγμή, η Βουλγαρία, της οποίας το φασιστικό παρελθόν έχει ιστορικά αποδειχθεί ότι ήταν μέλος της φασιστικής ένωσης και η οποία υποχρεώθηκε να καταβάλει επανορθώσεις για τις ζημιές που προκλήθηκαν κατά τη διάρκεια του πολέμου και ειδικότερα στο έδαφος της πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας (σημερινής Βόρειας Μακεδονίας), ξεφεύγει από αυτή την υποχρέωση και επιπλέον: θέλει να αναθεωρήσει τις ιστορικές αλήθειες και να μην αναφέρει το φασιστικό κατοχικό της παρελθόν».
Έτσι ξεκινά το άρθρο που δημοσιεύεται στο σημερινό φύλλο της εφημερίδας «Nova Makedonija», μεταδίδει το βουλγαρικό Bgnes.
Η Βουλγαρία όχι μόνο δεν πλήρωσε καμία αποζημίωση για τις ζημιές που προκλήθηκαν κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά συνεχίζει να θέτει όρους για την άρση του βέτο στον δρόμο της ευρωπαϊκής μας ολοκλήρωσης διαγράφοντας πλήρως το βουλγαρικό φασιστικό παρελθόν την περίοδο 1941-1944, γράφει το δημοσιευμένο κείμενο.
Για τον ιστορικό Τοντόρ Τσεπρεγκάνοφ, δεν είναι καθόλου αμφισβητήσιμο ότι η Βόρεια Μακεδονία απαιτεί την καταβολή αποζημιώσεων από τη Βουλγαρία, γιατί αυτή η χώρα στο παρελθόν έχει αναγνωρίσει τη συμμετοχή της στη φασιστική συμμαχία (του Άξονα) και οι συμφωνίες αποζημιώσεων δεν έχουν παραγραφεί.
Όπως ζητά και η Ελλάδα από τη Γερμανία
«Αυτές οι συμφωνίες των αποζημιώσεων εξακολουθούν να ισχύουν. Η Γερμανία εξακολουθεί να πληρώνει αποζημιώσεις. Κατά τη διάρκεια της οικονομικής κρίσης, η Ελλάδα έθεσε ξανά το θέμα της λήψης αποζημιώσεων από τη Γερμανία.
Υπό αυτή την έννοια, η Βόρεια Μακεδονία μπορεί να κάνει το ίδιο στη Βουλγαρία – να επαναλάβει το αίτημα για επανορθώσεις βάσει της Συνθήκη του 1945.
φωτό από την «Nova Makedonija»
Αν δεν πλήρωσαν τις αποζημιώσεις όταν έπρεπε, θα πρέπει να τους υπενθυμίσουμε τον πραγματικό τους ρόλο κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, είπε ο Τσεπρεγκάνοφ στην εφημερίδα, καθώς προσπαθεί να διαγράψει εντελώς το δικό της φασιστικό παρελθόν.
»Αυτό που κάνει η Βουλγαρία είναι μια ντροπή. Τα πάντα είναι καθαρά. Ήταν ναζιστοφασίστες κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Από εδώ έστειλαν τους Εβραίους στα στρατόπεδα. Τώρα θέλουν να ξεπλύνουν το δικό τους παρελθόν», είπε.
Σύμφωνα με την καθηγήτρια Νατάσα Κότλαρ του Ινστιτούτου Ιστορίας στα Σκόπια, το πρόβλημα βρισκόταν στο κράτος της Βόρειας Μακεδονίας, «καθώς δεν υπήρχε πολιτική βούληση και σοφία να χρησιμοποιηθούν οι ευκαιρίες του κράτους και ειδικότερα των κρατικών θεσμών».
Σύμφωνα με την Κότλαρ, υπάρχουν έγγραφα στο βουλγαρικό υπουργείο Άμυνας που δείχνουν ότι οι Βούλγαροι προέβησαν σε κατοχή και αυτό αποτελεί άμεση επιβεβαίωση του ρόλου τους στην πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας.
«Ο Μπάιντεν υπέγραψε νομοσχέδιο για την άμυνα, που επιτρέπει την παρακολούθηση του τουρκικού προγράμματος UAV»
Ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Τζο Μπάιντεν, υπέγραψε ένα νομοσχέδιο για την Άμυνα τη Δευτέρα που επιτρέπει στην κυβέρνηση των ΗΠΑ να παρακολουθεί και να αξιολογεί τις επιπτώσεις στην εθνική ασφάλεια από τη διάδοση του προγράμματος μη επανδρωμένων εναέριων οχημάτων της Τουρκίας, ανέφερε η τουρκική Birgün.
Το νομοσχέδιο για την Άμυνα προβλέπει χρηματοδότηση 770 δισεκατομμυρίων δολαρίων για το Υπουργείο Άμυνας των ΗΠΑ, ενώ καθορίζει την πολιτική ατζέντα της μεγαλύτερης κυβερνητικής υπηρεσίας και του αμερικανικού στρατού, σύμφωνα με το τούρκικο δημοσίευμα.
Το νομοσχέδιο επιτρέπει στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ και στο Πεντάγωνο να αναφέρουν τις εξαγωγές τουρκικών μη επανδρωμένων αεροσκαφών από το 2018 και εάν αυτά τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη περιέχουν εξαρτήματα ή τεχνολογία που κατασκευάζονται από αμερικανικές εταιρείες, επισημαίνει το κείμενο.
Απαιτεί επίσης από το Στέιτ Ντιπάρτμεντ να καθορίσει εάν οι εξαγωγές της Τουρκίας παραβιάζουν τον Νόμο περί Ελέγχου Εξαγωγών Όπλων
Σημειώνεται ότι το έγγραφο «θα βελτιώσει σημαντικά την ικανότητα της κυβέρνησης των ΗΠΑ να παρακολουθεί και να αξιολογεί τις επιπτώσεις στην εθνική ασφάλεια από τη διάδοση του προγράμματος μη επανδρωμένων αεροσκαφών (UAV) της Τουρκίας, καθώς και να αποτρέψει περαιτέρω εξαιρέσεις που παρακάμπτουν τον νόμο του 1992 που απαγορεύει τη στρατιωτική βοήθεια των ΗΠΑ στην κυβέρνηση του Αζερμπαϊτζάν», δήλωσε ο γερουσιαστής Μπομπ Μενέντεζ, Πρόεδρος της Επιτροπής Εξωτερικών Σχέσεων της Γερουσίας.
Τα τουρκικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη πιστεύεται ότι βοήθησαν στη διασφάλιση της νίκης του Αζερμπαϊτζάν επί των δυνάμεων που υποστηρίζονται από την Αρμενία στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ.
Υπάρχει «άνευ προηγουμένου ζήτηση» για μη επανδρωμένα αεροσκάφη Bayraktar TB2 τουρκικής κατασκευής από χώρες όπως η Πολωνία, το Μαρόκο και η Ουκρανία, όπως η Αγκόλα, η Αιθιοπία, ο Νίγηρας, η Νιγηρία και η Ρουάντα, χάρη στην επιτυχημένη χρήση τους στη μάχη τα τελευταία χρόνια.
«Η πώληση drones από την Τουρκία είναι επικίνδυνη, αποσταθεροποιητική και απειλή για την ειρήνη και τα ανθρώπινα δικαιώματα», είπε ο Μενέντεζ, επιμένοντας ότι «οι ΗΠΑ δεν πρέπει να εμπλακούν και αυτή η τροπολογία αποτελεί αναγνώριση ότι πρέπει να αποτρέψουμε την ένταξη τμημάτων των ΗΠΑ σε αυτά τα τουρκικά όπλα».
Ο πρώην ειδικός αντιπρόσωπος των ΗΠΑ για τη Συρία Τζέιμς Τζέφρι δήλωσε ότι ένοπλες ομάδες που συνεργάζονταν με την Τουρκία διέπραξαν εγκλήματα πολέμου κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής επιχείρησης της Τουρκίας κατά του Τελ Αμπιάντ (κουρδικά=Girê Spî) και της Ρας αλ Άιν (κουρδικά=Serê Kaniyê).
Ο Τζέφρι σημείωσε ότι σε ορισμένες από αυτές τις ομάδες διενεργήθηκε έρευνα και στη συνέχεια τιμωρήθηκαν για εγκλήματα πολέμου.
Ο Τζέιμς Τζέφρι, ο οποίος συμμετείχε στο (τηλεοπτικό πρόγραμμα) «Rûdawî Emro» που παρουσίασε ο Μπεστούν Χαλίντ στο Rûdaw TV, είπε ότι τον Οκτώβριο του 2019 παρείχαν στην Τουρκία ξεκάθαρα στοιχεία για τα εγκλήματα αυτών των ομάδων και ότι διεξήχθησαν έρευνες εναντίον ορισμένων από αυτές.
Ο Αμερικανός αντιπρόσωπος στη Συρία είπε ότι οι ΗΠΑ ενοχλήθηκαν επίσης από τα αποτελέσματα αυτών των ερευνών, έτσι η κυβέρνηση Τζο Μπάιντεν τιμώρησε μια ομάδα μαχητών.
«Προφανώς οι δυνάμεις που υποστηρίζονται από την Τουρκία διέπραξαν εγκλήματα, η κυβέρνηση Μπάιντεν το ερεύνησε και τιμώρησε μία από αυτές τις ομάδες», είπε ο Τζέιμς Τζέφρι.
«Στις αρχές Οκτωβρίου 2019, παρουσιάσαμε σαφή στοιχεία στην τουρκική κυβέρνηση σχετικά με τις ενέργειες των συμμάχων της, ορισμένες από τις οποίες διερευνήθηκαν. Δεν ήμασταν ικανοποιημένοι με τα αποτελέσματα κάποιων ερευνών. Η κυβέρνηση των ΗΠΑ τιμώρησε μία από αυτές τις ομάδες», είπε στην τηλεοπτική εκπομπή.
Το Τελ Αμπιάντ και η Ρας αλ Άιν, που προηγουμένως ήταν υπό τον έλεγχο των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων, βρίσκονται υπό τον έλεγχο της Τουρκίας και των συνδεδεμένων με αυτήν ένοπλων ομάδων.
Μέχρι στιγμής, έχουν δημοσιευθεί πολυάριθμες αναφορές για τα εγκλήματα που διέπραξαν αυτές οι ομάδες από τοπικούς και διεθνείς οργανισμούς ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Εκατοντάδες χιλιάδες Κούρδοι εκτοπίστηκαν από τις επιθέσεις αυτών των ένοπλων ομάδων.
The Communist Party wants the world to see China’s continued rise as inevitable. In reality, it’s anything but.
When will China overtake the U.S. to become the world’s biggest economy?
Few questions are more consequential, whether it’s for executives wondering where long-term profits will come from, investors weighing the dollar’s status as global reserve currency, or generals strategizing over geopolitical flashpoints.
In Beijing, where they’ve just been celebrating the 100th anniversary of the Chinese Communist Party, leaders are doing their best to present the baton-change as imminent and inevitable. “The Chinese nation,” President Xi Jinping said last week, “is marching towards a great rejuvenation at an unstoppable pace.”
Early in the Covid-19 crisis, when China managed to control infections and maintain growth even as the U.S. suffered hundreds of thousands of deaths and a crunching recession, many were inclined to agree. More recently, an unexpectedly fast U.S. recovery has illustrated just how much uncertainty remains around the timing of the transition—and even whether it will happen at all.
Xi Jinping’s speech at a ceremony for the centenary of the CCP, broadcast live in Shanghai on July 1.
Photographer: Qilai Shen/Bloomberg
If Xi delivers on growth-boosting reforms, and his U.S. counterpart President Joe Biden is unable to push through his proposals for renewing infrastructure and expanding the workforce, forecasts from Bloomberg Economics suggest China could grab the top spot—held by the U.S. for well over a century—as soon as 2031.
But that outcome is far from guaranteed. China’s reform agenda is already languishing, tariffs and other trade curbs are disrupting access to global markets and advanced technologies, and Covid stimulus has lifted debt to record levels.
The nightmare scenario for Xi is that China could follow the same trajectory as Japan, also touted as a potential challenger to the U.S. before it crashed three decades ago. A combination of reform failure, international isolation and financial crisis could halt China before it reaches the top.
Another possibility—enticing to the skeptics—if China’s official GDP data is exaggerated, the gap between the world’s biggest and second biggest economies may be larger than it appears, and closing at a slower pace.
China as Number 1?
Reform failure, international isolation, and financial crisis could halt China’s rise
Source: Bloomberg Economics
Throughout this report, we refer to the nominal dollar level of GDP—widely viewed as the best measure of economic strength. On the alternative purchasing power parity measure—which takes account of differences in cost of living and is often used to measure quality of life—China has already claimed the top spot.
Over the long haul, three factors determine an economy’s growth rate. The first is the size of the workforce. The second is the capital stock—everything from factories to transport infrastructure to communication networks. Finally there’s productivity, or how effectively those first two can be combined.
In each of these areas, China faces an uncertain future.
Fewer Hands Make Heavier Work
China’s shrinking population will drag on growth
Source: NBS, United Nations World Population Prospects (2019), Bloomberg Economics
Start with the workforce. The math is straightforward—more workers means more growth, and fewer workers means less. Here lies China’s first challenge. Low fertility—the legacy of the one-child policy—means that China’s working-age population has already peaked. If fertility stays low, it’s projected to shrink by more than 260 million over the coming three decades, a drop of 28%.
Aware of the risks, China has changed course. Controls on fertility have been relaxed. In 2016, the limit was raised to two children. This year, the government announced that three were allowed. Meanwhile, plans to increase the retirement age could keep older workers in their jobs for longer.
Keep Working!
Pushing back pension age could partially offset the drag from an ageing population
Source: NBS, China Population Census, Bloomberg Economics
Even if reforms succeed, it will be hard for China to offset the impact of the demographic drag. And they might not succeed. Rules aren’t the only thing holding families back from having more children: there’s also the high cost of things like housing and education. “The reason I haven’t bought three Rolls Royces is not because the government wouldn’t let me,” wrote one netizen in response to the three-child news.
The outlook for capital spending isn’t quite so bleak—no-one expects the number of railroads, factory robots or 5G towers to shrink. But after years of breakneck growth in investment, there are plenty of signs that it now brings diminishing returns. Overcapacity in industry, ghost towns of empty buildings, and six-lane highways snaking into sparsely populated farmland all illustrate the problem.
With the labor force set to shrink, and capital spending already overdone, it’s productivity that holds the key to China’s future growth. Boosting it, most Western economists think, requires action such as abolishing the creaking hukou system (which ties workers to their place of birth), leveling the playing field between state-owned giants and nimble entrepreneurs, and reducing barriers to foreign participation in the economy and financial system.
Beijing’s industrial planners have their own blueprint—and China has a long track record of successful growth-enhancing reforms. With China only about 50% as efficient as the U.S. in how it combines labor and capital, there’s still lots of room to improve.
By 2050, Bloomberg Economics projects China’s productivity will have caught up to 70% of the U.S. level—putting it in the typical range for countries at a comparable level of development.
Growing Smarter
China has significant space to catch up on productivity
Will China be able to deliver on the promise—boosting growth not with more workers and never-ending investment, but with smarter workers and more advanced technology? Unfortunately for Beijing—and in contrast to the elaborately choreographed celebrations for the 100th anniversary of the Communist Party—not all the determinants of future growth are under their control.
Global ties are starting to fray. A recent Pew survey found 76% of Americans had an unfavorable opinion of China—a record high. They aren’t alone. The blame game over the origins of Covid, mounting concern about human rights in Xinjiang, and Hong Kong’s draconian National Security Law have all helped to darken the global view of China’s rise.
If ties with the U.S. and its allies continue to fray, the cross-border flow of ideas and innovations that has done so much to accelerate China’s rise will start to dry up. Beijing is already getting a sneak peak at what that might look like. Europe is backing away from a major investment agreement, and India closing the door to Chinese technology.
An elaborate exercise by economists at the International Monetary Fund found that in an extreme scenario, with China and the U.S. dividing the world into separate spheres of influence, China’s 2030 GDP could take an 8% hit—relative to a base case where ties stay stable.
A combination of stalling domestic reforms and international isolation could bring another extreme scenario into play: financial crisis.
Since 2008, China’s credit-to-GDP ratio has rocketed from 140% to 290%—with the Covid stimulus contributing the latest leg up. In other countries, such a rapid increase in borrowing has heralded trouble ahead.
Drawing on Carmen Reinhart and Kenneth Rogoff’s study of financial crises, Bloomberg Economics estimates that a Lehman-style meltdown could push China into a deep recession followed by a lost decade of close to zero growth.
Debt Risks, Data Doubts
A financial crisis, or exaggerated GDP data, would change the picture on China’s growth
Source: Bloomberg Economics
There are also widespread doubts about the reliability of China’s official growth numbers. The country’s own leaders have acknowledged the problem. GDP data is “man-made,” current Premier Li Keqiang said when he was the head of Liaoning province. For a more reliable read, he preferred to look at the numbers for things like electricity output, rail freight and bank loans.
A study by economists at the Chinese University of Hong Kong and University of Chicago suggested that between 2010 and 2016, China’s “true” GDP growth was about 1.8 percentage points below what the official data suggested. If China is in fact already on a slower growth path, overtaking the U.S. becomes harder.
Not on Biden’s Watch
“That’s not going to happen on my watch,” Biden said when he was asked about China’s ambition to take the global top spot. “Because the United States is going to continue to grow.”
For the U.S., as for China, the path to faster growth lies through expanding the workforce, upgrading the capital stock and innovating on technology. Biden’s infrastructure and family plans represent trillion-dollar down-payments on doing just that. By lifting U.S. growth onto a faster track, they could delay China’s ascendency.
Drawing all these strands together, Bloomberg Economics has constructed scenarios for the outcome of the U.S.–China economic race.
If everything goes right for China—from domestic reforms to international relations – then it could start the next decade neck-and-neck with the U.S.—and then accelerate into the distance.
Who Wins? It Depends
From U.S. decoupling to China’s pension age, the outcome of the U.S.-China economic race depends on multiple factors
Source: Bloomberg Economics
Notes: *Compared to upside scenario for U.S. growth.
It’s in Xi’s interest for the world to see that as the inevitable path. If political leaders, business executives and investment managers are convinced China is poised for pre-eminence, they have a strong incentive to get on the bandwagon—turning Beijing’s prophecy of success into a self-fulfilling one.
And Xi has the logic of development on his side. China’s 1.4 billion population is four times larger than that of the U.S. GDP per capita is currently less than 20% of the level in the U.S. It would only have to converge a little more for China to claim the top spot. China’s past development success, as well as that of Asian neighbors Japan and South Korea, suggest that shouldn’t be too tall an order.
But as the checkered history of the China’s last hundred years shows, development is not pre-destined. At the 100-year anniversary the focus— understandably—is on the successes of the last forty years. In the earlier decades, the Party’s record on delivering growth was—to say the least—much less impressive. As Xi casts off the constraint of term limits and prepares for a third term as President, some fear a return of the leadership dysfunctions that blighted the earlier period of Communist rule.
If doubts start to creep in, another path is possible. Stalled reforms, fraying global ties, shrinking workforce and financial crisis could keep China indefinitely in second place.
Methodology
Bloomberg Economics has forecast potential growth rates for China and the U.S. using a standard growth accounting framework, adding up the contributions of labor, capital, and total factor productivity. Within that framework, we explore base case, upside, and downside scenarios for China taking account of a number of factors:
China’s reforms. In our base case we assume China’s total factor productivity will rise from about 50% of the level in the U.S. today to about 70% in 2050. In our upside scenario, TFP rises to 85% of the level in the U.S. In the downside scenario it only reaches 55%.
Decoupling. We model the impact of decoupling based on the relationship between globalization, bilateral trade linkages, and productivity. Our base case assumes China loses 5% of the gains from globalization – equivalent to a partial breakdown in U.S. ties. Our downside scenario assumes China loses 13% – equivalent to breaking all ties with the U.S. In our upside scenario, ties with the U.S. remain intact.
Fertility. In our base case and downside scenario, we assume the U.N.’s low fertility trajectory (about 1.25 births per woman). Our upside scenario assumes the U.N.’s medium fertility path (about 1.75 births).
Pension age. China’s legal retirement age is expected to be raised to 65 (from 60) for men and to 60-65 (from 50-55) for women. The base case assumes a phased lifting, ending in 2030. The upside scenario assumes the change is completed by 2025. In the downside scenario, it’s completed in 2040.
In addition, we explore two more extreme scenarios:
Financial crisis. We layer a 2030 financial crisis on top of our downside scenario – drawing on estimates of the impact on growth from Reinhart and Rogoff’s study.
Data exaggeration. Drawing on a 2019 study by academics at the Chinese University of Hong Kong and University of Chicago, we assume China’s official growth rate has been overstated by about 1.8 ppt since 2010, and that potential growth has moved onto a correspondingly slower path.
For the U.S., in addition to our base case, we identify an upside scenario where increase in immigration, infrastructure spending, and innovation shift the economy onto a slightly faster growth path.
A complicated political calculus goes into which businesses Beijing cares about most.
In recent weeks, the world’s most heavily leveraged developer, China’s Evergrande Group, a real estate holding company, has taken the world by storm. With assets across sectors spanning property services, electric vehicles, and bottled water, Evergrande missed several interest payments before making a key payment to bondholders on Oct. 22. With an estimated $300 billion in liabilities, Evergrande’s payment troubles are affecting global institutional investors, offshore bondholders, and China’s homebuyers alike.
Conventional wisdom suggested the Chinese Communist Party would have intervened at the company level to stem the adverse effects on the economy. After all, earlier this year, the Chinese government ordered Chinese banks to provide loans to state-owned China Huarong Asset Management to stem the risk of market contagion and stabilize its cash flow. Huarong’s offshore U.S. dollar bonds declined in value when it failed to release its 2020 financial results, and the company suspended trading of its shares in April.
Why, then, has the Chinese central government not intervened to rescue Evergrande?
The answer lies in the sector. For strategic sectors, such as banking and telecommunications—perceived as key for the national technology base, national security imperatives, and domestic industry competitiveness—the Chinese Communist Party tends to centralize and reinforce state control in market coordination and property rights arrangements. For less strategic sectors, the Chinese central government has shown a willingness to deregulate and decentralize market governance to local governments, business and sector associations, and other market actors. I call this “bifurcated capitalism.”
Because it’s perceived to be of less strategic value for the national technology base and national security than more critical sectors, Evergrande and its future depends on local government and business stakeholders rather than the Chinese central state seeking domestic political consolidation and legitimacy to maintain its authoritarian rule.
Still, even without a looming liquidity crisis, in many ways, real estate is your typical strategic sector. It is the basis of political stability and a third of the local government income. Additionally, all agricultural and urban land in China is legally owned by the state, either directly or through rural collectives.
Precisely because real estate property is already owned by the state, in the early reform era, the state introduced competition and permitted local authorities and private interests to develop use, exchange, and profit generations. As a result, several decades later, Evergrande and others like it are firmly rooted in the decentralized and deregulated parts of the Chinese economy.
A number of these local state and market stakeholders governs competition in real estate, which accounts for 29 percent of the economy. Local government-business bargains negotiated by Evergrande and its subsidiaries had totaled 778 projects in progress across 223 Chinese cities.
Sectors’ perceived strategic value influences the governance of markets, but the central government responds to internal and external pressures, which change with situational circumstances. Moreover, existing institutions regulating an industry shape how the central government responds and makes decisions.
In other less strategic and decentralized sectors, such as textiles, responses to heightened economic and political pressures have in the past led to central state intervention at the company level. To stem over-expansion during the East Asian financial crisis, Beijing resurrected dismantled central-level bureaucracies and entered textile mills to cut spindles.
The fall of the property giant fits the Chinese Communist Party’s new narratives.
Chinese economic troubles may come far faster than the markets expect.
More recently, in October 2020, the Chinese government ordered cotton mills to stop purchasing supplies from Australia. This occurred at the height of diplomatic tensions between China and Australia over allegations of Chinese intervention in Australia’s domestic affairs and the Australian prime minister’s call for a probe into the COVID-19 pandemic’s origins.
With a majority of the most indebted property developers based in China, the Chinese central government has reined in risky lending, with such rules as the “three red lines”—a 70 percent ceiling on liabilities, 100 percent cap on net debt to equity, and cash to short-term borrowing ratio of at least one. The state has also eased credit to homebuyers to support healthy developers.
But the provincial governments and localities are the ones that have banned or removed Evergrande as a viable developer in local projects. This included Huaibei Mining Group, which requested court termination of construction projects with Lu’an Hengda Real Estate, an Evergrande subsidiary. Evergrande is also involved in legal disputes with contractors and suppliers.
Other regional authorities have negotiated bargains, such as the sale of Evergrande’s stake in the state-owned Shengjing Bank based in Shenyang in Liaoning Province. Global investors have contended the sale of this stake as “preferential treatment” for some lenders over others.
However, this interpretation misses the nuances of Chinese-style capitalism in less strategic sectors where business and politics are local. To settle local debts, Evergrande is transferring its stake in a Shenyang municipal government-owned bank to the bank’s subsidiary.
The story of Evergrande illustrates the institutional foundations of Chinese capitalism that continue to shape China’s globalization trajectory and development outcomes. Beijing introduced competition in less strategic sectors beginning in the 1980s and decentralized market coordination to local governments and commerce bureaus throughout the 1990s.
Empowered with economic decision-making, local governments and commerce bureaus approve market entry, which in many cases are completely liberalized. These decentralized authorities, including sector and business associations, act as economic stakeholders in a fiercely competitive landscape.
Private enterprises, many of which were restructured from town and village enterprises collectively owned and operated by local authorities or divested from state-owned companies, or are foreign-invested contend with the vagaries of local politics, regulatory arbitrariness, and lack of central will and regulatory capacity in enforcing macroeconomic rules.
Fiscal policies, which centralize tax revenue control that Beijing then divvies up to the provinces, incentivize local authorities to rely on the sale of land use rights as well as borrow used land as collateral to fund local projects and services. Hyper-competition and battles over land reign. Forced demolitions and evictions by local governments have only worsened under Chinese President Xi Jinping’s “rural revitalization” policy.
Decentralization without the necessary regulatory institutions to tax and manage competition, in addition to uneven local regulation enforcement, have created and worsened economic, social, and political problems that now challenge China’s authoritarian regime. These problems include deficient regulatory capacity to enforce rules concerning human and animal health and safety as well as the environment. They also include growing corruption at all levels of government and across the economy.
Private entrepreneurs drive China’s economic growth. They have also participated in the country’s over-expanded and saturated real estate markets, building “ghost cities.” They are eager to stay in business and not upset the country’s political order. Indeed, the most successful businesspeople, including Evergrande’s founder, Xu Jiayin, are invited to serve as representatives of the local and national People’s Congress system.
Telecommunications value-added services that operate on top of state-owned communications infrastructure is a sector comparable to real estate development with the diverse ownership arrangements of its varied market stakeholders. Perhaps the most known example of this is the online wealth management and banking platform Ant Group, founded by Jack Ma. For years, Ma and his businesses operated without much state intervention and scrutiny. If anything, the state courted foreign direct investment and then reregulated to benefit the domestic sector’s growth and development.
Yet the stakes changed when Ma pushed the envelope by questioning the state’s handling of regulatory issues. Ant Group’s monopoly position came to be perceived as disrupting state control of banking, telecommunications, and, importantly, Communist Party rule.
For now, global investors should remain alert and not expect the type of state interventions the world has become accustomed to from Xi and Beijing. The best due diligence for business decisions is to understand the political logic of Chinese capitalism’s institutional foundations.
A view of the Evergrande hotel is seen in Wuhan, China, on Oct. 18. GETTY IMAGES
Roselyn Hsueh is an associate professor of political science at Temple University. She is the author of the forthcoming book Micro-Institutional Foundations of Capitalism: Sectoral Pathways to Globalization in China, India, and Russia.
Καθώς πέφτει η αυλαία του 2021 ας δούμε συνοπτικά τα κύρια γεγονότα του κόσμου, που τον σημάδεψαν.
1) Το2021 τελειώνει όπως ακριβώς ξεκίνησε, με τα νέα και τις ζωές μας να κυριαρχούνται από την ραγδαία εξάπλωση και τις συνέπειες του Κορωνοϊού. Παρά την επικινδυνότητα του COVID, η ανθρωπότητα με τα μέσα που τις παρέχει η επιταχυνόμενη επιστήμη, αντιμετωπίζει αποτελεσματικότερα την πανδημία, από ό,τι συνέβαινε σε παλαιότερες περιόδους (λιμός, πανούκλα, κλπ…). Τους τελευταίους δώδεκα μήνες έχουν γίνει περισσότερα από εννέα δισεκατομμύρια εμβολιασμοί. Πολλά από τα φτωχότερα κράτη να υπολείπονται σε ποσοστά εμβολιασμών έναντι αυτών του ανεπτυγμένου κόσμου. Τα σκήπτρα στα ποσοστά των εμβολιασμένων κρατά η Σαουδική Αραβία (100 %),ενώ τελευταία είναι η Τανζανία (2,6 %). Η πανδημία του Covid-19 εξελίσσεται σε πανδημία των φτωχών ανθρώπων της ανθρωπότητας, όπως προκύπτει από την μετάλλαξη της Όμικρον που προήλθε από την Αφρική, της οποίας οι κάτοικοι εμβολιασμένοι σε ποσοστό περίπου 5-6 %. Στο παρακάτω link μπορείτε να δείτε λεπτομέρειες σχετικά με την εξέλιξη των εμβολιασμών: https://ourworldindata.org/covid-vaccinations
2) Από το τελευταίο Οκτώβριο, το ΄΄metaverse΄΄ έγινε πρωτοσέλιδο στις πλατφόρμες ειδήσεων σε όλο τον κόσμο. Ο νονός της μετονομασίας του Facebook είναι ο ιδιοκτήτης του, ο Mark Zuckerberg. Το ΄΄μετασύμπαν΄΄ δεν υπάρχει ακόμα, σε λίγο όμως θα υπάρξει. Το Διαδίκτυο, όπως το γνωρίζουμε, μπορεί να εξελιχθεί σε έναν τρισδιάστατο χώρο, όπου όλοι με την μορφή μας ή με την εικονική μορφή (avatar) – θα μπορούμε να επικοινωνούμε με εργαλεία εικονικής και επαυξημένης πραγματικότητας. Δύο ερωτευμένοι νέοι για παράδειγμα, με την χρήση της νευροτεχνολογίας θα μπορούν να νιώθουν την αίσθηση της αφής μεταξύ τους, από τα πέρατα του κόσμου. Στην ταχέως εξελισσόμενη νέα ψηφιακή εποχή, είναι επιτακτική ανάγκη ο άνθρωπος να προνοήσει ώστε να μην καταστεί υποχείριο της μηχανής. Η πρόοδος θα πρέπει να οδηγεί στην βελτίωση της ποιότητας της ζωής των ανθρώπων όλου του κόσμου. Κάθε εξέλιξη της εκθετικά επιταχυνόμενης ψηφιακής εποχής, θα πρέπει να είναι ανθρωποκεντρική.
3) Η διάσκεψη για το περιβάλλον (Γλασκώβη, Νοε) ήταν η τελευταία ευκαιρία για τα έθνη να καταλήξουν σε συμφωνία για την προστασία του κόσμου από τις χειρότερες επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής. Η προστασία του περιβάλλοντος δεν αποτελεί ζήτημα ρομαντισμού, φυσιολατρίας, εικονικότητας ή διαφόρων θεωριών, αλλά πρόκληση για την βιωσιμότητα του πλανήτη. Η κλιματική αλλαγή έχει αρχίσει να ξεφεύγει από τον έλεγχο του ανθρώπου. Παρά τα μέτρα και τις δράσεις που αποφασίστηκαν υπέρ του κλίματος, οι δηλώσεις της Γκρέτα Τούνμπεργκ παραμένουν επίκαιρες : «Οι άνθρωποι υποφέρουν, πεθαίνουν, ολόκληρα οικοσυστήματα καταρρέουν. Είμαστε στην αρχή ενός τεράστιου αφανισμού και το μόνο για το οποίο συζητάτε είναι τα χρήματα και τα παραμύθια για ατέρμονη οικονομική ανάπτυξη». Η ομαλή μετάβαση σε ηπιότερες μορφές ενέργειας και η νέα ψηφιακή τεχνολογία (έξυπνα κτίρια, έξυπνοι άνθρωποι, έξυπνες πόλεις, έξυπνες καλλιέργειες, αισθητήρες, δεδομένα, τηλεργασία, περιορισμοί μεταφορών, κλπ…) θα βοηθήσουν στην συγκράτηση της μόλυνσης. Δυστυχώς στην Ελλάδα δεν υφίστανται ακόμα τέτοιες τεχνολογίες. Λεπτομέρειες για την διάσκεψη, στον σύνδεσμο: https://www.consilium.europa.eu/el/policies/climate-change/paris-agreement/cop26/
4) Οι επιπτώσεις της κρίσης στις παγκόσμιες εφοδιαστικές αλυσίδες, έγιναν αισθητές εντός του 2021, με τα μισοάδεια ράφια, την εκτίναξη των τιμών των περισσότερων προϊόντων και την εκρηκτική άνοδο του κόστους της ενέργειας. Ο Covid, σε συνδυασμό με την εκμετάλλευση κάθε ευκαιρίας για εξοικονόμηση κέρδους, έπαιξε καθοριστικό ρόλο στα οικονομικά προβλήματα που βιώνει ο κόσμος σήμερα. Το 2020 πολλές οικονομίες συρρικνώθηκαν απότομα, καθώς πολλές χώρες μπήκαν σε lockdown, κλείνοντας εργοστάσια και περιορίζοντας την προσφορά διαθέσιμων αγαθών. Μετά το πρώτο πανδημικό κύμα την άνοιξη του 2021, όταν πολλές οικονομίες άρχισαν να ανακάμπτουν, αυξήθηκε κατακόρυφα η ζήτηση, με αποτέλεσμα, προμηθευτές και εταιρείες logistics να αυξάνουν το κόστος. Η έκρηξη των τιμών ενέτεινε τα ποσοστά της φτώχειας και του λοιμού στις εξελισσόμενες χώρες. Η επιτόπου παραγωγές δίπλα στα μεγάλα καταναλωτικά κέντρα (μεγαλουπόλεις), με την χρήση της ρομποτικής και των τρισδιάστατων εκτυπωτών, θα περιορίσει τις μεταφορικές ανάγκες και ως εκ τούτου και το κόστος πολλών προϊόντων.
5) Ο νέος διπολικός κόσμος μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας, που αναδύθηκε ή καλύτερα αποκαλύφθηκε μετά την απόσυρση των ΗΠΑ από το Αφγανιστάν, δεν θα έχει τα θερμά στρατιωτικά πολεμικά χαρακτηριστικά του δίπολου ΗΠΑ-Ρωσίας και θα διαμορφωθεί στη βάση των γεωτεχνολογικών συμφερόντων του κόσμου. Η χώρα που θα επικρατήσει και θα παίξει τον ρόλο του νέου πλανητάρχη, θα είναι αυτή που θα ελέγχει σε μεγαλύτερο βαθμό τα δεδομένα και τα δίκτυα επικοινωνίας. Όσες χώρες πρωταγωνιστήσουν στο τεχνολογικό επίπεδο θα πρωταγωνιστούν και σε οικονομικό και γεωστρατηγικό επίπεδο, οι υπόλοιπες θα μετατραπούν σε ψηφιακές αποικίες.
6) Τον Ιανουάριο, οι οπαδοί του Τραμπ, αμφισβητώντας το αποτέλεσμα των αμερικανικών εκλογών, εισέβαλαν στο Καπιτώλιο, καταλύοντας ουσιαστικά την Αμερικανική δημοκρατία. Η κίνηση αυτή ήταν ενδεικτική αφενός της αμφισβήτησης της Δημοκρατίας στην εποχή μας, όπως εκφράζεται και από πολλούς άλλους λαϊκιστές ηγέτες και αφετέρου της κρισιμότητας της κατάστασης που επικρατεί στον κόσμο. Η πρόοδος που συντελέστηκε στην ανθρωπότητα δεν είναι αποτέλεσμα κάποιας μυστηριώδους δύναμης, είναι ένα δώρο του Διαφωτισμού, είναι η απόδειξη ότι η λογική και η επιστήμη με ένθεο λόγο, μπορούν να βελτιώσουν τη ζωή των ανθρώπων. Ο Διαφωτισμός ενέπνευσε τον δημοκρατικό φιλελευθερισμό, το Ευρωπαϊκό πνεύμα, ακόμα και το Σοβιετικό σύνταγμα. Ο πολιτισμός μας σήμερα περισσότερο από ποτέ, χρειάζεται σθεναρή υπεράσπιση, από την απολυταρχισμό, τη δαιμονοποίηση, τη μαγική σκέψη, το σκοταδισμό και την αόριστη συνομωσιολογία.
*Ο Γιώργος Μουρουζίδης είναι Ανώτατος Αξιωματικός ε.α.
Η ενότητα της Cosmote TV, που απασχολείται με τον διεθνή κινηματογράφο, παρουσίασε προημερών το μνημειώδες μιούζικαλ, Hello Dolly από τα μακροβιότερα Μπρόντγουεϊ.
Η σκηνογραφία, η ενδυματολογία, η ζωντάνια των χρωμάτων ήταν μοναδικά.
Όμως εκείνο που έκανε τη μεγάλη διαφορά ήταν οι μελωδίες και τα εκπληκτικά χορευτικά τς ταινίας, με προεξάρχοντα εκείνο το απίστευτο χορευτικό της Barbra Streisand και των σερβιτόρων στο πολυτελές κέντρο Harmonius Gardens. Είναι πάνω από κάθε περιγραφή.
Η σκηνοθετική διεύθυνση και οι χορογραφίες ήταν του σπουδαίου χορευτή και χορογράφου Gene Kelly, που αποτελούσε την εποχή εκείνη το αντίπαλου δέος του Fred Astaire.
Εκπρόσωπος του δυναμικού χορού και τολμηρών χορευτικών πρώτος – Τραγουδώντας στην βροχή- εκπρόσωπος της φινέτσας της χάριτος και της χορευτικής λεπτότητας ο δεύτερος, για τον οποίο ο σπουδαίος λυρικός χορευτής Μιχαήλ Μπαρίσνικοφ είχε πει “ή ποιότητα και η φινέτσα του χορού του, και κάνει να τον φθονούμε”. Ήταν πράγματι θεϊκός ο Fred Astaire.
Απίστευτη είναι και η σκηνή της πολύχρωμης παρέλασης στην 5η Λεωφόρου, όπου συμμετέχει ένα απίθανα μεγάλο πλήθος καλλιτεχνών που εκτελούν χορευτικά και νούμερα κινήσεων ακριβείας.
Όπως προείπαμε μια ανεπανάληπτη πανδαισία μελωδίας και χορού που φτιάχνουν την διάθεση, το κέφι και την ψυχολογία του θεατή.
Ένας ζωτικός δείκτης μονίμως “άφαντος”
Το κοινό που τόσο άμεσα ενδιαφέρεται για την πορεία του Covid19 και τους κρίσιμους επιμέρους δείκτες, που αναφέρονται σ’ αυτόν ουδέποτε μέχρι σήμερα ενημερώθηκε γι’ αυτούς που νόσησαν που ανήκουν σε ηλικιακή ζωή, ώστε να εντοπιστεί η πηγή και να ληφθούν τα κατάλληλα μέτρα.
Αυτό λες και το κρατούν μυστικό και απόρρητο, που δεν θα έπρεπε σε ζητήματα πανδημίας και γενικά υγείας.
Γιατί δεν εμφανίζουν οι αρμόδιοι, αυτό τον κρίσιμο δείκτη; Γιατί το αποκρύπτουν;
Προχθές είχαμε ρεκόρ κρουσμάτων. Είκοσι χιλιάδες και πλέον.
Σε ποια ηλικιακή κατηγορία ανήκουν αυτά ή το πλείστον αυτών; Επαναλαμβάνουμε, γιατί δεν εμφανίζουν αυτό το κρίσιμο στατιστικό στοιχείο; Υπάρχει λόγος;
Ίσως, γι’ αυτό λαμβάνονται μέτρα υπέρ αδίκων, εδώ έπρεπε μόνον υπέρ δικαίων. Ή ακόμη, “φταίει ο γάιδαρος και χτυπάμε το σαμάρι”.
Και, όπως είπε κάποτε ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Αβραάμ Λίνκολν, αναφερόμενος στην ελευθερία του Τύπου “άφησε το λαό να γνωρίζει και ο κόσμος θα είναι ασφαλής”.
Τουτ’ αυτό, φυσικά, ισχύει και για τους λοιμωξιολόγους και τους επιδημιολόγους, μια και πρόκειται για ενημέρωση του κοινού.
*Ο Στράτος Σιμιτζής είναι Δημοσιογράφος και Συγγραφέας. Από τα βιβλιοπωλεία διατίθεται η νέα συλλογή διηγημάτων του με τίτλο: “Η αρχόντισσα του κάμπου”. Εκδόσεις “Μέθεξις”.
https://www.pronews.gr/kosmos/1045907_ypodehthikan-neo-etos-2022-se-aystralia-kai-nea-zilandia-foto
συνέπειες, το κόστος της μεσοπρόθεσμα είναι δύσκολο να προβλεφθεί». Ένα χρόνο μετά την υπογραφή της
εμπορικής συμφωνίας Ηνωμένου Βασιλείου-Ευρωπαϊκής Ένωσης (1-1-2021), οι αρνητικές επιπτώσεις στην οικονομία και το βιοτικό επίπεδο της Βρετανίας είναι απτές. Από το ευρωπαϊκό δημοψήφισμα της 23ης Ιουνίου 2016, η βρετανική ανάπτυξη, που κάποτε θεωρούνταν ως παράδειγμα προς μίμηση, ήταν χαμηλότερη από αυτήν της ευρωζώνης και των Ηνωμένων Πολιτειών. Σύμφωνα με τη δεξαμενή σκέψης του Λονδίνου Center for European Reform, τον Οκτώβριο 2021 οι εξαγωγές και οι εισαγωγές του Ηνωμένου Βασιλείου ήταν σχεδόν 16% χαμηλότερες από ό,τι θα αναμενόταν, εάν η χώρα παρέμενε στην τελωνειακή ένωση και στην ενιαία αγορά. Αυτά αναφέρονται στο σχετικό ρεπορτάζ του Marc Roche, ανταποκριτή του περιοδικού Le Point στο Λονδίνο, που δημοσιεύθηκε στις 26-12-2021 στην ηλεκτρονική του έκδοση με τίτλο : «Ένα χρόνο μετά, οι συνέπειες του Brexit στον τομέα της αυτοκινητοβιομηχανίας» (Un an après, les conséquences du Brexit sur le secteur automobile).
που πήγε το Brexit. Οι υποστηρικτές του Brexit είναι επίσης πιο δύσπιστοι από ό,τι ήταν πριν για τα οφέλη της αποχώρησης από την ΕΕ. 
Συγκεκριμένα, ένα χρόνο αργότερα, πάνω από 6 στους 10 Βρετανούς ψηφοφόρους πιστεύουν ότι το Brexit πήγε άσχημα ή ότι πήγε λιγότερο καλά από το αναμενόμενο, σύμφωνα με τη δημοσκόπηση της εταιρείας δημοσκοπήσεων Opinium που δημοσιεύθηκε από την εφημερίδα «The Guardian». Σχεδόν 1 στους 10 ερωτηθέντες Βρετανούς πιστεύει, αντίθετα, ότι η έξοδος του Ηνωμένου Βασιλείου από την ΕΕ πήγε καλύτερα από το αναμενόμενο, αναφέρει στο σχετικό ρεπορτάζ της η 
από ελλείψεις σε είδη πρώτης ανάγκης και εργατικού δυναμικού στη Βρετανία (π.χ. οδηγούς φορτηγών αυτοκινήτων), ο σκεπτικισμός εξαπλώνεται ακόμη και προς αυτούς που ήταν υπέρμαχοι του Brexit. Πράγματι, η εν λόγω έρευνα που έγινε μεταξύ 21 και 23 Δεκεμβρίου σε 1.900 Βρετανούς δείχνει ότι μεταξύ εκείνων που ψήφισαν υπέρ του Brexit, το 26% πιστεύει ότι πήγε λιγότερο καλά από το αναμενόμενο και το 16% πιστεύει ότι πήγε στραβά. Μεταξύ δε αυτών που ψήφισαν κατά του Brexit το 86% θεωρεί ότι δικαιώθηκε η αντι- Brexit άποψή τους.
Σύμφωνα με τον Adam Drummond, εκπρόσωπο της εταιρείας δημοσκοπήσεων Opinium, τον οποίο επικαλείται ο «Guardian», ο σκεπτικισμός των φιλο-Brexit Βρετανών είναι πιο έντονος από πριν. Καθ’ όλη τη διάρκεια της διαδικασίας εξόδου από την Ευρωπαϊκή Ένωση, η μεγάλη πλειοψηφία των ερωτηθέντων φιλο-Brexit απαντούσε ότι το Brexit ήταν ένα καλό πράγμα, ενώ μια μεγάλη πλειοψηφία των αντι-Brexit πίστευε το αντίθετο, σε περίπου παρόμοιες αναλογίες.
σκληρά τους Βρετανούς κατά το έτος 2021. Ειδικότερα λόγω της έλλειψης ξένων εργαζομένων, ιδιαίτερα των οδηγών φορτηγών, πολλά σούπερ μάρκετ και αλυσίδες εστιατορίων έχουν ξεμείνει από ορισμένα προϊόντα κατά τους τελευταίους μήνες. Μια μελέτη της εταιρείας δημοσκοπήσεων YouGov, που δημοσιεύθηκε από τον «The Guardian», δείχνει ότι οι Βρετανοί κάτοικοι επηρεάστηκαν περισσότερο από τις ελλείψεις κατά τη διάρκεια του τρέχοντος έτους 2021 από ό,τι σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες.
επηρεαστεί προσωπικά από τις ελλείψεις κατά τις τελευταίες εβδομάδες και το 9% δήλωσε ότι γνώριζε κάποιον που επηρεάστηκε από τις ελλείψεις. Ήταν 18% οι αντίστοιχοι στη Γερμανία, 16% στη Γαλλία, 12% στη Σουηδία και λιγότερο από 10% στην Ισπανία και την Ιταλία που υπήρξαν θύματα ελλείψεων. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, ωστόσο, το 49% των ερωτηθέντων δήλωσε ότι επηρεάστηκε. Εάν το Λονδίνο υποστηρίζει ότι αυτά τα προβλήματα εφοδιασμού επηρεάζουν ολόκληρο τον κόσμο και δεν είναι πιο έντονα από αλλού, ο Clément Beaune, ο Γάλλος υπουργός ο αρμόδιος για
τις Ευρωπαϊκές Υποθέσεις, μετέδωσε τα αποτελέσματα αυτής της έρευνας σε ένα tweet με μοναδικό σχόλιο: “#Brexit“ . Ποιες ήταν οι παρατηρηθείσες ελλείψεις ; Μετά τα άδεια ράφια των σούπερ μάρκετ και ορισμένων καταστημάτων γρήγορου φαγητού, τα βενζινάδικα είναι τα τελευταία που πλήττονται από ελλείψεις στο Ηνωμένο Βασίλειο. Κάτι που προκάλεσε πανικό μεταξύ των αυτοκινητιστών.
