Η έρευνα για την περίοδο της ναζιστικής κατοχής στην Ελλάδα φέρνει διαρκώς άγνωστες πτυχές στο φως. Ένα τέτοιο κεφάλαιο είναι ο μηχανισμός καταναγκαστικής εργασίας.

«Carya era el inferno sovre la tierra/

H Kαρυά ήταν η επίγεια κόλαση» 

Αυτό έγραφε σε ένα σημείωμά του το 1954 στην ισπανοεβραϊκή γλώσσα Λαντίνο ο Ισαάκ Μόισε Κονένκα, ο οποίος την περίοδο της ναζιστικής κατοχής στην Ελλάδα βρέθηκε εργάτης στα βάναυσα κάτεργα της Καρυάς Φθιώτιδας για τη συντήρηση του σιδηροδρομικού δικτύου – απαραίτητου για τον ανεφοδιασμό της Βέρμαχτ και την αποστολή πρώτων υλών στη ναζιστική Γερμανία. Πρόκειται για μία από τις ελάχιστες σχετικές μαρτυρίες που έχουν διασωθεί, όπως φαίνεται από το σύντομο φιλμ «Καρυά 1943 – Θανάσιμη καταναγκαστική εργασία στην κατεχόμενη Ελλάδα», μια πρωτοβουλία του Κέντρου Τεκμηρίωσης του Εθνικοσιαλισμού και της Καταναγκαστικής Εργασίας στο Βερολίνο. 

Το θέμα της καταναγκαστικής εργασίας την περίοδο της κατοχής απασχόλησε πρόσφατα εκδήλωση του γερμανικού κέντρου με τον ιστορικό Ιάσονα Χανδρινό, ιδρυτικό μέλος του Εργαστηρίου Μελέτης των Εβραίων Ελλάδας και επιστημονικό συνεργάτη του Πανεπιστημίου του Ρέγκενσμπουργκ, ο οποίος εκπονεί υφηγεσία πάνω στην άγνωστη εν πολλοίς ιστορία των Ελλήνων πολιτικών κρατουμένων, ομήρων και καταναγκαστικών εργατών στο Τρίτο Ράιχ.  «Αν και στη Γερμανία υπάρχει εδώ και χρόνια πλούσια βιβλιογραφία για το κεφάλαιο της καταναγκαστικής εργασίας, από αυτή απουσιάζουν ηχηρά οι Έλληνες ως εθνική ομάδα», παρατηρεί ο Ιάσονας Χανδρινός.

«Μηχανή» άντλησης εργατικών χεριών 

Ο ιστορικός Ιάσονας Χανδρινός

Τι εννοούμε όμως με τον όρο καταναγκαστική εργασία και πώς οργανώθηκε από το ναζιστικό μηχανισμό στην κατοχική Ελλάδα (1941-1944); «Το ναζιστικό καθεστώς ήταν αμιγώς στρατιωτικό, χρησιμοποίησε την Ελλάδα και τις πλουτοπαραγωγικές πηγές αποκλειστικά και μόνο για τον εφοδιασμό των στρατευμάτων του, για απόκτηση πρώτων υλών, αγροτικών προϊόντων, εργατικών χεριών» σημειώνει ο ιστορικός. Το σχέδιο άντλησης εργατικών χεριών από την υποταγμένη Ελλάδα λειτουργούσε, όπως τα πάντα στη ναζιστική μηχανή, με κεντρικό σχεδιασμό, γραφειοκρατική ακρίβεια και εκτέλεση.

«Η Ελλάδα εντάχθηκε σε μια πολιτική εργατικής εκμετάλλευσης μέσα από την επιστράτευση. Από το 1943 και μετά έχουμε μια πιο αυστηρή πολιτική επιστράτευσης, ενώ υπήρξαν τεράστιες αντιδράσεις τόσο από την αντίσταση αλλά κι ένα μεγάλο κίνημα λαϊκής διαμαρτυρίας. Εν τέλει δεν εφαρμόστηκε γενικευμένη επιστράτευση εργατών, παρά μόνο για όσους κατάφεραν οι Γερμανοί να αιχμαλωτίσουν σε διάφορες επιχειρήσεις στρατιωτικού χαρακτήρα» εξηγεί ο Χανδρινός. Απώτερος στόχος ήταν η αποστολή τους στη Γερμανία για καταναγκαστική εργασία.

Οι εκτοπισμοί μπορούν να χωριστούν σε δύο κατηγορίες: των Εβραίων, οι οποίοι στη συνέχεια εξοντώθηκαν σχεδόν κατά 80%, και των κρατουμένων, οι οποίοι εκτοπίστηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης όπως το Νταχάου, Μαουτχάουζεν, Ζαξενχάουζεν. «Είτε επειδή ήταν αντιστασιακοί είτε επειδή αρπάχτηκαν μέσα από τα σπίτια τους σε συλλήψεις μέσα στις πόλεις, κυρίως στην τελευταία φάση της κατοχής. Ένα μεγάλο ποσοστό προερχόταν από τις ‘κόκκινες’ συνοικίες της Αθήνας, όπως το Δουργούτι – σημερινός Νέος Κόσμος – τον Βύρωνα και την Κοκκινιά».

Η ειρωνεία είναι ότι οι άνθρωποι έφτασαν στα ναζιστικά στρατόπεδα λίγο πριν από το τέλος του εθνικοσοσιαλιστικού καθεστώτος. Ιδιαίτερα πολλοί Κρητικοί βρέθηκαν στο Μαουτχάουζεν, εξ ου και παραμένει μέχρι σήμερα αρκετά γνωστό στην Ελλάδα. Άλλοι μεταφέρθηκαν σε εργοτάξια στην Έσση, τη Βάδη-Βυρτεμβέργη και τη Βαυαρία, για να καλύψουν τις ανάγκες της Βέρμαχτ στο Δυτικό και Ανατολικό Μέτωπο.

Θήβα, Καρυά, Λιανοκλάδι 

Το βαγόνι τρένου που χρησιμοποιήθηκε για την πρώτη μεταφορά Εβραίων της Θεσσαλονίκης στο Άουσβιτς-Μπίρκεναου

Εκτός όμως από τους εκτοπισμούς στα μεγάλα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης, υπάρχει και μια άλλη πτυχή, η οποία αφορά το στρατοπεδικό σύστημα των γερμανικών κατοχικών δυνάμεων στην Ελλάδα. «Έχουμε πολύ λίγα στοιχεία και όχι πλήρη καταγραφή των χώρων εγκλεισμού, κράτησης ή καταναγκαστικής εργασίας.  Τα δυο πιο γνωστά στρατόπεδα κράτησης είναι το Χαϊδάρι στην Αθήνα και το στρατόπεδο Παύλου Μελά στην Θεσσαλονίκη. Υπήρχε όμως και μια σειρά μικρότερων στρατοπέδων εργασίας, τα πιο χαρακτηριστικά των οποίων αφορούν την καταναγκαστική εργασία Εβραίων της Θεσσαλονίκης».

Ο Ιάσονας Χανδρινός περιγράφει το βασικό περίγραμμα του αποτρόπαιου μηχανισμού: Πολλοί Εβραίοι πριν εκτοπιστούν μεταφέρονταν σε μικρότερα στρατόπεδα στη νότια Ελλάδα, όπου αναγκάζονταν να εργαστούν υπό τρομακτικές συνθήκες, με κακουχίες, πείνα, βασανιστήρια, για την επιδιόρθωση του σιδηροδρομικού δικτύου. «Τρία από αυτά τα στρατόπεδα ήταν: το ένα έξω από την πόλη της Θήβας, το στρατόπεδο της Καρυάς και του Λιανοκλαδίου κοντά στη Λαμία. Οι ιστορίες είναι λίγες, όπως και οι επιζώντες» αναφέρει χαρακτηριστικά. «Όταν τον Αύγουστο του 43 τελείωσε η εργασία, οι Γερμανοί τους έστειλαν στη Θεσσαλονίκη κι εκεί τους έβαλαν στο τελευταίο τρένο για το Άουσβιτς.»

Απόντες από την καταγραφή και την «επίσημη» μνήμη  

Μνημείο του Ολοκαυτώματος, Θεσσαλονίκη

Αυτές όμως οι μελανές σελίδες της ιστορίας απουσιάζουν, παρατηρεί ο ιστορικός, όχι μόνο από την επιστημονική καταγραφή αλλά και από τη δημόσια συζήτηση στην Ελλάδα.  «Εφόσον υπάρχει επιστημονικό κενό, αυτό σημαίνει ότι δεν υπάρχει και ανάλογη μνημόνευση σε επίπεδο κρατικής πολιτικής ή άλλων πρωτοβουλιών, όπως αυτών που γνωρίζουμε στη Γερμανία», παρατηρεί ο Χανδρινός. Γιατί όμως δεν υπάρχει καταγραφή και άρα μνημόνευση;  «Η Ελλάδα είναι μια χώρα με έντονη σχέση με την πρόσφατη ιστορία της, δημιουργούνται ακόμη πάθη και αντιπαλότητες. Η ιστορία της δεκαετίας του 40 παραμένει πολύ φορτισμένη λόγω και του εμφυλίου» παρατηρεί ο ιστορικός.

Σύμφωνα με υπολογισμούς 56.000 Εβραίοι, άνδρες και γυναίκες, έπεσαν θύματα της ναζιστικής θηριωδίας στην Ελλάδα.Οι πολιτικοί κρατούμενοι, οι στρατιωτικοί αιχμάλωτοι και οι καταναγκαστικοί εργάτες που βρέθηκαν στη Γερμανία από το 1941 έως το 1944 υπολογίζονται σε 10.000. Εκτιμήσεις για τους νεκρούς εμφανίζουν αποκλίσεις. Στο Μαουτχάουζεν το 50% αυτών αφανίστηκε.

Δήμητρα Κυρανούδη, Βερολίνο 

DW

Του Γιώργου Καραμπελιά

Ολόκληρος ο πλανήτης παρακολουθεί κατάπληκτος, εδώ και δύο μήνες τουλάχιστον, τη μεθόδευση της επιχείρησης του πρώην πράκτορα της KGB, Βλαντιμίρ Πούτιν, ενάντια στο κράτος της Ουκρανίας και τον ουκρανικό λαό.

Βασικό στοιχείο αυτής της επίθεσης υπήρξε η εκστρατεία παραπληροφόρησης, ψεύδους και συκοφαντίας ώστε να μπορέσει να προετοιμαστεί το ιδεολογικό κλίμα για την επίθεση: «Ο Ζελένσκι είναι ναζί, οι Ουκρανοί δολοφονούν τους Ρώσους του Ντονμπάς» και φυσικά «ο Πούτιν δεν έχει καμία πρόθεση να εισβάλει στην Ουκρανία», όπως δήλωνε στον Μακρόν ακόμη και την προτεραία της εισβολής.

Και όλα τα πρόθυμα παπαγαλάκια – δημοσιογραφικά και άλλα, αμειβόμενα και μη – κατήγγελλαν για παραπληροφόρηση τους Αμερικανούς που επέμεναν ότι ο Πούτιν σκοπεύει να εισβάλει στην Ουκρανία. Αρκεί να δει κανείς πρωτοσέλιδα εφημερίδων στην Ελλάδα για να καταλάβει για ποια αφεντικά δουλεύουν.

Η αποπληροφόρηση και η παραπληροφόρηση αποτελούσαν πάντοτε προνομιακό όπλο της KGB και των παραφυάδων της στην Ελλάδα και τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες. Ας θυμηθούμε τη συκοφαντία ενάντια στον Νίκο Πλουμπίδη, τη στιγμή που οδηγούνταν στο απόσπασμα. Ακόμα και σήμερα, τα ρωσικά πρακτορεία, τόσο στα ΜΜΕ όσο και κατεξοχήν στο διαδίκτυο, κάνουν το άσπρο μαύρο, αμφισβητούν τους βομβαρδισμούς, αποκρύπτουν τους φόνους των Ελλήνων από τα ρωσικά αεροπλάνα και ζωγραφίζουν τη βάρβαρη επιδρομή με ειδυλλιακά χρώματα.

Ιδιαίτερη μεταχείριση επιβάλλεται πάντα σε όσους προέρχονται από το δικό τους στρατόπεδο. Τι να θυμηθούμε άραγε, την εξόντωση όλων των παλιών μπολσεβίκων από τον Στάλιν, τη δολοφονία των τροτσκιστών από την ΟΠΛΑ στην Κατοχή και στα Δεκεμβριανά; Να ξεχάσουμε ότι οι εν Ελλάδι Μοσχοβίτες αποκαλούσαν τον Κορνήλιο Kαστοριάδη «ο φαλακρός πράκτoρας της CIA»;

Και είχαν δίκιο από την πλευρά τους. Όλοι εκείνοι που είχαν μάθει να λειτουργούν ως πράκτορες του ΚΚΣΕ και της KGB – κάποιοι από δαύτους ήταν και υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι του ρωσικού στρατού – δεν μπορούσαν να ερμηνεύσουν διαφορετικά την οποιαδήποτε διαφωνία. Η διαφορετική άποψη εξηγείται αποκλειστικά από την προσχώρησή τους σε κάποια αντίπαλη υπηρεσία. Οι πράκτορες έχουν μάθει να αναγνωρίζουν τους αντιπάλους τους μόνο ως πράκτορες. Μία και πληρώνομαι εγώ γιατί να μη πληρώνεται και ο αντίπαλος;

Είχα την τύχη, ή την ατυχία, να προέρχομαι από τον χώρο της Αριστεράς – αντίπαλος με τον σοβιετικό αρχικώς και τον ρωσικό ιμπεριαλισμό στη συνέχεια, ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του 1960. Και επειδή δεν προσχώρησα σε κάποιο άλλο μεγάλο στρατόπεδο για να μου προσφέρει «προστασία», έχω γνωρίσει επί 55 χρόνια όλη την γκάμα της συκοφαντίας, της αλητείας και της βρωμιάς όλου αυτού του συστήματος που είναι όντως ανεξάντλητη.

Όσο δραστηριοποιούμουν στον χώρο της άκρας αριστεράς, στη δεκαετία του 1970 και του 1980, το «πράκτορας της CIA» ήταν το πιο ανώδυνο και το πιο ακίνδυνο εν τέλει. Διότι παράλληλα διοχέτευαν συστηματικά την «πληροφορία» ότι ήμουν ηγετικό στέλεχος της «17 Νοέμβρη», πληροφορία την οποία κατάπιναν με μεγάλη ευκολία οι τόσο οξυδερκείς μυστικές υπηρεσίες της χώρας μας – εξάλλου τους βόλευε μια και ήμουν αντισυστημικός. Και έπρεπε να τους αποκαλύψει τη σχετική πλεκτάνη ο σταθμάρχης της KGB στην Ελλάδα, ο περιβόητος Μποχάν, όταν αυτομόλησε στη CIA, για να πάψουν να με στοχοποιούν. Όμως η ρετσινιά είχε μείνει!

Μετά το 1990 και κατεξοχήν μετά το 2000, θα ανασυγκροτηθούν τα υπνώττοντα σοβιετικά, και νυν πουτινικά, δίκτυα και θα βάλουν μπροστά ακόμα και δημιουργίες κομμάτων. Καθώς στην Ελλάδα θα αναδειχθεί στο προσκήνιο το εθνικό ζήτημα ως το κυρίαρχο ζήτημα της χώρας, το τροπάρι θα αλλάξει. Δεν θα είμαι πλέον μόνο τρομοκράτης και αναρχικός, αλλά πλέον εθνικιστής και, γιατί όχι, και ακροδεξιός. Και ως προς αυτό το εγχείρημα υπήρχε συναίνεση τόσο των «δικτύων Σόρος» όσο και των «δικτύων Πούτιν», μια και ο εθνομηδενισμός αποτελούσε επί αρκετά χρόνια, κυρίως στην εποχή του σημιτισμού, κοινή ιδεολογία της συντριπτικής πλειοψηφίας των πολιτικών δυνάμεων και των ελίτ. Ήταν άλλωστε πολύ πιο εύκολο να κολλάς μία ταμπέλα από το να αντιμετωπίζεις την ουσία των επιχειρημάτων.

Σε αυτό το συκοφαντικό έργο είχε διακριθεί ιδιαίτερα μία δημοσιογραφική ομάδα της εφημερίδας Ελευθεροτυπία με την οποία είχα έρθει πολλές φορές σε δημόσια αντιδικία με απαντήσεις και εξώδικα και η οποία συνέχισε το θεάρεστο έργο της στην Εφημερίδα των Συντακτών. Το τελευταίο τους χτύπημα υπήρξε άρθρο ενός κάποιου Γιάννη Μπασκάκη, τη Δευτέρα 21 Φεβρουαρίου 2022, που έγραφε μεταξύ άλλων:

«Αλλά μερίδιο στον ακροδεξιό χώρο διεκδικεί και ο φανατικός πολέμιος του “εθνομηδενισμού” Γιώργος Καραμπελιάς, με το δικό του μόρφωμα, το «κίνημα Άρδην», το οποίο προμοτάρεται, μαζί με τα κόμματα Βελόπουλου, Κασιδιάρη και Τζήμερου, από το μπλογκ του άλλοτε συνεργάτη του Λαγού, Λευτέρη Πανούση», και άλλες αθλιότητες.

Σε ένα τόσο ποταπό λιβελλογράφημα απάντησα αρχικώς με εξώδικο. Και πιστοί στα διδάγματα της παραπληροφόρησης δημοσίευσαν ένα μέρος μόνο της απάντησής μου αφαιρώντας τα πιο ουσιαστικά σημεία. Ιδού ποια σημεία αφαίρεσαν:

«Μια γκεμπελικού χαρακτήρα, συκοφαντική επιχείρηση

Τη Δευτέρα 21 Φεβρουαρίου 2021, δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα σας (σελ. 4) και στον ηλεκτρονικό σας ιστότοπο ένα άρθρο με συντάκτη τον Γιάννη Μπασκάκη, το οποίο παρουσιάζει εμένα και το Κίνημα Άρδην, του οποίου ηγούμαι εδώ και τρεις δεκαετίες, ως επίδοξο εκφραστή της ελληνικής ακροδεξιάς. Μας τοποθετείτε μάλιστα δίπλα στον Κασιδιάρη, τον Λαγό και τους λοιπούς ναζί μαχαιροβγάλτες, τους οποίους απ’ ό,τι φαίνεται ακόμα σπονσοράρετε με συστηματική αρνητική διαφήμιση, προκειμένου να πραγματοποιήσετε τις επιθυμητές για εσάς «δολοφονίες χαρακτήρα». Δεν είναι η πρώτη φορά που προβαίνετε σε αθλιότητες εναντίον μου, των συνοδοιπόρων μου, του Κινήματος Άρδην και των ιδεών που εκφράζουμε ειλικρινώς, τίμια και με υψηλό ήθος, αξίες τις οποίες απ’ ό,τι φαίνεται εσείς έχετε εγκαταλείψει προ πολλού.

Ελπίζω να είναι η τελευταία φορά που ασχολούμαι με την εφημερίδα σας. Ωστόσο, έχω καθήκον να υπερασπιστώ όχι μόνο τον εαυτό μου αλλά κυρίως τις χιλιάδες ανθρώπων που εκφράζω, από τις συκοφαντίες, τις μονταζιέρες και τις λοιπές γκεμπελικές πρακτικές τις οποίες συστηματικά χρησιμοποιείτε εναντίον μας.

Αισθάνομαι επομένως, γι’ αυτόν τον λόγο και μόνο, υποχρεωμένος να υπενθυμίσω στους αναγνώστες ορισμένα πράγματα. Και αυτό, παρά το ψυχικό κόστος της ενασχόλησής μου μαζί σας:»

Αφού λοιπόν αφαίρεσαν την αιτία για την οποία συνέταξα το εξώδικο στις 9 Μαρτίου 2022 δημοσίευσαν το υπόλοιπο κείμενο, το οποίο πολύ δύσκολα μπορεί να γίνει κατανοητό εάν λείπει ο λόγος για τον οποίο γράφτηκε (!), ενώ προέβησαν και σε μία νέα επίθεση του εν λόγω υποκειμένου εναντίον μου. Έτσι, αφενός παριστάνουμε ότι δημοσιεύσαμε το εξώδικο και αφετέρου δε, δεν το δημοσιεύουμε ολοκληρωμένο και προβαίνουμε, επί τη ευκαιρία, σε μια νέα συκοφαντική επίθεση.

Προφανώς, ο Γκαίμπελς ήταν παιδί της Εκκλησίας. Ο Στάλιν και ο Πούτιν αποτελούν όντως υψηλότερα και μακροβιότερα πρότυπα.

Άλλωστε, μέρες που είναι, γίνεται η αποκαθήλωση του ρωσικού κόμματος στην Ελλάδα, το οποίο προφανώς χρειάζεται «στήριξη», καθότι χειμαζόμενο. Άλλωστε ο Καραμπελιάς παραμένει ενοχλητικός, πενήντα πέντε χρόνια μετά. Η αγωγή για συκοφαντική δυσφήμηση – που ήδη βρίσκεται καθ’ οδόν – θα εκδικαστεί μετά από πολύ καιρό και η δουλειά θα έχει προλάβει να γίνει.

Γκαίμπελς ή Πούτιν διαλέγετε και παίρνετε. Ο Πούτιν είναι μάλλον πιο επίκαιρος.

Ακολουθεί το εξώδικο που έστειλε ο Γ. Καραμπελιάς

Ενώπιον πάσης αρμοδίας Αρχής και παντός Δικαστηρίου

Εξώδικη Δήλωση- Διαμαρτυρία- Πρόσκληση

του Γεωργίου Καραμπελιά, εκδότη, συγγραφέα και εκπροσώπου του Κινήματος Άρδην, κατοίκου Αθηνών, Ξενοφώντος αρ. 4, ΤΚ 10557 Αθήνα

προς

α) την Α.Ε. «Ανεξάρτητα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης» ως εκδότρια της Εφημερίδας των Συντακτών, όπως νομίμως εκπροσωπείται και εδρεύει επί της Κολοκοτρώνη αρ. 8, ΤΚ 10561 Αθήνα

β) τον Νικόλα Βουλέλη, Διευθυντή της Εφημερίδας των Συντακτών,

γ) τον Σωτήριο Μανιάτη, Διευθυντή Σύνταξης  της Εφημερίδας των Συντακτών, και

δ) τον Γιάννη Μπασκάκη, συντάκτη του άρθρου «Υπάρχει Ακροδεξιά και εκτός Ν.Δ.», του φύλλου της Δευτέρας 21 Φεβρουαρίου 2022 της Εφημερίδας των Συντακτών, απάντων κατοίκων Αθηνών, Κολοκοτρώνη αρ. 8, ΤΚ 10561 Αθήνα

Μια γκεμπελικού χαρακτήρα, συκοφαντική επιχείρηση

Τη Δευτέρα 21 Φεβρουαρίου 2021, δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα σας (σελ. 4) και στον ηλεκτρονικό σας ιστότοπο ένα άρθρο με συντάκτη τον Γιάννη Μπασκάκη, το οποίο παρουσιάζει εμένα και το Κίνημα Άρδην, του οποίου ηγούμαι εδώ και τρεις δεκαετίες, ως επίδοξο εκφραστή της ελληνικής ακροδεξιάς. Μας τοποθετείτε μάλιστα δίπλα στον Κασιδιάρη, τον Λαγό και τους λοιπούς ναζί μαχαιροβγάλτες, τους οποίους απ’ ό,τι φαίνεται ακόμα σπονσοράρετε με συστηματική αρνητική διαφήμιση, προκειμένου να πραγματοποιήστε τις επιθυμητές για εσάς «δολοφονίες χαρακτήρα». Δεν είναι η πρώτη φορά που προβαίνετε σε αθλιότητες εναντίον μου, των συνοδοιπόρων μου, του Κινήματος Άρδην  και των ιδεών που εκφράζουμε ειλικρινώς, τίμια και με υψηλό ήθος, αξίες τις οποίες απ’ ό,τι φαίνεται εσείς έχετε εγκαταλείψει προ πολλού.

Ελπίζω να είναι η τελευταία φορά που ασχολούμαι με την εφημερίδα σας. Ωστόσο έχω καθήκον να υπερασπιστώ όχι μόνο τον εαυτό μου αλλά κυρίως τις χιλιάδες ανθρώπων που εκφράζω, από τις συκοφαντίες, τις μονταζιέρες και τις λοιπές γκεμπελικές πρακτικές τις οποίες συστηματικά χρησιμοποιείτε εναντίον μας.

Αισθάνομαι επομένως, γι’ αυτόν τον λόγο και μόνο, υποχρεωμένος να υπενθυμίσω στους αναγνώστες ορισμένα πράγματα. Και αυτό, παρά το ψυχικό κόστος της ενασχόλησής μου μαζί σας:

Κλείνω έξι δεκαετίες ενασχόλησης με τα κοινά, πάντοτε στα πλαίσια των αγώνων για εθνική αξιοπρέπεια και επιβίωση, κοινωνική δικαιοσύνη, πραγματική δημοκρατία, για την οικολογία, τον πολιτισμό, την ελευθερία των ιδεών, το δικαίωμα στην κριτική σκέψη και έκφραση. Αγώνες τους οποίους έχω πληρώσει ακριβά με δίκες, διώξεις και φυλακίσεις, αρχίζοντας από τη δικτατορία, γεγονός που γνωρίζει όλη η ελληνική κοινωνία. Μέσα στις έξι αυτές δεκαετίες, λοιπόν, είχα την τύχη να μετέχω πολύ ενεργά σε ευρωπαϊκά και ελληνικά κινήματα, πολλές φορές και να συνδιαμορφώσω το περιεχόμενο των τελευταίων. Η πορεία μου, λοιπόν, αυτή έχει τόση σχέση με την άκρα δεξιά, τον «αντισημιτισμό» ή την «συνωμοσιολογία», που αναφέρει το κατάπτυστο δημοσίευμά σας, όσην  εσείς έχετε πια με τη σοβαρή δημοσιογραφία, δηλαδή καμία.

Το Κίνημα Άρδην είναι ένα αναγνωρισμένο από τον Άρειο Πάγο πολιτικό κόμμα. Πουθενά στη διακήρυξή του, στις ανακοινώσεις και τις θέσεις του δεν υπάρχουν αναφορές που τεκμηριώνουν τους εν λόγω συκοφαντικούς χαρακτηρισμούς που τεχνηέντως αλλά σαφώς του αποδίδονται (ακροδεξιά, αντισημιτισμός, συνωμοσιολογία). Το δημοσίευμα, επομένως, πλήττει την τιμή και την υπόληψη όχι μόνον τη δική μου αλλά όλων των μελών του Άρδην. Το πόσο ψευδές και συκοφαντικό είναι, εξ άλλου, φαίνεται από το γεγονός ότι ο συγγραφέας του διαβεβαιώνει ότι: «Στις δημόσιες εκδηλώσεις των εμβολιομάχων έχουμε δει να παρελαύνουν όλες οι παραπάνω τάσεις της Ακροδεξιάς», ενώ είναι γνωστό, από τις δημόσιες παρεμβάσεις και τοποθετήσεις μας, εκδόσεις βιβλίων και εντύπων, πως από την πρώτη στιγμή έχουμε ανοίξει μέτωπο αντιπαράθεσης με τους αντιεμβολιαστές. Τα αυτιά των οποίων –ειρήσθω εν παρόδω– εσείς χαϊδεύατε κατά καιρούς για να πλήξετε τάχα την κυβέρνηση.

Είστε οι τελευταίοι που δικαιούστε «δια να ομιλείτε» για τη Χρυσή Αυγή. Οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές της, πάρα πολλές φορές έχουν αναφερθεί εκτενώς για το πώς η δική σας εφημερίδα, και ο τρόπος με τον οποίον εργαλειοποιούσατε την ύπαρξή της προκειμένου να συκοφαντήσετε κάθε έκφραση του υγιούς πατριωτικού αισθήματος της ελληνικής κοινωνίας, συνέβαλε στο να εξαπλώνεται η απήχηση και η επιρροή του ναζιστικού μορφώματος. Δίχως την αρνητική δημοσιότητα που απλόχερα της παρείχατε, εσείς και οι όμοιοί σας, δεν επρόκειτο ποτέ να φτάσει στα ποσοστά που έφτασε – ευτυχώς προσωρινά. Σε αντίθεση με εσάς, τα ίδια στελέχη της Χρυσής Αυγής έχουν αναφερθεί αρκετές φορές σε μένα προσωπικά αλλά και στο κίνημα Άρδην, υπογραμμίζοντας πάντοτε ότι αντιπροσωπεύουμε γι’ αυτούς τους χειρότερους και πιο επικίνδυνους αντίπαλους. Πράγμα πολύ φυσιολογικό, επειδή εμείς υιοθετούμε και δεν συκοφαντούμε αυτό που ο Νίκος Σβορώνος αποκάλεσε αντιστασιακή υφή του σύγχρονου ελληνισμού, δηλαδή τον δημοκρατικό πατριωτισμό, και άρα μπορούμε εύκολα να αποδομήσουμε την πατριδοκαπηλία της Χρυσής Αυγής και των υπόλοιπων νεοναζιστικών/νεοφασιστικών μορφωμάτων. Εσείς, αντίθετα, με την τακτική που έχετε να καταγγέλλετε ως «φασίστα» κάθε έναν που τολμάει και διαφοροποιείται από τις θέσεις σας, το μόνο που καταφέρατε είναι να απαξιώνετε την ουσιαστική σημασία και το περιεχόμενο της έννοιας, μεταβάλλοντάς την σε δημοσιογραφικό κλισέ που κανονικοποιεί τους πραγματικούς φασίστες στην πολιτική ζωή της χώρας.

Το πάγιο πρόταγμα που υπηρετούμε –εγώ ο ίδιος προσωπικά και το κίνημα Άρδην–, τις τελευταίες 3 δεκαετίες, είναι η εμμονή στις αξίες του δημοκρατικού πατριωτισμού. Επομένως, οποιαδήποτε σύμπραξή μας σε ένα εγχείρημα που αυτοτοποθετείται στα άκρα δεξιά του πολιτικού φάσματος, αποτελεί προϊόν μιας φαντασίας η οποία, αν κρίνουμε από τις στοχεύσεις της, είναι νοσηρή, υποβολιμαία και άθλια.

Συκοφαντείτε συστηματικά ως «ακροδεξιά» κάθε άποψη που αντιτάσσεται στην υπεράσπιση της εθνικής συνείδησης, την ανεξέλεγκτη μετανάστευση, στον κατευνασμό του ελληνοτουρκικού επεκτατισμού, όπως επίσης, στην αποδόμηση του ανθρώπινου φύλου ή την απαξίωση της οικογένειας. Αποσιωπάτε συστηματικά ότι η δική μας κριτική στρέφεται ενάντια στην ακραία αντι-ανθρώπινη ιδεολογία που εκφράζει σήμερα το καθεστώς στις κοινωνίες της Δύσης, και το οποίο τις έχει φέρει στα πρόθυρα της διάλυσης (πριμοδοτώντας έτσι και την ανάδυση της νέας ακροδεξιάς). Αυτές οι ενέργειες αποδόμησης βρίσκονται στην αιχμή της επίθεσης που έχουν κηρύξει οι ελίτ στα μεσαία και τα κατώτερα στρώματα, τη ραχοκοκαλιά των εθνών και βάση της κάθε κοινωνίας. Εσείς, σε αυτήν την αντιπαράθεση, έχετε διαλέξει να υπηρετείτε, ως αριστερή συνιστώσα αυτού του καθεστώτος, δίπλα στην εξουσία και εναντίον της κοινωνικής βάσης. Η ιδεολογική σας ατζέντα, λοιπόν, οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια την αριστερά σε αυτοκτονία, όπως συμβαίνει στις μέρες μας στη Γαλλία. Και αυτό γιατί την μεταβάλλει, από πολιτική δύναμη στο πλευρό των αδυνάτων, σε γελωτοποιό και φύλο συκής των αφεντικών με τις αριστερές «ευαισθησίες» και τη δεξιά τσέπη. Το μόνο που καταφέρνετε, λοιπόν, με τα καμώματά σας είναι να καταστρέφετε και να διασύρετε μια μεγάλη πολιτική κληρονομιά, ιδίως όταν υπερπλειοδοτείτε σε αυτήν για να κρύψετε τη δική σας χρεωκοπία η οποία, μετά το πέρασμά σας από την εξουσία, δεν είναι μόνο πολιτική, είναι και ηθική.

Από αυτή τη σκοπιά, εξ άλλου, οι χυδαίες, συκοφαντικές σας επιθέσεις είναι απολύτως εξηγήσιμες. Αφού δεν σας έμεινε πια κανένα θετικό πρόταγμα να υπερασπίσετε, τι άλλο σάς έχει μείνει να κάνετε πέρα από το να διασύρετε ανθρώπους και συλλογικά ρεύματα τα οποία, αν μη τι άλλο, πρεσβεύουν μια στάση εκ διαμέτρου αντίθετη από τη δική σας; Η ανοχή στις αθλιότητές σας, όμως, έχει και ένα όριο – ιδίως όταν νομίζετε ότι το δημόσιο βήμα που συντηρείτε σάς δίνει το δικαίωμα ή την εξουσία να σπιλώνετε την υπόληψη και την αξιοπρέπεια ανθρώπων «γιατί έτσι γουστάρετε». Αν αυτός είναι ο δικός σας κόσμος, ο δικός μας είναι ο αντίθετος, οπότε, καλά θα κάνετε να ασχολείστε με περιπτώσεις του διαμετρήματός σας – σαν τον Κασιδιάρη ή τον σύντροφό σας τον Πολάκη, τον Παπαγγελόπουλο και τη Θάνου.

Απαιτώ λοιπόν με το παρόν:

α) Να ανασκευάσετε δημόσια και εγγράφως τους άθλιους ισχυρισμούς του άρθρου σας που κυκλοφόρησε στην έντυπη έκδοση της Δευτέρας 21 Φεβρουαρίου 2022 και αφορούν εμένα προσωπικά και το Κίνημα Άρδην και τούτο να πράξετε εντός προθεσμίας δέκα ημερών από την παραλαβή της παρούσας, με καταχώριση σε φύλλο της έντυπης έκδοσης της εφημερίδας σας και στην ίδια θέση και με τους ίδιους χαρακτήρες με το επιλήψιμο δημοσίευμα, καθώς και στην ιστοσελίδα σας www.efsyn.gr.

β) Να δημοσιεύσετε το πλήρες κείμενο της παρούσας εξώδικης διαμαρτυρίας-πρόσκλησης-δήλωσής μου και να μου κοινοποιήσετε το δημοσίευμα αποκατάστασης στην ίδια ή αντίστοιχη θέση και με τους ίδιους χαρακτήρες με το επίμαχο άρθρο και σε ανάλογη θέση στην ιστοσελίδα σας www.efsyn.gr.

γ) Σε περίπτωση που το χρονικό διάστημα των δέκα ημερών παρέλθει άπρακτο ή δεν δημοσιευτεί το ανωτέρω κείμενο κατά τα οριζόμενα από τον νόμο, χωρίς τροποποιήσεις του περιεχομένου του και χωρίς αποσπασματική επιλογή φράσεων του κειμένου, θα θεωρήσω ότι αρνείσθε να άρετε τις συνέπειες της υπαίτιας και παράνομης προσβολής της προσωπικότητάς του και σας ΔΗΛΩΝΩ ότι θα προσφύγω στα αρμόδια δικαστήρια για την προάσπιση της τιμής και των νομίμων δικαιωμάτων μου.

δ) Ο δεύτερος, τρίτος και τέταρτος εξ υμών να απέχουν από κάθε εις βάρος μου ψευδή και συκοφαντική αναφορά.

ε) Να ενημερώσετε τους διαχειριστές όλων των ιστοσελίδων και εντύπων στους οποίους δώσατε την άδεια να αναπαράγουν το ανωτέρω επίμαχο συκοφαντικό για εμένα δημοσίευμά σας, περί της ψευδότητας αυτού και να τους υποχρεώσετε να το ανακαλέσουν άμεσα, δημοσιεύοντας, επίσης άμεσα, την παρούσα στις ιστοσελίδες τους και στα έντυπά τους, χωρίς τροποποιήσεις του περιεχομένου της και χωρίς αποσπασματική επιλογή φράσεων του κειμένου.

Με την επιφύλαξη κάθε νόμιμου δικαιώματός μου.

Αρμόδιος δικαστικός επιμελητής παραγγέλλεται όπως επιδώσει νόμιμα την παρούσα προς όσους απευθύνεται, προκειμένου να λάβουν γνώση για όλες τις νόμιμες συνέπειες

Γιώργος Καραμπελιάς

Πέμπτη 24 Φεβρουαρίου

Του Δημήτρη Μάρδα

Καθηγητή Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ, π. Αν. Υπουργού Οικονομικών και Υφ/γού Εξωτερικών

To κόστος κατασκευής του υποθαλάσσιου αγωγού που μεταφέρει ρωσικό φυσικό αέριο από τη Βαλτική θάλασσα στη Γερμανία, του ονομαζόμενου Nord Stream 2, ανέρχεται σε 11 δις δολάρια.

Το κόστος κατασκευής του Turkish Stream, υποθαλάσσιου αγωγού που μεταφέρει ρωσικό φυσικό αέριο από τη  Μαύρη θάλασσα μέσω της Ανατολικής  Θράκης στην Ευρώπη, ανέρχεται σε 7 δις δολάρια. Από τον αγωγό αυτόν προμηθευόμαστε ως χώρα το 40-45% του φυσικού μας αερίου.

Το κόστος κατασκευής του EastMed, υποθαλάσσιου αγωγού, που κατά τον υφιστάμενο σχεδιασμό θα διασχίζει την Ανατολική  Μεσόγειο και μέσω Πελοποννήσου, Δυτικής Ελλάδας και Ιταλίας προτείνεται να μεταφέρει φυσικό αέριο στην Ευρώπη, ανέρχεται κατ’ εκτίμηση από 5,2-7 δις δολάρια.

Ο αγωγός αυτός εύλογα θα μειώσει κατά ένα ποσοστό την εξάρτηση της ΕΕ από την Ρωσία. Σύμφωνα με τα προαναφερθέντα, δεν είναι τόσο ασύμφορο το κόστος κατασκευής του όσο συχνά ακούγεται, ενώ μπορεί να καλύψει τουλάχιστον το 10% των αναγκών της ΕΕ σε φυσικό αέριο. Ο απόηχος της Ρωσοουκρανικής κρίσης με επίκεντρο την ενεργειακή  αναστάτωση που προκαλείται λόγω της Ρωσίας, ενισχύει τα επιχειρήματα υπέρ του εν λόγω  έργου.

Η Ελληνική διπλωματία οφείλει να κινήσει θεούς και δαίμονες με σκοπό την επανεκκίνηση των «παγωμένων» πλέον διαπραγματεύσεων με στόχο την ανάπτυξή του. Τόσο η Ιταλία, που παραμένει διστακτική  όσο και η ασταθής Τουρκία, μπορούν να πειστούν, καθώς οι ενδιαφερόμενοι «παίχτες» είναι πολλοί και οι γεωπολιτικές πιέσεις φαίνονται πολύ περισσότερες. Να σημειώσουμε ότι η Τουρκία είναι ισχυρά διασυνδεδεμένη με την ΕΕ στέλνοντας το  45% των εξαγωγών της εκεί, έχοντας παράλληλα μεγάλη εξάρτηση από το χρηματοπιστωτικό σύστημα της Δύσης.

Η θέση κατά την οποία ο αγωγός αυτός, καθώς περνά από την ΑΟΖ Τουρκίας-Λιβύης, απαιτεί την έγκριση της Τουρκίας ή τη συμμετοχή της, καταρρίπτεται από τα ακόλουθα επιχειρήματα: Πρώτον το εξάμβλωμα της ΑΟΖ που δημιουργήθηκε ανάμεσα στην Τουρκία και τη Λιβύη είναι εκτός κάθε κανόνα και λογικής του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας.

Δεύτερον, ακόμη και αν οι Τούρκοι υποστηρίζουν το αντίθετο κάνοντας χρήση του Διεθνούς Δικαίου, τότε βάσει του Δικαίου αυτού, που οι  ίδιοι πλέον αποδέχονται λόγω των ανωτέρω,  ουδείς μπορεί να παρεμποδίσει καλώδια ή αγωγούς να διαπερνούν τις ανοικτές θάλασσες. Μόνο αν περάσουν από τα χωρικά της ύδατα τότε απαιτείται η οποιαδήποτε έγκριση.

Τέλος, τίθεται από πολλούς το ζήτημα της βιωσιμότητας του EastMed. Είναι δύσκολο όμως ένας τέτοιος αγωγός που θα μεταφέρει όλο τον όγκο του φυσικού αερίου της Αιγύπτου, Ισραήλ, Ελλάδας και Κύπρου να θεωρείται ως μη βιώσιμος.

Ως προς την εναλλακτική λύση που προτείνεται με το πέρασμα του εξεταζόμενου αγωγού μέσω Τουρκίας, εδώ σημειώνεται το εξής: Μπορεί να ηχεί ως μια πιο οικονομικά συμφέρουσα λύση, από την άλλη όμως η ενεργειακή εξάρτηση Αιγύπτου, Ισραήλ, Κύπρου όπως και της ΕΕ από μια τρίτη οντότητα ιδιαίτερα ασταθή, εξακολουθεί να υφίσταται, με τη μόνη διαφορά ότι η ΕΕ αλλάζει «αφεντικό».

Αντί της Ρωσίας λοιπόν θα έχουμε την Τουρκία ως κλειδοκράτορα της μεταφοράς ενέργειας στην ΕΕ. Η ανωτέρω λύση βέβαια προϋποθέτει την επίλυση του Κυπριακού. Η  πρώτη λύση του EastMed είναι όμως αυτή που δίνει ενεργειακή αυτονομία στο πλαίσιο της ΕΕ.

Συχνά υποστηρίζεται ότι η ηλιακή και η αιολική ενέργεια μπορούν να υποκαταστήσουν τον EsatMed περιορίζοντας από την άλλη ατυχήματα εις βάρος του περιβάλλοντος. Εδώ γίνονται όμως λάθος συγκρίσεις. Κάθε πηγή παραγωγής-μεταφοράς ενέργειας έχει τα δικά της χαρακτηριστικά. Ο East Med, πέραν των όσων σχετίζονται με τη μεταφορά ενέργειας, των πλεονεκτημάτων και μειονεκτημάτων του, είναι ένα «εργαλείο» στρατηγικής που επηρεάζει τους γεωπολιτικούς συσχετισμούς, μη έχοντας σχέση με τα όσα εξυπηρετούν οι προαναφερθείσες μορφές ενέργειας.

Η πράσινη μετάβαση στην ΕΕ αναμένεται να μειώσει την κατανάλωση φυσικού αέριου ως το 2050 κατά 30%. Ως εκ τούτου, η χρήση του φυσικού αερίου δεν πρόκειται να εκμηδενισθεί. Τα κοιτάσματα στη λεκάνη της Ανατολικής Μεσογείου υπολογίζονται βάσει των στοιχείων της Γεωπολιτικής Υπηρεσίας των ΗΠΑ από  122 τρις ως 277 τρις κυβικά πόδια (περίπου 37,1 ως 84,4 τρις κυβ. μέτρα) αξίας 700 δις δολαρίων περίπου. Σημαντικό μέρος αυτών έχει επιβεβαιωθεί στην ΑΟΖ του Ισραήλ, Κύπρου, Αιγύπτου και ένα μέρος  τους βρίσκεται εντός της Ελληνικής ΑΟΖ.

Συμπερασματικά, η εξάρτηση της ΕΕ από το φυσικό αέριο δεν πρόκειται να εκλείψει. Οπότε, η αυτονόμηση της κατά το ποσοστό που της προσδίδει ο αγωγός EastMed θα ήταν σκόπιμο να ενταχθεί στους μακροπροθέσμους στόχους της, παρά τις όποιες αντίθετες απόψεις από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού που πρόσφατα ακούστηκαν ανατρέποντας παλαιότερες σχεδιασμούς της.

euro2day.gr