Αρχική Blog Σελίδα 2029

Οι Πρέσπες του Αιγαίου: Η «Γαλάζια Πατρίδα» ήταν εδώ από την δεκαετία του ’70!

1

Του Κων/νου Αποστόλου-Κατσαρού*

Χάρτης Ελληνικής Υδρογραφικής Υπηρεσίας με χειρόγραφη σημείωση: «Τουρκική «γραμμή» 11 Ιαν. 79», και τη διευκρίνιση ότι η διακεκομμένη γραμμή είναι «Μέση Γραμμή μεταξύ ηπειρωτικών ακτών ≈ 41000 τ.χ.», ενώ η συνεχόμενη είναι η «επιδειχθείσα υπό Τούρκων «γραμμή» ≈ 47500 (≈51%)»

Το επιθετικό και ρεβιζιονιστικό δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας» είναι εν πολλοίς γνωστό. Αυτό όμως που δεν είναι ευρύτερα διαδεδομένο είναι το γεγονός ότι η Τουρκία είχε χαράξει τη «Γαλάζια Πατρίδα» από τη δεκαετία του ’70. 

«Η Τουρκία ποτέ δεν θα επιτρέψει να γίνει το Αιγαίο μια ελληνική θάλασσα ούτε και σε άλλους να σφετεριστούν τα τουρκικά δικαιώματα στην περιοχή αυτή», δήλωνε ο Τούρκος ΥΠΑΜ Χασάν Ισίκ στις 1 Ιουνίου το 1974. «Δεν θα εκχωρήσω το Αιγαίο σε κανένα. Το μισό Αιγαίο ανήκει σε μας. Αυτό θα πρέπει να το μάθει όλος ο κόσμος. Δεν έχομε την πρόθεση να νεωτερίσουμε σε θέματα εξωτερικής πολιτικής. Εάν η τιμή και τα ενδιαφέροντα του τουρκικού έθνους γίνουν αντικείμενο επιθέσεως θα συντρίψουμε το κεφάλι του εχθρού», προσέθετε ο Τούρκος υπηρεσιακός πρωθυπουργός Σαντί Ιρμάκ στις 18 Ιανουαρίου το 1975 (εφημερίδα Χουριέτ).

Τα αποδεσμευμένα έγγραφα

Σύμφωνα με μια αποκαλυπτική έρευνα της δημοσιογράφου Φανούλας Αργυρού στα αποδεσμευμένα έγγραφα του Βρετανικού Εθνικού Αρχείου, οι τουρκικές διεκδικήσεις αποτυπώθηκαν και σε χάρτη (αντίγραφο του οποίου παραθέτουμε) τον οποίο γνωστοποίησαν στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων για την διευθέτηση του ζητήματος της υφαλοκρηπίδας του Αιγαίου. 

Πιο συγκεκριμένα, η έρευνα η οποία δημοσιεύτηκε στην Ελευθερία του Λονδίνου (24 Φεβρουαρίου 2011) καθώς και στη Σημερινή Κύπρου (22 και 24 Φεβρουαρίου 2011 καθώς και στις 29 Μαΐου 2019) αποκάλυψε ότι:

-Πρώτον, η στρατηγική της Αθήνας το 1979 ήταν να ΜΗΝ προβεί σε οριοθέτηση της ελληνικής υφαλοκρηπίδας.

-Δεύτερον, ο χάρτης που κατέθεσε η Τουρκία διχοτομεί το Αιγαίο στον 25ο Μεσημβρινό (περίπου), με ότι αυτό συνεπάγεται για το FIR και τα δικαιώματα έρευνας και διάσωσης εκτός της υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ.

-Τρίτον, η Τουρκία από τότε υποστήριζε ότι κανένα νησί δεν δικαιούται υφαλοκρηπίδα. Ούτε καν η Κρήτη… Μάλιστα από την έρευνα προκύπτει ότι, «οι Τούρκοι δικαιολόγησαν τη γραμμή που πρότειναν, λέγοντας ότι η υφαλοκρηπίδα τους πρέπει να επεκτείνεται, δίχως εμπόδια, στο Αιγαίο πέραν των ελληνικών νήσων, για να μπορούν τα τουρκικά πλοία να έχουν προσπέλαση παραμένοντας στη δική τους υφαλοκρηπίδα», ενώ η ελληνική πλευρά επέμενε «ότι κανένα ελληνικό νησί δεν έπρεπε να μένει εγκλωβισμένο».

Χάρτης «Γαλάζιας Πατρίδας»

Το συμπέρασμα λοιπόν είναι ότι οι Τουρκικές διεκδικήσεις επί της ελληνικής υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ έχουν διαφοροποιηθεί ελάχιστα τα τελευταία πενήντα χρόνια και είναι άξιον απορίας πώς καταφέραμε να μην έχουμε κάνει κανένα βήμα προς την κατεύθυνση της ανάσχεσής τους. Αντιθέτως αναλωνόμαστε σε ηττοπαθείς αναγνώσεις της κατάστασης, πρόθυμοι να προβούμε σε αντεθνικές υποχωρήσεις. Στον αντίποδα, η νεοοθωμανική Τουρκία συντηρεί όλες τις αξιώσεις, συσσωρεύοντας νέα τετελεσμένα τα οποία θεωρεί αδιαπραγμάτευτα. 

Επίσης, προκαλεί θυμηδία το να αποκαλείται «πατέρας της Γαλάζιας Πατρίδας» ο Τούρκος Ναύαρχος ε.α Τσιχάτ Γιαϊτζί δεδομένου ότι ο σχεδιασμός της αφενός υφίσταται από τη δεκαετία του ’70 και αφετέρου, ακόμη και η ονομασία είναι κλεμμένη από το δόγμα του «γαλάζιου εδάφους» των Κινέζων, οι οποίοι διεκδικούν με παρόμοιες τακτικές πάνω από το 80% της Νότιας Σινικής Θάλασσας. 

Οι διεθνείς δρώντες

Στο σημείο αυτό επισημαίνεται ότι η «Γαλάζια Πατρίδα» δεν αποτελεί απλώς ένα διμερές ζήτημα, αλλά υπάρχουν διεθνείς δρώντες με συγκεκριμένες γεωπολιτικές και γεωστρατηγικές στοχεύσεις που δεν εξυπηρετούνται από το γεγονός ότι το Αιγαίο είναι αδιαμφισβήτητα ελληνικό. Τα ίδια συμφέροντα αντιτίθενται και στην επέκταση της χωρικής θάλασσας στα 12ν.μ. μίλια αλλά και στην ανακήρυξη της ελληνικής ΑΟΖ -που αποτελεί αυτοτελή μονομερή πράξη- βάσει των καθ’ όλα νόμιμων προβλέψεων του Δίκαιου της Θάλασσας.

Ο καλά ενημερωμένος Μανώλης Κοττάκης έγραφε στην εφημερίδα Εστία τον Αύγουστο του 2020 (αναδημοσιεύτηκε τον Μάρτιο του 2022) ότι:

«[…] έγκυρη πηγή μου από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού με ενημέρωσε σε χρόνο ανύποπτο, δεν είχε καν υπογραφεί η Συμφωνία τμηματικής οριοθέτησης ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδος-Αιγύπτου, για την εμπιστευτική συνομιλία της με υψηλόβαθμο μέλος του Κογκρέσου των ΗΠΑ. Η δοκιμασμένη για την αξιοπιστία της πηγή μου ανέφερε ότι ο Congressman συνομιλητής της μετέφερε την εκτίμηση, πως κυοφορείται μια Συμφωνία Ειρήνης μεταξύ Ελλάδος Τουρκίας με την οποία η Ελλάς θα κληθεί:

1. Να εγκαταλείψει ρητώς με διεθνή συνθήκη το δικαίωμά της για επέκταση των χωρικών της υδάτων στα 12 μίλια στο Αιγαίο. Η διακήρυξη της Μαδρίτης που οδήγησε στην αδρανοποίηση της άσκησης του ελληνικού κυριαρχικού δικαιώματος επί 23 χρόνια, δεν αρκεί πλέον. Ζητείται η θεσμοποίησή της. Οι Αμερικανοί υποστηρίζουν μάλιστα πως και να ήταν δυνατή η επέκτασή μας στα 12 μίλια η Ελλάς δεν διαθέτει ικανό αριθμό δυνάμεων για να πραγματοποιεί νηοψίες είτε σε πολεμικά είτε σε εμπορικά πλοία (υποβρύχια, πολεμικά πλοία). Άρα ας συμβιβαστεί με την «επιλεκτική επέκταση» κατά Σημίτη. Αλλού 10, αλλού 8, αλλού 6.

2. Θα κληθεί με διμερή συμφωνία ή διαιτησία να αποσύρει τα στρατεύματά της από τα νησιά του Αιγαίου με ταυτόχρονη υποχώρηση και της Τέταρτης Στρατιάς από την Σμύρνη στα εγγύτερα της τουρκικής ενδοχώρας.

Στόχος μιας τέτοιας συμφωνίας θα είναι σύμφωνα με το μέλος του Κογκρέσου η δημιουργία μιας «ουδέτερης ζώνης» δυτικά των 28 αφοπλισμένων, υποτίθεται, νησιών μας. Ουδέτερης για την εξυπηρέτηση της διεθνούς ναυσιπλοΐας μεταξύ Σουέζ και Δαρδανελίων. […]».

Οι πιέσεις για τα 12ν.μ.

Η κυνική ομολογία του Γερουσιαστή, επιβεβαιώνεται εν μέρει και από τον Ναύαρχο ε.α Χρήστο Λυμπέρη ο οποίος έχει δηλώσει δημοσίως ότι: «Αυτό που το εβίωσα τόσο τον Νοέμβριο 1994 [όταν τέθηκε σε ισχύ η διεθνής σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας που επιτρέπει την επέκταση της χωρικής θάλασσας στα 12ν.μ.] όσο και τον Ιανουάριο 1996 [σσ. Ίμια] ήταν η φορτική πίεση εκ μέρους των ΗΠΑ για ΜΗ άσκηση του δικαιώματος επέκτασης της Αιγιαλίτιδας Ζώνης. Έτσι η Αθήνα παραιτείτο της χρήσης ενός στρατηγικού όπλου, τόσο στην ενεργό φάση της κρίσης κατά τη διαμεσολάβηση όσο και στον πολιτικό διάλογο που ακολούθησε την αποκλιμάκωση». Ο Ναύαρχος, τότε  αρχηγός ΓΕΕΘΑ, στην ενημέρωσή του προς το ελληνικό ΥΠΕΞ ανέφερε μάλιστα ότι: «Οι Αμερικανοί προβάλλουν το επιχείρημα ότι η επέκταση των χωρικών μας υδάτων θα επηρεάσει αρνητικά τις αμερικανικές ναυτικές επιχειρήσεις, διότι η Ελλάδα αρνείται να δεχθεί όλα τα σχηματιζόμενα στενά ως υπαγόμενα στο καθεστώς Free Transit Passage και θα διατηρηθεί σε ισχύ το καθεστώς της αβλαβούς διελεύσεως. Τι θα σημαίνει αυτό για τους Αμερικανούς; Πρώτον, τα αμερικανικά υποβρύχια θα πλέουν εν επιφάνεια στα στενά που δεν χαρακτηρίζονται ως διεθνή. Δεύτερον, στα αμερικανικά αεροσκάφη θα απαγορεύεται υπερπτήση πάνω από τα στενά αυτά και έτσι θα υποχρεώνονται να ζητούν τη συγκατάθεση της Αθήνας… έλαβα γνώση αμερικανικών οδηγιών προς τα υποβρύχιά τους, με τις οποίες προσδιόριζαν συγκεκριμένα πέντε στενά στο Αιγαίο ως «στενά ελεύθερης διέλευσης»».

Εκτός όμως της εμπειρίας που κατέθεσε ο Ναύαρχος, υπάρχει και η πληροφορία του Ιωάννη Βαληνάκη, πρώην βουλευτή και υφυπουργού Εξωτερικών, ο οποίος υποστηρίζει ότι έχουμε ήδη δεσμευτεί στην Γερμανία να μην επεκτείνουμε στα 12ν.μ. στην Κρήτη. Στην Γερμανία για την οποία ο Τούρκος ΥΠΑΜ Χουλούσι Ακάρ δήλωνε σε συνέντευξή του στη Handelsblatt ότι: «είναι ένας από τους σημαντικότερους συμμάχους μας στην ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική ασφάλειας». 

Η συνάντηση Μητσοτάκη-Ερντογάν

Υπό αυτό πρίσμα δύναται να εξηγηθεί και η ελληνική ολιγωρία δεκαετιών στην επέκταση της αιγιαλίτιδας ζώνης στα 12ν.μ., ενώ η -«εσπευσμένη» θα λέγαμε- επίσκεψη του Κ. Μητσοτάκη στην Τουρκία ενδέχεται να συσχετίζεται. Οι εξελίξεις στην Ουκρανία και η ευρωπαϊκή ενεργειακή πενία, είναι προφανές ότι έχουν αυξήσει την πίεση για την επίτευξη μιας λύσης στα ελληνοτουρκικά, ίσως στα πλαίσια των προαναφερθέντων σχεδιασμών και της λογικής της «ουδέτερης ζώνης».

Δεν είναι τυχαίες άλλωστε οι ξαφνικές αγάπες του Ρ.Τ. Ερντογάν, ο οποίος σημειωτέον δήλωνε ότι ούτε στο ίδιο δωμάτιο δεν ήθελε να παρευρεθεί με τον Κ. Μητσοτάκη, ενώ τώρα μιλώντας στη συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου της κυβέρνησής του, αφού απέδωσε τα εύσημα στην τουρκική διπλωματία για την θετική έκβαση(!) της συνάντησης με τον Έλληνα πρωθυπουργό, στη συνέχεια δήλωσε: «Την Κυριακή [13/03/2022] στην Κωνσταντινούπολη με τον πρωθυπουργό της Ελλάδας κύριο [sic] Μητσοτάκη, είχα ένα αποδοτικό γεύμα εργασίας που πιστεύω πως θα συμβάλλει στην επίλυση των θεμάτων μεταξύ των χωρών μας». 

Από την άλλη, ούτε οι ταυτόχρονες αμερικανικές πιέσεις -δημόσιες και μη- μπορεί να θεωρηθούν τυχαίες. Ακόμα και ο πρώην ΥΠΕΞ Μ. Πομπέο παρότρυνε την επιτάχυνση της διευθέτησης των ελληνοτουρκικών ζητημάτων με απώτερο σκοπό την άμεση εκμετάλλευση του ενεργειακού πλούτου, γεγονός που προμηνύει σοβαρές εξελίξεις. Αν μάλιστα κρίνουμε από τις δηλώσεις Ερντογάν, ο οποίος δεν έκρυψε την χαρά του, τότε γίνεται αντιληπτό ότι αυτό που κυοφορείται δεν αφήνει περιθώρια αισιοδοξίας για τον Ελληνισμό εν συνόλω.

Η μυστική συμφωνία

Ο Έλληνας πρωθυπουργός άλλωστε υπήρξε θετικός στο παρελθόν σε μυστικές συμφωνίες με την Τουρκία, όπως αυτή που συνήφθη στις 13 Ιουλίου του 2020 στο Βερολίνο (μεταξύ του εξ απορρήτων συμβούλου του Ρ.Τ. Ερντογάν,  Ιμπραήμ Καλίν και της επικεφαλής του διπλωματικού γραφείου του Κ. Μητσοτάκη, Ελένης Σουρανή) εν αγνοία του Έλληνα ΥΠΕΞ Ν. Δένδια -κατά ομολογία του ιδίου-, η οποία συμπληρώνει το πάζλ που περιγράφει ο Γερουσιαστής, και που αφορούσε στις θαλάσσιες ζώνες, όπως αργότερα επιβεβαίωσε ο ίδιος ο πρωθυπουργός σε συνέντευξη που παραχώρησε στον Γιάννη Πρετεντέρη (δημοσιεύτηκε 12/10/2020 στο primeminister.gr). Το σχετικό απόσπασμα της συνέντευξης αναφέρει:

«Γ. ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗΣ: Στο Βερολίνο, συμφωνήθηκε μόνο θαλάσσιες ζώνες;

Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ: Βεβαίως. Βεβαίως έχει συμφωνηθεί.

Γ. ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗΣ: Γιατί τότε δεν δώσατε στη δημοσιότητα τη Συμφωνία του Βερολίνου, αν είναι τόσο υπέρ μας;

Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ: Γιατί εξαρχής είχαμε συμφωνήσει να μην δοθεί. Δεν ήταν άλλωστε συμφωνία, όπως σας είπα κατ’ αρχάς. Είναι τα γραπτά πρακτικά του τι συμφωνήθηκε εκεί.»

Και μόνο το γεγονός ότι ο Κ. Μητσοτάκης δε επέτρεψε στον Ν. Δένδια να τον συνοδεύσει στην Κωνσταντινούπολη ενώ ήταν παρούσα η Ελένη Σουρανή (και από την τουρκική πλευρά ο Ιμπραήμ Καλίν), εμμέσως επιβεβαιώνει την αναβίωση της μυστικής συμφωνίας Καλίν-Σουρανή, η οποία παρακάμπτει τον Έλληνα ΥΠΕΞ Ν. Δένδια και διευρύνει την εθνικά επιζήμια και άκρως επικίνδυνη διάσταση απόψεων Μαξίμου-ΥΠΕΞ.

Αποστρατικοποίηση με προσχήματα

Ταυτόχρονα δε στο δημόσιο διάλογο επανήλθε το ζήτημα των οπλικών συστημάτων ρωσικής κατασκευής που διαθέτουν οι ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις. Τα εν λόγω αμυντικά συστήματα -ορισμένα από τα οποία μας χορηγήθηκαν δωρεάν μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης- αποτελούν τον κορμό της αντιαεροπορικής άμυνας των νήσων του Αιγαίου σύμφωνα με τον Στρατηγό ε.α Κων/νο Ζιαζιά. Και όλως τυχαίως τα ίδια νησιά θέλει αποστρατικοποιημένα η Τουρκία. Για τα ίδια -πλήρως επιχειρησιακά- όπλα πιέζουν ομοθυμαδόν Αμερικανικοί και Γερμανοί για να αποσυρθούν, χωρίς να υπάρχει προηγουμένως σχέδιο για την αντικατάστασή τους. Άραγε η φιλοδυτική στάση της Κυβέρνησης, την οποία διαφημίζουν σε κάθε περίσταση -αφού διατείνονται ότι η χώρα μας είναι ένας «προβλέψιμος σύμμαχος»-, είναι τέτοια που να επιτρέπει ακόμα και την απόσυρση κρίσιμων αμυντικών συστημάτων (συμπεριλαμβανομένων και των S-300) μόνο και μόνο επειδή υπάρχει σχετικό αίτημα από συμμάχους το οποίο -υπόπτως- συμπίπτει με τις απαιτήσεις του επίβουλου γείτονα για αποστρατικοποίηση;

Ο Έλληνας πρωθυπουργός μετά τη συνάντηση στην Κωνσταντινούπολη σχολίασε την «χαλαρή διάθεση» και την ενδυματολογική επιλογή των δύο ηγετών δηλώνοντας ότι: «η χαλαρή ενδυμασία αρκετές φορές προσφέρεται για πιο σοβαρές συζητήσεις». Απ’ ότι φαίνεται, οι παρασκηνιακές διαβουλεύσεις ήταν και συνεχίζουν να είναι όντως σοβαρές. Το ερώτημα όμως είναι αν είναι εθνικά επωφελείς;

Συνεκμετάλλευση (;)

Την απάντηση έδωσε τέσσερις δεκαετίες μετά την χάραξη του ως άνω χάρτη που διαμοιράζει το Αιγαίο στα πρότυπα της «Γαλάζιας Πατρίδας», και λίγες ημέρες μετά την συνάντηση της Κωνσταντινούπολης, ο Τούρκος ΥΠΑΜ Χουλουσί Ακάρ, ο οποίος στη σύνοδο των Υπουργών Άμυνας του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες (17/03/2022) είπε: «Αυτό είναι σημαντικό για την ευημερία των λαών των δύο χωρών και για τη διανομή της ομορφιάς και του πλούτου του Αιγαίου. Υπάρχει τουρισμός, ψάρεμα και πολλά άλλα πλούτη. Είμαστε υπέρ της κοινής τους εκμετάλλευσης, το είπαμε. Υπό αυτή την έννοια, λάβαμε θετική απάντηση [sic] από τον συνομιλητή μας και περιμένουμε να κινηθούν προς αυτή την κατεύθυνση. Είμαστε εποικοδομητικοί και θετικοί. Αυτή είναι η προσέγγισή μας».

Τελικά ποιόν να εμπιστευθούμε; Τον αναξιόπιστο γείτονα ή αυτόν που ερήμην των υπουργών του συνάπτει συμφωνίες οι οποίες κινούν υποψίες;

*Ειδικός τεχνικός σύμβουλος. Διετέλεσε λέκτορας και επιστημονικός συνεργάτης στο Πανεπιστήμιο του Μπράιτον της Βρετανίας, από το οποίο κατέχει διδακτορικό και μεταπτυχιακό τίτλο.

 

Live: Αρνητική η απάντηση της Ουκρανίας στο ρωσικό τελεσίγραφο για παράδοση της Μαριούπολης

1

Το “αντάλλαγμα” ήταν ασφαλής έξοδο αμάχων και στρατιωτών και είσοδος ανθρωπιστής βοήθειας στην υπό πολιορκία πόλη.
Απέρριψε το Κίεβο το ρωσικό τελεσίγραφο για παράδοση των ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων στην Μαριούπολη με αντάλλαγμα την ασφαλή έξοδο στρατιωτών και των αμάχων αλλά και την είσοδο ανθρωπιστικής βοήθειας στην πολιορκημένη πόλη. Το μέγα ερώτημα βέβαια είναι τι μπορεί να ακολουθήσει της απάντησης αυτής.

Στην πόλη παραμένουν εγκλωβισμένοι περίπου 300.000 κάτοικοι, οι περισσότεροι στα καταφύγια συχνά χωρίς ρεύμα, θέρμανση και με ελάχιστα τρόφιμα ενώ οι βομβαρδισμοί συνεχίστηκαν και χθες τελευταίο σοβαρό πλήγμα αυτό σε σχολή Καλών Τεχνών όπου πιθανότητα είχαν βρει καταφύγιο περί τα 400 άτομα.

Στο μεταξύ οι επιθέσεις σε άλλες πόλεις της χώρας συνεχίζονται ενώ το ΟΗΕ κάνει πλέον λόγο για τουλάχιστον 10εκατ (από τα 44εκατ. πολίτες) ανθρώπους που έχουν αναγκαστεί να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους με 3,4 να έχουν καταφύγει σε άλλες χώρες και τους υπόλοιπους να βρίσκονται πλέον σε άλλες περιοχές κυρίως της δυτικής Ουκρανίας.

Όλες οι εξελίξεις

11:34 Κρεμλίνο: Η πρόοδος στις ειρηνευτικές συνομιλίες με την Ουκρανία δεν προχωρά τόσο γρήγορα όσο θα έπρεπε.

Σε σχετική ενημέρωση προς τους δημοσιογράφους το Κρεμλίνο τονίζει πως πρέπει να γίνουν περισσότερα πριν από οποιαδήποτε συνάντηση μεταξύ του Ρώσου προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν και του Ουκρανού ομολόγου του, Βολοντίμιρ Ζελένσκι.

Τονίζεται δε πως οι ισχυρισμοί ότι η Ρωσία δεν επιτρέπει στους Ουκρανούς πολίτες να εγκαταλείψουν πόλεις μέσω ανθρωπιστικών διαδρόμων είναι «ψεδείς».

11:23 Σε ένα πρώτο σχόλιο για τις συζητήσεις σε επίπεδο ΕΕ περί εμπάργκο στο ρωσικό πετρέλαιο, το Κρεμλίνο αναφέρει πως ένα εμπάργκο στο ρωσικό πετρέλαιο θα έπληττε σκληρά την Ευρώπη, αλλά δεν επηρεάζει τις ΗΠΑ που θέλουν να πείσουν την ΕΕ προς αυτή την κατεύθυνση.

11:13 ”Εξαφανίστηκαν” φορτηγά-πλοία με σιτάρι, λένε ουκρανικά ΜΜΕ

Πέντε φορτηγά πλοία γεμάτα με σιτάρι έχουν ”εξαφανιστεί” από το ουκρανικό λιμάνι της πόλης Μπερντιάνσκ στην Αζοφική Θάλασσα, σύμφωνα με την ειδησειογραφική ιστοσελίδα Ukrainska Pravda.

Τελευταία φορά εθεάθησαν να ρυμουλκούνται από ρωσικά ρυμουλκά και να μεταφέρονται σε άγνωστα σημεία, σύμφωνα με την ιστοσελίδα.

Η είδηση ωστόσο δεν ήταν δυνατό να εξακριβωθεί ανεξάρτητα.

Το Μπερντιάνγκ έχει πέσει στα χέρια των ρωσικών δυνάμεων και δεν απέχει πολύ από την περικυκλωμένη πόλη της Μαριούπολης.

11:11 Περισσότερα για την διαρροή αμμωνίας σε χημικό εργοστάσιο κοντά στην πόλη Σούμι.

Ουκρανοί αξιωματούχοι ισχυρίζονται ότι μια δεξαμενή 50 τόνων με το δηλητηριώδες αέριο υπέστη ζημιά όταν η εγκατάσταση Sumykhimprom χτυπήθηκε από ρωσικούς βομβαρδισμούς και δημιούργησε ένα σύννεφο αμμωνίας. Το σύννεφο απλώθηκε σε έκταση περίπου 2,5 χιλιομέτρων σύμφωνα με τον κυβερνήτη της περιοχής, Ντμίτρο Ζιβίτσκι ενώ υπήρξε ένα τραυματισμός εργαζόμενου στο εργοστάσιο. Οι κάτοικοι της κοντινής πόλης Νοβοσελίτσγια κατόπιν οδηγιών πήγαν στα καταφύγια. Τελικά η ζημιά περιορίστηκε και δεν υπάρχει πλέον κίνδυνος. Η αμμωνία χρησιμοποιείται σε μεγάλο βαθμό για την παραγωγή λιπασμάτων και είναι διαβρωτική. Μπορεί να προκαλέσει πόνο και εγκαύματα στον αεραγωγό και τραυματισμούς στα μάτια.

11:01 Στο τραπέζι των 27 της ΕΕ το εμπάργκο στο ρωσικό πετρέλαιο

Οι υπουργοί Εξωτερικών της ΕΕ θα συζητήσουν την επιβολή περαιτέρω κυρώσεων σε βάρος της Ρωσίας, περιλαμβανομένων κυρώσεων στον ενεργειακό τομέα και το ρωσικό πετρέλαιο, δήλωσε σήμερα ο επικεφαλής της ευρωπαϊκής διπλωματίας Ζοζέπ Μπορέλ, λίγο πτιν την συνεδρίαση των ΥΠΕΞ.

10:29 Επιβεβαιώνει η Μόσχα το πλήγμα στο Ρίβνε

Το ρωσικό υπουργείο Άμυνας ανακοίνωσε ότι οι ρωσικές αεροπορικές δυνάμεις έπληξαν στρατιωτικές εγκαταστάσεις των ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων στην περιφέρεια Ρίβνε με πυραύλους κρουζ.

″Υψηλής ακρίβειας πύραυλοι κρουζ έπληξαν κέντρο εκπαίδευσης ξένων μισθοφόρων και ουκρανικών εθνικιστικών σχηματισμών”, δήλωσε ο εκπρόσωπος του ρωσικού υπουργείου Άμυνας Ιγκόρ Κονασένκοφ.

10:23 Δεν ανοίγει ανθρωπιστικός διάδρομος από την Μαριούπολη

Συμφωνία για το άνοιγμα οκτώ ανθρωπιστικών διαδρόμων για την απομάκρυνση αμάχων από πόλεις που πολιορκούνται από τις ρωσικές δυνάμεις στην Ουκρανία, αλλά η Μαριούπολη δεν βρίσκεται μεταξύ αυτών, δήλωσε η αντιπρόεδρος της ουκρανικής κυβέρνησης Ιρίνα Βερεστσούκ.

Οι προσπάθειες να φτάσει στην πόλη ανθρωπιστική βοήθεια εξακολουθούν να αποτυγχάνουν, σημείωσε η ίδια.

10:16 Τι θα σήμαινε το πέρασμα της Μαριούπολης υπό ρωσικό έλεγχο

Η κατάκτηση της Μαριούπολης θα ήταν μια ”μεγάλη στρατηγική επιτυχία” για τη Ρωσία, εξηγεί ο στρατηγός, σερ Ρίτσαρντ Μπάρρονς πρώην διοικητής των κοινών δυνάμεων του Ηνωμένου Βασιλείου, μιλώντας στο πρόγραμμα Today του BBC Radio 4.

Όπως λέει, η κατάληψη της πόλης είναι σημαντική για τη Ρωσία προκειμένου να ολοκληρωθεί μια χερσαία γέφυρα από τη Ρωσία στην Κριμαία, και εάν η Ρωσία τα καταφέρει, θα το ”δει” ως μια μεγάλη στρατηγική επιτυχία.

″Αν κοιτάξετε τη μέθοδο που υιοθέτησαν, δεν μπορούσαν να εισχωρήσουν, δεν μπορούσαν να οδηγήσουν μέσα τα τανκ τους, έτσι την βομβάρδισαν μετατρέποντας τα πάντα σε συντρίμμια, και αυτό θα πρέπει να περιμένουμε να δούμε και σε άλλες πόλεις που έχουν γι αυτούς μεγάλη σημασία”.

Όπως λέει, μέχρι στιγμής έχουν σημειωθεί τρεις κύριες αποτυχίες στη ρωσική στρατιωτική προσέγγιση: η αποτυχία να εκτιμηθεί πώς θα ήταν η κατάσταση στην Ουκρανία, στη συνέχεια η αποτυχία επαναφοράς σε βαριές δυνάμεις τις τελευταίες τρεις εβδομάδες – οι συγκεντρωμένες δυνάμεις ήταν πολύ μικρές για να έχουν αποτέλεσμα και προσπάθησαν να κάνουν πάρα πολλά ταυτόχρονα- και η συνεχιζόμενη αποτυχία να πάρει τον έλεγχο του εναέριου χώρου πάνω από την Ουκρανία.

″Αυτό που βλέπουμε τώρα είναι μια στροφή προς την πρόκληση φθοράς σε μεγάλη κλίμακα για όσο χρόνο χρειάζεται”.

10:11 Εικόνες από το κατεστραμμένο εμπορικό κέντρο στο Κίεβο που επλήγη από τον ρωσικό στρατό

09:55 Αναφορές για πήγματα στο Ρίβνε

Ο κυβερνήτης της περιοχής Ριβνε στην ΒΔ Ουκρανία αναφέρει πως δύο πύραυλοι έπληξαν έναν “χώρο στρατιωτικής εκπαίδευσης”. Δεν είναι σαφές τι έχει υποστεί ζημιά και αν υπήρξαν θύματα.

09:43 Παρίσι: Ο πόλεμος θα μπορούσε να οδηγήσει σε παγκόσμια επισιτιστική κρίση

O πόλεμος ανάμεσα στην Ουκρανία και τη Ρωσία, δύο από τους μεγαλύτερους παραγωγούς σιτηρών στον κόσμο, θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια επισιτιστική κρίση ”παγκόσμιας κλίμακας”, δήλωσε σήμερα από τις Βρυξέλλες ο γάλλος υπουργός Γεωργίας Ζουλιέν Ντενορμαντί ενόψει της συνόδου των υπουργών Γεωργίας της ΕΕ.

Οι υπουργοί της ΕΕ θα συζητήσουν για την επισιτιστική κατάσταση με τον ουκρανό ομόλογό τους με βιντεοκλήση.

Αξιωματούχος του Παγκόσμιου Επισιτιστικού Προγράμματος δήλωσε την Παρασκευή ότι οι αλυσίδες εφοδιασμού τροφίμων στην Ουκρανία καταρρέουν, με βασικές υποδομές όπως γέφυρες και τρένα να έχουν καταστραφεί από βόμβες και πολλά καταστήματα μαναβικής και αποθήκες να έχουν αδειάσει.

09:35 Περιορισμός διαρροής αμμωνίας στο Σούμι

Νωρίτερα υπήρχαν αναφορές για ανησυχίες στην πόλη Σούμι για διαρροή αμμωνίας σε χημικό εργοστάσιο. Ο κυβερνήτης της περιοχής είπε ότι προκλήθηκε από ρωσικούς βομβαρδισμούς και είχε προειδοποιήσει τους κατοίκους σε ακτίνα πέντε χιλιομέτρων να εγκαταλείψουν την περιοχή. Ωστόσο, οι αρχές κατάφεραν να περιορίσουν τη διαρροή μετά από δύο ώρες, δήλωσε ο Νμίτρο Ζιβίτσκι και δεν υπάρει απειλή για τον πληθυσμό.

09:29 Πρώτη φορά αλλαγής βάρδιας στο Τσερνόμπιλ

Για πρώτη φορά από τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία άρχισε χθες Κυριακή να αλλάζει το προσωπικό βάρδιας στο πυρηνικό εργοστάσιο Τσερνόμπιλ, ανακοίνωσε η Διεθνής Υπηρεσία Ατομικής Ενέργειας (ΙΑΕΑ). «Η Ουκρανία ενημέρωσε την ΙΑΕΑ ότι περίπου το μισό προσωπικό κατάφερε επιτέλους να επιστρέψει σπίτι του, αφού εργάστηκε στο εργοστάσιο που ελέγχεται από τη Ρωσία επί σχεδόν τέσσερις εβδομάδες», επεσήμανε τη νύκτα της Κυριακής προς Δευτέρα ο γενικός διευθυντής της υπηρεσίας Ραφαέλ Γκρόσι.«Η ουκρανική εθνική ρυθμιστική αρχή επιβεβαίωσε ότι όσοι αποχώρησαν έχουν ήδη αντικατασταθεί από άλλους Ουκρανούς εργαζόμενους», πρόσθεσε, εκφράζοντας την «ικανοποίησή του» για την εξέλιξη αυτή.

09:10 Πρόταση Βαρσοβίας για ειρηνευτική δύναμη στην Ουκρανία

Η Πολωνία θα προτείνει επίσημα σχέδιο οργάνωσης διεθνούς ειρηνευτικής αποστολής στην Ουκρανία κατά την έκτακτη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες την Πέμπτη, μια ιδέα που έρχεται σε αντίθεση με την επίσημη στάση της συμμαχίας και που οι Ηνωμένες Πολιτείες απέρριψαν την Κυριακή.

Ο αναπληρωτής πρωθυπουργός της Πολωνίας, πρότεινε για πρώτη φορά την ιδέα όταν οι ηγέτες της Πολωνίας, της Τσεχικής Δημοκρατίας και της Σλοβενίας ταξίδεψαν στο Κίεβο την περασμένη εβδομάδα για να συναντηθούν με τους ηγέτες της Ουκρανίας.

08:52 Βίντεο από το εμπορικό κέντρο που επλήγη στο Κίεβο

08:34 Κίεβο: Αλλαγή τακτικής της ρωσικής πολεμικής αεροπορίας

«Σε 25 ημέρες, οι ρωσικές δυνάμεις κατοχής έχουν υποστεί πολύ βαριές απώλειες στη γη και στον αέρα — έχουν χάσει 96 αεροπλάνα, 118 ελικόπτερα και δεκάδες πυραύλους Κρουζ και UAVs», τηλεκατευθυνόμενα μη επανδρωμένα αεροσκάφη, είπε ο εκπρόσωπος της ουκρανικής Πολεμικής Αεροπορίας, ο Γιούρι Ιγνάτ, σύμφωνα με την Ουκράινσκα Πράβντα.

Αντιδρώντας στις απώλειες αυτές, η νέα τακτική της Ρωσίας τις τελευταίες δύο ημέρες είναι να χρησιμοποιεί περισσότερα UAVs σε αναγνωριστικό ρόλο και για να επαληθεύει τα αποτελέσματα των πυραυλικών επιθέσεων που εξαπολύει, κατά τον ίδιο.

Οι πληροφορίες αυτές είναι αδύνατο να επαληθευτούν με ανεξάρτητο τρόπο.

08:27 Τανκ ρωσόφωνων αυτονομιστών έξω από την Μαριούπολη

ALEXANDER ERMOCHENKO VIA REUTERS

ALEXANDER ERMOCHENKO VIA REUTERS

08:19 Ρωσικά drones στην Οδησσό εντόπισαν οι Ουκρανοί

Στο στρατηγικής σημασίας λιμάνι της Οδησσού, στη νότια Ουκρανία, καταγράφηκε αυξημένη δραστηριότητα ρωσικών τηλεκατευθυνόμενων μη επανδρωμένων αεροσκαφών την Κυριακή, δήλωσε αξιωματικός των ουκρανικών ένοπλων δυνάμεων.

Επίθεση δεν καταγράφηκε, όπως λέει αξιωματούχος των ενόπλων δυνάμεων της Ουκρανίας ενώ ισχυρίζεται πως η αντιαεροπορική άμυνα άνοιξε πυρ εναντίον των εχθρικών UAVs και «μπορώ να επιβεβαιώσω ότι ορισμένα καταρρίφθηκαν», πρόσθεσε.

08:11 Διαρροής τοξικής αμμωνίας από το χημικό εργοστάσιο στο Σούμι

Εξαιρετικά τοξική αμμωνία διαρρέει από το πρωί σε χημικό εργοστάσιο στην πόλη Σούμι, στη βορειοανατολική Ουκρανία, σύμφωνα με τις τοπικές αρχές.

Ήδη κάλεσαν τους κατοίκους της πόλης Νοβοσέλιτσα να αναζητήσουν καταφύγιο σε υπόγειους και ισόγειους χώρους, και να αποφύγουν την έκθεσή τους. Η οδηγία αφορά όλους όσους βρίσκονται σε απόσταση 5χλμ από το εργοστάσιο Sumykhimprom, που παράγει χημικά λιπάσματα. Η αμμωνία, ουσία με ιδιαίτερα έντονη οσμή, είναι ελαφρύτερη από το οξυγόνο.

Ο κ. Ζιβίτσκι δεν διευκρίνισε πώς προκλήθηκε η διαρροή. Το ρωσικό υπουργείο Άμυνας υποστήριξε από την πλευρά του χθες πως «ουκρανοί εθνικιστές» είχαν «παγιδεύσει» εγκαταστάσεις αποθήκευσης αμμωνίας και χλωρίου της βιομηχανίας Σουμιχιμπρόμ με εκρηκτικά με σκοπό «να προκαλέσουν μαζική δηλητηρίαση» σε περίπτωση εισόδου ρωσικών μονάδων στην πόλη.

07:49 Αναφορές για νεκρούς από βομβαρδισμούς στο Κίεβο

Τουλάχιστον έξι άνθρωποι, σύμφωνα με τις ουκρανικές αρχές, σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια βομβαρδισμών που έπληξαν κατοικίες και το εμπορικό κέντρο Retrovilleστη συνοικία Ποντίλσκι αργά το βράδυ της Κυριακής.

Σύμφωνα δε με δημοσιογράφος του Γαλλικού Πρακτορείου, οι ρωσικές δυνάμεις συνεχίζουν τις κινήσεις τους για να περικυκλώσουν την πρωτεύουσα της Ουκρανίας.

Όπως αναφέρει το πρακτορείο, το εμπορικό κέντρο υπέστη πλήγμα πολύ μεγάλης ισχύος, που κονιορτοποίησε αυτοκίνητα στον χώρο στάθμευσης και άνοιξε γιγαντιαίο κρατήρα μπροστά στο δεκαώροφο κτίριο

Ολόκληρο το νότιο τμήμα του μεγάλου εμπορικού κέντρου καταστράφηκε, όπως και ιδιωτικό γυμναστήριο που βρισκόταν στον χώρο του πάρκινγκ, διαπίστωσε ο ρεπόρτερ.

ANADOLU AGENCY VIA GETTY IMAGES

ANADOLU AGENCY VIA GETTY IMAGES

07:41 Στην Πολωνία την Παρασκευή ο Μπάιντεν

Ο αμερικανός πρόεδρος θα μεταβεί στη Βαρσοβία, όπου θα συζητήσει με τον πολωνό ομόλογό του Αντρέι Ντούντα σχετικά με την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, μετά τις συνομιλίες που θα έχει κατά τη διάρκεια των συνόδων του NATO, της ΕΕ και της G7 στις Βρυξέλλες, ανακοίνωσε ο Λευκός Οίκος. Ο αμερικανός πρόεδρος «θα συζητήσει τον τρόπο με τον οποίο οι ΗΠΑ, στο πλευρό των συμμάχων και εταίρων τους, αντιδρούν στην ανθρωπιστική κρίση και την κρίση για τα ανθρώπινα δικαιώματα που δημιούργησε ο αδικαιολόγητος και απρόκλητος πόλεμος της Ρωσίας εναντίον της Ουκρανίας», ανέφερε η εκπρόσωπος της αμερικανικής προεδρίας Τζεν Ψάκι.

Η δε προεδρία των ΗΠΑ προσπάθησε να βάλει τέλος στη σεναριολογία για το ότι ο Τζο Μπάιντεν θα επισκεφθεί την Ουκρανία κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του στην Ευρώπη αυτή την εβδομάδα.

«Το ταξίδι θα είναι επικεντρωμένο στη συνέχιση της προσπάθειάς μας ο κόσμος να συσπειρωθεί υπέρ του ουκρανικού λαού και εναντίον της εισβολής του (ρώσου προέδρου Βλαντίμιρ) Πούτιν στην Ουκρανία», πάντως «δεν σχεδιάζεται ταξίδι στην Ουκρανία», διαβεβαίωσε η εκπρόσωπος του Λευκού Οίκου μέσω Twitter.

07:31 ”Όχι” Κιέβου στο τελεσίγραφο της Μόσχας για παράδοση της Μαριούπολης

Δεν τίθεται επ’ ουδενί ζήτημα οι ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις να καταθέσουν τα όπλα και να εγκαταλείψουν την πολιορκούμενη Μαριούπολη στον ρωσικό στρατό, δήλωσε σήμερα

«Δεν υπάρχει καμία περίπτωση οποιασδήποτε παράδοσης, ή κατάθεσης των όπλων». Αυτή ήταν η απάντηση το Κιέβου δια στόματος της αντιπρόεδροέδρου της ουκρανικής κυβέρνησης, η Ιρίνα Βέρεστσουκ.

Μίλησε για «εσκεμμένη χειραγώγηση» και «αληθινή απαγωγή ομήρων», πρόσθεσε αναφερόμενη στο ρωσικό τελεσίγραφο ενώ κατήγγειλε πως «Οι δυνάμεις κατοχής συνεχίζουν να συμπεριφέρονται σαν τρομοκράτες».

Σημειώνεται πως την Κυριακή το ρωσικό υπουργείο Άμυνας απαίτησε με οκτασέλιδη επιστολή του οι ουκρανικές δυνάμεις στη Μαριούπολη να «καταθέσουν τα όπλα» και «γραπτή απάντηση» στο τελεσίγραφό του μέχρι τις 7πμ (ώρα Ελλάδος) για να σωθούν όπως είπε οι κάτοικοι και οι υποδομές του λιμανιού στρατηγικής σημασίας στην Αζοφική Θάλασσα.

«Ζητάμε από τις επίσημες αρχές του Κιέβου να δείξουν λογική και να ανακαλέσουν τις διαταγές που είχαν δώσει προηγουμένως, οι οποίες υποχρέωναν τους μαχητές να θυσιαστούν και να γίνουν ‘μάρτυρες της Μαριούπολης’», ανέφερε ο ρώσος αντιστράτηγος Μιχαήλ Μιζίντσεφ.

«Καταθέστε τα όπλα», πέταξε ο ρώσος ανώτατος αξιωματικός. «Βρίσκεται σε εξέλιξη τρομερή ανθρωπιστική καταστροφή (…). Όλοι όσοι καταθέσουν τα όπλα θα έχουν εγγυημένη την απόλυτα ασφαλή αποχώρησή τους από τη Μαριούπολη».

Το ρωσικό υπουργείο Άμυνας απηύθυνε μέσω Telegram νωρίτερα χθες μήνυμα στις αρχές της Μαριούπολης: «Έχετε μια ιστορική επιλογή (μπροστά σας) — είτε θα σταθείτε στο πλάι του λαού σας, ή θα πάτε με τους εγκληματίες».

www.huffingtonpost.gr/entry/live-e-oekrania-apantese-arnetika-sto-rosiko-telesiyrafo-yia-paradose-tes-marioepoles_gr_62380caee4b019fd812f9473?utm_source=Sailthru&utm_medium=email&utm_campaign=Το%20Newsletter%20για%20τη%20Δευτέρα%2021%20Μαρτίου&utm_term=gr-daily-brief

Δρ. Νίκος Ντάσιος- Ευρασιανισμός και Ουκρανία

0

Όλα θα παιχτούν εν τέλει στο αν ο Ρωσικός λαός αποδεχθεί την Ευρασιανική του απομόνωση και την οριστική αποκοπή του από την Δύση που επιχειρεί ο Πούτιν.

Όσοι ερμηνεύουν την επέμβαση Πούτιν στην Ουκρανία ως αναμενόμενη αντίδραση στην περικύκλωση της Ρωσίας από το ΝΑΤΟ πλανώνται. Το ΝΑΤΟ ήταν μέχρι πριν την Ρώσικη εισβολή «κλινικά νεκρό», κατά δήλωση Μακρόν, ενώ οι Αμερικανοί βρίσκονταν σε αποδρομή από το Ιράκ, την Συρία και το Αφγανιστάν, με μόνο ίσως ενδιαφέρον τον Ειρηνικό, στην αντιπαράθεση τους με την Κίνα, εξ ου και η συμφωνία AUKUS. Την ίδια περίοδο η Ρωσία βρίσκεται σε στρατιωτική επέκταση στη Συρία, στη Λιβύη, στην Αφρική και τώρα στην Ουκρανία.

Το ερμηνευτικό σχήμα της Ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία περιλαμβάνεται στο μανιφέστο του «Ευρασιανισμού» του συμβούλου της Κρατικής Δούμας, καθηγητή Αλεξάντερ Ντούγκιν. Στο βιβλίο του «4η Πολιτική Θεωρία» του 2009, ο Ντούγκιν ασκεί δριμεία κριτική στην φθίνουσα Αμερικανική Παγκοσμιοποίηση και σ’ όλες τις πολικές ιδεολογίες του 20ου αιώνα που οδήγησαν στο σημερινό τέλμα τον Δυτικό κόσμο: Φιλελευθερισμό, Μαρξισμό/Κομμουνισμό, Φασισμό/Ναζισμό, προτείνοντας την υπέρβαση τους με μια νέα 4η πολιτική ιδεολογία: τον εθνικο-μπολσεβικισμό.

Στο ερμηνευτικό του σχήμα η νίκη κατά του φιλελευθερισμού και του αθεϊσμού προϋποθέτει την ενοποίηση των μεγάλων θρησκειών: του Χριστιανισμού, του Ισλαμισμού, του Ιουδαϊσμού και του Ινδουισμού, εισάγοντας μια νέα πνευματικότητα που δεν διέθετε η υλιστική Μαρξιστική θεωρία.

Η νίκη κατά της διεφθαρμένης Δύσης (αυτοκρατορία του Ψέματος κατά Πούτιν), προϋποθέτει μια νέα παγκόσμια αρχιτεκτονική «Ηπειρωτική Πολιτική», με την συνεργασία Ρωσίας, Κίνας, Ινδίας και με σφαίρες επιρροής σε Ιράν και Τουρκία, με πρωταγωνιστικό το ρόλο της Ρωσίας. Ήδη στο βιβλίο του «Οι βάσεις της Γεωπολιτικής», που είχε ιδιαίτερη επιρροή στους Ρωσικούς στρατιωτικούς κύκλους, στα 1997 ο Ντούγκιν περιγράφει την στρατηγική της ανάκτησης της Ρωσικής ισχύος στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης. Ειδικότερα για την Ουκρανία αναφέρει:

«…θα πρέπει να προσαρτηθεί από την Ρωσία! Η Ουκρανία ως Κράτος δεν έχει γεωπολιτική σημασία, καμία γεωγραφική ιδιαιτερότητα, καμία εθνική αποκλειστικότητα, ενώ ορισμένες εδαφικές της φιλοδοξίες αντιπροσωπεύουν τεράστιο κίνδυνο για την Ευρασία. Χωρίς να «επιλυθεί» το Ουκρανικό ζήτημα είναι γενικά παράλογο να μιλάμε για Ηπειρωτική Πολιτική…».

Στο ίδιο βιβλίο περιγράφεται η ανάγκη στρατηγικής σχέσης Ρωσίας- Τουρκίας γεγονός που εξηγεί την προσέγγιση Πούτιν –Ερντογάν στους στρατιωτικούς εξοπλισμούς και καταλήγει με την «Φιλανδοποίηση» της Ευρώπης.

Σύμφωνα με αυτή την ανάλυση η νίκη της Ρωσίας στο Ουκρανικό μέτωπο είναι το πρώτο στάδιο για την κατάκτηση των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης και την αύξηση της σφαίρας επιρροής στα Βαλκάνια και στην Ελλάδα για την πρόσβαση στη Μεσόγειο. Η δε υποστήριξη του Τουρκικού αναθεωρητισμού στην περιοχή της Ν Ανατολικής Μεσογείου αποτελεί ειλημμένη απόφαση από το Κρεμλίνο –όπως διαπιστώσαμε από τις δηλώσεις Λαβρόφ περί Βόρειας Τουρκικής Δημοκρατίας στην Κύπρο και την συνεργασία του με τους Τσετσένους του Καντίροφ- και δεν επηρεάζεται από την εμπλοκή της Ελλάδας στις πρόσφατες οικονομικές κυρώσεις ή από την αποστολή των καλάσνικοφ στο μέτωπο της Ουκρανίας.

Αντίθετα η Ουκρανική αντίσταση αποτελεί την βασική προάσπιση μας από την Ευρασιανική επέκταση ενώ λειτουργεί επιταχυντικά και αφυπνιστικά στον επαν-εξοπλισμό και στην ενοποίηση της Ευρώπης και στην διεθνή απομόνωση του Πούτιν.

Το δίκτυα των Ευρασιανιστών σε όλο το Δυτικό κόσμο εκτείνονται και επηρεάζουν πολιτικές ομάδες και οργανώσεις που εκφράζουν έναν έντονο αντι-δυτικισμό και αντι-αμερικανισμό από την άκρα δεξιά, έως την Αριστερά και την άκρα Αριστερά, ορθόδοξα site, έγκριτοι καθηγητές παν/μιου και γεωπολιτικοί αναλυτές, Ρώσοι ολιγάρχες με τις ΠΑΕ και τα κανάλια τους. Είναι για παράδειγμα όλοι αυτοί που μετά τα συλλαλητήρια κατά της συμφωνίας των Πρεσπών –που υποστηρίχθηκαν από την Ρωσία για να μην μπουν τα Σκόπια στο ΝΑΤΟ-, στράφηκαν αποκλειστικά στο αντι-εμβολιαστικό και στην Κυβερνητική επίθεση κατά των μέτρων στέρησης των ελευθεριών στις καραντίνες, κλείνοντας τα μάτια στην Τουρκική επιθετικότητα στο Αιγαίο και στην Κύπρο.

Αυτοί που σήμερα μπροστά στο δράμα του Ουκρανικού λαού και των Ελλήνων ομογενών μας, θέτουν ως προτεραιότητα τον Νέο Μακαρθσιμό στη Δύση, κάνουν συμψηφισμούς με τις ΝΑΤΟικές επιδρομές, είναι γενικώς με την ειρήνη και κατά των δυνατών, κάνουν πορεία στην Αμερικανική πρεσβεία και ζητούν την μη εμπλοκή της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, προτάσσουν ως λύση την απομάκρυνση Ζελένσκι και την Φιλανδοποίηση της Ουκρανίας…

Ο Πούτιν δεν περίμενε την αντίσταση των Ουκρανών, ούτε αυτή της Δύσης που τον οδηγεί στην διεθνή του απομόνωση στα Ηνωμένα Έθνη, ασχέτως των εξελίξεων στο πολεμικό μέτωπο. Είναι σε δύσκολη θέση γι αυτό και είναι επικίνδυνος απειλώντας με 3ο Παγκόσμιο πυρηνικό πόλεμο.

Όλα θα παιχτούν εν τέλει στο αν ο Ρωσικός λαός αποδεχθεί την Ευρασιανική του απομόνωση και την οριστική αποκοπή του από την Δύση –που επιχειρεί ο Πούτιν- ή αν αντιδράσει καθολικά επιταχύνοντας την πτώση του δικτάτορα.

Αυτή η δημοσίευση αναρτήθηκε στην κλειστή πλέον Πλατφόρμα Αρθρογράφου Huffpost. Οι συνεργάτες αρθρογράφοι έχουν τον έλεγχο της δουλειάς τους και αναρτούσαν δημοσιεύσεις ελεύθερα στον ιστότοπό μας. Εάν θεωρείτε πως πρέπει να επισημάνετε αυτήν την καταχώριση ως καταχρηστική, στείλτε μας ένα e-mail.

Φωτογραφία αρχείου

ALEXEI DRUZHININ VIA GETTY IMAGES
ttps://www.huffingtonpost.gr/entry/eerasianismos-kai-oekrania_gr_5fea196ec5b64e4421058408?utm_source=Sailthru&utm_medium=email&utm_campaign=Το%20Newsletter%20για%20τη%20Δευτέρα%2021%20Μαρτίου&utm_term=gr-daily-brief

Boris Rozhin – detailed discussion of the situation in the Ukraine

0

Note by Andrei: Boris Alexandrovich Rozhin blogs under the alias Colonel Cassad.  He is based in Crimea and reports about the events in the Ukraine on a daily basis.  I don’t necessarily agree/endorse everything he said here (or elsewhere) and I don’t share his ideological views (he is a Communist).  In in the interview he just gave to a Russian outlet he gives a lot of interesting information.  So what I am posting here is a machine translation of this interview which I would like to use as a basis for a discussion.  Please stay on topic and only post directly related to this interview.  Thank you!

***

– Boris Alexandrovich, a document was recently published indicating that Ukraine was preparing a military operation against the LDPR, and possibly an invasion of Crimea. If Russia had not launched its operation on February 24, what could have been the scenario of a war initiated by Ukraine?

— There is indirect evidence, including documentary evidence, indicating that Kiev is preparing an offensive against the DPR and LPR. After the Russian Federation launched a special military operation to protect the people’s republics, we saw significant resources concentrated by Ukraine in the Donbass to conduct its military operation. They were waiting for an opportunity to provide cover in order to attack and destroy the republics. This goal has never been denied by Ukraine. They spoke it directly and were not going to fulfill any Minsk agreements. They were initially set up for the forcible liquidation of the republics. Now they will not have such an opportunity.
As for Crimea, here they also constantly declared their determination to try to take it from Russia one way or another. This is a red thread in the statements of a variety of officials.
There is a similar picture in Belarus. Ukraine actually supported the coup attempt in this country. Kiev actively supplied weapons to those militants who were trying to use to destabilize the situation in Belarus. Groups were sent that the KGB “clapped” at the border. So Ukraine has long been a springboard and a tool that they wanted to use against Russia, including Crimea, against the republics of Donbass with the aim of destroying them, and against Belarus with the aim of overthrowing Lukashenka and establishing a puppet pro-Western regime there. There are no questions or double interpretations in all this.
Regarding the scenario of their actions, at the first stage they expected to capture the LDPR and hoped that Russia, fearing Western pressure, would not dare to directly intervene with its armed forces or at least would not have time to do something significant and stop their blitzkrieg. They also hoped that the cover of the West would not allow Russia to interfere with their actions aimed at destabilizing Belarus. Sending militants there, supporting Belarusian zmagars (translated from Belarusian – fighter, champion, zealot. In Minsk, this is what the oppositionists are called – approx. ed.) with attacks on government authorities, on law enforcement agencies in the territory of the Republic of Belarus. In Crimea, this is the next stage, which would consist in the blockade of the peninsula, provocations, terrorist attacks, and so on. They planned to focus on this after they had resolved the issue with Donbass. They understood that they would not have enough strength for everything at once. Therefore, first Donbass, and then Belarus and Crimea, against which they would have become more active.

– They talk about American laboratories in Ukraine and bacteriological weapons. The amazing thing is that Russia has revealed all this and made it public, and there is practically no reaction in the world. Why? Why did China, which also has such laboratories, limit itself to calling on the United States to make public what they were doing there, while other countries where these laboratories exist are generally silent? For example, Kazakhstan, which we recently saved from a coup.

— The United States, of course, does not want to discuss this topic, because there is already concrete evidence of what they were doing there. Under the pressure of irrefutable evidence, the Americans were forced to admit that the laboratories really were and are. But at the same time they are trying to prove that there is nothing terrible there, and the Russians, as always, compose horror stories and arrange provocations. Now, perhaps, this wave of interest in laboratories in the world will rise. China has already said several times from different rostrums that it is interested in what the Americans are doing in these laboratories. It is possible that such statements will be followed by some actions. Several other countries unfriendly to the United States have also expressed interest in what is happening in these laboratories. So trampling on this topic, most likely, will not work. Especially if Russia throws some more factual materials about the activities of laboratories into the information space. It is clear that the US satellites will not support this topic simply because they are dependent on America and cannot bark against their master. Therefore, they show in every possible way that nothing strange is happening, which once again shows the level of their dependence on the United States. The rest will raise their voices on this topic to the extent that they realize their independence from America. This topic will become a kind of measure of the level of independence of a country from the United States. Of course, there are still fewer independent countries than dependent ones, but their voice is heard louder every year.

— Your colleague, the popular blogger Mikhail Onufrienko, says that initially 200 thousand people were brought into Ukraine from the Russian side, and 600 thousand are opposed to them in total, of which the APU — 252 thousand, territorial defense – 130 thousand, the rest – the SBU, the Interior Ministry, border guards and so on. Question: why did we go to such a deliberately flawed balance of forces in terms of numbers during the operation, especially since the enemy was ready for a conflict?

— Yes, we are conducting an operation numerically smaller forces, but technically more than seriously superior to the enemy, which due to this bears much greater losses when faced with a more modern army. The number of Ukrainian armed forces and various formations was known, and if we wanted to fight differently, Russia could increase its contingent if desired. But it was decided to act with this contingent. And we see that even with such a formal numerical superiority on the part of Ukraine, almost all significant cities from Nikolaev and Kharkov to Kiev are blocked in the combat zone by Russian troops and the LDPR People’s militia. This suggests that today technical factors play a very significant role. We see that Russia, due to its high-tech intelligence and information capabilities and advanced long-range precision weapons, is causing enormous damage to the enemy. Therefore, the situation at the front is still determined by technological superiority.

If desired, Russia can increase its grouping at the expense of volunteers from among its own citizens, who are not allowed yet, and there are already a lot of them. If Russia had seen from the operational situation that it needed to increase the contingent right now, then nothing would have prevented it from opening the reception of volunteers from the very beginning of the operation and forming units from them to be sent to the combat zone. And if she does not do this, then there is no such need at the moment. Will there be such a need in the future? Perhaps. But this will not be due to an increase in the number of losses, but, perhaps, to the expansion of the controlled territory. If such a need arises, then the volunteers are here. They will simply be told: please enroll in the ranks of the LDPR People’s militia, help establish order, for example, on the left bank of the Dnieper. There are such options. Russia has more than a huge military potential, it has not yet carried out either mobilization or conscription of reservists. If now, with the help of the West, Ukraine is already straining all its forces, then Russia is not fighting with all its capabilities.

— And from which countries can volunteers come to us?

– These are Syria, Libya, Iraq, the Central African Republic, Congo, Mali and others. If this work is put on stream, then there will still be those who want to. The anti-fascist movement in the world is quite developed. Volunteers came to Donbass in 2014 to help the republics survive. Accordingly, there is no problem for them to come now. Moreover, the leadership has already given the go-ahead to allow foreigners.

— What are our losses, if it is correct to ask about it?

— We must understand that we are not officially at war now. Russia has not officially declared war on Ukraine. So is Russia’s Ukraine. So all the talk about the war is speculation. Yes, there is fighting going on, but there is officially no war. It has not been declared from the point of view of international law, so Russia calls what is happening a special operation. And we have a law prohibiting the disclosure of losses in peacetime. There, in my opinion, up to 15 years for violation. Therefore, the topic of losses is kept secret. The Ministry of Defense will publish the figures that it considers necessary. I won’t guess. There are losses. And given the scale of the theater of military operations, the forces and means that the enemy uses (despite the fact that NATO countries are helping him), on our side there will be losses in both people and equipment. But Russia makes it clear that it is ready to pay this price to solve the strategic tasks of ensuring the country’s security for the coming decades.
There are some official figures for Ukraine — somewhere around 4-5 thousand killed. There are unofficial estimates: from 10 to 14 thousand dead. Based on the situation at the front, and these are abandoned cities, a large number of equipment lost in battles and abandoned, we can say that the losses are significant. The APU, of course, does not officially confirm any of this at all. Zelensky called some funny 1.3 thousand people in two weeks of a special operation. Given the situation at the front, this is, of course, not serious.
Therefore, now no one will call you real losses either in Russia or in Ukraine.

— How do you interpret the appearance of the mysterious letters Z and V on Russian military equipment? The simplest explanation I’ve seen boils down to the fact that Z is the western military group, and V is the eastern one.

– Yes, there is an opinion that this is the marking of certain groups. Earlier, the Ukrainian General Staff issued its explanation (in their interpretation, Z stands on the equipment of the “eastern forces of the Russian Federation”, V – marines, etc. – ed.), but it turned out to be erroneous. The fact is that Ukrainians interpreted the letter O as the designation of troops from Belarus, but then they themselves admitted that there were no Belarusian military on their territory. This is an indicator that the General Staff of the Armed Forces of Ukraine does not really know what exactly these letters mean, and he, too, like everyone else, participates in solving and interpreting this “crossword puzzle”. At the same time, a kind of letter “for advertising” appeared on the Instagram account of the Ministry of Defense, while it was still operating, that Z stands for “For Victory”, V for “loyalty” or “Strength in Truth”. However, Instagram was soon blocked in Russia, and versions are still going around and overgrown with variants. But in practice, the Ministry of Defense of the Russian Federation continues to remain silent. Naturally, the use of these letters was developed by our security forces, and they, of course, know what it means, but at the same time you will not see any official comments at all. There is just an interpretation of different people.

— How successful, in your opinion, is this letter Z from the point of view of information warfare? How successful is the use of the Latin alphabet in this context? Why not Cyrillic?

— In fact, a certain meme was created. I wonder how this concept was calculated. But it turned out that almost the entire special operation became associated with the letter Z. It is not known to what extent this was part of the plans for information support of military operations. Nevertheless, it is obvious that the meme has completely “shot”. If in 2014 the operation was associated with the meme “Polite people”, then in 2022 it is Operation Z. What does it mean? We can list dozens of interpretations, but we do not know a reliable answer today. It remains to wait until the Ministry of Defense deems it necessary to tell what the deep meaning of the letter Z and other letters is. But I don’t think this will happen before the special operation itself is completed. Personally, I think that these are some kind of designations related to combat missions. On the one hand, this is a certain military marking, and on the other – an element of information support of what is happening.

— I just wanted to ask you as an information warfare specialist. Are we still losing now, or are we starting to win the information war against Ukraine and the global West?

– Of course, before the start of the special operation, the enemy had an overwhelming superiority over us in information resources. It is understandable: the West controls the main information flows in the world, and it has very serious information “troops”. And we see that, especially in the first days of the hot conflict, an attempt was made at an information blitzkrieg in order to convince the population of Russia, to inspire them with the idea not to support the special operation. However, this conditional blitzkrieg failed, and the level of support for the actions of the Russian military in our society remained very high. This once again shows that it is not necessary to absolutize Western information weapons: yes, they can displace all other opinions, but only in their own environment, where they practically control everything.
Why did Russia immediately begin to clean up the information space? That is, they began to systematically eliminate all media resources associated with the enemy on the territory of the country (at the moment, The Echo of Moscow radio station, The Village, TJournal, Snob, Interlocutor, St. Petersburg Paper, Dozhd TV channel (recognized as a foreign agent), Media Zones (recognized as a foreign agent), “Medusa” (also included in the register of media-foreign agents) – ed.)? Because there are a lot of these media structures in Russia and in the current situation they had, according to the plan of their Western curators, to shoot together at the consciousness of the Russian audience. This did not happen, but the cleanup will continue in any case: those resources that have clearly indicated their connection with our external enemies will, of course, be closed.
On the Internet we see positional information battles with the movements of crowds of “commentators”. This will all happen, because information warfare is a very important part of any modern war. It is obvious that on our side there were various shortcomings, mistakes, miscalculations related to the issues of conducting information operations. But this is eliminated already along the way: what does not correspond to reality is dying literally before our eyes. What can, adapts and changes. As a matter of fact, the Russian media machine that we have will change along with the whole country. Accordingly, those who cannot will remain on the sidelines of history. And those who can, will go ahead. After all, the conflict is not limited to one current special operation — it is a long conflict of the Cold War level.

— In this regard, the question is whether the enemy’s remaining information resources in Russia are shooting us in the back?

– Do you remember, there was such a series – “The Sleepers”? As you know, our liberal public disliked him very much, and the director Yuri Bykov then repented for him before “progressive humanity”. In fact, Bykov was able to raise a very important topic. There are people who can even work in Russian state structures or state media, but at a critical moment it suddenly turns out that these are not our people. Actually, that’s the problem. On the one hand, it is good that now is the time of clarity, many are showing themselves, arranging public demarches. But in fact, those who do are safe. Everything is clear with them. They are not with us. Well, all right. The problem is not in them, but in those who seem to have adapted outwardly — he may even shout about his patriotism, but he will work for completely different purposes. Such people believe that the Western future they dreamed of was taken away from them by someone – Putin or someone else. They say that “quilted jackets”, “colorads” have led the country off the European path, and now it is the sacred duty of those who understand this to help return Russia to the pillar road of civilization. However, there comes a time of clarity, and by many signs it becomes immediately clear who is who.

— But won’t our media machine be completely destroyed now — after all, it was, in fact, pro-Western? And how quickly can we build a new one?

– Impressive pieces that have grown on it since the 1990s will fall off from the Russian media machine. Roughly speaking, there are federal TV channels — this is a kind of vertical of media power. Other media meat will be built up around the “vertical”, but on slightly different principles. The car of the old type was arranged according to the patterns of the West, this supposedly free world, where freedom of speech and opinion were declared. But, as it has now turned out, there is no freedom of speech and opinions. It was in Russia for a long time that they allowed discord, tolerated the dominance of liberals in the information space, and in the West they have long mastered totalitarian methods as much as possible: “Think this way or don’t come here at all.” All these notorious values like freedom of the press collapsed literally in February – March – and it was in Western civilization. Everyone saw that you can safely call for murder — and nothing will happen for it. You can call on ethnic grounds to persecute our women and children, and there will be nothing for it either. This shocked many. Therefore, no one particularly regrets that Facebook was blocked, where such appeals became possible. People are even happy that, for example, Echo of Moscow has been closed. Previously, they threw up their hands: “We are not directly in conflict, we are trying to negotiate.” Now it’s different: the old world is gone, we’ll have to get used to living in the new one.
In order to create a new media machine, you will need to build your own digital ecosystems, a full-fledged national video hosting. There are a whole lot of problems that should have been solved for a long time, but they were either solved slowly or crookedly. Now everything will have to be done “from the wheels”, because it has become a vital necessity: replacing the departed or departing Western information resources with their own. There is already a real, not declarative, sovereignization of the media space. This does not mean that uniformity awaits us. Some Western media will continue to work, but already on the terms of admission, as in China. In the Middle Kingdom, if you fulfill the conditions of, say, the propaganda department of the CPC Central Committee and other similar structures, you can function under certain conditions. If Russia can build the same structures, and I don’t see any obstacles to Western media returning to Russia after the end of the acute phase of the conflict, but on different terms. But the old conditions, when the founding companies could ignore the legislation, spit on fines or demands to “land”, will no longer exist. Such media will simply be turned off. Now either you fulfill the requirements, or you go through the forest. Nevertheless, I repeat: I do not think that we are waiting for some kind of mega-rigid censorship. Rather, we are moving towards such a limited, facilitated Chinese version of media control, which leaves the possibility of both state and private media to act. The latter are also in bulk in China.
If we are talking about influencing the younger generation, then I would call TikTok — there is a lot of youth content, which is produced by ordinary people, for example, in support of the army

— Aren’t the blogosphere and, in particular, Russian telegram channels turning into our fighting vanguard now? After all, Telegram is our breakthrough into the global world, because it exists in the USA, Europe, and the East.

– Positional battles continue in Telegram, which may scare someone away. If we are talking about influencing the younger generation, then I would call TikTok — there is a lot of youth content, which is produced by ordinary people, for example, in support of the army. By the way, TikTok is aimed at an audience up to 25 years old, and at the same time it operates not only in Russia. And this is bearing fruit. We know that TikTok is still a Chinese mobile application (owned by the Beijing company ByteDance – editor’s note).

— What could be the fate of the so-called Russian “stars” who hurriedly went on vacation after the events began? While our people are fighting, these people are resting somewhere abroad. Do they have the moral right to come back later? I’m talking about Urgant, Galkin and other “comedians”.

– For sure, when this wave of events subsides, some will try to return slowly. I don’t think there are too many ideological fighters for Ukraine among those who have left. Another thing is how to treat those who will come back? To return them to federal TV channels and pretend that nothing happened, from my point of view, is wrong. Society must show that there is such a thing as social ostracism. Now, on the contrary, it is necessary to move those who support the army and the people. Russian television should be updated, especially since those who escaped have vacated their seats. This means that there is an opportunity to promote other people who will further contribute to the renewal of television. I mean, no one will run after Makarevich or any Panin with persuasions. Well, who needs them, actually? Simply, if it is an official TV channel, the state should not pay for the programs that these people make. Let them shoot a video there in their “YouTube” or on their website, how “everything is bad and everything is gone” – please.

— But we know that these people have patrons in the Russian state elite. What should we do with our own political elite?

— The political elite is heterogeneous, and it is natural that the people you are talking about have some kind of patrons. However, Vladimir Putin recently clearly stated that the Russian people “can always separate true patriots from traitors and spit them out like a fly that accidentally flew in.” This is quite an important symbolic signal on the topic of the fifth column. We are not talking about many dissatisfied people, but first of all about those who consciously and systematically cooperate with our enemies. There may indeed be more serious decisions regarding these people. But who decides? The FSB and other special services decide. If something comes to light, the consequences now may be much more serious than they could have been, say, last year. After all, the country lives in wartime conditions and a long cold war with the United States.

– Tell me, how do you assess the effectiveness of Ukrainian Internet fakes like the “ghost of Kiev” or the “Russian warship” sent in three letters? Or like the “Ichthyander of Azov” that flashed in your telegram channel?

– Such fakes operate only in conditions of a complete information blockade. If people are bombarded with such propaganda 24/7, they simply do not receive other information. By the way, it is no coincidence that comments are simply blocked in most Ukrainian public sites. Read, load your brain, but don’t bark. But when they begin to compare the facts, it becomes clear that the vast majority of these fakes just crumble in just a matter of hours.
The problem is that when we try to argue with logic and facts, readers whose feelings and emotions are being bombarded do not perceive this logic. As they say, if the facts contradict the faith, so much the worse for the facts. But how to work in conditions of complete information suppression, when communication is turned off, when other sources of information are blocked? For comparison, our people read both Russian and Ukrainian telegram channels. We can also get acquainted with the reports of the Ukrainian General Staff, and watch operational videos from the scene. Videos are posted showing our losses, abandoned equipment or something else. It’s like we don’t have such a complete information cap — we know the Western position, we know the logic of the Ukrainian position. In this regard, Russia, despite the obvious restrictions, is now a much more free country from the point of view of information than the same Ukraine. When you go to the “Telegram”, there is no problem to get access to different sources of information. At the same time, Russian channels are now actively blocked in Ukraine. There’s just a propaganda line being broadcast, no comments— and that’s it.

— If we compare the tonality of Ukrainian telegram channels and ours, the difference between the frenzied, jackal-like howl that comes from the Ukrainian telegram space and the rather calm and, as we once said, polite rhetoric of our channels is striking. They are really quite seasoned. In this regard, I would like to return to your meme “Polite people”. How applicable is this meme to Operation Z now? Are we still as polite?

– Other times — other memes. The term lives, it has acquired a personal and public sound. It is clear that at the same time, he is historically tied to the 2014 operation. The current meme will certainly have something to do with Operation Z. That is, officially it will be SVO (special military operation), and unofficially – Operation Z.

– By the way, was the term “Polite people” really born by chance? Do you not renounce its authorship?

— Its origin is connected with my post “Polite people seized two airfields in the Crimea”. I wrote this on the night of February 28, 2014, citing one of the first reports about the seizure of the Simferopol airfield. This fragment is not difficult to find on the web, and I referred to the messages of a resource belonging to Euromaidan supporters. “At about one o’clock in the morning, Simferopol airport was seized by the same people. With weapons, strong, in the same clothes. The head of security said that his people were politely asked to leave,” that’s how it sounded. I was hooked by the expression “politely”, and I beat him, but without any expectation that it would have any large-scale effect. The most I hoped for was to elicit understanding chuckles from some of my readers. Therefore, in my article on IA REX (there is an error here, it appeared for the first time in the blog) I constructed the following phrase: “As reported by the media, “polite people”, after spending several hours at the Simferopol airport, left its location.” But, I emphasize, initially Ukrainian resources wrote about the “polite” seizure of the airport.

– By the way, have you tried to register the trademark “Polite People” or are you not a selfish person?

—I’m not. There was no goal to make money on this. Then some merchants registered a patent for the production of “Polite People” T-shirts and other products. I didn’t have a goal to make money on it.

— There are children’s soldiers “Polite people” — a whole series.

— There are a lot of things there — T-shirts and soldiers.

– Now on the technique. The official representative of the Ministry of Defense of Russia Igor Konashenkov said that our troops have already destroyed about 1.2 thousand tanks and other armored vehicles of Ukraine. Are there many more of them left and how dangerous are they?

– Actually, the number of tanks from this is slightly more than 300 units. Formally, at the beginning of the special operation, Ukraine had somewhere about 2 thousand tanks. It is clear that some of them were not on the move, but still there are tanks there so far, and quite a lot. There is a big problem in the gradually ending SAMs, various radar complexes that are being knocked out, and in the destruction of the bulk of aviation and helicopters. Air supremacy has been seized by Russia, they are trying to challenge it, but it does not work. The air defense system of Ukraine as a full-fledged structure has been destroyed. She moved on to the focal defense. Some complexes are hiding in residential areas or in the woods and trying to shoot. Sometimes they achieve some success, but Ukraine cannot regain control of its airspace in this way. That’s why, in fact, they are asking the West – give us planes, give us air defense systems.

— All more or less large Ukrainian cities and settlements have been turned into defense nodes, the basis of which are armored tanks. With these fists they often make sorties and strike at our columns. Given that there are still a lot of such defense nodes in the combat zone, how long will they last and how dangerous are they for us?

— If you miss such a blow, it can cause a lot of trouble. But our drones are hanging there, and it’s all being monitored. The last attempt to get out of Kharkov ended badly enough for them. Near Balakleya, artillery and aviation ground them. Plus, they have a growing fuel crisis, as our aviation methodically destroys their oil depots, oil storage facilities, and accumulations of refueling equipment. Therefore, fuel for tanks is becoming less and less. This leads to the fact that when they retreat, they throw a huge amount of serviceable equipment. It was visible both under Happiness, and under Volnovakha, and in other places. It just runs out of fuel, and the equipment becomes useless. Such a problem is rapidly increasing on the Left Bank of the Dnieper. In the second half of March, it will become very acute for the APU.

– Konashenkov says that the Russian Armed Forces have already destroyed about 130 unmanned aerial vehicles. What kind of drones are these? Whose production? How many of them are still available?

– There is a national hodgepodge. These are Turkish Bayraktars, Israeli reconnaissance drones, old Soviet Tu-143 Reis, and all sorts of large commercial and civilian quadrocopters. In general, a rather colorful park. The first batch of “Bayraktars” has almost all been destroyed. Now they are already fighting the second batch, which the Turks are selling to them. Ukrainians are trying to actively use drones, as they are an integral part of modern warfare. But at the same time, this technical tool is a fairly expensive consumable. It was quickly shot down, and you need to immediately produce or purchase a new one and fight on. Now there is practically no war without drones. In Ukraine, there is an option of constantly replenishing the fleet of drones by buying something on the market and by direct supplies from the West.

—Are they dangerous to us?”

– Of course, they are dangerous. Therefore, it is necessary to create and maintain a high level of tactical air defense combat capability. From the experience of military operations, we see that she copes with her duties quite successfully. Ukraine’s partners supply these drones to it, we grind them. They certainly cause some damage, but we destroy them quickly. In general, there is a process familiar from a number of other local wars.

— If you look at the map of active hostilities, their zone is so far limited from south to north by the Mykolaiv and Zhytomyr regions. From Vinnitsa to Lviv, everything is calm. We’re not going there?

– No one reveals such plans. This is a military secret. Even if someone knew these plans of the General Staff, who would tell you them in an interview? There is no complete clarity on how exactly the Armed Forces of the Russian Federation are going to conduct this operation. There are many different kinds of assumptions. Russian troops and the LDPR People’s militia are now advancing in many places. Aviation and long-range fire systems strike with high-precision ammunition in the western regions as well. The airfield in Vinnitsa was destroyed. They bombed military facilities near Rivne. The last example is the defeat by long-range missiles of the training centers of the Armed Forces of Ukraine in the village of Starichi and at the Yavorovsky military training ground. The result, according to Konashenkov, whom you have already quoted— is that up to 180 foreign mercenaries and a large batch of foreign weapons have been destroyed, with which NATO countries have been supplying Ukraine in recent weeks. So the blows are being struck, just not so intensely. Gradually, the fire pressure and the activation of missile and bomb attacks will increase and shift to the west. But there is no real understanding of what exactly is laid down in the plan of the General Staff regarding the goals, timing and tasks of the operation.

– Onufrienko said in another summary that the weapons that are now coming from the West are not coming to the fighting units, but are settling in Western Ukraine, and a powerful fist is being formed here. As he says, perhaps in order to create some Galician republic here or something similar. But this is an assumption. And it may happen that this fist, together with the mercenaries, will then hit the tired and battle-battered Russian army.

– Yes, they can use this fist both in Western Ukraine and strengthen some already fighting direction. For example, try to transfer something to Kiev or Odessa. The problem is that there are few heavy land vehicles there. The most combat-ready part of it was still on the Left Bank. These formations may create some problems for us in the medium term, but they cannot throw them somewhere on a threatening scale now. They are engaged in accumulating forces for a longer conflict.

— There was information that the Russian aviation was actively and closely working on the former pride of the Soviet industry – the Malyshev Kharkiv Tractor Plant, and now the tank-building plant. If this is being done within the framework of demilitarization, then why are we not actively and tightly bombing other facilities, for example in Dnepropetrovsk – we can say, the capital of Ukrainian rocket engineering?

– The nomenclature of strikes is determined by the General Staff. He does not disclose the principle by which certain objects are selected. There is a certain set of goals. They were knocked out, they move on to the next ones. Blows are struck every day, and, obviously, these blows are not delivered in a chaotic manner, but in a certain planned order. What has already been destroyed, apparently, was considered a higher priority than what has not yet been destroyed. The conflict is not over yet. A lot of things will be destroyed in the coming weeks.

– Well, now we will destroy all these factories, and then who will restore these giants of the industry?

– No one reveals such plans. This is a military secret. Even if someone knew these plans of the General Staff, who would tell you them in an interview? There is no complete clarity on how exactly the Armed Forces of the Russian Federation are going to conduct this operation. There are many different kinds of assumptions. Russian troops and the LDPR People’s militia are now advancing in many places. Aviation and long-range fire systems strike with high-precision ammunition in the western regions as well. The airfield in Vinnitsa was destroyed. They bombed military facilities near Rivne. The last example is the defeat by long-range missiles of the training centers of the Armed Forces of Ukraine in the village of Starichi and at the Yavorovsky military training ground. The result, according to Konashenkov, whom you have already quoted— is that up to 180 foreign mercenaries and a large batch of foreign weapons have been destroyed, with which NATO countries have been supplying Ukraine in recent weeks. So the blows are being struck, just not so intensely. Gradually, the fire pressure and the activation of missile and bomb attacks will increase and shift to the west. But there is no real understanding of what exactly is laid down in the plan of the General Staff regarding the goals, timing and tasks of the operation.

– Onufrienko said in another summary that the weapons that are now coming from the West are not coming to the fighting units, but are settling in Western Ukraine, and a powerful fist is being formed here. As he says, perhaps in order to create some Galician republic here or something similar. But this is an assumption. And it may happen that this fist, together with the mercenaries, will then hit the tired and battle-battered Russian army.

– Yes, they can use this fist both in Western Ukraine and strengthen some already fighting direction. For example, try to transfer something to Kiev or Odessa. The problem is that there are few heavy land vehicles there. The most combat-ready part of it was still on the Left Bank. These formations may create some problems for us in the medium term, but they cannot throw them somewhere on a threatening scale now. They are engaged in accumulating forces for a longer conflict.

— There was information that the Russian aviation was actively and closely working on the former pride of the Soviet industry – the Malyshev Kharkiv Tractor Plant, and now the tank-building plant. If this is being done within the framework of demilitarization, then why are we not actively and tightly bombing other facilities, for example in Dnepropetrovsk – we can say, the capital of Ukrainian rocket engineering?

– The nomenclature of strikes is determined by the General Staff. He does not disclose the principle by which certain objects are selected. There is a certain set of goals. They were knocked out, they move on to the next ones. Blows are struck every day, and, obviously, these blows are not delivered in a chaotic manner, but in a certain planned order. What has already been destroyed, apparently, was considered a higher priority than what has not yet been destroyed. The conflict is not over yet. A lot of things will be destroyed in the coming weeks.

– Well, now we will destroy all these factories, and then who will restore these giants of the industry?

– No one is going to restore them. One of the main tasks of the operation is demilitarization. Why does Ukraine need a lot of military factories?! Ukraine should not threaten Russia militarily. The destruction of military infrastructure, the elimination of offensive weapons and the elimination of industrial opportunities for the production of weapons dangerous to Russia are the inseparable goals and objectives of the operation. Russia has already announced that factories that repair and manufacture military equipment are legitimate military targets. Accordingly, the longer Ukraine and its patrons delay military operations, the fewer enterprises they will have.

– Now about the strange statements of our Foreign Ministry. “The special military operation of the Russian Federation is not aimed at overthrowing the current government of Ukraine or destroying its statehood, it is aimed at protecting the Donetsk and Lugansk People’s Republics, demilitarization and denazification of the country, as well as eliminating the military threat to Russia,” says the official representative of the Ministry of Foreign Affairs Maria Zakharova. It sounds very strange. How, for example, could the military threat from Germany be demilitarized, denazified and eliminated without destroying the National Socialist statehood and overthrowing the power of Hitler and his team?

— The term “denazification” is not disclosed and is not specified. Apparently, there is some set of requirements that are planned to be discussed after the signing of the terms of the surrender of the regime of Vladimir Zelensky. Until he signed them. Yes, Russia says that he should sign them as the current president of Ukraine. If he doesn’t sign it, it’s good, so the operation continues. The longer and fiercer the Ukrainian resistance, the tougher the conditions of surrender will be. At some point, Zelensky may simply cease to be recognized as the president of Ukraine, and that’s it. Russia has a wide space for maneuvers. Until recently, we officially recognized both the DPR and the LPR as part of Ukraine. Now our Foreign Ministry says that Zelensky is the president of Ukraine, and a week later it can say that we no longer think so, because Zelensky missed the time. In reality, Zelensky is already just an American puppet, therefore, as long as it is profitable for us, we recognize him as president. It will become unprofitable – we will stop recognizing.
We can say that Russia stands for the “Finlandization” of Ukraine. That is, for turning it into a neutral country with a ban on neo-Nazi formations. The consolidation of its neutral status in the Constitution of the country and the termination of its military development by foreign states. This is the process that took place in Finland after its defeat in World War II, when the country accepted the conditions of the Soviet Union and turned from, in fact, a fascist state into a neutral one.

– Will the NATO members, with the level of Russophobia that is now inflamed, agree to this?

— What will remain of modern Ukraine will be such a “bedbug” like Idlib (a city in Syria – ed.). Gangs of Nazis will run around there under the roof of their patrons, but they can only really be used in some kind of terrorist form. They will no longer pose a global threat with nuclear or bacteriological weapons. There’s just nothing left for that.

— There are practically no people or parties loyal to Russia in Ukraine now. Even the platform “For Life” of Medvedchuk and Boyko took a “patriotic” position against us.

– Looking for pro-Russian politicians in Ukraine now, as well as political forces in general, advocating peace and friendship with Russia, is like looking for pro-Soviet forces in Nazi Germany 1944-1945. Yes, there were forces that opposed the continuation of the war, even for the murder of Hitler and some negotiations with the allies, but in the conditions of fascist terror, no open political life is impossible. There is no political life in Ukraine right now. There is a regime of fascist dictatorship, where dissenters are simply killed. Political life can begin in the liberated territories or in the conditions of the neutralization of Ukraine. But not now. Therefore, the military is solving the problem so that fascist terror stops in Ukraine and political life appears.

— And where is Viktor Medvedchuk, why is he not visible and not heard? Is he alive at all?

– Viktor Medvedchuk is a long-played card. Of course, it can still be used for something, but it has never been particularly popular in Ukraine, including in the south-east. He tried to position himself and sell himself as a kind of representative of the south-east, but these were intra-elite sales. In fact, his party has always had a fairly low rating. Of course, they can attach him somewhere, but in fact this figure is inflated and unpromising.

— So you think that after the end of the military operation in Ukraine there will be some political forces advocating good-neighborly relations with Russia?

— There will be a sufficient number of parties advocating the neutralization of Ukraine, for its non-aligned status. The main thing is that all these conditions should be spelled out in the Ukrainian Constitution. All this, of course, will need to be settled with the West, but before that you still need to, as they say, get there. So far, there is nothing, and the operation continues.

— And what about the famous Ukrainian oligarchs – Kolomoisky, Akhmetov, Firtash and others?

– Rinat Akhmetov is performing. He says that he is a patriot, that he transfers money to defense, and everything like that. And not just him. Others also speak out because they understand that everything is over for them in the Donbass. If anything has remained until now, then everything will now be taken away clean. There is a risk of losing assets in other liberated territories as well. But here the choice is small: if you contacted the fascists, then you painted yourself in these colors. Now don’t be surprised by the consequences. We still have some property of Ukrainian oligarchs in Crimea, which has not been fully selected. Now, in response to the nationalization of Russian property in Ukraine, everything may well be taken away. This public is unlikely to cooperate with Russia in any way. And that’s good. These bloodsuckers from both Donbass and Russia should be unhooked, and as soon as possible.

— Where are the former Ukrainian presidents? Kravchuk six months ago posed with a double-barreled Goering shotgun and said that he would shoot “Muscovites”.

— They are alive and also perform. Both Kravchuk and Kuchma say what megapatriots they are. But this is all the barking of the powerless. We have always known perfectly well that they hate us. Geographically, some of them are now entrenched in Western Ukraine, some are already in Europe. This is unprincipled, because they can’t say anything new. They repeat the same thing, just now there is more hysteria and more curses. I think there is no point in paying attention to them. This is a historical scrap.

— What are the sentiments prevailing in the Ukrainian diaspora in Russia? Did anyone from her environment go to war against the nationalists in the current operation of the Russian Federation?

– Different moods. Someone opposes the military operation, goes to rallies. At the same time, a huge number of people fled to Russia after the Maidan revolution and the civil war unleashed in Ukraine. This is a mass of political emigrants, intellectuals, just people who have not accepted rabid nationalism and terror against dissidents. These people enthusiastically accept the Russian operation in the hope that their country will become normal and someone will even be able to return to their home, where they have not been for many years. Now, if this man comes back, he may just be killed. If we look at the sociology of support for Russia’s military operation among its citizens, its level is quite high. According to various estimates, this is at least 70 percent. I think that among the Ukrainian diaspora in Russia, the level of support is about the same, because first of all Russian sympathizers fled from Ukraine, not Western ones.

— And how do you feel about terrorist threats from Ukraine?

– Russia has more than a wealth of experience working with such an audience in the Caucasus and Syria. With the end of active hostilities in the liberated territories, a counter-terrorist operation will still be carried out to destroy the remaining remnants and neo-Nazi gangs there. They will do this with an adjustment to local peculiarities and do the same as they do in the Caucasus, in Syria, in the interior regions of Russia, where cells of radical Islamists from among migrants and not only are identified and liquidated. This is a long but understandable process. In the end, they will come to an agreement with someone, and the irreconcilable will be laid in the ground.

– Putin gave the command to strengthen the western direction in connection with the build-up of NATO forces at our borders. What exactly will this build-up consist of?

– A direct NATO war with us is unlikely, because it will almost immediately become nuclear. Russia now needs to resolve the Ukrainian issue, but in parallel, our western borders are already being strengthened. There will be a build-up of the grouping in Kaliningrad, strengthening of troops in Belarus. The issue of the supply of new equipment to Belarus has been resolved. Accordingly, we will have more troops and equipment in the West. A new Iron curtain is being actively formed, and troops will be standing on both sides of this curtain. Only earlier it passed through the territory of Germany, and now it will pass on the borders of Belarus, Russia and Ukraine.

— What about Cuba, Venezuela and Nicaragua? Will we build up and resist the foes, if such a war of nerves has gone on?

— Well, while NATO does not place missiles in Eastern Europe, we also do not place anything in Latin America. There are such options. Venezuela and Cuba are potential locations for such weapons. This is a trump card in our hands, and no one will just throw it away now. It is kept in reserve.

— Will the sanctions disrupt our weapons programs?

— I think there will be certain technological problems, but in recent years our industry has become more focused on domestic and, let’s say, non-Western suppliers. There are many workarounds. The same Iran, under the conditions of the most severe sanctions, managed to develop new ballistic missiles and create one of the most advanced UAV programs in the world. And Russia has much more such opportunities than Iran. Therefore, basically these problems are solvable.

– Recently, the media and telegram channels reported on the explosion of a drama theater in Mariupol. And initially they tried to present it as a consequence of the explosion of a Russian aerial bomb – despite the fact that thousands of civilians were hiding in the theater, who, fortunately, remained alive. Was it also an attempt to create an information bomb on the deaths of innocent people?

— This bomb, let’s say, did not explode in full force due to the fact that there were many warnings published four days before this provocation. There are testimonies of people who were there. They reported that the people in the bomb shelter are all alive. Now they will interrogate prisoners for organizing provocations. I think in about a week there will be videos with the testimony of detainees and witnesses.
Currently, fighting is already underway in the city quarters of Mariupol. It is unclear how much strength the nationalists have left, but gradually the city is being cleared. On the eve of 30 thousand people have already been able to go outside the city limits. Again, this is an indicator that the nationalists do not completely control Mariupol, and people are fleeing from there in the direction of the Russian border.

—Aren’t we being too polite?” I understand that we are protecting civilians, but this makes it difficult for us to advance.

– That’s right, we are paying an additional price, including with the lives of the military, in order to save the civilian population. This again shows that the purpose of the operation is not a war with the Ukrainian people, but a war with Ukrainian Nazism. We separate Ukrainian Nazism from the Ukrainian people. And this is part of the struggle for people’s minds. In this regard, we can recall that when Soviet troops entered the territory of Germany, Stalin gave an order not to commit violence against peaceful civilians under threat of death penalty. The slogan “Kill the German!”, which was needed during the difficult years of the war, ceased to be relevant when we had already driven the fascists from our land and came to German territory. In this regard, the position of Putin and the military leadership, in principle, copies the approaches that Stalin used in relation to the civilian population of Germany. That is, in no case should rape, robbery, looting be allowed. And we see that there are simply no reports that the Russian army is killing civilians on purpose, with the exception of fake messages from Ukrainian telegram channels. We are willing to pay an additional price in order not to conduct military operations like butchers. We are not going as conquerors, we are going as people who are liberating Ukraine from Nazism.

– By the way, why do you think Ramzan Kadyrov needed to come to Ukraine directly to the war zone?

– To support his military at the front, showing that he was not afraid to come and meet with his people. At the same time, it shows that Ukraine is now in a heavyweight position, since even Ramzan Kadyrov, who cannot be called an inconspicuous figure, can take and come to Nezalezhnaya and be somewhere there next to Kiev and at the same time troll the Ukrainian leadership. He also shows himself: “look, here I am – I was not afraid and came to you near Kiev. I’m already here. You are not threatening me somewhere, but I have already arrived and am standing at your doorstep.” Again, this is an element of information warfare. From the point of view of PR, Kadyrov, of course, does a lot there. He capitalizes on himself, as it were, in the media, and at the same time helps to exert information pressure on the Kiev regime.

— Thus, the international is fighting on our side: Chechens, Russians, Tatars, “fighting Buryats”, and on their side it is the nationalists. This is the international against the national!

– Yes, and the Buryats are fighting there. As for the Chechen units, they fight together with combined arms units and solve common tasks. This helps (at least for a while) to relieve tension along the national line, because Russians and Chechens shed blood together. Ossetians, Armenians, and representatives of other nations are coming to Ukraine. From the point of view of the international factor, this is quite an important point.

— What about the Foreign Legion of Ukraine? He crumbled, I take it?

— He suffered serious losses after a high-precision strike on the Yavorovsky training ground. Now they are restructuring tactics: mercenaries will no longer be gathered in such crowds and concentrated in one place. Of course, this is a great achievement of Russian intelligence, which revealed such a cluster. The battalion of mercenaries was put out of action almost immediately. Moreover, the so-called “Foreign Legion of Ukraine” is either just mercenaries fighting for money, or various ultra-rightists. Plus some percentage of ordinary combat veterans. But now their belligerent fervor has diminished.

http://thesaker.is/boris-rozhin-detailed-discussion-of-the-situation-in-the-ukraine/

ΤΖΟΝ ΜΕΡΣΧΑΪΜΕΡ: Γιατί η Δύση έχει την ευθύνη για την κρίση στην Ουκρανία

3

Μια άλλη οπτική σε άρθρο του 2014 από τον Τζον Μερσχάιµερ, καθηγητή Διεθνών Σχέσεων στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου

Το κείµενο του Τζον Μερσχάιµερ, εκτενή αποσπάσματα του οποίου αναδημοσιεύει σήμερα η «Κ», φιλοξενήθηκε πρώτη φορά στο περιοδικό Foreign Affairs, στο τεύχος Σεπτεμβρίου/Οκτωβρίου 2014, μερικούς μήνες μετά την εισβολή στην Κριμαία από τον ρωσικό στρατό τον Φεβρουάριο του 2014. Αντίθετα από την επικρατούσα άποψη στη Δύση, σύμφωνα με την οποία o πρόεδρος Πούτιν είναι ένας παράλογος και ριψοκίνδυνος φιλοπόλεμος ηγέτης που θέλει να δημιουργήσει ξανά τη Μεγάλη Ρωσία, ο γνωστός Αμερικανός καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου είχε εξαρχής υποστηρίξει ότι την κύρια ευθύνη για την κρίση την έχουν οι ΗΠΑ και η Ευρώπη, και ότι η ρίζα του προβλήματος είναι η διεύρυνση του ΝΑΤΟ προς ανατολάς. Τα επιχειρήματα που αναπτύσσει βοηθούν να κατανοήσουμε καλύτερα την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στην περιοχή.

Σύμφωνα με την επικρατούσα άποψη στη Δύση, η κρίση στην Ουκρανία οφείλεται σχεδόν εξ ολοκλήρου στη ρωσική επιθετικότητα. Ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν, σύμφωνα με το επιχείρημα, προσάρτησε την Κριμαία λόγω μιας μακροχρόνιας επιθυμίας να αναστήσει τη σοβιετική αυτοκρατορία, και ίσως στοχεύσει στην υπόλοιπη Ουκρανία, καθώς και σε άλλες χώρες της ανατολικής Ευρώπης. Με αυτή την οπτική, η απομάκρυνση του Ουκρανού προέδρου Βίκτορ Γιανουκόβιτς τον Φεβρουάριο του 2014 αποτέλεσε απλώς την αφορμή για την απόφαση του Πούτιν να διατάξει τις ρωσικές δυνάμεις να καταλάβουν μέρος της Ουκρανίας.

Όμως αυτή η θεώρηση είναι λανθασμένη: οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι Ευρωπαίοι σύμμαχοί τους μοιράζονται το μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης για την κρίση. Η ρίζα του προβλήματος είναι η διεύρυνση του ΝΑΤΟ, το κεντρικό στοιχείο μιας ευρύτερης στρατηγικής για την απομάκρυνση της Ουκρανίας από την τροχιά της Ρωσίας και την ενσωμάτωσή της στη Δύση. Ταυτόχρονα, η επέκταση της ΕΕ προς ανατολάς και η υποστήριξη της Δύσης προς το φιλοδημοκρατικό κίνημα στην Ουκρανία – αρχής γενομένης από την Πορτοκαλί Επανάσταση το 2004 – ήταν επίσης κρίσιμα στοιχεία. Από τα μέσα της δεκαετίας του 1990, οι Ρώσοι ηγέτες αντιτάχθηκαν σθεναρά στη διεύρυνση του ΝΑΤΟ και τα τελευταία χρόνια κατέστησαν σαφές ότι δεν θα παρέμεναν αδιάφοροι όσο ο στρατηγικής σημασίας γείτονάς τους μετατρεπόταν σε δυτικό προπύργιο.  Για τον Πούτιν, η παράνομη ανατροπή του δημοκρατικά εκλεγμένου και φιλορώσου προέδρου της Ουκρανίας -την οποία δικαίως χαρακτήρισε «πραξικόπημα»- ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Απάντησε με την προσάρτηση της Κριμαίας, μιας χερσονήσου που φοβόταν ότι θα φιλοξενούσε μια ναυτική βάση του ΝΑΤΟ, και προσπάθησε να αποσταθεροποιήσει την Ουκρανία μέχρι να εγκαταλείψει τις προσπάθειές της να ενταχθεί στη Δύση.

Οι ηγέτες των ΗΠΑ και της Ευρώπης υπέπεσαν σε σφάλματα στην προσπάθειά τους να μετατρέψουν την Ουκρανία σε δυτικό προπύργιο στα σύνορα της Ρωσίας.

Η δυτική ύβρις

Καθώς ο Ψυχρός Πόλεμος πλησίαζε στο τέλος του, οι σοβιετικοί ηγέτες προτίμησαν να παραμείνουν οι δυνάμεις των ΗΠΑ στην Ευρώπη και το ΝΑΤΟ να παραμείνει ανέπαφο. Μια συμφωνία που πίστευαν ότι θα κρατούσε την επανενωμένη Γερμανία ειρηνική. Αλλά αυτοί και οι Ρώσοι που τους διαδέχτηκαν δεν ήθελαν να μεγαλώσει περισσότερο το ΝΑΤΟ και υπέθεσαν ότι οι δυτικοί διπλωμάτες κατανοούσαν τις ανησυχίες τους. Η κυβέρνηση Κλίντον προφανώς είχε διαφορετική άποψη και στα μέσα της δεκαετίας του 1990 άρχισε να πιέζει για επέκταση του ΝΑΤΟ.

Ο πρώτος γύρος διεύρυνσης πραγματοποιήθηκε το 1999 και συμπεριέλαβε την Τσεχική Δημοκρατία, την Ουγγαρία και την Πολωνία. Ο δεύτερος γύρος πραγματοποιήθηκε το 2004. Περιελ’αμβανε τη Βουλγαρία, την Εσθονία, τη Λετονία, τη Λιθουανία, τη Ρουμανία, τη Σλοβακία και τη Σλοβενία. Η Μόσχα διαμαρτυρήθηκε έντονα από την αρχή. Κατά τη διάρκεια των βομβαρδισμών του ΝΑΤΟ κατά των Σέρβων της Βοσνίας το 1995, για παράδειγμα, ο Ρώσος πρόεδρος Μπόρις Γέλτσιν δήλωσε: «Αυτό είναι το πρώτο σημάδι του τι θα μπορούσε να συμβεί όταν το ΝΑΤΟ φτάσει μέχρι τα σύνορα της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Ο πόλεμος θα μπορούσε να ξεσπάσει σε ολόκληρη την Ευρώπη”.  Αλλά οι Ρώσοι ήταν πολύ αδύναμοι εκείνη την εποχή για να ανακόψουν την κίνηση του ΝΑΤΟ προς τα ανατολικά – η οποία, εν πάση περιπτώσει, δεν φαινόταν τόσο απειλητική, αφού κανένα από τα νέα μέλη δεν μοιραζόταν σύνορα με τη Ρωσία, εκτός από τις μικρές χώρες της Βαλτικής.

Τότε, το ΝΑΤΟ άρχισε να κοιτάζει πιο ανατολικά. Στη σύνοδο κορυφής του Απριλίου το 2008 στο Βουκουρέστι, η συμμαχία εξέτασε την αποδοχή της Γεωργίας και της Ουκρανίας. Η κυβέρνηση του Τζορτζ Μπους το υποστήριξε, αλλά η Γαλλία και η Γερμανία αντιτάχθηκαν στην κίνηση φοβούμενοι ότι θα εναντιωνόταν η Ρωσία. Στο τέλος, τα μέλη του ΝΑΤΟ κατέληξαν σε έναν συμβιβασμό: Η Συμμαχία δεν ξεκίνησε την επίσημη διαδικασία που οδηγεί στην ένταξη, αλλά εξέδωσε μια δήλωση υποστηρίζοντας τις φιλοδοξίες της Γεωργίας και της Ουκρανίας και δηλώνοντας ευθαρσώς: «Αυτές οι χώρες θα γίνουν μέλη του ΝΑΤΟ».

Η Μόσχα, ωστόσο, δεν είδε το αποτέλεσμα ως συμβιβαστική λύση. Ο Αλεξάντερ Γκρούσκο, τότε υφυπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας, είπε: «Η ένταξη της Γεωργίας και της Ουκρανίας στη συμμαχία είναι ένα τεράστιο στρατηγικό λάθος που θα είχε σοβαρότατες συνέπειες για την πανευρωπαϊκή ασφάλεια». Ο Πούτιν υποστήριξε ότι η αποδοχή αυτών των δύο χωρών στο ΝΑΤΟ θα αντιπροσώπευε μια «άμεση απειλή» για τη Ρωσία. Μια ρωσική εφημερίδα ανέφερε ότι ο Πούτιν, ενώ συνομιλούσε με τον Μπους, «άφησε να εννοηθεί σαφώς ότι εάν η Ουκρανία γινόταν αποδεκτή στο ΝΑΤΟ, θα έπαυε να υπάρχει».

Η εισβολή της Ρωσίας στη Γεωργία τον Αύγουστο του 2008 θα έπρεπε να είχε διαλύσει κάθε αμφιβολία σχετικά με την αποφασιστικότητα του Πούτιν να εμποδίσει τη Γεωργία και την Ουκρανία να ενταχθούν στο ΝΑΤΟ. Ο Πρόεδρος της Γεωργίας Μιχαήλ Σαακασβίλι, ο οποίος ήταν βαθιά αφοσιωμένος στην ένταξη της χώρας του στο ΝΑΤΟ, είχε αποφασίσει το καλοκαίρι του 2008 να ενσωματώσει εκ νέου δύο αυτονομιστικές περιοχές, την Αμπχαζία και τη Νότια Οσετία. Όμως ο Πούτιν επιδίωξε να κρατήσει τη Γεωργία αδύναμη και διχασμένη – και εκτός ΝΑΤΟ. Αφού ξέσπασαν συμπλοκές μεταξύ της γεωργιανής κυβέρνησης και των αυτονομιστών της Νότιας Οσετίας, οι ρωσικές δυνάμεις πήραν τον έλεγχο της Αμπχαζίας και της Νότιας Οσετίας. Η Μόσχα είχε περάσει το μήνυμα της. Ωστόσο, παρά τη σαφή αυτή προειδοποίηση, το ΝΑΤΟ δεν εγκατέλειψε ποτέ δημόσια τον στόχο του να φέρει τη Γεωργία και την Ουκρανία στη συμμαχία. Και η επέκταση του ΝΑΤΟ συνέχισε με την Αλβανία και την Κροατία να γίνονται μέλη το 2009.

Η ΕΕ, επίσης, πορευόταν προς τα ανατολικά. Τον Μάιο του 2008, παρουσίασε την πρωτοβουλία της Ανατολικής Συνεργασίας, ένα πρόγραμμα για την προώθηση της ευημερίας σε χώρες όπως η Ουκρανία και την ενσωμάτωσή τους στην οικονομία τής Ευρωπαϊκής Ένωσης. Όπως είναι φυσικό,, οι Ρώσοι ηγέτες θεώρησαν το σχέδιο εχθρικό προς τα συμφέροντα της χώρας τους. Τον περασμένο Φεβρουάριο, πριν ο Γιανουκόβιτς αναγκαστεί να εγκαταλείψει την θέση του, ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών, Σεργκέι Λαβρόφ, κατηγόρησε την ΕΕ ότι προσπαθεί να δημιουργήσει μια «σφαίρα επιρροής» στην Ανατολική Ευρώπη.  Στα μάτια των Ρώσων ηγετών, η διεύρυνση της ΕΕ είναι ένας δούρειος ίππος για την επέκταση του ΝΑΤΟ.

Το τελικό εργαλείο τής Δύσης για το σταδιακό τράβηγμα του Κιέβου μακριά από την Μόσχα ήταν οι προσπάθειές της να διαδώσει τις δυτικές αξίες και την προώθηση της δημοκρατίας στην Ουκρανία και σε άλλα μετα-σοβιετικά κράτη, ένα σχέδιο που συχνά συνεπάγεται την χρηματοδότηση φιλοδυτικών ατόμων και οργανισμών. Η Βικτόρια Νούλαντ, η Αμερικανίδα βοηθός υφυπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ για Ευρωπαϊκές και Ευρασιατικές υποθέσεις, υπολόγισε τον Δεκέμβριο του 2013 ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν επενδύσει πάνω από 5 δισεκατομμύρια δολάρια από το 1991 για να βοηθήσουν την Ουκρανία να επιτύχει «το μέλλον που της αξίζει».  Ως μέρος αυτής τής προσπάθειας, η κυβέρνηση των ΗΠΑ χρηματοδότησε το National Endowment for Democracy (NED). Αυτό το μη κερδοσκοπικό ίδρυμα έχει χρηματοδοτήσει περισσότερα από 60 έργα που αποσκοπούν στην προώθηση της κοινωνίας των πολιτών στην Ουκρανία, και ο πρόεδρος του, Carl Gershman, αποκάλεσε την χώρα αυτή «το μεγαλύτερο βραβείο». Αφότου ο Γιανουκόβιτς κέρδισε τις προεδρικές εκλογές τής Ουκρανίας τον Φεβρουάριο του 2010, το NED αποφάσισε ότι υπονόμευε τους στόχους του, και έτσι ενίσχυσε τις προσπάθειές του για την στήριξη της αντιπολίτευσης και την ενίσχυση των δημοκρατικών θεσμών τής χώρας.

Όταν οι Ρώσοι ηγέτες βλέπουν την Δυτική κοινωνική μηχανική στην Ουκρανία, ανησυχούν ότι η χώρα τους θα μπορούσε να είναι η επόμενη. Και οι φόβοι αυτοί δεν είναι διόλου αβάσιμοι. Τον Σεπτέμβριο του 2013, ο Gershman έγραψε στην εφημερίδα Washington Post ότι «η επιλογή τής Ουκρανίας να ενταχθεί στην Ευρώπη θα επιταχύνει την κατάρρευση της ιδεολογίας τού ρωσικού ιμπεριαλισμού που αντιπροσωπεύει ο Πούτιν». Και πρόσθεσε: «Οι Ρώσοι, επίσης, αντιμετωπίζουν μια επιλογή, και ο Πούτιν μπορεί να βρεθεί στους χαμένους όχι μόνο στο εγγύς εξωτερικό αλλά και στο εσωτερικό τής ίδιας τής Ρωσίας».

Η πτώση του προέδρου Γιανουκόβιτς και η κατάληψη της Κριμαίας

Φανταστείτε την αμερικανική οργή αν η Κίνα δημιουργούσε μια εντυπωσιακή στρατιωτική συμμαχία και προσπαθούσε να συμπεριλάβει τον Καναδά και το Μεξικό.

Το τριπλό πακέτο πολιτικών τής Δύσης – η διεύρυνση του ΝΑΤΟ, η επέκταση της ΕΕ και η προώθηση της δημοκρατίας – έριξε λάδι σε μια φωτιά που περίμενε να ανάψει. Η σπίθα ήρθε τον Νοέμβριο του 2013, όταν ο Γιανουκόβιτς απέρριψε μια σημαντική οικονομική συμφωνία την οποία είχε διαπραγματευθεί με την ΕΕ και αποφάσισε να αποδεχτεί αντ’ αυτού μια ρωσική αντιπροσφορά 15 δισ. δολαρίων. Η απόφαση αυτή προκάλεσε αντικυβερνητικές διαδηλώσεις που κλιμακώθηκαν τους επόμενους τρεις μήνες , και που μέχρι τα μέσα Φεβρουαρίου είχαν οδηγήσει στον θάνατο περίπου εκατό διαδηλωτές. Δυτικοί απεσταλμένοι πέταξαν εσπευσμένα στο Κίεβο για να επιλύσουν την κρίση. Στις 21 Φεβρουαρίου, η κυβέρνηση και η αντιπολίτευση κατέληξαν σε συμφωνία που επέτρεπε στον Γιανουκόβιτς να παραμείνει στην εξουσία έως ότου διεξαχθούν νέες εκλογές. Ωστόσο, η συμφωνία κατέρρευσε αμέσως και ο Γιανουκόβιτς κατέφυγε στην Ρωσία την επόμενη μέρα. Η νέα κυβέρνηση στο Κίεβο ήταν φιλο-δυτική και αντιρωσική ως το κόκκαλο, και περιείχε τέσσερα υψηλόβαθμα στελέχη που θα μπορούσαν δικαιολογημένα να χαρακτηριστούν νεοφασίστες.

Αν και η πλήρης έκταση της εμπλοκής των ΗΠΑ δεν έχει ακόμα αποκαλυφθεί,, είναι σαφές ότι η Ουάσιγκτον υποστήριξε το πραξικόπημα.  Η Νούλαντ και ο Δημοκρατικός γερουσιαστής Τζον Μακέιν συμμετείχαν σε αντικυβερνητικές διαδηλώσεις, και οΤζέφρι Πάιατ, ο πρέσβης των ΗΠΑ στην Ουκρανία, διακήρυξε μετά την ανατροπή τού Γιανουκόβιτς ότι ήταν «μια μέρα που θα γραφτεί στα βιβλία της ιστορίας». Όπως αποκαλύφθηκε από τη διαρροή μιας τηλεφωνικής συνομιλίας, η Νούλαντ είχε υποστηρίξει την αλλαγή καθεστώτος και ήθελε πρωθυπουργό στη νέα κυβέρνηση τον Ουκρανό πολιτικό Αρσένι Γιατσενιούκ, όπως και έγινε. Καθόλου περίεργο το ότι Ρώσοι όλων των πεποιθήσεων πιστεύουν ότι η Δύση έπαιξε ρόλο στηνεκδίωξη τού Γιανουκόβιτς.

Για τον Πούτιν, είχε φτάσει η ώρα να δράσει εναντίον τής Ουκρανίας και της Δύσης. Λίγο μετά τις 22 Φεβρουαρίου διέταξε τις ρωσικές δυνάμεις να πάρουν την Κριμαία από την Ουκρανία, και αμέσως μετά, την προσάρτησε στην Ρωσία. Η επιχείρηση αποδείχθηκε σχετικά εύκολη, χάρη στις χιλιάδες των Ρώσων στρατιωτών που ήδη στάθμευαν στη ναυτική βάση τής Κριμαίας στο λιμάνι τής Σεβαστούπολης. Η Κριμαία αποτελούσε επίσης εύκολο στόχο, καθώς οι Ρώσοι αποτελούν περίπου το 60% του πληθυσμού της. Οι περισσότεροι από αυτούς ήθελαν να φύγουν από την Ουκρανία.

Στη συνέχεια, ο Πούτιν άσκησε τεράστια πίεση στη νέα κυβέρνηση στο Κίεβο για να την αποτρέψει από το να συνταχθεί με την Δύση εναντίον τής Μόσχας, καθιστώντας σαφές ότι θα κατέστρεφε την Ουκρανία ως λειτουργικό κράτος προτού επιτρέψει να γίνει ένα δυτικό προπύργιο στο κατώφλι της Ρωσίας. Προς τον σκοπό αυτό, παρείχε συμβούλους, όπλα, και διπλωματική υποστήριξη προς τους Ρώσους αυτονομιστές στην ανατολική Ουκρανία, οι οποίοι ωθούν τη χώρα προς τον εμφύλιο πόλεμο. Έχει συγκεντρώσει έναν μεγάλο στρατό στα ουκρανικά σύνορα, απειλώντας να εισβάλει εάν η κυβέρνηση καταστείλει τους αντάρτες.  Και αύξησε σημαντικά την τιμή τού φυσικού αερίου που πωλεί η Ρωσία στην Ουκρανία και απαίτησε την πληρωμή για προηγούμενες εξαγωγές. Ο Πούτιν παίζει σκληρό παιχνίδι.

Η Διάγνωση

Οι ενέργειες του Πούτιν θα έπρεπε να είναι εύκολα κατανοητές. Η Ουκρανία, μια τεράστια έκταση επίπεδης γης την οποία διέσχισαν η ναπολεόντειος Γαλλία, η αυτοκρατορική Γερμανία και η ναζιστική Γερμανία για να χτυπήσουν την ίδια τη Ρωσία, χρησιμεύει ως ρυθμιστικό κράτος τεράστιας στρατηγικής σημασίας για τη Ρωσία.  Κανένας Ρώσος ηγέτης δεν θα ανεχόταν μια στρατιωτική συμμαχία που μέχρι πρόσφατα ήταν θανάσιμος εχθρός τής Μόσχας, να κινείται μέσα στην Ουκρανία.  Επίσης, κανένας Ρώσος ηγέτης δεν θα παρέμενε άπραγος ενώ η Δύση βοηθούσε να εγκατασταθεί μια κυβέρνηση εκεί, η οποία ήταν αποφασισμένη να ενσωματώσει την Ουκρανία στην Δύση.

Μπορεί η θέση της Μόσχας να μην αρέσει στην Ουάσινγκτον, αλλά θα έπρεπε να κατανοήσει την λογική πίσω από αυτήν. Βασικοί κανόνες γεωπολιτικής: Οι μεγάλες δυνάμεις είναι πάντα ευαίσθητες σε πιθανές απειλές κοντά στο έδαφός τους.  Εξάλλου, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν ανέχονται μακρινές μεγάλες δυνάμεις να αναπτύσσουν στρατιωτικές δυνάμεις οπουδήποτε στο Δυτικό Ημισφαίριο, πολύ περισσότερο στα σύνορά τους.  Φανταστείτε την αμερικανική οργή αν η Κίνα δημιουργούσε μια εντυπωσιακή στρατιωτική συμμαχία και προσπαθούσε να συμπεριλάβει τον Καναδά και το Μεξικό. Με την λογική κατά μέρος, οι Ρώσοι ηγέτες έχουν πει σε πολλές περιπτώσεις στους Δυτικούς ομολόγους τους ότι θεωρούν πως η επέκταση του ΝΑΤΟ στην Γεωργία και την Ουκρανία είναι απαράδεκτη, μαζί με οιποιδήποτε προσπάθεια να στραφούν αυτές οι χώρες εναντίον τής Ρωσίας – ένα μήνυμα που ο ρωσο-γεωργιανός πόλεμος το 2008 κατέστησε επίσης απολύτως σαφές.

Αξιωματούχοι από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τους Ευρωπαίους συμμάχους τους υποστηρίζουν ότι προσπάθησαν σκληρά για να κατευνάσουν τους φόβους τής Ρωσίας και ότι η Μόσχα θα πρέπει να καταλάβει ότι το ΝΑΤΟ δεν έχει σχέδια για την Ρωσία. Εκτός από το να αρνείται συνεχώς ότι η επέκταση του ΝΑΤΟ έχει ως στόχο τον περιορισμό τής Ρωσίας, η συμμαχία δεν ανέπτυξε ποτέ μόνιμες στρατιωτικές δυνάμεις στα νέα κράτη-μέλη της. Το 2002 μάλιστα, δημιούργησε ένα όργανο που ονομάζεται Συμβούλιο ΝΑΤΟ-Ρωσίας, σε μια προσπάθεια να προωθήσει τη συνεργασία. Για να κατευνάσουν περαιτέρω την Ρωσία, οι Ηνωμένες Πολιτείες ανακοίνωσαν το 2009 ότι θα αναπτύξουν ένα νέο σύστημα αντιπυραυλικής άμυνας για πολεμικά πλοία στα ευρωπαϊκά ύδατα, τουλάχιστον αρχικά, και όχι σε τσεχικό ή πολωνικό έδαφος. Αλλά κανένα από αυτά τα μέτρα δεν λειτούργησε. Οι Ρώσοι παρέμειναν σταθερά αντίθετοι με την διεύρυνση του ΝΑΤΟ, κυρίως στην Γεωργία και την Ουκρανία. Και είναι οι Ρώσοι, όχι η Δύση, οι οποίοι τελικά θα αποφασίσουν τι μετράει ως απειλή γι’ αυτούς.

Για να καταλάβει κανείς γιατί η Δύση, ειδικά οι Ηνωμένες Πολιτείες, δεν μπόρεσαν να καταλάβουν ότι η πολιτική τους στην Ουκρανία έθετε τις βάσεις για μια μεγάλη σύγκρουση με την Ρωσία, πρέπει να πάει πίσω στα μέσα τής δεκαετίας τού 1990, όταν η κυβέρνηση Κλίντον άρχισε να υποστηρίζει την επέκταση του ΝΑΤΟ. Ειδήμονες προέβαλαν ποικίλα επιχειρήματα υπέρ και κατά τής διεύρυνσης, αλλά δεν υπήρχε συναίνεση για το τι πρέπει να γίνει. Οι περισσότεροι ανατολικοευρωπαίοι μετανάστες στις Ηνωμένες Πολιτείες και οι συγγενείς τους, για παράδειγμα, υποστήριζαν σθεναρά τη διεύρυνση, επειδή ήθελαν το ΝΑΤΟ να προστατεύει χώρες όπως η Ουγγαρία και η Πολωνία. Λίγοι ρεαλιστές ευνόησαν επίσης αυτή την πολιτική, επειδή πίστευαν ότι η Ρωσία  έπρεπε ακόμη να περιοριστεί.

Αλλά οι περισσότεροι ρεαλιστές αντιτίθεντο στην επέκταση, με την πεποίθηση ότι μια φθίνουσα μεγάλη δύναμη με γηράσκοντα πληθυσμό και μονοδιάστατη οικονομία δεν χρειαζόταν στην πραγματικότητα να περιοριστεί. Και φοβούνταν ότι η διεύρυνση θα έδινε στη Μόσχα μόνο κίνητρο να προκαλέσει προβλήματα στην Ανατολική Ευρώπη. Ο διπλωμάτης των ΗΠΑ, Τζορτζ Κένναν, διατύπωσε αυτή την άποψη σε μια συνέντευξή του το 1998, λίγο αφότου η Γερουσία των ΗΠΑ ενέκρινε τον πρώτο γύρο επέκτασης του ΝΑΤΟ. «Νομίζω ότι οι Ρώσοι θα αντιδράσουν σταδιακά αρκετά αρνητικά και αυτό θα επηρεάσει τις πολιτικές τους», είπε.  «Πιστεύω ότι πρόκειται για ένα τραγικό λάθος Δεν υπήρχε κανένας απολύτως λόγος γι’ αυτό. Κανείς δεν απειλούσε κανέναν».

Οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί τους θα πρέπει να εγκαταλείψουν το σχέδιό τους να δυτικοποιήσουν την Ουκρανία και αντ’ αυτού να επιδιώξουν να την καταστήσουν ουδέτερο ρυθμιστικό παράγοντα.

Οι περισσότεροι φιλελεύθεροι, από την άλλη πλευρά, τάχθηκαν υπέρ της διεύρυνσης, συμπεριλαμβανομένων πολλών βασικών μελών τής διακυβέρνησης Κλίντον. Πίστευαν ότι το τέλος του Ψυχρού Πολέμου είχε μεταμορφώσει ριζικά τη διεθνή πολιτική και ότι μια νέα, μετα-εθνική τάξη είχε αντικαταστήσει τη ρεαλιστική λογική που κυβερνούσε την Ευρώπη. Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν ήταν μόνο το «πλέον απαραίτητο έθνος», όπως το έθεσε η υπουργός Εξωτερικών Μαντλίν Ολμπράιτ. Ήταν επίσης ένας καλοπροαίρετος ηγεμόνας και έτσι ήταν απίθανο να θεωρηθεί ως απειλή στην Μόσχα. Ο στόχος, στην ουσία, ήταν το σύνολο της ηπείρου να μοιάζει με την Δυτική Ευρώπη.

Και έτσι οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί τους, επιδίωξαν να προωθήσουν την δημοκρατία στις χώρες τής Ανατολικής Ευρώπης, αυξάνοντας την οικονομική αλληλεξάρτηση μεταξύ τους, και ενσωματώνοντάς τες σε διεθνείς θεσμούς. Έχοντας κερδίσει την συζήτηση στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι φιλελεύθεροι δεν δυσκολεύτηκαν να πείσουν τους Ευρωπαίους συμμάχους τους να υποστηρίξουν την διεύρυνση του ΝΑΤΟ.  Εξάλλου, δεδομένων των προηγούμενων επιτευγμάτων της ΕΕ, οι Ευρωπαίοι ήταν ακόμη πιο προσκολλημένοι από όσο οι Αμερικανοί στην ιδέα ότι η γεωπολιτική δεν είχε πλέον σημασία και ότι μια all-inclusive φιλελεύθερη τάξη θα μπορούσε να διατηρήσει την ειρήνη στην Ευρώπη.

Οι φιλελεύθεροι κυριάρχησαν τόσο πολύ στις συζητήσεις για την ευρωπαϊκή ασφάλεια κατά την πρώτη δεκαετία αυτού τού αιώνα, που ακόμα και όταν η συμμαχία υιοθέτησε μια πολιτική ανάπτυξης ανοικτών θυρών, η επέκταση του ΝΑΤΟ αντιμετώπισε ελάχιστες αντιδράσεις από τους ρεαλιστές. Η φιλελεύθερη κοσμοθεωρία ήταν πλέον αποδεκτό δόγμα μεταξύ των αξιωματούχων των ΗΠΑ. Τον Μάρτιο, για παράδειγμα, ο πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα εκφώνησε μια ομιλία σχετικά με την Ουκρανία στην οποία μίλησε επανειλημμένα για «ιδεώδη» που κινητοποιούν την Δυτική πολιτική και το πώς αυτά τα ιδεώδη «έχουν συχνά απειληθεί από μια παλαιότερη, πιο παραδοσιακή αντίληψη της εξουσίας». Η αντίδραση του υπουργού Εξωτερικών, Τζον Κέρι, στην κρίση της Κριμαίας απηχούσε την ίδια άποψη: «Στον 21ο αιώνα απλά δεν συμπεριφέρεσαι όπως στον 19ο αιώνα, με το να εισβάλεις σε μια άλλη χώρα με εντελώς κατασκευασμένα προσχήματα»

Στην ουσία, οι δύο πλευρές λειτουργούσαν με διαφορετικά εγχειρίδια: Ο Πούτιν και οι συμπατριώτες του σκέπτονταν και ενεργούσαν σύμφωνα με τις επιταγές τού ρεαλισμού, ενώ οι δυτικοί ομόλογοί τους ακολουθούσαν τις φιλελεύθερες ιδέες σχετικά με την διεθνή πολιτική. Το αποτέλεσμα είναι ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί τους προκάλεσαν εν αγνοία τους μια μεγάλη κρίση στην Ουκρανία.

giati-i-dysi-echei-tin-eythyni-gia-tin-krisi-stin-oykrania0
Κίεβο, 29 Νοεμβρίου 2004. Η Πορτοκαλί Επανάσταση σε πλήρη εξέλιξη. Η υποστήριξη της Δύσης προς το φιλοδημοκρατικό κίνημα στην Ουκρανία και η επέκταση της Ε.Ε. προς ανατολάς προκάλεσαν την έντονη αντίδραση της Μόσχας. Φωτ. Associated Press

Το Παιχνίδι της Επίρριψης Ευθυνών στον Πούτιν

Στην ίδια συνέντευξη, το 1998, ο Αμερικανός διπλωμάτης Τζορτζ Κένναν προέβλεψε ότι η επέκταση του ΝΑΤΟ θα προκαλούσε μια κρίση, μετά την οποία οι υποστηρικτές τής επέκτασης θα «έλεγαν ότι πάντα σας λέγαμε ότι έτσι είναι οι Ρώσοι». Ο ένας μετά τον άλλο, οι περισσότεροι Δυτικοί αξιωματούχοι παρουσίασαν τον Πούτιν ως τον πραγματικό ένοχο των δεινών τής Ουκρανίας. Τον Μάρτιο, σύμφωνα με τους New York Times, η Γερμανίδα καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ άφησε να εννοηθεί ότι ο Πούτιν ήταν παράλογος, λέγοντας στον Ομπάμα ότι ήταν «σε άλλο κόσμο». Αν και ο Πούτιν έχει αναμφίβολα αυταρχικές τάσεις, κανένα στοιχείο δεν στηρίζει την κατηγορία ότι είναι διανοητικά ανισόρροπος.  Αντιθέτως: είναι ένας πρώτης τάξεως στρατηγιστής τον οποίο θα πρέπει να φοβάται και να σέβεται οποιοσδήποτε τον αμφισβητεί στην εξωτερική πολιτική.

Άλλοι αναλυτές ισχυρίζονται, πιο εύλογα, ότι ο Πούτιν λυπάται για την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και είναι αποφασισμένος να την αντιστρέψει με την επέκταση των συνόρων τής Ρωσίας. Σύμφωνα με αυτή την ερμηνεία, ο Πούτιν, αφού κατέλαβε την Κριμαία, δοκιμάζει τώρα το έδαφος για να δει αν είναι η κατάλληλη στιγμή για να κατακτήσει την Ουκρανία ή τουλάχιστον το ανατολικό τμήμα της, και τελικά θα συμπεριφερθεί επιθετικά απέναντι σε άλλες χώρες στην περιοχή τής Ρωσίας. Για κάποιους σε αυτό το στρατόπεδο, ο Πούτιν αντιπροσωπεύει έναν σύγχρονο Αδόλφο Χίτλερ, και η σύναψη οποιασδήποτε συμφωνίας μαζί του θα επαναλάμβανε το λάθος του Μονάχου. Έτσι, το ΝΑΤΟ πρέπει να δεχτεί τη Γεωργία και την Ουκρανία για να περιορίσει τη Ρωσία προτού κυριαρχήσει στους γείτονές της και απειλήσει τη Δυτική Ευρώπη.

Αυτό το επιχείρημα καταρρέει με μια προσεκτική εξέταση. Αν ο Πούτιν ήταν αποφασισμένος να δημιουργήσει μια μεγαλύτερη Ρωσία, τα σημάδια των προθέσεών του σχεδόν σίγουρα θα είχαν προκύψει πριν από τις 22 Φεβρουαρίου. Όμως, πριν από την ημερομηνία αυτή δεν υπάρχει σχεδόν καμία απόδειξη ότι έκλινε προς την κατάληψη της Κριμαίας, πόσω μάλλον για κάποιο άλλο έδαφος στην Ουκρανία. Ακόμα και Δυτικοί ηγέτες που υποστήριζαν την επέκταση του ΝΑΤΟ δεν το έκαναν από φόβο ότι η Ρωσία ήταν έτοιμη να χρησιμοποιήσει στρατιωτική βία. Οι ενέργειες τού Πούτιν στην Κριμαία τους αιφνιδίασαν πλήρως και φαίνεται ότι είχαν μια αυθόρμητη αντίδραση για την απομάκρυνση τού Γιανουκόβιτς. Αμέσως μετά, ακόμα και ο Πούτιν είπε ότι ήταν αντίθετος με την απόσχιση της Κριμαίας, πριν αλλάξει γρήγορα γνώμη.

Άλλωστε, ακόμη και αν ήθελε, η Ρωσία δεν έχει την δυνατότητα να κατακτήσει και να προσαρτήσει εύκολα την ανατολική Ουκρανία, πολύ λιγότερο δε το σύνολο της χώρας. Περίπου 15 εκατομμύρια άνθρωποι – το ένα τρίτο τού πληθυσμού τής Ουκρανίας – ζουν ανάμεσα στον ποταμό Δνείπερο, ο οποίος διασχίζει την χώρα, και τα ρωσικά σύνορα. Η συντριπτική πλειοψηφία αυτών των ανθρώπων θέλει να παραμείνει μέρος της Ουκρανίας και σίγουρα θα αντισταθεί σε μια ρωσική κατοχή. Επιπλέον, ο μέτριος στρατός τής Ρωσίας, ο οποίος δείχνει κάποια σημάδια ότι μετατρέπεται σε μια σύγχρονη Βέρμαχτ, θα είχε ελάχιστες πιθανότητες να ειρηνεύσει ολόκληρη την Ουκρανία. Η Μόσχα δεν είναι επίσης σε θέση να πληρώσει για μια δαπανηρή κατοχή. Η αδύναμη οικονομία της θα υποφέρει ακόμη περισσότερο απέναντι στις κυρώσεις που θα προέκυπταν.

Βαρύ το τίμημα

Αλλά, ακόμη και αν η Ρωσία διέθετε μια ισχυρή στρατιωτική μηχανή και μια εντυπωσιακή οικονομία, θα ήταν πιθανότατα ανίκανη να καταλάβει με επιτυχία την Ουκρανία. Αρκεί να δει κανείς τις σοβιετικές και αμερικανικές εμπειρίες στο Αφγανιστάν, τις εμπειρίες των ΗΠΑ στο Βιετνάμ και στο Ιράκ, και την ρωσική εμπειρία στην Τσετσενία, για να θυμηθεί ότι οι στρατιωτικές κατοχές συνήθως τελειώνουν άσχημα. Ο Πούτιν σίγουρα καταλαβαίνει ότι το να προσπαθήσει να υποτάξει την Ουκρανία θα είναι σαν να καταπίνει έναν σκαντζόχοιρο.  Η απάντησή του στα γεγονότα εκεί υπήρξε αμυντική, όχι επιθετική.

Δεδομένου ότι οι περισσότεροι Δυτικοί ηγέτες εξακολουθούν να αρνούνται ότι η συμπεριφορά τού Πούτιν μπορεί να υποκινείται από δικαιολογημένες ανησυχίες για την ασφάλεια, δεν αποτελεί έκπληξη ότι έχουν προσπαθήσει να την αλλάξουν με τον διπλασιασμό των υφιστάμενων πολιτικών τους και έχουν τιμωρήσει την Ρωσία για να την αποτρέψουν από περαιτέρω επιθετικότητα. Αν και ο Κέρι υποστήριξε ότι «όλες οι επιλογές είναι στο τραπέζι», ούτε οι Ηνωμένες Πολιτείες ούτε και οι σύμμαχοί τους στο ΝΑΤΟ είναι έτοιμοι να χρησιμοποιήσουν βία για να υπερασπιστούν την Ουκρανία. Αντί γι’ αυτό, η Δύση στηρίζεται στις οικονομικές κυρώσεις για να εξαναγκάσει την Ρωσία να τερματίσει την στήριξή της στην εξέγερση στην ανατολική Ουκρανία. Τον Ιούλιο, οι Ηνωμένες Πολιτείες και η ΕΕ έθεσαν σε εφαρμογή τον τρίτο γύρο περιορισμένων κυρώσεων, με στόχο κυρίως υψηλόβαθμα άτομα στενά συνδεδεμένα με την ρωσική κυβέρνηση και ορισμένες τράπεζες υψηλού προφίλ και εταιρείες στους τομείς τής ενέργειας και της άμυνας. Επίσης, απείλησαν να εξαπολύσουν έναν άλλο, πιο σκληρό γύρο κυρώσεων, με στόχο ολόκληρους τομείς τής ρωσικής οικονομίας.

Τα μέτρα αυτά θα έχουν ελάχιστα αποτελέσματα. Οι σκληρές κυρώσεις είναι πιθανότατα εκτός συζήτησης ούτως ή άλλως. Οι δυτικοευρωπαϊκές χώρες, κυρίως η Γερμανία, έχουν αντισταθεί στην επιβολή τους, φοβούμενες ότι η Ρωσία θα μπορούσε να ανταποδώσει και να προκαλέσει σοβαρή οικονομική ζημία εντός τής ΕΕ. Αλλά ακόμα κι αν οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούσαν να πείσουν τους συμμάχους τους να θεσπίσουν σκληρά μέτρα, ο Πούτιν δεν θα άλλαζε τις αποφάσεις του. Η ιστορία δείχνει ότι οι χώρες θα δεχθούν τεράστιες τιμωρίες προκειμένου να προστατεύσουν τα βασικά στρατηγικά τους συμφέροντα. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να πιστεύουμε ότι η Ρωσία αποτελεί εξαίρεση σε αυτόν τον κανόνα.

Οι Δυτικοί ηγέτες έχουν, επίσης, επιμείνει στις προκλητικές πολιτικές που δημιούργησαν εξ αρχής την κρίση. Τον Απρίλιο, ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, Τζο Μπάιντεν, συναντήθηκε με Ουκρανούς νομοθέτες και τους είπε ότι «Αυτή είναι μια δεύτερη ευκαιρία για γίνει πράξη η αρχική υπόσχεση της Πορτοκαλί Επανάστασης».  Ο Τζον Μπρέναν, ο διευθυντής τής CIA, δεν βοήθησε τα πράγματα όταν, τον ίδιο μήνα, επισκέφθηκε το Κίεβο σε ένα ταξίδι για το οποίο ο Λευκός Οίκος είπε ότι είχε ως στόχο την βελτίωση της συνεργασίας για την ασφάλεια με την ουκρανική κυβέρνηση.

Η ΕΕ, εν τω μεταξύ, συνέχισε να προωθεί την Ανατολική Εταιρική Σχέση. Τον Μάρτιο, ο Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο, ο πρόεδρος τής Ευρωπαϊκής Επιτροπής, συνόψισε το σκεπτικό τής ΕΕ για την Ουκρανία, λέγοντας ότι «Έχουμε  χρέος, καθήκον τής αλληλεγγύης με την χώρα αυτή, και θα εργαστούμε για να την έχουμε όσο το δυνατόν πιο κοντά σε εμάς». Και βεβαίως, στις 27 Ιουνίου, η ΕΕ και η Ουκρανία υπέγραψαν την οικονομική συμφωνία που ο Γιανουκόβιτς είχε μοιραία απορρίψει επτά μήνες νωρίτερα. Επίσης, τον Ιούνιο, σε μια συνάντηση των υπουργών Εξωτερικών των μελών τού ΝΑΤΟ, συμφωνήθηκε ότι η συμμαχία θα παραμείνει ανοιχτή σε νέα μέλη, αν και οι υπουργοί Εξωτερικών απέφυγαν να αναφέρουν ονομαστικά την Ουκρανία. «Καμιά τρίτη χώρα δεν διαθέτει δικαίωμα βέτο έναντι της διεύρυνσης του ΝΑΤΟ», ανακοίνωσε ο Άντερς Φογκ Ράσμουσεν, ο Γενικός Γραμματέας τού ΝΑΤΟ. Οι υπουργοί Εξωτερικών συμφώνησαν, επίσης, να υποστηρίξουν διάφορα μέτρα για την βελτίωση των στρατιωτικών δυνατοτήτων τής Ουκρανίας σε τομείς όπως η διοίκηση και ο έλεγχος, η επιμελητεία, και η κυβερνο-άμυνα. Οι Ρώσοι ηγέτες έχουν φυσικά αντιδράσει σε αυτές τις ενέργειες. Η απάντηση της Δύσης στην κρίση θα κάνει απλώς μια κακή κατάσταση χειρότερη.

Ωστόσο, υπάρχει μια λύση στην κρίση στην Ουκρανία – αν και θα απαιτήσει από την Δύση να σκεφτεί την χώρα με έναν ριζικά νέο τρόπο. Οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί τους θα πρέπει να εγκαταλείψουν το σχέδιό τους να δυτικοποιήσουν την Ουκρανία και να στοχεύσουν αντ’ αυτού να την κάνουν μια ουδέτερη ζώνη μεταξύ του ΝΑΤΟ και της Ρωσίας, παρόμοια με την θέση τής Αυστρίας κατά την διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Οι Δυτικοί ηγέτες θα πρέπει να αναγνωρίσουν ότι η Ουκρανία έχει τόσο μεγάλη σημασία για τον Πούτιν που δεν μπορούν να υποστηρίξουν ένα αντιρωσικό καθεστώς εκεί. Αυτό δεν σημαίνει ότι μια μελλοντική κυβέρνηση της Ουκρανίας θα πρέπει να είναι φιλο-ρωσική ή αντι-ΝΑΤΟϊκή. Αντιθέτως, ο στόχος θα πρέπει να είναι μια κυρίαρχη Ουκρανία που δεν θα ανήκει ούτε στο ρωσικό ούτε το Δυτικό στρατόπεδο.

Για να επιτευχθεί αυτό, οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί τους θα πρέπει να αποκλείσουν δημοσίως την επέκταση του ΝΑΤΟ στην Γεωργία και την Ουκρανία. Η Δύση πρέπει να συμβάλει στη διαμόρφωση ενός οικονομικού σχεδίου διάσωσης για την Ουκρανία που θα χρηματοδοτείται από κοινού από την ΕΕ, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, την Ρωσία και τις Ηνωμένες Πολιτείες – μια πρόταση που η Μόσχα θα πρέπει να επικροτήσει, δεδομένου του συμφέροντός της να έχει μια ευημερούσα και σταθερή Ουκρανία στην δυτική της πλευρά. Και η Δύση θα πρέπει να περιορίσει σημαντικά τις προσπάθειες κοινωνικής μηχανικής στο εσωτερικό τής Ουκρανίας. Είναι καιρός να μπεί ένα τέλος στην δυτική υποστήριξη για μια νέα Πορτοκαλί Επανάσταση. Παρ’ όλα αυτά, οι ηγέτες των ΗΠΑ και της Ευρώπης θα πρέπει να ενθαρρύνουν την Ουκρανία να σεβαστεί τα δικαιώματα των μειονοτήτων, ιδιαίτερα τα γλωσσικά δικαιώματα των ρωσόφωνων.

Κάποιοι μπορεί να υποστηρίξουν ότι η αλλαγή πολιτικής προς την Ουκρανία σε αυτήν την προχωρημένη φάση θα έβλαπτε σοβαρά την αξιοπιστία των ΗΠΑ σε όλο τον κόσμο. Αναμφίβολα θα υπήρχε κάποιο κόστος, αλλά το κόστος μιας συνεχιζόμενης λανθασμένης στρατηγικής θα είναι πολύ μεγαλύτερο. Επιπλέον, άλλες χώρες είναι πιθανό να σεβαστούν ένα κράτος που μαθαίνει από τα λάθη του και, τελικά, επινοεί μια πολιτική που διευθετεί αποτελεσματικά το εκάστοτε πρόβλημα. Αυτή η επιλογή είναι σαφώς ανοιχτή για τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Χωρίς νόημα η αυτοδιάθεση

Ακούγεται επίσης ο ισχυρισμός ότι η Ουκρανία έχει το δικαίωμα να καθορίσει με ποιους θέλει να συμμαχήσει και ότι οι Ρώσοι δεν έχουν κανένα δικαίωμα να εμποδίσουν το Κίεβο από το να ενταχθεί στην Δύση. Αυτός είναι ένας επικίνδυνος τρόπος να σκέπτεται η Ουκρανία τις επιλογές τής εξωτερικής πολιτικής της. Η θλιβερή αλήθεια είναι ότι θα μπορούσε να είναι συχνά σωστό όταν η πολιτική των μεγάλων δυνάμεων παίζεται. Αφηρημένα δικαιώματα, όπως η αυτοδιάθεση, είναι σε μεγάλο βαθμό χωρίς νόημα όταν ισχυρά κράτη μπαίνουν σε καυγάδες με πιο αδύναμα κράτη. Μήπως η Κούβα είχε το δικαίωμα να σχηματίσει μια στρατιωτική συμμαχία με την Σοβιετική Ένωση κατά την διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου; Οι Ηνωμένες Πολιτείες σίγουρα δεν το πίστευαν, και οι Ρώσοι σκέφτονται με τον ίδιο τρόπο για μια Ουκρανία που ενώνεται με την Δύση. Είναι προς το συμφέρον τής Ουκρανίας να κατανοήσει αυτά τα δεδομένα τής ζωής και να προχωρήσει προσεκτικά, όταν συναλλάσσεται με τον πιο ισχυρό γείτονά της.

Ωστόσο, ακόμη και αν κάποιος απορρίπτει αυτή την ανάλυση και πιστεύει ότι η Ουκρανία έχει το δικαίωμα να υποβάλει αίτημα ένταξης στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ, το γεγονός παραμένει ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι Ευρωπαίοι σύμμαχοί τους έχουν το δικαίωμα να απορρίψουν τα αιτήματα αυτά. Δεν υπάρχει κανένας λόγος για τον οποίο η Δύση πρέπει να διευκολύνει την Ουκρανία, αν εκείνη κλίνει στο να ακολουθεί μια εξωτερική πολιτική προς την λάθος κατεύθυνση, ειδικά αν η άμυνά της δεν αποτελεί ζωτικό συμφέρον. Η ικανοποίηση των ονείρων κάποιων Ουκρανών δεν αξίζει την εχθρότητα και την σύγκρουση που θα προκαλέσει, ιδιαίτερα στον ουκρανικό λαό.

Βέβαια, ορισμένοι αναλυτές μπορεί να παραδεχτούν ότι το ΝΑΤΟ χειρίστηκε κακώς τις σχέσεις με την Ουκρανία και παρόλα αυτά να εξακολουθούν να υποστηρίζουν ότι η Ρωσία αποτελεί έναν εχθρό που θα γίνει όλο και πιο τρομακτικός με την πάροδο του χρόνου – και ότι η Δύση δεν έχει επομένως άλλη επιλογή από το να συνεχίσει την παρούσα πολιτική της. Αλλά αυτή η άποψη είναι πολύ λανθασμένη. Η Ρωσία είναι μια παρακμάζουσα δύναμη, και θα γίνεται μόνο ασθενέστερη με τον χρόνο. Ακόμα και αν η Ρωσία ήταν μια ανερχόμενη δύναμη, άλλωστε, πάλι δεν θα είχε κανένα νόημα να ενσωματωθεί η Ουκρανία στο ΝΑΤΟ. Ο λόγος είναι απλός: Οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι Ευρωπαίοι σύμμαχοί τους δεν θεωρούν την Ουκρανία ως ένα βασικό στρατηγικό συμφέρον, όπως αποδεικνύει η απροθυμία τους να χρησιμοποιήσουν στρατιωτική δύναμη προς ενίσχυσή της. Συνεπώς, θα ήταν το αποκορύφωμα της ανοησίας να δημιουργηθεί ένα νέο μέλος του ΝΑΤΟ το οποίο τα άλλα μέλη δεν έχουν καμία πρόθεση να υπερασπιστούν. Το ΝΑΤΟ έχει επεκταθεί και στο παρελθόν, επειδή οι φιλελεύθεροι συμπέραναν ότι η συμμαχία δεν θα χρειαστεί ποτέ να τιμήσει τις νέες εγγυήσεις για την ασφάλειά της, αλλά το πρόσφατο παιχνίδι εξουσίας τής Ρωσίας δείχνει ότι η ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ θα μπορούσε να θέσει την Ρωσία και την Δύση σε πορεία σύγκρουσης.

Η προσκόλληση στην τρέχουσα πολιτική θα περιπλέξει τις σχέσεις τής Δύσης με την Μόσχα και σχετικά με άλλα θέματα. Οι Ηνωμένες Πολιτείες χρειάζονται την βοήθεια της Ρωσίας για να αποσύρουν τον αμερικανικό εξοπλισμό από το Αφγανιστάν μέσω ρωσικού εδάφους, να επιτύχουν πυρηνική συμφωνία με το Ιράν και να σταθεροποιήσουν την κατάσταση στη Συρία. Στην πραγματικότητα, η Μόσχα έχει βοηθήσει την Ουάσινγκτον και στα τρία αυτά ζητήματα στο παρελθόν- το καλοκαίρι του 2013, ο Πούτιν ήταν αυτός που έβγαλε τα κάστανα του Ομπάμα από τη φωτιά, σφυρηλατώντας τη συμφωνία βάσει της οποίας η Συρία συμφώνησε να εγκαταλείψει τα χημικά της όπλα, αποφεύγοντας έτσι το στρατιωτικό χτύπημα των ΗΠΑ με το οποίο είχε απειλήσει ο Ομπάμα. Οι Ηνωμένες Πολιτείες επίσης κάποια μέρα θα χρειαστούν την βοήθεια της Ρωσίας για να ανασχέσουν μια άνοδο της Κίνας. Η σημερινή πολιτική των ΗΠΑ, ωστόσο, απλώς οδηγεί την Μόσχα και το Πεκίνο πιο κοντά.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι Ευρωπαίοι σύμμαχοί τους αντιμετωπίζουν τώρα μια επιλογή για την Ουκρανία.  Μπορούν να συνεχίσουν την τρέχουσα πολιτική τους, η οποία θα επιδεινώσει τις εχθροπραξίες με την Ρωσία και θα αφανίσει την Ουκρανία στο πλαίσιο της διαδικασίας – ένα σενάριο στο οποίο όλοι θα βγουν χαμένοι. Ή μπορούν να αλλάξουν και να εργαστούν για την δημιουργία μιας ευημερούσας αλλά ουδέτερης Ουκρανίας, μιας Ουκρανίας που δεν θα απειλεί την Ρωσία και θα επιτρέπει στην Δύση να αποκαταστήσει τις σχέσεις της με την Μόσχα. Με την προσέγγιση αυτή, όλες οι πλευρές θα έβγαιναν κερδισμένες.

* Τζον Μερσχάιµερ, καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου

kathimerini.gr

Εκτός ελέγχου: Ρωσία & Κίνα «ζεσταίνουν» τα πυρηνικά τους – Το 75,5% των Ρώσων ζητεί από Β.Πούτιν: «Πάτα το»!

0

Την Πολωνία ως μεγαλύτερη απειλή για την Ρωσία το 75% των Ρώσων και προκρίνει «στρατιωτική δράση» ακόμα και με πυρηνικά!

«Η Ρωσία (ίσως) πρέπει να ξεκινήσει νέα στρατιωτική επιχείρηση κατά της Πολωνίας και (ίσως) πρέπει να χρησιμοποιήσει αν χρειαστεί ακόμα και πυρηνικά όπλα σε αυτή την προσπάθεια να εξαλείψει την απειλή που συνιστά η χώρα αυτή ως προπύργιο του ΝΑΤΟ».

Αυτή είναι η θέση των Ρώσων πολιτών εν μέσω του πολέμου στην Ουκρανία όπως καταγράφηκε σε δημοσκόπηση στην Μόσχα και σε άλλες πέντε πόλεις!

Συγκεκριμένα το 75,5% των Ρώσων θέλουν ή «ίσως να θέλουν» να κτυπηθούν με επόμενη χώρα στόχος μετά την “αποναζιστικοποίηση της Ουκρανίας” πρέπει να είναι η Πολωνία.

Μεταξύ των ερωτηθέντων, το 40,3% θεωρεί αποδεκτή μια πυρηνική επίθεση και το 34,3% υποστηρίζει σε κάποιο βαθμό μια τέτοια πιθανή απόφαση των ρωσικών αρχών.

Μόνο το 25,5% των Ρώσων έχει κατηγορηματικά αρνητική στάση απέναντι στη χρήση πυρηνικών όπλων.

Την ίδια στιγμή στην συζήτηση για χρήση πυρηνικών όπλων μπαίνει και η Κίνα: «Το ΝΑΤΟ δεν έπρεπε ούτε πρέπει να επεκταθεί προς τα ανατολικά για να μην “στριμώξει” μια πυρηνική δύναμη όπως η Ρωσία» δήλωσε ο Κινέζος υφυπουργός Εξωτερικών Le Yucheng 

Σύμφωνα με την δημοσκόπηση, η Πολωνία αποτελεί πλέον την κορυφαία απειλή για την Ρωσία.

Και βέβαια, μην έχει κανείς αμφιβολία ότι μετά την Πολωνία θα έχει σειρά η Γερμανία, έτσι όπως εξελίσσονται τα πράγματα!

Το 46% των ερωτηθέντων είναι απολύτως βέβαιο ότι η ρωσική κυβέρνηση πρέπει να επιτεθεί στην ΕΕ και το 40,6% θεωρεί αποδεκτή την επέκταση των εχθροπραξιών!

Σύμφωνα με την δημοσκόπηση, η οποία έστω και αν αποτελεί επικοινωνιακό τρικ της Μόσχας καταδεικνύει την πρόθεση της ρωσικής ηγεσίας να προχωρήσει σε χρήση πυρηνικών όπλων αν καταστεί αναγκαίο και να επεκτείνει την επιχείρηση προς δυσμάς.

Έστω και ως μέσο καταστροφής υποδομών (έκρηξη στα μέσα επίπεδα της ατμόσφαιρας και όχι επί του εδάφους).

Οι χώρες που, σύμφωνα με την έρευνα, «απειλούν λόγω της συμμετοχής στους στο ΝΑΤΟ την Ρωσία» είναι η Πολωνία με 75,5% των ερωτηθέντων, οι χώρες της Βαλτικής, Εσθονία, η Λιθουανία, η Λετονία (41%), καθώς και η Βουλγαρία, Τσεχία, Σλοβακία (39, 6%).

Μόνο το 13,4% του πληθυσμού της Ρωσικής Ομοσπονδίας είναι αρνητικό σε ανάληψη ένοπλης δράσης της Ρωσίας για να υπερασπιστεί τα δικαιώματά της σε άλλες χώρες του ΝΑΤΟ. 

“Η κοινή εντύπωση των συνεντευξιαζόμενων από την έρευνα είναι ότι οι Ρώσοι που συμφώνησαν να συμμετάσχουν στην δημοσκόπηση, είναι επιθετικοί όχι μόνο προς την Ουκρανία, αλλά και προς την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ. Οι ερωτηθέντες είτε αρνούνται να μιλήσουν μόλις μάθουν το θέμα της συνέντευξης είτε δηλώνουν ετοιμότητα να υποστηρίξουν και να εγκρίνουν περαιτέρω ρωσικές παρεμβάσεις σε άλλη χώρα», δήλωσε ο Andrey Eremenko, ιδρυτής της ερευνητικής εταιρείας Active Group.

Η έρευνα διεξήχθη από 11-14, 2022 με συμμετοχή 1557 συμμετεχόντων.

Δείτε τις καρτέλες της δημοσκόπησης παρακάτω.

Image
Image
Image

 

Το εντυπωσιακό είναι το εύρος στήριξης της Κίνας στην Ρωσία και η επιθετικότητα που εκδηλώνει πλέον απέναντι στις ΗΠΑ: «Δεν είμαστε μέρος του πολέμου στην Ουκρανία και δεν χρειάζεται να το επαναλάβουμε. Η συμπεριφορά των ΗΠΑ στην κρίση της Ουκρανίας χαρακτηρίζεται από υποκρισία. Η σχέσεις με την Ρωσία είναι “κέρδος }για την Κίνα, όχι υποχρέωση», ανέφερε ο πρέσβης του Πεκίνου στην Ουάσιγκτον Qin Gang.

Δείτε βίντεο

 

Image

 

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/enoples-sygkroyseis/ektos-elegxou-rosia-kai-kina-zestainoun-ta-pyrinika-tous-to-755-ton-roson-zitei-apo-v-poutin-pata-to/

Italian Airport Workers Stop Arms Shipment to Ukraine Under Guise of “Humanitarian Aid”

0

 

By Simon Zinnstein

In Italy, workers discovered that weapons were being shipped to Ukraine under the pretense of sending “humanitarian aid” and have refused to hand them over. Their example should serve as a model for all workers on how to take action against the war.

The war in Ukraine is causing more and more saber-rattling in the U.S. and Europe. As many countries massively ramp up their own military budgets, many more still are sending weapons to Ukraine. According to the Unione Sindacale di Base (USB), workers at Galileo Galilei Airport in Pisa, Italy discovered boxes full of “weapons of all kinds, ammunition and explosives.” They had previously been informed that the delivery contained humanitarian goods such as food and medicine. The airport workers then refused to send the weapons to Ukraine via Poland.

USB reports that the chairman of Tuscany airports, Mario Carrai, has since assured that there will be no more arms shipments through Pisa airport. However, USB continues to call on workers to block all arms shipments. Next Saturday, USB is organizing a demonstration at Galileo Galilei Airport with the slogan “From Tuscany: Bridges of Peace instead of Flights of War.”

With their courageous actions, the workers not only prevented these weapons from being used to kill, but also provided an example for the entire working class on how we can fight the war with our own means. Unionized workers in the U.S. and beyond should take the action of their Italian colleagues as a model.

The incident is also an example of how “humanitarianism” can be abused. The USB statement says: “We strongly condemn this blatant deception, which cynically uses the guise of ‘humanitarian aid’ to further fuel the war in Ukraine.” Humanitarian measures, such as sending aid supplies and accepting refugees are not enough to end the war — and in this case they even served as a cover for militarism.

Without the action of the workers, the arms deliveries via Pisa would continue. It is therefore all the more important to stress that stopping the war requires active intervention and independent workers’ organizing against the war. Workers in Italy and the USB have led the way with their unprecedented action. They should serve as an example to workers internationally on how to fight the war with their own means, such as strikes or blockades of arms shipments.

Originally published in Klasse Gegen Klasse.

Published at www.leftvoice.org

 

Washington Post: Προς «αδιέξοδο» ο πόλεμος στην Ουκρανία – Σε αιματηρή στασιμότητα

0

Οι γραμμές του μετώπου έχουν μετακινηθεί ελάχιστα την τελευταία περίπου μια εβδομάδα. Εξανεμίζονται οι ρωσικές ελπίδες για κατάληψη του Κιέβου. Εάν οι Ρώσοι δεν σημειώσουν μεγάλες επιτυχίες μέσα στις επόμενες δύο εβδομάδες, τότε οι στόχοι τους θα καταστούν μη-επιτεύξιμοι. Μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον ωστόσο, οι κίνδυνοι εντείνονται, ειδικά για τους αμάχους.

Οι ρωσικές στρατιωτικές επιχειρήσεις στην Ουκρανία, σε αντίθεση με όσα υποστηρίζει η ίδια η ρωσική πλευρά, δεν προχωρούν βάσει σχεδίου. Αντιθέτως, η κατάσταση δείχνει να οδεύει προς «αδιέξοδο», όπως σημειώνουν σε ανάλυσή τους οι δημοσιογράφοι της Washington Post, Λιζ Σλάι και Νταν Λαμότ, επικαλούμενοι τις εκτιμήσεις δυτικών αξιωματούχων και στρατιωτικών αναλυτών.

Οι γραμμές του μετώπου έχουν μετακινηθεί ελάχιστα την τελευταία περίπου μια εβδομάδα, όπως σημειώνεται στο συγκεκριμένο δημοσίευμα, σύμφωνα με το οποίο περίπου 1.000 Ρώσοι στρατιώτες χάνουν ημερησίως τη ζωή τους στον πόλεμο της Ουκρανίας. Υπό αυτό το πρίσμα, η κατάσταση αποκτά χαρακτηριστικά «αιματηρής στασιμότητας».

«Η προσπάθεια της Ρωσίας να κατακτήσει την Ουκρανία μπορεί να οδηγηθεί σε αδιέξοδο καθώς οι μεγάλες απώλειες σε ανθρώπινο δυναμικό και οι καταστροφές εξοπλισμού επηρεάζουν τις απροετοίμαστες ρωσικές δυνάμεις που δεν έχουν καταφέρει μέχρι στιγμής να επιτύχουν κανέναν από τους αρχικούς τους στόχους», σύμφωνα με τους δημοσιογράφους της Washington Post.

«Μη-βιώσιμες» οι επιχειρήσεις

«Ελλείψει ουσιαστικής προόδου στο έδαφος και με δεδομένη την κλίμακα των απωλειών, η στρατιωτική εκστρατεία της Ρωσίας θα μπορούσε σύντομα να καταστεί μη-βιώσιμη (unsustainable), με τα στρατεύματα να μην μπορούν να προχωρήσουν επειδή δεν διαθέτουν επαρκές ανθρώπινο δυναμικό, προμήθειες και πυρομαχικά», σύμφωνα με όσα αναφέρουν στην Washington Post δυτικοί αναλυτές και αξιωματούχοι.

Από την έναρξη της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία έχουν ήδη περάσει 25 ημέρες, με τις ρωσικές δυνάμεις να έχουν μετακινηθεί μεν βαθύτερα εντός των ουκρανικών συνόρων, πλην όμως με διόλου ευκαταφρόνητο κόστος (βλ. δυτικές κυρώσεις, ανθρώπινες απώλειες, οικονομικά κόστος, κατεστραμμένα οπλικά συστήματα, επικοινωνιακά πλήγματα για τη ρωσική πλευρά διεθνώς).

Απώλειες

Σημειωτέων πως Κίεβο και Δύση υπολογίζουν τους νεκρούς Ρώσους στρατιώτες σε 7.000 με 15.000, και τους Ρώσους τραυματίες σε πάνω από 21.000.

Το «αδιέξοδο», που φαίνεται να πλανάται πλέον πάνω από τα πολεμικά μέτωπα της Ουκρανίας, συνοδεύεται ωστόσο και από άλλους επιπρόσθετους κινδύνους.

«Η αγριότητα της ρωσικής επίθεσης έχει ενταθεί καθώς η προώθηση των ρωσικών δυνάμεων επιβραδύνεται, με τη Ρωσία να προχωρά σε σκληρούς βομβαρδισμούς αμάχων πληθυσμών. Οι απλοί Ουκρανοί πολίτες που ζουν σε πόλεις περικυκλωμένες ή μερικώς περικυκλωμένες από ρωσικά στρατεύματα πληρώνουν το τίμημα μιας πολεμικής προσπάθειας που άρχισε να πηγαίνει στραβά ήδη από την πρώτη στιγμή», σημειώνουν οι Λιζ Σλάι και Νταν Λαμότ στο άρθρο τους για την Washington Post.

Δύο εβδομάδες 

«Οι επόμενες δύο εβδομάδες θα είναι κρίσιμες για την έκβαση του πολέμου», συνεχίζει το άρθρο, σύμφωνα με το οποίο «εάν η Ρωσία δεν μπορέσει να βελτιώσει γρήγορα τις γραμμές ανεφοδιασμού της, να φέρει ενισχύσεις και να ενισχύσει το ηθικό των στρατευμάτων της στο έδαφος, τότε οι ρωσικοί στόχοι ίσως να αποδειχθούν μη-επιτεύξιμοι».

«Δεν θεωρώ πως οι ουκρανικές δυνάμεις μπορούν να ωθήσουν τις ρωσικές δυνάμεις έξω από την Ουκρανία. Παράλληλα ωστόσο, δεν θεωρώ πως και οι ρωσικές δυνάμεις μπορούν να πάρουν πολύ μεγαλύτερα κομμάτια της Ουκρανίας», σημειώνει από την πλευρά του ο Ρομπ Λι, Αμερικανός πρώην στρατιωτικός και νυν ερευνητής του Foreign Policy Research Institute.

Ο Λι συνεχίζει μάλιστα υποστηρίζοντας πως εάν η Ρωσία είχε ελπίδες πως θα μπορούσε να καταλάβει το Κίεβο τότε αυτές οι ελπίδες έχουν αρχίσει πια να εξανεμίζονται.

Άλλοι αναλυτές, του Institute for the Study of War (ISW), παρουσιάζονται να συμφωνούν, υποστηρίζοντας μάλιστα ότι το «αδιέξοδο» δεν αποτελεί μελλοντικό σενάριο αλλά έχει ήδη επέλθει, χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει ότι δεν γίνεται να υπάρξουν εξελίξεις.

Εάν, για παράδειγμα, οι Ρώσοι καταφέρουν να πάρουν τον έλεγχο της Μαριούπολης την οποία πολιορκούν ανηλεώς εδώ και πολλές ημέρες, τότε θα μπορούσαν ενδεχομένως να ανακατευθύνουν κάποιες από τις δυνάμεις τους που πολεμούν εκεί προς άλλες περιοχές της Ουκρανίας με την προοπτική εκείνες να καταφέρουν να προωθηθούν σε άλλα μέτωπα.

Μέσα σε όλα αυτά, αποκτά όμως πρόσθετο νόημα και μια φράση που είπε ο γενικός πρόξενος της Ελλάδας στη Μαριούπολη, Μανώλης Ανδρουλάκης, κατά την επιστροφή του σήμερα στην Αθήνα.

«… Σε στρατιωτικό πεδίο βρίσκονται σε αδιέξοδο, όσο συνεχίζεται αυτό θα χτυπιέται άμαχος πληθυσμός», δήλωσε ο Έλληνας διπλωμάτης, υπογραμμίζοντας την ανάγκη να υπάρξει κατάπαυση του πυρός ώστε να αποσυρθούν οι άμαχοι και να προστατευθούν ανθρώπινες ζωές.

Με πληροφορίες από Washington Post/Καθημερινή

Στράτος Σιμιτζής: Τώρα, δέσαμε!

1

του Στράτου Σιμιτζή*


Διαβάσαμε σε έκδοση που ασχολείται αποκλειστικά με τα τηλεοπτικά δρώμενα, πως τώρα τα κανάλια, τους ρόλους παρουσιαστών εκπομπών τους αναθέτουν σε ηθοποιούς και τραγουδιστές.
Μέχρι τώρα τις τηλεοπτικές εκπομπές, κυρίως αυτές που χαρακτηρίζονται ψυχαγωγικές, τα κανάλια τις ανέθεταν σε μοντέλα, φωτομοντέλα και όσους θήτευσαν σε εκπομπές ριάλιτι.
Με τις νέες αναθέσεις σε ηθοποιούς και τραγουδιστές κλείνει ο κύκλος για τους ανθρώπους του θεάματος.
Άντε μετά με όλα όσα συμβαίνουν στην ελληνική τηλεόραση να αποκτήσει το μέσον επίπεδο και ποιότητα.
Αιτ’ αυτού, θα παραμείνει πάντοτε μια μεγάλη παιδική χαρά και ένα ψυχαγωγικό συνονθύλευμα.
Αυτή είναι σε γενικές γραμμές η ελληνική τηλεόραση, όπου όλοι είναι δεκτοί ως συνεργάτης. Κατάλληλοι ή ακατάλληλοι, συμβατοί ή ασύμβατοι.
Τελικά, όλοι είναι δεκτοί στην ελληνική τηλεόραση, αρκεί να ανήκουν σε μια από τις κατηγορίες που προαναφέρουμε.
Όσο για το τηλεοπτικό κοινό, αυτό ας βολεύεται με ότι του πασάρουν τα κανάλια.
Όμως, για να είμαστε δίκαιοι και τίμιοι, η ισοπέδωση είναι νοσηρή κατάσταση, την οποία απορρίπτουμε.

Σύγχρονα… θαύματα!
Η  Ουκρανία εκτός από τόπος θρήνου και μαρτυρίου, αναδεικνύεται και τόπο όπου συμβαίνουν σύγχρονα … θαύματα.
Φυσικά, χάρη στα ρωσικά μέσα ενημέρωσης. Θέατρα βομβαρδίζονται και ισοπεδώνονται, νοσοκομεία βομβαρδίζονται, καλά οι πολυκατοικίες και γενικά τα κτίρια δεν λογίζονται και μόνο οι εισβολείς δεν αναλαμβάνουν την ευθύνη και σφυρίζουν αμέριμνα.
Μην μου πείτε πως όταν αυτοκαταστρέφονται θέατρα, νοσοκομεία και κτίρια, αυτό δεν είναι θαύμα.
Να, που και στην εποχή γίνονται θαύματα και όχι μόνο στα χρόνια του Χριστού.

*Δημοσιογράφος, Συγγραφέας

Νέα σημαντική απώλεια για τον Πούτιν: Νεκρός στη Μαριούπολη ο αναπληρωτής διοικητής του Ρωσικού Στόλου στη Μαύρη Θάλασσα

0

Μία νέα σημαντική απώλεια υψηλόβαθμου στελέχους καταγράφει ο Ρωσικός Στρατός στο μέτωπο του πολέμου με την Ουκρανία. Και αυτό διότι σύμφωνα με την ουκρανική πλευρά έπεσε νεκρός στη Μαριούπολη ο αναπληρωτής διοικητής του ρωσικού στόλου στη Μαύρη Θάλασσα.

Πρόκειται για τον 51χρονο Andrey Paliy ο οποίος φαίνεται να είναι ο μοναδικός υψηλόβαθμος αξιωματικός του ναυτικού που έχασε τη ζωή του στο μέτωπο. Και όλα αυτό την ώρα που έχει γίνει γνωστός ο θάνατος πέντε στρατηγών του ρωσικού στρατού.

Ο λόγος για τον Σεργκέι Σουχάρεφ ( διοικητής του Συντάγματος Αλεξιπτωτιστών της Κοστρόμα) που σκοτώθηκε στις 18 Μαρτίου, τον 47χρονο υποστράτηγο Αντρέι Σουχοβέτσκι ο οποίος σκοτώθηκε από πυρά ελεύθερου σκοπευτή στις 3 Μαρτίου, για τον 47χρονο Όλεγκ Μιτιάεφ ο οποίος έξουδετερώθηκε στη Μαριούπολη, κατά τη διάρκεια ουκρανικής επίθεσης μαζί με επτά μέλη μιας επίλεκτης ομάδας υπό την άμεση διοίκηση του Βλαντίμιρ Πούτιν, για τον 45χρονο υποστράτηγο Βιτάλι Γκερασίμοφ ο οποίος ήταν πρώτος υποδιοικητής του 41ου στρατού της Ρωσίας και τον αρχιστράτηγο Αντρέι Κολέσνικοφ ο οποίος ήταν διοικητής της 29ης στρατιάς της ανατολικής στρατιωτικής περιοχής.

Ο θάνατος του φαίνεται να επιβεβαιώθηκε από έναν Ρώσο φίλο του, τον Konstantin Tsarenko, ο οποίος είναι γραμματέας του δημόσιου συμβουλίου της Ναυτικής Σχολής Nakhimov της Σεβαστούπολης. Ωστόσο δεν υπάρχει επίσημη ενημέρωση από το Κρεμλίνο. Σύμφωνα με πηγές ενημέρωσης ο Paliy είχε εμπλακεί σε επιθέσεις Ρώσων πεζοναυτών κοντά στη Μαριούπολη. Παρόλα αυτά, οι ακριβείς συνθήκες του θανάτου του δεν είναι γνωστές.

Ο Paliy γεννήθηκε στο Κίεβο και το 1993 αρνήθηκε να δώσει τον ουκρανικό στρατιωτικό όρκο. Νωρίτερα είχε υπηρετήσει στο πυρηνοκίνητο-πυραυλοφόρο καταδρομικό «Μέγας Πέτρος». Ακόμη αναπληρωτής επικεφαλής της ρωσικής ναυτικής ακαδημίας στη Σεβαστούπολη της Κριμαίας.

Νέα σημαντική απώλεια για τον Πούτιν: Νεκρός στη Μαριούπολη ο αναπληρωτής διοικητής του Ρωσικού Στόλου στη Μαύρη Θάλασσα

Θράσος και υποκρισία: Ισοπέδωσαν Γιουγκοσλαβία και Μέση Ανατολή, αλλά… στέλνουν λουλούδια στην Ουκρανία

0

Οι πρώην πρόεδροι των ΗΠΑ, Δημοκρατικός Μπιλ Κλίντον, και Ρεπουμπλικάνος Τζορτζ Μπους τζούνιορ, κατέθεσαν λουλούδια για τα θύματα του πολέμου στην Ουκρανία, στην ουκρανική εκκλησία του Βολοντιμήρ και της Όλγας, στο Σικάγο

Οι δύο πρόεδροι των ΗΠΑ, που σημάδεψαν τη μετα-σοβιετική εποχή, από την κατάρρευση της ΕΣΣΔ το 1990 και μετά, εγκαινιάζοντας την πολιτική των μετα-ψυχροπολεμικών κανονιοφόρων και των «ανθρωπιστικών» βομβαρδισμών, με θράσος χιλίων πιθήκων εμφανίστηκαν να καταθέτουν λουλούδια στη μνήμη των θυμάτων της Ουκρανίας.

Την κίνηση αυτή έκανε γνωστή, με ανάρτησή του στο twitter, ο Μπιλ Κλίντον, ο οποίος είχε φτάσει στο σημείο να βομβαρδίσει το Ιράκ, προκειμένου να αποπροσανατολίσει την αμερικανική και διεθνή κοινή γνώμη από το «σκάνδαλο του λεκέ», γνωστό ως σκάνδαλο Λεβίνσκι.

Ο ίδιος στην ανάρτησή του έγραψε ότι «η Αμερική στέκεται ενωμένη στο πλάι του λαού της Ουκρανίας στον αγώνα του για ελευθερία και ενάντια στην καταπίεση».

Οι δύο πρόεδροι των ΗΠΑ, με τις ενέργειές τους, σημάδεψαν την εποχή μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, το 1990. Αν και ολόκληρη η ανθρωπότητα περίμενε καλύτερες ημέρες, και ειρήνη, οι ΗΠΑ, ως μονοκρατορία που θεωρούσε ειδικά στη δεκαετία του ’90 τον εαυτό της, εγκαινίασε τους «ανθρωπιστικούς» βομβαρδισμούς και πολέμους. Ένα τέτοιο δείγμα γραφής έδωσε ο Μπιλ Κλίντον στα Βαλκάνια και ειδικά στην πρώην Γιουγκοσλαβία, όπου κυριολεκτικά το ΝΑΤΟ ισοπέδωσε τη Σερβία.

Να σημειωθεί ότι ακριβώς αυτό το δήθεν επιχείρημα των «ανθρωπιστικών» βομβαρδισμών, χρησιμοποιεί σήμερα και η Ρωσία, προκειμένου να πλήξει την Ουκρανία, και σε κατοικημένες περιοχές, όπως καταγγέλλεται.

Στο όνομα, εξάλλου, του «ανθρωπισμού» και της αποτροπής της «γενοκτονίας» του ρωσικού πληθυσμού στην Ανατολική Ουκρανία, ισχυρίζεται η Μόσχα ότι εξαπέλυσε την εισβολή.

Καθίσταται εμφανές, πλέον, ότι τον δρόμο για τους «ανθρωπιστικούς» πολέμους, τους είχαν ανοίξει στη Μόσχα προηγουμένως άλλοι. Στην προκειμένη, οι Κλίντον και Μπους.

Ο Μπους τζούνιορ, επίσης, μαζί με τον τότε πρωθυπουργό της Βρετανίας, Τόνι Μπλερ, ήταν εκείνοι που είπαν ξεδιάντροπα ψέματα στη διεθνή κοινότητα, μέσα στη συνεδρίαση του ΟΗΕ, προκειμένου να γίνει η εισβολή στο Ιράκ.

 

Θράσος και υποκρισία: Ισοπέδωσαν Γιουγκοσλαβία και Μέση Ανατολή, αλλά... στέλνουν λουλούδια στην Ουκρανία 432052 photo

 

Είπαν ότι η «στρατιωτική επιχείρηση», το 2003, όπως ονομάζει άλλωστε και η Μόσχα σήμερα τη σημερινή ρωσική εισβολή, θα γινόταν, επειδή ο Σαντάμ Χουσεΐν διέθετε χημικά όπλα. Τέτοια όπλα ουδέποτε βρέθηκαν. Προηγουμένως, οι αρμόδιοι της Διεθνούς Υπηρεσίας Ατομικής Ενέργειας προειδοποιούσαν ότι τέτοια όπλα δεν έχει το Ιράκ. Ουδείς, εννοείται, τους άκουσε.

Η εισβολή στο Ιράκ, επίσης, έγινε με σύνθημα τη «διάδοση της δημοκρατίας». Που; Στο Ιράκ και στη Μέση Ανατολή. Τα αποτελέσματα έγιναν εμφανή. Διάλυση της Μέσης Ανατολής, διαρκής αναταραχή επί δεκαετίες, τσουνάμι προσφύγων και μεταναστών προς την ΕΕ, κ.ο.κ.

Και το χειρότερο. Ιδιωτικοποίηση τεράστιων τμημάτων του κρατικού μηχανισμού των ΗΠΑ, ακόμα και ολόκληρων τομέων του Πενταγώνου. Πλουτισμός των ιδιωτικών συμφερόντων και των κάθε λογής ιδιωτικών μισθοφορικών στρατών, που όχι μόνο δεν έλυναν τα προβλήματα στο Ιράκ, αλλά τα έκαναν χειρότερα.

Αποτέλεσμα; Η άρον άρον αποχώρηση των αμερικανικών δυνάμεων από το Ιράκ επί προεδρίας του Δημοκρατικού, Μπαράκ Ομπάμα, και στη συνέχεια, επί Ρεπουμπλικάνου, Ντόναλντ Τραμπ.

Έτσι, ακόμα και σήμερα, εξαιτίας αυτών των ολέθριων πολιτικών, οι ΗΠΑ έχουν αφήσει στη μοίρα τους τη Μέση Ανατολή. Παράλληλα, ανοικτές παραμένουν και οι πληγές στη μπαρουταποθήκη των Βαλκανίων. Η αποχώρηση των ΗΠΑ από το Ιράκ, και προ μηνών με εξευτελιστικό τρόπο από το Αφγανιστάν, αλλά και η απαράδεκτη στάση των ΗΠΑ που επί Τραμπ άδειασε τους Κούρδους της Συρίας, αποτελούν εμφανή σημάδια ότι οι ΗΠΑ δεν αποτελούν πλέον μονοκρατορία.

Και, τώρα, οι δυο τους έχουν το θράσος να καταθέτουν λουλούδια για την Ουκρανία. Κάτι που μάλλον με δυσφήμηση της ουκρανικής αντίστασης μοιάζει. Να σημειωθεί ότι το «μέτωπο» της Ουκρανίας το άνοιξε ο Μπαράκ Ομπάμα, το 2014.

Τότε, μάλιστα, η υφυπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ (είναι και σήμερα), Βικτόρια Νούλαντ, μαζί με τον σημερινό πρέσβη στην Αθήνα (πρέσβη στο Κίεβο τότε), Τζέφρι Πάϊατ, μοίραζαν σάντουιτς στους διαδηλωτές, στην πλατεία Μαϊντάν του Κιέβου, που έριξαν τον τότε φιλορώσο Ουκρανό πρόεδρο, Γιαννουκόβιτς.

Επρόκειτο για πρωτοφανείς εικόνες ανοικτής εμπλοκής των ΗΠΑ στις ουκρανικές υποθέσεις. Είναι σαν να εμφανιζόταν ο Ρώσος πρέσβης στην Αθήνα, σε διαδηλώσεις κατά της Συμφωνίας των Πρεσπών στο Σύνταγμα, επειδή η Μόσχα δεν ήθελε τα Σκόπια στο ΝΑΤΟ. Τι θα έλεγε, άραγε, κανείς αν είχε συμβεί κάτι τέτοιο στην Ελλάδα;

 

Θράσος και υποκρισία: Ισοπέδωσαν Γιουγκοσλαβία και Μέση Ανατολή, αλλά... στέλνουν λουλούδια στην Ουκρανία 432053 photo

 

Ο ΝΟΜΟΣ ΤΗΣ ΦΘΟΡΑΣ ΣΤΗ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ

1
του Νίκου Κανέλλου, Πρέσβη ε.τ.
Ο ξένος παράγοντας.Το παιγνιδι των νέων κινδύνων αλλά και των νέων ευκαιριών.
Η αποψη μου για τις σχέσεις Ελλάδος Τουρκίας»
Εκ των πραγμάτων, οι εξελίξεις στον διεθνη χώρο,φαίνεται να κυοφορούν ποικίλους κινδύνους και ευκαιρίες
Στην Διπλωματία,πολύ περισσότερο,όπως έχω ξαναγράψει,λίγα είναι τα ανοιχτά πεδία γνώσης με αποτέλεσμα η βιαστική κριτική να γίνεται πιο εύκολα και να προηγείται της ανάλυσης
Οι πρώτες μου παρατηρήσεις:
1. Οι νέοι ευρύτεροι συσχετισμοί αλλάζουν τους κανόνες της παγκοσμιοποίησης
Με ταχύτερο τρόπο,κατα την αντίληψη μου,το «εθνικό» καθίσταται ανίσχυρο και ισχυρο μόνο όταν ταυτίζεται με τη νέα αντίληψη του «υπερεθνικού συμφέροντος» βλέπε έδαφος επιρροών των μεγάλων Συμμαχιων και,εν προκειμένω,καθόσον μας αφορά το «Νατοϊκό έδαφος»
2. Το Αιγαίο,για να διευκολυνθούν οι ρυθμισεις που κυοφορούνται και που έχουν προφανως ΠΡΟΤΑΘΕΙ, παύει να τίθεται ως θέμα ελληνοτουρκικης διαφοράς
3. Προφανέστατα βαίνουμε ταχέως σε μια ευρυτερη ελληνο-τουρκική Συμφωνία που πρωτιστως θα συνομολογηθεί σε ανώτατο επίπεδο..
4. Μένει η κατάσταση στην Κύπρο που η Ελλάδα θα πρέπει να ζητησει την κατάργηση των εγγυήσεων και να απαιτήσει την άμεση αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων
Φοβάμαι ότι η Κύπρος θα εξελιχθεί ως το πλέον επικίνδυνο σημείο των νέων αναφορών….
5. Το dictat των νέων εξελίξεων θα μειώσει την «πολιτική» και θα αυξήσει την «οικονομική» πτυχή των σχέσεων Στο πακεττο Ελλάδα/Τουρκία θα προστεθούν,με άμεσο ρόλο,οι ΗΠΑ και το Ισραήλ καθώς και χώρες της Μέσης Ανατολής
6. Οι διαμάχες στη θάλασσα και στον αέρα θα αντικατασταθούν από εναν «ασφαλή» και ελεγχόμενο δρόμο ενέργειας και μεταφορών…νόμιμων (με στόχο την μείωση της ρωσικης εξάρτησης) η παράνομων εξοπλισμών και όχι μόνο
Πριν ολοκληρωθούν ολοι αυτοι οι σημαντικοί σχεδιασμοί μένουν ανοιχτά όλα τα μαξιμαλιστικά αιτήματα των τουρκικών διεκδικήσεων
Διεκδικήσεις που τίθενται,πλέον,με «μεγαλύτερη μεν ασφάλεια» λόγω του νέου ρόλου της Τουρκίας που αφελώς υποτιμήσαμε αλλά και καλυμμένη στρατηγική
Στον αντίποδα,εμεις φαίνεται να έχουμε «πεισθεί» να είμαστε εποικοδομητικοι και θετικοί στην προσέγγιση μας,σε μια σταθερή πορεια «ειρηνικής διευθέτησης» χωρίς να «γκρινιάζουμε»,συνεχώς,για την τουρκική παρενόχληση
Μια «πολιτικά ορθή» νέα τακτικη που μας «επιβάλλεται» που ομως θα οδηγήσει στο άμεσο κενό αν δεν χαράξουμε μια αυστηρή νέα κόκκινη γραμμή στα εθνικα μας συμφέροντα,ως Ελληνισμός πλέον,με σαφείς διεκδικήσεις και το χτίσιμο μιας αυστηρής νεας δομής στην κοινωνία και στις σχέσεις μας με το σύνολο των γειτονικών μας κρατών
Με εκτεταταμενες,παράλληλα,αλλαγές στη δομή του υπουργείου εξωτερικών και άλλων υπηρεσιών που θα αφορουν την συμπερίληψη μιας πιο «ανεξάρτητης και συνεκτικης» επεξεργασίας των νέων δεδομένων από στελέχη με αξιοκρατική επιλογή
Καταιγιστικά σαφείς,συνεκτικοί και απόλυτοι
ΑΜΠΕΛΑΚΙΑ,Κυριακή,20.3.22
ΥΓ: Στη φωτογραφία, με τον Τούρκο ΥΠΕΞ κ Τσαβούσογλου ,σε διεθνές συνέδριο,στο Μπακού,το 2019