Αρχική Blog Σελίδα 200

ΗΠΑ και Ιράν κατέληξαν σε συμφωνία για τον τερματισμό του πολέμου, η υπογραφή ορίστηκε για την Παρασκευή

0

 

Των Parisa Hafezi, Phil Stewart και Yomna Ehab
15 Ιουνίου 2026, 12:39 π.μ. GMT+3 — Ενημερώθηκε πριν από 5 λεπτά

Πλοία στα Στενά του Ορμούζ, όπως φαίνονται από το Μουσαντάμ του Ομάν, 14 Ιουνίου 2026. REUTERS/Stringer

Σύνοψη

Ο Τραμπ λέει ότι η συμφωνία περιλαμβάνει το άνοιγμα των Στενών του Ορμούζ.

Το μνημόνιο κατανόησης ανακοινώθηκε παρά την ισραηλινή επίθεση στον Λίβανο.

Το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν θα αποτελέσει αντικείμενο μεταγενέστερων συνομιλιών.

Οι τιμές του πετρελαίου υποχώρησαν πάνω από 4%, ενώ οι μετοχές κινήθηκαν ανοδικά.

ΝΤΟΥΜΠΑΪ/ΟΥΑΣΙΝΓΚΤΟΝ, 15 Ιουνίου (Reuters) — Αξιωματούχοι των ΗΠΑ και του Ιράν δήλωσαν την Κυριακή ότι συμφώνησαν σε ένα πλαίσιο για τον τερματισμό του πολέμου τους, την παύση του αμερικανικού αποκλεισμού του Ιράν και το άνοιγμα των Στενών του Ορμούζ. Πρόκειται για μια προκαταρκτική συμφωνία που οδήγησε σε πτώση τις τιμές του πετρελαίου, αλλά αφήνει την τύχη του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν για μελλοντικές διαπραγματεύσεις.

«Η συμφωνία με την Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν έχει πλέον ολοκληρωθεί», έγραψε ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ στην πλατφόρμα του Truth Social γύρω στις 5:30 μ.μ. τοπική ώρα Ουάσινγκτον την Κυριακή. Η ανάρτησή του έγινε λίγο μετά την ανακοίνωση του πρωθυπουργού του Πακιστάν, Σεχμπάζ Σαρίφ, του οποίου η χώρα είχε αναλάβει ρόλο διαμεσολαβητή, ότι είχε επιτευχθεί συμφωνία τα ξημερώματα της Δευτέρας, τοπική ώρα.

Το μνημόνιο κατανόησης έχει προγραμματιστεί να υπογραφεί επισήμως την Παρασκευή στην Ελβετία.

Οι ακριβείς όροι δεν έγιναν άμεσα γνωστοί. Ο Σαρίφ ανέφερε σε ανάρτησή του στο X ότι η συμφωνία προβλέπει «την άμεση και μόνιμη διακοπή των στρατιωτικών επιχειρήσεων σε όλα τα μέτωπα, συμπεριλαμβανομένου του Λιβάνου».

Ο Λίβανος αποτέλεσε σημείο τριβής στις διαπραγματεύσεις, καθώς το Ισραήλ και η Χεζμπολάχ αγνόησαν τις τελευταίες εβδομάδες τις εκκλήσεις του Τραμπ και άλλων για παύση των μεταξύ τους επιθέσεων.

Σε ανακοίνωσή της, η γραμματεία του Ανώτατου Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας του Ιράν ανέφερε ότι ο πόλεμος και οι στρατιωτικές επιχειρήσεις σε όλα τα μέτωπα, συμπεριλαμβανομένου του Λιβάνου, θα τερματιστούν οριστικά από το βράδυ της Δευτέρας.

Δεν υπήρξε άμεση αντίδραση στην ανακοίνωση από το Ισραήλ, το οποίο έχει δηλώσει ότι δεν συμμετείχε στις συνομιλίες ΗΠΑ-Ιράν.

Τα Στενά θα ανοίξουν ξανά

Ο Τραμπ δήλωσε ότι τα Στενά του Ορμούζ, μια βασική θαλάσσια οδός για τον παγκόσμιο εφοδιασμό σε πετρέλαιο και φυσικό αέριο, την οποία το Ιράν είχε ουσιαστικά κλείσει για μήνες, θα ανοίξουν την Παρασκευή. Πρόσθεσε επίσης ότι έδωσε εντολή για τον τερματισμό του αμερικανικού αποκλεισμού των ιρανικών λιμανιών.

«Πλοία του κόσμου, βάλτε μπροστά τις μηχανές σας. Αφήστε το πετρέλαιο να ρεύσει!» έγραψε ο Τραμπ.

Οι τιμές του πετρελαίου υποχώρησαν μετά την είδηση. Τα συμβόλαια μελλοντικής εκπλήρωσης του Brent έπεσαν κατά 4% στις πρώτες συναλλαγές της Δευτέρας, ενώ το αμερικανικό West Texas Intermediate υποχώρησε πάνω από 4,6%. Τα χρηματιστήρια στην Ασία σημείωσαν άνοδο.

Ο Μάθιου Μίλερ, πρώην εκπρόσωπος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ επί κυβέρνησης Μπάιντεν, δήλωσε ότι ο Τραμπ έκανε σημαντικές παραχωρήσεις προς το Ιράν για να επιτύχει την επιστροφή στο καθεστώς που υπήρχε πριν ξεκινήσει τον πόλεμο.

«Δεν έχουμε καμία διασφάλιση ότι το πυρηνικό πρόγραμμα θα αντιμετωπιστεί ποτέ, αλλά το Ιράν έδειξε στον κόσμο ότι μπορεί να κρατήσει όμηρο την παγκόσμια οικονομία και να αποσπάσει κάτι από τις ΗΠΑ σε αντάλλαγμα», δήλωσε ο Μίλερ.

Ο υφυπουργός Εξωτερικών του Ιράν, Καζέμ Γκαριμπαμπαντί, δήλωσε ότι μια πιο διευρυμένη συμφωνία θα αποτελέσει αντικείμενο διαπραγμάτευσης κατά τη διάρκεια μιας περιόδου εκεχειρίας 60 ημερών, συμπεριλαμβανομένης της ελάφρυνσης των κυρώσεων κατά του Ιράν.

Η τύχη του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν, ένα ακόμη δύσκολο ζήτημα, θα εξεταστεί επίσης σε εκείνες τις μεταγενέστερες συνομιλίες, είχαν δηλώσει προηγουμένως πηγές στο Reuters.

Χιλιάδες άνθρωποι έχουν σκοτωθεί, κυρίως στο Ιράν και στον Λίβανο, από τότε που οι αμερικανικές και ισραηλινές δυνάμεις επιτέθηκαν για πρώτη φορά στο Ιράν στις 28 Φεβρουαρίου. Το Ιράν έχει πλήξει το Ισραήλ και κράτη του Κόλπου που φιλοξενούν αμερικανικές βάσεις, ενώ έχει ουσιαστικά αποκλείσει τα Στενά του Ορμούζ, αυξάνοντας τις παγκόσμιες τιμές ενέργειας. Οι αμερικανικές δυνάμεις, ως απάντηση, έχουν αποκλείσει ιρανικά λιμάνια.

Ο πόλεμος με το Ιράν έχει εξελιχθεί σε πολιτικό βάρος στο εσωτερικό για τον Τραμπ και τους Ρεπουμπλικάνους συμμάχους του στο Κογκρέσο, καθώς οι δημοσκοπήσεις δείχνουν τους Αμερικανούς βαθιά δυσαρεστημένους από την αύξηση των τιμών της βενζίνης ενόψει των ενδιάμεσων εκλογών του Νοεμβρίου. Ωστόσο, ο Τραμπ έχει δεχθεί επίσης πιέσεις από μέλη του ίδιου του κόμματός του, τα οποία επιμένουν ότι το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν πρέπει να τερματιστεί πλήρως.

Ο Ρεπουμπλικανός γερουσιαστής Λίντσεϊ Γκράχαμ, ένας από τους πιο σκληρούς υποστηρικτές της σκληρής γραμμής απέναντι στο Ιράν, επαίνεσε τη συμφωνία, αλλά είπε ότι θα παρακολουθεί «πολύ στενά» τις επερχόμενες διαπραγματεύσεις για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν.

«Σύμφωνα με τη νομοθεσία μας, οποιαδήποτε πυρηνική συμφωνία με το Ιράν θα σταλεί στο Κογκρέσο για εξέταση και ψηφοφορία», δήλωσε. «Συγχαρητήρια σε όλους που μας έφεραν έως αυτό το σημείο».

Κατά τη διάρκεια της πρώτης του θητείας, ο Τραμπ απέσυρε τις ΗΠΑ από την πολυμερή συμφωνία του 2015 για το Ιράν, την οποία είχε διαπραγματευτεί ο Δημοκρατικός πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα. Η συμφωνία εκείνη ήρε τις κυρώσεις κατά της Τεχεράνης με αντάλλαγμα περιορισμούς στο πυρηνικό της πρόγραμμα, συμπεριλαμβανομένων διεθνών επιθεωρήσεων.

Το Ιράν απάντησε αυξάνοντας τον εμπλουτισμό ουρανίου, παράγοντας περισσότερα από 400 κιλά υλικού, περίπου 900 λίβρες, με καθαρότητα κοντά σε επίπεδο κατάλληλο για πυρηνικό όπλο. Η τελική τύχη αυτού του ουρανίου είναι πιθανό να αποτελέσει βασικό σημείο διαπραγμάτευσης στις επερχόμενες συνομιλίες.

Ο Τραμπ αποκαλεί τον Νετανιάχου «πολύ δύσκολο άνθρωπο»

Η συμφωνία οριστικοποιήθηκε παρά την ισραηλινή επίθεση στον Λίβανο την Κυριακή, η οποία προκάλεσε επικρίσεις τόσο από το Ιράν όσο και από τον Τραμπ.

Ο πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου έχει διαφωνήσει με τον Τραμπ σχετικά με τις αμερικανικές απαιτήσεις να περιορίσει το Ισραήλ τη στρατιωτική του δράση στον Λίβανο, ώστε να επιτραπεί στις Ηνωμένες Πολιτείες να καταλήξουν σε συμφωνία με το Ιράν.

Το Ισραήλ έχει δηλώσει ότι θα διατηρήσει την ελευθερία επιχειρήσεων στον Λίβανο, ενώ το Ιράν έχει καταστήσει την πλήρη εκεχειρία εκεί σημαντικό μέρος των απαιτήσεών του.

Ο Τραμπ ενημέρωσε τον Νετανιάχου για την πρόοδο προς μια ειρηνευτική συμφωνία κατά τη διάρκεια τηλεφωνικής επικοινωνίας την Κυριακή, μετέδωσε το ισραηλινό N12, επικαλούμενο ανώτερο αξιωματούχο.

Σε συνέντευξή του στους New York Times, ο Τραμπ χαρακτήρισε τον Νετανιάχου «πολύ δύσκολο άνθρωπο» και υποστήριξε ότι ο Ισραηλινός ηγέτης θα έπρεπε να τον ευχαριστεί επειδή έσωσε το Ισραήλ από ένα Ιράν οπλισμένο με πυρηνικά.

Πριν ανακοινωθεί η συμφωνία, ανώτερος Ιρανός αξιωματούχος είχε δηλώσει νωρίτερα στο Reuters ότι, σύμφωνα με τους όρους του προσχεδίου, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα συμφωνούσαν να αποδεσμεύσουν 25 δισεκατομμύρια δολάρια παγωμένων ιρανικών περιουσιακών στοιχείων.

Αμερικανός αξιωματούχος, μιλώντας επίσης πριν από την ανακοίνωση, είπε ότι η συμφωνία θα οδηγούσε τελικά στη διάλυση του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν, με το απόθεμα υψηλά εμπλουτισμένου ουρανίου να καταστρέφεται και να απομακρύνεται. Ανώτερος Ιρανός αξιωματούχος δήλωσε ότι το προσχέδιο της συμφωνίας θα επέτρεπε στο Ιράν, το οποίο αρνείται ότι επιδιώκει την κατασκευή πυρηνικής βόμβας, να αραιώσει το εμπλουτισμένο ουράνιό του εντός της χώρας.

Ρεπορτάζ από τα γραφεία του Reuters.
Κείμενο: Timothy Heritage και Joseph Ax.
Επιμέλεια: Sergio Non, William Mallard, Alex Richardson, Will Dunham, Barbara Lewis και Lincoln Feast.

Phil Stewart
Thomson Reuters

Ο Phil Stewart έχει κάνει ρεπορτάζ από περισσότερες από 60 χώρες, μεταξύ των οποίων το Αφγανιστάν, η Ουκρανία, η Συρία, το Ιράκ, το Πακιστάν, η Ρωσία, η Σαουδική Αραβία, η Κίνα και το Νότιο Σουδάν.

Είναι βραβευμένος δημοσιογράφος εθνικής ασφάλειας με έδρα την Ουάσινγκτον. Έχει εμφανιστεί στο NPR, στο PBS NewsHour, στο Fox News και σε άλλες εκπομπές, ενώ έχει συντονίσει εκδηλώσεις για θέματα εθνικής ασφάλειας, μεταξύ άλλων στο Reagan National Defense Forum και στο German Marshall Fund.

Έχει τιμηθεί με το βραβείο Edwin M. Hood Award for Diplomatic Correspondence και το Joe Galloway Award.

TASNIM: SNSC: Το Μνημόνιο Κατανόησης Ιράν-ΗΠΑ θα τερματίσει τον πόλεμο σε όλα τα μέτωπα
15 Ιουνίου 2026 – 03:11

ΤΕΧΕΡΑΝΗ (Tasnim) — Το Ανώτατο Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας του Ιράν ανακοίνωσε ότι το Μνημόνιο Κατανόησης που ανακοινώθηκε από την Τεχεράνη και την Ουάσινγκτον το πρωί της Δευτέρας θα τερματίσει τον πόλεμο σε όλα τα μέτωπα, συμπεριλαμβανομένου του Λιβάνου.

Σε ανακοίνωση που εκδόθηκε το βράδυ της Δευτέρας, η γραμματεία του SNSC ανέφερε ότι η Ισλαμική Δημοκρατία, υπό την καθοδήγηση του μαρτυρικού Ηγέτη της, Αγιατολάχ Σεγίντ Αλί Χαμενεΐ, τις οδηγίες του σημερινού Ηγέτη Αγιατολάχ Σεγίντ Μοτζταμπά Χαμενεΐ, την αταλάντευτη στήριξη του ιρανικού λαού και τις ακούραστες προσπάθειες των ενόπλων δυνάμεων της χώρας, ολοκλήρωσε μια περίοδο δύσκολων και εντατικών διαπραγματεύσεων.

«Με βάση την έγκριση του Ανώτατου Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας, το κείμενο του μνημονίου κατανόησης σχετικά με τις διαπραγματεύσεις για τον τερματισμό του πολέμου, τις συνομιλίες της Ισλαμαμπάντ, μεταξύ Ιράν και Ηνωμένων Πολιτειών οριστικοποιήθηκε το βράδυ της 15ης Ιουνίου», ανέφερε η ανακοίνωση.

«Σύμφωνα με τις συμφωνίες που επιτεύχθηκαν, ο πόλεμος και οι στρατιωτικές επιχειρήσεις σε όλα τα μέτωπα, συμπεριλαμβανομένου του Λιβάνου, τερματίζονται άμεσα και μόνιμα. Επιπλέον, ο ναυτικός αποκλεισμός κατά του Ιράν τερματίζεται άμεσα και πλήρως».

Η γραμματεία του SNSC πρόσθεσε ότι το Μνημόνιο Κατανόησης θα υπογραφεί επισήμως την Παρασκευή 19 Ιουνίου, όπως μετέδωσε το Press TV.

Οι συνομιλίες για μια τελική συμφωνία θα αναβληθούν μέχρι η άλλη πλευρά να εφαρμόσει τις δεσμεύσεις της βάσει του μνημονίου, ανέφερε η γραμματεία.

Η ανακοίνωση εξέφρασε ευγνωμοσύνη προς το Πακιστάν και το Κατάρ για τις προσπάθειες διαμεσολάβησής τους.

Η ανακοίνωση ακολουθεί προηγούμενες επιβεβαιώσεις από τον υφυπουργό Εξωτερικών του Ιράν, Καζέμ Γκαριμπαμπαντί, και τον πρωθυπουργό του Πακιστάν, Σεχμπάζ Σαρίφ.

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ χαιρέτισε την εξέλιξη στην πλατφόρμα του Truth Social, εγκρίνοντας την άρση του αποκλεισμού.

Η τελετή υπογραφής έχει προγραμματιστεί να πραγματοποιηθεί στην Ελβετία.

Βρετανία, Γαλλία, Γερμανία και Ιταλία έτοιμες να άρουν τις κυρώσεις κατά του Ιράν μετά τη συμφωνία ΗΠΑ-Ιράν

Του Reuters
15 Ιουνίου 2026, 1:58 π.μ. GMT+3 — Ενημερώθηκε πριν από 2 ώρες

Άνθρωποι περνούν με τα οχήματά τους μπροστά από τοιχογραφία που απεικονίζει τον Αγιατολάχ Χομεϊνί και τον Αγιατολάχ Χαμενεΐ στην Τεχεράνη.

Άνθρωποι περνούν με τα οχήματά τους μπροστά από τοιχογραφία που απεικονίζει τον εκλιπόντα ηγέτη της Ισλαμικής Επανάστασης, Αγιατολάχ Ρουχολάχ Χομεϊνί, και τον εκλιπόντα Ανώτατο Ηγέτη του Ιράν, Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, σε δρόμο της Τεχεράνης, στο Ιράν, στις 14 Ιουνίου 2026.
Majid Asgaripour/WANA μέσω REUTERS

14 Ιουνίου (Reuters) — Οι χώρες της E4, στις οποίες περιλαμβάνονται το Ηνωμένο Βασίλειο, η Γαλλία, η Γερμανία και η Ιταλία, δήλωσαν την Κυριακή ότι είναι έτοιμες να άρουν τις κυρώσεις κατά του Ιράν, ως απάντηση σε βήματα που θα κάνει η Τεχεράνη σχετικά με το πυρηνικό της πρόγραμμα, μετά τη συμφωνία που κατέληξαν οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ιράν για τον τερματισμό του πολέμου τους.

«Το Ιράν δεν πρέπει ποτέ να αποκτήσει πυρηνικό όπλο. Είμαστε έτοιμοι να συνεργαστούμε με τις ΗΠΑ, το Ιράν και τον ΔΟΑΕ προς αυτόν τον σκοπό», ανέφεραν οι ηγέτες των χωρών σε κοινή δήλωσή τους.

Ρεπορτάζ: Gnaneshwar Rajan, Μπενγκαλούρου.

 

Στρατιωτικό Αρχηγείο του Ιράν: Η βούληση του έθνους επιβλήθηκε στους εχθρούς

15 Ιουνίου 2026 – 02:59

ΤΕΧΕΡΑΝΗ (Tasnim) — Το Κεντρικό Αρχηγείο Χατάμ αλ-Ανμπίγια του Ιράν δήλωσε ότι το ιρανικό έθνος κατάφερε να επιβάλει τη βούλησή του στους δειλούς εχθρούς, καθώς η Τεχεράνη επιβεβαίωσε την οριστικοποίηση του Μνημονίου Κατανόησης με τις ΗΠΑ για τον τερματισμό του πολέμου.

Σε ανακοίνωση που εκδόθηκε νωρίς τη Δευτέρα, το Κεντρικό Αρχηγείο Χατάμ αλ-Ανμπίγια εξήρε τον ανθεκτικό λαό της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν για την ένδοξη νίκη του.

Επαίνεσε επίσης όσους υπηρετούν στις ένοπλες δυνάμεις, καθώς και το μέτωπο της αντίστασης, για την «ακλόνητη αποφασιστικότητά» τους καθ’ όλη τη διάρκεια των περισσότερων από 100 ημερών πολέμου.

«Με τη χάρη του Παντοδύναμου Θεού και υπό την ηγεσία του Ηγέτη της Ισλαμικής Επανάστασης, ο ιρανικός λαός και οι μαχητές του απέδειξαν ότι οι άθλιοι Αμερικανοί και σιωνιστές εχθροί δεν έχουν άλλη επιλογή παρά να αποδεχθούν την ήττα και την παράδοση», ανέφερε η ανακοίνωση.

Το ανώτατο στρατιωτικό κέντρο διοίκησης τόνισε ακόμη ότι η «θεϊκή και ατσάλινη βούληση» του ιρανικού έθνους αποτελεί πλέον ένα «αδιάρρηκτο φράγμα» απέναντι σε κάθε μορφή επιθετικότητας, αποδεικνύοντας ότι ο δρόμος της αντίστασης παραμένει ο μόνος δρόμος προς τη νίκη.

Η ανακοίνωση εκδόθηκε λίγο αφότου το Ιράν ανακοίνωσε ότι το Μνημόνιο Κατανόησης μεταξύ Ιράν και Ηνωμένων Πολιτειών είχε οριστικοποιηθεί και θα υπογραφεί επισήμως την Παρασκευή στην Ελβετία.

Ενότητα των Μετώπων του “Άξονα της Αντίστασης”

Αλέξης Λεκάκης Κερκυραίος
O γραμματέας του Ανώτατου Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας (ΑΣΕΑ), ο ταξίαρχος Μοχαμάντ Μπαγέρ Ζολγάντρ, διατράνωσε ότι:
“Η απάντηση των πολεμιστών του Ισλάμ επίκειται. Η ενότητα των μετώπων έχει δημιουργήσει μια αλυσίδα ασφαλείας για την άμυνα της περιοχής. Ο Λίβανος είναι η ψυχή μας, και οποιαδήποτε παραβίαση των κόκκινων γραμμών της Ισλαμικής Δημοκρατίας δεν θα γίνει ανεκτή.”
Σημειώνεται ότι το ΑΣΕΑ είναι το κορυφαίο όργανο λήψης αποφάσεων της χώρας στις πιο κρίσιμες υποθέσεις που σχετίζονται με την εθνική ασφάλεια, το αμυντικό δόγμα και την εξωτερική πολιτική. Ο, δε, γραμματέας του είναι από τους ισχυρότερες αξιωματούχους του Ιράν. Με άλλα λόγια, το κέντρο αποφάσεων δεν είναι κάποιο αόρατο ιερατείο. Το ξεκαθαρίζω, επειδή ακούγονται πολλές αβελτηρίες.
Τη στρατηγική της “Ενότητας των Μετώπων” την είχε οραματισθεί ο εκλιπών υποστράτηγος Γασέμ Σολεϊμανί. Ωστόσο, δεν πρόλαβε να τη δει να μετουσιώνεται. Το Ιράν φαίνεται ότι προχωράει τελευταίως στην υλοποίησή της, προκειμένου να δημιουργήσει μια νέα, πιο αποτελεσματική, εξίσωση αποτροπής απέναντι, κυρίως, στο Ισραήλ και, δευτερευόντως, στις ΗΠΑ.
Πρόκειται για κάτι τροπόν τινά αντίστοιχο του άρθρου 5 του NATO μεταξύ των μελών του Άξονα της Αντίστασης. Το Ιράν έχει συμπεράνει πλέον, μετά τα καταιγιστικά γεγονότα των τελευταίων περίπου δυόμισι ετών στην περιοχή, ότι το να αφήνει το Ισραήλ να σαλαμοποιεί κατά βούληση τον Άξονα της Αντίστασης, απονευρώνοντας ανενόχλητο έναν μετά τον άλλον σύμμαχο της Ισλαμικής Δημοκρατίας, υπονομεύει επικίνδυνα την άμυνα της χώρας, καθότι ανοίγει εν τέλει τον δρόμο για επιθέσεις εναντίον της ιρανικής επικράτειας. Εν ολίγοις, το Ιράν θέλει να αναγκάσει το Ισραήλ, μέσω της επιβολής κόστους, να επανεκτιμήσει τους υπολογισμούς του, ότι δηλαδή δεν μπορεί εφεξής να απομονώνει το θέατρο των επιχειρήσεων κατά των στενών συμμάχων του και κατ’ επέκταση να δρα συνεχώς ατιμωρητί.

Η εύθραυστη συμφωνία με το Ιράν προσφέρει ανακούφιση στο πετρέλαιο, αλλά οι κίνδυνοι στα Στενά του Ορμούζ παραμένουν

Ron Bousso
15 Ιουνίου 2026, 1:49 π.μ. GMT+3 — Ενημερώθηκε πριν από 2 ώρες

Πλοία είναι αγκυροβολημένα στα Στενά του Ορμούζ, όπως φαίνονται από το Μουσαντάμ του Ομάν, 11 Ιουνίου 2026. REUTERS/Stringer

ΛΟΝΔΙΝΟ, 14 Ιουνίου (Reuters) — Η συμφωνία ΗΠΑ-Ιράν, η οποία τερματίζει μήνες συγκρούσεων και ανοίγει ξανά τα Στενά του Ορμούζ, θα προκαλέσει συλλογικό αναστεναγμό ανακούφισης τόσο στους εξαγωγείς όσο και στους εισαγωγείς ενέργειας. Όμως η εύθραυστη ηρεμία ενδέχεται να μην αποτρέψει μελλοντικές αναζωπυρώσεις, δημιουργώντας αμφιβολίες για το πόσο γρήγορα —ή πόσο πλήρως— μπορεί να επιστρέψει στην κανονικότητα η κίνηση των δεξαμενόπλοιων μέσω της ζωτικής αυτής θαλάσσιας οδού.

Σύμφωνα με τη συμφωνία που ανακοινώθηκε αργά την Κυριακή, το Ιράν και οι ΗΠΑ συμφώνησαν να άρουν τους αποκλεισμούς τους στα Στενά του Ορμούζ, μέσω των οποίων περνούσε περίπου το ένα πέμπτο του παγκόσμιου πετρελαίου και LNG πριν ξεσπάσει ο πόλεμος στις 28 Φεβρουαρίου. Τα Στενά αναμένεται να ανοίξουν ξανά μόλις οι δύο πλευρές υπογράψουν επισήμως τη συμφωνία την Παρασκευή.

Αυτό είναι προφανώς καλό νέο για τις αγορές ενέργειας που πιέζονται από περιορισμένη προσφορά. Ωστόσο, η συμφωνία αφήνει άλυτες τις βασικές διαφωνίες που πυροδότησαν την αμερικανική και ισραηλινή εκστρατεία βομβαρδισμών κατά του Ιράν, συμπεριλαμβανομένου του μέλλοντος του πυρηνικού προγράμματος της Τεχεράνης. Αυτή η ασάφεια αφήνει σημαντικό περιθώριο για σύγχυση, διαφωνίες και νέα αντιπαράθεση.

Πράγματι, οι εντάσεις έχουν ήδη επανεμφανιστεί. Η επιμονή του Ιράν να συνδέσει οποιαδήποτε συμφωνία με την εκστρατεία του Ισραήλ κατά της Χεζμπολάχ στον Λίβανο απείλησε να εκτροχιάσει τις συνομιλίες, καθώς η υποστηριζόμενη από το Ιράν πολιτοφυλακή έχει ανταλλάξει επανειλημμένα πυρά με το Ισραήλ, ακόμη και μέσα στο Σαββατοκύριακο.

Ακόμη και το ίδιο το καθεστώς των Στενών του Ορμούζ παραμένει κάθε άλλο παρά σαφές. Παρότι τόσο οι ΗΠΑ όσο και το Ιράν έχουν δεσμευθεί να άρουν τους αποκλεισμούς τους, η συμφωνία αφήνει στην Τεχεράνη έναν ισχυρό μοχλό πίεσης. Η προθυμία και η ικανότητα του Ιράν να στραγγαλίσει τα Στενά για μήνες έσπασε ένα ταμπού δεκαετιών, αυξάνοντας την προοπτική να το κάνει ξανά —ή απλώς να απειλήσει ότι θα το κάνει— κάθε φορά που θα επιδιώκει διαπραγματευτικό πλεονέκτημα έναντι των γειτόνων του στον Κόλπο ή των αντιπάλων του.

Αυτή η αλλαγή από μόνη της μπορεί να έχει μακροπρόθεσμες συνέπειες. Η παρατεταμένη διακοπή στη λειτουργία του πιο κρίσιμου ενεργειακού περάσματος του κόσμου είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα κάνει ναυτιλιακές εταιρείες, αγοραστές και παραγωγούς πιο επιφυλακτικούς για πολύ καιρό μετά την επανέναρξη των ροών.

Ήδη βρίσκονται σε εξέλιξη σημαντικές προσαρμογές. Η Σαουδική Αραβία έχει αυξήσει απότομα τις αποστολές από το λιμάνι της Γιανμπού στην Ερυθρά Θάλασσα από τον Μάρτιο, τριπλασιάζοντας τις φορτώσεις σε περίπου 4,5 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα, δηλαδή περίπου στο 60% των προπολεμικών εξαγωγών. Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα έχουν επίσης αυξήσει τις εξαγωγές από τη Φουτζέιρα, εκτός των Στενών.

Τόσο το Ριάντ όσο και το Άμπου Ντάμπι είναι απίθανο να αντιστρέψουν πλήρως αυτές τις αλλαγές, ακόμη και μετά το άνοιγμα του Ορμούζ.

Η συμπεριφορά της ναυτιλίας μπορεί επίσης να αλλάξει. Οι ιδιοκτήτες και οι ναυλωτές δεξαμενόπλοιων είναι πιθανό να ελαχιστοποιήσουν τον χρόνο παραμονής τους εντός του Κόλπου, φοβούμενοι ότι μπορεί να εγκλωβιστούν αν οι εντάσεις αναζωπυρωθούν. Το υψηλό κόστος ασφάλισης και οι ανησυχίες για την ασφάλεια θα ενισχύσουν αυτή την επιφυλακτικότητα.

Συνολικά, αυτοί οι παράγοντες υποδηλώνουν ότι η διέλευση μέσω του Ορμούζ μπορεί να μην επιστρέψει σύντομα στο προπολεμικό της υψηλό, που πλησίαζε τα 20 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα. Μια σταθερή ροή περίπου 16 εκατομμυρίων βαρελιών την ημέρα φαίνεται πιο πιθανή τους επόμενους μήνες και, ενδεχομένως, τα επόμενα χρόνια.

Αυτός ο υπολειπόμενος κίνδυνος αναμένεται να στηρίξει τις τιμές. Το αργό Brent έχει υποχωρήσει κάτω από τα 85 δολάρια το βαρέλι από το υψηλό των 118 δολαρίων τον Μάρτιο, αλλά ένα υψηλότερο γεωπολιτικό ασφάλιστρο κινδύνου και οι πιο σύνθετες εφοδιαστικές αλυσίδες είναι πιθανό να αποτρέψουν μια πλήρη επιστροφή στα προπολεμικά επίπεδα της ζώνης των 60 δολαρίων.

Ένα κύμα ανακούφισης

Το άνοιγμα των Στενών του Ορμούζ θα προκαλέσει μια πολυφασική προσαρμογή στις παγκόσμιες ενεργειακές ροές.

Το πρώτο κύμα θα προέλθει από τον ίδιο τον Κόλπο. Τα δεξαμενόπλοια που είχαν εγκλωβιστεί κατά τη διάρκεια του αποκλεισμού θα αρχίσουν σχεδόν αμέσως να εξέρχονται, προκειμένου να τροφοδοτήσουν αγορές που στερούνται ενέργειας, ιδιαίτερα στην Ασία. Περίπου 60 εκατομμύρια βαρέλια αργού πετρελαίου και διυλισμένων προϊόντων βρίσκονται σήμερα σε πλωτή αποθήκευση εντός του Κόλπου, αδυνατώντας να εξέλθουν μέσω του Ορμούζ, σύμφωνα με την Kpler.

Θα ακολουθήσει εισροή πλοίων που θα κατευθύνονται προς τον Κόλπο, ώστε να μειώσουν τα διογκωμένα χερσαία αποθέματα της Μέσης Ανατολής και να αποκαταστήσουν τα εξαγωγικά προγράμματα.

Ωστόσο, η εφοδιαστική αλυσίδα θα χρειαστεί χρόνο για να ομαλοποιηθεί. Οι αποστάσεις πλεύσης, η συμφόρηση στα λιμάνια και τα προβλήματα στον προγραμματισμό σημαίνουν ότι οι αλυσίδες εφοδιασμού μπορεί να χρειαστούν 60 έως 90 ημέρες για να εξισορροπήσουν πλήρως. Για παράδειγμα, απαιτούνται τρεις εβδομάδες για το ταξίδι από τη Μέση Ανατολή προς την Ασία, πράγμα που σημαίνει ότι η επανέναρξη των αποστολών δεν θα μεταφραστεί σε άμεση ανακούφιση για τις πιο ευάλωτες αγορές.

Παρόλα αυτά, η πιθανή επίδραση στην παγκόσμια προσφορά πετρελαίου θα είναι σημαντική, έστω και αν δεν είναι άμεση. Οι περιφερειακοί παραγωγοί θα μπορέσουν να επαναφέρουν περίπου 11 εκατομμύρια βαρέλια ημερησίως παραγωγής πετρελαίου που είχε διακοπεί κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης, μαζί με ανενεργή δυναμικότητα διύλισης και εξαγωγής LNG.

Ορισμένες ποσότητες θα μπορούσαν να επιστρέψουν μέσα σε λίγες εβδομάδες, αλλά η πλήρης ανάκαμψη θα πάρει πολύ περισσότερο χρόνο. Η επανεκκίνηση πεδίων παραγωγής, διυλιστηρίων και εξαγωγικών τερματικών μετά από παρατεταμένες διακοπές είναι σύνθετη διαδικασία, ενώ οι ζημιές στις υποδομές που προκλήθηκαν κατά τη διάρκεια του πολέμου μπορεί να χρειαστούν μήνες ή ακόμη και χρόνια για να αποκατασταθούν.

Μια ανθεκτική αλλά πιεσμένη αγορά

Το άνοιγμα των Στενών έρχεται επίσης σε μια δύσκολη στιγμή για την ισορροπία προσφοράς και ζήτησης. Το καλοκαίρι στο βόρειο ημισφαίριο συνήθως σηματοδοτεί την κορύφωση της παγκόσμιας κατανάλωσης καυσίμων, λόγω της αυξημένης ταξιδιωτικής κίνησης και της χρήσης κλιματισμού.

Ως αποτέλεσμα, η επιστροφή της προσφοράς από τη Μέση Ανατολή αρχικά δεν θα κάνει πολλά περισσότερα από το να επιβραδύνει τη γρήγορη μείωση των παγκόσμιων αποθεμάτων. Τα αποθέματα πετρελαίου μειώθηκαν με μέσο ρυθμό 5,3 εκατομμυρίων βαρελιών την ημέρα μεταξύ Μαρτίου και Μαΐου, σύμφωνα με την Υπηρεσία Ενεργειακών Πληροφοριών των ΗΠΑ.

Είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι η αγορά αποδείχθηκε απροσδόκητα ανθεκτική καθ’ όλη τη διάρκεια αυτής της σύγκρουσης. Ένας συνδυασμός αποδεσμεύσεων εμπορικών και στρατηγικών αποθεμάτων, εκτίναξης των αμερικανικών εξαγωγών, ασθενέστερης κινεζικής ζήτησης και μερικής χαλάρωσης των κυρώσεων στο ρωσικό και ιρανικό αργό βοήθησε να απορροφηθεί το σοκ και να αποφευχθεί μια πλήρης κατάρρευση της προσφοράς.

Τα μέτρα αυτά δεν εξάλειψαν την οικονομική ζημιά, αλλά την κράτησαν σε γενικές γραμμές διαχειρίσιμη — ουσιαστικά αγοράζοντας χρόνο για την παγκόσμια οικονομία.

Όμως, με τα αποθέματα να βρίσκονται σε επικίνδυνα χαμηλά επίπεδα, αυτός ο χρόνος εξαντλούνταν γρήγορα. Γι’ αυτό η συμφωνία ΗΠΑ-Ιράν έρχεται την κατάλληλη στιγμή, χωρίς καθυστέρηση.

Ωστόσο, καλύπτοντας επιφανειακά τις βαθύτερες διαφωνίες που βρίσκονται στον πυρήνα της σύγκρουσης ΗΠΑ-Ιράν, η συμφωνία κάνει ελάχιστα για να μειώσει τον κίνδυνο νέας αντιπαράθεσης.

Για τις αγορές πετρελαίου, το μήνυμα είναι σαφές: ο άμεσος κίνδυνος από το σοκ στην προσφορά μπορεί να έχει περάσει, αλλά οι δομικές ευπάθειες που αποκάλυψε ο πόλεμος ήρθαν για να μείνουν.

Οι απόψεις που εκφράζονται εδώ είναι του Ron Bousso, αρθρογράφου του Reuters.

Ron Bousso
Επιμέλεια: Marguerita Choy.

Ron Bousso
Thomson Reuters

Ο Ron είναι αρθρογράφος του Reuters για την ενέργεια. Παρέχει σχολιασμό για τις παγκόσμιες αγορές ενέργειας και τη διασταύρωσή τους με τη γεωπολιτική, την οικονομία και την καθημερινή ζωή.

Από το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο μέχρι την ηλιακή και την αιολική ενέργεια, η αυξανόμενη παγκόσμια ζήτηση για ενέργεια διαμορφώνει τις προσπάθειες των κυβερνήσεων να διευρύνουν τις οικονομίες τους, την ώρα που ο κόσμος επιδιώκει επίσης την απανθρακοποίηση.

Πριν από αυτόν τον ρόλο, ο Ron ήταν ανταποκριτής του Reuters για τις εταιρείες πετρελαίου και φυσικού αερίου από το 2014, καλύπτοντας τις μεγαλύτερες πετρελαϊκές και ενεργειακές εταιρείες του κόσμου και τη μετάβασή τους προς την ενέργεια χαμηλών εκπομπών άνθρακα.

Έχει αποκαλύψει σημαντικές ειδήσεις για εταιρείες όπως η Shell, η BP, η Chevron και η Exxon. Επίσης, παρακολουθεί τις φυσικές αγορές πετρελαίου, με ιδιαίτερη έμφαση στην ευρωπαϊκή διύλιση.

Ο Νταβούτογλου εξηγεί τη «Γαλάζια Πατρίδα» – και επαναφέρει τη συζήτηση για το Αιγαίο

0

Μια πρώτη ανάλυση της συνέντευξης Νταβούτογλου στην Καθημερινή, και των σταθερών της τουρκικής στρατηγικής σκέψης

Γράφει ο Παναγιώτης Παύλος

Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Αχμέτ Νταβούτογλου μιλά για το Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο. Είναι όμως ίσως η πρώτη φορά που το κάνει με τρόπο που αποκαλύπτει τόσο καθαρά ότι η τουρκική στρατηγική σκέψη δεν έχει μεταβληθεί ούτε κατ᾽ ελάχιστον. Έχει απλώς αλλάξει λεξιλόγιο.

Η συνέντευξη του πρώην Πρωθυπουργού και Υπουργού Εξωτερικών της Τουρκίας στη σημερινή Καθημερινή της Κυριακής δεν αξίζει τόσο διότι προσθέτει νέα δεδομένα, αλλά διότι προσθέτει κάτι πολύ σημαντικότερο: επιβεβαίωση. Και κυρίως, διότι αποδομεί μια άκρως βολική ερμηνεία που δυστυχώς κυριαρχεί εδώ και πολύ καιρό στην Αθήνα: ότι η «Γαλάζια Πατρίδα» αποτελεί συγκυριακή υπερβολή, επικοινωνιακό σύνθημα ή προϊόν εσωτερικής πολιτικής κατανάλωσης.

Ο ίδιος ο άνθρωπος που είναι από τους βασικούς αρχιτέκτονες της σύγχρονης τουρκικής στρατηγικής σκέψης (βλ. Στρατηγικό Βάθος), δεν απορρίπτει τη «Γαλάζια Πατρίδα». Την εξηγεί. Την κανονικοποιεί. Και τελικά τη νομιμοποιεί ως τρόπο σκέψης.

«Δεν είναι νόμος», μας λέει σήμερα στην Καθημερινή. «Δεν είναι δόγμα». «Είναι εννοιολογική προσέγγιση».

Αλλά εδώ ακριβώς εμφανίζεται η πρώτη κρίσιμη αντίφαση. Διότι μια «εννοιολογική προσέγγιση» που διατρέχει ολόκληρη την επιχειρηματολογία για το Αιγαίο, την Ανατολική Μεσόγειο και τον ρόλο της Τουρκίας στον θαλάσσιο χώρο εν γένει, και όχι μόνον, δύσκολα μπορεί να αντιμετωπιστεί ως ουδέτερη ορολογία. Αν τελικά δεν είναι δόγμα, τότε γιατί λειτουργεί ως αφετηρία όλων των βασικών στρατηγικών παραδοχών της Τουρκίας εις βάρος της Ελλάδας; Αν δεν είναι πολιτική γραμμή, γιατί επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο η Άγκυρα αντιλαμβάνεται τον απολύτως περιορισμένο θαλάσσιο χώρο της στο Αιγαίο, αλλά και ευρύτερα, στη Μαύρη Θάλασσα και την Ανατολική Μεσόγειο;

Η νέα συνέντευξη και η αποπολιτικοποίηση του πολιτικού

Η νέα συνέντευξη Νταβούτογλου επιχειρεί στην πράξη να αποπολιτικοποιήσει κάτι που λειτουργεί κατεξοχήν πολιτικά. Και μάλιστα το πράττει με μια ένταση που διατρέχει όλο το κείμενο.

Σε όλη τη διάρκεια της συνέντευξης, ο Νταβούτογλου επαναλαμβάνει διαρκώς ότι η Τουρκία είναι «ναυτικό κράτος» (η επιχειρηματολογία περί ναυτικής ταυτότητας της Τουρκίας εντάσσεται σε μια σύγχρονη γεωπολιτική κατασκευή, η οποία όμως δεν αποτυπώνει πλήρως την ιστορικά πολυπαραγοντική πραγματικότητα ενός θαλάσσιου χώρου στον οποίο η ελληνική ναυτική παρουσία υπήρξε και παραμένει διαχρονική και καθοριστική), ότι διαθέτει «θαλάσσια πατρίδα» και ότι δεν μπορεί να αποδεχθεί περιορισμούς στην πρόσβασή της στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο.

Γεωγραφία και Διεθνές Δίκαιο

Για τον Νταβούτογλου, ωστόσο, αφετηρία δεν είναι το διεθνές δίκαιο, αλλά η γεωγραφία. Δεν είναι οι συνθήκες, αλλά οι ακτογραμμές. Δεν είναι καν το υφιστάμενο καθεστώς, αλλά η γεωπολιτική αναγκαιότητα όπως την αντιλαμβάνεται η Τουρκία.

Κι εδώ ακριβώς βρίσκεται η θεμελιώδης διαφορά. Ο Νταβούτογλου δεν επιχειρεί να αποδείξει ότι η Τουρκία έχει δίκιο και το Δίκαιο με το μέρος της. Επιχειρεί να μεταφέρει τη συζήτηση από το δίκαιο στη γεωπολιτική λογική. Αυτή η μετατόπιση δεν είναι απλώς ρητορική, αλλά θεμελιώδης τουρκική μεθοδολογία.

Το «κοινό Αιγαίο»

Η πλέον χαρακτηριστική έκφραση αυτής της λογικής είναι η αναφορά στο «κοινό Αιγαίο», την οποία φρόντισε ο Διευθυντής της Καθημερινής -προς τιμήν του- να αναδείξει σε πηχυαίο τίτλο (πιθανόν με την ελπίδα να συμβάλει στην αφύπνιση των Αθηνών…).

Πρόκειται όντως για μια φράση που επιφανειακά μοιάζει συναινετική. Στην πραγματικότητα όμως μετατοπίζει τελείως το πλαίσιο: από το ερώτημα των κυριαρχικών δικαιωμάτων στο ερώτημα της συνδιαχείρισης. Από το «τι ανήκει σε ποιον» στο «πώς θα το διαχειριστούμε από κοινού». Πρόκειται για δύο εντελώς διαφορετικές αφετηρίες.

Η ρητορική συμμετρίας

Και εδώ εμφανίζεται ένα ακόμη στοιχείο που συχνά αποφεύγεται στη δημόσια συζήτηση. Η ρητορική περί «κοινού θαλάσσιου χώρου» δεν απαντάται μόνο στην τουρκική επιχειρηματολογία. Εμφανίζεται, με διαφορετική στόχευση, και σε ικανή μερίδα του ελληνικού δημόσιου λόγου και στις βασικές θέσεις εκπροσώπων του ελλαδικού πολιτικού συστήματος κατευνασμού και των παρελκομένων του, όπου το Αιγαίο περιγράφεται ως «θάλασσα που ενώνει», «θάλασσα που μοιραζόμαστε», «δύο πλευρές του Αιγαίου» και πλείστες παρόμοιες εκφράσεις εκούσιας εκχώρησης και απόταξης του γεωγραφικού «φόρτου» που ταλανίζει τις ελλαδικές ελίτ.

Αυτή η φαινομενική σύγκλιση όρων, ωστόσο, αποκρύπτει μια κρίσιμη διαφορά: άλλο η συνεργασία κυριαρχιών και άλλο η εξομοίωση κυριαρχικών καθεστώτων. Είναι σε αυτήν ακριβώς τη λογική που η συνέντευξη Νταβούτογλου χτίζει παράλληλα και συστηματικά μια εικόνα συμμετρίας: δύο πλευρές, δύο κράτη, δύο ισότιμοι παίκτες, ένα κοινό Αιγαίο.

12 ναυτικά μίλια και στρατηγική πρόσληψη

Αυτή η συμμετρία δεν αφορά μια ουδέτερη περιγραφή της πραγματικότητας. Είναι σαφέστατη πολιτική επιλογή που μεταφέρει τη συζήτηση από το καθεστώς δικαίου στο πεδίο της διαπραγμάτευσης.

Είναι σε αυτό ακριβώς το πλαίσιο, εξάλλου, στο οποίο εντάσσονται και οι αναφορές του Τούρκου πρώην Πρωθυπουργού στα 12 ναυτικά μίλια, με όλο το ασύστολο ψεύδος με το οποίο τις διανθίζει.

Ο Νταβούτογλου, όπως και η Τουρκία εν συνόλω, δεν προσεγγίζει την επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων ως ζήτημα εφαρμογής του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας. Την προσεγγίζει ως εξέλιξη με γεωπολιτικό κόστος που η Τουρκία δεν μπορεί να αποδεχθεί. Η διαφορά αυτή όμως δεν είναι τεχνική. Είναι θεμελιώδης.

Οι Διερευνητικές Επαφές

Επιπλέον, η συνέντευξη Νταβούτογλου είναι συγκλονιστική στην ενότητα που αφορά τις Διερευνητικές Επαφές Ελλάδας και Τουρκίας, όπου γίνεται λόγος για «ιδιωτικές συνομιλίες», «χάρτες» και «προσδιορισμένα δικαιώματα».

Ανεξαρτήτως ερμηνείας, η ίδια η διατύπωση από έναν πρώην Πρωθυπουργό και πρώην υπουργό Εξωτερικών της Τουρκίας ανοίγει εύλογα ερωτήματα για το εύρος και τη φύση αυτών των διαδικασιών, αλλά και για το πώς αποτυπώθηκαν στην ελληνική δημόσια συζήτηση, καθώς έρχεται να επιβεβαιώσει όλα όσα περί μυστικής διπλωματίας έχουν καταλογιστεί στις ελληνικές κυβερνήσεις των τελευταίων 25 ετών από διαπρεπείς Έλληνες αναλυτές.

Κυπριακό και περιφερειακή αρχιτεκτονική

Στο Κυπριακό, η συνέχεια της τουρκικής στρατηγικής σκέψης είναι εξίσου εμφανής.

Η επιμονή Νταβούτογλου στη «φιλοσοφία του Σχεδίου Ανάν» δεν αφορά το παρελθόν, αλλά τη διατήρηση μιας συγκεκριμένης αντίληψης για τη λύση του ζητήματος, ανεξαρτήτως της απόρριψής του το 2004.

Ακόμη και η κριτική προς τη συνεργασία Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ εντάσσεται στην ίδια λογική: την άρνηση μιας περιφερειακής αρχιτεκτονικής στην οποία η Τουρκία δεν βρίσκεται στο κέντρο.

Εν κατακλείδι

Το συνολικό συμπέρασμα είναι σαφές. Ο Νταβούτογλου δεν παρουσιάζει μια νέα στρατηγική, αλλά περιγράφει τη συνέχεια, και την πεμπτουσία, μιας παλιάς.

Αυτό ίσως είναι και το πιο σημαντικό στοιχείο της συνέντευξης: η αξιοσημείωτη σταθερότητα μιας στρατηγικής αντίληψης της Τουρκίας, που επιβιώνει ανεξαρτήτως προσώπων, κυβερνήσεων και συγκυριών.

Η σημασία της δεν βρίσκεται στο αν γίνεται αποδεκτή ή απορρίπτεται. Βρίσκεται στο ότι είναι συνεκτική.

Αυτή η συνέπεια υπενθυμίζει κάτι που συχνά λείπει από την ελληνική κατανόηση και πράξη: ότι η τουρκική στρατηγική σκέψη δεν είναι αποσπασματική. Είναι διαρκής. Γι’ αυτό ακριβώς δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως συγκυριακό φαινόμενο.

πηγή:newsbreak

Η Τουρκία αναζητεί ξανά «κάλυψη» μέσω ΝΑΤΟ

0
Turkish President Recep Tayyip Erdogan arrives for a media conference at the NATO summit in The Hague, Netherlands, Wednesday, June 25, 2025. (AP Photo/Matthias Schrader)

Μετά την αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος σε βάρος του Ερντογάν, τον Ιούλιο του 2016, ο Πούτιν ήταν ο πρώτος ξένος ηγέτης που τηλεφώνησε και πρόσφερε υποστήριξη στον πρόεδρο της Τουρκίας. Η σχετικά αργή αντίδραση των χωρών του ΝΑΤΟ φέρεται να ενόχλησε τον Ερντογάν, ο οποίος προσέγγισε τη Ρωσία ως έναν εταίρο με τον οποίο η Άγκυρα θα μπορούσε να συνεργαστεί. Εξάλλου, η σύσφιξη των σχέσεων με τη Μόσχα υπηρετούσε τη στρατηγική της αυτονομίας στην εξωτερική πολιτική, με απώτερο σκοπό την ανέλιξη της Τουρκίας σε μια ηγεμονική περιφερειακή δύναμη.

Ακολούθησε ο «μήνας του μέλιτος» με τη Ρωσία. Η Άγκυρα ξεκίνησε στρατιωτική εισβολή στη βόρεια Συρία με τη σιωπηρή έγκριση του Κρεμλίνου. Στη συνέχεια, αγόρασε το ρωσικό αντιπυραυλικό σύστημα S-400. Ακόμη και όταν οι ΗΠΑ επέβαλαν κυρώσεις στην Τουρκία, αποβάλλοντας τη χώρα από το πρόγραμμα των F-35, η Άγκυρα επέμεινε στην επιλογή να διαφοροποιεί τις αμυντικές της συνεργασίες έστω και αν δημιουργούσαν αντιφάσεις.

Ακολούθησε η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, η οποία έφερε ακόμη πιο κοντά την Άγκυρα με τη Μόσχα. Η Τουρκία δεν υποστήριξε την εισβολή και προμήθευσε με drones το Κίεβο. Όμως αρνήθηκε να ενταχθεί στις δυτικές κυρώσεις κατά της Ρωσίας. Δεκάδες χιλιάδες Ρώσοι αγόρασαν ακίνητα και άνοιξαν επιχειρήσεις στη χώρα, στηρίζοντας την ασθμαίνουσα οικονομία της. Το διμερές εμπόριο σχεδόν διπλασιάστηκε, το 2022, σε περισσότερα από 60 δισ. δολάρια, καθιστώντας την Τουρκία τον δεύτερο μεγαλύτερο εμπορικό εταίρο της Ρωσίας μετά την Κίνα. Η Άγκυρα έγινε ο τρίτος μεγαλύτερος εισαγωγέας ορυκτών καυσίμων από τη Ρωσία, υπερδιπλασιάζοντας τις συναλλαγές μέσα σε δύο χρόνια μετά την έναρξη του πολέμου στην Ουκρανία. Από την οπτική του ΝΑΤΟ, η Τουρκία ήταν πιο μακριά από ποτέ. Πόσο μάλλον από τη στιγμή που υπονόμευσε την ένταξη της Φινλανδίας και της Σουηδίας στη διατλαντική συμμαχία, εξέλιξη η οποία προφανώς ωφελούσε τα ρωσικά συμφέροντα.

Ωστόσο, μεσολάβησαν δύο βασικές εξελίξεις οι οποίες φαίνεται να οδηγούν σε μια τακτική αλλαγή πλεύσης της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής. Η πρώτη έχει να κάνει με την πορεία της τουρκικής οικονομίας. Ο αυξανόμενος πληθωρισμός, η κατάρρευση της τουρκικής λίρας και η κρίση στο ισοζύγιο πληρωμών αντικατοπτρίζουν αφενός τις ανορθόδοξες νομισματικές πολιτικές και την οικονομική κακοδιαχείριση εν μέσω της συνεχιζόμενης διάβρωσης των θεσμών, αφετέρου τον κλονισμό της εμπιστοσύνης των επενδυτών λόγω της απομάκρυνσης της Τουρκίας του Ερντογάν από το άρμα της Δύσης, παρότι η Ε.Ε. αποτελούσε τον μεγαλύτερο εμπορικό εταίρο της Άγκυρας και από τις πιο σημαντικές πηγές επενδύσεων για την τουρκική οικονομία.

Η δεύτερη εξέλιξη σχετίζεται με την αμυντική θωράκιση της Τουρκίας, η οποία φαίνεται να αντιμετωπίζει σημαντικές προκλήσεις. Η πολυδιαφημισμένη εγχώρια αμυντική παραγωγή της χώρας απαιτεί πρόσβαση σε αναντικατάστατα εξαρτήματα από τις ΗΠΑ. Επιπλέον, η αγορά αεροσκαφών Eurofighter από τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις που μετέχουν στο πρόγραμμα, και η δυνητική συμμετοχή της Άγκυρας στις ευρωπαϊκές χρηματοδοτήσεις, είναι πλέον κομβικής σημασίας για τον εκσυγχρονισμό της τουρκικής άμυνας, η οποία παραμένει αποκλεισμένη από τα αμερικανικά F-35. Εξάλλου, όπως αποκαλύφθηκε με τον πλέον χαρακτηριστικό τρόπο, όταν ιρανικοί πύραυλοι εισήλθαν πρόσφατα τον τουρκικό εναέριο χώρο, η Άγκυρα βασίζεται στα νατοϊκά συστήματα για την αντιπυραυλική της άμυνα – τα ρωσικά S-400 παρέμειναν αδρανή, τις ώρες που η Τουρκία αντιμετώπιζε ευθεία απειλή. Το ΝΑΤΟ ενίσχυσε μάλιστα την αεροπορική και πυραυλική άμυνα της Τουρκίας, μεταξύ άλλων, αναπτύσσοντας συστοιχίες Patriot στα νοτιοανατολικά της χώρας.

«Η Άγκυρα στρέφεται όλο και περισσότερο στους συμμάχους του ΝΑΤΟ για να τη βοηθήσουν να κλείσει τα κενά στην άμυνά της, ιδίως όσον αφορά την αποτροπή βαλλιστικών πυραύλων μεσαίου βεληνεκούς, πυραύλων κρουζ και συντονισμένων επιθέσεων κορεσμού. Έχει προχωρήσει στις προηγουμένως καθυστερημένες διαπραγματεύσεις με τη Γαλλία και την Ιταλία για την απόκτηση και συμπαραγωγή του συστήματος πυραυλικής άμυνας SAMP/T. Η Γερμανία ανακοίνωσε ότι θα αναπτύξει μια επιπλέον συστοιχία αεράμυνας Patriot και 150 στρατιώτες στην Τουρκία στα τέλη Ιουνίου. Τούρκοι αξιωματούχοι αποκάλυψαν πρόσφατα ένα σχέδιο του ΝΑΤΟ που βρίσκεται σε εξέλιξη από το 2023 για την ίδρυση ενός πολυεθνικού σώματος στην Τουρκία. Η Άγκυρα στοχεύει να ολοκληρώσει το έργο έως το 2028. Η Τουρκία επεκτείνει επίσης τη συμμετοχή της στην ασφάλεια της Μαύρης Θάλασσας, ξεκινώντας μια πρωτοβουλία αποναρκοθέτησης που συνδέεται με το ΝΑΤΟ, μαζί με τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία τον Ιανουάριο», επισημαίνει η Γκιονούλ Τολ, διευθύντρια του προγράμματος για την Τουρκία στο Middle East Institute, συγγραφέας του βιβλίου “Ο πόλεμος του Ερντογάν”, αρθρογραφώντας στο Foreign Affairs με τίτλο “Η σιωπηλή επανευθυγράμμιση της Τουρκίας”. Σημειωτέον, η αποβολή της Τουρκίας από το αμερικανικό πρόγραμμα F-35 είχε και οικονομικές προεκτάσεις, καθώς κόστισε στις τουρκικές εταιρείες δισεκατομμύρια δολάρια σε συμβόλαια, με τις κυρώσεις στην υπηρεσία αμυντικών προμηθειών της χώρας να περιπλέκουν την παραγωγή όπλων που βασίζονταν σε αμερικανικά ανταλλακτικά και να καθυστερούν τη διαπραγμάτευση νέων συμφωνιών.

Εξ ου και η Τουρκία, φαίνεται εδώ και κάποιο διάστημα να προσαρμόζει τις πολιτικές της απέναντι στη Ρωσία προκειμένου να αποφύγει και δευτερογενείς κυρώσεις από τη Δύση. Οι τουρκικές εξαγωγές προς τη Ρωσία μειώθηκαν απότομα και οι τουρκικές τράπεζες άρχισαν να κλείνουν ρωσικούς εταιρικούς λογαριασμούς, διακόπτοντας δεσμούς με τη Μόσχα. Η Άγκυρα περιόρισε επίσης τις εξαγωγές αγαθών αμερικανικής προέλευσης, όπως μικροτσίπ και συστήματα τηλεχειρισμού, για τα οποία οι σύμμαχοι του ΝΑΤΟ ανησυχούσαν ότι θα μπορούσαν να φτάσουν στον ρωσικό στρατό και έβαλε στο ράφι τα σχέδια για την ίδρυση ενός ρωσικού κόμβου φυσικού αερίου στην Τουρκία. Σημειωτέον, οι εισαγωγές φυσικού αερίου από τη Ρωσία αντιπροσώπευαν περισσότερο από το 50% της προσφοράς της Τουρκίας το 2018. Μέχρι το τέλος του 2025, είχαν μειωθεί κάτω από το 40% και, μετά τη συνάντηση Τραμπ-Ερντογάν στην Ουάσιγκτον το 2025, ακολούθησε μείωση άνω του 60% στις ρωσικές εξαγωγές πετρελαίου προς την Τουρκία.

Θα πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι η πτώση του Άσαντ και η άνοδος μιας κυβέρνησης στη Δαμασκό στενά συνδεδεμένης με την Άγκυρα, εκ των πραγμάτων μειώνει την ανάγκη για τον Ερντογάν να κερδίζει την εύνοια του Πούτιν προκειμένου να υλοποιεί τις πολιτικές της Τουρκίας στη Συρία. Στο μεταξύ, ενδεικτικό της ενίσχυσης της συνεργασίας ανάμεσα στην Τουρκία και το ΝΑΤΟ είναι μάλλον το γεγονός ότι ο Πούτιν έχει καιρό να επισκεφτεί τον Ερντογάν στην Άγκυρα, παρότι έχει προσκληθεί επανειλημμένως.

Όλα αυτά δεν σημαίνουν κατ’ ανάγκη ότι έχει εγκαταλείψει η Τουρκία τη στρατηγική της αυτονομίας της. Όμως, σε αυτό το στάδιο, η Άγκυρα δείχνει να ερμηνεύει τις εξελίξεις με τρόπο που την ενθαρρύνει να επιδιώξει τα γεωπολιτικά και γεωοικονομικά της συμφέροντα μέσα από την αναθέρμανση της συνεργασίας με τη Δύση. Σε έναν βαθμό, η ωμή πραγματικότητα, όπως αυτή διαμορφώθηκε μέσα από τις επιπτώσεις που είχε η προσέγγιση του Ερντογάν με τον Πούτιν, υποχρεώνει την Τουρκία να στραφεί για λόγους τακτικής στην αγκαλιά του ΝΑΤΟ. Η διαπίστωση έχει προφανώς την αξία της για τις δυναμικές που αφορούν στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, εν όψει και της επικείμενης συνάντησης Τραμπ-Ερντογάν, στο περιθώριο της Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα.

https://www.kathimerini.gr/world/564280735/i-toyrkia-anazitei-xana-kalypsi-meso-nato/

Οι κρυπτοχριστιανοί της Σπαθίας στο Ελμπασάν

0

Η ιστορία του κρυπτοχριστιανισμού στα Βαλκάνια φέρνει στο φως σπάνιες πτυχές αντίστασης απέναντι στον εξισλαμισμό. Στην περιοχή της Σπαθίας, οι κάτοικοι υιοθέτησαν επιφανειακά τον ισλαμικό τρόπο ζωής, διατηρώντας όμως κρυφά την ορθόδοξη πίστη τους.

Με την εδραίωση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας αρκετοί πληθυσμοί στα Βαλκάνια, όπως και στην περιοχή της Ηπείρου και της Αλβανίας, υπέστησαν σφοδρούς διωγμούς και βασανιστήρια. Ειδικά στην Ήπειρο, όπως εκείνη είναι γνωστή στην παγκόσμια ιστοριογραφία (χωρίς να λαμβάνονται υπόψη τα σημερινά κράτη στα Βαλκάνια), το μένος των Οθωμανών κατά των Χριστιανών ήτανε έντονο, μιας και ο Βυζαντινός Πρίγκιπας Γεώργιος Καστριώτης, αντιστάθηκε σθεναρά κατά του Σουλτάνου, καταφέρνοντας για αρκετά χρόνια να παραμείνει ελεύθερος στο πριγκιπάτο του.

Ειδικά γι’ αυτό το λόγο οι Τούρκοι Οθωμανοί επιδόθηκαν με μανία στον εξισλαμισμό και στην πολύπλευρη καταστροφή των Ηπειρωτών. Έτσι πολλοί χριστιανικοί πληθυσμοί στην Ήπειρο, αλλά και πιο πάνω, στην Αλβανία, εξισλαμίζονταν μαζικά ούτως ώστε να εξακολουθούν να διατηρούν τις γαίες τους και τα υπόλοιπα προνόμια που είχανε πριν την οθωμανική επέλαση στην περιοχή. Κι όμως, μέσα σε αυτές τις κοινωνικές ανακατατάξεις και μεταβολές, υπήρξαν και πληθυσμοί που συνέχιζαν να διατηρούν την ορθόδοξη πίστη τους, αλλά επιφανειακά είχανε υιοθετήσει τον ισλαμικό τρόπο ζωής.

Μια κοιτίδα κρυπτοχριστιανισμού, υπήρξε η διοικητική εξάρτηση της Σπαθίας και της Σουλιάβας. Εκεί οι κάτοικοι έγιναν επιφανειακά μουσουλμάνοι και για αρκετό χρόνο παρέμεινα κρυπτοχριστιανοί. Σύμφωνα με τον Pouqueville ένα τμήμα της Σουλιέβας το 1/3 του πληθυσμού της μέχρι και τις πρώτες δεκαετίες του 19ου αιώνα παρέμεινα κρυπτοχριστιανοί, πράγμα που διασταυρώνεται και από την αλληλογραφία τους με τον τότε Μητροπολίτη Βελεγράδων (Βερατίου) Άνθιμο Αλεξούδη.

Η περιοχή της Σπαθίας βρίσκεται στη δυτική πλευρά του βουνού Σπατ, μεταξύ του Γενούσου (Σκουμπίνι) ποταμού, του ποταμού Δεβόλι και του ποταμού Άψου (Σέμανη).Αυτός ο τόπος επί Βυζαντίου ανήκε στην επαρχία Εορδαύων, ενώ σήμερα υπάγεται στο νομό του Ελμπασάν. Το όνομα της περιοχής πιθανόν να προέρχεται από τα μεγάλα σπαθιά των Ελλήνων που είχανε κρατήσει οι κάτοικοι της περιοχής, ή και από την αλβανική λέξη “shpat” που σημαίνει απότομη βουνοπλαγιά.

Επίσης ο γνωστός Γάλλος ελληνιστής Berard αναφέρει πως κάτοικοι από τη Σπαθία μετανάστευσαν σε πολλά σημεία της Ελλάδας, από τη Θεσσαλία μέχρι και την Πάτρα. Ενώ ο Έλληνας πρόξενος κατά τον Απρίλιο του 1911 σε τηλεγράφημά του προς το Υπουργείο Εξωτερικών αναφέρει πως σε μια ομάδα συλληφθέντων ενόπλων Γκέγκηδων στο Δέλβινο, υπάρχουν και πολλοί Σπαθιώτες ορθόδοξοι χριστιανοί από την περιφέρεια του Ελμπασάν, που εργάζονταν σε κατασκευές δρόμων στην Ελλάδα, καθώς και σε άλλες αγροτικές εργασίες.

Όσον αφορά τα χωριά με τους κρυπτοχριστιανούς, φτάνουν έως και τα 43. Ο Κοσμάς ο Θεσπρωτός κατά τα 1823 – 1833 κάνει λόγο για 30 χωριά, ενώ ο σε αναφορά ενός επιτρόπου της Μητρόπολης Βελεγράδων, γίνεται λόγος για 13 μόνο χωριά. Κατά το 1890 ο πρόξενος της του Βερατίου Δ. Σωμάχης, σε αναφορά του προς την Ελληνική Πρεσβεία, κάνει λόγω για 24 χωριά κρυπτοχριστιανών. Ενώ ένα σχετικό άρθρο της εφημερίδας «Νεολάγος» στην Κωνσταντινούπολη, αναφέρει 42 χωριά. Οι κάτοικοι αυτών των χωριών πήρανε την απόφαση να ομολογήσουν δημόσια πως ήτανε χριστιανοί, όπως αναφέρει ο Αυστριακός υποπρόξενος στο Δυρράχιο, Winter.

Ωστόσο η τουρκική διοίκηση της περιοχής τους ζητούσε να στρατολογηθούν ως μουσουλμάνοι. Η συνήθεια αυτών των κατοίκων, ήθελε τους άνδρες να φέρουν μουσουλμανικά ονόματα ή και να εξισλαμίζονται μερικώς, ενώ οι γυναίκες, οι οποίες και συνήθως έμεναν στο σπίτι, να παραμένουν πιο συνειδητά προσκολλημένες στην ορθοδοξία. Το θέμα των κρυπτοχριστιανών της Σπαθίας είναι αρκετά βαθύ και συνεχίζει να αποτελεί μια ιστορική ένδειξη αντίστασης κατά την οθωμανική κυριαρχία στην περιοχή.

Ο Χρονογράφος

Οι κρυπτοχριστιανοί της Σπαθίας στο Ελμπασάν

Σλαβικής καταγωγής άτομα σέρνουν Μακεδονική Ένωση στον Άρειο Πάγο για την κατάργηση του «Κέντρου Μακεδονικής Γλώσσας»

1

Ορισμένα άτομα σλαβικής καταγωγής εμπνεόμενα από τη Συμφωνία των Πρεσπών αμφισβήτησαν την καθαρή δικαστική νίκη της «Παμμακεδονικής Ένωσης Μακεδονικού Αγώνα Ελλάδος-Αυστραλίας» (με έδρα τη Θεσσαλονίκη) κατά του λεγόμενου «Κέντρου Μακεδονικής Γλώσσας» με την απόφαση 82 /2024 του Εφετείου της Κοζάνης.

Τώρα οι προσκείμενοι των Σκοπίων, με ένα ανύπαρκτο σύλλογο απότοκο της Συμφωνίας των Πρεσπών, επιδιώκουν τη διδασκαλία της τεχνητής αυτής γλώσσας στην Ελλάδα η οποία  απαγορεύτηκε με την άνω απόφαση που κέρδισε η Παμμακεδονική, την σέρνουν, μάλιστα, στον Άρειο Πάγο για να ανατραπεί η απόφαση  του Εφετείου της Κοζάνης.

Όπως σημειώνει η Παμμακεδονική Ένωσης Μακεδονικού Αγώνα Ελλάδος-Αυστραλίας, οι προσκείμενοι των Σκοπίων, Έλληνες πολίτες, φοβούνται την Παμμακεδονική γιατί είναι η μόνη που συγκρούστηκε μαζί τους με απόλυτη νίκη και θα συνεχίσει μέχρι τελικής πτώσεως τους.

Echedoros.blog

Στη Θεσσαλονίκη το ρεκόρ Γκίνες για τη μεγαλύτερη ταυτόχρονη χορογραφία ζεϊμπέκικου: 830 άνθρωποι χόρεψαν για καλό σκοπό,

0

 

Το παγκόσμιο ρεκόρ Γκίνες για τη μεγαλύτερη ταυτόχρονη χορογραφία ζεϊμπέικου κατέχει πλέον η Θεσσαλονίκη. Με συμμετοχή ακόμη και από το μακρινό Πεκίνο[!], 830 άνθρωποι από την Ελλάδα και το εξωτερικό, συγκεντρώθηκαν στην Πλατεία Αριστοτέλους για να χορέψουν στους ήχους του τραγουδιού «Μια Θεσσαλονίκη» του Κωνσταντίνου Αργυρού και ταυτόχρονα να στείλουν ένα μήνυμα ευαισθητοποίησης για τη νόσο Αλτσχάιμερ, στηρίζοντας το έργο της Alzheimer Hellas. Οι 830 χορευτές και χορεύτριες, που προέρχονταν από διάφορες περιοχές της Ελλάδας, αλλά και από τις χώρες Βουλγαρία, Ρουμανία, Γαλλία, Γερμανία, Αυστρία, Νορβηγία, Σερβία, Πολωνία, Τουρκία, Κύπρο, Κίνα και ΗΠΑ, κατόρθωσαν με τις συντονισμένες κινήσεις τους να σπάσουν το ρεκόρ που κατείχε προηγουμένως η Κύπρος, με 754 συμμετέχοντες και συμμετέχουσες.

Μήνυμα ευαισθητοποίησης για το Alzheimer’s, με… ζεϊμπέκικο
«Κάποιοι από τους χορευτές και χορεύτριες είναι κάτοικοι της Θεσσαλονίκης και άλλοι ήρθαν στην πόλη από διάφορες περιοχές της Ελλάδας και από το εξωτερικό ειδικά και μόνο για να συμμετάσχουν στην εκδήλωση» λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο δάσκαλος χορού, Θέμης Παραστατίδης, εξηγώντας ότι η ιδέα η Θεσσαλονίκη να διεκδικήσει το ρεκόρ και ταυτόχρονα οι χορευτές να εκπέμψουν ένα μήνυμα ευαισθητοποίησης για το Alzheimer’s, τού προέκυψε έναν χρόνο πριν, όταν συνειδητοποίησε την αγάπη που έχουν οι άνθρωποι για το ζεϊμπέκικο ακόμη και στο εξωτερικό και υλοποιήθηκε σε συνεργασία με την Ελληνική Εταιρεία Alzheimer’s.


Παρότι το ρεκόρ Γκίνες δεν συνοδεύεται από κάποιο χρηματικό έπαθλο, η ηθική ικανοποίηση για την επίτευξή του είναι μεγάλη, σημειώνει, καθώς το γεγονός ότι τόσοι άνθρωποι συγκεντρώθηκαν σε έναν χώρο για αυτόν τον σκοπό επιβεβαιώνει ότι ο χορός ενώνει και βοηθά. Στην πρωτοβουλία μετέχει και το Σωματείο Φίλων της Ελληνικής Εταιρείας Νόσου Αλτσχάιμερ και Συγγενών Διαταραχών (ΕΕΝΑΣΔ).

Πώς βοηθά ο χορός
Ο Θέμης Παραστατίδης εδώ και αρκετά χρόνια πραγματοποιεί μαθήματα χορού σε ηλικιωμένους με Αλτσχάιμερ. Πώς τους βοηθά ο χορός; «Ο χορός δεν είναι μόνο γυμναστική, αλλά πολλά περισσότερα. Γυμνάζει τη μνήμη, καθώς οι χορευτές και χορεύτριες πρέπει να θυμούνται τα βήματα του χορού και να έχουν καλό συντονισμό κινήσεων. Επιπλέον, βελτιώνεται η ψυχολογία, γιατί ο χορός τους δίνει τη δυνατότητα να συμμετάσχουν σε κάτι ομαδικό, να έρθουν σε επαφή με άλλους ανθρώπους, να γνωρίσουν κόσμο. Είναι πολλά τα θετικά στοιχεία του χορού» εξηγεί.

Υπενθυμίζεται πως για να γίνει πράξη το σημερινό ρεκόρ, στις 12 και 13 Ιουνίου οι ενδιαφερόμενοι είχαν τη δυνατότητα να παρακολουθήσουν μαθήματα, να γνωρίσουν τη χορογραφία της επίσημης προσπάθειας και να προετοιμαστούν για τη «μεγάλη μέρα». Τον τίτλο απένειμε εκπρόσωπος της οργάνωσης Γκίνες, η οποία ανέφερε ότι για τα βραβεία ακολουθείται πολύ αυστηρή διαδικασία, από την καταμέτρηση των συμμετεχόντων μέχρι την εκτέλεση και οι συμμετέχοντες στη Θεσσαλονίκη «τα πήγαν τέλεια». H απονομή έγινε υπό τους ήχους του εμβληματικού τραγουδιού «We are the Champions» των Queen.

“https://www.iefimerida.gr/ellada/sti-thessaloniki-rekor-gkines-horografia-zeimpeikoy”

« Ἤρεμα νερά» μέ 2.734 παραβιάσεις τῆς ἐθνικῆς κυριαρχίας στό Αἰγαῖο;

1

Στήν θάλασσα πλέον τό κέντρο βάρους τῆς ἀναθεωρητικῆς πολιτικῆς τῆς Τουρκίας – Ἐξέδωσε 11 NAVTEX μακρᾶς διαρκείας

Πολύ πρόσφατα εἶδαν τό φῶς τῆς δημοσιότητος, στόν φιλοκυβερνητικό μάλιστα Τύπο, στοιχεῖα σχετικά μέ τίς στρατιωτικές δραστηριότητες τῶν Τούρκων στό Αἰγαῖο. Δέν δικαιολογεῖται συνεπῶς ὁ Πρωθυπουργός νά μήν γνωρίζει τήν πραγματικότητα, ἄν καί θά ἔπρεπε νά ἔχει πλέον ἔγκαιρη καί ἀκριβή εἰκόνα, ἀπό τίς ὑπηρεσίες τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους, πού παρακολουθοῦν καί ἀναλύουν τήν κατάσταση.

Προκαλεῖ ἐντύπωση λοιπόν τό γεγονός ὅτι κατά τήν προχθεσινή ὁμιλία του στήν Κεντρική Ἐπιτροπή τῆς Νέας Δημοκρατίας ὁμίλησε καί πάλι γιά «ἤρεμα νερά» καί συμπλήρωσε τήν φράση του λέγοντας ὅτι σέ αὐτά τά «ἤρεμα νερά» πνίγονται αὐτοί πού πωλοῦν «πατριωτισμό μέ τό κιλό». Ἐπιεικῶς θά χαρακτηρίσουμε τήν ἔκφραση αὐτή ἐπίδειξη κακόγουστου ἐξυπνακισμοῦ, διότι δέν τολμοῦμε νά πιστέψουμε ὅτι ὁ Πρωθυπουργός τῆς Ἑλλάδος ἔχει ἄγνοια τῆς πραγματικότητος. Τόν ἐρωτοῦμε, ὡς ἐκ τούτου: Πόσο ἤρεμα εἶναι πράγματι τά νερά τοῦ Αἰγαίου;

Καί θά ἀφήσουμε τά γεγονότα νά μιλήσουν. Ἀπό τό 2024 μέχρι καί τό τέλος Ἀπριλίου τοῦ 2026 εἴχαμε 2.639 περιπτώσεις παραβιάσεως τῶν ἑλληνικῶν χωρικῶν ὑδάτων. Καί δέν ἐπρόκειτο γιά ἀβλαβεῖς διελεύσεις, τά χαρακτηριστικά τῶν ὁποίων περιγράφονται ἀπό τούς κανόνες τοῦ Δικαίου τῆς Θαλάσσης. Ἐπρόκειτο γιά κατάφωρες παραβιάσεις τῆς ἐθνικῆς μας κυριαρχίας ἐντός τῆς ζώνης τῶν 6 μιλίων. Ἀπό αὐτές, 1.109 διεπράχθησαν τό 2024, 1.107 τό 2025 καί 423 τό τετράμηνο τοῦ 2026. Διερωτώμεθα, πόσες φορές θά πρέπει οἱ Τοῦρκοι νά παραβιάσουν τά χωρικά μας ὕδατα γιά νά παραδεχθεῖ ἡ Κυβέρνησις τῆς χώρας ὅτι τά νερά τοῦ Αἰγαίου δέν εἶναι ἤρεμα;

Συνεχίζουμε ὅμως. Οἱ τουρκικές Ἀρχές παρηνόχλησαν ἀπό ἀσυρμάτου (hailing) 27 ἐρευνητικά σκάφη πού ἐκινοῦντο στήν περιοχή τῆς ἑλληνικῆς ὑφαλοκρηπῖδος, ἄν καί ἐκτός χωρικῶν ὑδάτων. Θά λέγαμε ὅτι ἐκινοῦντο ἐντός ἑλληνικῆς ΑΟΖ, ἄν ἡ χώρα μας εἶχε κηρύξει ΑΟΖ, κάτι πού μέχρι στιγμῆς δέν ἔχει κάνει. Ἐσημειώθησαν ὅμως 68 παρενοχλήσεις πλοίων πού ἐκινοῦντο ἐντός τῶν χωρικῶν ὑδάτων τῆς ζώνης τῶν ἕξι μιλίων. Καί ὁ Πρωθυπουργός μᾶς ὁμιλεῖ γιά «ἤρεμα νερά»…

Τήν ἴδια περίοδο ἡ Τουρκία ἐκήρυξε, κατά παράβασιν τοῦ Διεθνοῦς Δικαίου, 111 NAVTEX μακρᾶς διαρκείας, κάτι πού προεκάλεσε τήν ἔκδοση ἀντι-NAVTEX ἀπό τίς ἑλληνικές Ἀρχές. Καί ἐπειδή μπορεῖ κάποιος νά ἰσχυρισθεῖ ὅτι ἔχει παρουσιασθεῖ κάμψις τῶν προκλήσεων στόν ἀέρα, θά ἐπισημάνουμε ὅτι ἐκεῖ ἄλλαξαν κάποια δεδομένα. Τίς παραβιάσεις τοῦ ἐθνικοῦ ἐναερίου χώρου καί τίς παραβάσεις τοῦ FIR Ἀθηνῶν δέν τίς διαπράττουν πλέον τά τουρκικά μαχητικά, ἀλλά ὁ μεγάλος στόλος τῶν μή ἐπανδρωμένων ἀεροχημάτων (drones), τά ὁποῖα ἡ γείτων κατασκευάζει καί ἀναθεωρεῖ ἀναλόγως τίς ἀεροπορικές της τακτικές. Γιά τήν ἀναχαίτιση αὐτῶν τῶν ἀεροχημάτων, ἡ ἑλληνική Πολεμική Ἀεροπορία προέβη σέ 1.744 ἐξόδους μαχητικῶν ἀεροσκαφῶν.

Νά προσθέσουμε στά ἀνωτέρω τό γεγονός ὅτι οἱ ἀλλεπάλληλες αὐτές τουρκικές προκλήσεις ὑπεχρέωσαν τό ἑλληνικό Ὑπουργεῖο Ἐξωτερικῶν νά ἐκδώσει 14 ρηματικές διακοινώσεις τά τελευταῖα τρία ἔτη. Αὐτά εἶναι τά στοιχεῖα καί τά παρουσίασε στό φύλλο της τῆς 31ης Μαΐου 2026 ἡ ἐφημερίδα «Καθημερινή». Καί μέ βάση αὐτά ὁδηγούμεθα στό συμπέρασμα ὅτι τά νερά τοῦ Αἰγαίου δέν εἶναι καθόλου ἤρεμα. Μᾶλλον οἱ ναυσιπλοοῦντες σέ αὐτά ἀντιμετωπίζουν τρικυμίες, πού δέν περιορίζονται στά ἀτίθασα κύματα τῶν ἑλληνικῶν θαλασσῶν, τά ἀντιμάμαλα, ὅπως τά ὀνόμαζαν οἱ παλιοί ναυτικοί.

Παραλλήλως ὅμως, τά στοιχεῖα αὐτά ἀναδεικνύουν μιάν ἀκόμη πραγματικότητα. Ὅτι τό κέντρο βάρους τῶν τουρκικῶν προκλήσεων ἔχει περάσει ἀπό τόν ἀέρα στήν θάλασσα. Πού σημαίνει ὅτι τό νομοσχέδιο γιά τήν «Γαλάζια Πατρίδα» δέν ἔχει λησμονηθεῖ. Σέ κάποια στιγμή θά ἔλθει νά «νομιμοποιήσει» ὅσα ἤδη ἡ Τουρκία κάνει στήν πράξη. Ἄρα ἔχουμε ἕναν ἀκόμη λόγο νά ἐπικεντρωνόμαστε στά νερά τοῦ Αἰγαίου. Καί τονίζουμε τό ὄνομα τοῦ ἑλληνικοῦ Ἀρχιπελάγους, πού εἶναι Αἰγαῖο ἀπό τά ἀρχαῖα χρόνια. Δέν εἶναι οὔτε «Θάλασσα τῶν Νησιῶν» οὔτε «Γαλάζια Πατρίδα» κάποιων νομάδων τῆς Ἀσίας πού καί σήμερα, στήν γλῶσσα τους, τήν λέξη «λιμάνι» ἀπό τά ἑλληνικά τήν ἔχουν «δανεισθεῖ».

Ἐλπίζουμε ἁπλῶς κάποιοι νά μήν ἀνακαλύψουν ὅτι τά νερά τοῦ Αἰγαίου δέν εἶναι καθόλου ἤρεμα μόνον τήν στιγμή πού θά ἀρχίσουν νά πνίγονται. Καί αὐτοί δέν θά εἶναι οἱ πατριῶτες πού ἐγκαίρως κρούουν τόν κώδωνα τοῦ κινδύνου.

« Ἤρεμα νερά» μέ 2.734 παραβιάσεις τῆς ἐθνικῆς κυριαρχίας στό Αἰγαῖο;

Ολίγη Αιδώς, ολίγη τσίπα…

0

Πένητες Μητροπολίτες, Επίσκοποι, Τιτουλάριοι

Άλαλα τα χείλη των ασεβών,

των μη προσκυνούντων την εικόνα σας την σεπτήν.

Τα παρακάτω συμβαίνουν στην Ελληνική Πρωθυπουργική Δημοκρατία η οποία ευρίσκεται υπό την Αιγίδα και σκέπην της Εκκλησίας.

  • Η Κυβέρνηση της ΝΔ ταλαιπωρημένη και ταλαιπωρούσα τους πολίτες εν μέσω ακριβείας, σκανδάλων, αναξιοκρατίας, ρουσφετιών και ευτελών επιθέσεων, βαρώνων της, εκ των έσω, βρέθηκε, για μια στιγμή, σε απόγνωση.

Της έδωσε ένα θαρρητό το εξαίσιο νέο. Από την ΕΕ ήρθε η είδηση ότι η Ελλάδα δεν είναι πλέον προτελευταία στον πάτο του πλέον πτωχευμένου Ευρωπαϊκού Λαού, της Βουλγαρίας παραμενούσης σταθερής στην τελευταία θέση, αλλά ήρθε η Λιθουανία να καθίσει ολίγον πιο κάτω από εμάς. Έχουμε Ελλάδα – Λιθουανία – Βουλγαρία στον πάτο!

Να λοιπόν ότι με κόπους και αγώνα κερδίσαμε μια θέση. Πρέπει να κερδίσουμε ακόμη μια μικρή άνοδο.

  • Ο κ. Μητσοτάκης συγκάλεσε αμέσως το Υ.Σ. για να συνεδριάσουν και όρισε πάραυτα τετραμελή Επιτροπή από τρία μέλη (για να θυμηθούμε λιγάκι και τον αείμνηστο Αλέφαντο). Τους κ. Χατζιδάκη – Δένδια – Γεραπετρίτη για να προτείνουν, ιεραρχικά, ποιες λαϊκές τάξεις πρέπει να λάβουν οικονομική ενίσχυση από τα πλεονάσματα για επίτευξη των στόχων. Η Επιτροπή εντός 24 ωρών υπέβαλε τις προτάσεις τις: Εκκλησία, Δικαστικοί, Υπάλληλοι Βουλής, Στελέχη Ανεξάρτητων Αρχών. Ετοιμάσθηκε, πάραυτα, σχετικό σχέδιο Νόμου που υποβλήθηκε στη Βουλή.

Ας έλθουμε όμως στα γεγονότα.

Το Υπουργείο Οικονομικών κατέθεσε σχέδιο Νόμου στη Βουλή για οικονομικά θέματα, ως προανέφερα. Παραδίδω την πένα μου στον διακεκριμένο δημοσιογράφο κ. Πάσχο Μανδραβέλη (Καθ. 6/6).

Το άρθρο 56 του νόμου που έθεσε προς διαβούλευση το υπουργείο Οικονομικών είναι γραμμένο με εκείνη τη στρυφνή γραφειοκρατική γλώσσα, έτσι ώστε να χάνει η μάνα το παιδί και οι φορολογούμενοι να χάνουν τα λεφτά τους. Προβλέπει ότι α) Οι συνολικές μηνιαίες αποδοχές του Αρχιεπισκόπου, των Μητροπολιτών και των Τιτουλάριων Μητροπολιτών ορίζονται στο ύψος του ενενήντα τοις εκατό (90%) του ορίου της παρ. 1 του άρθρου 28 του ν. 4354/2015 (Α΄ 176), περί ανωτάτων ορίων αποδοχών. β) Οι συνολικές μηνιαίες αποδοχές των Τιτουλάριων Επισκόπων και των Βοηθών Επισκόπων ορίζονται σε ποσοστό εβδομήντα τοις εκατό (70%) των αποδοχών της περ. α)».

Πόσα είναι αυτά; «Σε σχέση με το ισχύον καθεστώς οι αποδοχές τους υπερδιπλασιάζονται, καταγράφοντας αύξηση που προσεγγίζει το 120%. Η δε αύξηση για τον Αρχιεπίσκοπο διαμορφώνεται χαμηλότερα στο 91,5%»! (Dnews, 3.6.2026). Έτσι, ο βασικός μισθός ενός Μητροπολίτη, που ανερχόταν σε 2.210 ευρώ, θα πλησιάσει εκείνον του γενικού γραμματέα υπουργείου, ήτοι τις 5.150 ευρώ.

  • Με την ίδια ακατάληπτη γλώσσα, για να μην καταλαβαίνουν τα «πρόβατα» πως διανέμεται το χρήμα, συνεχίζεται με διάταξη για αυξήσεις δικαστικών, υπαλλήλων Βουλής, Ανεξαρτήτων Αρχών κλπ.
  • Ασφαλώς και οπωσδήποτε, τα στελέχη των ΕΔ είναι μη υπολογίσιμα ως μη δυνάμενα να διαμαρτυρηθούν ούτε να επηρεάσουν το Εκλογικό Σώμα (όπως οι κορυφαίοι ρασοφόροι).

Το γεγονός επιβεβαιώνει την άποψη ότι η Ελλάδα είναι ένα εκκλησιοκρατούμενο Κράτος.

  • Ας κάνουμε, όμως, μία επίσκεψη – αστραπή στην ακριτική Αλεξανδρούπολη, έδρα μεγάλου Στρατιωτικού Σχηματισμού, με Διοικητή Υποστράτηγο, οι μηνιαίες αποδοχές του οποίου δεν ξεπερνούν, αν δεν κάνω λάθος, τις 2.800 €. Σημειώστε το ανώτατο αυτό Στρατιωτικό στέλεχος, δεν κοιμάται παραπάνω από 3-4 ώρες το 24ωρο, ανησυχεί διαρκώς για την κατάσταση των Μονάδων, που φυλάνε Θερμοπύλες. Ο τοπικός Μητροπολίτης θα λαμβάνει 5.150€ και αν διαθέτει βοηθό, αυτός ο ιερωμένος θα λαμβάνει περί τις 4.000€. Αν αυτή είναι η Ελλάδα, θα έλεγε ο αείμνηστος Σημίτης.
  • Ας κατέβουμε πιο κάτω, στην Αθήνα.

Ποιες οι μηνιαίες αποδοχές του Α/ΓΕΕΘΑ, του Αρχιστράτηγου, που και αυτός ταλαιπωρείται αγρίως για ν’ ανταπεξέλθει στα καθήκοντα του; Γύρω στο 1/3 των αποδοχών του Σεβασμιωτάτου Αρχιεπισκόπου!

Αφού εισήλθα, ασεβώς, στους εκκλησιαστικούς προθαλάμους της Κόλασης και του Παραδείσου, οφείλω να σας ενημερώσω και επί άλλων λεπτομερειών.

Δυναμικό Ελλ. Εκκλησίας σε κορυφαίους Κληρικούς (Μητροπολίτες)

  • Ελλάδα 83
  • Κρήτη 14
  • Νήσοι 12
  • Επτά (7) Σχολάζοντες Μητροπολίτες (δηλ. άνευ… χαρτοφυλακίου αλλά αμοιβόμενοι) 18 Τιτουλάριοι, Βοηθοί Μητροπολιτών

Σύνολο 132!

(Τιτουλάριοι είναι αυτοί που φέρουν τον τίτλο Μητροπόλεων που δεν υπάρχουν, που έχουν πάψει να υφίστανται. Θα μπορούσε και ο Στρατός να έχει εν ενεργεία και να πληρώνει π.χ. Διοικητή ΧΧΙΙ Μεραρχίας Αϊδινίου. Κάτι τέτοιο)

  • Θα μου επιτρέψετε, όμως, να υποβάλω, ασεβώς και αμαρτάνων τα παρακάτω ερωτήματα:
  • Γνωρίζουν καλά οι της Εξουσίας την αποστολή των ΕΔ, τα βαρέα καθήκοντα των στελεχών και τις γλίσχρες αποδοχές τους; Θεωρούν ότι αρκούν τα συνθήματα, τα μεγαλειώδη προγράμματα, οι αυτοδιαφημιζόμενες ατζέντες για να σταθεί η Αποτροπή;
  • Γιατί η πάμπλουτη Εκκλησία, με τα τεράστια έσοδα, δεν αναλαμβάνει την μισθοδοσία των ρασοφόρων, γενικά; Μπορεί να μας απαντήσει αν σε άλλο χριστιανικό Κράτος επιφορτίζεται τη δίσμοιρη Πολιτεία για να καταβάλει παχυλές αποδοχές;
  • Έχουν ρίξει μια ματιά οι κρατούντες (εννοώ τους Εξουσιαστές παντός Κόμματος) να δουν αν υπάρχει σε άλλο Κράτος αυτή η εκκλησιαστική παραεξουσία αλλά υφίσταται παγιωμένος, σαφής διαχωρισμός Κράτους – Εκκλησίας; Δεν βρίσκεται ένας Πρωθυπουργός, ΕΝΑΣ ΜΩΡΕ, να πάρει την απόφαση διαχωρισμού; (Το υποσχέθηκε ο κ. Τσίπρας και μας ενθουσίασε. Τελικά, υποκλίθηκε υποτασσόμενος στον Αρχιεπίσκοπο).
  • Και μια τελευταία ερώτηση για τον κ. ΥΕΘΑ. Πως να ζήσει ένας ανθυπολοχαγός νεοτοποθετηθείς στη Χίο με μηνιαίες αποδοχές 1.100€ όταν το φθηνότερο διαμέρισμα – τρύπα ενοικιάζεται 700€ μηνιαίως;

Κι εσείς κυρία Υπουργέ Παιδείας πως θα στείλετε εκεί τον Δασκαλάκο με 920€;

Επαναλαμβάνω: Αν χαθεί ο Έλληνας, το Έθνος, αν μας καταπιεί ο γείτονας, ΟΥΔΕΝ θα υποστεί η Εκκλησία. Η Ελλάδα θα εξαφανιστεί, ο Ελληνισμός. Διαβάστε, λίγο, Ιστορία.

ΥΓ. 1: Δεν γνωρίζω αν ισχύουν τα καταγγελλόμενα στο Διαδίκτυο ότι μερικές χιλιάδες υπαλλήλων που υπηρετούν στις Μητροπόλεις και οι πολυτελείς λιμουζίνες των Αρχιερέων πληρώνονται από το Κράτος.

ΥΓ. 2: Κατά την ταπεινή μου γνώμη η πλουσία Εκκλησία της Ελλάδος όχι μόνο θα έπρεπε να αναλάβει, πλήρως, όλα τα έξοδα λειτουργίας της, αλλά να εκποιήσει μέρος της ακίνητης περιουσίας της για να καλύψει ανάγκες Υγείας, Παιδείας και Άμυνας. Είμαι αιθεροβάμων. Όντως…

ΥΓ. 3: Συμβαδίζουν, είναι συμβατές αυτές οι παραχωρήσεις και οι αποδοχές τους με την χριστιανική εγκράτεια, λιτότητα και ταπεινότητα.

ΥΓ. 4: Δεν άκουσα ούτε μια φωνή διαμαρτυρίας από τους ευσεβείς πολιτικούς των άλλων κομμάτων. Ούτε από τον κ. Κουτσούμπα.

ΖΗΤΩ ΤΟ ΕΘΝΟΣ!

Επίσκεψη του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη στο Άγιο Όρος, Παρασκευή 4 Ιουλίου 2025.

https://www.militaire.gr/oligi-aidos-oligi-tsipa/

Αλβανία: Eντάλματα σύλληψης κατά ατόμων που συνδέονται με την επένδυση του Τ.Κούσνερ

0

Οι κατηγορίες που αντιμετωπίζουν

Η ειδική εισαγγελία κατά της διαφθοράς στην Αλβανία, γνωστή ως SPAK (Special Structure Against Corruption and Organized Crime), ανακοίνωσε ότι ζήτησε τη σύλληψη περίπου 20 ατόμων που εμπλέκονται σε υποθέσεις διεθνούς διακίνησης ναρκωτικών και νομιμοποίησης εσόδων από παράνομες δραστηριότητες και συνδέονται με την τουριστική επένδυση στην Σβέρνιτσα.

Η υπόθεση συνδέεται δημοσιογραφικά με μεγάλα τουριστικά επενδυτικά σχέδια στην αλβανική ακτογραμμή, μεταξύ των οποίων έργα που έχουν ανακοινωθεί από τον επιχειρηματία Τζάρεντ Κούσνερ, χωρίς ωστόσο να υπάρχει επίσημη αναφορά της εισαγγελίας που να επιβεβαιώνει άμεση εμπλοκή του συγκεκριμένου project.

Οι αρχές αναφέρουν ότι η έρευνα επικεντρώνεται σε πολύπλοκες οικονομικές διαδρομές, συμβάσεις ακινήτων και επενδυτικά σχήματα σε παράκτιες περιοχές της Αλβανίας, όπου εντοπίζονται ύποπτες κινήσεις κεφαλαίων και μεταβιβάσεις μεγάλης αξίας.

Παράλληλα, η ανακοίνωση της εισαγγελίας τονίζει ότι έχουν ήδη εκδοθεί εντολές δέσμευσης περιουσιακών στοιχείων σημαντικής αξίας, ενώ η προανάκριση συνεχίζεται για τη διακρίβωση του ρόλου κάθε εμπλεκόμενου προσώπου.

Η Κίνα εγκαινιάζει το πρώτο τρι-ζωνικό δίκτυο οπτικών ινών στον κόσμο

0

Προσφέρει σημαντικά αυξημένες δυνατότητες μεταφοράς δεδομένων χωρίς την ανάγκη τοποθέτησης νέων καλωδίων

Ένα νέο τεχνολογικό άλμα στις τηλεπικοινωνίες ανακοίνωσε η Κίνα, με την ανάπτυξη του πρώτου τρι-ζωνικού δικτύου οπτικών ινών παγκοσμίως, το οποίο προσφέρει σημαντικά αυξημένες δυνατότητες μεταφοράς δεδομένων χωρίς την ανάγκη τοποθέτησης νέων καλωδίων.

Το σύστημα, που έχει ήδη τεθεί σε λειτουργία στην πόλη-λιμάνι Qingdao, επιτρέπει σε μία μόνο οπτική ίνα να μεταφέρει πάνω από πέντε φορές μεγαλύτερο όγκο δεδομένων σε σχέση με τα συμβατικά δίκτυα, αξιοποιώντας παράλληλα διαφορετικά μήκη κύματος για την ταυτόχρονη μετάδοση περισσότερων ροών πληροφορίας.

 

Σύμφωνα με τις πρώτες τεχνικές εκτιμήσεις, η νέα τεχνολογία μπορεί να μειώσει σημαντικά την ανάγκη για εκτεταμένες υποδομές καλωδίωσης, ενώ ταυτόχρονα ενισχύει την ταχύτητα και την αποδοτικότητα των δικτύων υψηλών απαιτήσεων, όπως cloud υπηρεσίες, τεχνητή νοημοσύνη και βιομηχανικές εφαρμογές.

Το έργο εντάσσεται στη γενικότερη στρατηγική της Κίνας για αναβάθμιση των ψηφιακών της υποδομών και ενίσχυση της τεχνολογικής της αυτονομίας, σε έναν τομέα που θεωρείται κρίσιμος για την παγκόσμια οικονομία του μέλλοντος.

Σφοδρή επίθεση αντιπολίτευσης στον Μ.Νετανιάχου: «Αποτυχία στον πόλεμο με Ιράν – Γίναμε προτεκτοράτο των ΗΠΑ»

0

Υποστήριξε ότι η πιθανή συμφωνία ΗΠΑ-Ιράν δεν πετυχαίνει κανέναν από τους πολεμικούς στόχους του Ισραήλ

Σφοδρή επίθεση στον Μπενιαμίν Νετανιάχου εξαπέλυσε ο ηγέτης της ισραηλινής αντιπολίτευσης, Γιαΐρ Λαπίντ, με αφορμή την πιθανολογούμενη συμφωνία ανάμεσα στις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ιράν.

Σε ανάρτησή του στην πλατφόρμα Χ, ο Λαπίντ υποστήριξε ότι το υπό διαμόρφωση πλαίσιο δεν επιτυγχάνει κανέναν από τους πολεμικούς στόχους του Ισραήλ, καθώς, όπως ανέφερε, το καθεστώς της Τεχεράνης επιβιώνει, το ιρανικό πυραυλικό πρόγραμμα παραμένει άθικτο και το Ιράν θα μπορεί να αναβιώσει το πυρηνικό του πρόγραμμα.

«Πλήρης αποτυχία» του Νετανιάχου

Ο Λαπίντ χαρακτήρισε τη συμφωνία αποτέλεσμα «πλήρους αποτυχίας» του Νετανιάχου, κατηγορώντας τον πρωθυπουργό ότι δεν κατάφερε να μετατρέψει τα στρατιωτικά επιτεύγματα του Ισραήλ σε στρατηγικό αποτέλεσμα.

Σύμφωνα με τον ηγέτη της αντιπολίτευσης, η πολιτική του Νετανιάχου οδηγεί το Ισραήλ σε θέση εξάρτησης από την Ουάσινγκτον.

Όπως τόνισε, η χώρα μετατρέπεται σε «προτεκτοράτο» που λαμβάνει εντολές για ζητήματα εθνικής ασφάλειας, αντί να διαμορφώνει αυτόνομα τη στρατηγική της.

Κριτική για Ιράν, πυραύλους και πυρηνικό πρόγραμμα

Η κριτική του Λαπίντ εστιάζει σε τρία βασικά σημεία: την επιβίωση του ιρανικού καθεστώτος, τη διατήρηση του πυραυλικού προγράμματος και την πιθανότητα επανεκκίνησης του πυρηνικού προγράμματος της Τεχεράνης.

Για την ισραηλινή αντιπολίτευση, αυτά τα στοιχεία δείχνουν ότι μια συμφωνία ΗΠΑ-Ιράν, εφόσον υπογραφεί με τους όρους που διαρρέουν, δεν ανταποκρίνεται στις βασικές απαιτήσεις ασφαλείας του Ισραήλ.

Η παρέμβαση Λαπίντ έρχεται σε μια περίοδο κατά την οποία η Ουάσινγκτον εμφανίζεται να πιέζει για ολοκλήρωση της συμφωνίας με την Τεχεράνη, ενώ στο Ισραήλ εντείνονται οι ανησυχίες για το αν οι τελικοί όροι θα περιορίζουν πραγματικά την ιρανική απειλή.

«Η επόμενη κυβέρνηση θα αποκαταστήσει τη ζημιά»

Ο Λαπίντ υποστήριξε ότι η επόμενη ισραηλινή κυβέρνηση θα χρειαστεί να αποκαταστήσει τη ζημιά που, όπως είπε, προκάλεσε η σημερινή ηγεσία.

Κατηγόρησε τον Νετανιάχου για αδυναμία στρατηγικού σχεδιασμού και για αποτυχία να αξιοποιήσει τα στρατιωτικά αποτελέσματα ώστε να εξασφαλίσει μόνιμα κέρδη για την ασφάλεια του Ισραήλ.

Η τοποθέτηση του Λαπίντ ανοίγει νέο εσωτερικό μέτωπο στο Ισραήλ, την ώρα που η συμφωνία ΗΠΑ-Ιράν βρίσκεται στην τελική ευθεία και οι ισορροπίες στην περιοχή παραμένουν εξαιρετικά εύθραυστες.

https://www.pronews.gr/kosmos/diethnis-politiki/sfodri-epithesi-antipoliteysis-ston-m-netaniaxou-apotyxia-ston-polemo-me-iran-giname-protektorato-ton-ipa/

Η ναυμαχία του Ναβαρiνου: Ο ρόλος των ξένων δυνάμεων στην απελευθέρωση της Ελλάδας

0

Με την απόρριψη από τον Ιμπραήμ των όρων της Συνθήκης του Λονδίνου που προέβλεπε την αυτονομία της Ελλάδας, οι τρεις Μεγάλες Δυνάμεις –οι οποίες είχαν συνομολογήσει τη Συνθήκη εξυπηρετώντας το κοινό τους συμφέρον για διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας– αντιμετωπίζουν τον τουρκοαιγυπτιακό στόλο στο Ναβαρίνο. Η ολοκληρωτική σχεδόν καταστροφή του τουρκοαιγυπτιακού στόλου σε αυτή τη ναυμαχία σώζει την Ελληνική Επανάσταση την τελευταία στιγμή και ενώ κινδύνευαν να αφανιστούν και οι τελευταίες εστίες της ελεύθερης χώρας

Η περιοχή της Πύλου αποτέλεσε από αρχαιοτάτων χρόνων πεδίο συγκρούσεων. Αιτία αυτών ήταν η προσπάθεια ελέγχου του εξαίρετου φυσικού λιμένα και του πλούσιου μεσσηνιακού κάμπου. Στους μυκηναϊκούς χρόνους, η Πύλος ανήκε στο βασίλειο του Νέστορα.

Η περιοχή δοκιμάστηκε μετά τον Τρωικό Πόλεμο (12ος-11ος αι. π.Χ.) από επιδρομές των λεγόμενων λαών της θάλασσας. Τότε καταστράφηκε και το ανάκτορο του Κορυφάσιου.

Αργότερα, η περιοχή, όπως και όλη η Μεσσηνία, πέρασε υπό τον έλεγχο της Σπάρτης.

Κατά τον Πελοποννησιακό Πόλεμο, η εκεί σπαρτιατική φρουρά περικυκλώθηκε και η Πύλος παραδόθηκε στους Αθηναίους.

Μετά το 362 π.Χ. περιήλθε στον έλεγχο των Μεσσήνιων, ενώ τον 6ο αι. μ.Χ. δοκιμάστηκε από τις επιδρομές Σλάβων και Αβάρων, από τους οποίους, σύμφωνα με μια εκδοχή, πήρε και το όνομα Ναβαρίνο (ή Αβαρίνο).

Μετά την Δ΄ Σταυροφορία (1204), η περιοχή καταλήφθηκε από τους Λατίνους, ενώ στα μέσα του 14ου αι. μ.Χ., από τους Ναβαρραίους, οι οποίοι της έδωσαν και το όνομά τους.

Λίγο αργότερα εγκαταστάθηκαν εκεί οι Βενετοί, ιδρύοντας ισχυρό φρούριο. Το 1500, όμως, οι Τούρκοι κατέλαβαν το Ναβαρίνο.

Το ανακατέλαβαν οι Βενετοί το 1685, για να το χάσουν ξανά το 1715. Στην περιοχή διεξήχθησαν συγκρούσεις κατά τα Ορλοφικά (1770).

Το Ναβαρίνο ανακαταλήφθηκε από τους Έλληνες κατά την Επανάσταση του 1821. Το 1825, όμως, το κατέλαβε ο Ιμπραήμ, παρά την ηρωική αντίσταση των Ελλήνων, και το κατέστησε βάση επιχειρήσεων.

Εκεί ναυλοχούσε και ο στόλος του, ο οποίος καταστράφηκε στην ομώνυμη ναυμαχία από τρεις Μοίρες, καθεμία από τις οποίες προέρχονταν από τους στόλους της Αγγλίας, της Ρωσίας και της Γαλλίας…

Η ναυμαχία του Ναβαρίνου ήταν, όπως θα δούμε στο αφιέρωμα που ακολουθεί, μία εξέλιξη σωτήρια για τον απελευθερωτικό αγώνα των Ελλήνων, έξι μόλις χρόνια μετά από την έναρξή του.

Η Συνθήκη του Λονδίνου

Την άνοιξη του 1827 και ενώ οι εχθροπραξίες στον ελλαδικό χώρο συνεχίζονταν για έκτη χρονιά, η ελληνική κυβέρνηση του Ναυπλίου ζήτησε από την Αγγλία να μεσολαβήσει για τον τερματισμό των τουρκοαιγυπτιακών επιδρομών στην Πελοπόννησο και τη Στερεά Ελλάδα.

Βρισκόμαστε σε μια περίοδο που η ελληνική επανάσταση φαίνεται να καταπνίγεται, όχι μόνο από την από τη δράση των τουρκοαιγυπτιακών δυνάμεων αλλά και από εκτεταμένες εσωτερικές διαμάχες…

Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι όταν η ελληνική κυβέρνηση ζήτησε τη μεσολάβηση των Άγγλων, σχεδόν παράλληλα αιτήθηκε μυστικά (από μια ομάδα υπό τον Ρόσχη) και τη μεσολάβηση της Γαλλίας, εν αγνοία της επίσημης ελληνικής κυβέρνησης…

Οι Άγγλοι ανταποκρίθηκαν στο ελληνικό αίτημα για τους δικούς τους λόγους. Επικαλέστηκαν καταρχάς το ότι η επανάσταση και οι εχθροπραξίες στον ελλαδικό χώρο επηρέαζαν τις εξελίξεις σε όλη την Ευρώπη.

Η πειρατεία στη νοτιοανατολική Μεσόγειο παρουσίαζε έξαρση, αποκόπτοντας στην πράξη τις εμπορικές γραμμές προς τον ελλαδικό χώρο, τα μικρασιατικά παράλια, την Κωνσταντινούπολη, την Κύπρο και τη Μέση Ανατολή.

Κατ’ επέκταση περιόριζε την ευκολία πρόσβασης των Άγγλων προς τις αποικίες τους στην Ασία και την Αφρική.

Ο δεύτερος λόγος της σχεδόν άμεσης ανταπόκρισης της Αγγλίας στο ελληνικό αίτημα ήταν το γεγονός ότι δεν επιθυμούσε σε καμία περίπτωση στρατιωτική ή ναυτική επέμβαση στην περιοχή από την πλευρά της Ρωσίας και ο τρίτος, φυσικά, ήταν η διατήρηση του ελέγχου των θαλάσσιων οδών στην περιοχή.

Η κατάσταση που είχε διαμορφωθεί επομένως δεν εξυπηρετούσε τα αγγλικά συμφέροντα, ενώ θα πρέπει να σημειωθεί ότι η κυβέρνηση της Αγγλίας είχε με το μέρος της και σύσσωμη την ευρωπαϊκή κοινή γνώμη, η οποία υποστήριζε ηθικά και υλικά τον αγώνα ενός χριστιανικού έθνους ενάντια στον οθωμανικό ζυγό.

Εκμεταλλευόμενη επομένως τη συγκυρία, η Αγγλία ζήτησε τη συνδρομή της Ρωσίας σε μια προσπάθεια μεσολάβησης προς την Υψηλή Πύλη για τον τερματισμό των εχθροπραξιών μέσω της εξεύρεσης και αποδοχής και από τις δύο πλευρές (ελληνική και οθωμανική) μιας λύσης.

Οι πρέσβεις της Αγγλίας και της Ρωσίας υπέβαλαν την πρόταση μεσολάβησης στην Υψηλή Πύλη στα τέλη Μαΐου. Ο σουλτάνος όμως δεν απάντησε αμέσως γιατί δεν είχε κανένα λόγο να κάνει κάτι τέτοιο… Η έκβαση των επιχειρήσεων στην Πελοπόννησο και τη Στερεά Ελλάδα έδειχνε ότι πολύ σύντομα η Ελληνική Επανάσταση θα καταπνιγόταν.

Περίμενε επομένως και την έκβαση της μάχης των Αθηνών. Όταν και σε αυτή επικράτησε, διεμήνυσε στους Άγγλους και τους Ρώσους ότι δεν δεχόταν καμία μεσολάβηση σε ό,τι αφορούσε τους Έλληνες.

Ο σουλτανος θεωρούσε την ελληνική «αποστασία» καθαρά εσωτερικό πρόβλημα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, και τους Έλληνες, αχάριστους, από τη στιγμή που δεν εκτιμούσαν τα προνόμια και τις ελευθερίες που τους είχαν παραχωρηθεί.

Τέλος, χαρακτήριζε κάθε προσπάθεια μεσολάβησης παράνομη, υπογραμμίζοντας ότι για οποιαδήποτε εξέλιξη αφορούσε το ελληνικό ζήτημα θα έπρεπε να ενημερώνεται αποκλειστικά και μόνο η Υψηλή Πύλη στην Κωνσταντινούπολη.

Κατά το χρονικό διάστημα που οι πρεσβευτές της Αγγλίας και της Ρωσίας παρέδιδαν και διαπραγματεύονταν τις προτάσεις των κυβερνήσεών τους στην Κωνσταντινούπολη, αναζητήθηκε η συνδρομή και άλλων ευρωπαϊκών δυνάμεων στην προσπάθεια διαμεσολάβησης.

Η Πρωσία αρνήθηκε άμεσα και χωρίς περιστροφές, δηλώνοντας ξεκάθαρα ότι δεν είχε κανένα συμφέρον από την υποστήριξη του ελληνικού αγώνα.

Το ίδιο ουσιαστικά απάντησε και η Αυστρία, η οποία στα χρόνια της Ελληνικής Επανάστασης είχε αλλάξει εντελώς τη στάση και την πολιτική της, υπογραμμίζοντας μάλιστα στην απάντησή της ότι δεν θα μεσολαβούσε συνδιαλεγόμενη με αποστάτες…

Μόνο η Γαλλία πρόσφερε την υποστήριξή της, μετά από τις πιέσεις που δέχθηκε η γαλλική κυβέρνηση, η οποία είχε στιγματιστεί ως φιλοοθωμανική από την κοινή γνώμη.

Σε συνδυασμό με την υποστήριξη του ελληνικού απελευθερωτικού αγώνα και από τον γαλλικό θρόνο, η γαλλική κυβέρνηση τελικά, όχι μόνο προσφέρθηκε να συνδράμει, αλλά επιπροσθέτως πρότεινε η συμφωνία για μεσολάβηση να μετατραπεί σε συνθήκη.

Το κείμενο της τελευταίας μάλιστα συντάχθηκε στο Παρίσι και, μετά από μια σειρά τροποποιήσεων με τη σύμφωνη γνώμη και των τριών κυβερνήσεων, υπογράφηκε στο Λονδίνο στις 6 Ιουλίου του 1827 (24 Ιουνίου, με βάση το παλαιό ημερολόγιο).   

Στο πρώτο άρθρο της Συνθήκης, οι τρεις ευρωπαϊκές δυνάμεις δήλωναν ότι θα μεσολαβούσαν μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων για την επίτευξη ειρήνης και ότι έπρεπε να συμφωνηθεί άμεση ανακωχή από τους εμπολέμους και να αρχίσουν διαπραγματεύσεις.

Ο δεύτερος όρος προέβλεπε ότι οι Έλληνες θα παρέμεναν υπό τη διακυβέρνηση της Υψηλής Πύλης και θα κατέβαλαν ετήσιο φόρο, αλλά θα εξέλεγαν οι ίδιοι τους τοπικούς άρχοντες, με τη σύμφωνη γνώμη του σουλτάνου πάντα.

Τρίτον, οι Έλληνες θα είχαν το δικαίωμα να αγοράζουν και να διατηρούν περιουσιακά στοιχεία.

Τέταρτον, οι τρεις δυνάμεις δεν θα είχαν καμία απαίτηση ή όφελος από την εφαρμογή της Συνθήκης και, πέμπτον (τελευταίος όρος), θα είχαν τον ρόλο των εγγυητριών δυνάμεων σε ό,τι αφορά την επίβλεψη της εφαρμογής των όρων της.

Επίσης, στη Συνθήκη υπήρχε μυστικός όρος με τον οποίο οριζόταν ότι αν η Οθωμανική Αυτοκρατορία δεν δεχόταν μέσα σε ένα μήνα τη μεσολάβηση των τριών δυνάμεων και δεν επιτυγχανόταν η ανακωχή, οι δυνάμεις θα έπαιρναν όλα τα απαραίτητα μέτρα για την επίτευξή της, χωρίς όμως να συμμετάσχουν σε εχθροπραξίες.

Τα γεγονότα που οδήγησαν στη σύγκρουση

Περί τα μέσα Ιουλίου, πληροφορήθηκαν την υπογραφή της συνθήκης οι Αρχηγοί των στόλων των τριών δυνάμεων στη Μεσόγειο, ο αντιναύαρχος Έντουαρντ Κόδριγκτον, ο υποναύαρχος Ανρι ντε Ρινί και ο υποναύαρχος Λογκίν Φον Χέιδεν.

Στις 11 Αυγούστου κατέπλευσε στο Ναύπλιο μία Μοίρα του Βασιλικού Ναυτικού και μία του Γαλλικού, υπό τις διαταγές του Κόδριγκτον και του ντε Ρινί αντίστοιχα.

Η Συνθήκη και οι όροι της γνωστοποιήθηκαν ανεπίσημα στην ελληνική κυβέρνηση με το παράλληλο αίτημα να ανακοινωθούν και στον ελληνικό λαό, προκειμένου να επανέλθει η τάξη. Στις 2 Σεπτεμβρίου, οι Έλληνες αποδέχονται επίσημα τη Συνθήκη και όλους τους όρους της.

Η Υψηλή Πύλη έλαβε γνώση της Συνθήκης την ίδια περίοδο με την προσωρινή ελληνική κυβέρνηση, και συγκεκριμένα στις 17 Αυγούστου.

Την ημέρα εκείνη οι πρέσβεις των τριών χωρών με συλλογικό διάβημα παρέδωσαν στην Κωνσταντινούπολη επίσημο έγγραφο γνωστοποίησης της Συνθήκης και των όρων της, θέτοντας προθεσμία 15 ημερών στην Υψηλή Πύλη για να απαντήσει.

Ο σουλτάνος ακολούθησε την ίδια τακτική… Περίμενε μέχρι την ημερομηνία εκπνοής της προθεσμίας για να δώσει την ίδια αρνητική απάντηση, δηλώνοντας εγγράφως αυτή τη φορά ότι «η θετική, η οριστική, η αμετάτρεπτος, η αιώνιος απάντησις της υψηλής Πύλης είναι ότι ουδεμία δέχεται πρότασιν περί Ελλήνων, ότι επιμένει είς ην εξέφρασεν άλλοτε γνώμην και θα επιμένει μέχρι συντελείας του αιώνος».

Με τη θέση της Υψηλής Πύλης αμετάκλητη, οι πρεσβευτές των τριών χωρών διατάχθηκαν να γνωστοποιήσουν την κατάσταση στους πρόξενους και του υπηκόους τους, να τους προετοιμάσουν για αναχώρηση, δεδομένου ότι ο πόλεμος φαινόταν αναπόφευκτος, αλλά και να διαμηνύσουν στους ναυάρχους τους να ενεργήσουν με βάση τους όρους και τα αναγραφόμενα της συνθήκης.

Επίσης, έπρεπε να εμποδίσουν τον από θαλάσσης ανεφοδιασμό των τουρκοαιγυπτιακών δυνάμεων που επιχειρούσαν στην Πελοπόννησο, ακόμη και με τη χρήση βίας, αν αυτό απαιτούσαν οι συνθήκες…

Ο τουρκοαιγυπτιακός στόλος υπό τον Ιμπραήμ, που ναυλοχούσε στο Ναυαρίνο (Νεόκαστρο), περιλάμβανε 92 συνολικά πλοία τα οποία είχαν καταπλεύσει εκεί στις 9 Σεπτεμβρίου, προερχόμενα από το λιμάνι της Αλεξάνδρειας, από το οποίο και είχαν αποπλεύσει το πρώτο δεκαήμερο του Αυγούστου του 1827. Από τα 92 πλοία, τα 51 ήταν πολεμικά και τα υπόλοιπα φορτηγά.

Η τουρκική δύναμη του στόλου αυτού υπό τις διαταγές του καπετάν Μπέη, και αριθμούσε δύο δίκροτα, πέντε φρεγάτες και εννέα κορβέτες, ενώ η αιγυπτιακή υπό τον Μουχαρέ Μπέη, συγκροτούνταν από τέσσερις φρεγάτες, έντεκα κορβέτες και τέσσερα μπρίκια.

Τα δε 41 φορτηγά πλοία –36 υπό τουρκική και πέντε υπό αυστριακή σημαία– μετέφεραν δύναμη 1.000 στρατιωτών και 100 ιππέων, μαζί με τόνους τροφίμων και πυρομαχικών.

Σκοπός του Ιμπραήμ -υπό τις διαταγές του οποίου είχε τεθεί το σύνολο των τουρκοαιγυπτιακών δυνάμεων στην Πελοπόννησο- ήταν ο απόπλους μέρους του στόλου προς την Ύδρα, και η καταστροφή της.

Πριν όμως αποπλεύσει, έλαβε κοινή ειδοποίηση από τον Κόδριγκτον και τον Δεριγνύ να σεβαστεί τους όρους της Συνθήκης και να μην προβεί σε μετακίνηση δυνάμεων οποιασδήποτε μορφής ή έκτασης, καθώς και σε διεξαγωγή πολεμικών επιχειρήσεων.

Η βρετανική Μοίρα βρισκόταν στο Ναύπλιο και η γαλλική στη Μήλο. Και οι δύο κατέπλευσαν έξω από τον όρμο του Ναβαρίνου στις 24 και 25 Σεπτεμβρίου. Την αμέσως επόμενη ημέρα (26 Σεπτεμβρίου 1827), οι δύο ναύαρχοι επισκέφθηκαν τον Ιμπραήμ και του επανέλαβαν όσα εγγράφως του είχαν διαμηνύσει λίγες ημέρες πριν.

Ο τελευταίος, προσπαθώντας να κερδίσει χρόνο, απάντησε ότι δεν είχε την εξουσιοδότηση να αποφασίσει για το εάν θα έπρεπε να σεβαστεί τη Συνθήκη ή όχι, και ότι κατ’ επέκταση θα περίμενε διαταγές από τον σουλτάνο.

Μέχρι τότε, όμως, υποσχέθηκε, δίνοντας το λόγο της τιμής του, ότι δεν θα επέτρεπε καμία κίνηση των δυνάμεών του.

Μετά από τη ρητή αυτή διαβεβαίωση του Ιμπραήμ και την αποχώρηση των δύο ναυάρχων, η βρετανική Μοίρα απέπλευσε με προορισμό τη Ζάκυνθο και η γαλλική για τα Ελαφονήσια, αφήνοντας όμως δύο φρεγάτες να περιπολούν σε ετοιμότητα έξω από τον όρμο του Ναβαρίνου. Από ό,τι αποδείχθηκε, έπραξαν ορθά…

Το βράδυ της 1ης Οκτωβρίου, ο Κόδριγκτον ειδοποιείται για το ότι 32 πλοία του τουρκοαιγυπτιακού στόλου απέπλευσαν από το Ναβαρίνο με προορισμό την Πάτρα. Ο Ιμπραήμ δεν είχε κρατήσει το λόγο του…

Η καταστροφή του τουρκοαιγυπτιακού στόλου

Στις 2 Οκτωβρίου η ρωσική Μοίρα υπό τον Φον Χέιδεν, έφτασε στο νότιο τμήμα της Πελοποννήσου.

Εν τω μεταξύ, στις 18 Σεπτεμβρίου, 23 ελληνικά πλοία υπό τον Κάχραν προσπάθησαν επιτυχώς να καταλάβουν τη νησίδα Βασιλάδι του Μεσολογγίου.

Αμέσως μετά αναχώρησαν, έπειτα και από τη διακοίνωση του Κόδριγκτον για παύση των εχθροπραξιών.

Μοίρα, όμως, του στόλου αυτού υπό τον Χέιστινγκς, αποτελούμενη από την ατμοκορβέτα «Καρτερία», το μπρίκι «Σωτήρ» και τις κανονιοφόρους «Φιλελληνίς» και «Βαυαρία», επιτέθηκε στις 30 Σεπτεμβρίου σε οθωμανική Μοίρα που βρισκόταν στη Σκάλα Σαλώνων και η οποία περιλάμβανε δύο κανονιοφόρους και δύο εμπορικά αυστριακά μπρίκια, και βύθισε τα πολεμικά πλοία, ενώ συνέλαβε τα εμπορικά. 

Ο Ιμπραήμ, αντέδρασε διατάσσοντας   τον απόπλου ισχυρότατης Μοίρας του στόλου του, με σκοπό να προσβάλει τον Χέιστινγκς στον Κορινθιακό Κόλπο.

Ο Κόδριγκτον, όμως, ο οποίος ενημερώθηκε για τον απόπλου των 32 σκαφών, όπως προαναφέρθηκε, πρόλαβε και ανέκοψε το δρόμο στα οθωμανικά πλοία πριν αυτά εισέλθουν στον Πατραϊκό Κόλπο.

Η τουρκοαιγυπτιακή Μοίρα επέστρεψε στις 5 και 6 Οκτωβρίου στο Ναβαρίνο, αλλά ο Ιμπραήμ, ο οποίος επέβαινε και αυτός σε ένα από τα πλοία της, διέταξε, εκτός εαυτού, τμήμα του στρατού του να επιτεθεί εναντίον της Μεσσηνίας και της Αρκαδίας.

Οι δύο περιοχές δέχθηκαν σφοδρή επίθεση, ενώ ανήκουστες φρικαλεότητες διεξήχθησαν. Στο μεταξύ, ο Ρωσικός Στόλος του Χέιδεν είχε ενωθεί με τους άλλους δύο.

Έτσι, οι τρεις ναύαρχοι απηύθυναν έντονη διαμαρτυρία προς τον Αιγύπτιο, την οποία όμως δεν μπόρεσαν να του επιδώσουν, γιατί είχε ήδη αναχωρήσει από το Ναβαρίνο.

Τότε, μην πιστεύοντας πια ότι θα μπορούσαν να αποτρέψουν την αιματοχυσία και να επιλύσουν το πρόβλημα με ειρηνικά μέσα, αποφάσισαν να εισπλεύσουν με όλες τους τις δυνάμεις στον όρμο, αφενός μεν για να αποκλείσουν τον τουρκοαιγυπτιακό στόλο, αφετέρου δε για να πιέσουν τον Ιμπραήμ να σταματήσει την καταστροφή της Πελοποννήσου.

Η αρχηγία, λόγω αρχαιότητας, είχε περιέλθει στον Κόδριγκτον. Το μεσημέρι της 20ής Οκτωβρίου τα ευρωπαϊκά πλοία, σε δύο στήλες, άρχισαν να εισπλέουν στον όρμο. Τη δεξιά αποτέλεσαν τα βρετανικά και τα γαλλικά, και την αριστερή, τα ρωσικά.

Η βρετανική Μοίρα περιλάμβανε δώδεκα πλοία: τα πλοία της γραμμής «Έιζια» (ναυαρχίδα), «Τζένοα», «Αλμπιόν», τις φρεγάτες «Ντάρτμαουθ», «Γκέμπριαν», «Γκλάσκοου» και «Τάλμποτ» και τα μπρίκια «Ρόουζ», «Μοσκίτο», «Μπρισκ», «Φίλομιλ» και «Ζέμπρα». Όλα μαζί έφεραν 460 πυροβόλα.

Η γαλλική Μοίρα περιλάμβανε επτά πλοία: τα πλοία της γραμμής «Σκίπιον», «Τρίντεντ» και «Μπρέσλαου», τις φρεγάτες «Σιρέν» (ναυαρχίδα) και «Άρμαϊντ» και τα μπρίκια «Αλκυών» και «Δάφνη», με σύνολο 352 πυροβόλα.

Τέλος, η ρωσική Μοίρα συμμετείχε με τα πλοία της γραμμής «Άζοφ» (ναυαρχίδα), «Εζέκιελ», «Ιάνχαουντ» και «Αλεξάντερ» και τις φρεγάτες «Πρόβορνοϊ», «Έλενα», «Κόνστανταϊν» και «Κάστορ», με 490 πυροβόλα. Συνολικά οι τρεις συμμαχικοί στόλοι διέθεταν 27 πλοία, με 1.276 πυροβόλα και 17.500 άνδρες.

Μέσα στον όρμο, τα οθωμανικά πλοία ήταν αγκυροβολημένα σε τριπλή ημικυκλική γραμμή, τα δύο άκρα της οποίας στηρίζονταν στα πυροβολεία της Σφακτηρίας και του Ναβαρίνου, ενώ ήταν πλαγιοδετημένα με τρόπο που να παρουσιάζουν τα πυροβόλα της μίας πλευράς προς το κέντρο του ημικυκλίου, έχοντας προβλέψει την είσοδο του συμμαχικού στόλου.

Αποτελούνταν από τέσσερις Μοίρες:

(α) την αιγυπτιακή υπό τον Μοχαρέμ Μπέι, με τέσσερις δίκροτες (με δύο σειρές πυροβόλων ανά πλευρά) φρεγάτες, έντεκα κορβέτες, 21 μπρίκια, πέντε ημιολίες και έξι πυρπολικά,

(β) μία τουρκική, τα πλοία της οποίας είχαν επισκευαστεί στην Αλεξάνδρεια, υπό τον καπετάν Μπέη Μουσταφά, με δύο πλοία της γραμμής, πέντε φρεγάτες και δώδεκα κορβέτες,

(γ) τη Μοίρα της Κωνσταντινούπολης υπό τον Ταχίρ Πασά, με ένα πλοίο της γραμμής, έξι φρεγάτες, επτά κορβέτες και έξι μπρίκια, και,

(δ) την τυνησιακή, με δύο φρεγάτες και ένα μπρίκι. Συνολικά, 89 πλοία, με 1.994 πυροβόλα και 22.000 άνδρες.

Στα σκάφη αυτά πρέπει να προστεθούν και 41 μεταγωγικά, τα οποία ήταν αγκυροβολημένα στο αριστερό μέρος του όρμου. Οκτώ από αυτά ήταν αυστριακά.

Αν και τα νούμερα ήταν υπέρ των Οθωμανών, την υπεροχή ουσιαστικά είχαν οι τρεις σύμμαχοι, οι οποίοι διέθεταν δέκα πλοία της γραμμής έναντι τριών (μπορούν να προστεθούν και οι τέσσερις δίκροτες φρεγάτες της αιγυπτιακής Μοίρας που προσομοιάζουν με δίκροτα).

Από πλευράς ποιότητας κατασκευής, τα ευρωπαϊκά σκάφη ήταν σαφώς ανώτερα, τα αιγυπτιακά –πολλά από τα οποία ήταν κατασκευασμένα σε Γαλλία και Ιταλία– πολύ καλά, ενώ τα τουρκικά υστερούσαν.

Όσον αφορά το έμψυχο δυναμικό, δεν μπορεί να γίνει σύγκριση, αν και τα αιγυπτιακά πληρώματα εκπαιδεύονταν από Γάλλους αξιωματικούς. Στη συμμαχική δύναμη προηγούνταν η βρετανική Μοίρα, ακολουθούσε η γαλλική και τρίτη ερχόταν η ρωσική.

Στις 14.00 περίπου, η βρετανική ναυαρχίδα «Έιζια» αγκυροβόλησε και πλαγιοδέτησε μεταξύ της αιγυπτιακής και της τουρκικής, το «Τζένοα» έκανε το ίδιο 90-100 μ. από την πρύμνη της, και το Αλμπιόν λίγο μπροστά από την πλώρη της.

Τα «Ντάρτμαουθ» και «Φίλομιλ» σταμάτησαν παρά το δεξιό μέρος της εισόδου κοντά στα αγκυροβολημένα τουρκοαιγυπτιακά πλοία, ενώ τα υπόλοιπα βρετανικά τοποθετήθηκαν προς το αντίθετο μέρος (προς τη Σφακτηρία), απέναντι από τα οθωμανικά.

Η γαλλική ναυαρχίδα «Σιρέν», μόλις πέρασε το φρούριο του Ναβαρίνου, έστριψε και αγκυροβόλησε μεταξύ δύο ή τριών αιγυπτιακών φρεγατών.

Ενώ τα υπόλοιπα γαλλικά πλοία εισέπλευσαν στον όρμο, ο άνεμος άρχισε να κοπάζει, με αποτέλεσμα η ρωσική Μοίρα που ακολουθούσε να μείνει εκτός.

Ο κυβερνήτης τού «Ντάρτμαουθ», βλέποντας ύποπτες κινήσεις σε ένα κοντινό του αιγυπτιακό πυρπολικό, από το οποίο ταυτόχρονα εμποδιζόταν στην αναπρώρηση του πλοίου του, έστειλε λέμβο με λευκή σημαία, υπό τον πρώτο υποπλοίαρχο, να του ζητήσει να αλλάξει θέση.

Αλλά βολή τυφεκιού, που ρίχθηκε από αυτό, σκότωσε τον λέμβαρχο, ενώ την ίδια στιγμή το πλήρωμα έβαλε φωτιά στην πλώρη του πυρπολικού.

Δεύτερη λέμβος (υποπλοίαρχος Φίτζροϊ) στάλθηκε τότε για να απομακρύνει το φλεγόμενο πλοίο, αλλά και αυτή δέχθηκε πυρά, με αποτέλεσμα να φονευθεί ο υποπλοίαρχος.

Παρόμοια, σχεδόν, σκηνή διαδραματίστηκε έπειτα από λίγα λεπτά, όταν ο Κόδριγκτον έστειλε τον υπασπιστή του στη ναυαρχίδα του Μοχαρέμ Μπέι για να του ζητήσει να μείνει αμέτοχος.

Τυφεκισμός, που ρίχθηκε από το αιγυπτιακό πλοίο, σκότωσε τον Έλληνα πλοηγό της βρετανικής ναυαρχίδας Πέτρο Μικελή.

Ήδη, όμως, η μάχη είχε αρχίσει. Δύο κανονιοβολισμοί ρίχτηκαν από μια κορβέτα που ήταν αγκυροβολημένη στη δεύτερη οθωμανική γραμμή.

Ο πρώτος αστόχησε, αλλά ο δεύτερος βρήκε το «Σιρέν», σκοτώνοντας μάλιστα ένα ναύτη. Η ώρα ήταν 14:25.

Αμέσως ο Δεριγνυ απάντησε, ενώ άνοιξαν πυρ και οι επάκτιες πυροβολαρχίες, για να ακολουθήσουν και τα υπόλοιπα πλοία. Η σύγκρουση γενικεύτηκε.

Από την αρχή, ήδη, ο οθωμανικός στόλος υφίστατο μεγάλες ζημιές, ενώ κάποια πλοία του ανατινάζονταν και βυθίζονταν. Αλλά και η θέση των δύο συμμάχων δεν ήταν καθόλου καλή, και στα πλοία τους σημειώνονταν σοβαρές βλάβες. Η κατάσταση είχε γίνει κρίσιμη.

Τότε, περί τις 15:50, βοηθούντος του ανέμου, εισήλθε στον όρμο και η ρωσική Μοίρα.

Η ναυαρχίδα του καπετάν Μπέη Μουσταφά είχε καταστραφεί από την αρχή της μάχης.

Οι άλλες δύο, του Ταχίρ Πασά και του Μοχαρέμ Μπέη, είχαν την ίδια τύχη λίγο μετά τις 16:00. Περί τις 18:00, καθώς έπεφτε το σούρουπο, όλα είχαν τελειώσει. Από τα οθωμανικά σκάφη, άλλα είχαν βυθιστεί, άλλα, κατεστραμμένα, είχαν εξοκείλει και άλλα καίγονταν.

Το μέγεθος της καταστροφής φάνηκε σε όλο του το μεγαλείο το επόμενο πρωί.

Μόνο περί τα 15 από τα μικρότερα πλοία, καθώς και μία φρεγάτα χωρίς κατάρτια, εξακολουθούσαν να επιπλέουν.

Οι ανθρώπινες απώλειες κυμάνθηκαν μεταξύ 4.000-6.000 άνδρες.

Από τη συμμαχική πλευρά δεν χάθηκε κανένα πλοίο, αλλά πολλά υπέστησαν μεγάλες ζημιές.

Η βρετανική και η γαλλική ναυαρχίδα έχασαν τους πρυμναίους ιστούς τους. Της ρωσικής οι ιστοί ήταν σε τέτοια κατάσταση, που μόλις μπορούσαν να κρατήσουν τα ιστία τους.

Οι ανθρώπινες απώλειες ήταν 80 νεκροί Βρετανοί, 59 Ρώσοι, 43 Γάλλοι και 206 Βρετανοί τραυματίες, 159 Ρώσοι και 43 Γάλλοι.

Την αυγή της επόμενης μέρας, της 21ης Οκτωβρίου, έφτασε στο Ναβαρίνο ο Ιμπραήμ, που είχε ειδοποιηθεί.

Την ίδια ημέρα, οι τρεις ναύαρχοι του απηύθυναν αυστηρή προειδοποίηση να απέχει στο εξής κάθε εχθρικής κίνησης, πράγμα που ο Αιγύπτιος αποδέχθηκε.

Για μερικές μέρες τα συμμαχικά πλοία παρέμειναν στο Ναβαρίνο, επισκευάζοντας προσωρινά τις ζημιές τους, και στις 25 Οκτωβρίου απέπλευσαν με τη βρετανική και τη ρωσική Μοίρα να κατευθύνονται στη Μάλτα, και τη γαλλική στην Τουλόν.

Η Ελληνική Επανάσταση & ο ρόλος των Μεγάλων Δυνάμεων

Πολλοί σήμερα υποστηρίζουν ότι η Ελληνική Επανάσταση του 1821 κατέληξε στην ίδρυση ελληνικού κράτους από ένα «καπρίτσιο» των Μεγάλων Δυνάμεων.

Όμως, η μεγαλύτερη απόδειξη για το ότι δεν επρόκειτο για «καπρίτσιο» είναι η μεσολάβηση των τριών δυνάμεων και η ναυμαχία του Ναβαρίνου, η οποία ως εξέλιξη σήμανε το τέλος της τουρκοαιγυπτιακής καθολικής κυριαρχίας στον ευρύτερο χώρο της νοτιοανατολικής Μεσογείου.

Οι Έλληνες είναι αληθές ότι δεν θα μπορούσαν ποτέ μόνοι τους να αντιταχθούν αποτελεσματικά.

Πολλοί από του ηγέτες της Ελληνικής Επανάστασης όμως σίγουρα γνώριζαν ότι η επανάσταση αυτή λειτουργούσε προς το συμφέρον των Μεγάλων Δυνάμεων της εποχής.

Γιατί αποτέλεσε το έναυσμα για την έναρξη μίας διαδικασίας διάλυσης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, και κατ’ επέκταση δημιουργίας ζωτικού χώρου για την εξυπηρέτηση των Μεγάλων Δυνάμεων στην ευρύτερη περιοχή, συμφερόντων που η ύπαρξη μιας ισχυρής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ασφαλώς θα υπονόμευε…

Οπωσδήποτε, η ευρωπαϊκή κοινή γνώμη που τασσόταν υπέρ του αγώνα των Ελλήνων για ανεξαρτησία επηρέασε σημαντικά τις αποφάσεις των κυβερνήσεων της Ευρώπης.

Αυτό που πάνω από όλα όμως είχε σημασία για καθεμία από τις Μεγάλες Δυνάμεις ξεχωριστά, ήταν ο απόλυτος έλεγχος των θαλάσσιων οδών στην περιοχή, κάτι που όντως επιτεύχθηκε μετά τη ναυμαχία του Ναβαρίνου.

Ο χρονική περίοδος κατά την οποίοαη Ελληνική Επανάσταση ξέσπασε και διεξήχθη, επομένως, σίγουρα δεν ήταν τυχαία.

Εκτός από τα σημάδια παρακμής της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, αξιολογήθηκαν και οι συγκυρίες, με ιδιαίτερη βαρύτητα στο ποιες εξελίξεις θα εξυπηρετούσαν τα συμφέροντα των Μεγάλων Δυνάμεων της Ευρώπης…

Εξάλλου, η συνθήκη της 24ης Ιουνίου του 1827 το δείχνει ξεκάθαρα αυτό.

Οι σύμμαχοι δεν ενδιαφέρονταν για την ανεξαρτησία της Ελλάδας, αλλά για την ειρήνη στη νοτιοανατολική Μεσόγειο και τη διασφάλιση της ελεύθερης πλεύσης στις θαλάσσιες οδούς της.

Αυτά τα εξασφάλισαν διά της βίας όταν η Οθωμανική Αυτοκρατορία αρνήθηκε να εφαρμόσει μια συνθήκη την οποία δεν είχε συνυπογράψει…

https://www.pronews.gr/istoria/i-naymaxia-tou-navarinou-o-rolos-ton-ksenon-dynameon-stin-apeleytherosi-tis-elladas/