Αρχική Blog Σελίδα 1988

Άρθρο Γ. Μανιάτη στην «Κ»: Τα ενεργειακά διλήμματα σε Ε.Ε. και Ελλάδα

Από
anixneuseis
-
0

Κεντρικός στόχος του Πούτιν είναι να διασπάσει τη συνοχή των Ευρωπαίων, μέσα από χώρες που θα υποκύψουν στον εκβιασμό του.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΑΝΙΑΤΗΣ*

Το πράγμα διαρκώς χειροτερεύει. Η απρόσμενη (για τον Πούτιν) ηρωική αντίσταση του ουκρανικού λαού, η πρωτοφανής ενιαία αντίδραση της Δύσης στη στήριξη της Ουκρανίας, οι τεράστιες επιχειρησιακές αδυναμίες των Ρώσων εισβολέων, έβγαλαν εκτός πραγματικότητας τα ρωσικά σενάρια για έναν πόλεμο λίγων ημερών. Η απειλή χρήσης πυρηνικών όπλων, τα υπονοούμενα ότι μπορούν να χτυπηθούν και στόχοι εντός νατοϊκών χωρών και η πρωτοφανής, για τα εμπορικά δεδομένα, απαίτηση της Ρωσίας η πληρωμή της για τις παραδόσεις φυσικού αερίου να μη γίνεται στο συμφωνηθέν από τα συμβόλαια νόμισμα (συνήθως ευρώ), αλλά σε ρούβλια, έχουν πια οδηγήσει την κατάσταση στα άκρα. Η διακοπή τροφοδοσίας με φυσικό αέριο της Πολωνίας και της Βουλγαρίας, με προειδοποιήσεις ότι θα επακολουθήσουν και άλλες «μη φιλικές» χώρες, διαμορφώνουν πρωτοφανείς καταστάσεις. Τα 250 δισ. δολ./έτος, που εισπράττει από την Ευρώπη η Ρωσία για εξαγωγές πετρελαίου και φυσικού αερίου, δεν μπορούν να αντικατασταθούν από τροφοδοσία άλλων «πελατών» (π.χ. Κίνα), λόγω αντικειμενικών ανυπέρβλητων τεχνικών εμποδίων, αλλά και επειδή οι τιμές πώλησης ρωσικού αερίου στην Κίνα είναι σημαντικά χαμηλότερες από αυτές προς την Ευρώπη. Κεντρικός στόχος του Πούτιν είναι να διασπάσει τη συνοχή των Ευρωπαίων, μέσα από χώρες που θα υποκύψουν στον εκβιασμό του. Αυτό συνιστά κορυφαίο υπαρξιακό κίνδυνο για την ενότητα της Ευρώπης και πρέπει με κάθε τρόπο να αποφευχθεί. Καθόλου όμως δεν βοηθάει σε αυτή την κατεύθυνση το αμφίσημο non paper της επιτροπής, που δεν παίρνει ξεκάθαρη θέση για την παράνομη φύση του αντίστοιχου προεδρικού διατάγματος Πούτιν. Απαιτείται άμεσα η «νομική» γνωμοδότηση να είναι σαφής και δεσμευτική, ως προς το προφανές, ότι δηλαδή οι πληρωμές σε ρούβλια παραβιάζουν τις κυρώσεις προς τη Ρωσία. Εξαιρετικά σημαντικό στοιχείο αποτελεί η επίδειξη αλληλεγγύης ανάμεσα στα κράτη-μέλη, με χαρακτηριστική την περίπτωση της Ελλάδας, η οποία (ορθά) έχει δεσμευτεί να στηρίξει, στο πλαίσιο των δυνατοτήτων της, τη Βουλγαρία.

Τα έκτακτα μέτρα που λαμβάνει η Ελλάδα είναι γνωστά ήδη και προετοιμασμένα από την προηγούμενη ρωσοουκρανική κρίση προσάρτησης της Κριμαίας το 2014 (μεγιστοποίηση λειτουργίας λιγνιτικών σταθμών, χρήση πετρελαίου αντί για φυσικό αέριο στα πέντε εργοστάσια ηλεκτρισμού που έχουν τη δυνατότητα, κ.ά.). Η Ελλάδα έχει βαθμό συμμετοχής του φυσικού αερίου στην τελική κατανάλωση ενέργειας 7%, σε αντίθεση με άλλες χώρες (Ολλανδία, Γερμανία, Ιταλία, Ουγγαρία, Βέλγιο κ.ά.) στις οποίες η συμμετοχή του φυσικού αερίου είναι 30%-40%. Ειδικά, για την εξάρτηση από το ρωσικό φυσικό αέριο, η Ελλάδα βρίσκεται στον μέσο όρο της Ε.Ε. με ποσοστό 40%-50%, ενώ υπάρχουν χώρες με σχεδόν ολοκληρωτική (έως 100%) εξάρτηση από τη Ρωσία.

Ο αγωγός TAP που ήδη λειτουργεί, ο υπό ολοκλήρωση ελληνοβουλγαρικός αγωγός IGB, η τρίτη δεξαμενή της Ρεβυθούσας, που αύξησε τη δυναμικότητά της σε LNG κατά 70%, δρομολογήθηκαν για υλοποίηση ήδη από το 2013, ενώ δυστυχώς, η υπόγεια αποθήκη φυσικού αερίου στη Νότια Καβάλα είναι ακόμη στο πουθενά. Η τωρινή πρόβλεψη για προσθήκη τέταρτης πλωτής δεξαμενής στη Ρεβυθούσα, με αύξηση της δυναμικότητας έως και 77%, είναι εξαιρετικά σωστή. Τα παραπάνω δημιουργούν βάσιμες ελπίδες ότι οι χαμηλές καταναλώσεις που παρουσιάζονται στη χώρα άνοιξη – καλοκαίρι, θα δώσουν το αναγκαίο χρονικό περιθώριο για καλύτερη προετοιμασία.

Η Ε.Ε. βρίσκεται μπροστά στη μεγαλύτερη υπαρξιακή κρίση από τη δημιουργία της. Τώρα πρέπει να αντιδράσει αποφασιστικά και ενιαία σε μια κρίση που διαλύει τις οικονομίες και τους προϋπολογισμούς των νοικοκυριών της, αποκαλύπτει την τεράστια γεωπολιτική αφέλεια μεγιστοποίησης της εξάρτησης από τη Ρωσία και αγνόησης των δικών της πλουτοπαραγωγικών πόρων, ενώ παρατηρεί ανήμπορη τις τιμές φυσικού αερίου που φθάνουν στους οικιακούς και βιομηχανικούς καταναλωτές της να είναι 6-7πλάσιες σε σχέση με αυτές των ΗΠΑ.

Ελπίζω η νίκη Μακρόν, η αφύπνιση των Σοσιαλδημοκρατών στη Γερμανία και οι θετικές προτάσεις των χωρών του ευρωπαϊκού Νότου, να καθοδηγήσουν στη λήψη των αναγκαίων αποφάσεων.

* Ο κ. Γιάννης Μανιάτης είναι καθηγητής, πρώην υπουργός Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής.

“Καθημερινή”

Δημήτρης Τσαϊλάς: Το τέλος της εποχής της ειρήνης και η Τουρκική επιθετικότητα είναι το προειδοποιητικό κάλεσμα για τον Ελληνισμό

Από
anixneuseis
-
0

του Δημήτρη Τσαϊλά*

Πρέπει ο Ελληνισμός να είναι έτοιμος να καταστρέψει δεκάδες τουρκικά πλοία ή εκατοντάδες τεθωρακισμένα οχήματα σε λίγες μόνο ημέρες κατά τη διάρκεια μιας σύγκρουσης; Θα μπορούσαν αυτοί οι σαφείς αλλά φιλόδοξοι επιχειρησιακοί στόχοι να προωθήσουν την καινοτομία στο Υπουργείο Άμυνας; Οι απειλές να προκαλέσουμε μαζική φθορά σε στρατιωτικές υποδομές υψηλής αξίας σε σύντομο χρονικό διάστημα θα αποτρέψουν την Άγκυρα να επιτεθεί; Αυτά τα ερωτήματα κινούνται στο προσκήνιο της συζήτησης για την αμυντική πολιτική του Ελληνισμού καθώς οι τουρκικές παραβιάσεις οι οποίες αναβαθμίζονται ποσοτικά και ποιοτικά γίνονται όλο και πιο εμφανείς τον τελευταίο καιρό.

Η αποτροπή είναι με λίγα λόγια η αποθάρρυνση των αντιπάλων από τη λήψη ανεπιθύμητων ενεργειών, ιδίως στρατιωτικών επιθέσεων. Είναι το βασικό θέμα στην αμυντική πολιτική της Ελλάδας, όπου λίγοι αντιλαμβάνονται σωστά την έννοια της, παρόλο που την αναφέρουν συνεχώς. Επειδή ο δυνητικός εχθρός του Ελληνισμού είναι πολύ πιο ικανός από ό,τι πριν από μια δεκαετία ή περισσότερο, οι κίνδυνοι να συγκρουσθούμε πραγματικά σε ένα πόλεμο είναι πιο σημαντικοί από ποτέ, και καθιστούν ακόμη πιο επιτακτική την αποτροπή των συγκρούσεων. Ωστόσο, ένα μεγάλο μέρος του αναδυόμενου διαλόγου μεταξύ υψηλόβαθμων αξιωματούχων για την αποτροπή παραμένει χαρακτηριζόμενο από μη υποστηριζόμενους ισχυρισμούς και ατυχείς επιθετικούς προσδιορισμούς. Πολλοί ισχυρισμοί τους έρχονται σε αντίθεση με την ιστορική εμπειρία και χωρίς αναφορά σε κλασικές αναλύσεις.

Εν τω μεταξύ, οι αλλαγές στο διεθνές περιβάλλον ασφάλειας έχουν μετατρέψει το πλαίσιο για την αποτροπή, προκαλώντας πιθανώς μακροχρόνιες συζητήσεις και δημιουργώντας νέες απαιτήσεις στην Ευρωπαϊκή Άμυνα μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία. Το πιο σημαντικό γεγονός αυτής της αναθεώρησης είναι ότι η αποτροπή, η ανάσχεση, η απαγόρευση και η άρνηση πρέπει να εκληφθούν κυρίως ως μια προσπάθεια διαμόρφωσης της σκέψης του δυνητικού επιτιθέμενου. Οποιαδήποτε στρατηγική για την πρόληψη της επιθετικότητας πρέπει να ξεκινά με μια αξιολόγηση των συμφερόντων, των κινήτρων και των επιταγών του πιθανού επιτιθέμενου, συμπεριλαμβανομένης της θεωρίας της αποτροπής (λαμβάνοντας υπόψη τι εκτιμά και γιατί). Η αποτροπή δεν είναι μια απλή απειλή κατά του δυνητικού αντιπάλου. Απαιτεί τη διαχρονική διαμόρφωση των αντιλήψεων του, έτσι ώστε ο αντίπαλος να βλέπει τις εναλλακτικές λύσεις για την επιθετικότητα του πιο ελκυστικές από τον πόλεμο.

Τρεις παράγοντες χρειάζεται να ληφθούν υπόψη κατά την εξέταση του ρόλου της αποτροπής στη στρατηγική εθνικής ασφάλειας της Ελλάδας:

  1. Η πρόληψη της επιθετικότητας δεν είναι αυστηρά η πραγματοποίηση απειλών, αλλά αφορά και την παροχή εγγυήσεων. Η αποτροπή επιτυγχάνεται καλύτερα μέσω στρατηγικών ευρείας βάσης για να αποτρέψει τον επιτιθέμενο να μπει στην ανάγκη ή να βρει την ευκαιρία για επιθετικότητα.
  2. Οι αντιλήψεις είναι το παν, και η Ελλάδα πρέπει πάντα να βλέπει μια κατάσταση μέσω των φακών των πιθανών επιθετικών πεποιθήσεων και προκαταλήψεων.
  3. Η επιτυχής αποτροπή περιλαμβάνει το συνδυασμό της σοβαρής κατανόησης των κινήτρων του επιτιθέμενου, της σαφήνειας για το τι επιδιώκει να αποτρέψει ο αμυνόμενος και τι θα κάνει εάν αμφισβητηθεί η απειλή και λήψη μέτρων για την απόδειξη τόσο της ικανότητας όσο και της αποφασιστικότητας να εκπληρώσει μια απειλή.

Ωστόσο, μια πιο προσεκτική ματιά αποκαλύπτει πώς οι προσπάθειες για ενθάρρυνση της σκέψης έξω από το κουτί και για την ενίσχυση της αποτροπής έχουν τη δυνατότητα να παρερμηνευτούν χωρίς τη σωστή καθοδήγηση. Η στενή εστίαση στα επιχειρησιακά προβλήματα που σχετίζονται με μια τουρκική επίθεση, για παράδειγμα στα νησιά, μαζί με την αντίστοιχη έμφαση στην άρνηση της επιθετικότητας μέσω της ταχείας τριβής ως λύσης σε αυτά τα προβλήματα, θα μπορούσε πραγματικά να αποδυναμώσει την αποτροπή με πολλούς διαφορετικούς τρόπους, ειδικά εάν οι σχεδιαστές και οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής δεν λαμβάνουν υπόψη τις ακούσιες συνέπειες. Συγκεκριμένα, αυτές οι προσπάθειες θα μπορούσαν να αυξήσουν τις αμφιβολίες σχετικά με την προθυμία της Ελλάδας, να αυξήσει το κόστος διατήρησης μιας στρατηγικής άρνησης με την πάροδο του χρόνου και να αφήσει την Αθήνα ακατάλληλη εάν οι αντίπαλοι προσαρμόσουν την επιθετική τους τακτική. Για το συγκεκριμένο παράδειγμα η επιχειρησιακή ανάγκη της Ελλάδας απαιτεί εξαιρετικά βιώσιμα δίκτυα ακριβείας, κατά μήκος της αλυσίδας των νησιών απέναντι από τις τουρκικές ακτές, με αυξημένες δυνατότητες χερσαίων όπλων και δυνάμεων. Αυτά τα δίκτυα πρέπει να είναι λειτουργικά αποκεντρωμένα και γεωγραφικά κατανεμημένα κατά μήκος του αρχιπελάγους του Ανατολικού Αιγαίου επιτρέποντας στις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις (ΕΕΔ) να αποτρέψουν και να υπερασπιστούν τη κυριαρχία αντιστρέφοντας τις δυνατότητες αντι-πρόσβασης και εναέριας άρνησης (A2/AD) του αντιπάλου που θα προσπαθήσει να περιορίσει την ελευθερία δράσης της Ελλάδας ή τη πρόσβαση σε ζωτικούς θαλάσσιους διαδρόμους και εναέριο χώρο. Οπότε κάθε συζήτηση για αποστρατικοποίηση των νήσων μας δεν είναι προς τη κατεύθυνση της αποτροπής.

Είναι σημαντικό, η Ελληνική Κυβέρνηση να καταστήσει σαφές ότι δεν θα ανεχθεί προσπάθειες της Τουρκίας να εκμεταλλευτεί ούτε την τρέχουσα αναταραχή, μήτε την απαράδεκτη συμφωνία με τη Λιβύη, για την αναθεώρηση του status quo. Απαιτείται ένα σαφές μήνυμα από την Αθήνα, που να ακουστεί σε όλους τους συμμάχους και εταίρους, σε όλο τον κόσμο, ότι η περιοχή μας χρειάζεται σταθερότητα και ότι είμαστε οι εγγυητές αυτής. Ωστόσο, στη Μεσόγειο και το Αιγαίο, τα λόγια πρέπει να υποστηρίζονται με ενέργειες. Οποιαδήποτε ανταλλαγή μηνυμάτων θα πρέπει να περιλαμβάνει υποστηρικτικές προσπάθειες για την απόδειξη της βούλησης και της ικανότητας να αντιταχθούμε στον τουρκικό οπορτουνισμό, συνεχίζοντας έναν σταθερό ρυθμό επιχειρήσεων σε ολόκληρο τον θαλάσσιο και εναέριο χώρο, διεξάγοντας πολυμερείς επιχειρήσεις σε συνεργασία με περιφερειακούς συμμάχους και εταίρους που δεν εκθέτουν τα μέλη των υπηρεσιών σε πρόσθετο κίνδυνο, όπως συνδυασμένες θαλάσσιες ή αεροπορικές περιπολίες.

Τελικά, είναι σημαντικό εκτός της ισχυροποίησης της αποτρεπτικής μας ικανότητας, να επισημάνουμε στους συμμάχους και στους εταίρους μας να κατανοήσουν ότι η Τουρκία δεν έχει αλλάξει την προσέγγισή της. Ο οπορτουνισμός και η αποφασιστικότητα που έχει αποδειχθεί τους τελευταίους μήνες, στην πραγματικότητα, υπήρχε εδώ και χρόνια. Θα παραπλανηθεί όποιος πιστεύει ότι η Τουρκία δεν θα εκμεταλλευτεί την τρέχουσα κατάσταση. Ακόμα και όταν αντιμετωπίζει καταστροφικές απώλειες, κανείς δεν πρέπει να ενεργεί σαν να έχουν τεθεί σε αναστολή η γεωπολιτική και ο ανταγωνισμός. Εν πάση περιπτώσει, ο ανταγωνισμός για το μέλλον της περιοχής έχει ενταθεί και θα πρέπει να οδηγηθούμε αμέσως σε μια αξιόπιστη απάντηση. Η ενεργοποίηση των αντιαεροπορικών συστημάτων είναι μια ενέργεια προς αυτή την κατεύθυνση.

Πρέπει να πείσουμε τους αντιπάλους ότι μπορούμε και θα τους νικήσουμε, όχι μόνο να αμυνθούμε αν επιτεθούν στον Ελληνισμό. Πρέπει να διασφαλίσουμε την ικανότητα αποτροπής των τουρκικών δυνάμεων με άρνηση, πείθοντάς τους ότι δεν μπορούν να επιτύχουν τους στόχους μέσω της χρήσης βίας ή άλλων μορφών επιθετικότητας.

Η άρνηση είναι μια δελεαστική αμυντική στρατηγική για την αντιμετώπιση της  αναθεωρητικής Τουρκίας που είναι έτοιμη να ξεκινήσει μια αιφνιδιαστική επίθεση για την επιδίωξη ενός τετελεσμένου γεγονότος. Σε τελική ανάλυση, η ικανότητα προστασίας της εθνικής μας κυριαρχίας είναι αναμφισβήτητα ο καλύτερος τρόπος για να αποτρέψουμε τις επιθέσεις εναντίον μας, ή να κερδίσουμε γρήγορα έναν πόλεμο εάν αποτύχει η αποτροπή.

Επίσης υπάρχει μια σαφής λογική για άρνηση, ειδικά σε περιοχές που χαρακτηρίζονται από τον εχθρό ως αμφισβητούμενα σύνορα. Υπάρχει μια επιτακτική απαίτηση για νέες επιχειρησιακές ιδέες για την αποτροπή των εχθρικών παραγόντων να κυριαρχήσουν σε αυτές τις περιοχές καθώς οι στρατιωτικές ισορροπίες μετατοπίζονται με επικίνδυνους τρόπους, εις βάρος του Ελληνισμού. Έτσι υπάρχει αντίστοιχη ανάγκη να ξεπεραστούν τα οργανωτικά εμπόδια στην προσαρμογή και την καινοτομία, τα οποία μπορούν να κρατήσουν τον εχθρό μακριά.

Αυτές οι εκτιμήσεις δεν πρέπει να αποκρύπτουν τους κινδύνους που απορρέουν από την εστίαση στα στενά επιχειρησιακά προβλήματα που ορίζουν τη ταχεία τριβή ως λύση. Οι κίνδυνοι που θα μπορούσαν να αυξήσουν την αποτυχία αποτροπής βρίσκονται στην αντιληπτή έλλειψη βούλησης, της έλλειψης ανθεκτικότητας ή ενός ενδεχομένου έλλειψης συνάφειας.

Όσο οι αναθεωρητικοί Τούρκοι απειλούν εμείς χρειάζεται με ψυχραιμία και αποφασιστικότητα να προετοιμάζουμε τις αμυντικές δομές για τις όποιες εξελίξεις. Υπό το πρίσμα, λοιπόν, της εξελισσόμενης τουρκικής απειλής, οι υπεύθυνοι για τη λήψη αποφάσεων θα πρέπει να επαναξιολογούν περιοδικά την αμυντική και επιθετική στρατηγική για την αντιμετώπισή της, λαμβάνοντας υπόψη την επιλογή της άρνησης.

Οι προσπάθειες για την επινόηση νέων εκδόσεων άρνησης θα πρέπει να επιδιώκουν λύσεις που είναι αρκετά ευέλικτες για να δώσουν ευκολία στους υπεύθυνους χάραξης πολιτικής όταν οι εντάσεις είναι υψηλές. Αυτό συνεπάγεται, στενότερη συνεργασία με συμμάχους, αμυντικούς συνεργάτες και εταίρους για τη βελτίωση της ανθεκτικότητάς μας και τη διασφάλιση ότι ο Ελληνισμός έχει την επιλογή της κλιμάκωσης σε περίπτωση σύγκρουσης, αντί να προχωρήσουμε στη ταχεία τριβή. Αυτές οι προσπάθειες πρέπει επίσης να δώσουν προτεραιότητα σε λύσεις που είναι βιώσιμες με την πάροδο του χρόνου. Εν τέλει, και ίσως το πιο σημαντικό, αυτές οι προσπάθειες πρέπει να τονίζουν προσεγγίσεις που είναι αρκετά ευέλικτες για να ενισχύουν την αποτροπή σε μια σειρά από σενάρια. Τέλος απαιτείται η αποφυγή θερμών επεισοδίων οι οποίες, όπως έχει αποδειχτεί στο πρόσφατο παρελθόν, δεν μπορούν να προσαρμοστούν για την αντιμετώπιση εναλλακτικών μορφών επιθετικότητας.

geopolitics.iisca.eu

 

Θοδωρής Κουλουμπής: Αντικειμενικός γνώστης της σύγχρονης Ιστορίας

Από
anixneuseis
-
0

Ο Θοδωρής Κουλουμπής ήταν, μαζί με ελάχιστους ακόμη πανεπιστημιακούς, ο άνθρωπος που καθιέρωσε τη μελέτη των διεθνών σχέσεων στην Ελλάδα

Φωτ. ΙΝΤΙΜΕ.

Ο Θοδωρής Κουλουμπής ήταν, μαζί με ελάχιστους ακόμη πανεπιστημιακούς, ο άνθρωπος που καθιέρωσε τη μελέτη των διεθνών σχέσεων στην Ελλάδα. Απλός, με το μεγάλο προσόν του αυτοσαρκασμού, πάντοτε με χιούμορ, ο Κουλουμπής κέρδιζε τους συνομιλητές του. Ηταν όμως, πάνω απ’ όλα, δάσκαλος. Αρχικά στις ΗΠΑ και κατόπιν στη Θεσσαλονίκη και στην Αθήνα, αφοσιωνόταν στους φοιτητές του.

Οσοι τον έζησαν, προπτυχιακοί ή μεταπτυχιακοί, τον θυμούνται να σαρώνει τα αμφιθέατρα με τα ζωηρά και πάντα γελαστά του μάτια σαν να μιλούσε στον καθένα ξεχωριστά. Πάντοτε διαθέσιμος για συμβουλές και συνεργασίες, ο Κουλουμπής άγγιξε γενιές φοιτητών, διπλωματών και στρατιωτικών που ήλθαν σε επαφή μαζί του.

Η παρακαταθήκη του Θόδωρου Κουλουμπή για συνεννόηση στα ζωτικά εθνικά ζητήματα παραμένει επίκαιρη.

Είχε το προσόν να διαθέτει εξαιρετική ακαδημαϊκή κατάρτιση, αλλά να είναι και πολύ πρακτικός στις αναλύσεις του. Μπορούσε, επίσης, να εξηγήσει τις περίπλοκες ελληνοτουρκικές σχέσεις σε ξένους επισκέπτες και αξιωματούχους με τρόπο πειστικό, βάζοντας πάντοτε τα πράγματα στη διεθνή τους διάσταση. Αυτό ειδικά το έκανε κατά τρόπο έξοχο την περίοδο της ανάμειξής του με το ΕΛΙΑΜΕΠ, όντας ένας εκ των ιδρυτών του.

Είχα την τύχη να μάθω πολλά από τον Κουλουμπή. Ψύχραιμος, αντικειμενικός, βαθύς γνώστης της σύγχρονης Ιστορίας μας, έψαχνε απαντήσεις στα ερωτήματα που μας ταλαιπωρούσαν πάντοτε. Μαζί με τις άλλες «παλιές καραβάνες», όπως αποκαλούσε τον Βύρωνα Θεοδωρόπουλο, τον Θάνο Βερέμη κ.ά., τον ένοιαζε να αφήσει πίσω του γνώση και θεσμική μνήμη της ελληνικής διπλωματίας. Σε αντίθεση με άλλους, μοιραζόταν απλόχερα και τα δύο, χωρίς ύφος και κόμπλεξ.

Η μία παρακαταθήκη του που παραμένει επίκαιρη, όσα χρόνια και αν περάσουν, είναι η ανάγκη της εθνικής συνεννόησης στα ζωτικά εθνικά ζητήματα. Το πίστευε, το έλεγε, το έγραφε. Εγινε συχνά δυσάρεστος γι’ αυτό, αλλά δεν τον ένοιαζε, γιατί ήταν από εκείνους τους Ελληνες πατριώτες που θεωρούσαν ότι το μείζον είναι να είναι χρήσιμοι στην πατρίδα, όχι αρεστοί και «καρυδότσουφλα» στους όποιους ανέμους τύχαινε να φυσάνε κάθε φορά.

“Καθημερινή”

Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΣ: Συνδυασμένο «πορτοφόλι» πλούτου και γεωπολιτικής ισχύος – Το βρώμικο σχέδιο των Οθωμανών

Από
anixneuseis
-
0
του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Η κατάσταση ξεφεύγει πλέον από κάθε έλεγχο. Κι αυτή η διαπίστωση δεν αφορά μονάχα στα σχετιζόμενα με το μέτωπο των συγκρούσεων τα οποία έτσι κι αλλιώς προδιαγράφονται ανησυχητικά. Αφορά πρωτίστως στην έκταση και στην σοβαρότητα των δευτερογενών συνεπειών του πολέμου, από τις οποίες κυρίαρχη θέση καταλαμβάνει η ατζέντα των κυρώσεων και μέσω αυτών  η περαιτέρω ανεξέλεγκτη διάχυση της αποσταθεροποιητικής δυναμικής σε ολόκληρη την Ευρασία…

Όχι γιατί δεν ήταν αναμενόμενη η επιβολή των όποιων κυρώσεων. Αλλά διότι το εύρος, η σύνθεση και η βαρύτητα των επιπτώσεων των συγκεκριμένων και αλλεπάλληλων κυρωτικών πακέτων, μας υποχρεώνει να μην μιλούμε πλέον για κυρώσεις, αλλά για μια παράλληλη πολεμική ατζέντα, στο περιβάλλον μιας σύνθετης και ενίοτε αυτοκαταστροφικής εξίσωσης που είναι πρακτικά αδύνατον να επιλυθεί έξω από το οδυνηρό πλαίσιο ενός νέου γενικευμένου και ακόμη πιο καταστροφικού πολέμου.

Η βεβιασμένη και κυριολεκτικά εκβιαστική ενσωμάτωση του Δυτικού κόσμου στα γρανάζια αυτής της παράλληλης πολεμικής ατζέντας, επιβεβαιώνει ότι το συγκρουσιακό σκηνικό ανακατανομής της ισχύος, αποτυπώνεται σε μια διευρυμένη γεωπολιτική σκακιέρα πολλών ταχυτήτων, στο πλαίσιο της οποίας μπορεί οι ρόλοι των μικρών κυρίως δρώντων να μην θεωρούνται διακριτοί, είναι όμως απολύτως διακριτό το μέλλον που τους επιφυλάσσεται.

Ένα κρίσιμο ερώτημα…

Το οποίο επείγει να απαντηθεί, είναι το εάν τελικά η καταφυγή σε αυτήν την παράλληλη πολεμική ατζέντα – η οποία διπλωματικά και καθ’ όλα υποκριτικά προσδιορίζεται ως «κυρώσεις» – ήταν μια βιαστική, εν θερμώ και απερίσκεπτη απόφαση που αναμένεται να ανακληθεί, ή εάν πρόκειται για μια απολύτως συνειδητή επιλογή στην οποία κατέφυγε το Αμερικανικό πολιτικοστρατιωτικό κατεστημένο, έχοντας πλήρη επίγνωση του καταστροφικού ντόμινο το οποίο θα ενεργοποιούσε.

Οι εξελίξεις που δρομολογήθηκαν είναι αποκαλυπτικές και δεν αφήνουν το παραμικρό περιθώριο για αμφιβολίες ως προς την ταυτότητα της απάντησης. Οι κυρώσεις που υιοθετήθηκαν για το συντριπτικά μεγάλο τμήμα της Δυτικής Συμμαχίας λειτουργούν αυτοκαταστροφικά. Παρ’ όλα αυτά υιοθετήθηκαν. Η αποδοχή τους, οδηγεί στην αιφνίδια ανατροπή του λειτουργικού χρηματοπιστωτικού status, στην αιφνίδια ανακοπή φιλόδοξων παραγωγικών projects που ταυτίστηκαν με τα φυσιογνωμικά χαρακτηριστικά της μεταμοντέρνας καπιταλιστικής ανάπτυξης, στην αιφνίδια εμφάνιση δυσκολοξεπέραστων προβλημάτων που σχετίζονται με την εφοδιαστική αλυσίδα και τον επισιτισμό, στην αιφνίδια ακύρωση ακόμη και διεθνών διαστημικών προγραμμάτων.

Είναι φανερό ότι οι ενορχηστρωτές αυτής της παράλληλης πολεμικής ατζέντας, με τα δυσανάλογα και εμφανώς υποκριτικού ήθους μέτρα που υιοθέτησαν και εκβιάζουν το σύνολο των «συμμάχων» τους προκειμένου να ενσωματωθούν στην λογική της, επενδύουν σε τρία πράγματα:

  • Α. Στην γενίκευση της αποσταθεροποίησης…
  • Β. Στην ανασύνθεση του ζωτικού χώρου με τον παράλληλο επαναπροσδιορισμό των όρων της εξάρτησης. Και… 
  • Γ. Στην μετατροπή μιας περιφερειακής σύγκρουσης σε γενικευμένη συστημική ρήξη, μέσα από την οποία φιλοδοξούν να επιλυθεί προς όφελός τους η σύνθετη εξίσωση που αφορά στην νέα Αρχιτεκτονική Ασφαλείας και στην ανακατανομή της Ισχύος στο πλαίσιο του Διεθνούς Συστήματος.

Η απάντηση επομένως είναι απολύτως ξεκάθαρη…

ΝΑΙ… Η καταφυγή στην παράλληλη πολεμική ατζέντα, ήταν μια απολύτως συνειδητή επιλογή και οι λαοί οι οποίοι θα γευτούν τα επίχειρα αυτής της ολέθριας απόφασης, θα πρέπει να γνωρίζουν ότι οι πολιτικές τους ηγεσίες που δεν αντιτάχθηκαν σε αυτήν την καταστροφική επιλογή, είναι απόλυτα συνυπεύθυνες για όλα τα δεινά τα οποία πρόκειται να ακολουθήσουν.

Στο περιβάλλον αυτής της νέας κατάστασης, η εντεινόμενη περιφερειακή αστάθεια στον συνδυασμό της με την αυξημένη γεωπολιτική κινητικότητα που καταγράφεται ήδη στο Διεθνές Σύστημα, τροφοδοτεί μια δυναμική γεωπολιτικών συμφύσεων και νέων γεωπολιτικών προσεταιρισμών, ενώ χτίζεται ήδη η νέα, εξόχως συγκρουσιακή πολυπολική πραγματικότητα. Την ίδια στιγμή, σοβαροί δρώντες διεκδικούν έναν νέο ενισχυμένο περιφερειακό ρόλο εν όψει εξελίξεων, ανατροφοδοτούμενης αποσταθεροποίησης και κυοφορούμενων ανατροπών.

Συνδυασμένο «πορτοφόλι» πλούτου και γεωπολιτικής ισχύος…

Για τους τελευταίους εναπομείναντες ρομαντικούς θα πρέπει είναι ξεκάθαρο ότι ανώδυνη διέξοδος από την εφιαλτική περιδίνηση στην οποία έχει περιέλθει ο πλανήτης, πρακτικά ΔΕΝ υφίσταται.

Η ανακατανομή της ισχύος που αποτελεί και το κορυφαίο γεωπολιτικό στοίχημα της εξαιρετικά ασταθούς νεοψυχροπολεμικής περιόδου που διανύουμε, βρίσκεται σε απόλυτη συνάρτηση με την γεωπολιτική ανακατανομή του πλούτου, την διάταξη της οποίας τροποποίησε βίαια ο αναπτυγμένος Καπιταλισμός και από αυτήν την άποψη η διαδικασία επαναπροσδιορισμού του ποσοστού συμμετοχής των ισχυρών στο συνδυασμένο «πορτοφόλι» πλούτου και γεωπολιτικής ισχύος, θα πρέπει να θεωρείται αναπότρεπτη, γεγονός που ενισχύει υπέρμετρα το συγκρουσιακό πρόσημο στην συγκεκριμένη ιστορική συγκυρία.

Για όλους τους παραπάνω λόγους θα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι η κλιμάκωση της έντασης στο Αιγαίο και ο περαιτέρω παροξυσμός της Τουρκικής επιθετικότητας που καταγράφεται εν μέσω αυτού του ορυμαγδού των εξελίξεων, δεν είναι ένα μεμονωμένο γεγονός και δεν συνιστά την αναμενόμενη και φυσιολογική συνέχεια της παραδοσιακής Τουρκικής «νευρικότητας», ερμηνεία πίσω από την οποία «βολεύτηκαν» δεκαετίες ολόκληρες οι φοβικές Ελληνικές κυβερνήσεις πολιτικών καριέρας.

Το βρώμικο σχέδιο των νεο-οθωμανών

Η ραγδαία κλιμάκωση της Τουρκικής επιθετικότητας, προϊδεάζει ότι βρισκόμαστε λίγο πριν από το ξέσπασμα θερμής σύγκρουσης, μέσα από την οποία οι Τούρκοι επιτελείς επιδιώκουν δυο πράγματα:

  • Α. Την ντε φάκτο εφαρμογή της αναθεωρητικής τους ατζέντας με την μεταβολή του κυριαρχικού καθεστώτος σε τμήμα του Αρχιπελάγους. Και… 
  • Β. Την ντε φάκτο κατοχύρωση του ενισχυμένου ρόλου που διεκδικούν στην περιφερειακή Γεωοικονομία, με την εξασφάλιση προνομιακής θέσης και ρόλου στην Ευρασιατική ενεργειακή ατζέντα.

Απώτερη  επιδίωξή τους είναι να κεφαλαιοποιήσουν αυτές τις ανατροπές ούτως ώστε, σε συνδυασμό με την λοιπή περιφερειακή πειρατική τους δράση, να εκβιάσουν πλέον ως ισχυρή γεωπολιτική και οικονομική δύναμη, την συγκατάθεση των ισχυρών στην αποδοχή των ευρύτερων φιλοδοξιών τους που φτάνουν μέχρι τα ύπατα αξιώματα, δηλαδή την συμμετοχή της Τουρκίας στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ.

Η πατρίδα μας έχει κάθε λόγο, αλλά πάνω απ’ όλα έχει αδιαπραγμάτευτη Ιστορική υποχρέωση, να βάλει ταφόπλακα στο απαράδεκτο σχέδιο των νεο-οθωμανών και οφείλει να το κάνει – πριν απ’ όλα και κυρίως – διότι η υπεράσπιση της Εθνικής της κυριαρχίας και η διασφάλιση της εδαφικής της ακεραιότητας, περνά υποχρεωτικά μέσα από την συντριβή αυτών των σχεδιασμών. Το οριστικό και αμετάκλητο θάψιμο της μεγαλομανίας των κατσαπλιάδων που επιθυμούν να αναβιώσουν τα αυτοκρατορικά μεγαλεία των Οθωμανών, είναι όρος και αδιαπραγμάτευτη προϋπόθεση για την στρατηγική επιβίωση της Ελλάδας. Και αυτό δεν είναι σχήμα λόγου. Το διακύβευμα του Αιγαίου και της ΝΑ Μεσογείου, είναι κρίσιμο για την γεωστρατηγική του νεο-οθωμανισμού και η προστιθέμενη αξία του αυξάνεται με μαθηματική πρόοδο στον απόηχο των τελευταίων εξελίξεων μετά την Ρωσοουκρανική σύγκρουση.

Παρά και ενάντια τις φλύαρες αυταπάτες στις οποίες επιδόθηκε κατά την διάρκεια της προηγούμενης περιόδου η πολιτική τάξη της χώρας μας περί του δήθεν «απαγορευτικού» που δήθεν έχει υψώσει η Διεθνής κοινότητα στην αναθεωρητική ρητορική κάθε είδους, οι Τούρκοι επιτελείς συνειδητοποιούν ότι η περίοδος που διανύουμε είναι η καταλληλότερη, όχι μονάχα για να αμφισβητήσουν εμπράκτως το δικαίωμα της χώρας μας να ασκεί κυριαρχία επί των νήσων του Αιγαίου, αλλά παράλληλα με αυτό να υφαρπάξουν στην πράξη τα δικαιώματα της Ελλάδας και της Κύπρου επί του ορυκτού πλούτου που εντοπίζεται εντός της Ελληνικής και της Κυπριακής ΑΟΖ.

Το κίβδηλο παραμύθι με τον χαλβά και το φιστίκι κατέρρευσε, αφού προηγουμένως κατεξευτέλισε τον Έλληνα πρωθυπουργό και σύσσωμο το πολιτικό του επιτελείο. Οι Τούρκοι επιτελείς φρόντισαν να θυμίσουν με τον πλέον αήθη και προκλητικό τρόπο…

  • Ότι η μπέσα τους είναι μικρή… 
  • Ότι το διακύβευμα είναι μεγάλο…
  • Ότι η σημασία του είναι στρατηγική. Και… 
  • Ότι οι ίδιοι θα κάνουν τα πάντα για να το βάλουν στο χέρι.

Άλλωστε οι Τούρκοι επιτελείς γνωρίζουν καλά πως ικανή και αναγκαία συνθήκη για την επιτυχή έκβαση των σχεδίων τους και για την αναβάθμιση της χώρας τους σε ισχυρή αεροναυτική δύναμη με πρωταγωνιστικό ρόλο στην περιφερειακή Γεωοικονομία, είναι ο γεωπολιτικός ακρωτηριασμός της Ελλάδας και η συνακόλουθη γεωπολιτική της ακύρωση άρα και ο καθολικός παραγκωνισμός της από τα δρώμενα της ευρύτερης περιοχής.

Με ποιους… Μ αυτούς;;;

Στον αντίποδα, η Ελληνική πολιτική τάξη, επιβεβαιώνει καθημερινά την διαχειριστική και πολιτική της ανεπάρκεια. Την απόλυτη ανικανότητά της να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Την αποδεδειγμένη ακαταλληλότητά της να διαχειριστεί προκλήσεις και εθνικές απειλές.

Η υποτιθέμενη στήριξη των «συμμάχων» ΔΕΝ ήρθε και τελικά ΔΕΝ επιβράβευσε την καραμπινάτη δουλοπρέπεια με την οποία έσπευσαν οι πάντες να τοποθετηθούν απέναντι στις απαράδεκτες απαιτήσεις των Αμερικανών. Την ώρα που η χώρα είχε την υποχρέωση αλλά και την ευκαιρία… Να απαιτεί… Να διασφαλίζει… Να ενισχύεται διπλωματικοπολιτικά. Και… Να αποσπά νίκες… Το πολιτικό της προσωπικό έσπευδε να επιβεβαιώσει πως είναι δεδομένο στην προθυμία, στην υποταγή, στην δουλοπρέπεια, στην παρασιτική ηττοπάθεια.

Και τώρα που η Τουρκική επιθετικότητα αλλά και η ακραία κλιμάκωση που διαφαίνεται προϊδεάζει για τα χειρότερα που είναι μπροστά, μονάχα ο Θεός, οι Αμερικανοί και ο ανεκδιήγητος πρωθυπουργός της χώρας γνωρίζουν σε τι έκταση προχώρησε ο αφοπλισμός των νησιών για να κάνει η χώρα μας το χατήρι των Αμερικανών και τα κέφια του Ζελένσκι.

Επίλογος…

Αντιλαμβάνονται οι πάντες ότι αυτή δεν είναι η εικόνα μιας χώρας που έχει επίγνωση της εποχής, της θέσης της, των κινδύνων, των δυνατοτήτων, της Ιστορικής της αποστολής και του ρόλου τον οποίο δυνητικά θα μπορούσε να διαδραματίσει ως σοβαρή περιφερειακή δύναμη μπροστά στις διαφαινόμενες εξελίξεις.

Αυτή η χώρα έχασε οριστικά το τραίνο του σοβαρού περιφερειακού δρώντα. Το εισιτήριό της σε αυτό, το εκποίησε ο ίδιος ο πρωθυπουργός της για ν αποσπάσει μερικά φιλικά χτυπήματα στην πλάτη κι ένα ταξίδι στην Ουάσιγκτον από την οποία θα επιστρέψει ακόμη πιο δουλοπρεπής και ακόμη περισσότερο συμβιβασμένος.

Οι Έλληνες επιτελείς γνωρίζουν καλά τι θα πρέπει να κάνουν ώστε να μην χαθεί και το τραίνο της Εθνικής μας αξιοπρέπειας την κρίσιμη ώρα που απ’ ότι φαίνεται δεν αργεί. Γνωρίζουν καλά την έννοια του στρατηγικού συντριπτικού πλήγματος και θέλουμε να πιστεύουμε ότι δεν θα συμβιβαστούν με οτιδήποτε λιγότερο από αυτό, όταν οι περιστάσεις το απαιτήσουν.

Όσο για την Ελληνική κοινωνία, νομίζουμε ότι έχει υποχρέωση να αναλογιστεί τα πολιτικά σφάλματα που έκανε με τις καταστροφικές επιλογές της διαχρονικά. Το πολιτικό προσωπικό που σέρνει την χώρα πίσω από τις εξελίξεις, είναι αυτό στο οποίο ανέθεσαν οι πολίτες την ευθύνη να διαχειριστεί τις κρίσιμες εθνικές υποθέσεις.  Η πατρίδα μας θερίζει αυτό που έσπειραν οι πολίτες της.

Αν μας ενδιαφέρει να βελτιώσουμε το αποτέλεσμα, ας αναλογιστούμε τα λάθη που κάναμε και ας αλλάξουμε σπορά πριν χαθούν τα πάντα…

Το φυτίλι της Ελλάδος

Από
anixneuseis
-
0

 

Γεώργιος Εμ. Δημητράκης

Εδώ και 12 χρόνια ο Λαός μας βιώνει μία πρωτόγνωρη εις την σύγχρονη ιστορία εξαθλίωση. Εξαιτίας μίας οικονομικής κρίσης και ως επακόλουθο αυτής την χρεοκοπία της χώρας μας. Το ξέσπασμα μίας οικονομικής κρίσης με παγκόσμιες ή περιφερειακές διαστάσεις όπως π.χ. το ευρωπαϊκό πεδίο, έχει όμως διφορούμενες αιτίες και συνέπειες. Όμως εις την Παγκόσμια Οικονομία μία περιορισμένη και ελεγχόμενη οικονομική κρίση θεωρείται ως ένα απλό συμβάν π.χ. στραβοπάτημα μίας μερίδας των επενδυτών οι οποίοι διακινούν σε ετήσια βάση δεκάδες τρισεκατομμύρια δολάρια. Η τεράστια αυτή διακίνηση κερδοσκοπικών κεφαλαίων συνδέεται με την ασφάλιση του ρίσκου αυτών για τον περιορισμό απωλειών. Μία απλή διαδικασία και ένα ρίσκο το οποίο αντιμετωπίζει και ο καθείς από εμάς και εις την καθημερινότητα.

Όμως αξιοπερίεργο είναι, ότι εις την συγκεκριμένη περίπτωση της χρεοκοπίας της χώρας μας, από την έναρξη της κρίσης εδόθησαν τεράστιες πολιτικές και οικονομικές διαστάσεις. Οι οποίες προέρχονται από διεθνείς κύκλους και ενδογενείς παράγοντες οι οποίοι εξυπηρετούν διάφορα συμφέροντα εξωτερικών κυρίως παραγόντων. Από ότι είναι γνωστόν, σε άλλες χώρες οι οποίες βίωσαν ανάλογες κρίσεις, το όλο πρόβλημα αντιμετωπίστηκε επιστημονικά, με ρεαλισμό και σύμπνοια, από τις κοινωνίες και τους πολιτικούς. Για πρώτη φορά εις την χώρα μας συμβαίνει όμως κάτι το αντίθετο και διαφορετικό. Η χρησιμοποίηση μίας ασύμμετρης και καταστροφικής προπαγάνδας με πληροφορίες παροδηγητικές ή ψευδείς οι οποίες υποστηρίζουν πολιτικές σκοπιμότητες ή προστατεύουν συμφέροντα αυτών που κατέχουν την Εξουσία ή εκείνων που επιδιώκουν αυτή. Αυτό όμως που ξεχωρίζει την προπαγάνδα από άλλες μορφές συνηγορίας είναι ότι ο προπαγανδιστής είναι πρόθυμος να αλλάξει την άποψη του κοινού μέσω σύγχυσης και εξαπάτησης και όχι μέσω πειθούς και κατανόησης.

Ως εκ τούτου η χώρα μας εδώ και 12 χρόνια δεν είναι μόνον θύμα οικονομικής εκτροπής, λόγω ευθύνης του πολιτικού συστήματος εξουσίας, και παράλληλα του στραβοπατήματος των διεθνών επενδυτών, αλλά και θύμα της επικίνδυνης προπαγάνδας-τρομοκρατίας των Μνημονιακών και Αντιμνημονιακών που ασκείται με αμείωτο βαθμό εις βάρος της Ελληνικής Κοινωνίας, η οποία βιώνει καθημερινώς τον κίνδυνο της ολοκληρωτικής εξαθλίωσης και φτωχοποίησης.

Όμως τι κρύβεται πράγματι πίσω από αυτήν την βία της προπαγάνδας-τρομοκρατίας που ασκείται εις βάρος του Λαού μας;

Η Παγκόσμια Ιστορία μας έχει διδάξει, ότι ο ανταγωνισμός των οικονομικών συμφερόντων ορισμένων χωρών έχει ως συνέπεια τις πολεμικές συγκρούσεις, με ότι αυτό συνεπάγεται. Μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο παρατηρείται η διαμόρφωση μίας νέας φιλοσοφίας η οποία περιορίζει τις πολεμικές συγκρούσεις, τώρα με τον έλεγχο ή υποταγή μίας άλλης χώρας μέσω του Χρηματοπιστωτικού Συστήματος. Η όλη πορεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Ε.Ε.), μετά την ενοποίηση της Γερμανίας το 1990, έχει τώρα όλα αυτά τα χαρακτηριστικά της νέας αυτής φιλοσοφίας. Η οποία είναι προϊόν της πρωταγωνίστριας εις την Ευρώπη Γερμανίας. Όμως για να γίνει πιο κατανοητή η όλη μεταστροφή η οποία παρατηρείται εδώ και 31 χρόνια εις την Ευρωπαϊκή Ήπειρο, η οποία και θέτει σε κίνδυνο τις ευρωπαϊκές Αρχές, Αξίες και Παραδόσεις των Λαών, οφείλουμε να ανατρέξουμε και πάλιν εις την Ιστορία.

Ως γνωστόν, πρωταγωνιστικό ρόλο εις την διερεύνηση των Ηπείρων του Πλανήτη και τον Αποικισμό των, και ως συνέπεια αυτού την ενδυνάμωση της παγκόσμιας οικονομίας, έπαιξαν οι χώρες Ισπανία, Πορτογαλία, Μ.Βρετανία, Ολλανδία, Γαλλία, Ιταλία και Βέλγιο κ.α.. Η Γερμανία, αν και διέθετε δυναμισμό σε όλους τους τομείς του πνεύματος και της τεχνολογίας, για διάφορους λόγους έμεινε εκτός αυτής της μεγαλειώδους προσπάθειας. Όμως δεν συγχώρησε ποτέ τον εαυτό της για αυτή την αποχή της, η οποία έκτοτε την συνοδεύει εφιαλτικά ως «σύνδρομο της χαμένης ευκαιρίας». Παράλληλα και  η μεγαλειώδης Επανάσταση του 1789 η οποία ανέδειξε την Γαλλία ως χώρα και μητέρα  του Διαφωτισμού.

Προς αντιμετώπιση αυτού του συνδρόμου στράφηκε κατά πρώτον εναντίον της Γαλλίας με τον Γερμανο-Γαλλικό πόλεμο του 1870/71, με την ταπείνωση της Γαλλίας. Η νίκη αυτή της έδωσε φτερά για να προκαλέσει αργότερα εντός μόλις 20 χρόνων 2 συνεχόμενους Παγκοσμίους Πολέμους, η προετοιμασία του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου του οποίου, για την επίτευξη του μεγάλου οράματος της Χιλιετούς Αυτοκρατορίας (Tausendjähriges Reich), διήρκεσε μόλις 6 χρόνια (1933-1939). Όμως δυστυχώς για τους Λαούς οι οποίοι υπέστησαν  τα πάνδεινα, η έναρξη του Ψυχρού Πολέμου ευνόησε και πάλιν την ηττηθείσα Γερμανία, η οποία απαλλάχθηκε άνευ όμως ουδεμίας Ειδικής Συμφωνίας από την καταβολή πολεμικών αποζημιώσεων, αλλά ως όφειλε και απο την υποχρέωση της ριζικής «Αποναζικοποίησης» της.  

Η Συμφωνία των 2+4 για την Ενοποίηση της Γερμανίας υπογράφηκε την 12.09.1990 εις την Μόσχα μεταξύ μόνο των 2 (Δυτική και Ανατολική Γερμανία) και των 4 (ΗΠΑ, Σοβιετική Ένωση, Γαλλία, Μ.Βρετανία). Εις την οποία Συμφωνία όμως, δεν προσεκλήθησαν, αλλά ούτε καν συνυπέγραψαν και οι άλλες χώρες της Ευρώπης  π.χ. και η Ελλάδα. Που αυτό σημαίνει ότι συνεχίζεται να υφίστανται: α) η διαρκής απειλή της Γερμανίας κατά της Ευρώπης, και β) η υποχρέωση απο νομικής πλευράς, της εν τω μεταξύ τώρα Ενωμένης Γερμανίας, εις την καταβολή των πολεμικών αποζημιώσεων απέναντι  των χωρών,  όπως π.χ. και η Ελλάδα.  

Όμως η Συμφωνία των 2+4 έδωσε και το έναυσμα εις το Βερολίνο για την ολοκληρωτική τώρα αλλαγή της πολιτικής της απέναντι της Ευρώπης και την ενορχήστρωση ενός νέου μεγαλεπήβολου Σχεδίου για την κυριαρχία της Γερμανίας εντός της Ε.Ε.

Παραβίασε το Σύμφωνο Σταθερότητας εντός της Ε.Ε. Από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 έως σήμερα  το Βερολίνο επέβαλε εντός της Γερμανίας την απαγόρευση αυξήσεων σε μισθούς, αμοιβές και συντάξεις και σχεδόν το μηδενισμό των τόκων εις τις τραπεζικές καταθέσεις, αλλά και την σταθερότητα των τιμών. Αυτό είχε ως συνέπεια τον χαμηλότοκο δανεισμό του Γερμανικού Τραπεζικού Συστήματος προς τις Τράπεζες των Ε.Ε.-Εταίρων οι οποίες διέθεταν τα τεράστια κεφάλαια για την αγορά καταναλωτικών προϊόντων, τα οποία εις την κυριολεξία προέρχονται από την Γερμανία. Αυτό είχε ως συνέπεια την αλματώδη αύξηση της παραγωγικότητας της Γερμανίας, η οποία εξάγει τώρα πλέον του 65% της παραγωγής της εις τις χώρες της Ε.Ε., με την συσσώρευση τεραστίων πλεονασμάτων, πλέον των 25 δις Ευρώ τον μήνα. Παράλληλα οι δανειζόμενες χώρες της Ε.Ε., κυρίως του Νότου, όχι μόνον απώλεσαν την παραγωγικότητά τους, αλλά και χρεοκόπησαν.

Η τότε όμως εμμονή του Προέδρου Μιτεράν της Γαλλίας για την καθιέρωση του Ευρώ ως Νόμισμα της Ε.Ε., για την «εξουδετέρωση του Μάρκου», του βαρύτατου όπλου της Γερμανίας, και ως «αντάλλαγμα» την αποδοχή της Φρανκφούρτης ως Έδρα της ΕΚΤ, απέβη ως ο Δούρειος Ίππος της Γερμανίας. Διότι η ΕΚΤ ελέγχεται εις την κυριολεξία από το πνεύμα και φιλοσοφία της αυστηρότατης Νομισματικής Πολιτικής και Δημοσιονομικής Πειθαρχίας, αλλά και της αυστηρής Λιτότητας της Γερμανίας. Εκ του λόγου αυτού το Ευρώ κατέστη το πυρηνικό όπλο της Γερμανίας με το οποίο ελέγχει την Ε.Ε. Αυτή η φιλοσοφία της αυστηρής λιτότητας και το νέο πυρηνικό όπλο Ευρώ της Γερμανίας στραγγαλίζει τώρα τις υπερχρεωμένες χώρες της Ε.Ε. οι οποίες δέχονται τις εξοντωτικές πιέσεις και την θανατηφόρα λιτότητα της Γερμανίας, η οποία παίζει και τον ρόλο του «Εξολοθρευτή» για τις Χρηματαγορές.  Το Βερολίνο, απο το 1870/71, με την πολιτική του, ντροπιάζει όμως την Γερμανία και προσβάλλει την Ευρώπη και  την Ανθρωπότητα!

Όμως την Πατρίδα μας δεν πρέπει να την φοβίζουν οι πιέσεις  και οι απειλές του Βερολίνου. Είναι πλέον διεθνώς αποδεκτό, ότι το χρέος των 387.3 δις Ευρώ (πλέον 230% του ΑΕΠ) με ανεξέλεγκτη αυξητική τάση, βάζει τώρα πλώρη για τα 400 δισεκατομμύρια, δεν είναι βιώσιμο ούτε σε 10 γενεές. Οι Δανειστές, όμως,  οι οποίοι διακινούν 50 τρισεκατομμύρια δολάρια ετησίως, δεν θα είχαν ουδεμία αντίρρηση εάν η Ελληνική Κυβέρνηση με δική της και μόνον πρωτοβουλία πρότεινε την διαγραφή του χρέους, το οποίο αποτελεί μόλις το 0.10% των διεθνώς διακινούμενων κερδοσκοπικών κεφαλαίων. Διότι η απώλεια για τους διακινητές των κερδοσκοπικών κεφαλαίων θα είναι σχεδόν μηδενική.

Γνωστόν είναι επίσης ότι η Γερμανία, λόγω της φιλοσοφίας  της και των αυστηρών Αρχών και Πειθαρχίας, όταν θέλει κτυπάει χωρίς προειδοποίηση. Δεν απειλεί ποτέ. Οι απειλές όμως του Βερολίνου απέναντι της Ελλάδος, οι οποίες θυμίζουν την ρήση «σκύλο που γαυγίζει μη τον φοβάσαι»,  υποκρύπτουν τον μεγάλο φόβο της Γερμανίας. Ότι το φυτίλι της Ελλάδος θα οδηγήσει σε μία ηφαιστειακή έκρηξη  εις την Ε.Ε., εις την οποία τώρα τελευταία βράζει το καζάνι κατά της Γερμανίας, με την κατάρρευση των υποχθόνιων σχεδίων της για τον απόλυτο έλεγχο και αιώνια κυριαρχία της εις την Ευρώπη.

Έλληνας όμως δεν γεννιέσαι. Έλληνας γίνεσαι με τις πράξεις, τις θυσίες και την πίστη σου εις  την Πατρίδα! Τι να τους κάνει όμως τους ‘Ελληνες. Φιλοπάτριδες  με μεγάλα οράματα χρειάζεται η Πατρίδα μας!

Γεώργιος Εμ. Δημητράκης

Υποσημείωση: Ο αρθρογράφος κρητικής (Μαριού/ Ν. Ρεθύμνης) και θρακικής καταγωγής γεννήθηκε και διαμένει εις την Ξάνθη/Θράκη, τον Προμαχώνα της Ελλάδος. Σπούδασε Πολιτικές-Οικονομικές Επιστήμες και Κοινωνιολογία εις την Βόννη και Ιστορία και Πολιτιστική κληρονομιά εις την Αθήνα. Διετέλεσε επί 30-ετίας Διπλωματούχος Ξεναγός για όλη την Ελληνική Επικράτεια.

 

 

 

 

Υποθέταμε ότι οι Μικρές χώρες  ήταν εύκολο να καταβληθούν. Η Ουκρανία μας απέδειξε ότι κάνουμε λάθος.1 

Από
anixneuseis
-
0
(Αρθρο του Alexander Clarkson που δημοσιεύτηκε στις 23 Απριλίου 2022 στο site “World Politics Review”.
Μετάφραση- απόδοση Στγός Μιχαήλ Κωσταρακος, Επιτ. Α/ΓΕΕΘΑ)
Σε μια εποχή που οι παλιές βεβαιότητες έχουν κλονιστεί και ο ρυθμός των γεγονότων είναι συντριπτικός, μπορεί να είναι δύσκολο να εκτιμηθεί ποιος μπορεί να είναι ο μακροπρόθεσμος αντίκτυπος ενός γεωπολιτικού σοκ για την παγκόσμια τάξη πραγμάτων. Αμέσως μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, το εκτεταμένο σοκ ότι μια τέτοια καταστροφή θα μπορούσε να πλήξει εκατομμύρια ανθρώπους έκανε δύσκολο να σκεφτούμε τις απροσδόκητες συνέπειες μιας τόσο βαθιάς ρήξης του διεθνούς κρατικού συστήματος.
Ωστόσο, μετά από πέντε εβδομάδες βάναυσου πολέμου που πυροδοτήθηκε από ένα ποινικά υπόλογο ρωσικό κράτος υπό τον Πρόεδρο Βλαντίμιρ Πούτιν, υπάρχουν τώρα μερικοί δείκτες που μπορούν να βοηθήσουν να δώσουμε μια αίσθηση του πώς αλλάζει ο κόσμος γύρω μας και ποιος μπορεί να είναι ο μακροπρόθεσμος αντίκτυπος αυτών των αλλαγών είναι.
Τις εβδομάδες πριν από την εισβολή, η κυρίαρχη υπόθεση μεταξύ των δυτικών αξιωματούχων και των αναλυτών ασφαλείας ήταν ότι ο ουκρανικός στρατός θα καταβαλλόταν γρήγορα από τον ρωσικό στρατό και ότι το Κίεβο θα έπεφτε εντός ημερών. Οι αρχικές εκτιμήσεις από πηγές της κυβέρνησης των ΗΠΑ για το πόσο θα μπορούσε να αντέξει το ουκρανικό κράτος, κυμαίνονταν από 96 ώρες στο υψηλό επίπεδο έως μόλις 48 ώρεςχαμηλότερο, και οι δυτικοί πολιτικοί προετοιμάζονται για τη ρωσική κατοχή της Ουκρανίας -και τη μακρά εσωτερική εξέγερση ως απάντηση- που είχαν προβλέψει οι αναλυτές τους.
Ωστόσο, το Κίεβο αρνήθηκε πεισματικά να αναδιπλωθεί τις επόμενες εβδομάδες, καθώς οι αποπροσανατολισμένοι και περιπλεγμένοι στρατηγικοί στόχοι του ρωσικού στρατού και η δυσλειτουργική στρατιωτική κουλτούρα τον άφησαν ευάλωτο σε έξυπνα συντονισμένες ουκρανικές αντεπιθέσεις που κορυφώθηκαν με τη χαοτική υποχώρηση της Ρωσίας από τη βόρεια Ουκρανία την περασμένη εβδομάδα. Μετά από έναν μήνα υψηλής έντασης πολέμου μεταξύ κρατών, οι πολιτικές ελίτ στη Δύση αντιμετώπισαν τη συνειδητοποίηση ότι ένα μεσαίου μεγέθους ευρωπαϊκό κράτος που αγωνιζόταν για την επιβίωσή του είχε την πολιτική βούληση, τη λαϊκή κινητοποίηση και την τεχνολογική σοφία να συγκρατηθεί και να αντιμετωπίσει σε μια στρατιωτική σύγκρουση μια Μεγάλη Δύναμη που μέχρι τώρα ισχυριζόταν ότι ήταν Παγκόσμιος Παίκτης.
Η επιβολή σκληρών οικονομικών κυρώσεων από τις ΗΠΑ, την ΕΕ, το Ηνωμένο Βασίλειο και την Ιαπωνία έχουν αυξήσει την πίεση στο ρωσικό κράτος. Όμως, αν ο ουκρανικός στρατός δεν κρατούσε και η ουκρανική κοινωνία δεν είχε κινητοποιηθεί πλήρως τις δύο πρώτες εβδομάδες της σύγκρουσης, είναι απίθανο η απάντηση των εταίρων της Ουκρανίας να ήταν τόσο γρήγορη και τόσο έντονη όσο αποδείχθηκε. Οι στενοί παρατηρητές της ανάπτυξης του Ουκρανικού Κράτους και του Στρατού από το 2017 γνώριζαν ήδη ότι αυτοί οι θεσμοί έχουν εδραιωθεί και ενισχυθεί, παρά τις συνεχιζόμενες δυσλειτουργίες στο Κίεβο που θα χρειαστούν ακόμη πολλά χρόνια για να αντιμετωπιστούν. Ωστόσο, πολλοί δυτικοί αξιωματούχοι και αναλυτές που εστίασαν περισσότερο στη Ρωσία και στα ευρύτερα γεωπολιτικά ζητήματα που εμπλέκονται στη σύγκρουση, έχουν αιφνιδιαστεί από το πώς η Ουκρανία μπόρεσε να συγκρατήσει και μάλιστα, σε ορισμένα σημεία, να απωθήσει τα ρωσικά στρατεύματα.
Οι γνωστές δομικές αδυναμίες σε όλη τη ρωσική κοινωνία, όπως η διαφθορά, η υπερσυγκέντρωση εξουσίας και ο διάχυτος θεσμικός εκφοβισμός δεν ελήφθησαν επαρκώς υπόψη κατά την αξιολόγηση του πόσο αποτελεσματικά θα μπορούσε να λειτουργήσει ο ρωσικός στρατός στην πράξη, και αυτό βέβαια δημιουργεί  ερωτήματα σχετικά με το πόσο η υπερεκτίμηση της Ρωσικής Κρατικής Εξουσίας και Ισχύος (πολιτικής και στρατιωτικής) εμπόδισε μια πιο σταθερή Δυτική αντίδραση πριν από τον πόλεμο, μια αντίδραση που θα μπορούσε να είχε κάνει περισσότερα για να αποτρέψει τον Πούτιν από το να λάβει μια τόσο καταστροφικά ανεύθυνη πορεία δράσης.
Η τρέχουσα τροχιά του ρωσο-ουκρανικού πολέμου θα πρέπει να λειτουργήσει ως σήμα αφύπνισης όταν εξετάζουμε, αναλύουμε και αξιολογούμε τις παγιωμένες (σχεδόν μόνιμες) απόψεις που ισχύουν στη Δύση σχετικά με την ικανότητα των Μεγάλων Δυνάμεων να συντρίψουν στρατιωτικά μικρότερα κράτη.
Σε ένα ευρύτερο επίπεδο, ο βαθμός στον οποίο το Ρωσικό Κράτος αγωνίστηκε να διεξαγάγει μια μορφή πολέμου που πολλοί παρατηρητές είχαν απορρίψει διότι  ανήκε σε μια ξεπερασμένη εποχή έχει αναμφίβολα επιπτώσεις στην ευρύτερη κατανόηση του συσχετισμού της ισορροπίας δυνάμεων μεταξύ Μεγάλων Δυνάμεων και μικρότερων κρατών γενικόερα.
Η πεποίθηση ότι η Ουκρανία θα έπεφτε γρήγορα και ότι ο πόλεμος θα μετατοπιζόταν σε μια εσωτερική εξέγερση (ανταρτοπόλεμο) ήταν προϊόν του τρόπου με τον οποίο είχαν διαδραματιστεί προηγούμενες συγκρούσεις στις οποίες συμμετείχαν Μεγάλες Δυνάμεις μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου. Στο τελικό στάδιο του πολέμου στη Βοσνία και λίγα χρόνια αργότερα στον πόλεμο για το Κοσσυφοπέδιο, η αποφασιστική χρήση της αεροπορικής δύναμης των ΗΠΑ σε συντονισμό με τοπικούς εταίρους στο έδαφος, ανάγκασε έναν πολύ πιο αδύναμο αντίπαλο να υποχωρήσει στις δυτικές απαιτήσεις. Στους πολέμους στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν όμως, ο στρατός των ΗΠΑ κατέβαλλε γρήγορα τις συμβατικές δυνάμεις των αντιπάλων του, μόνο για να αντιμετωπίσει μακροχρόνιες εσωτερικές ανταρτικές εξεγέρσεις που τα στρατεύματα των ΗΠΑ κατάφερναν να ελέγχουν με μεγάλη δυσκολία – ενώ μια αλλαγή στη  πολιτική αντίληψη και η άρση της  συναίνεση στο εσωτερικό πολιτικό πεδίο σχετικά με αυτές τις συγκρούσεις, οδήγησε τελικά στην ντροπιαστική απόσυρση των ΗΠΑ από τις χώρες αυτές.
Μέχρι τον Ρωσο-Ουκρανικό πόλεμο, αυτές οι συγκρούσεις που η Ουάσιγκτον πάσχιζε να διαχειριστεί τα τελευταία 30 χρόνια διαμόρφωσαν τις αντιλήψεις της κυβέρνησης και των  ειδικών αναλυτών  των ΗΠΑ για το είδος των πολέμων που θα ήταν κοινός τόπος και θα αντιμετωπιζόντουσαν τις επόμενες δεκαετίες. Όταν επρόκειτο για πόλεμο μεταξύ κρατών, η Κίνα, ως αντίστοιχη και ισάξια  Μεγάλη Δύναμη, ήταν ο μόνος σοβαρός ομότιμος ανταγωνιστής που αποδέχτηκαν και τελικά διαμόρφωσε τη στρατηγική σκέψη στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Ενώ η Κίνα δεν έχει εμπλακεί σε άμεση στρατιωτική σύγκρουση μετά από την αποτυχημένη εισβολή της στο Βιετνάμ το 1979, το φιλόδοξο πρόγραμμα επενδύσεων του Πεκίνου στον Λαϊκό Απελευθερωτικό Στρατό που συνέχισε να διευρύνεται υπό τον Πρόεδρο Σι Τζινπίνγκ ενίσχυσε τις αντιλήψεις ότι ο κινεζικός στρατός είναι πλέον ικανός να συντρίψει τις στρατιωτικές δυνάμεις γειτονικών του χωρών  — ακόμα και τις ΕΔ των ΗΠΑ υπό ορισμένες προυποθέσεις. Οι συνήθεις  κύκλοι αναλύσεων, εκτιμήσεων και προβλέψεων εξετάζοντας τις εκφρασμένες κινεζικές φιλοδοξίες να καταλάβουν την Ταϊβάν σε μια τεράστια αμφίβια επιχείρηση, συχνά θεωρούν δεδομένη την υπόθεση ότι ο κινεζικός στρατός θα συντρίψει τελικά την άμυνα της Ταϊβάν. Επιπλέον στις συζητήσεις για τις κινεζικές εντάσεις με το Βιετνάμ και τα άλλα κράτη γύρω από τη Θάλασσα της Νότιας Κίνας, στηρίζονται και  διαμορφώνονται επίσης επηρεασμένες από μια βαθιά ριζωμένη πεποίθηση ότι το κινεζικό κράτος θα είχε πάντα το πάνω χέρι σε όλες τις συγκρούσεις με βάση τους ισχύοντεςκαι παραδεκτούς  στρατιωτικούς όρους.
Τελικά επιβεβαιώνεται έτσι αυτό που ήδη διατυπώθηκε ότι η τρέχουσα τροχιά του ρωσο-ουκρανικού πολέμου θα πρέπει να λειτουργήσει ως σήμα αφύπνισης όταν εξετάζουμε, αναλύουμε και αξιολογούμε τις παγιωμένες (σχεδόν μόνιμες) απόψεις που ισχύουν στη Δύση σχετικά με την ικανότητα των Μεγάλων Δυνάμεων να συντρίψουν στρατιωτικά μικρότερα κράτη που συχνά απεικονίζονται ως τα αβοήθητα «μικρά παιδιά» της γεωπολιτικής. Σε μια νέα παγκόσμια τάξη πραγμάτων όπου ο άμεσος πόλεμος μεταξύ κρατών έχει επανεμφανισθεί και φαίνεται και πάλι λογικός καιενδεχόμενος, η ικανότητα της Ουκρανίας να συνεχίσει να αντιστέκεται και να αντέχει  αρκετά για να εξασφαλίσει τη βοήθεια που χρειαζόταν από τους δυτικούς της εταίρους, δείχνει πόσο δύσκολο μπορεί να είναι για μια Μεγάλη Δύναμη να νικήσει μια Μεσαίου Μεγέθους Δύναμη ή ακόμη και ένα Μικρότερο Κράτος που διαθέτει  το επίπεδο οργάνωσης, πειθαρχίας και τεχνολογικής ικανότητας να αναχαιτίσει, επιβραδύνει ή ακόμα και να σταματήσει τελείως μια επίθεση από κάποια που στα χαρτιά τουλάχιστον εθεωρείτο και θα έπρεπε να είναι Ισχυρότερη Δύναμη.
Ενώ ο Ουκρανικός Στρατός και οι Υπηρεσίες Πληροφοριών τους έχουν εντοπίσει και ξεχωρίσει ανελέητα τις ιδιαίτερες ευπάθειες του Ρωσικού Κρατικού Συστήματος, δεν υπάρχει καμία εγγύηση ότι σε μια παρόμοιο περίπτωση εναντίον ενός κράτους με τους πόρους και τη βούληση να δώσει μια σκληρή μάχη, οι Ηνωμένες Πολιτείες ή η Κίνα θα δεν δουν τις δικές τους υφιστάμενες δομικές αδυναμίες να αποκαλύπτονται , εμποδίζοντας την ικανότητά τους να επιτύχουν τους βασικούς στρατηγικούς τους στόχους γρήγορα και με χαμηλό κόστος.
Η ικανότητα της Ουκρανίας να διατηρήσει έναν πόλεμο σχεδόν ομοτίμων Δυνάμεων με τη Ρωσία δείχνει ότι οι προκλήσεις που θα αντιμετωπίσουν άλλα καλά οργανωμένα και πειθαρχημένα μικρότερα κράτη όπως το Βιετνάμ, η Ταϊβάν ή ίσως ακόμη και το Ιράν έναντι πιθανών ενεργειών των Μεγάλων Δυνάμεων, θα μπορούσαν να αποδειχθούν πολύ λιγότερο δυσεπίλυτες και πολύ περισσότερο ευκολοδιαχείριστες, καθοριστικές, και  αποφασιστικές υπέρ τους, και σε μια ενδεχόμενη πλήρη στρατιωτική σύγκρουση, πολύ  από ό,τι συχνά υποτίθεται.
Για τις κυβερνήσεις και τις κοινότητες αναλυτών των Μεγάλων Δυνάμεων, ο βαθμός στον οποίο η εισβολή στην Ουκρανία οδήγησε σε αντιπαραγωγικά αποτελέσματα που έχουν κλονίσει την εσωτερική σταθερότητα της ίδιας της Ρωσίας, θα μπορούσε να λειτουργήσει ως περαιτέρω εξαιρετικής σημασίας προειδοποίηση, εναντίον της συχνά ασκούμενης  υπερβολικής στρατιωτικής πίεσης εναντίον μικρότερων κρατών από τις Μεγάλες ή απλά μεγαλύτερες Δυνάμεις,  και αναμένεται ότι εφόσον θα μπορούσαν να αποδειχθούν πολύ πιο ανθεκτικά (τα μικρά κράτη)  από το αρχικά αναμενόμενο, αρνούμενα  να υποταγούν είναι σε θέση να   επιφέρουν καθοριστικής σημασίας αποφασιστικά πολιτικό- στρατιωτικά αποτελέσματα (ακόμα και στο εσωτερικό πολιτικό  πεδίο) σε βάρος του Μεγάλου επιτιθέμενου.(Τα παλαιότερα παραδείγματα της Φιλανδίας όταν εισέβαλλε στο έδαφος της η Ρωσίας το 1939, και της Ελλάδος όταν δέχθηκε Ιταλική επίθεση το 1940 συνηγορούν απόλυτα στην υπόθεση αυτή).
Στα χρόνια που οδήγησαν σε αυτή τη στιγμή της γεωπολιτικής ρήξης, πολλά αν όχι όλα από τα  ανώτερα στελέχη της ελίτ της εξωτερικής πολιτικής της Ρωσίας και το μεγαλύτερο μέρος των πολιτικών στρατιωτικών ηγεσιών επιθυμούσαν  ανοιχτά και προσέβλεπαν σε μια τόσο (ισως και μεγαλύτερη)  βαθιά αναθεώρηση του παγκόσμιου συστήματος ασφαλείας που θα ανέτρεπε την αρχιτεκτονική ασφαλείας που επιβλήθηκε στην Ευρώπη και στον κόσμο μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου. Εξαπολύοντας τον Ρωσο-Ουκρανικό Πόλεμο, ο Πούτιν σίγουρα τους έδωσε την ευκαιρία που επιθυμούσαν και επεδίωκαν.  Όμως, μην επισημαίνοντας και μην εκτιμώντας σωστά εξ αρχής, το πόσο ανθεκτικά μπορούν να είναι τα «μικρά παιδιά» της παγκόσμιας τάξης, ένας πόλεμος που ξεκινάει με λάθος παραδοχές και εκτιμήσεις,  αναμφίβολα επιβάλλει λανθασμένη ή επισφαλή αρχική συγκρότηση ή και οργάνωση των στρατευμάτων και μπορεί κάλλιστα να οδηγήσει σε ακριβώς στα αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που ο Πούτιν και οι Ρώσοι υποστηρικτές και ομοϊδεάτες του ήλπιζαν. Και αυτό μπορεί να συμβεί σε όλες τις πιθανές συγκρούσεις μεταξύ οποιωνδήποτε αντιπάλων.
*Ο Alexander Clarkson είναι λέκτορας Ευρωπαϊκών Σπουδών στο King’s College του Λονδίνου. Η έρευνά του διερευνά τον αντίκτυπο που είχαν οι διεθνικές κοινότητες της διασποράς στην πολιτική της Γερμανίας και της Ευρώπης μετά το 1945, καθώς και πώς η στρατιωτικοποίηση του συνοριακού συστήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης επηρέασε τις σχέσεις της με τα γειτονικά κράτη.   
**Ο Στρατηγός Μιχαήλ Δημητρίου Κωσταράκος
είναι Επίτιμος Αρχηγός ΓΕΕΘΑ
π. Πρόεδρος της Στρατιωτικής Επιτροπής της ΕΕ 

Ανάλυση CNN: Γιατί φαντάζει πιο μακρινό από ποτέ το τέλος του πολέμου στην Ουκρανία

Από
anixneuseis
-
0

Μια ντουλάπα χάσκει σε βομβαρδισμένο σπίτι της Ζαπορίζια στην Ουκρανία – Φωτογραφία: AP Photo/Francisco Seco
ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΣΠΑΝΟΥ
28/04/2022  22:14
Καθώς ο πόλεμος της Ρωσίας στην Ουκρανία μπαίνει στον τρίτο του μήνα, οι προοπτικές ειρηνευτικής λύσης μέσω διαπραγματεύσεων δεν φαινόταν ποτέ πιο μακρινές.

Η ρητορική από Αμερικανούς και Ρώσους αξιωματούχους κλιμακώνεται. Οι μάχες στο έδαφος γίνονται όλο και πιο σκληρές. Και η μάχη που διεξάγεται με τα εργαλεία του οικονομικού πολέμου δεν δείχνει σημάδια επιβράδυνσης.

Τα γεγονότα των τελευταίων ημερών ξεκαθάρισαν, όπως αναφέρει ανάλυση του CNN, ότι το χάσμα μεταξύ της Μόσχας και των αντιπάλων της διευρύνεται, μειώνοντας τις προοπτικές για διπλωματία. Η Ουκρανία και οι υποστηρικτές της εκ δυσμών φαίνεται να χάνουν την λίγη υπομονή που είχαν με τη Ρωσία, καθώς η Μόσχα συνεχίζει να προχωρά με μια εισβολή που, εάν πετύχει, απειλεί να ανατρέψει την παγκόσμια τάξη μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Η μαζική στρατιωτική επιχείρηση της Μόσχας στην ανατολική Ουκρανία συνεχίζεται αργά αλλά με επιτυχία, με το Κίεβο να αναγνωρίζει ότι αρκετές πόλεις πέφτουν στα χέρια των Ρώσων. Καθημερινά υπάρχουν ολοένα και περισσότερες αναφορές για προφανή εγκλήματα πολέμου. Και οι διορισμένοι από τους Ρώσους αξιωματούχοι ετοιμάζουν ένα «εικονικό δημοψήφισμα» στην κατεχόμενη Χερσώνα, σε μια θρασύδειλη προσπάθεια νομιμοποίησης της εισβολής.

Αυξημένος κίνδυνος από την αλλαγή στη δυτική στρατηγική για τις κυρώσεις
Οι ΗΠΑ και η Ευρωπαϊκή Ένωση έχουν ήδη εφαρμόσει αρκετούς γύρους κυρώσεων με σκοπό να βλάψουν τη ρωσική οικονομία ως τιμωρία για την εισβολή, αλλά μια νέα προσπάθεια αποστολής όπλων στην Ουκρανία κερδίζει έδαφος. Εκπρόσωποι από 40 χώρες συγκεντρώθηκαν στην αεροπορική βάση Ramstein στη Γερμανία αυτή την εβδομάδα για να βοηθήσουν στην οργάνωση και τον συντονισμό της παράδοσης όπλων.

«Δεν έχουμε χρόνο για χάσιμο. Πρέπει να κινηθούμε ανάλογα με την ταχύτητα του πολέμου. Και ξέρω ότι όλοι οι ηγέτες φεύγουν σήμερα από εδώ πιο αποφασισμένοι από ποτέ για να υποστηρίξουν την Ουκρανία στον αγώνα της ενάντια στη ρωσική επιθετικότητα και τις φρικαλεότητες», δήλωσε τη Δευτέρα ο υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ, Λόιντ Όστιν.

Σύμφωνα με τον ίδιο, αρκετές ήταν οι χώρες που συμφώνησαν να παράσχουν περισσότερη υποστήριξη στην Ουκρανία. Μεταξύ αυτών είναι η Γερμανία, η οποία από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου ήταν επιφυλακτική για την αποστολή όπλων σε άλλες χώρες, αλλά τώρα θα παραδώσει βαρύ οπλισμό στο Κίεβο.

Ο στόχος της Ουάσιγκτον, σύμφωνα με τον Όστιν, είναι να δει «τη Ρωσία αποδυναμωμένη σε βαθμό που δεν θα μπορεί να κάνει τα πράγματα που έκανε στην εισβολή στην Ουκρανία», μια σημαντική και πιο επιθετική αλλαγή στην πολιτική της κυβέρνησης Μπάιντεν, σε σχέση με τις προηγούμενες δηλώσεις ότι προσπαθούσε μόνο να βοηθήσει την Ουκρανία να αμυνθεί.

Η αλλαγή στη δυτική στρατηγική που έχει συμβεί τις τελευταίες εβδομάδες αποδεικνύεται από την αυξανόμενη ανοχή για υψηλό κίνδυνο με την αποστολή πιο περίπλοκων όπλων, και είναι μια αντανάκλαση της πεποίθησης ότι οι στόχοι του Πούτιν στην Ουκρανία δεν θα εκπληρωθούν με το να καταφέρει να καταλάβει μέρος της Ουκρανίας, όπως δεν συνέβη και μετά την προσάρτηση της Κριμαίας το 2014, δήλωσε Βρετανός διπλωμάτης.

Καμία πρόοδος από τις διαπραγματεύσεις
Όσοι ακούν το Κρεμλίνο πιθανότατα βλέπουν τη δήλωση του Όστιν ως απόδειξη ότι η Ουάσιγκτον και η Δύση προσπαθούν να παλέψουν με τη Ρωσία και να την αποτρέψουν, όπως έχει υποσχεθεί από καιρό ο Πούτιν, να επανεμφανιστεί ως παγκόσμια υπερδύναμη όπως ήταν κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου.

«Φαίνεται ότι δεν ενδιαφέρονται πραγματικά για διαπραγματεύσεις, θέλουν να μην κερδίσει η Ρωσία και ζητούν από τους άλλους να νικήσουν και να καταστρέψουν τη Ρωσία, προσφέροντας συνεχώς όπλα στην Ουκρανία.
Εάν συνεχιστεί αυτό, δεν φαίνεται πιθανό οι διαπραγματεύσεις να είναι παραγωγικές», δήλωσε την Τρίτη ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών, Σεργκέι Λαβρόφ.

Ο πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν φάνηκε επίσης να αμφισβητεί την πρόοδο των διπλωματικών συνομιλιών. Την Τρίτη, ο Πούτιν ισχυρίστηκε ότι οι διαπραγματευτές είχαν επιτύχει μια «σοβαρή πρόοδο» κατά τις συνομιλίες με την Ουκρανία στην Κωνσταντινούπολη τον περασμένο μήνα, αλλά η πρόοδος αυτή εκτροχιάστηκε μετά τις κατηγορίες ότι οι ρωσικές δυνάμεις εκτέλεσαν αμάχους και άφησαν πτώματα στους δρόμους της πόλης Μπούκα. Το Κρεμλίνο έχει αρνηθεί ότι διέπραξε τέτοιες φρικαλεότητες και ισχυρίστηκε ότι οι δορυφορικές εικόνες και οι εικόνες από drone που τις επιβεβαιώνουν είναι πλαστές.

Οικονομικός πόλεμος και από τη Ρωσία με τη διακοπή της παροχής φυσικού αερίου
Οι προσπάθειες της Μόσχας για οικονομικό πόλεμο ξεπερνούν πλέον τις τρέχουσες κυρώσεις. Ο ρωσικός κρατικός ενεργειακός κολοσσός Gazprom δήλωσε την Τετάρτη ότι θα διακόψει τις αποστολές φυσικού αερίου προς την Πολωνία και τη Βουλγαρία, φαινομενικά επειδή οι δύο χώρες αρνήθηκαν να πληρώσουν σε ρούβλια. Στην πραγματικότητα, σημαίνει ότι τώρα η Ρωσία χρησιμοποιεί σαν όπλα τις εξαγωγές ενέργειας.

Ο Πολωνός πρωθυπουργός Ματέους Μοραβιέσκι χαρακτήρισε την κίνηση «άμεση επίθεση», ενώ η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν την χαρακτήρισε «εκβιασμό». Και οι δύο ηγέτες είπαν ότι οι αξιωματούχοι είχαν προετοιμαστεί για αυτό το σενάριο.«Είναι σαφές ότι αυτή τη στιγμή το φυσικό αέριο χρησιμοποιείται περισσότερο ως πολιτικό και οικονομικό όπλο στον τρέχοντα πόλεμο», δήλωσε ο υπουργός Ενέργειας της Βουλγαρίας, Αλεξάντερ Νικόλοφ.

Η Ρωσία δείχνει ελάχιστα σημάδια υποχώρησης παρά την πιο επιθετική στάση της Δύσης. Ο Λαβρόφ προειδοποίησε μάλιστα ότι ο κίνδυνος πυρηνικού πολέμου «είναι πραγματικός και δεν μπορεί να υποτιμηθεί».

Η απόφαση να εξοπλίσει καλύτερα την Ουκρανία θα μπορούσε τελικά να τη βοηθήσει να κερδίσει τον πόλεμο. Αλλά με τα ρωσικά στρατεύματα να πυροβολούνται με όπλα της Δύσης, ο Πούτιν μπορεί να μην διατίθεται να μιλήσει επίσημα για ειρήνη.

iefimerida.gr

Politico: Σε τροχιά σύγκρουσης Δύση – Ρωσία με φόντο την Ουκρανία

Από
anixneuseis
-
0

«Ο πόλεμος της Ρωσίας στην Ουκρανία κινδυνεύει να μετατραπεί σε κάτι ακόμα πιο επικίνδυνο», γράφει σε άρθρο του το Politico, υπογραμμίζοντας πως «η πιθανότητα μιας σύγκρουσης που θα φέρνει τη Μόσχα σε άμεση αντιπαράθεση με το ΝΑΤΟ είναι πια πιο πιθανή».

Politico: Σε τροχιά σύγκρουσης Δύση – Ρωσία με φόντο την Ουκρανία
REUTERS/Jorge Silva

«Ο πόλεμος της Ρωσίας στην Ουκρανία κινδυνεύει να μετατραπεί σε κάτι ακόμα πιο επικίνδυνο», γράφει σε άρθρο του το Politico, υπογραμμίζοντας πως «η πιθανότητα μιας σύγκρουσης που θα φέρνει τη Μόσχα σε άμεση αντιπαράθεση με το ΝΑΤΟ έχει ξαφνικά γίνει πιο πιθανή».

Οι δηλώσεις που έχουν κάνει ανώτεροι αξιωματούχοι των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ρωσίας τις τελευταίες ημέρες αντικατοπτρίζουν τον αυξανόμενο κίνδυνο ενός ευρύτερου και πιο απρόβλεπτου πολέμου, ενώ σε αυτές συμπεριλαμβάνονται και οι ρωσικές προειδοποιήσεις για μια πιθανή πυρηνική κλιμάκωση.

Υπάρχει μια αίσθηση ότι ο πόλεμος περνά πια σε μια νέα, περισσότερο επικίνδυνη φάση, γράφει ο Τζέιμι Ντέτμερ στο Politico, επικαλούμενος ως ενισχυτικές της εν λόγω αίσθησης πολλές από τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών: Τα πλήγματα που φέρονται να έχουν πραγματοποιήσει οι Ουκρανοί εντός των συνόρων της Ρωσίας – Τις «προβοκάτσιες» που φέρεται να ενορχήστρωσε η ρωσική πλευρά στην αποσχισθείσα από τη Μολδαβία περιοχή της Υπερδνειστερίας – Τις εξελίξεις εντός των ουκρανικών συνόρων – Αλλά και τις δηλώσεις αξιωματούχων όπως για παράδειγμα του υπουργού Εξωτερικών της Ρωσικής Ομοσπονδίας, Σεργκέι Λαβρόφ, που έχει προειδοποιήσει ακόμη και για τον κίνδυνο ενός τρίτου παγκοσμίου πολέμου.

Ουκρανική αντεπίθεση με σκοπό τη νίκη

Ο συντάκτης του Politico βλέπει, ωστόσο, αλλαγές και στον τρόπο με τον οποίο η Δύση προσεγγίζει πια αυτήν τη σύγκρουση. Πιο συγκεκριμένα, οι φωνές που «βλέπουν» πλέον ως πιθανή μια νίκη της Ουκρανίας όχι μόνο αυξάνονται αλλά και εκφράζονται κατά τρόπο περισσότερο ηχηρό. Μέσα σε ένα τέτοιο πλαίσιο, δυνάμεις όπως είναι εκείνες των ΗΠΑ και του Ηνωμένου Βασιλείου δείχνουν πια να φοβούνται λιγότερο το ενδεχόμενο μιας διάχυσης, μετάδοσης ή επέκτασης του πολέμου σε άλλες περιοχές πέραν των ουκρανικών. Στο ίδιο πλαίσιο, οι Δυτικοί αρχίζουν να βλέπουν πιο θετικά και το ενδεχόμενο μιας ουκρανικής αντεπίθεσης.

Νέοι στόχοι

«Μεμονωμένα μέλη [του ΝΑΤΟ] – όπως η Βρετανία – έχουν αποδειχθεί έτοιμα πια να αναλάβουν ρίσκα τα οποία απέρριπταν πριν από έξι εβδομάδες», στηρίζοντας δηλαδή την Ουκρανία κατά τρόπους (με νέα πιο φονικά και βαρέα όπλα, για παράδειγμα) που μέχρι πρότινος απέφευγαν, δηλώνει ο ιστορικός Hew Strachan μιλώντας στο Politico.

Οι δυτικοί – αμερικανικοί και βρετανικοί – πολεμικοί στόχοι αναδιαμορφώνονται, με την αμερικανική πλευρά για παράδειγμα (Λόιντ Όστιν, Άντονι Μπλίνκεν) να διαμηνύει πως θέλει «να δει τη Ρωσία αποδυναμωμένη σε τέτοιο βαθμό ώστε να μην μπορεί να ξανακάνει όσα έκανε εισβάλλοντας στην Ουκρανία».

Όσο για τους Ρώσους, εκείνοι από την πλευρά τους παρουσιάζονται να έχουν «υποχωρήσει» μερικώς, αποσύροντας δυνάμεις από την ευρύτερη περιοχή του Κιέβου και τον ουκρανικό βορρά.

Το Κρεμλίνο έχει, εκ πρώτης όψεως, περιορίσει τους στρατιωτικούς του στόχους στο Ντονμπάς και στη νότια Ουκρανία, έχοντας εγκαταλείψει την προσπάθεια να καταλάβει το Κίεβο.

Ανοιχτό το ενδεχόμενο νέας ρωσικής επίθεσης στο Κίεβο

Αναλυτές προειδοποιούν, ωστόσο, πως εάν οι Ρώσοι επιτύχουν το προσεχές διάστημα στην ανατολική Ουκρανία (Ντονμπάς), νικώντας τις εξαιρετικά εμπειροπόλεμες ουκρανικές δυνάμεις που μάχονται στις περιοχές του Ντονέτσκ και του Λουγκάνσκ, έπειτα θα μπορούσαν να επιστρέψουν με στόχο να πλήξουν το Κίεβο και πάλι.

Κανείς δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα πως θα τελειώσει αυτός ο πόλεμος. Το πιο πιθανό είναι, πάντως, πως η ένταση θα κορυφωθεί κι άλλο, προτού καταλήξουμε στο όποιο τέλος, όπως σημειώνει στο άρθρο του το Politico.

“Καθημερινή”

Αλέξης Παπαχελάς: Τι θέλει η Δύση στην Ουκρανία

Από
anixneuseis
-
0

Το ποιος είναι ο στόχος της Δύσης στον πόλεμο της Ουκρανίας δεν είναι καθόλου σαφές. Ισως γιατί υπάρχουν σημαντικές διαφωνίες ανάμεσα στις ΗΠΑ και την Ευρώπη. Οι Αμερικανοί αξιωματούχοι έχουν επιδείξει μαξιμαλιστική ασάφεια, που αφήνει πολλά περιθώρια ερμηνειών. Ο πρόεδρος Μπάιντεν είχε κάνει λόγο για την ανατροπή του Πούτιν ως στόχο, αν και αργότερα τον «άδειασαν» άλλοι αξιωματούχοι. Ο υπουργός Αμυνας των ΗΠΑ δήλωσε μετά το ταξίδι στο Κίεβο ότι σκοπός είναι η στρατηγική αποδυνάμωση των ρωσικών ενόπλων δυνάμεων.

Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι οι ΗΠΑ δεν ενδιαφέρονται για την άμεση διακοπή των εχθροπραξιών. Επιδιώκουν τη μετατροπή της Ουκρανίας σε ένα νέο Αφγανιστάν, σε μια περιπέτεια που θα αποδυναμώσει τη Μόσχα και εν τέλει θα οδηγήσει στην ανατροπή του σημερινού πολιτικού σκηνικού. Ενας πόλεμος που θα κρατήσει καιρό εξυπηρετεί αυτούς τους στόχους.

Δεν βρίσκει, όμως, σύμφωνους τους Ευρωπαίους, οι οποίοι θα ήθελαν –για πάρα πολλούς λόγους– να σταματήσει ο πόλεμος όσο πιο γρήγορα γίνεται. Η Ευρώπη πληρώνει το μεγαλύτερο κόστος για τη συνέχισή του και αντιμετωπίζει το ρίσκο μιας σοβαρής ύφεσης αν κρατήσει καιρό.

Είναι σαφές ότι στο παρασκήνιο εκτυλίσσεται μια διελκυστίνδα. Οι Αμερικανοί δεν κρύβουν την πρόθεσή τους να βοηθήσουν την Ουκρανία να κερδίσει τη Ρωσία. Δεν πιέζουν τον Ζελένσκι για μια συμβιβαστική λύση ούτε βιάζονται. Ταυτόχρονα ασκούν πιέσεις στη Γερμανία να ενισχύσει εξοπλιστικά το Κίεβο. Στο μυαλό τους είναι πολύ καθαρό ότι στο πεδίο της Ουκρανίας θα κριθεί το αν η Ρωσία θα παραμείνει μια ισχυρή δύναμη που μπορεί να κάνει «ζημιές» ή όχι. Και ο στόχος τους είναι να ηττηθεί η Μόσχα, όποιο κι αν είναι το κόστος.

Οι διαφορές ανάμεσα στις ΗΠΑ και την Ευρώπη έχουν σημασία γιατί κάποια στιγμή θα πρέπει να βρεθεί μια «ράμπα εξόδου» από την κρίση, τόσο για τον Πούτιν όσο και για τον Ζελένσκι. Για τον Πούτιν ο συμβιβασμός θα γίνεται όλο και πιο ανέφικτος, καθώς θα πιστεύει ότι η Δύση έχει ως μοναδικό στόχο την πολιτική του εξόντωση και τη στρατηγική αποδυνάμωση της Μόσχας. Για τον Ζελένσκι η ανοικτή «κάνουλα» παροχής εξοπλισμών, σε συνδυασμό με τις αμερικανικές παροτρύνσεις να κερδίσει τη Ρωσία, επίσης κάνουν πολύ δύσκολο τον συμβιβασμό και την ανάληψη ενός διαφορετικού ρόλου από την πλευρά του. Η διαφορά όμως στο τέλος της ημέρας είναι πως η Ουάσιγκτον έχει αποφασίσει ότι δεν μπορεί να ανεχθεί καθόλου πλέον τον Πούτιν ή την πουτινική Ρωσία, ενώ η Ευρώπη θεωρεί ότι πρέπει να του δοθεί μια διέξοδος για να αποφευχθεί η περαιτέρω κλιμάκωση του πολέμου. Προς το παρόν οι ΗΠΑ σέρνουν τον χορό και οι σημαντικοί Ευρωπαίοι σέρνονται…
“Καθημερινή”

Κρίση προ των πυλών…

Από
anixneuseis
-
0

Οι χθεσινές μαζικές παραβιάσεις από την Τουρκική Αεροπορία αποτέλεσαν την ποσότητα που ξεχείλισε το ποτήρι.

Οι χθεσινές εχθρικές ενέργειες των Τούρκων, δεν θα πρέπει να αναγιγνώσκονται ξεχωριστά από τους βανδαλισμούς στην Αγιά Σοφιά μας, την άσκηση «Γαλάζια Πατρίδα», την διατάραξη του ισοζυγίου δυνάμεων τα επόμενα χρόνια σε θάλασσα και αέρα υπέρ υμών, την πίεση που δέχεται η τουρκική ηγεσία προκειμένου να διαλέξει πλευρά αυτή τη φορά, την απόκτηση συγκεκριμένων οπλικών συστημάτων από την Εθνική Φρουρά (σταματούμε εδώ), την επίσκεψη του Πρωθυπουργού Κ. Μητσοτάκη στις ΗΠΑ, την αιχμηρή φρασεολογία του Ι. Καλίν εναντίον του προέδρου Μπάιντεν και άλλα γεγονότα που λαμβάνουν χώρα στο παρασκήνιο και που ίσως δεν θα μάθουμε ποτέ (όπως η ολοκλήρωση της ΑΟΖ με την Αίγυπτο και την Κύπρο, άρνηση των ΗΠΑ για πώληση Viper στην THK, κ.α)

Η κινητοποίηση και πλήρης ανάπτυξη του Αντιαεροπορικού μας δικτύου αποτελεί κίνηση αυτονόητη για κράτη που θέλουν να ονομάζονται κράτη. Σε καμία των περιπτώσεων δεν αποτελεί κλιμάκωση, όπως κλιμάκωση δεν αποτέλεσε και η Διακόρευση της Kemal Reis από τη Φ/Γ ΛΗΜΝΟΣ.

Δεν έχουμε κανένα απολύτως πρόβλημα να πετάξουμε ξανά στην Πάφο, όπως επίσης δεν έχουμε πρόβλημα να ξαναστείλουμε τα συμμαχικά F-16 της γείτονος να μαζεύουν χόρτα πέριξ του Νταλαμάν.

Αυτό που πρέπει, είναι η επικείμενη κρίση να μας βρει ΕΝΩΜΕΝΟΥΣ και ΔΥΝΑΤΟΥΣ.

defenceredefined.com.cy

Καθρεφτάκια για ιθαγενείς τα μέτρα για την τουρκική προκλητικότητα

Από
anixneuseis
-
0

 Ιωάννα Ηλιάδη – Ioanna Iliadi

Η κυβέρνηση δεν ενεργοποιεί τις συμφωνίες που υπέγραψε με Γαλλία και ΗΠΑ- Καθρεφτάκια για ιθαγενείς τα μέτρα για την τουρκική προκλητικότητα

Μέτρα επικοινωνιακού χαρακτήρα και όχι ουσίας, εξήγγειλε μέσω διαρροών σε φιλικά προσκείμενα media η κυβέρνηση, σε μια προσπάθεια να κατευνάσει την οργή των πολιτών που βλέπουν σύννεφα τουρκικών αεροσκαφών να παραβιάζουν συστηματικά την ελληνική κυριαρχία.

Αντί να ενεργοποιήσει τις συμφωνίες που έχουμε υπογράψει με Γαλλία και ΗΠΑ και να ζητήσει βοήθεια στην αντιμετώπιση της τουρκικής προκλητικότητας, η κυβέρνηση με τις διαρροές προσπαθεί να αντιμετωπίσει το εσωτερικό μέτωπο, ανακοινώνοντας μέτρα χωρίς ουσία και σίγουρα χωρίς αποτέλεσμα.

Απόστρατος ανώτατος αξιωματικός εξηγεί στο Armyvoice.gr γιατί τα μέτρα με την ενεργοποίηση των συστημάτων αεράμυνας, δεν πρόκειται να έχουν κανένα αποτέλεσμα.

Σύμφωνα με όσα μας ανέφερε ο απόστρατος, θα πρέπει να καταγγελθεί ότι αυτή τη στιγμή εφόσον κρίθηκε σκόπιμο να αναπτυχθούν τα αντιαεροπορικά σε νησιά θα έπρεπε να επιστρέψουν ή να μην είχαν σταλεί καθόλου τα αντιαεροπορικά μας συστήματα patriot στη Σαουδική Αραβία, οπως και τα αντίστοιχα asrad στη Ρουμανία.

Αποδεικνύεται εκ του αποτελέσματος ότι η χώρα μας ευρισκόμενη σε αυτή την κατάσταση με την Τουρκία ήταν βιαστικό και λάθος της εξωτερικής μας πολιτικής, αλλά και της κυβέρνησης γενικότερα να στείλει τέτοιου επιπέδου αντιαεροπορικά συστήματα εκτός Ελλάδος και σε τόσο μεγάλες αποστάσεις.

Επίσης αυτή καθαυτή η κίνηση της ανάπτυξης των αντιαεροπορικών συστημάτων στα νησιά καθόσον δεν μπορώ να καταλάβω με ποιο σκεπτικό αναπτύχθηκαν και γιατί με διαρροή ενημερώθηκε όλος ο κόσμος για αυτό;

Καθρεφτάκια για ιθαγενείς τα μέτρα για την τουρκική προκλητικότητα

Ετσι θέτω τις παρακατω ρητορικές ερωτήσεις:

1. Εάν υλοποιηθεί τουρκική υπέρπτηση πάνω από νησί θα βληθεί το αεροπλάνο από τα αντιεροπορικά μας συστήματα;

Γιατί η ενημέρωση που ακούστηκε (πάλι από διαρροή) είναι ότι απλώς θα γίνει κλείδωμα (ο λεγόμενος εγκλωβισμός δηλαδή του αεροσκάφους) και οχι βολή πυραύλου. Αρα λοιπόν προκαταβάλλεται και ενημερώνει την τουρκική πλευρά ότι απλώς εμείς θα τους στοχοποιούμε και δεν θα τους καταρρίπτουμε.

2. Ακούστηκε ότι η διαταγή για τον εγκλωβισμό βγήκε από τον αρχηγό ΓΕΕΘΑ, ο εγκλωβισμός διεθνώς αποτελεί πολεμική ενέργεια και έτσι εκλαμβάνεται ( προσωπικά δεν την αμφισβητώ σαν αντίδραση αυτή τη στιγμή) πλην όμως έχει την έγκριση του ΚΥΣΕΑ μία τέτοια ενέργεια η οποία μπορεί να οδηγήσει σε μεγάλη κλιμάκωση;

3. Είναι πασιφανές ότι τα αντιαεροπορικά αυτά συστήματα τα έχουμε στις κύριους νήσους και όχι στα μικρά νησιά πανω από τα οποία χθές τουλάχιστον κατά βάση εγινε ο μεγαλύτερος αριθμός των υπερπτήσεων και μιλάω για νησιά σαν την καλόλιμνο,την Κάλυμνος, το φαρμακονήσι, το Αγαθονήσι, την στρογγύλη, το Καστελόριζο, την Χάλκη, τους λειψους, τις οινουσες κά.

Σε αυτά τα νησιά δεν υπάρχουν αντιεροπορικά εκτός εάν σκέφτονται να στείλουν σε όλα αυτά τα νησιά μερικά, το οποίο θα ήτανε ευχής έργο πλην όμως δεν έχουμε τέτοιο αριθμό συστημάτων να σταλούν διότι ποτέ τα αντιαεροπορικά δεν δρουν κατά μόνας αλλά τουλάχιστον κατά ζεύγη.

4. Το βεληνεκές αυτών των αντιαεροπορικών είναι πολύ μικρό το kill point είναι 10 έως 12 χιλιόμετρα για τα OSAAK και τα TOR Μ1( αυτά εάν τα φέρουν από την Κομοτηνή) και για τα asrad είναι 5 km.

Εάν αποφασίσουν να μεταφέρουν πάτριοτ από την Αθήνα και την Καβάλα πράγμα που εκτιμώ ως απίθανο ή αν φέρουν αυτά από τη Σαουδική Αραβία τότε θα έχουν πολύ μεγάλο βεληνεκές αλλά θα αφήσουν ανυπεράσπιστες την Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη και την Αλεξανδρούπολη.

Ασφαλώς αυτό το γνωρίζουν και οι Τούρκοι και αν θέλουν να κάνουν υπερπτήσεις όπως άλλωστε όλες αυτές που ακούσαμε τις τελευταίες μέρες θα τις κάνουνε σε τέτοια ύψη που θα περνάνε πάνω από το βεληνεκές αυτών των αντιαεροπορικών.

Καταλαβαίνουμε όλοι ότι για άλλη μία φορά η κυβέρνηση αντί να δώσει βαρύτητα σε θέματα στρατηγικής, εξωτερικής πολιτικής, κόκκινων γραμμών και ορθών συμμαχιών με αντίκρισμα αναλώνεται στις επικοινωνιακές της μεθόδους, στους λεονταρισμούς και ουσιαστικά στο σόου για τους Έλληνες πολίτες.

Η πιο ορθή διαδικασία στην προκειμένη περίπτωση θα ήταν ένας συνεχής βομβαρδισμός όλων των διεθνών οργανισμών σε σοβαρούς συνομιλητές και όχι με τους γραμματείς των γραφείων, όπου θα ενημερώνονται για την πραγματικά απογοητευτική αυτή και επικίνδυνη κατάσταση που δημιούργησε η Τουρκία εις βάρος της χώρας μας στο Αιγαίο καταπατώντας κάθε έννοια του Διεθνούς δικαίου.

Επίσης ο πρωθυπουργός της χώρας να επικοινωνήσει με τον πρόεδρο της Γαλλίας και των Ηνωμένων Πολιτειών και να ζητήσει σύμφωνα με τις συνθήκες που υπέγραψε τη βοήθεια και την υποστήριξη σε αυτή τη φάση κατά την οποία καταπατάται η εθνική κυριαρχία της χώρας μας, καθοσον είναι κάτι το οποίο ήταν ξεκάθαρα γραμμένο.

Επισημαίνεται δε οτι όταν υπάρχει υπερπτήση τουρκικού αεροσκάφους χωρίς άδεια πάνω από κατοικημένο και οχι μόνο νησιού είναι κατάφωρη καταπάτηση της Εθνικής μας κυριαρχίας.

Τέλος, οι δύο ασκήσεις που ανακοίνωσαν αφενός με μία γαλλική φρεγάτα, αφετέρου με συνοδευτικό αντιτορπιλικό του τρούμαν δυτικά της Κρήτης και της Πελοποννήσου καταλαβαίνουμε ότι είναι μόνο για επικοινωνιακούς σκοπούς πολύ μακριά από τη ζώνη στην οποία θα θέλαμε να έχουμε παρουσία τέτοιου τύπου συμμάχων.

Αλλά η πολιτική της Νέας Δημοκρατίας το απέτρεψε και αυτό λογω των πολλων ερασιτεχνών σε όλα τα επίπεδα.

armyvoice.gr

Η χήρα του Σπύρου Μουστακλή στην «Κ»: Χαμογελούσε γιατί έκανε το καθήκον του

Από
anixneuseis
-
0

Η Χριστίνα Δημητρακάκη – Μουστακλή μιλάει στην «Κ» για τον εμβληματικό αξιωματικό

Ο Σπύρος Μουστακλής στη δίκη των αμετανόητων βασανιστών του. Δεν μπορούσε να κινηθεί ή να μιλήσει. Το εκφραστικό χαμόγελό του ένα σύμβολο δημοκρατίας… Φωτ. Αριστοτέλης Σαρρηκώστας / ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΛΕΙΜΩΝ

Αν ένας δημοσιογράφος επικοινωνήσει τηλεφωνικά με τη Χριστίνα Δημητρακάκη – Μουστακλή για να της ζητήσει συνέντευξη, με αφορμή το βιβλίο που έγραψε για τον σύζυγό της, τον αξιωματικό Σπύρο Μουστακλή, ο οποίος βασανίστηκε από τη χούντα τόσο απάνθρωπα ώστε έμεινε παράλυτος και αφασικός μέχρι που χρόνια μετά πέθανε, τότε εκείνη, προτού δεχθεί, μπορεί να σταθεί για μια στιγμή, να επαναλάβει το ονοματεπώνυμο του συνομιλητή της, να ρωτήσει για την καταγωγή του και έπειτα να μνημονεύσει έναν συνεπώνυμο συμπολεμιστή του άντρα της από τα χρόνια του στην Εθνική Αντίσταση με τον ΕΔΕΣ και να ρωτήσει αν υπάρχει κάποια συγγένεια.

Μάλλον όχι είναι η απάντηση, αλλά το σημαντικό εδώ είναι ότι η Χριστίνα Δημητρακάκη – Μουστακλή, 82 ετών σήμερα, μοιάζει να θυμάται σχεδόν κάθε περίοδο και κάθε πτυχή της ζωής του συζύγου της. Είναι πράγματι έτσι; «Να σας πω την αλήθεια, όσα πρόλαβα θυμάμαι», αποκρίνεται. «Ισως να θυμόμουν περισσότερα, αλλά από τότε που παντρευτήκαμε δεν έζησα πολύ με τον άντρα μου. Καταλαβαίνετε, μετά τα γεγονότα που ακολούθησαν, μετά την καθημερινότητα που έπρεπε να έχω μαζί του, το κουράγιο που χρειαζόταν για να του προσφέρω ό,τι μπορώ για την υγεία του, τη φροντίδα της κόρης μου, τις υποχρεώσεις του επαγγέλματός μου, ακόμα και πολλά να ήξερε κανείς, δεν θα ήταν εύκολο να τα συγκρατήσει».

Και όμως, η Χριστίνα Δημητρακάκη – Μουστακλή έχει συγκρατήσει σχεδόν τα πάντα. Πρωτοσέλιδα εφημερίδων για τον θάνατο του Σπύρου Μουστακλή στις 28 Απριλίου 1986, συλλυπητήρια τηλεγραφήματα, επικηδείους, οδούς και πλατείες με το όνομά του, προτομές του ανά την επικράτεια ή εκδηλώσεις μνήμης της πολιτείας. Αρχειακό υλικό επίσης, από τα χρόνια που εκείνος ήταν ακόμα –όπως γράφουν φίλοι και συνάδελφοί του– «ο αγαπημένος των κοριτσιών της εποχής», «ένας άνθρωπος που όλο του το σώμα επάλλετο», ένας «θεριακλής καπνιστής», ένας «άγγελος αλλά ιδιότροπος», που «άμα δεν του πήγαινε κάτι έβριζε», ένας λάτρης του κυνηγιού.

Η χήρα του Σπύρου Μουστακλή στην «Κ»: Χαμογελούσε γιατί έκανε το καθήκον του-1
Με τη σύζυγό του Χριστίνα Δημητρακάκη – Μουστακλή. (ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΛΕΙΜΩΝ)

Φωτογραφίες ακόμα από την περίοδο που πήγε εθελοντής στην Κορέα και την Κύπρο, από την περίοδο που υπηρετούσε στην Κομοτηνή όπου γνωρίστηκε με τη γυναίκα του στο οδοντιατρείο του θείου της (προτού ακολουθήσει και εκείνη το ίδιο επάγγελμα), αλλά και αφηγήσεις για τότε που είχε ξεστομίσει κάποια καταφρονητική λέξη για τον βασιλιά και το ΥΕΘΑ τον είχε βάλει στο μάτι. Μέχρι και τις αντιστασιακές οργανώσεις στις οποίες ο άντρας της εντάχθηκε μετά το πραξικόπημα έχει καταγράψει η Χριστίνα Δημητρακάκη – Μουστακλή, την ημερομηνία απόταξής του από το στράτευμα, την ημερομηνία της πρώτης σύλληψής του και βέβαια της δεύτερης, στις 22 Μαΐου 1973, καθώς και τις 49 ημέρες που τον αναζητούσε εναγωνίως όσο εκείνος βασανιζόταν άγρια στο ΕΑΤ/ΕΣΑ.

Μια λέξη είναι η συγγνώμη και δεν ειπώθηκε. Γιατί λοιπόν εγώ να συγχωρήσω;

Υπάρχουν ακόμα πληροφορίες για την εισαγωγή του στο 401, στο ΚΑΤ και την Πολυκλινική, η διάγνωση ενός γιατρού που παρατηρούσε ότι για την κατάστασή του, «ο τραυματισμός ήτο το πιθανότερον αίτιον», εικόνες από την περίθαλψή του στο εξωτερικό και από την παρουσία του στη δίκη των βασανιστών: είναι όλα συγκεντρωμένα στον τόμο «Σπύρος Μουστακλής: ένας ελεύθερος πολιορκημένος», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Λειμών, με πρόλογο του προέδρου της Βουλής Κωνσταντίνου Τασούλα και σε επιμέλεια της κόρης του Σπύρου και της Χριστίνας Δημητρακάκη – Μουστακλή, Ναταλίας.

Ειδικά από τη δίκη των βασανιστών το 1975, η συγγραφέας του τόμου δεν θα ξεχάσει ποτέ, όπως λέει, τη στάση των κατηγορουμένων (μεταξύ των οποίων ο Θεόδωρος Θεοφιλογιαννάκος, ο Αναστάσιος Σπανός, ο Νικόλαος Χατζηζήσης και άλλοι), που παρέμεναν αμετανόητοι ή πάντως απρόθυμοι να παραδεχτούν οτιδήποτε. «Στα διαλείμματα, που όλοι βγαίναμε έξω», θυμάται η Χριστίνα Δημητρακάκη – Μουστακλή, «οι βασανιστές μάς κοίταζαν με τέτοια αγριότητα, που αισθανόμασταν ότι εμείς είμαστε οι κατηγορούμενοι. Εφτασα να πω στην Αμαλία Φλέμινγκ και στην Αθηνά Παναγούλη: “Καλά, εμείς είμαστε τα θύματα ή οι θύτες;”. Ακόμα και επεισόδια έγιναν, χτύπησαν σοβαρά έναν σπουδαίο δημοσιογράφο. Οι στρατοδίκες έκαναν εν πάση περιπτώσει το καθήκον τους, κανονικά, αυστηρά και μόνον ένας, ο Αγησίλαος Μαμουνάκης, είπε στους κατηγορουμένους, “για όνομα του θεού, ένας άνδρας δεν βρίσκεται εδώ μέσα να αναλάβει τις ευθύνες του;”. Κάποια στιγμή σηκώθηκε και ο άντρας μου, τράβηξε το πουκάμισο και τους έδειχνε τις πληγές που είχε, αλλά εκείνοι αδιάφοροι. Το πιστεύω τους παρέμενε το ίδιο. Είχαν μεγάλο εγωισμό».

Η χήρα του Σπύρου Μουστακλή στην «Κ»: Χαμογελούσε γιατί έκανε το καθήκον του-2

Αραγε έχει συγχωρήσει μέσα της τους βασανιστές του συζύγου της; Γίνεται ποτέ να συγχωρήσει κανείς κάτι τέτοιο; Η ερώτηση της έχει τεθεί και παλιότερα, όμως η στάση της δεν έχει αλλάξει: «Οχι, δεν γίνεται», απαντάει. «Το γράφω στο βιβλίο, το έχω πει παλιότερα, το λέω και θα το ξαναλέω. Συνέβησαν τόσα πολλά γεγονότα και κάθε είδους: παράξενα, περίεργα, τρομερά και ούτε μια συγγνώμη δεν βρέθηκε, δεν ακούστηκε από πουθενά. Δεν θα μπορούσα εγώ λοιπόν –το είχα πει και σε μια δημοσιογράφο από τη Δανία– να μοιράζω συγχωροχάρτια. Ούτε νομίζω ότι είναι υπερβολικό αυτό που λέω. Μία λέξη είναι η συγγνώμη και δεν ειπώθηκε. Γιατί λοιπόν εγώ να συγχωρήσω;».

«Τον λέγανε “αητό”»

Ο Σπύρος Μουστακλής από τη μεριά του, ακόμα και σε φωτογραφίες του από εκείνες τις δίκες (και παρά την κατάσταση της υγείας του), εμφανιζόταν πολλές φορές με ένα χαμόγελο συγκλονιστικό. «Πράγματι, έτσι ήταν», σχολιάζει η σύζυγός του. «Νομίζω –γιατί μετά την αφασία του δεν μπορούσα να του θυμίζω εκείνες τις στιγμές και να τον ταλαιπωρώ, θα τον δυσκόλευα και δεν ήθελα– λοιπόν, και από άλλες καταστάσεις, καθημερινές, ότι από εκεί που ήταν ένας χαρακτηριστικά ζωηρός άνθρωπος, ευχάριστος, αεικίνητος –οι συνεργάτες του τον λέγανε “αητό”– είχε βρεθεί ανάπηρος, χωρίς να μπορεί να πει ούτε μια κουβέντα, όμως την ίδια στιγμή δεν ήθελε να τον λυπούνται. Φερόταν σαν να είναι καλά, απλώς ήταν αδύνατο να κινηθεί ή να μιλήσει. Είχε αυτό το χαμόγελο, γιατί ήταν ευχαριστημένος για όσα έκανε. Και ήταν ευχαριστημένος γιατί έκανε το καθήκον του. Οσο μπόρεσε. Αυτό νομίζω ότι τον κράταγε».

 

Η χήρα του Σπύρου Μουστακλή στην «Κ»: Χαμογελούσε γιατί έκανε το καθήκον του-3
Στην Πολυκλινική με τον Αλέκο Παναγούλη.

Εγινα ορφανή εγώ, έγινε και η κόρη μου – έτσι, για να συνεχίζεται η ιστορία

Η φωνή της Χριστίνας Δημητρακάκη – Μουστακλή στην άλλη άκρης της τηλεφωνικής γραμμής είναι ευγενική, εύθραυστη, αλλά και σταθερή, με έναν ανεπαίσθητο δισταγμό απέναντι στον μέχρι πρότινος άγνωστο συνομιλητή της και με μια αδιόρατη συγκίνηση που μοιάζει να έρχεται από μακριά. Οχι μόνο από τα χρόνια του βασανισμού, της παράλυσης και τελικά του θανάτου του συζύγου της, του στρατιωτικού Σπύρου Μουστακλή, αλλά και από το 1944, όταν ο πατέρας της, Παρασκευάς Δημητρακάκης, δάσκαλος στο επάγγελμα, εκτελέστηκε από την ΟΠΛΑ και ρίχτηκε σε ένα βάραθρο στο όρος Μαίναλο της Αρκαδίας, λίγο μακρύτερα από το χωριό όπου δίδασκε, χωρίς ποτέ η κόρη του να προλάβει να αποκτήσει εμπειρίες και αναμνήσεις μαζί του ή έστω να μάθει αργότερα ποιον τέλος πάντων είχε βλάψει.

Η χήρα του Σπύρου Μουστακλή στην «Κ»: Χαμογελούσε γιατί έκανε το καθήκον του-4
Δελτίο του τμήματος Διώξεως για την «ανατρεπτική δραστηριότητα του τέως ταγματάρχη Σπυρίδωνος Μουστακλή» (Απρίλιος 1970). Φωτ. ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΛΕΙΜΩΝ

Πατέρας εκτελεσμένος από τους αντάρτες λοιπόν και σύζυγος θανατωμένος από τους βασανιστές της χούντας: πώς την επηρέασε ένα τέτοιο, διπλό χτύπημα της Ιστορίας; «Τα έζησα όλα αυτά και έπειτα είπα ότι τουλάχιστον κάποια στιγμή στη ζωή θα μπορέσω να ξεχάσω την ορφάνια και τη δυστυχία», λέει η Χριστίνα Δημητρακάκη – Μουστακλή. «Και μετά, όπως έμεινε η μαμά μου χήρα, έμεινα κι εγώ. Οπως έγινα ορφανή εγώ, έγινε και η κόρη μου – έτσι, για να συνεχίζεται η ιστορία. Με ακολουθούσε πάντα στη ζωή μου η αίσθηση ότι πρέπει να κάνω κάτι για τον μπαμπά μου, ότι είχα ένα καθήκον απέναντί του. Είχαμε μάθει ότι τότε είχαν σκοτώσει πέντε δασκάλους μαζί και ότι τους είχαν ρίξει μέσα σε μια τρύπα. Επειτα πήγαμε με την αδερφή μου να ζήσουμε στην Κομοτηνή με τους θείους μας. Και ύστερα από 69 χρόνια βρέθηκαν κάποιοι άγιοι άνθρωποι, όπως ο σπηλαιολόγος Βασίλης Γιαννόπουλος, με τη βοήθεια του οποίου πήγαμε και βγάλαμε τους δασκάλους από το βάραθρο. Ηταν ένα χρέος μου. Και αναρωτιόμουν: γιατί στην πατρίδα μου να υφίσταμαι όλες αυτές τις ταλαιπωρίες; Γιατί να μην υπάρχει δικαιοσύνη;».

Σήμερα η Χριστίνα Δημητρακάκη – Μουστακλή συμμετέχει σε εκδηλώσεις μνήμης και επισκέπτεται το ΕΑΤ/ΕΣΑ, που πλέον λειτουργεί σαν μουσείο αντίστασης και κέντρο τεχνών. «Είναι και η προτομή του Σπύρου εκεί και πηγαίνω πάντα, όχι μόνο όταν γίνονται εκδηλώσεις, αλλά και για να βάλω λουλούδια και γιατί θα με ενδιέφερε να γίνει και ένα μουσείο για εκείνον», λέει. Αισθάνεται ποτέ κάπως, κάποιου είδους δικαίωση; «Για εμένα ή για τον Σπύρο Μουστακλή;», ρωτάει. Και για τους δύο. «Εμένα δεν με απασχολεί. Αισθάνομαι ότι έκανα αυτό που έπρεπε, το καθήκον μου. Από εκεί και πέρα, ξέρετε, η επαιτεία συνηθίζεται. Και για τον Σπύρο Μουστακλή δεν θα χρειαζόταν, ούτε για εμένα. Ημαστε και οι δύο, πώς να σας το πω, σίγουροι με τον εαυτό μας, ότι κάναμε αυτό που έπρεπε. Για την πατρίδα μας, για τα ανθρώπινα δικαιώματα, για την ελευθερία και τη δημοκρατία».
Και πώς νιώθει όταν ακούει σήμερα κάποιον να λέει ότι η χούντα είχε και τα καλά της; «Πρέπει να τα μετρήσουμε δηλαδή;», καταλήγει η Χριστίνα Δημητρακάκη – Μουστακλή. «Το πολίτευμα ήταν δικτατορία. Και αμέσως άρχισε τις συλλήψεις, τα βασανιστήρια, τις εξορίες, τις απολύσεις από τις υπηρεσίες, τους φακέλους, τη στέρηση της ελευθερίας και της ενημέρωσης. Οταν χάνεις την ελευθερία σου, τα δικαιώματά σου, όλα τα άλλα έρχονται σε δεύτερη μοίρα. Μπορεί να υπήρξε κάτι καλό, που οπωσδήποτε θα ήταν πρώτα καλό για τους δικτάτορες, όχι για την πατρίδα, τη δημοκρατία και την ελευθερία. Υπήρχαν περιορισμοί, παρακολουθήσεις και όπως και η πολιτεία, έτσι και η παιδεία και ο πολιτισμός, νομίζω ότι όχι μόνο δεν προχώρησαν, αλλά πήγαν και πίσω».

“Καθημερινή”

1...1,9871,9881,989...3,040Σελίδα 1,988 από 3,040