Αρχική Blog Σελίδα 1942

Κι αν ο Ερντογάν θέσει θέμα αποστρατιωτικοποίησης ελληνικών νησιών στο ΝΑΤΟ; Μερικά ερωτήματα

0

Ποιος εγγυάται στην ελληνική κυβέρνηση ότι ο Ερντογάν δεν θα θέσει το θέμα της αποστρατιωτικοποίησης ελληνικών νησιών στο Αιγαίο, ακόμη και στη σύνοδο του ΝΑΤΟ;

Ποιος έχει ξεχάσει την δήλωση Πομπέο, το φθινόπωρο του 2020 περί ανάγκης «μειώσεως του στρατιωτικού αποτυπώματος στο Αιγαίο»;

Ποιο είναι το σχέδιο της ελληνικής κυβέρνησης αν παρά τις ελπίδες που τρέφει, ο Ερντογάν θέσει το θέμα στο ΝΑΤΟ; 

Ποια θα είναι η αντίδραση προς τους «συμμάχους» αν εξακολουθήσουν να τηρούν τη χαλαρή στάση που έχουμε βιώσει μέχρι τώρα σε αυτά τα θέματα;

Μπορεί αυτά τα ερωτήματα να αποδειχτούν ανούσια, αν οι «εκτιμήσεις» από το Μέγαρο Μαξίμου επιβεβαιωθούν και ο Ερντογάν δεν κάνει πράξη τις απειλές του. Αν συμβεί το αντίθετο όμως η ελληνική κυβέρνηση θα πρέπει να δώσει απάντηση άμεσα. Την έχει έτοιμη ή θα αφήσει και αυτό το θέμα ζωτικής σημασίας να «περάσει» βάζοντας το κάτω από το χαλί και «παίζοντας την κασέτα» που λέει «έχουμε ισχυρές συμμαχίες δεν ανησυχούμε». Πότε σκοπεύει να ανησυχήσει;

Στη σύνοδο του ΝΑΤΟ ενδδέχεται, αν ο Ερντογάν θέσει θέμα αποστρατιωτικοποίησης, να δοκιμαστεί για πρώτη φορά στην πράξη η επιλογή της κυβέρνησης Μητσοτάκη να τα δώσει όλα προκαταβολικά στις ΗΠΑ, αναμένοντας ότι θα εισπράξει κέρδη αργότερα. Αν οι ΗΠΑ -γιατί το ΝΑΤΟ, πρωτίστως αμερικανικό είναι- δεν πάρει σαφή θέση στις ακρότητες του Ερντογάν θα πρόκειται για ήττα εκκωφαντική σε ότι έχει να κάνει με τις αποφάσεις που πήρε η ελληνική κυβέρνηση για όσα συμβαίνουν στη «γειτονιά» μας.

Όπως επισήμανε στη συνέντευξη του στο militaire.gr ο πολύπειρος δημοσιογράφος-αναλυτής Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος η Ελλάδα έχει κατορθώσει, ειδικά τους τελευταίους μήνες να κάνει «συλλογή εχθρών», ελπίζοντας ότι αυτό θα εξισορροπηθεί από την «καλή μας σχέση με τις ΗΠΑ». Στη σύνοδο του ΝΑΤΟ πιθανόν θα έχουμε την ευκαιρία να διαπιστώσουμε αν η κυβέρνηση Μητσοτάκη έκανε τη σωστή επιλογή ή αν ανοίγει μια ακόμη σοβαρή περιπέτεια για τη χώρα.

Για όλα αυτά ίσως θα ήταν καλύτερο πολιτικοί και στρατιωτικοί να αφήσουν για λίγο στην άκρη τις δηλώσεις και να ασχοληθούν πολύ σοβαρά με το πως θα αντιμετωπίσουν τα δυσμενή σενάρια στα ελληνοτουρκικά που δεν είναι καθόλου απίθανο να γίνουν πραγματικότητα. Το πάθημα του «σουλάτσου» του Oruc Reis επί 82 ημέρες σε ύδατα ελληνικών συμφερόντων -τότε που το …έπαιρνε ο αέρας- φαίνεται ότι δεν τους έγινε μάθημα και κάποιοι εξακολουθούν να πιστεύουν ότι με υπερφίαλε δηλώσεις θα ξορκίσουν την κρίση.

https://www.militaire.gr/ki-an-o-erntogan-thesei-thema-apostratiotikopoiisis-ellinikon-nision-sto-nato-merika-erotimata/

Ισραήλ – Διαλύση της Κυβέρνησης.

0
του Γαβριήλ Χαρίτου
Πιθανή ημερομηνία εκλογών: 25 Οκτωβρίου
Με μία αιφνιδιαστική κίνηση, ο ισραηλινός πρωθυπουργός Ναφτάλι Μπένετ αποφάσισε την διάλυση του κυβερνητικού συνασπισμού, την προώθηση πρότασης διάλυσης της Κνέσετ, τον σχηματισμό υπηρεσιακής κυβέρνησης και την εκ νέου προσφυγή στις κάλπες, η ημερομηνία της οποίας υπολογίζεται να είναι είτε η 25η Οκτωβρίου ή η 1η Νοεμβρίου 2022.
Συγκεκριμένα, όπως μεταδίδει η κρατική ισραηλινή τηλεόραση, συγκάλεσε αιφνιδίως απόψε το υπουργικό συμβούλιο για να το ενημερώσει για την απόφασή του αυτή, και στη συνέχεια προέβη σε κατ’ ιδίαν διαβουλεύσεις με τον υπουργό εξωτερικών, Γιαΐρ Λαπίντ, προκειμένου να δρομολογηθούν οι διαδικασίες σχηματισμού υπηρεσιακής κυβέρνησης υπό την πρωθυπουργία του δευτέρου, έως ότου πραγματοποιηθούν οι ερχόμενες πρόωρες βουλευτικές εκλογές. Στη συνέχεια, προέβησαν σε κοινές δηλώσεις στους δημοσιογράφους.
– Αποψινές δηλώσεις Ναφτάλι Μπένετ και Γιαΐρ Λαπίντ
Ο Ναφτάλι Μπένετ δήλωσε: «Αποφάσισα να ηγηθώ του σχηματισμού κυβέρνησης για το καλό της χώρας. Βγάλαμε το Ισραήλ από μία κρίση. Το τελευταίο διάστημα κάναμε το παν για να διατηρήσουμε αυτήν την κυβέρνηση, κινήσαμε γη και ουρανό. Την περασμένη Παρασκευή πραγματοποίησα σειρά συζητήσεων με παράγοντες των υπηρεσιών ασφαλείας και του χώρου της δικαιοσύνης και μου κατέστη σαφές ότι εάν εντός των επομένων δέκα ημερών δεν ψηφισθεί η παράταση της ισχύος των ισχυουσών νομοθετικών ρυθμίσεων σχετικά με το ειδικό καθεστώς που διέπει τους εβραϊκούς οικισμούς στην Δυτική Όχθη, η χώρα θα εισέλθει ουσιαστικά σε συνταγματικό χάος – γεγονός που δεν θα επέτρεπα να συμβεί». Σχετικά με τον σχηματισμό υπηρεσιακής κυβέρνησης υπό την ηγεσία του Γιαΐρ Λαπίντ, που θα οδηγήσει τη χώρα σε πρόωρες βουλευτικές εκλογές, ο Ναφτάλι Μπένετ δήλωσε ότι «θα σταθεί στο πλευρό του και θα πράξει το παν για να πετύχει στην ενάσκηση των υπηρεσιακών καθηκόντων του».
Στη συνέχεια πήρε το λόγο ο νυν υπουργός εξωτερικών και μελλοντικός υπηρεσιακός πρωθυπουργός της χώρας, Γιαΐρ Λαπίντ, ο οποίος ευχαρίστησε στον Ναφτάλι Μπένετ «που έθεσε το εθνικό συμφέρον πάνω από το προσωπικό», προσθέτοντας ότι «δεν πρόκειται να αφήσουμε ομιχλώδεις δυνάμεις να μας διχάσουν» και ότι «η συνεργασία του με τον Μπένετ θα βρει κι άλλους τρόπους να συνεχιστεί στο μέλλον».
– Διάλυση της Κνέσετ την ερχόμενη εβδομάδα
Την ερχόμενη εβδομάδα θα εισαχθεί προς ψήφιση ενώπιον της Ολομέλειας της Κνέσετ πρόταση νόμου για την διάλυσή της και την προσφυγή στις κάλπες. Μετά την έγκριση της πρότασης, αναμένεται να ανακοινωθεί η σύνθεση της υπηρεσιακής κυβέρνησης υπό τον Γιαΐρ Λαπίντ. Ωστόσο, η ισραηλινή νομοθεσία δεν απαγορεύει και στην αντιπολίτευση να υποβάλει αντίστοιχη πρόταση διάλυσης της Κνέσετ, ή ακόμα και να προτείνει να σχηματιστεί νέα κυβέρνηση συνεργασίας υπό άλλη σύνθεση, προκειμένου η κοινοβουλευτική θητεία της παρούσας Κνέσετ να συνεχιστεί και να μην γίνει προσφυγή στις κάλπες. Παρ’ όλα αυτά, από τις δηλώσεις του τέως πρωθυπουργού και νυν αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, το σενάριο του σχηματισμού νέας κυβέρνησης κατά την παρούσα κοινοβουλευτική θητεία ουσιαστικά αποκλείεται.
– Δηλώσεις Βενιαμίν Νετανιάχου
Ο Βενιαμίν Νετανιάχου, αμέσως μετά την γνωστοποίηση της απόφασης του Ναφτάλι Μπένετ να διαλυθεί η κυβέρνηση, δήλωσε σε βίντεό του που αναρτήθηκε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ότι η παράταξή του είναι έτοιμη να αναλάβει την εξουσία μετά την νίκη της στις επερχόμενες εκλογές, λέγοντας μεταξύ άλλων τα εξής: «Απόψε ζούμε μία σημαντική εξέλιξη για τα εκατομμύρια Ισραηλινών πολιτών. Ύστερα από έναν ολόκληρο χρόνο αγώνα της αντιπολίτευσης και ύστερα από έναν χρόνο που υπέφεραν οι πολίτες της χώρας, είναι πλέον ξεκάθαρο ότι η πιο αποτυχημένη κυβέρνηση στην Ιστορία της χώρας, η παρούσα κυβέρνηση, περαιώνει την πορεία της. Μία κυβέρνηση που εξαρτιόταν από υποστηρικτές της τρομοκρατίας, που ξεπούλησε την προσωπική ασφάλεια των πολιτών μας, που ανέβασε το κόστος ζωής σε επίπεδα που ποτέ δεν ξαναζήσαμε, που επέβαλε περιττούς φόρους, που μειοδότησε του εβραϊκού χαρακτήρα του κράτους μας. Η κυβέρνηση αυτή πάει σπίτι της. Εγώ και τα μέλη του κόμματός μας θα σχηματίσουμε μία κυβέρνηση ευρείας εθνικής συναίνεσης υπό την ηγεσία του Λικούντ. Μία κυβέρνηση που θα φροντίσει για το καλό το δικό σας, πολίτες του Ισραήλ, χωρίς καμία απολύτως εξαίρεση. Μία κυβέρνηση που θα μειώσει τους φόρους, θα μειώσει τις τιμές και θα διευρύνει τον κύκλο των σχέσεων ειρήνης με τους γείτονές μας και κυρίως, θα επιστρέψει στους πολίτες της χώρας την υπερηφάνειά τους, να βγουν στους δρόμους ξανά με το κεφάλι ψηλά. Με τη βοήθεια του Θεού, θα πετύχουμε», κατέληξε.
– Δεν αναβάλλεται προς το παρόν η συνάντηση Λαπίντ-Τσαβούσογλου την ερχόμενη Πέμπτη
Όσον αφορά στην επίσκεψη του υπουργού εξωτερικών Γιαΐρ Λαπίντ στην Τουρκία την ερχόμενη Πέμπτη, δεν ανακοινώθηκε καμία πληροφορία μέχρι τώρα που να την αναιρεί. Όπως είχε ανακοινωθεί στα ισραηλινά ΜΜΕ, που επικαλούνταν διπλωματικές πηγές του ισραηλινού υπουργείου εξωτερικών, στην επικείμενη συνάντηση Λαπίντ-Τσαβούσογλου, κατά την επικείμενη συνάντησή τους θα κατέληγαν στην ημερομηνία επανατοποθέτησης του Τούρκου πρέσβη στο Τελ Αβίβ και αντιστοίχως, του Ισραηλινού ομολόγου του στην Άγκυρα.
– Δεν αναβάλλεται η επίσκεψη Μπάιντεν στο Ισραήλ τον ερχόμενο Ιούλιο
Όσον αφορά στην πραγματοποίηση ή μη της επικείμενης επίσκεψης του Προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών, Τζο Μπάιντεν, στο Ισραήλ και στα παλαιστινιακά εδάφη στις 13 και 14 Ιουλίου, ο πρέσβης των ΗΠΑ στο Ισραήλ, Τόμας Νάιντς, απαντώντας απόψε σε σχετική ερώτηση της εφημερίδας Israel Hayom, δήλωσε ότι οι πολιτικές εξελίξεις δεν πρόκειται να μεταβάλουν το πρόγραμμα της επίσκεψης του Αμερικανού Προέδρου τόσο στο Ισραήλ και στην Παλαιστινιακή Αρχή και μετέπειτα στη Σαουδική Αραβία, όπως πρόσφατα ανακοινώθηκε.
– Αναδιανομή καθηκόντων στην υπηρεσιακή κυβέρνηση
Όπως ορίζει η συμφωνία σχηματισμού κυβέρνησης συνεργασίας Μπένετ-Λαπίντ, σε συνάρτηση με τις συγκυρίες που διαμορφώθηκαν, της υπηρεσιακής κυβέρνησης θα ηγείται ο Γιαΐρ Λαπίντ. Ωστόσο, το ειδικό χαρτοφυλάκιο του υπουργείου εξωτερικών που σχετίζεται με το Ιράν, θα συνεχίσει να το διαχειρίζεται ο Γιαΐρ Λαπίντ, παραλλήλως με τα υπηρεσιακά πρωθυπουργικά του καθήκοντα. Αντιπρόεδρος της υπηρεσιακής κυβέρνησης θα είναι ο Ναφτάλι Μπένετ, χωρίς συγκεκριμένες αρμοδιότητες.
– Διαδικασία καθορισμού της ημερομηνίας των εκλογών
Η ισραηλινή εκλογική νομοθεσία προβλέπει ότι οι εκλογές μπορούν να πραγματοποιηθούν «μετά την πάροδο τουλάχιστον 90 ημερών από την διάλυση της Κνέσετ». Με βάση το συγκεκριμένο δεδομένο, αλλά και εξ αιτίας των επερχόμενων θρησκευτικών αργιών της Εβραϊκής Πρωτοχρονιάς τον ερχόμενο Οκτώβριο, η Κεντρική Εφορευτική Επιτροπή της Κνέσετ έχει την δυνατότητα να ορίσει ότι οι βουλευτικές εκλογές μπορούν να πραγματοποιηθούν όχι νωρίτερα από τις 25 Οκτωβρίου. Δεν αποκλείεται ωστόσο οι εκλογές να πραγματοποιηθούν την 1 Νοεμβρίου 2022.
– Αντιδράσεις των κομμάτων της συμπολίτευσης
Ποικίλες είναι οι αντιδράσεις των αρχηγών των πολιτικών κομμάτων που υποστήριξαν στην κυβέρνηση Μπένετ-Λαπίντ.
Σε ενδοκομματικό επίπεδο, το γεγονός ότι ο Ναφτάλι Μπένετ δεν ενημέρωσε προηγουμένως για την απόφασή του περί διάλυσης της κυβέρνησης στενούς του κομματικούς συνεργάτες, φέρεται να προκάλεσε δυσαρέσκεια. Συγκεκριμένα, από το περιβάλλον του σημαίνοντος στελέχους του κόμματος «Γιεμίνα» και υπουργού δικαιοσύνης, Αγιέλετ Σιακέντ, φέρεται να εκφράστηκαν έντονες διαμαρτυρίες, τονίζοντας το γεγονός ότι ενώ εκείνη βρισκόταν σε επίσημη επίσκεψη στο Μαρόκο, πληροφορήθηκε τις εξελίξεις από το πρωθυπουργικό περιβάλλον τηλεφωνικώς. Πηγές που επικαλούνται τα τοπικά μέσα υποστηρίζουν ότι οι υπουργοί της κυβέρνησης πληροφορήθηκαν για πρώτη φορά την απόφαση του πρωθυπουργού να διαλύσει την κυβέρνηση λίγα λεπτά προτού οι Μπένετ και Λαπίντ προβούν σε κοινές δηλώσεις.
Ο ηγέτης του αραβικού κόμματος Ράαμ, Μανσούρ Αμπάς, δήλωσε ότι «πετύχαμε για πρώτη φορά να συμμετέχουμε στην πολιτική ζωή της χώρας από την πλευρά της συμπολίτευσης» και πρόσθεσε: «Αυτό είναι μόνο η αρχή και ήδη έχουμε πετύχει πολλά. Ευχόμαστε να αποτελέσουμε μέρος και της επόμενης κυβέρνησης που θα συσταθεί».
Ο υπουργός άμυνας, Μπένι Γκαντς, σχολιάζοντας τις εξελίξεις δήλωσε ότι «περίοδο αστάθειας και αβεβαιότητας δεν είναι καλό για τη χώρα», προσθέτοντας ότι «και αυτές τις περιστάσεις θα τις αντιμετωπίσουμε με αποφασιστικότητα με σκοπό να θέσουμε το Ισραήλ και τους πολίτες του πάνω από όλα». «Απόψε δυστυχώς κλείνει το κεφάλαιο της κυβέρνησης της αλλαγής. Μία κυβέρνηση, η οποία κατά τη διάρκεια της ενιαύσιας θητείας της έκανε πάρα πολλά προς το συμφέρον της ισραηλινής κοινωνίας, προς το συμφέρον της ασφάλειας του κράτους και που ενίσχυσε την συνεκτικότητα της πατρίδας μας – κάτι που θα συνεχίσει να πράττει και κατά την επερχόμενη μεταβατική περίοδο», κατέληξε.
Η επικεφαλής του κεντροαριστερού Κόμματος των Εργατικών, υπουργός μεταφορών και συγκοινωνιών, Μεράβ Μιχαέλι δήλωσε: «Η κυβέρνηση της αλλαγής άρχισε να επιστρέφει το Κράτος του Ισραήλ στα χέρια των πολιτών του και έφερε κοντά ποικίλες ομάδες της κοινωνίας που άλλοτε τηρούσαν αποστάσεις μεταξύ τους. Ευχαριστώ όλους τους κυβερνητικούς μου εταίρους που εργαστήκαμε για αυτό και είμαι βέβαια ότι θα συνεχίσουμε να οδηγούμε το Κράτος του Ισραήλ ξανά σε απάγγειο λιμάνι».
Γαβριήλ Χαρίτος – Ιερουσαλήμ – 20/6/2022

Ο πόλεμος στην Ουκρανία ενισχύει τις σχέσεις ΗΠΑ-Γερμανίας

1

ΣΗΜΕΙΩΣΗ “ΑΝΙΧΝΕΥΣΕΩΝ”: Γίνεται πολλή συζήτηση για το επίπεδο των αμερικανογερμανικών σχέσεων. Η ανάλυση της Deutsche Welle που δημοσιεύουμε δίνει μια εικόνα του σημείου που βρίσκονται και της προοπτικής τους.

Η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία ενοποίησε τη δυτική συμμαχία, και έφερε τις σχέσεις μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Γερμανίας στην πρώτη γραμμή. Το κοινό τους γεωπολιτικό όραμα βασίζεται σε μεγάλες δεσμεύσεις που έχουν αναλάβει και οι δύο πλευρές.

Η αλλαγή της πολιτικής του Γερμανού Καγκελαρίου Όλαφ Σολτς στην άμυνα έτυχε αποδοχής απο τις ΗΠΑ
Οι σχέσεις ΗΠΑ-Γερμανίας βιώνουν μια αναγέννηση. Μετά από δύο αγχώδεις δεκαετίες, που είδαν τις εντάσεις μεταξύ Γερμανίας και Ηνωμένων Πολιτειών να αυξάνονται λόγω του πολέμου στο Ιράκ, των αποκαλύψεων κατασκοπείας και των συχνών ειρωνιών του πρώην προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, αυτό δεν είναι μικρό κατόρθωμα.

Ο πόλεμος της Ρωσίας στην Ουκρανία ανανέωσε τον στόχο στην σχέση τους, αλλά παρατηρητές της συμμαχίας λένε ότι η αναζωογόνηση  ήταν ήδη σε εξέλιξη πριν από την εισβολή. Ο Ψυχρός Πόλεμος συνόδευσε την πολιτική άνοδο του Προέδρου Τζο Μπάιντεν και η ομάδα εξωτερικής πολιτικής και οι ενέργειές της βλέπουν την Ευρώπη ως ζώνη στην οποία μπορούν να λειτουργούν με άνεση.
«[Ο πόλεμος στην Ουκρανία] είχε ένα γαλβανιστικό αποτέλεσμα σε ολόκληρη την Ατλαντική συμμαχία και η Γερμανία δεν αποτελεί εξαίρεση», δήλωσε στη DW ο Ντάνιελ Μπέντζαμιν, πρώην στέλεχος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ και νυν πρόεδρος της Αμερικανικής Ακαδημίας στο Βερολίνο. «Η νέα κυβέρνηση ήρθε να δώσει ιδιαίτερη έμφαση στη Γερμανία και με την επιθυμία να επιδιορθώσει τη ζημιά που είχε γίνει στη σχέση».

Ο υπουργός Εξωτερικών Antony Blinken, αριστερά, με την υπουργό Εξωτερικών της Γερμανίας Annalena Baerbock, πριν από τη συνάντησή τους στο Υπουργείο Εξωτερικών, Πέμπτη, 20 Ιανουαρίου 2022, στο Βερολίνο.

Οι κορυφαίοι διπλωμάτες στις ΗΠΑ και τη Γερμανία ήταν σε στενή επαφή από τότε που ξεκίνησε ο πόλεμος της Ρωσίας στην Ουκρανία
Η κοινή αιτία της αντίθεσης με τη Ρωσία έχει επισπεύσει τις εργασίες αποκατάστασης.

Αμερικανοί αξιωματούχοι ήταν ενθουσιασμένοι όταν ο καγκελάριος Όλαφ Σολτς ανακοίνωσε ότι η κυβέρνησή του ακύρωνε, ουσιαστικά, τον αγωγό φυσικού αερίου Nord Stream 2, τον οποίο ο πρόεδρος Τζο Μπάιντεν χαρακτήρισε «κακή συμφωνία για την Ευρώπη».  Αντίθετα, η Γερμανία έχει δηλώσει ότι προσπαθεί να επεκτείνει τους τερματικούς σταθμούς υγρού φυσικού αερίου που θα αυξήσουν την ικανότητα της χώρας να εισάγει το καύσιμο από τις ΗΠΑ.

Οι ΗΠΑ έχουν ρίξει περισσότερα στον αγώνα κατά της Ρωσίας, τόσο σε απόλυτους όσο και σε σχετικούς όρους σε σχέση με το ΑΕΠ, και η Γερμανία προσπάθησε να αλλάξει την φήμη ότι δεν σήκωνε το βάρος που της αναλογούσε στην ευρύτερη συμμαχία του ΝΑΤΟ. Έως τις 7 Ιουνίου, η Γερμανία είχε παραδώσει στην Ουκρανία το 35% της στρατιωτικής βοήθειας που έχει αναλάβει, σύμφωνα με το Ινστιτούτο του Κιέλου για την Παγκόσμια Οικονομία. Οι ΗΠΑ πέτυχαν σχεδόν το ήμισυ, ενώ άλλες χώρες όπως η Πολωνία και οι χώρες της Βαλτικής. είναι κοντά στο 100%.

Στην εποχή του Τραμπ, οι χαμηλές επιδόσεις μπορεί να προκάλεσαν κατσάδες. Αλλά η κυβέρνηση Μπάιντεν έχει πάρει διαφορετική οδό.

«Χαιρετίζουμε τις συνεισφορές της Γερμανίας και ενθαρρύνουμε τη Γερμανία και άλλες χώρες να παράσχουν τον απαραίτητο στρατιωτικό εξοπλισμό για να αμυνθεί η Ουκρανία απέναντι στη Ρωσία», δήλωσε στη DW ο Joe Giordono-Scholz, εκπρόσωπος της Πρεσβείας των ΗΠΑ στη Γερμανία.

Η συνεργασία μεταξύ των ΗΠΑ και συμμάχων όπως η Γερμανία, την οποία ονόμασε «άνευ προηγουμένου», υπερβαίνει την Ουκρανία και είναι «σχεδιασμένη για να αλληλοενισχύεται και να εντείνεται με την πάροδο του χρόνου».

Ένας ακρογωνιαίος λίθος της μακροπρόθεσμης προοπτικής είναι η επιτυχημένη επιλογή του Scholz να παράσχει100 δισεκατομμύρια ευρώ (110 δισεκατομμύρια δολάρια) για τον γερμανικό στρατό. Αν και αυτό είναι συνέπεια του πολέμου, δεν επηρεάζει άμεσα την πορεία του.

Αντιθέτως, οι Γερμανοί αναλυτές ασφαλείας το βλέπουν ως μια επένδυση που καλύπτει χρόνια παραμέλησης. Δεν θα βάλει, απαραίτητα, γερμανικά τανκς στα ουκρανικά πεδία μάχης, αλλά θα μπορούσε να βοηθήσει τη Γερμανία να πείσει τους συμμάχους της – και τους αντιπάλους της – ότι είναι σοβαρό να «υπερασπιστεί κάθε εκατοστό του εδάφους του ΝΑΤΟ», όπως έχει πει συχνά ο Scholz.

Αν και ο τρικομματικός κυβερνητικός συνασπισμός του Σολτς έκανε τη συντηρητική αντιπολίτευση να συμφωνήσει με το ποσό, παραμένει ασαφές πώς ακριβώς θα το ξοδέψει το γερμανικό υπουργείο Άμυνας, το οποίο έχει δυσκολευτεί με τις προμήθειες. Τουλάχιστον μέρος των χρημάτων θα εισρεύσουν σε Αμερικανούς κατασκευαστές όπλων που παράγουν τα προηγμένα όπλα που η Γερμανία έχει εκδηλώσει ενδιαφέρον να αγοράσει.

Το μαχητικό F-35 stealth βρίσκεται ψηλά σε αυτόν τον κατάλογο, αν και το Υπουργείο Άμυνας των ΗΠΑ δεν το έχει εγκρίνει για παραγωγή πλήρους κλίμακας για τις δικές του δυνάμεις, και το έργο έχει υπερβεί τον προϋπολογισμό και έχει καθυστερήσει, σύμφωνα με έκθεση του γραφείου λογοδοσίας της αμερικανικής κυβέρνησης τον Απρίλιο.

Ωστόσο, η παραγγελία είναι ένα μήνυμα από τη Γερμανία ότι παραμένει προσηλωμένη στις συμφωνίες κοινής χρήσης πυρηνικών του ΝΑΤΟ. Το F-35 θα διατηρήσει την ικανότητά του να φέρει αμερικανικά πυρηνικά όπλα μετά την απόσυρση του γερασμένου μαχητικού Tornado. Αυτό είναι μια κορυφαία προσδοκία των ΗΠΑ από τους Ευρωπαίους συμμάχους, αλλά και ένα ευαίσθητο εσωτερικό ζήτημα στη Γερμανία. Τόσο οι Σοσιαλδημοκράτες του Scholz όσο και οι Πράσινοι εταίροι του στην κυβέρνηση θέλουν να θεωρούνται κόμματα αφοπλισμού.

Οι Πράσινοι ήταν ιδιαίτερα επικριτικοί για την ανταλλαγή πυρηνικών, αλλά το αυτοαποκαλούμενο «Zeitenwende» (Σημείο Καμπής) του Scholz – μια ιστορική καμπή ως αποτέλεσμα του πολέμου – σημαίνει ότι οι πολιτικές θέσεις που κάποτε θεωρούνταν ιερές θα πρέπει να επανεξεταστούν.

Όταν προστεθεί στις τακτικές δαπάνες, η συμπληρωματική χρηματοδότηση θα δώσει στη Γερμανία —σε απόλυτους αριθμούς— τον μεγαλύτερο αμυντικό προϋπολογισμό στην Ευρώπη.

Οι αναλυτές πολιτικής βλέπουν το ξεφάντωμα των δαπανών που χρηματοδοτούνται από το χρέος ως σύμβολο της γερμανικής αξιοπιστίας, με δυνητικά σημαντικές στρατηγικές συνέπειες για τα συμφέροντα των ΗΠΑ. Σε αντίθεση με τους Ευρωπαίους συμμάχους τους, οι ΗΠΑ θεωρούν τον εαυτό τους ως μια φυσική δύναμη του Ειρηνικού σε άμεσο ανταγωνισμό με την αναπτυσσόμενη Κίνα. Για χρόνια, η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ αγωνιζόταν να δώσει περισσότερη προσοχή στην Ανατολική Ασία χωρίς να διακυβεύσει τις δεσμεύσεις της για την ασφάλεια στον Ατλαντικό.

«Η Αμερική δεν μπορεί να στραφεί προς την Ασία –χωρίς τεράστιο κίνδυνο για την Ευρώπη– χωρίς μια επιτυχημένη Zeitenwende (σημείο καμπής). [Οι ΗΠΑ] μπορούν να φύγουν, αλλά η Ευρώπη θα ήταν πολύ εκτεθειμένη», δήλωσε στη DW ο Michal Baranowski, ανώτερος συνεργάτης του German Marshall Fund.

Το «εφιαλτικό σενάριο» είναι ο πόλεμος στην Ουκρανία να μην δημιουργήσει “ρήγμα” στη Ρωσία, οι ΗΠΑ να μην εστιάσουν στην Ευρώπη και η Γερμανία να μην χαλαρώσει την ασφάλεια.

«Αυτό ουσιαστικά δίνει στη Ρωσία ξανά την ευκαιρία να ξαναχτίσει τη δύναμή της αλλά αυτή τη φορά να προχωρήσει πέρα ​​από την Ουκρανία», είπε ο Μπαρανόφσκι.

Ο Πρόεδρος Τζο Μπάιντεν χειρονομεί κατά τη διάρκεια συνάντησης με τον γερμανό καγκελάριο Όλαφ Σολτς στο Οβάλ Γραφείο του Λευκού Οίκου, Δευτέρα, 7 Φεβρουαρίου 2022, στην Ουάσιγκτον. Ο Σολτς (αριστερά) ταξίδεψε τελευταία φορά στην Ουάσιγκτον για να συναντηθεί με τον Μπάιντεν (δεξιά) τον Φεβρουάριο

Εμπιστοσύνη στη συνεργασία ΗΠΑ-Γερμανίας

Από την αμερικανική πλευρά, ο κίνδυνος για τη σχέση είναι στο εσωτερικό. Ο Μπάιντεν φαίνεται, ήδη, αδύναμος ενόψει των ενδιάμεσων εκλογών του Νοεμβρίου, στις οποίες το κόμμα που ελέγχει τον Λευκό Οίκο συνήθως χάνει έδρες στο Κογκρέσο.

Δεν είναι σαφές εάν όποιος τον αντικαταστήσει, μετά από μία ή δύο θητείες, θα συμμεριστεί την πολιτική της κυβέρνησής του για μακροχρόνιες συνεργασίες, όπως με τη Γερμανία.

Περίπου έξι στους δέκα Αμερικανούς και Γερμανούς συμφωνούν ότι οι κυβερνήσεις Μπάιντεν και Σολτς συνέβαλαν στην ενίσχυση των σχέσεων, σύμφωνα με μια νέα έρευνα για τον μη κερδοσκοπικό οργανισμό Atlantik-Brücke. Ακόμη μεγαλύτερες πλειοψηφίες – 71% των Αμερικανών και 81% των Γερμανών – λένε ότι η σχέση θα πρέπει να ξεπεράσει την κυβέρνηση που βρίσκεται στην εξουσία.

Ο πόλεμος στην Ουκρανία αύξησε το επίπεδο εμπιστοσύνης που έχει κάθε πλευρά προς την άλλη, διαπίστωσε η διαδικτυακή έρευνα, αν και και οι δύο παραμένουν δύσπιστοι για τις προθέσεις της άλλης «να κάνει αυτό που είναι σωστό».

Το πακέτο βοήθειας 40 δισεκατομμυρίων δολαρίων για την Ουκρανία που ψήφισαν η Βουλή και η Γερουσία τον Μάιο υποδηλώνει ότι η υποστήριξη για την ευρωπαϊκή ασφάλεια μπορεί να είναι ένα από τα λίγα ζητήματα που θα ξεφύγουν από τον πικρό κομματισμό στην Ουάσιγκτον.

«Ο αισιόδοξος μέσα μου λέει ότι αυτή θα είναι μια σταθερή τάση πέρα ​​από την κυβέρνηση Μπάιντεν», δήλωσε ο Ντάνιελ Μπέντζαμιν, πρόεδρος της Αμερικανικής Ακαδημίας. «Εάν και οι δύο πλευρές έχουν μια άποψη για την παγκόσμια κατάσταση».

Rina Goldenberg

dw.com

21 Ιουνίου 1913: Η μάχη του Κιλκίς

0

του Δημήτρη Νατσιού*

«Ὅλα τά εἶχα προβλέψει, τά εἶχα σκεφθεῖ, ὅλα ἐκτός ἀπό τήν τρέλλα τῶν Ἑλλήνων». Εἶναι λόγια τοῦ Νικολάου Ἰβανώφ, ἀντιστρατήγου, διοικητῆ τῆς 2ης Βουλγαρικῆς Στρατιᾶς, μετά τήν ἥττα του στό Κιλκίς. Χωρίς νά τό γνωρίζει ὁ Βούλγαρος στρατηγός ἐπαναλαμβάνει τά λόγια τοῦ θρυλικοῦ Γέρου τοῦ Μοριά, τοῦ Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, πού ἔλεγε λίγα χρόνια μετά τήν ἁγιασμένη Ἐπανάσταση τοῦ ’21: «Ὁ κόσμος μᾶς ἔλεγε τρελλούς. Ἠμεῖς, ἄν δέν ἤμεθα τρελλοί, δέν ἐκάναμεν τήν ἐπανάστασιν, διατί ἠθέλαμεν συλλογισθῆ πρῶτον διά πολεμοφόδιαν, καβαλλαρία μας, πυροβολικό μας, πυροτοθῆκες μας, τά μαγαζιά μας, ἠθέλαμεν λογαριάσει τήν δύναμιν τῆν… ἐδικήν μας, τήν τούρκικη δύναμη. Τώρα ὅπου ἐνικήσαμεν, ὅπου ἐτελιώσαμεν μέ καλό τόν πόλεμό μας, μακαριζόμεθα, ἐπαινόμεθα. Ἄν δέν εὐτυχούσαμεν, ἠθέλαμεν τρώγει κατάρες ἀναθέματα…» («Ἅπαντα περί Κολοκοτρωναίων», ἐκ. «ΙΔΕΒ», σελ. 215) Ναί, ἡ ἴδια «τρέλλα», ὁ ἡρωισμός, ἡ «νηφάλιος μέθη» τῶν Ἑλλήνων, φανερώθηκε καί στή Σαλαμίνα καί στήν Πόλη καί στό Μεσολλόγι καί στό ἔνδοξο ’40.

Ἡ ελληνική ἱστορία ἔχει μία ἰδιοτυπία, μοναδική ἴσως στήν οἰκουμένη. Εἶναι ἱστορία ἀδιάλειπτων ἀγώνων γιά ἐπιβίωση. Μῆλον τῆς ἔριδος οἱ γεωγραφικές ἑστίες του στή συμβολή δύο ἠπείρων, ἀντιμετωπίζουν εἰσβολές, ἐπιθέσεις, κατοχές καί φρικτές σκλαβιές, ἐρημώσεις κατά τήν διάρκεια ἀδιάκοπων ἐπεκτατικῶν ἐξορμήσεων ἀπό ὅλα τά σημεῖα τοῦ ὁρίζοντα. Ὅλοι τίς διεκδικοῦν, ὅλοι τίς ποδοπατοῦν μέ τά στίφη τους. Ἀλέθεται ὁ Ἑλληνισμός, ἡ «Πονεμένη Ρωμηοσύνη» στίς μυλόπετρες τῆς ἱστορίας, ἀλλά «… ἰδού ζῶμεν». Ή, ὅπως ὡραία τό διατύπωσε ὁ στρατηγός Μακρυγιάννης στά «ἀπομνημονεύματά» του: «Ὅτι ἀρχή καί τέλος, παλαιόθεν καί ὡς τώρα, ὅλα τά θερία πολεμοῦν νά μᾶς φᾶνε καί δέν μποροῦνε· τρῶνε ἀπό μας καί μένει καί μαγιά…».   Ἀπό τήν ἴδια τήν μαγιά τῶν ἡρώων τοῦ ’21 ἦταν φτιαγμένοι καί οἱ μαχητές τῶν Βαλκανικῶν πολέμων, οἱ ὁποῖοι εἶναι συνέχεια τῆς μεγάλης Ἐπανάστασης. Ἑκατό περίπου χρόνια μετά, τό Γένος, ἑδραζόμενο στήν λαϊκή ὁμοψυχία: «Ἕλληνας ὁμοφρονέοντας… χαλαπούς εἶναι περιγίγνεσθαι», ὅταν ὁμονοοῦν οἱ Ἕλληνες εἶναι ἀνίκητοι διαλαλεῖ ὁ Ἡρόδοτος («Ἱστορία» ΙΧ, 2) χάρις καί στήν θυσία τῶν παλληκαριῶν τοῦ Μακεδονικοῦ Ἀγώνα, διπλασιάζει τά φτερά του.

 Οἱ Βαλκανικοί Πόλεμοι τοῦ 1912-13 εἶναι ἀπελευθερωτικοί πόλεμοι. Καί ὁ στρατός μας ἐλευθέρωνε σκλάβους Ρωμηούς, οἱ ὁποῖοι γιά 500 καί πλέον χρόνια διατήρησαν ἄσβεστη τήν ἐθνική τούς συνείδηση, γιατί –αναμφίλεκτη ἀλήθεια αὐτό– κρατήθηκαν ἀπό «τό ἄμφιο» τῆς ἑλληνοσώτειρας Ἐκκλησίας μας. Στίς 30 Αὐγούστου τοῦ 1907 ὁ λαός τῆς Δράμας ἀποχαιρετᾶ τόν ἐθνο-ιερομάρτυρα Ἐπίσκοπο Χρυσόστομο, πού ὅδευε γιά τόν τόπο τοῦ μαρτυρίου του, τήν αἱματοκυλισμένη Σμύρνη. Λίγο πρίν τήν ἐπιβίβασή του στό τρένο, ὁ δημογέροντας Νίκας, προσφωνόντας τον, ὑψώνει τήν φωνή του, ὀρθώνει τήν λεβέντικη κορμοστασιά του, ἀτενίζει ἀγέρωχα τόν ποιμενάρχη καί τοῦ φωνάζει: «Δέσποτα, μᾶς παρέλαβες λαγούς καί μᾶς ἔκαμες λιοντάρια. Μείνε ἥσυχος. Θά γίνει τό θέλημά σου.» (Ν. Βασιλειάδη: «Γιά τήν Ἐλευθερία», σελ. 265) Ἡ Ἐκκλησία στάθηκε ὁ Κυρηναῖος τοῦ Γένους σ’ ὅλη τήν πολυαίωνη σκλαβιά, αὐτή, μέ τούς ἀτρόμητους Μητροπολίτες της, ἦταν ἡ ψυχή τοῦ Μακεδονικοῦ Ἀγώνα. Ἄς τό θυμοῦνται αὐτό ὅσοι ἐκκλησιομάχοι κουνοῦν σήμερα τό δάχτυλο καί βυσσοδομοῦν κατά τῆς ἀμωμήτου πίστεώς μας.

 Ἔλεγε μεταξύ ἄλλων ὁ μεγάλος λογοτέχνης μας Στρατής Μυριβήλης, σέ ὁμιλία του, τό 1953: «Σάν ἔπεσε τό Βυζάντιο, ἡ Ἐκκλησία ἀντικατέστησε τόν τσακισμένο κρατικό ὀργανισμό σάν ὑποκατάστατος μηχανισμός τῆς ἐθνικῆς ἑνότητας. Τά σύμβολα τῆς Αὐτοκρατορίας τά κράτησε ἡ Ἐκκλησία καί τά διατήρησε μέσα στούς μαύρους αἰῶνες τῆς σκλαβιᾶς. Καί μέσα σ’ αὐτούς τούς φοβερούς αἰῶνες, αὐτή στάθηκε τό πνευματικό καί ἐθνικό κέντρο τῆς μαρτυρικῆς φυλῆς. Ἐνάντια στούς ἀρχηγούς της ξέσπαγε κάθε ἐπίθεση τῶν ἐχθρῶν τοῦ Ἑλληνισμοῦ, τόσο ἀπό μέρους τῶν κατακτητῶν, ὅσον καί ἀπό μέρους τῶν Φράγκων. Καί σωστά τόπανε, πώς σέ πολλές κρίσιμες ὧρες τό ράσο στάθηκε ἡ ἐθνική σημαία τῆς Ἑλλάδας στά χρόνια της σκλαβιᾶς. Σ’ αὐτό τό διάστημα, ἑκατοντάδες χιλιάδες Ἕλληνες χάθηκαν γιά τό ἑλληνικό ἐθνικό σύνολο. Ποιοί ἦταν αὐτοί; Ἦταν ὅλοι ὅσοι μέ τή βία ἤ μέ τόν φόβο ἄφησαν τή θρησκεία τους.» Συμπέρασμα ἀδιάσειστο: «Ἄν ὑπάρχουμε σήμερα σάν ἑλληνική φυλή, εἶναι γιατί κρατηθήκαμε ἀπό τό ἄμφιο τῆς Ἐκκλησίας μας ὅλα αὐτά τά χρόνια».

 (Ὁ Μυριβήλης πολέμησε στούς Βαλκανικούς πολέμους καί τραυματίστηκε. Ὅταν ὁ πατέρας του ἔμαθε στή Λέσβο τό νέο, ἀπό τή χαρά του κέρασε ὅλο τό χωριό. «Ἄλλοι καιροί, ἄλλα ἤθη». Τότε μεγαλουργοῦσαν οἱ καρδιές, τώρα μεγαλουργοῦν τά χρήματα, ὅπως ἔλεγε ὁ Κανάρης).

 Ἔτσι φτάσαμε στούς Βαλκανικούς πολέμους καί στήν τριήμερη μάχη τοῦ Κιλκίς, στίς 19-21 Ἰουνίου τοῦ 1913 πού φέτος τιμοῦμε τά ἑκατόχρονα ἀπό τήν διεξαγωγή της. Ἡ μάχη τοῦ Κιλκίς – Λαχανά, ἤ δίδυμη μάχη ὡς εἴθισται νά λέγεται, ἦταν ἡ πρώτη ἀποφασιστική σύγκρουση μεταξύ τῶν Ἑλλήνων καί τῶν Βουλγάρων κατά τόν Β’ Βαλκανικό Πόλεμο (Β’ ΒΠ) ὑπῆρξε ἡ πιό κρίσιμη καί ἡ πλέον φονική μάχη, ὄχι μόνο τῶν Βαλκανικῶν Πολέμων, ἀλλά καί τῆς νεότερης ἐλλληνικῆς ἱστορίας. Χάρις στήν νίκη τοῦ ἑλληνικοῦ στρατοῦ, ἡ Μακεδονία, ἡ Ἤπειρος, τά νησιά τοῦ Αἰγαίου, ἀκόμη καί ἡ Κρήτη καί ἡ Θράκη ἑνώθηκαν ὁριστικά μέ τό λυμφατικό τότε ἑλληνικό κράτος καί απετράπη ἡ προσπάθεια τῶν Βουλγάρων νά ὑλοποιήσουν το ὄνειρο τῆς «Μεγάλης Βουλγαρίας» (Συνθήκη Ἁγίου Στεφάνου, 1878).

 Ἔλεγε ὁ ἀθηναιογράφος λογοτέχνης Δημήτρης Καμπούρογλου: «Ὅλα τά ἔθνη γιά νά προοδεύσουν πρέπει νά βαδίσουν ἐμπρός πλήν τοῦ ἑλληνικοῦ πού πρέπει νά στραφεῖ πίσω», ὄχι βέβαια ὡς στείρα προγονολατρία ἀλλά ὡς μελέτη τῶν τιμαλφῶν ἀξιῶν τοῦ Γένους, μέ σκοπό τήν παιδαγωγία κυρίως τῶν νέων. Εἶναι γνωστό ὅτι ἡ σπουδή τῆς ἱστορίας ἐμφυσεῖ στό παιδί ἀγάπη γιά τήν πατρίδα, τοῦ προσφέρει πρότυπα ζωῆς, τοῦ γνωρίζει τά ἐλλατώματα καί τά προτερήματα τοῦ Γένους, ἐνεργεῖ, μ’ ἕναν λόγο, ἐντός του διαπλαστικά, ὡς κατ’ ἐξοχήν παράγοντας αὐτοσυνειδησίας. Καί δή τί καλύτερο παράδειγμα φιλοπατρίας ἀπό τήν μάχη τοῦ Κιλκίς, τήν ὁποία ἐν συντομία θά ἐξιστορήσουμε, ἐπιμένοντας κυρίως στά βιώματα αὐτήκοων καί αὐτοπτῶν μαρτύρων.

Τό ἀθάνατο ἔπος

 Τό κίνημα τῶν Νεοτούρκων (Ιούνιος τοῦ 1908) κι ὁ κίνδυνος νά ἐξοντωθοῦν ἀπό τήν τουρκική μισαλλοδοξία ὅλοι οἱ Χριστιανοί τῆς Μακεδονίας καί τῆς Θράκης, ὁδήγησε τό 1912 τούς Ἕλληνες, τούς Βούλγαρους, Σέρβους καί Μαυροβούνιους νά ξεχάσουν προσωρινά τίς διαφορές τους καί νά συσσωματωθοῦν κατά τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας.  Ο Α’ Βαλκανικός Πόλεμος ἔληξε νικηφόρος γιά τά βαλκανικά κράτη, ὅμως οἱ Βούλγαροι «ἐμνήσθησαν ἡμερῶν ἀρχαίων», ξαναθυμήθηκαν τόν χάρτη τῆς Μεγάλης Βουλγαρίας καί νόμισαν ὅτι ἔφτασε ἡ ὥρα νά πραγματοποιήσουν τά παλιά χιμαιρικά τους σχέδια εἰς βάρος καί τῆς Σερβίας καί τῆς Ἑλλάδας. Ἡ ἀπληστία τῆς Βουλγαρίας, ἡ ὑπερφίαλη συμπεριφορά της πρός τούς συμμάχους κι ἕνα πλῆθος ἀπό δόλιες ἐνέργειες, ἔστρεψαν τήν Ἑλλάδα καί τήν Σερβία ἐναντίον της καί ὁδήγησαν στόν Δεύτερο Βαλκανικό Πόλεμο (Β’ ΒΠ).

 Στίς 19 Μαίου τοῦ 1913 ὑπεγράφη στη Θεσσαλονίκη ἡ συνθήκη συμμαχίας μεταξύ Ἑλλάδας καί Σερβίας γιά νά ἀντισταθμίσει τίς ἐνέργειες τῶν Βουλγάρων, πού συγκέντρωναν μυστικά τό στρατό τους, γιά νά χτυπήσουν αἰφνιδιαστικά τούς πρώην συμμάχους τους. Μία τελευταία προσπάθεια τῶν κυβερνήσεων Ἑλλάδας καί Σερβίας, γιά νά ἀποφευχθεῖ ἡ σύγκρουση, ματαίωσαν οἱ ἴδιοι οἱ Βούλγαροι μέ τήν ἀξίωσή τους νά ἁπλωθοῦν σ’ ὁλόκληρη τή ΝΔ Μακεδονία, τήν ὁποία κατεῖχε ὁ ἑλληνικός στρατός. Ἔτσι ὁδηγήθηκαν τα πράγματα στήν σύγκρουση.

Στίς 16 Ἰουνίου τοῦ 1913 οἱ Βούλγαροι, ἀφοῦ μετέτεφεραν τίς περισσότερες δυνάμεις τους ἀπό τή Θράκη στή Μακεδονία πρός τήν πλευρά τῶν Ἑλλήνων καί τῶν Σέρβων ἄρχισαν σφοδρότατη ἐπίθεση. Γιά τούς Ἕλληνες καί τούς Σέρβους δέν ἀπέμενε παρά μονάχα ἡ γενική ἀντεπίθεση. Ἀλλά πρίν ἀπό κάθε ἄλλη ἐνέργεια ὁ στρατός μας ξεκαθάρισε τήν Θεσσαλονίκη ἀπό τούς Βουλγάρους, πού μέ δόλο εἶχαν εἰσδύσει στήν πρωτεύουσα τῆς Μακεδονίας, ἀπό τήν ἡμέρα κιόλας τῆς ἀπελευθέρωσής της. Καί ὕστερα ἄρχισαν οἱ μεγάλες ἐπιχειρήσεις. Καί πρώτη στή σειρά ἡ ἔνδοξη μάχη τοῦ Κιλκίς.

Τό Γενικό Ἐπιτελεῖο Στρατοῦ στήν ἔξοχη πολύτομη ἔκδοσή του, πού ἐπιγράφεται «ὁ Ἑλληνικός στρατός κατά τούς Βαλκανικούς Πολέμους τοῦ 1912-1913 (Ἀθήνα, 1932)» περιγράφει μέ θαυμαστό καί ἀναλυτικό τρόπο ὅλες τίς φάσεις τῆς πολεμικῆς ἐκείνης ἐπιχείρησης, πού δόξασε γιά μία φορά ἀκόμη τά ἑλληνικά ὄπλα καί ὑπῆρξε θέατρο ἀσύγκριτων ἡρωισμῶν τῶν ἀξιωματικῶν καί τῶν ἀνδρῶν τοῦ στρατοῦ μας.  Στά νότια του Κιλκίς ἤσαν γερά ὀχυρωμένοι οἱ Βούλγαροι καί 4 μεραρχίες τοῦ κέντρου τούς χτύπησαν δυνατά στίς 19 Ἰουνίου 1913. Στίς 20 Ἰουλίου, δεύτερη μέρα της μάχης, τό Γενικό Στρατηγεῖο πρόσταξε γενική ἐπίθεση ἀπό τήν αὐγή σέ ὅλο τό μέτωπο. Κι ἐνῶ στό δεξιό ἄκρο τοῦ μετώπου ἡ 7η Μεραρχία ἀνέτρεψε τούς ἀπέναντι ἐχθρούς της καί μπῆκε στή Νιγρίτα, οἱ μεραρχίες τοῦ κέντρου προχωροῦν πρός τό Κιλκίς μέ πολύ ἀργό ρυθμό, γιατί ἡ ἄμυνα τῶν Βουλγάρων, πού ἔκαναν συνεχῶς ἰσχυρές ἀντεπιθέσεις, ἦταν ἀποφασιστική καί πεισματώδης. Στόν τομέα τοῦ Λαχανά ἡ 1η Μεραρχία (στρατηγός Μανουσογιαννάκης) προχώρησε πιό γρήγορα πρός τίς νότιες προσβάσεις τῆς ὀχυρωμένης τοποθεσίας καί κυρίευσε καί 6 ἐχθρικά κανόνια.

 Τό δειλινό τῆς 20ης Ἰουνίου ἡ κατάσταση εἶναι πολύ κρίσιμη. Ἡ ἀντίσταση τῶν Βουλγάρων εἶναι λυσσαλέα. Τό ἑλληνικό πεζικό ἔπρεπε νά τούς βγάζει μέ τίς λόγχες ἀπό τά χαρακώματά τους καί οἱ ἀπώλειες ἦταν τεράστιες. Τό Γενικό Στρατηγεῖο ἔστειλε νέα διαταγή στίς Μεραρχίες τοῦ κεντρικοῦ μετώπου νά κυριεύσουν «πάση θυσία» τό Κιλκίς, πρίν σκοτεινιάσει. Ἡ 2η Μεραρχία (στρατηγός Καλάρης) σέ ἐκτέλεση τῆς διαταγῆς ἐνήργησε νυκτερινή ἐπίθεση. Μέ ἐπικό ἀγώνα, φοβερές ἀπώλειες (οἱ περισσότεροι ἀξιωματικοί τέθηκαν ἐκτός μάχης). Ἀνατρέποντας τήν μία μετά τήν ἄλλη τίς 3 γραμμές ἄμυνας τῶν Βουλγάρων, στίς 9:40 τό πρωί τῆς 21ης Ἰουνίου, ἡ γαλανόλευκη κυματίζει στήν πόλη καί περιχαρής ὁ διοικητής στρατηγός Καλάρης τηλεγραφεῖ στό Γενικό Ἐπιτελεῖο: «Ἀγγέλω νίκην Κιλκίς. Ἐχθρός ὑποχωρεῖ ἐγκαταλείψας ὀχυρωμένας θέσεις…» Τό κάστρο τοῦ Βουλγαρισμοῦ πάρθηκε. Ἀλλά μέ πόσες θυσίες!

 Κατά ἀνακοίνωση τοῦ Στρατηγείου οἱ ἀπώλειες ἀνῆλθαν σέ 10.000 νεκρούς καί τραυματίες. (Ὁ Γαβριήλ Συντομόρου, στό βιβλίο τοῦ «Σαραντάπορο, Κιλκίς, Λαχανᾶς: οἱ πρῶτες μας νίκες», ἔκδ. Ζῆτρος, γράφει: «Στήν πραγματικότητα οἱ ἀπώλειες αὐτές δέν πρέπει νά ξεπέρασαν τούς 8.670 νεκρούς καί τραυματίες, σέ σύνολο περίπου 110.000 περίπου ἀνδρῶν τῶν 8 Μεραρχιῶν καί τῆς Ταξιαρχίας Ἱππικοῦ, πού πῆραν μέρος στή τριήμερη μάχη Κιλκίς – Λαχανά). Εἶναι χαρακτηριστικό της μάχης ὁ θάνατος 10 διοικητῶν μονάδων, οἱ ὁποῖοι πρόβαλλαν τήν προσωπική τους συμπεριφορά καί ἐθελοθυσία ὡς παράδειγμα μίμησης στούς ἄνδρες τους. Παραθέτουμε τά ὀνόματα τῶν ἡρώων, τιμώντας ἔτσι καί τούς χιλιάδες «ἀγνώστους στρατιῶτες» τους, πού πάντοτε θά τούς εὐγνωμονεῖ τό ἔθνος μας: Καμάρας, Καμπάνης, Παπακυριαζῆς, Κορομηλᾶς, Καραγιαννόπουλος, Διαλέτης, Κουτήφορης, Κατσιμήδης, Χατζόπουλος, Ἰατρίδης… Αἰωνία ἡ μνήμη… Τά «κόκκαλα» τους τά ἱερά πότισαν τήν λευτεριά μας.

 Μαθητής μικρός τήν δεκαετία τοῦ 30, ὁ Σ. Λίβας, μετέπειτα στρατιωτικός γιατρός, ἔγραψε τίς ἀναμνήσεις του, μέ τίτλο «Ἡ παλιά, μικρή μας πόλη». Σέ κείμενο μέ τίτλο «οἱ Μαχητές τοῦ Κιλκίς», γράφει τά ἑξῆς συγκινητικά:

 «Ἕνα ἀπέραντο «Ἐθνικό Νεκροταφεῖο», πού κρύβει στά σπλάχνα τοῦ τά κορμιά χιλιάδων παλληκαριῶν, εἶναι ὁ τόπος μας. Καί πάνω στά κορμιά αὐτά στήθηκαν τά θεμέλια αὐτῆς τῆς πόλης. Καί τό σιτάρι πού φτιάχνει τό ψωμί μας, θεριεύει καί μεστώνει ρουφώντας ἀπό τή γῆ αἷμα ἀντί για νερό. Κάθε λόφος γύρω μας κι ἕνας «κρανίου τόπος». Κάθε χωράφι κι ἕνας «ἀγρός αἵματος» για νά χρησιμοποιήσω τοῦ χαρακτηρισμούς τοῦ Εὐαγγελίου πού τόσο ταιριάζουν στήν περίπτωση». Τά πρῶτα χρόνια, τ΄ ἀλέτρια πού ὄργωναν τή γῆ, ἔφεραν στήν ἐπιφάνεια λευκά κόκκαλα «κόκαλα Ἑλλήνων ἱερά», ἀντάμα μέ σκουριασμένες ξιφολόγχες καί δερμάτινες παλάσκες, περασμένες σέ ζωστῆρες πού ἔζωναν, κάποτε λυγερά σώματα παλληκαριῶν. Κι ὅλοι μας λίγο – πολύ, ἔχουμε νά θυμόμαστε πώς κάποτε, σκάβοντας τίς αὐλές τῶν σπιτιῶν μας εἴχαμε βρεῖ σκουριασμένα ὄπλα κι ἀνθρώπινα κρανία. Σάν στοιχειωμένος ἔμοιαζε ὁ τόπος μας καί τά παιδιά φοβόταν νά βγοῦν τό βράδυ ἀπό τά σπίτια τους.  Θυμᾶμαι τούς πρώτους περιπάτους πού κάναμε μέ τό νηπιαγωγεῖο, ἐκεῖ κοντά στούς πρόποδες τοῦ Ἀη- Γιώργη. «Ἡ δασκάλα μᾶς ἔλεγε ὅτι οἱ παπαροῦνες στόν τόπο μας, εἶναι πιό κόκκινες ἀπό ἀλλοῦ, γιατί παίρνουν τό χρῶμα τους ἀπό τό αἷμα τῶν σκοτωμένων παλληκαριῶν. Κι ἐμεῖς διστάζαμε νά τίς κόψουμε, ἀπό φόβο, μήπως καί ματώσουμε τά χέρια μας…» (σελ. 179).

Μαρτυρίες πρωταγωνιστῶν

 Μεταξύ τῶν ἡρώων διοικητῶν συνταγμάτων πού ἔπεσαν στήν μάχη τοῦ Κιλκίς, εἶναι καί ὁ Ἀντώνιος Καμπάνης, διοικητής τοῦ 8ου Συντάγματος τῆς 4ης Μεραρχίας. Τόν ἴδιο καιρό ὁ γιός τοῦ Δημήτριος, ὑπηρετεῖ καί αὐτός ὡς στρατιώτης. Στό βιβλίο τοῦ «Ἀναμνήσεις τοῦ Πολέμου καί τῆς Εἰρήνης» περιγράφει τήν σκηνή πού σπεύδει γιά τόν «τελευταίο ἀσπασμόν» τοῦ ἠρωϊκοῦ σκηνώματος τοῦ γονιοῦ του. Φτάνει στή μεγάλη σκηνή πού ἦταν τό χειρουργεῖο τῆς IV Μεραρχίας:

«Μπῆκα στή σκηνή καί πάνω σ’ ἕνα φορεῖο είδα τόν πατέρα. Εἶχε τά μάτια ἀνοιχτά. Τό πρόσωπο γελαστό καί εὐχαριστημένο. Μόνο τό στῆθος του ἦταν γεμάτο τρύπες. Στά χέρια του φοροῦσε γάντια καλοκαιρινά χακί, ἀλλά ὅπως ἦταν σκισμένα καί κρεμασμένα, κατάλαβα ὅτι εἶχαν κοπεῖ τά δάχτυλά του. Ἀργότερα, ὅταν εἶδα τά κιάλια του, πού ἦταν καί αὐτά γεμάτα βλήματα, ἀντελήφθηκα πώς ἡ ὀβίδα εἶχε σκάσει τήν ὥρα πού τά σήκωνε, γιά νά παρατηρήσει τίς ἐχθρικές θέσεις. Τό θέαμα γιά μένα ἦταν τραγικό, ἀλλά μεγαλύτερη ἀκόμη συγκίνηση μοῦ προξένησαν οἱ ἑκατοντάδες τραυματίες τοῦ Συντάγματός του, πού περνοῦσαν καί τόν ἀσπάζονταν κλαίγοντας. Ἄκουσα μερικούς νά λένε: Ἦταν αὐστηρός, ἀλλά δίκαιος καί ἀγαποῦσε τούς ἄνδρες του».

Νομίζω πώς ὁ ἐπικήδειος αὐτός, ἄν μποροῦσε νά τόν ἀκούσει, θά τόν εἶχε ἀπολύτως ἱκανοποιήσει. Γιατί πραγματικά πρόσεχε ξεχωριστά τους ἄνδρες του, καί γιά νά προστατεύσει τή ζωή τούς εἶχε σκοτωθεῖ ὁ ἴδιος» (σελ. 123).

Μέ τέτοιους ἄξιους ἡγήτορες φθάσαμε στή νίκη. Ἕνας στρατός γενναίων μέ ἀρχηγούς «λιοντάρια» πῶς νά μήν ἀνέλθει στήν κορυφή τῆς δόξης καί τῆς ἀθανασίας.  Τό 1964 ἐκδίδεται τό «Ἀναμνηστικό Λεύκωμα» ἐπί τή 50/ἐτηρίδι ἀπό τῆς μάχης τοῦ Κιλκίς. Στήν σελίδα 44 διαβάζουμε: «Ἦταν δύο σύγγαμβροι ἀπό τήν Κύμη τῆς Εὐβοίας, ὁ συνταγματάρχης Ἰωάννης Παπακυριαζής καί ὁ ταγματάρχης Ἰωάννης Βελισσαρίου. Καί οἱ δύο λεβέντες. Τά ἀνδραγαθήματα τους ὑπῆρξαν ἀπό τά φωτεινότερα δείγματα ἀτομικῆς γενναιότητος. Οἱ δύο αὐτοί συγγενεῖς εἶχαν τσακωθῆ… σάν σύγγαμβροι πού ἤσαν. Στήν μάχη τοῦ Κιλκίς βρέθηκαν οἱ μονάδες τους νά πολεμοῦν πλάι- πλάι καί ὁ συναγωνισμός τῶν δύο τσακωμένων ἔφθασε στό ἀποκορύφωμα.»  Στήν τελευταία μάχη, ὅπως ἀναφέρει ὁ στρατηγός Θεόδωρος Πάγκαλος στά ἡμιτελῆ ἀπομνημονεύματά του, ἐπῆλθε τό δράμα «…Ἤρξατο τότε σφοδρότατος καταιγισμός πυρός, κατά τήν διάρκειαν τοῦ ὁποίου οἱ 6 λόχοι τοῦ Βελισσαρίου, προχωροῦντες ταχέως ἔφθασαν εἰς ἀπόστασιν ἑφόδου ἀπό τῆς πρώτης γραμμῆς τῶν βουλγαρικῶν ὀρυγμάτων. Καί εἶδον τό ἀλησμόνητον θέαμα τῆς ἑφόδου τῶν 6 εὐζωνικῶν λόχων τοῦ Βελισσαρίου, οἱ ὁποῖοι καθ’ ἄς εἶχον ὁδηγίας ὑπό τοῦ διοικητοῦ των, ἔβαλον αἰφνιδίως ταχύτατον ὀλιγόλεπτον πῦρ ἐναντίον τοῦ ἐχθροῦ, μετά τό ὁποῖον ὤρμησαν ἀκάθεκτοι καί μέ βροντώδεις ἀλαλαγμούς ἐναντίον τῶν ἐπί τῆς πρώτης ὀφρύος τοῦ λόφου βουλγαρικῶν χαρακωμάτων. Ἡ γραμμή τῶν ἐφορμούντων λόχων μέ τάς ἀπαστραπτούσας ὑπό τόν ἥλιον ὑπερχιλίας λόγχας ὠμοίαζεν πρός χαλύβδινην ταινία, ἡ ὁποία ἀπειλητική ἐπήρχετο ἐναντίον τῶν ἐχθρικῶν ὀρυγμάτων. Ὁ ἀγών ὑπῆρξεν μεγαλειώδης. Οἱ Βούλγαροι ἀνετράπησαν ἤ ἐξοντώθησαν διά τῆς λόγχης. Αὐτό ἦτο τό μεγαλύτερον κατόρθωμα τοῦ Βελισσαρίου καί μέ δικαίαν ὑπερηφάνειαν ἐφώναξεν εἰς τόν λοχαγόν Ζήραν, ἄλλον γενναῖον, ὁ ὁποῖος ὑπηρετοῦσεν εἰς τό σύνταγμα τοῦ Παπακυριαζῆ, τοῦ μπατζανάκη τοῦ Βελισσαρίου.

–          Βρέ Ζήρα, ποῦ εἶναι ὁ διοικητής σου νά δή;

–          ΖΗΡΑΣ. Σκοτώθηκε…

Εἶχε πέσει πρό ὀλίγου μόλις, μαχόμενος μέ τόν ἴδιον ἀπαράμμιλον τρόπον. Καί τότε τό πρόσωπον τοῦ συγγάμβρου «ἐμαύρισεν ἀπό τό πένθος». Ἔβγαλε τό πηλήκιόν του, ἔκαμε τόν σταυρό του, ἐδάκρυσεν καί ἐτράβηξεν μπροστά μέ περισσοτέραν ὁρμήν. Ἐκεῖ παρακάτω στή Τζουμαγιά, στό ὑψόμετρο 1378, τόν περίμενε κι’ αὐτόν ὁ Χάρος».

 Ἕνα ἐξαιρετικό βιβλίο, πραγματικός θησαυρός, πού ἀναφέρεται στή μάχη τοῦ Κιλκίς εἶναι τοῦ π. Δημητρίου Καλλίμαχου, ἐθελοντή ἱεροκήρυκος τῆς Ἐ’ Μεραρχίας. Ὁ Καλλίμαχος παρακολουθεῖ ἐκ τοῦ σύνεγγυς τήν μάχη παίρνει μέρος σ’ αὐτήν, ἐμψυχώνει τούς στρατιῶτες, παρηγορεῖ τούς πληγωμένους καί ἀναλαμβάνει, πολλές φορές, τό βαρύ καθῆκον τῆς ταφῆς τῶν νεκρῶν πολεμιστῶν. Τό 1942, ἐξέδωσε στή Νέα Ὑόρκη τίς ἐμπειρίες του, σέ βιβλίο μέ τίτλο: «Ἀθάνατη Ἑλλάς» Ἀπό τό ἔξοχο αὐτό πόνημα, ἀποσποῦμε κάποιες σελίδες του, στίς ὁποῖες μοσχοβολᾶ ἡ πίστη καί ἡ φιλοπατρία τοῦ στρατοῦ μας. Στήν μακραίωνη ἱστορία μας πάντοτε τό Γένος ἀγωνίζεται «ὑπέρ πίστεως καί πατρίδος» καί ματαιοπονοῦν ὅσοι θέλουν νά χωρίσουν τά δύο αὐτά «ριζιμιά λιθάρια» τοῦ ἱστορικοῦ μας βίου. Ἀπό τά βάθη τῶν αἰώνων ἡ φωνή τοῦ Μακρυγιάννη μᾶς κανοναρχεῖ: «Ἡ πατρίδα τοῦ κάθε ἀνθρώπου καί ἡ θρησκεία εἶναι τό πᾶν… Καί τότε λέγονται ἔθνη, ὅταν εἶναι στολισμένα μέ πατριωτικά αἰσθήματα· τό ἐναντίον λέγονται παλιόμαθες τῶν ἐθνῶν καί βάρος τῆς γης.»

 Περιγράφει ὁ Καλλίμαχος τόν θάνατο τοῦ ἥρωα Καμάρα, τήν στιγμή πού τραυματίζεται, μπροστά καί ὄρθιος, θανάσιμα:   «Γονατίζει ὁ εὐγενικός συνταγματάρχης καί μέ τό λάμπον ξίφος του ἀκόμη εἰς τά χέρια ἀπευθύνει τόν τελευταῖον πρός τούς ἄνδρας του χαιρετισμόν:

–          Θάρρος παιδιά, θάρρος, γενναῖοι μου!

Τό αἷμα τρέχει κρουνηδόν ἀπό τό τραῦμα καί ο Καμάρας σωριάζεται:

–          Πονῶ, πονῶ πολύ, καίομαι…

Ὅταν μετεφέρετο πρός τά χειρουργεῖα, ἀτενίσας διά τελευταίαν φοράν τούς ἄνδρας του ἐδάκρυσε καί εἶπε:

–          Ἄχ, πού σ’ ἀφήνω, σύνταγμά μου. Σᾶς χαιρετῶ, καλά μου παλληκάρια, καί μέ τήν εὐχήν μου ὅλοι ἐμπρός νά δοξάσετε τήν τιμημένη μας πατρίδα!

Καί τώρα ζῆ εἰς τήν ἀθανασίαν ὁ ἀλησμόνητος Καμάρας μας, ἰδεώδης τῦπος ἀνθρώπου καί στρατιώτου, ἐπιβαλλόμενος μᾶλλον μέ τήν ἀπέραντον καλοκαγαθίαν τοῦ πατρός, παρά μέ τήν συνηθισμένην τραχύτητα τοῦ στρατιωτικοῦ.

Εὐσεβής, φιλεύσπλαχνος, ἀγαθώτατος, εὐθύς καί εἰλικρινής καί πράος, ἠδύνατο νά εἶναι καί ἰδεώδης τύπος λειτουργοῦ τοῦ Ὑψίστου. Εἰς τά Βοδενά, ὅπου ἔμεινεν ἐπί μήνας τό σύνταγμά του, ἔγινεν ἱεροφάντης τῆς Ἑλληνικῆς Ἰδέας, προσηλυτίζων τά ἑτερογενῆ στοιχεῖα μέ μέσα ἀνθρωπιστικά. Καί ὅταν προυκάλει χορούς καί διασκεδάσεις καί ἐορτᾶς καί ὅταν συνωμίλει μειλίχιος στρατιώτης, πάντοτε ἐν εἶχεν ἰδεῶδες, πῶς νά ἐμπεδώση τήν πεποίθησιν εἰς τήν ἐκπολιτιστικήν ἀποστολήν τῆς Ἑλληνικῆς διοικήσεως. Ὅταν ἔφυγεν ἀπό τά Βοδενά, δέν ἔμεινε κανείς ἀδάκρυτος πάσης φυλῆς καί θρησκείας. Αὐτός ἦτο ὁ Καμάρας, ὁ πρωτομάρτυς τῆς γιγαντομαχίας τοῦ Κιλκίς. (σελ. 71)»

 Συγκινητικότατες ὅμως εἶναι καί οἱ ἀναφορές στούς ἁπλούς στρατιῶτες. Ἔδειξε ἀπαράμιλλο ἡρωισμό ὁ Ἕλληνας στρατιώτης στήν μάχη τοῦ Κιλκίς. Ἦθος ὀρθόδοξο καί ἀγάπη ἄδολη καί ἀπρασάλευτη προς την πατρίδα εἶναι οἱ δύο ὀδοδεῖκτες πού τόν ὁδηγοῦν στά «κρημνά τῆς ἀρετῆς».

Διαβάζουμε στήν σελίδα 165:  «Εἶδα ματωμένο γράμμα νεκροῦ· τό ἐπῆρα καί ἀνέγνωσα: (παρατίθεται ὅπως το ἔγραψε ο ἡρωικός μαχητής) «Ἦνε τόρα δυό μέρες Ἀγαπημένη μου Βασιληκούλα, πού κάμωμε πόλεμο μέ αὐτά τά παληόσκυλα· μᾶς βαροῦνε πολί μί οὐβίδες· χαθήκανε πουλᾶ πεδιά θκάμας· πάγ κι’ ἡ Γιανςμας τὸν πῆρε οὐβίδα τοῦ κεφάλτ. Τόρα περιμένομ σέ μιά ρεματιά νά ξαπουστάσουμ λιγουλάκι κι σί γράφο. Βασιληκούλα σί χάνο γιά τή Πατρίδα· αὐτό τό χουριό πού θέλουμ νά πάρουμ τού λέν Κιλκίδα κέ λέν πὼς τό μουσχάρη θά πλέξ στό ἔμα· ἔχο ἕνα ἔστημα πώς κεγῶ θά πάγο νά φάγο κούμαρα νά βρό τόν παπούλημ ἀλά νά μή κλάψσ Βασιληκούλαμ· ἅμα ἦνε γιά τί Πατρίδα δάκρια δέν ἐχ’ κλάματα μοναχά γιά ὅσοι ψοφοῦν στό στρόμα· θημᾶμε τί ἔλεγε κι Μῆτρος τοῦ Παπούλ γιά τσεγναίκες τό παλιό κερό στή Σπάρτ: ἡ τάς ἡ ἐπιτᾶς. Κλάματα δέ θέλο· ντροπῆς πράματα νά σκοῦζτε γιά μᾶς ἐδό τσβουλγαροχτόν, ἐγκδιτάδες ντίπ κι γιά οὖλες τσατιμίες πού πράξαν σταδέλφια μας Μακεδόνοι. Μόνο ἕνα κερί στήν ἅγια Παρασκεβί φτάνι· γιά διαθήκ ἴνε τά πεδάκιά μας· ἅμα μιγαλόσν νά πᾶν κιφτά στόν πόλεμο, στή Πόλ μί τόν Βουλγαροχτόνο βασιληά μας νά μνιμονεύσν τόν τάφουν μί ἔμα.  Σί φιλό Βασιληκούλαμ πολύ· γιά χαρά γιά τή Πατρίδα. Ἁπτό ρέμα Κιλκίδας Ἀντρέας». Μεγαλειώδης ὕμνος ἀγωνιστού τῆς νέας μας ἐποποιίας. Ἀπό τό γράμμα αὐτό τοῦ ἁπλοϊκοῦ ὀρεσιβίου σπαρταρίζει θυσία τοῦ ἀθανάτου μαχητοῦ, ὅστις βαδίζει εἰς τόν θάνατον ὡς νυμφίος καί ἀπαγορεύει τά δάκρυα, ἐνθυμίζων τήν ἡρωικήν καρτερίαν τῶν Σπαρτιατίδων εἰς τήν ἁπλοϊκήν σύντροφον τῆς ζωῆς του».  Εἶναι γνωστό πώς ἡ μάχη διεξήχθη ἐν μέσω φοβεροῦ καύσωνος (περίπου 40 βαθμούς Κελσίου). Τά σιταροχώραφα τοῦ κάμπου του Κιλκίς, ἐξαιτίας τῶν ὀβίδων πῆραν φωτιά. Πολλοί βαριά τραυματισμένοι στρατιῶτες, μή μπορώντας νά μετακινηθοῦν, κάηκαν ζωντανοί… Ἄλλο ἡρωικό παράδειγμα αὐταπάρνησης καί ἀνδρείας στή σελίδα 76:

«Στρατιώτης τοῦ 22ου ἐτραυματίσθη εἰς τόν βραχίονα.

–          Τυχηρός ἤσουνα, συνάδελφε, πού πῆρες τό παράσημο, τοῦ λέγει ὁ παραπλεύρως του, αἶντε τράβα τώρα στό χειρουργεῖο…

–          Τί ἔκανε, λέει; Μέ μία τσουγκρανιά νά φύγω; Τό παληοτόμαρό μου βαστάει ἀκόμα· ἔχω νά φάγω καί ἄλλους ἀπ’ αὐτούς τούς ἄτιμους πού σφάξανε γυναικόπαιδα!

Καί συνεχίζει τόν ἀγώνα. Παίρνει δεύτερο βόλι καί ἐξακολουθεῖ νά μάχεται καί τό δεύτερον τραῦμα γίνεται τρίτον καί ἕπεται συνέχεια… Καί ὅταν πλέον ἡ δυνατή αἱμορραγία τόν ἀναγκάζη νά πέση κάτω, οἱ τραυματοφορεῖς, ὅταν ἐπλησίασαν νά τόν παραλάβουν, ἐπέδσεαν ἐν ὄλω ἑπτά τραύματα! Καί παρεπονεῖτο ὁ Ρουμελιώτης στρατιώτης, διότι δέν ἦτο δυνατόν πλέον νά συνεχίση τόν ἀγώνα του.

–          Μωρ’ δέν μποροῦσε νά εἶχα κι’ ἄλλο παληοτόμαρο, νά βγάλω αὐτό τό τρυπημένο καί νά τό βάλω τό καινούργιο!»

 Μία τελευταία μαρτυρία ἀπό τό τέλος τῆς μάχης. Ὁ Ἕλληνας στρατιώτης ἔχει συνείδηση τῆς ἀποστολῆς:

«Ὤ τριακόσιοι, σηκωθεῖτε

Καί ξανάλθετε σ’ εμᾶς

Τα παιδιά σας θελ’ ἰδῆτε

Πόσο μοιάζουνε μέ σᾶς» έψαλλε ὁ ἐθνικός μας ποιητής. Καί ὁ μαχητής τοῦ Κιλκίς ἀπό τό ἴδιο χρέος ἐμφορεῖται. Σηκώνει στίς πλάτες τοῦ τήν ἱστορία τοῦ Γένους καί «ντροπή νά ντροπιασθεῖ».  «Μετά τήν μάχην ἐγύρισα νά μεταβῶ πρός τά χειρουργεῖα, νά παρακολουθήσω τόν βουβόν πόνον τῶν ἡρώων. Ἤθελα νά ἐπισκοπήσω συγχρόνως τήν ἀκτίνα, ὅπου διεδραματίζετο πρό ὀλίγου ἀκόμη μία ἀπό τάς ἀγριωτέρας πολεμικᾶς τραγωδίας τῶν νεωτέρων χρόνων.  Ἐνδιαφερόμην νά ὑπολογίσω  τόν ἀριθμόν τῶν εὐγενῶν θυμάτων, διά τούς ὁποίους ἤμην ὑποχρεωμένος νά μεριμνήσω πρός ταφήν καί τέλεσιν τῶν νομίμων.  Ὁ ἀπέραντος χῶρος τοῦ θεάτρου τῆς μάχης ὠμοίαζε πρός μακελλεῖον. Καί ὅταν ἀντίκρυσα τήν φρικιαστικήν εἰκόνα καμμένων σπαρτῶν καί ψημένων σωμάτων καί εἶδα σκοτωμένους μέ τήν λόγχην στά χέρια καί μέ ἀποκρυσταλλωμένην εἰς τό πρόσωπον τήν ψυχολογίαν της ὁρμῆς καί τῆς χαλυβδίνης ἀποφασιστικότητος, ἐδάγκασα ἀσυναισθήτως τά χείλη ἀποθαυμάζων. Ἀγγελιοφόρος τῆς Δ’ Μεραρχίας ἐστάθη καί ἤκουσα νά ἀπαγγέλη:

Στοῦ Κιλκίς τήν ὁλόμαυρη ράχη

Περπατώντας ἡ δόξα μονάχη

Μελετᾶ τά λαμπρά παλλικάρια

Καί στήν κόμη στεφάνη φορεῖ

Γινομένο ἀπ’ ὀλίγα χορτάρια

Πούχαν μείνη στήν ἔρημη γῆ

Ἔρημη ἡ γῆ μέ τά ὀλίγα της ἐναπομείναντα χόρτα ἐστολίζετο ἀπό τῆς ἡμέρας αὐτῆς μέ τόν στέφανον τῆς Ἀθανασίας καί τά ἄσημα ἕως χθές καί πτωχά ἐκεῖνα ὑψώματα παρεδίδοντο εἰς τήν δόξαν καί τόν θαυμασμόν τῶν αἰώνων» (σελ. 83).  Γι’ αὐτό νίκησαν ἐκεῖνα τά λαμπρά παλλικάρια. Ἦταν φτιαγμένα ἀπό τή μαγιά τῶν πολέμαρχων τοῦ Εἰκοσιένα. Ἦταν φτωχά παιδιά, ἡ ψυχή τους ὅμως σπίθιζε ἀπό φιλοπατρία. Ἡ πατρίδα εἶναι ἡ μάνα μας καί τήν ἀγαπᾶμε καί ὅταν εἶναι φτωχή καί ἀναγκεμένη σάν σήμερα. «Φίλει τήν πατρίδα καν ἄδικος ἤ» ἔλεγε ὁ Πλάτων. Πατρίδα εἶναι οἱ τάφοι τῶν προγόνων, τά ἁγιασμένα κόκκαλα τῶν ἡρώων, τά ξωκλήσια τῆς Παναγίας μας.  «Δέν θά μοῦ πήγαινε αὐτό τό ντούφεκι, ἄν δέν ἤσουν ἐσύ γλυκό χῶμα πού νιώθεις σάν ἄνθρωπος. Ἄν δέν ἦταν πίσω μας λίκνα καί τάφοι πού μουρμουρίζουν, ἄν δέν ἦταν άνθρωποι, κι αν δεν ήταν βουνά με περήφανα μέτωπα, κομμένα στόν ἥλιο μέ τό σπαθί τοῦ Θεοῦ» γράφει περήφανα ὁ Νίκ. Βρεττάκος.  «Ἡ μεγαλωσύνη στά Έθνη δέν μετριέται μέ τό στρέμμα, μέ τῆς καρδιᾶς τό πύρωμα, μετριέται και μέ τό αἷμα» λέει ὁ ποιητής.

 Τώρα πού μᾶς ταλανίζει ἡ κρίση καί σκύψαμε τό κεφάλι, ἄς στραφοῦμε «πίσω» γιά νά ἀντλήσουμε δύναμη. Ἄς κλείσουμε μές στήν ψυχή μας ἕνα Μεσσολόγι, ἕνα Κιλκίς, ἕνα Σαράντα καί ἄς βαδίσουμε στίς ἀτραπούς τῆς ἱστορίας ὁλόρθοι. «Εἴμαστε παλαβοί ἐμείς οὶ Ἑλληνες, ἁλλά ἔχουμε γνωστικό Θεό» ἔλεγε ὁ Κολοκοτρώνης καί Αὐτός θά μᾶς σώσει. Δέν μᾶς πρέπει ὁ φόβος, καταγόμαστε ἀπό γενιές ἡρώων σάν αὐτούς πού δόξασαν τήν πατρίδα στόν τόπο τόν ἱερό τοῦ Κιλκίς.   Κλείνουμε μέ τούς στίχους τοῦ ἐθνικοῦ μας ποιητῆ Κωστῆ Παλαμᾶ, πού τούς ἀπήγγειλε τό 1928, κατά τά ἀποκαλυπτήρια του μνημείου πού δεσπόζει στό ἡρῶον τῆς μάχης. Ὁ ὕμνος ὀνομάζεται «ἡ Πατρίδα στούς νεκρούς της» Νά, πῶς τελείωνε ὁ ποιητής:

« –  Παιδιά μου, ὅσοι, προφῆτες μου, στρατιῶτες, ἀρχηγοί,

 σάν τά λιοντάρια στήσατε κορμιά καί σάν τά κάστρα,

 καί μεσ’ στή μακεδονική ματοθρεμμένη γῆ

βάλατε τήν εἰκόνα μου φερτή σάν ἀπό τ΄ ἄστρα

 στοῦ Λαχανά καί στοῦ Κιλκίς τήν ἐκκλησιά τήν πλάστρα,

πνοές κι ἄν πλανάστε σ’ ἄλλη ζωή, λείψανα κι ἄν κοιμάστε,

σᾶς λειτουργῶ στή δόξα μου. Μακαρισμένοι νά ‘στε».

*Δημήτρης Νατσιός δάσκαλος-Κιλκίς

ΝΑΤΟ-Διπλωματικές πηγές: Καμία πρόοδος στις συνομιλίες Τουρκίας-Φινλανδίας-Σουηδίας

0

Συνεχίστηκαν τη Δευτέρα και ολοκληρώνονται την Τρίτη οι συνομιλίες μεταξύ ανώτερων αξιωματούχων της Τουρκίας, της Φινλανδίας και της Σουηδίας, στην έδρα του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες, προκειμένου να υπερκεραστούν τα εμπόδια που προβάλλει η Τουρκία στην ένταξη των δύο χωρών.

Στις συνομιλίες που ξεκίνησαν την Κυριακή Κυριακή, την Τουρκία εκπροσωπούν ο στενός σύμβουλος του Τούρκου Προέδρου Ερντογάν, Ιμπραχίμ Καλίν και ο υφυπουργός εξωτερικών, Σεντάντ Ονάλ. Διπλωματικές πηγές εκτιμούν «θετικό» το γεγονός ότι η ‘Αγκυρα δέχτηκε να συμμετάσχει σε αυτή τη διαπραγμάτευση για την οποία εδώ και μέρες πίεζε να πραγματοποιηθεί η γραμματεία του ΝΑΤΟ και ο Γ.Γ. Στόλτενμπεργκ. Αν και μέχρι στιγμής δεν έχει υπάρξει κάποια πρόοδος, οι συζητήσεις θα συνεχιστούν σήμερα και αύριο, με την ελπίδα να βρεθεί ένας συμβιβασμός πριν τη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στη Μαδρίτη (28-30 Ιουνίου).

Διπλωματικές πηγές εκτιμούν ότι ακόμα και αν αύριο η Τουρκία άρει τις επιφυλάξεις της για την ένταξη της Σουηδίας και της Φινλανδίας, δεν υπάρχει χρόνος μέσα σε μία εβδομάδα να γίνουν όλες οι απαραίτητες διαδικασίες για να προχωρήσει η ενταξιακή διαδικασία των δύο χωρών και να μπορέσουν να συμμετάσχουν στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ με το καθεστώς χωρών «παρατηρητή». Η επίτευξη συμβιβασμού, ωστόσο, θα ήταν μια «πολύ θετική εξέλιξη» εάν τελικά συμβεί πριν τη Μαδρίτη, σχολίαζαν οι ίδιες πηγές.

Όπως αναφέρουν οι ίδιες πηγές, στην περίπτωση που η ‘Αγκυρα αποφασίσει να σταματήσει τους εκβιασμούς, οι τρείς χώρες θα υπογράψουν μια κοινή δήλωση, η οποία θα απαντά στις τουρκικές ανησυχίες περί τρομοκρατίας, αλλά και στο αίτημά της για άρση του εμπάργκο όπλων από τη Σουηδία. Τη δήλωση αυτή ο Ερντογάν θα μπορούσε να την «πουλήσει» στο εσωτερικό του, λέγοντας ότι βγήκε κερδισμένος από τη διαπραγμάτευση. Ωστόσο, οι απαιτήσεις που εξακολουθεί να έχει η ‘Αγκυρα από το Ελσίνκι και κυρίως από τη Στοκχόλμη για να άρει τις επιφυλάξεις ασφαλείας της σχετικά με την τρομοκρατία – οι οποίες φήμες λένε ότι περιλαμβάνουν ακόμα και την παραίτηση της Υπουργού Εξωτερικών της Σουηδίας, Αν Λιντ – είναι αδύνατο να ικανοποιηθούν, εκτιμούν διπλωματικές πηγές. Παράλληλα, καθώς η Τουρκία έχει περισσότερα «ανοιχτά ζητήματα» με τη Σουηδία, ενώ με τη Φινλανδία τα πράγματα μοιάζουν πιο εύκολα, ουδείς επιθυμεί να προχωρήσει η ένταξη μόνο της Φινλανδίας, διότι κάτι τέτοιο θα την άφηνε εκτεθειμένη απέναντι στη ρωσική απειλή.

Όσον αφορά, εξάλλου, τις πρόσφατες αναφορές στον τουρκικό Τύπο ότι ο Ερντογάν θα θέσει θέμα αποστρατιωτικοποίησης των ελληνικών νησιών στη Σύνοδο Κορυφής της Μαδρίτης, διπλωματικές πηγές εκτιμούν ότι δεν είναι ιδιαίτερα πιθανό να συμβεί αυτό. Πρώτον, διότι ο Τούρκος Υπουργός ‘Αμυνας, Χουλουσί Ακάρ, έδωσε θετική εικόνα και υποσχέθηκε ένα ήρεμο καλοκαίρι, κατά τη σύντομη συνάντηση που είχε με τον Έλληνα Υπουργό Ενόπλων Δυνάμεων, Ν. Παναγιωτόπουλο, στην τελευταία Υπουργική Σύνοδο του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες. Δεύτερον, διότι η Τουρκία θα δημιουργούσε την εικόνα ότι πέρα από τα άλλα προβλήματα που έχει δημιουργήσει, απειλεί και μια χώρα του ΝΑΤΟ.

Οι ίδιες διπλωματικές πηγές εκτιμούν ότι ενδεχομένως ο Ερντογάν να έθετε θέμα αποστρατιωτικοποίησης των νησιών, μόνο σε περίπτωση που δεν έχει λυθεί ως τη Σύνοδο της Μαδρίτης, το πρόβλημα με τη Σουηδία και τη Φινλανδία. Θα το έκανε αυτό μόνο αν θελήσει να αποπροσανατολίσει από το βασικό πρόβλημα που είναι η ένταξη των δύο Σκανδιναβικών χωρών και να στραφεί στην Ελλάδα για αντιπερισπασμό. Εάν συμβεί αυτό, η ελληνική πλευρά θα εξηγήσει, όπως πάντα με ψυχραιμία, ότι η Σύνοδος Κορυφής του ΝΑΤΟ δεν είναι το κατάλληλο μέρος για να τεθούν τέτοιου είδους παράλογες διεκδικήσεις, ανέφεραν οι ίδιες πηγές.

Μ. Αρώνη ΑΠΕ-ΜΠΕ

Το Ισραήλ ξανά στις κάλπες: «Ευκαιρία» για τον Νετανιάχου να επιστρέψει

0

Οι Ισραηλινοί επιστρέφουν στις κάλπες το φθινόπωρο, με την επερχόμενη εκλογική αναμέτρηση να είναι η κατά σειρά πέμπτη που πραγματοποιείται στη χώρα τα τελευταία τριάμισι χρόνια. Το Λικούντ του πρώην πρωθυπουργού Μπ. Νετανιάχου προηγείται στις δημοσκοπήσεις.

Οι Ισραηλινοί επιστρέφουν στις κάλπες το φθινόπωρο, με την επερχόμενη εκλογική αναμέτρηση να είναι η κατά σειρά πέμπτη που πραγματοποιείται στη χώρα τα τελευταία τριάμισι χρόνια.

Το δύσκολο στοίχημα της οκτακομματικής συγκυβέρνησης υπό τους κ.κ. Μπένετ και Λαπίντ δεν επρόκειτο τελικώς να μακροημερεύσει.

Με το που συμπλήρωσαν 12 μήνες στην εξουσία, οι κ.κ. Μπένετ και Λαπίντ ανακοίνωσαν πως ανοίγουν τον δρόμο για τη διάλυση του κοινοβουλίου και την πτώση της κυβέρνησης, με το Ισραήλ έτσι να επιστρέφει σε τροχιά πρόωρων εκλογών.

 

Οι επόμενες εκλογές το πιο πιθανό είναι πως θα λάβουν χώρα το ερχόμενο φθινόπωρο (δημοσιεύματα αναφέρουν ως πιθανό μήνα εκλογών τον Οκτώβριο).

Η επερχόμενη θα είναι, μάλιστα, η πέμπτη εκλογική αναμέτρηση που πραγματοποιείται στο Ισραήλ από τον Απρίλιο του 2019 και έπειτα.

«Οι νέες εκλογές δίνουν άλλη μια ευκαιρία στον κ. Νετανιάχου να προσπαθήσει να εξασφαλίσει αρκετές ψήφους ώστε να σχηματίσει τον δικό του πλειοψηφικό συνασπισμό», γράφει ο Πάτρικ Κίνγκσλεϊ, επικεφαλής του γραφείου των New York Times στην Ιερουσαλήμ.

Σύμφωνα μάλιστα με τις δημοσκοπήσεις, το Λικούντ (Likud), το κόμμα του πρώην πρωθυπουργού Μπέντζαμιν Νετανιάχου, «θα είναι εύκολα πρώτη δύναμη στο επόμενο ισραηλινό κοινοβούλιο, αλλά οι σύμμαχοί του μπορεί να μην έχουν τις έδρες που απαιτούνται προκειμένου να μπορέσει ο Νετανιάχου να εξασφαλίσει την πλειοψηφία» στην Κσενέτ.

Παράλληλα, δε, υπάρχει και το ενδεχόμενο ορισμένα κόμματα, σύμφωνα με τους New York Times, να δηλώσουν ότι θα μπορούσαν να συνεργαστούν με το Λικούντ θέτοντας όμως ως όρο την προηγούμενη παραίτηση του κ. Νετανιάχου από την ηγεσία του κόμματος. Όλα αυτά θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε μια νέα πολύμηνη περίοδο διαπραγματεύσεων, όπως σημειώνεται χαρακτηριστικά.
“Καθημερινή”

Λιβύη: Στρατιωτικές δυνάμεις κινούνται προς την Τρίπολη – Ναυάγησαν οι διαπραγματεύσεις

0

Οι αντίπαλες λιβυκές παρατάξεις απέτυχαν να καταλήξουν σε συμφωνία

Μεγάλη στρατιωτική αυτοκινητοπομπή καθ’ οδόν προς τη λιβυκή πρωτεύουσα Τρίπολη από την Αλ-Αζιζίγια καταγράφεται αυτήν την ώρα από Λιβυκά ΜΜΕ.

Οι αντίπαλες λιβυκές παρατάξεις απέτυχαν να καταλήξουν σε συμφωνία μετά την ολοκλήρωση του τρίτου γύρου των συνομιλιών που διεξήχθησαν με τη μεσολάβηση του ΟΗΕ στην Αίγυπτο, ανακοίνωσαν τα Ηνωμένα Έθνη σήμερα Δευτέρα, περιπλέκοντας περαιτέρω τις διεθνείς προσπάθειες για την εξεύρεση διεξόδου από το δεκαετές χάος στη χώρα.

Σύμφωνα με την ειδική σύμβουλο του ΟΗΕ για τη Λιβύη, Στέφανι Γουίλιαμς, οι νομοθέτες από το κοινοβούλιο της Λιβύης που εδρεύει στα ανατολικά και το Ανώτατο Συμβούλιο του Κράτους, που εδρεύει στην πρωτεύουσα Τρίπολη στα δυτικά της χώρας, ολοκλήρωσαν τον τελευταίο γύρο των διαπραγματεύσεων για τις συνταγματικές τροποποιήσεις για τις εκλογές αργά την Κυριακή στο Κάιρο, χωρίς να υπάρξει σημαντική ανακάλυψη.

Οι συνομιλίες, οι οποίες ξεκίνησαν στις 12 Ιουνίου, αποσκοπούσαν στη θέσπιση ενός συνταγματικού πλαισίου για τις εκλογές στη Λιβύη, αλλά οι δύο πλευρές δεν κατάφεραν να συμφωνήσουν “στα μέτρα που θα διέπουν τη μεταβατική περίοδο” που θα οδηγήσει στην ψηφοφορία, ανέφερε η Γουίλιαμ σε ανακοίνωσή της.

Κάλεσε τον Αγκίλα Σάλεχ, τον πρόεδρο του κοινοβουλίου με επιρροή, και τον Χάλεντ αλ Μέσρι, επικεφαλής του συμβουλίου με έδρα την Τρίπολη, να συγκληθούν εντός 10 ημερών για να προσπαθήσουν να γεφυρώσουν τα χάσματα μεταξύ των δύο πλευρών. Η ίδια δεν έδωσε περισσότερες διευκρινίσεις.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/diethnis-asfaleia/livyi-stratiotikes-dynameis-kinountai-pros-tin-tripoli-nayagisan-oi-diapragmateyseis/

 

 Devastating result of Blue Homeland: Egypt becomes an energy hub

0

Fatih Yurtsever*

Israel, Egypt and the European Union signed a trilateral natural gas agreement in Cairo on Wednesday as Europe struggles to find an energy strategy to replace the Russian supply on which it has depended for decades. After a hiatus of 14 years, the official visit of Israeli President Isaac Herzog to Ankara on March 9 created an optimistic atmosphere in relations between the two countries, which had long been in trouble. The government of Turkish President Recep Tayyip Erdoğan had begun to take for granted realization of a project to transport natural gas extracted by Israel from the eastern Mediterranean to Europe via a pipeline through Turkey. For days, media close to the Erdoğan government talked about how the reconciliation between Turkey and Israel would make Turkey an energy hub in the eastern Mediterranean. But the agreement signed by Egypt, Israel and the EU dashed the Erdoğan government’s hopes. While the EU tried to save the natural gas valve from a dictator (Putin), it decided not to hand it over to a new autocratic leader (Erdoğan). Egypt — instead of Turkey — has taken another critical step toward becoming an energy hub in the eastern Mediterranean.

A memorandum of understanding (MOU) to export Israeli gas to Europe via two Egyptian LNG plants was signed by the energy ministers of Israel, Egypt and the EU on June 15 as the EU seeks to reduce its energy dependence on Russia. The EU imported 155 billion cubic meters (bcm) of gas from Russia in 2021, accounting for about 40 percent of the EU’s total consumption. The signing of the MOU came a day after Russian state-owned Gazprom announced it would reduce the capacity of the Nord Stream pipeline — the main gas supply link to the EU — by 40 percent due to delays in repairs, leading to a 15 percent increase in gas prices. Israel cannot take Russia’s place altogether, but eastern Mediterranean states can provide about 20 bcm annually, most of which would come from Israel. According to industry sources, Israel is on track to double its annual gas production to about 40 bcm in the next few years as it expands its projects and brings new fields online.

The EU, Israel and Egypt agreed to work on a plan to make gas exports to Europe more efficient. The EU will encourage European companies to search for and produce natural gas in Israeli and Egyptian exclusive economic zones. The sides also agreed to work together on carbon capture and the reduction of carbon emissions as well as to cooperate with the private sector on green energy and energy efficiency initiatives.

The total capacity of Egypt’s LNG facilities (the Idku and Damietta LNG terminals) is 19 bcm. According to Refinitiv Eikon data, Egypt exported 8.9 bcm of LNG last year and 4.7 bcm in the first five months of 2022, with the majority going to Asia. Thanks to cooperation between Israel and Egypt in the energy field, there are plans to use Egypt’s LNG facilities at total capacity and export most of the gas to Europe.

The natural gas will be transferred from Israel to Egypt via an existing pipeline, where it will be liquefied and re-exported by Egypt. “This will contribute to our energy security. And we are building infrastructure fit for renewables — the energy of the future,” European Commission President Ursula von der Leyen said at the signing ceremony in Cairo.

“With the beginning of this war and the attempt of Russia to blackmail us through energy by deliberately cutting off the energy supplies, we decided to cut off and to get rid of the dependency on Russian fossil fuels and to move away from Russia and diversify to trustworthy suppliers,” von der Leyen said at a joint news conference with Israeli Prime Minister Naftali Bennett in Jerusalem on June 15, at the end of a two-day visit to Israel and the West Bank.

The MOU was signed in Cairo as Egypt was hosting the East Mediterranean Gas Forum (EMGF). The EMGF, a platform for gas producers, consumers and transit countries to cooperate on developing infrastructure for gas trade within the region and with external markets, was formed by Egypt, Cyprus, France, Greece, Israel, Italy, Jordan and Palestine in 2019. The organization’s formal charter was signed in September 2020. The EU and the US are permanent observers.

The signing of the MoU on the same day as the EMFG meeting shows that the countries of the eastern Mediterranean and the EMFG have an essential place for cooperation in the supply of natural gas to the EU and the production of renewable energy and hydrogen after 2030. The EMFG is an international organization established with the unification of the region’s countries against Turkey as a result of Turkey’saggressive foreign policy pursued in the eastern Mediterranean under the “Blue Homeland” doctrine, which defines the boundaries of Turkey’s maritime jurisdiction in the Aegean Sea and the eastern Mediterranean under a maximalist approach.

Feeling very alone in the region, Turkey abandoned Blue Homeland by making a radical policy shift in the eastern Mediterranean when the EU threatened sanctions in December 2020. Turkey launched an intensive diplomatic initiative to normalize relations with the United Arab Emirates, Saudi Arabia, Egypt and Israel. But although Turkey’s radical policy shift was welcomed rhetorically by the EU and Israel, in practice the EU and Israel preferred Egypt instead of Turkey for energy cooperation in the eastern Mediterranean. No country wants to enter into a long-term, interdependent cooperation with Erdoğan’s Turkey because of the unpredictability of Turkish foreign policy. Unfortunately, since there are no democratic institutions to challenge the Erdoğan government’s foreign policy, we will not be able to find out why Turkey lost its reputation as a reliable country in the eastern Mediterranean for the sake of the Blue Homeland doctrine. It is a fact that Turkey is a country that can become an energy hub in the eastern Mediterranean, but Egypt has become an energy hub instead of Turkey, thanks to the Blue Homeland doctrine developed by Erdoğan and his coalition partners in line with their domestic political goals.

* Fatih Yurtsever is a former naval officer in the Turkish Armed Forces. He is using a pseudonym out of security concerns.

[OPINION] Devastating result of Blue Homeland: Egypt becomes an energy hub

Το NATO δεν ξέχασε ποτέ το “Δόγμα Λουνς”

1

Εξέπληξαν πολλούς στην Ελλάδα οι δηλώσεις του νορβηγικής καταγωγής γενικού γραμματέα του ΝΑΤΟ Γενς Στόλτεμπεργκ για τις ελληνοτουρκικές διαφορές. Κάλεσε τις δύο χώρες να λύσουν τις διαφορές τους με διμερείς συναντήσεις και σε πνεύμα καλής γειτονίας. Επίσης, απέφυγε να πάρει θέση στο θέμα της συνεχιζόμενης κρατήσεως των δύο Ελλήνων στρατιωτικών στην Τουρκία, παρ’ ότι, αντικειμενικά, είναι ένα θέμα στο οποίο έπρεπε ήδη να έχει παρέμβει το ΝΑΤΟ.

Είναι αδιανόητο να κρατούνται μεταξύ συμμαχικών στρατών αιχμάλωτοι. Οι δηλώσεις Στόλτεμπεργκ δεν αντανακλούν μόνον τον φόβο της συμμαχίας εμπρός στο ενδεχόμενο απώλειας της Τουρκίας για το ΝΑΤΟ. Είναι στην ουσία συνέχεια του δόγματος Λουνς που μετρά ήδη τέσσερις δεκαετίες ζωής.

Ο Γιόζεφ Λουνς, Ολλανδός πολιτικός, ήταν γραμματέας του ΝΑΤΟ από το 1971 έως το 1984. Υπήρξε ανεπαρκής στον χειρισμό της εισβολής της Τουρκίας στην Κύπρο το 1974 και της εξόδου της Ελλάδος από το ΝΑΤΟ (αν και, βεβαίως, το βάρος της ευθύνης δεν μπορεί να πέσει σε αυτόν). Με την επάνοδο της Ελλάδος στο στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ, ο Λουνς απέστειλε τον Μάιο του 1980 έγγραφο προς όλα τα όργανα του ΝΑΤΟ, όπου ζήτησε να μην περιλαμβάνονται στην κατανομή συμμαχικών πιστώσεων «αμφισβητούμενες περιοχές… διότι δημιουργούσαν πολιτικά προβλήματα στο ΝΑΤΟ».

Ουσιαστικά, ο Λουνς διατύπωνε τη θέση ότι δεν είναι προς το συμφέρον του ΝΑΤΟ να εμπλακεί στις διμερείς διαφορές μεταξύ των Συμμάχων. Κατ’ επέκτασιν, το ΝΑΤΟ δεν θα πρέπει να μετατραπεί σε χώρο συζητήσεων για αυτές τις διαφορές και, πολύ περισσότερο, να εκφράζει άποψη ή να τις κρίνει. Η θέση αυτή καθιερώθηκε ως το «Δόγμα Λουνς».

Η θέση αυτή δεν ξεχάστηκε. Το 2010 ο τότε γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ Άντερς Φογκ Ράσμουσεν είχε δηλώσει κατά τη διάρκεια επισκέψεώς του στην Ελλάδα: «Είναι βασική μας αρχή ότι το ΝΑΤΟ ως οργανισμός δεν αναμειγνύεται σε πιθανές διαφορές ανάμεσα σε συμμάχους. Θεωρούμε ότι οι σύμμαχοι πρέπει να επιλύουν τέτοια ζητήματα μόνοι τους και είμαι πεπεισμένος ότι θα τα καταφέρουν. … Είναι βασική μας αρχή, και είναι έτσι για πολλά χρόνια, να μην εκφράζει οποιαδήποτε άποψη το ΝΑΤΟ για τέτοια θέματα και να μην παρεμβαίνει σε παρόμοιες διαφορές…»[δηλώσεις στις 21-10-2010]

Και αν ήταν η Γερμανία;

Στην πράξη, το Δόγμα Λουνς σημαίνει μεταξύ άλλων ότι το ΝΑΤΟ δεν θα περιλαμβάνει στις ασκήσεις του περιοχές για τις οποίες υπήρχε διαφωνία μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας ως προς το εάν είναι αποστρατιωτικοποιημένες. Έκτοτε, έχει πρακτικώς εξαιρεθεί η Λήμνος από τις συμμαχικές ασκήσεις, παρά την ύπαρξη γνωμοδοτήσεως της νομικής υπηρεσίας του ΝΑΤΟ που αναφέρει ότι δεν είναι στρατιωτικοποιημένη περιοχή.

Το 2007, η Τουρκία ζήτησε να εξαιρεθεί και ο Άγιος Ευστράτιος από τη νατοϊκή άσκηση «Τολμηρός Τοξότης» επικαλούμενη το «Δόγμα Λουνς». Κατά το παρελθόν η Ελλάδα είχε ζητήσει να πάψει το ΝΑΤΟ να τηρεί πολιτική «ίσων αποστάσεων» και να υιοθετήσει πολιτική «ουδετερότητας», που θα της επιτρέπει να ερμηνεύσει νομικά θέματα, όπως η αποστρατιωτικοποίηση των νησιών. Στο επόμενο χρονικό διάστημα θα πρέπει να ανανεώσουμε αυτό μας το αίτημα.

Όλα αυτά βεβαίως επαναφέρουν στη μνήμη την ερώτηση που είχε θέσει ο αείμνηστος δημοσιογράφος Λάμπρος Παπαντωνίου στην εκπρόσωπο του Στέητ Ντηπάρτμεντ τον Ιανουάριο του 1996, τότε που εξελισσόταν η κρίση στα Ίμια: «Εάν η Γερμανία ζητούσε από την Πολωνία να εκχωρήσει μέρος του εδάφους της… θα συμβουλεύατε την πολωνική κυβέρνηση να καθίσει να συνομιλήσει με τη Γερμανία;» [«If Germany, for example, would ask Poland to grant a portion of its Polish territory violating the treaty of unification, would you have advised the Polish Government to sit down and have a dialogue with Germany?»]

Το NATO δεν ξέχασε ποτέ το “Δόγμα Λουνς”

Ο στρατηγικός ανταγωνισμός μεταξύ Ρωσίας και Δύσης και η ΕΕ

0

Ανδρέας Θεοφάνους*

20/6/2022

Μετά το τέλος του Ψυχρού πολέμου ο διάσημος Καθηγητής του Στάνφορντ Φράνσις Φουκουγιάμα κατέθεσε την άποψη ότι αυτό σηματοδοτούσε το τέλος της ιστορίας. Για τον Φουκουγιάμα, ο θρίαμβος της φιλελεύθερης δημοκρατίας συνεπαγόταν μια νέα εποχή χωρίς ιδεολογικούς ανταγωνισμούς. Ωστόσο, οι ανταγωνισμοί, ιδεολογικοί και στρατηγικοί, παρέμειναν μέρος της πολιτικής και της μετα-ψυχροπολεμικής εποχής. Υπό αυτή την έννοια, η τρομοκρατική επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου, 2001 εναντίον των ΗΠΑ ήταν ένα σημαντικό γεγονός με πολλαπλές προεκτάσεις για το διεθνές περιβάλλον. Για αρκετούς αναλυτές, η 11η Σεπτεμβρίου, 2001 παρείχε υποστήριξη στη θεωρία Χάντιγκτον για τη σύγκρουση των πολιτισμών.

Η Ρωσική εισβολή στην Ουκρανία στις 24 Φεβρουαρίου 2022 αποτέλεσε με τραγικό τρόπο υπενθύμιση του συνεχιζόμενου ανταγωνισμού μεταξύ Ρωσίας και Δύσης. Πράγματι, πρόκειται για τη μεγαλύτερη σύγκρουση μεταξύ Ρωσίας και Δύσης από την Κουβανική κρίση του 1962. Κρίνοντας από τα αποτελέσματα, είναι θλιβερό το γεγονός ότι δεν υπήρξε ουσιαστικός διάλογος μεταξύ Ρωσίας και Δύσης μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου.

Το Δυτικό αφήγημα είναι ότι ο Πούτιν και η Ρωσία έχουν παραβιάσει το διεθνές δίκαιο και ότι αυτό αποτελεί μέρος ενός συνολικού σχεδίου για την αποκατάσταση της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Εν ολίγοις, η Ρωσία ακολουθεί μια αναθεωρητική πολιτική. Και η Δύση δεν μπορεί να το δεχτεί αυτό. Επιπλέον, υπάρχουν σοβαρές κατηγορίες για παραβιάσεις θεμελιωδών δικαιωμάτων και ελευθεριών στη Ρωσική Ομοσπονδία και πέραν αυτής. Η Ρωσία προβάλλει τη θέση ότι η «επέμβασή» της δεν είχε να κάνει μόνο με την προστασία του Ρωσόφωνου πληθυσμού του ανατολικού τμήματος της Ουκρανίας αλλά και με τη δική της εθνική ασφάλεια. Η Μόσχα κατηγορεί τις ΗΠΑ για την επέκταση του ΝΑΤΟ προς ανατολάς από το 1991, αυξάνοντας τα κράτη μέλη από 18 σε 30, παρά τις υποσχέσεις περί του αντιθέτου.

Εκτός από την ανθρωπιστική διάσταση αυτής της τραγωδίας, είναι σημαντικό να αναγνωρίσουμε ότι η κλιμάκωση δημιουργεί περαιτέρω κινδύνους. Η Ρωσία σήμερα είναι το κράτος με τις μεγαλύτερες και περισσότερες κυρώσεις εις βάρος του. Σύμφωνα με τη σχετική θεωρία όταν επιβάλλονται τέτοιες κυρώσεις, ο στόχος είναι ο περιορισμός και η αποδυνάμωση της εν λόγω χώρας καθώς, ενδεχομένως, και η αλλαγή καθεστώτος.

Δεν μπορούμε να αγνοήσουμε τον αντίκτυπο που έχει αυτή η κατάσταση στην ΕΕ. Όλα τα κράτη μέλη βιώνουν ήδη έντονες πληθωριστικές πιέσεις. Επιπλέον, ο φόβος ότι η ΕΕ θα αντιμετωπίσει σύντομα το πρόβλημα του στασιμοπληθωρισμού είναι μεγάλος. Δυστυχώς, η διαιώνιση της κρίσης συνεπάγεται λιγότερη ασφάλεια και λιγότερη ευημερία για την ΕΕ.

Αυτά τα γεγονότα εξελίσσονται ενώ διεξάγεται η συζήτηση για το μέλλον της Ευρώπης. Ο διάλογος αυτός, ο οποίος είχε ενθαρρυνθεί από τα θεσμικά όργανα της ΕΕ, είχε ξεκινήσει περισσότερο από ένα χρόνο πριν από την έναρξη της Ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία στις 24 Φεβρουαρίου 2022. Είναι προφανές ότι το περιεχόμενο αυτής της συζήτησης έχει πλέον αλλάξει δραματικά, καθώς ο πόλεμος οδηγεί σε τεκτονικές αλλαγές στο διεθνές σύστημα.

Η ΕΕ και η Δύση καλούνται να επανεξετάσουν τις επιλογές τους εν όψει της σύγκρουσης που είναι πιθανό να εξελιχθεί σε ένα νέο παρατεταμένο ανταγωνισμό μεταξύ Ρωσίας και Δύσης. Σημειώνω συναφώς ότι τα συμφέροντα και οι στόχοι μεταξύ των διαφόρων κρατών μελών της ΕΕ δεν είναι πανομοιότυπα. Και σίγουρα οι Βρετανικές προσεγγίσεις είναι διαφορετικές από αυτές της Γερμανίας και της Γαλλίας. Επιπλέον, τα συμφέροντα των ΗΠΑ και της ΕΕ δεν είναι τα ίδια σε σχέση με αυτό το κρίσιμο ζήτημα. Σε γενικές γραμμές, τρία σενάρια αναδύονται ως προς τη μελλοντική εξέλιξη αυτής της κρίσης:

(α)    Συνέχιση της σύγκρουσης και του ανταγωνισμού μέχρις ότου μία από τις δύο πλευρές επιτύχει τους διακηρυχθέντες στόχους της.

(β)    Τέλος του πολέμου στην Ουκρανία και επίτευξη ψυχρής ειρήνης. Αυτό συνεπάγεται τη διαιώνιση των περισσότερων κυρώσεων κατά της Ρωσίας και τη μετεξέλιξη του πολέμου σε μια παγωμένη ανεπίλυτη σύγκρουση.

(γ)    Σοβαρές διαπραγματεύσεις μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας και μεταξύ Ρωσίας και Δύσης για την επίτευξη διαρκούς ειρήνης που θα συνεπάγεται εξομάλυνση των σχέσεων και της συνεργασίας.

Δυστυχώς, το τρίτο σενάριο παρουσιάζεται ως η πιο απίθανη προοπτική αυτή τη στιγμή.

Το κατά πόσον η απάντηση της Δύσης προκλήθηκε από τις παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου από τη Ρωσία ή αν το κύριο κίνητρο ήταν ο περιορισμός και η φθορά της Ρωσίας παραμένει σε μεγάλο βαθμό ένα θεωρητικό ερώτημα. Ωστόσο, δεν μπορεί κανείς να αγνοήσει τα δύο μέτρα και τα δύο σταθμά. Το Διεθνές Δίκαιο παραβιάστηκε σε πολλές περιπτώσεις. Η Τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974 και η συνεχιζόμενη κατοχή είναι μόνο μία από αυτές. Και ενώ η Τουρκική κατοχή του βόρειου τμήματος της Κύπρου συνεχίζεται μέχρι σήμερα, και παράλληλα η Άγκυρα εντείνει τον υβριδικό της πόλεμο εναντίον αυτού του νησιωτικού κράτους μέλους της ΕΕ, τα αντανακλαστικά της Δύσης μέχρι στιγμής αποδείχθηκαν ανεπαρκή.

Υπενθυμίζουμε ότι η ΕΕ οικοδομήθηκε μέσω οικονομικών συνεργειών. Ένας από τους δεδηλωμένους στόχους της ήταν η επίτευξη της συμφιλίωσης, της διαρκούς ειρήνης και της συνεργασίας με τη χρήση, μεταξύ άλλων, οικονομικών μέσων. Έτσι, προωθήθηκε, μεταξύ άλλων, η δημιουργία αλληλοεξαρτήσεων και οικονομικής συνεργασίας μεταξύ χωρών που προηγουμένως είχαν πολεμήσει η μια την άλλη, όπως η Γαλλία και η Γερμανία. Είναι ατυχές το γεγονός ότι η ΕΕ και η Δύση δεν επέκτειναν την ίδια φιλοσοφία στη Ρωσία.

Δεδομένων των σημερινών συνθηκών, η ΕΕ καλείται να αναλάβει πρωτοβουλίες για το τέλος αυτού του αιματηρού πολέμου. Επιπρόσθετα, ο διάλογος μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας θα είναι πολύ χρήσιμος. Είναι ενθαρρυντικό το γεγονός ότι τέτοιες προτάσεις έχουν υποβληθεί από υψηλόβαθμους αξιωματούχους Ευρωπαϊκών και άλλων κρατών. Το ζητούμενο πρέπει να είναι μια νέα Ευρωπαϊκή και διεθνής αρχιτεκτονική ασφάλειας η οποία να διασφαλίζει την ειρήνη και να ενθαρρύνει τη συνεργασία.

* Ο Καθηγητής Ανδρέας Θεοφάνους είναι Πρόεδρος του Κυπριακού Κέντρου Ευρωπαϊκών και Διεθνών Υποθέσεων καθώς και του Τμήματος Πολιτικών Επιστημών και Διακυβέρνησης του Πανεπιστημίου Λευκωσίας.

Αν. Λαυρέντζος: Υπενθύμιση προς κ. Πρωθυπουργό: η Ελλάδα είναι χώρα όχι χώρος

2

του Αναστάσιου Λαυρέντζου*

Πριν από λίγες μέρες πραγματοποιήθηκε σε κεντρικό ξενοδοχείο της Αθήνας ένα συνέδριο για το δημογραφικό. Στο συνέδριο βασικός ομιλητής ήταν ο Πρωθυπουργός, ο οποίος έκανε σημαντικές διαπιστώσεις για το πρόβλημα και εξήγγειλε μέτρα για την αντιμετώπιση του. Η εξέλιξη αυτή είναι σίγουρα θετική, διότι κάθε μέτρο για την άμβλυνση του δημογραφικού είναι ευπρόσδεκτο. Ελπίζουμε δε η παρέμβαση αυτή να είναι η απαρχή μιας πιο συστηματικής προσπάθειας για την αντιμετώπιση του δημογραφικού.

Υπάρχει όμως ένα ερώτημα που πλανάται στον αέρα: γιατί αυτό έγινε τώρα; Δεν θέλουμε να υπονοήσουμε ότι η εκδήλωση αυτή έγινε επειδή ίσως πλησιάζουν εθνικές εκλογές. Προσπαθούμε όμως να αναρωτηθούμε γιατί ένα τέτοιο συνέδριο έγινε τώρα. Γιατί δηλαδή έπρεπε ο Πρωθυπουργός να φτάσει  στον τρίτο χρόνο της θητείας του προκειμένου να εξαγγείλει μια παρέμβαση για το δημογραφικό;

Όποιος αντιλαμβάνεται το μέγεθος του προβλήματος, αλλά και την τεράστια ολιγωρία που έχει επιδειχθεί επί δεκαετίες, καταλαβαίνει ότι το δημογραφικό θα έπρεπε από καιρό να βρίσκεται στην κορυφή της πολιτικής ατζέντας. Θα έπρεπε λοιπόν ο κάθε Πρωθυπουργός, και όχι μόνο ο τωρινός, να ασχολείται με το δημογραφικό από την πρώτη μέρα της θητείας του.

Απαιτείται γενική κινητοποίηση

Οι παραπάνω επισημάνσεις δείχνουν ότι όσον αφορά τη συνειδητοποίηση του δημογραφικού προβλήματος έχουν γίνει κάποια βήματα. Ωστόσο είμαστε ακόμη μακριά από μια σοβαρή προσπάθεια για τη λύση του. Δεν έχει γίνει δηλαδή πλήρως αντιληπτό ότι το πρόβλημα δεν μπορεί να περιμένει και ότι για τη λύση του απαιτείται η πλήρης κινητοποίηση της ελληνικής κοινωνίας. Η λύση του δημογραφικού δεν είναι υπόθεση ενός κόμματος, ούτε υπόθεση μερικών ενισχυτικών μέτρων.

Η λύση του δημογραφικού ξεκινά από τη βαθιά δέσμευση του ελληνικού πολιτικού συστήματος, αλλά και ολόκληρης της κοινωνίας, για την ανάληψη δράσεων που θα αναστρέψουν τη χρόνια υπογενννητικότητα του ελληνικού πληθυσμού. Αυτό απαιτεί την αναγωγή του δημογραφικού σε ζήτημα πρώτης προτεραιότητας και την τοποθέτησή του στο επίκεντρο διαφόρων πολιτικών. Πολιτικών που αφορούν την προστασία της οικογένειας, την απασχόληση, την προβολή νέων προτύπων ζωής, την αποκέντρωση, την ποιότητα ζωής στις πόλεις, την παροχή κινήτρων για τον σχηματισμό οικογένειας, την εκμετάλλευση της μεγάλης ελληνικής εφεδρείας που λέγεται απόδημος ελληνισμός, την ανάταξη της οικονομίας, ακόμη και την ανανέωση του θεσμικού πλαισίου.

Αντί για όλα αυτά όμως ακούσαμε μια περιορισμένης εμβέλειας παρέμβαση, η οποία έλαβε τη μορφή μιας λίστας μέτρων, αυτονότητων στο σύνολό τους, αλλά προφανώς ανεπαρκών. Ακούσαμε όμως και κάτι άλλο που μας έκανε εντύπωση. Είπε ο Πρωθυπουργός ότι ένα νέο κεφάλαιο «πρέπει να ανοίξει επιτέλους και στη δική μας χώρα, χωρίς προκαταλήψεις και ακραίες λαϊκίστικες κορώνες. Και συνέχισε: «αναφέρομαι στην ένταξη στην ελληνική κοινωνία των νόμιμων μεταναστών.»

Μετά από δεκαετίας αδράνειας λοιπόν φαίνεται ότι η λύση στο δημογραφικό είναι μερικά μέτρα για παιδικούς σταθμούς, η επέκταση του σχολικού ωραρίου, κάποια επιδόματα, ορισμένες φορολογικές απαλλαγές και βέβαια οι «νόμιμοι μετανάστες». Θα πρέπει όμως να σημειώσουμε εδώ ότι αυτοί που προβάλλονται ως «νόμιμοι μετανάστες» δεν είναι ακριβώς νόμιμοι, αλλά «εκ των υστέρων νομιμοποιημένοι». Στη μεγάλη τους πλειονότητα εισέρχονται παράνομα στην Ελλάδα από την Τουρκία και στη συνέχεια περίπου ο ένας στους δυο νομιμοποιείται με τη διαδικασία του ασύλου. Ακόμη όμως και αυτοί που δεν λαμβάνουν άσυλο, στο σύνολό τους παραμένουν στη χώρα, αφού στην πράξη δεν υπάρχει διαδικασία απέλασης.

Το δημογραφικό δεν λύνεται με αντικατάσταση πληθυσμού

Εύλογα λοιπόν γεννάται το ερώτημα: η Τουρκία μας στέλνει άραγε όλους αυτούς τους παράνομους μετανάστες για να λύσει το δημογραφικό μας πρόβλημα; Και πώς ακριβώς το προσπαθεί αυτό; Με ενέργειες όπως η απειληθείσα εισβολή από τον Έβρο τον Μάρτιο του 2020; Όταν λοιπόν η ίδια η Τουρκία δεν κρύβει ότι εργαλειοποιεί το «μεταναστευτικό» στο πλαίσιο του υβριδικού πολέμου που διεξάγει κατά της Ελλάδας και της Κύπρου, πώς μπορεί ο Έλληνας Πρωθυπουργός να μιλά για λύση του δημογραφικού μέσω των «νομιμοποιημένων μεταναστών»;

Υπάρχει όμως και ένα άλλο ερώτημα που πρέπει να μας απαντήσει ο Πρωθυπουργός, αλλά και ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ο οποίος στο παρελθόν έχει εκφράσει παρόμοιες απόψεις. Πώς ακριβώς σκέφτονται να λύσουν το δημογραφικό πρόβλημα της χώρας μέσω των «νομιμοποιημένων μεταναστών»; Θα το λύσουν με πληθυσμούς νεαρών (ως επί το πλείστον) ανδρών από το Μπαγκλαντές, το Πακιστάν, το Κονγκό, το Μαρόκο, την Αλγερία, τη Νιγηρία, τη Σομαλία, τη Συρία, το Ιράκ; Θα το λύσουν δηλαδή με ετερόκλητους πληθυσμούς που δεν είναι καν ισορροπημένοι ως προς την αναλογία φύλων;

Ας μην επικαλούνται αναλογίες με τους Βαλκάνιους και Ανατολικοευρωπαίους που ήλθαν στην Ελλάδα κυρίως τη δεκατία του 1990. Αυτοί ήταν όμοροι πληθυσμοί, που ήλθαν με ισορροπημένη αναλογία ανδρών-γυναικών και οι οποίοι επιζητούσαν την ενσωμάτωση τους στις δυτικές κοινωνίες. Αντίθετα οι παράνομοι μετανάστες που καταφθάνουν πλέον από την Ασία και την Αφρική, δεν επιδιώκουν στο σύνολό τους να ενσωματωθούν, αλλά μάλλον να μεταβάλουν την Ευρώπη, κατά τα πρότυπα των πεποιθήσεών τους. Αυτό έχει καταδείξει η εμπειρία σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, όπως η Σουηδία, όπου πρόσφατα η Πρωθυπουργός Μαγκνταλένα Άντερσον δήλωσε ότι «η ένταξη των μεταναστών απέτυχε».

Πόσα αγέννητα ελληνόπουλα θα λείπουν

Όμως το παραπάνω ερώτημα έχει και μια ποσοτική διάσταση: όταν ο Πρωθυπουργός λέει ότι η «ένταξη αλλοδαπών στην ελληνική κοινωνία θα ανακουφίσει και την πληθυσμιακή μας υποχώρηση», γνωρίζει άραγε πόσοι θα χρειαστούν για μια τέτοια ανακούφιση ή το αφήνει στην τύχη; Γνωρίζει ότι αν οι γεννήσεις των Ελλήνων παραμείνουν στα σημερινά χαμηλά επίπεδα, τότε το 2050 θα μας λείπουν τουλάχιστον 2 εκατομμύρια αγέννητα ελληνόπουλα; Και αν αυτά τα αγέννητα ελληνόπουλα πρόκειται να αντικατασταθούν από τους ετερόκλητους πληθυσμούς που μας στέλνει η Τουρκία, τότε για ποια Ελλάδα θα μιλάμε σε τριάντα χρόνια από σήμερα;

Την απάντηση σε όλα αυτά δίνει ίσως μια φράση-κλειδί από την ομιλία του Πρωθυπουργού: «η πιο φλέγουσα διάσταση του ζητήματος δεν είναι προφανώς η θέση κάποιων ακραίων ότι τάχα θα εξαφανιστεί το ελληνικό έθνος. Αυτό έχει αποδείξει για πολλούς αιώνες τώρα ότι και αντέχει και ανανεώνεται και εμπλουτίζεται. Ο πρώτος και ο μεγαλύτερος κίνδυνος είναι οικονομικός και κοινωνικός. Είναι η μείωση των οικονομικά ενεργών πολιτών.» Στην τοποθέτηση αυτή δεν δίνονται εξηγήσεις για το πώς θα επιζήσει ο ελληνισμός, ο οποίος για πρώτη φορά στην ιστορία του βρίσκεται σε συνεχή δημογραφική συρρίκνωση. Δηλώνεται όμως ότι το κύριο πρόβλημα είναι «η μείωση των οικονομικά ενεργών πολιτών».

Σε αυτή την οικονομίστικη προσέγγιση συναντιώνται ο νεοφιλελεύθερος μεταεθνισμός και ο πολιτικά υστερόβουλος «κοσμοπολιτισμός» της αριστεράς. Ανομολόγητη επιδίωξη και των δυο είναι η αντικατάσταση των εθνών από αθροίσματα «οικονομικά ενεργών πολιτών». Αυτό επιζητά και η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, η οποία επιδιώκει τη διάλυση των εθνικών κρατών για να μεταβιβάσει τις αρμοδιοτήτες τους σε υπερεθνικά θεσμικά μορφώματα ή σε υπερκράτη (superstates) όπως η ΕΕ. Και κάπου εκεί θα χαθεί ο δημοκρατικός έλεγχος που αποκτήθηκε μετά από αιώνες αγώνων, αφού η λογοδοσία θα μεταβιβαστεί από το τοπικό-εθνικό επίπεδο σε μια απρόσωπη κεντρική γραφειοκρατία και στα διοικητικά συμβούλια των τεχνολογικών κολοσσών.

Οι κίνδυνοι για την Ελλάδα

Όμως όσον αφορά την Ελλάδα, η εξέλιξη αυτή εμπεριέχει και έναν άλλο κίνδυνο. Οι δύο παραπάνω πόλοι του κοσμοπολιτισμού, οφείλουν να μας απαντήσουν στο εξής: ακόμη κι αν δεν ενδιαφέρονται για τη διατήρηση της ελληνικότητας, πώς θα μπορέσει αύριο μια κοινωνία που θα έχει απωλέσει κάθε έννοια κοινωνικής συνοχής να αντιμετωπίσει την τουρκική απειλή; Και πώς θα μπορέσει μια τόσο ετερόκλητη κοινωνία να βρει ένα modus vivendi; Δηλαδή ποιες θα είναι οι τριβές και τα προβλήματα ασφάλειας ακόμη και στο εσωτερικό πεδίο;

Τα κόμματα εξουσίας μετά από πολλά χρόνια αδράνειας θυμήθηκαν το δημογραφικό όταν έπρεπε να δικαιολογηθεί μια άνωθεν επιβαλλόμενη πολιτική για το μεταναστευτικό. Ίσως να εκτιμούν ότι έτσι δημιουργείται ένα νέο εκλογικό σώμα, στο οποίο σπεύδουν να αποκτήσουν προνομιακή πρόσβαση. Ας προσέξουν όμως, γιατί το πιθανότερο είναι στο μέλλον να δούμε «κόμματα μεταναστών» που θα ελέγχονται από τρίτους, εκτός Ελλάδας. Και τότε η χώρα θα έχει αφανώς κατακτηθεί.

Μόνη λύση για το δημογραφικό είναι μια εθνική δημογραφική πολιτική που θα συνομολογηθεί και θα εφαρμοστεί από όλους. Στο πλαίσιο αυτό η ενίσχυση με έναν αριθμό πραγματικά νόμιμων μετανάστων, δεν πρέπει να αποκλεισθεί. Ωστόσο, η μεταναστευτική πολιτική θα πρέπει να υπαγορευτεί από την Ελλάδα και να εξυπηρετεί τη μακροχρόνια βιωσιμότητα της χώρας και του λαού της, σύμφωνα με τις συνταγματικές επιταγές που οφείλει να τηρεί κάθε κυβέρνηση.

*Ο Αναστάσιος Λαυρέντζος κατέχει πτυχίο Φυσικής και διπλώματα μεταπτυχιακής ειδίκευσης (MSc) στα Οικονομικά Μαθηματικά και στη Θεωρητική Φυσική. Έχει εργαστεί ως διευθυντικό στέλεχος στον τομέα Διαχείρισης Κινδύνων σε μεγάλους ελληνικούς χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς. Στο πλαίσιο αυτό έχει επισκεφτεί πολλές βαλκανικές χώρες (Τουρκία, Βουλγαρία, Ρουμανία, Σερβία). Συνεργάζεται με διεθνείς ελεγκτικούς οίκους ως συμβουλος επιχειρήσεων και διδάσκει Διαχείριση Κινδύνων στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Έχει γράψει τα βιβλία: «Η Θράκη στο μεταίχμιο» και «Σιωπηρή Άλωση – Το Δημογραφικό και το Μεταναστευτικό πρόβλημα της Ελλάδας».

slpress.gr

Αλέξης Παπαχελάς: Ο Τραμπ 2 και το τέλος της Δύσης

1

Ας κάνουμε λίγο fast forward τις εξελίξεις στην Αμερική. Τον Νοέμβριο, οι Δημοκρατικοί θα χάσουν μάλλον τον έλεγχο της Βουλής. Ισως και με τρόπο θεαματικό. Η Νάνσι Πελόζι θα αποσυρθεί στην Καλιφόρνια. Το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα θα είναι, σε πολύ μεγάλο βαθμό, όμηρος του Ντόναλντ Τραμπ. Ολα δείχνουν ότι με ένα tweet μπορεί να καταστρέψει καριέρες, να οδηγήσει ένα βουλευτή με απίστευτο βιογραφικό στην ήττα στις προκριματικές εκλογές.

Πάμε λίγο παρακάτω… Κάποια στιγμή πριν από το φθινόπωρο του 2023, ο πρόεδρος Μπάιντεν θα ανακοινώσει ότι δεν θα είναι ξανά υποψήφιος για την προεδρία. Και αυτό θεωρείται λίγο έως πολύ μια νομοτελειακή εξέλιξη. Στην Ουάσιγκτον, όλοι συμφωνούν πως «θα έπρεπε να δουλεύει με έξι κυλίνδρους, περιμέναμε να δουλέψει με τέσσερις, τώρα δουλεύει με δύο». Αν σκεφθεί κανείς ότι, αν επανεκλεγόταν, θα ήταν 86 ετών όταν θα έφευγε οριστικά από τον Λευκό Οίκο (ενώ ο Ρέιγκαν ήταν 77) αντιλαμβάνεται πόσο βέβαιη είναι η αποχώρησή του. Υπό κανονικές συνθήκες, η αντιπρόεδρος θα ήταν το φαβορί για να διεκδικήσει το χρίσμα. Η Χάρις έχει καταφέρει, όμως, να πείσει άπαντες ότι «δεν το έχει». Κανείς δεν παίρνει στα σοβαρά την υποψηφιότητά της.

Εάν επανεκλεγεί το 2024, θα είναι εντελώς απελευθερωμένος και δεν θα διστάσει να κάνει οτιδήποτε, όσο αιρετικό ή «παλαβό» και αν είναι.

Και μετά έχουμε τον Τραμπ. Ούτε αυτός είναι έφηβος (76). Εχει όμως ατελείωτη απήχηση σε ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της αμερικανικής κοινωνίας. Εχει επίσης άσβεστη φιλοδοξία και ορμή για να διεκδικήσει άλλη μία φορά την προεδρία. Οι οπαδοί του ουδόλως ενδιαφέρονται για την αντιθεσμική συμπεριφορά του, για το αν κόντεψε να οδηγήσει την Αμερική σε εμφύλιο. Δεν τους νοιάζει τίποτε από όλα αυτά. Πιστεύουν στη δική του «αλήθεια» και θεωρούν ότι κάθε άλλη θεώρηση των πραγμάτων είναι προϊόν συνωμοσίας του «συστήματος».

Η προοπτική της επανεκλογής του τρομάζει πολλούς, τόσο στις ΗΠΑ όσο και στην Ευρώπη. Ενας Τραμπ 2 θα είναι εντελώς απελευθερωμένος και δεν θα διστάσει να κάνει οτιδήποτε, όσο αιρετικό ή «παλαβό» και αν είναι. Ολες οι βεβαιότητες για την πορεία των ευρωατλαντικών σχέσεων ή τη δυτική πολιτική έναντι της Ρωσίας θα καταρρεύσουν σε ένα βράδυ. Πρόκειται για ένα ζήτημα που όλοι το φοβούνται και προσπαθούν να το απωθήσουν ως θέμα συζήτησης για να μη βαρύνει το κλίμα… στο τραπέζι. Η Μέρκελ έλεγε ότι επανεκλογή Τραμπ το 2020 θα ισοδυναμούσε με το τέλος της Δύσης. Σίγουρα θα σημάνει το τέλος της Δύσης όπως την ξέρουμε. Οι εσωτερικές εξελίξεις στην Αμερική θα κρίνουν πολλά…
“Καθημερινή”