Αρχική Blog Σελίδα 1907

Λιβύη: Το όνειρο ενός ενιαίου στρατού πλησιάζει μετά τη συνάντηση στην Τρίπολη

0

 

Σε αντίθεση με τον έντονο διχασμό στον πολιτικό δρόμο στη Λιβύη, τα στρατιωτικά μέρη φαίνονται πιο κοντά στη συμφωνία αυτή τη στιγμή από ποτέ, τα οποία εκπροσωπήθηκαν στη σημαντική συνάντηση που πραγματοποιήθηκε στην Τρίπολη τη Δευτέρα και την Τρίτη, παρουσία στρατιωτικών ηγετών από τις ανατολικές και δυτικές περιοχές, όπως γράφει η λιβυκή Al Wasat.

Ενώ οι δυνάμεις της Γενικής Διοίκησης (υπό τον στρατάρχη Χάφταρ) χαιρέτησαν τη συνάντηση, μέσω του εκπροσώπου της, ταγματάρχη Αχμέντ Αλ-Μισμάρι, η Προσωρινή Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας, μέσω του εκπροσώπου της, Μοχάμεντ Χαμούντα, είπε ότι «ο πρωθυπουργός και υπουργός Άμυνας Αμπντέλ Χαμίντ αλ Νταμπάιμπα,  δεν έχει καμία σχέση με τον συντονισμό και την οργάνωσή της».

Η συνάντηση, την οποία οι συμμετέχοντες περιέγραψαν ως « συνάντηση του λιβυκού στρατού» έστειλε στους περισσότερους Λίβυους μια αχτίδα ελπίδας για την ενοποίηση του στρατού της χώρας.

Στη συνάντηση συζητήθηκαν επίσης ορισμένα ζητήματα που σχετίζονται με «τα καθήκοντα του στρατού όσον αφορά τους χερσαίους και θαλάσσιους συνοριοφύλακες», πέραν των θεμάτων των συνοριοφυλάκων που εντάσσονται στο πλαίσιο της καταπολέμησης της τρομοκρατίας και της παράνομης μετανάστευσης.

Έθιξαν επίσης τη μελέτη των εκκρεμοτήτων που προέκυψαν από τις στρατιωτικές επιχειρήσεις, καθώς και τη συνέχιση των μέτρων που ξεκίνησαν για την ενοποίηση του στρατιωτικού θεσμού και τα αποτελέσματα των εργασιών της στρατιωτικής επιτροπής «5 + 5». στην κατάπαυση του πυρός και στη διατήρηση της ειρήνης και της ασφάλειας».

Οι «ηγέτες του λιβυκού στρατού» συμφώνησαν να ξεκινήσουν τον καθορισμό ρεαλιστικών βημάτων για την ενοποίηση του στρατιωτικού θεσμού και συζήτησαν την αναγκαιότητα να οριστεί ένας αρχηγός επιτελείου για τον στρατιωτικό θεσμό, σύμφωνα με δήλωση που εκδόθηκε μετά τη συνάντηση με τίτλο «κοινή δήλωση των ηγετών του στρατιωτικού θεσμού του λιβυκού στρατού», εξηγώντας ότι συναντήθηκαν «από εθνικό καθήκον». Και μια αίσθηση της βαρύτητας της σκηνής».

Οι παρευρισκόμενοι συμφώνησαν επίσης «να θέσουν τα θεμέλια για την ανταλλαγή και ενοποίηση δεδομένων και τον συντονισμό των εργασιών μεταξύ των συγκεκριμένων επιτελαρχών και των διαφόρων τμημάτων», καθώς και «συμφώνησαν να δημιουργήσουν κοινά εκπαιδευτικά προγράμματα… και να εγκρίνουν την ενεργοποίηση του κοινού δύναμη που συμφωνήθηκε στη συμφωνία κατάπαυσης του πυρός».

Έπαινος από την αμερικανική πρεσβεία

Η πρεσβεία των Ηνωμένων Πολιτειών ανέφερε ότι  συμμετέχει στην Αποστολή Υποστήριξης των Ηνωμένων Εθνών στη Λιβύη και επαίνεσε «την πρόοδο που σημειώθηκε στην τροχιά ασφαλείας της Λιβύης προς έναν ενιαίο στρατιωτικό θεσμό».

Οι Ηνωμένες Πολιτείες συνεχίζουν να υποστηρίζουν την πλήρη εφαρμογή της συμφωνίας κατάπαυσης του πυρός του Οκτωβρίου 2020, συμπεριλαμβανομένης της αποχώρησης όλων των ξένων δυνάμεων, ξένων μαχητών και μισθοφόρων.

Al Wasat

https://www.echedoros-a.gr

Ιράκ: Μετά τη σφαγή στο Ζάχο, δύο drones επιτέθηκαν στο τουρκικό στρατόπεδο κατοχής

0

 

Σήμερα, Παρασκευή, δύο μη επανδρωμένα αεροσκάφη εξαπέλυσαν επίθεση κατά της τουρκικής κατοχής στη βάση Μπαμάρνι στην επαρχία Ντοχούκ.

Τοπική πηγή ανέφερε ότι «Δύο drones στόχευσαν τη βάση Bamerni, όπου βρίσκεται ο τουρκικός στρατός κατοχής στο Κυβερνείο Ντοχούκ».

Πρόσθεσε ότι «η στόχευση είναι η πρώτη μετά την επίθεση του τουρκικού κράτους κατοχής στην περιοχή Ζάχο και τη σφαγή στην περιοχή, η οποία είχε ως αποτέλεσμα δεκάδες νεκρούς και τραυματίες».

Πληροφορίες δεν υπάρχουν από την επίθεση στο τουρκικό στρατόπεδο κατοχής.

Rojnews

https://www.echedoros-a.gr

 

Επίθεση εναντίον στρατιωτικής βάσης της Τουρκίας στο βόρειο Ιράκ

0

Οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις φέρονται να δέχθηκαν επίθεση στη στρατιωτική βάση Γκεντού κοντά στην περιοχή Μπασίκα της Μοσούλης.

Ο διευθυντής της διοίκησης του Ζιλκάν, Μουχάμεντ Εμίν Γκαρίπ, δήλωσε στο «Rûdaw» ότι στις 9:30 χθες το βράδυ εκτοξεύτηκε πύραυλος στην τουρκική βάση.

«Ένας πύραυλος εκτοξεύτηκε στην τουρκική βάση, αλλά εξερράγη πριν προλάβει να φτάσει στη βάση», είπε ο Εμίν Γκαρίπ.

Από την άλλη, η Αντιτρομοκρατική Μονάδα του Κουρδιστάν, ανέφερε στην επίσημη ανακοίνωσή της σχετικά με την επίθεση ότι εκτοξεύτηκαν 3 ρουκέτες στη βάση.

Στην ανακοίνωση αναφέρθηκε ότι εκτοξεύτηκαν 3 ρουκέτες Grad στη βάση και διευκρινίστηκε ότι η μία ρουκέτα έπεσε κοντά στη βάση και οι άλλες 2 ρουκέτες έπεσαν γύρω από το χωριό Gedu. Αναφέρθηκε ότι δεν υπήρξαν θύματα.

Σύμφωνα με τους πρώτους υπολογισμούς, διαπιστώθηκε ότι οι εκτοξευτές των πυραύλων βρίσκονταν στην περιοχή της «Χίμα Σίτι» στη Μοσούλη, που βρίσκεται υπό τον έλεγχο της ιρακινής κυβέρνησης, ενώ βρέθηκαν 2 ρουκέτες που δεν είχαν εκραγεί.

Κανείς δεν έχει αναλάβει ακόμη την ευθύνη για την επίθεση.

Επίθεση στη βάση μετά τον βομβαρδισμό του Ζάχο

Η επίθεση στη βάση σημειώθηκε μετά τον βομβαρδισμό του παραθεριστικού χωριού Perex στην περιοχή Ζάχο του Ντοχούκ, όπου σκοτώθηκαν 9 άτομα, μεταξύ των οποίων παιδιά, και τραυματίστηκαν 23.

Ο υπουργός Εξωτερικών του Ιράκ Φουάντ Χουσεΐν, ο οποίος έκανε έρευνες στην περιοχή μετά τον βομβαρδισμό, κατηγόρησε την Τουρκία για τον βομβαρδισμό και η διοίκηση της Βαγδάτης ζήτησε επίσης από την Άγκυρα «επίσημη συγγνώμη και να αποσύρει τις στρατιωτικές της δυνάμεις από τα εδάφη του Ιράκ».

Ωστόσο, ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου αρνήθηκε την επίθεση, λέγοντας: «Σύμφωνα με τις πληροφορίες που λάβαμε από τις τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις, δεν υπήρξε επίθεση σε αμάχους».

Η στρατιωτική βάση Γκεντού

Η βάση Γκεντού, κοντά στην Μπασίκα, 12 χιλιόμετρα βόρεια της Μοσούλης, δημιουργήθηκε το 2015 και ονομάζεται επίσης «Bashika ή Zilkan βάση».

Η βάση ιδρύθηκε από τον τουρκικό στρατό για την παροχή εκπαιδευτικής υποστήριξης σε σουνιτικές πολιτοφυλακές.

Rûdaw

https://www.echedoros-a.gr

 

ΓΙΑΤΙ ΑΝΑΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΩΝ ΚΑΤΕΧΟΜΕΝΩΝ;

2
Ο Ανδρέας Γερμανός, κύπριος φίλος απο παλιά, μου ζήτησε ένα κείμενο για το περιοδικό του σε αφιέρωμα που έκανε για τα 48 χρόνια απο την τουρκική εισβολή στο νησί.
Έγραψα και έθεσα το θέμα της προετοιμασίας στρατιωτικής ανακατάληψης των κατεχομένων.
Δεν είμαι ούτε ο πρώτος ούτε ο μόνος που θέτει τέτοιο ζήτημα.
Δεν ξέρω πως το βλέπουν οι άλλοι που, επίσης, το υποστηρίζουν αλλά θα ήθελα να διευκρινίσω την δική μου οπτική.
Λύση στο κυπριακό δεν μπορεί να επιτευχθεί. Ούτε καν Διζωνικής-Δικοινοτικής Ομοσπονδίας. Εκτός και αν το παραδώσουν στους Τούρκους.
Η καλύτερη δυνατή κατάσταση θα ήταν η σημερινή. Αλλά και αυτή απειλείται.
Η Τουρκία, και όχι ο Ερντογάν, δεν θέλει να ενσωματώσει τα κατεχόμενα στην κυρίως χώρα. Είναι πασίδηλο ότι δεν την συμφέρει.
Επιδιώκει, όμως, να καταφέρει αναγνώριση των κατεχομένων, έστω και απο κάποιες φτωχές και περιθωριοποιημένες χώρες.
Αυτό στο παρελθόν επιδιώχθηκε αλλά δεν επιτεύχθηκε, άλλοτε με παρέμβαση του διεθνούς παράγοντα και άλλοτε με παρέμβαση της Ελλάδας.
Αλλά ως ενδεχόμενο είναι υπαρκτό.
Αυτό και ο εποικισμός της Αμμοχώστου πρέπει να αποφευχθούν. Και δεν αρκούν, μόνο,, τα διπλωματικά μέσα.
Η Ελλάδα, τώρα, θέλει δεν θέλει θα αναμιχθεί στο μεσανατολικό καμίνι και την Ανατολική Μεσόγειο. Είναι ένας γεωπολιτικός χώρος σημαντικού ενδιαφέροντος.
Αν δεν αναμιχθεί, δεν θα απωλέσει, απλώς, δικαιώματα που της ανήκουν αλλά θα διακινδυνεύσει η ασφάλειά της.
Οι εξοπλισμοί και των φρεγατών και των F-35 δεν αποβλέπουν στην υπεράσπιση του Αιγαίου. Είναι όπλα που ξεπερνούν την ακτίνα δράσης στον αιγαιακό χώρο.
Νομίζω πως τα παραπάνω έχουν γίνει αντιπληπτά απο το πολιτικό κατεστημένο και προετοιμάζεται. ίσως, με την ενθάρρυνση και των ΗΠΑ, διότι το αθηναϊκό κράτος δεν μπορεί ούτε να συλλάβει ούτε να εφαρμόσει τέτοια πολιτική.
Και επειδή πιστεύω πως η Αθήνα τίποτε δεν θα κάνει που να έχει σχέση με την Άμυνά της αν δεν ρωτήσει πρωτίστως τις ΗΠΑ και δευτερευόντως την Ε.Ε., ένα καλά επεξεργασμένο σχέδιο που θα προβλέπει ενισχυμένη ελληνική στρατιωτική παρουσία στο νησί, μηδέ αεροπορικής δύναμης εξαιρουμένης και ενοποίηση της διοίκησης θα εγκρινόταν.
Ο προσανατολισμός της Τουρκίας προς την Ευρασία δεν είναι καπρίτσιο του Ερντογάν. είναι, πλέον, επιλογή του κατεστημένου της.
Η Τουρκία βρίσκεται στο κρισιμο σημείο να ξεπεράσει την παγίδα του Θουκυδίδη. Γι αυτό, όπου πάει βρίσκει τις πόρτες κλειστές. Αν τους ξεφύγει, δεν θα μπορούν να την ελέγξουν.
Προχθές, ο στρατηγός ε.α. Λάζαρος Καμπουρίδης έγραφε στις Ανιχνεύσεις γιατί η Τουρκία δεν θα μπορέσει να πάρει ούτε το αντιαεροπορικό σύστημα SAMP-T γαλλο-ιταλικής κατασκευής. Διότι βάζει ως προϋπόθεση την παράδοση και τεχνογνωσίας. Και τεχνογνωσία δεν είναι κανείς πρόθυμος να της παράσχει.
Ο κόσμος γύρω μας αλλάζει. Ελπίζω στο αθηναϊκό κράτος να τον παρακολουθούν.
Παντελής Σαββίδης

ΓΙΑΤΙ Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΑΠΟΚΤΗΣΕΙ ΤΟ ΑΝΤΙΠΥΡΑΥΛΙΚΟ-ΑΝΤΙΑΕΡΟΠΟΡΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ SAMP-T

2

 

Γράφει ο Λάζαρος Καμπουρίδης, Αντιστράτηγος ε.α.

 

Οι δηλώσεις του Τούρκου Προέδρου R. T. Erdoğan την 06 Ιουλίου 2022 μετά από την τηλεφωνική συνομιλία του με τον Γάλλο Πρόεδρο Ε. Macron, προκάλεσαν συζητήσεις για τις πραγματικές προθέσεις της Τουρκίας για την προμήθεια-συμπαραγωγή του Αντιαεροπορικού – Αντιπυραυλικού Συστήματος  Μακρού Βεληνεκούς SAMP-T της Γαλλο-ιταλικής Κοινοπραξίας ΕUROSAM. Συγκεκριμένα ο Τούρκος Πρόεδρος ανέφερε ότι, με τον Γάλλο ομόλογό του μεταξύ των άλλων μίλησαν και για την έναρξη προγράμματος, το οποίο θα περιλαμβάνει τη μέγιστη συνεργαία, για την ανάπτυξη και προμήθεια του συστήματος.

Το θέμα του τουρκικού ενδιαφέροντος για το Σύστημα SAMP-T, ήρθε εκ νέου στην επιφάνεια τον περασμένο Μάρτιο κατά τη διάρκεια της Συνόδου G-20, με δηλώσεις του Τούρκου Προέδρου, ο οποίος μίλησε για σχετικές συνομιλίες με τον Γάλλο ομόλογό του και τον Ιταλό Πρωθυπουργό M. Draghi.

Ιστορικό της προμήθειας του Συστήματος: 

Τέσσερα ήταν τα συστήματα που έλαβαν μέρος στο σχετικό διαγωνισμό τον Αϋγουστο του 2013,  το κινεζικό FD-2000, το Patriot PAC-3 των ΗΠΑ, το γαλλο-ιταλικό SAMP-T και το ρωσικό S-300 PMU2.

Τότε προκρίθηκε το κινεζικό σύστημα το οποίο μετά απο συνεχείς διεργασίες και διαβουλεύσεις απορρίφθηκε από την Άγκυρα το επόμενο έτος μετά από τις αμερικανικές πιέσεις και παρά το γεγονός ότι η κινεζική πλευρά είχε υποσχεθεί και παράδοση τεχνογνωσίας, αφού στρατηγικός στόχος της Τουρκίας δεν αποτελεί η άμεση προμήθεια συστήματος αλλά η συμπαραγωγή και η μεταφορά τεχνολογίας.

Την περίοδο 2014-2015, άρχισαν οι συζητήσεις της τουρκικής πλευράς με την Γαλλο-ιταλική κοινοπραξία για το Σύστημα SAMP-T υπό δύο όρους, την μεταφορά τεχνογνωσίας στις τουρκικές εταιρίες αλλά και τη συμπαραγωγή. Η Άγκυρα  δεν συζητούσε καθόλου το θέμα της άμεσης προμήθειας του συστήματος. Οι τρεις χώρες (Ιταλία, Γαλλία και Τουρκία) είχαν υπογράψει το 2017 κοινή “δήλωση προθέσεων” για την ενίσχυση συνεργασίας στην κοινή παραγωγή αντιαεροπορικού – αντιπυραυλικού συστήματος.

Η Τουρκία το 2019 προχώρησε σε συμφωνία με τη Μόσχα για την προμήθεια του Συστήματος S-400. Η σχετική συμφωνία αφορούσε την άμεση προμήθεια μιας συστοιχίας και μιας δεύτερης σε δεύτερο χρόνο με συνολικό κόστος 2,5 δισ. δολ. Αφού ολοκληρώθηκε η παράδοση της πρώτης παρτίδας μετά από τις αμερικανικές αντιδράσεις και τις κυρώσεις με βάση το Νόμο CAATSA, πάγωσε το θέμα της δευτερης συστοιχίας ενώ η πρώτη συστοιχία παραμένει ανενεργή στις εγκαταστάσεις της πρώην 4ης Αεροπορικής Βάσης ΑΚINCΙ έξω από την Άγκυρα.

Οι σχετικές συνομιλίες με τη Γαλλο-ιταλική Κοινοπραξία EUROSAM για συμπαραγωγή και μεταφορά τεχνογνωσίας επίσης τέθηκαν στο ράφι με αφορμή τις ευρωπαϊκές κυρώσεις προς την Τουρκία την περίοδο 2019 – 2020.

Τα ερωτήματα που προκύπτουν είναι, γιατί η Άγκυρα επανέφερε τώρα το θέμα του Συστήματος SAMP-Τ, καθώς και γιατί ο Τούρκος Πρόεδρος στην τελευταία συνομιλία του με τον Γάλλο ομόλογό του αναφέρθηκε σε ανάπτυξη και προμήθεια του Συστήματος;

Πολιτικό παιγνίδι – εκβιασμός του Εrdoğan ή επιχειρησιακή ανάγκη της Τουρκίας;

Για να δοθούν σχετικές απαντήσεις θα πρέπει να έχουμε κατά νου δύο βασικά σημεία αναφοράς της τουρκικής στρατηγικής στο συγκεκριμένο θέμα:

(1)      Η Άγκυρα δεν αποβλέπει στην άμεση προμήθεια Αντιαεροπορικού – Αντιπυραυλικού Συστήματος Μακρού Βεληνεκούς, αλλά σε συμπαραγωγή και εξασφάλιση τεχνογνωσίας.

(2)      Η Τουρκία πάντα χρησιμοποιεί το θέμα της παραλαβής αμυντικού υλικού ως πολιτικό χαρτί-μοχλό πίεσης με σκοπό την εξασφάλιση πολιτικού οφέλους. Αυτό γίνεται φανερό από τον τρόπο με τον οποίο η Τουρκία απέρριψε το κινεζικό σύστημα και λίγα χρόνια μετά προμηθεύτηκε το ρωσικό Σύστημα S – 400. Η ανάθεση στην κινεζική CPMIEC για το Σύστημα FD-2000 είχε γίνει ως αντίδραση της Άγκυρας αμέσως μετά τα γεγονότα του Πάρκου Gezi όπου ο Τούρκος Πρόεδρος κατονόμασε ανοιχτά ως παράγοντα υποδαύλισης των γεγονότων την αμερικανική πλευρά. Επίσης, η προμήθεια του ρωσικού S-400 έγινε με καθαρά πολιτικά κριτήρια και σε αντίθεση προς τη στρατηγική της Άγκυρας για απόρριψη κάθε πρότασης που δεν περιείχε τον όρο της συμπαραγωγής – μεταφοράς τεχνογνωσίας. Στην τουρκική απόφαση της άμεσης προμήθειας του ρωσικού συστήματος χωρίς όρους συμπαραγωγής – μεταφοράς τεχνογνωσίας, πρυτάνευσε η εμβάθυνση των σχέσεων με τη Μόσχα και η εκπομπή μηνύματος προς τις ΗΠΑ, αφού ο Τούρκος Πρόεδρος θεώρησε υπεύθυνη και την αμερικανική πλευρά στην απόπειρα του πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου 2016 και στη μη έκδοση του ιμάμη Gülen.

Συμπεράσματα:

Είναι λάθος η συζητούμενη ανάγνωση των δηλώσεων του Τούρκου Προέδρου της 06 Ιουλίου μετά απο την επικοινωνία με τον Γάλλο Πρόεδρο για άμεση προμήθεια από την Άγκυρα του SAMP-Τ, αφού συνεχίζουν να υφίστανται οι δύο τουρκικοί όροι της συμπαραγωγής και της μεταφοράς τεχνογνωσίας.

Η Άγκυρα επανήλθε στο θέμα της συμπαραγωγής του SAMP-Τ, για τους παρακάτω λόγους:

Μετά τη Συνόδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στη Μαδρίτη η Άγκυρα επιχειρεί να εκμεταλλευτεί τον γενικό κλίμα της άρσης των κυρώσεων οι οποίες είχαν επιβληθεί “πετσοκομμένες” την περίοδο 2019 – 2020 στην Τουρκία.

Η τουρκική πλευρά εκμεταλλευόμενη τη συγκυρία προσπαθεί να προσεγγίσει την ευρωπαϊκή πλευρά, αφού παρατήρησε ότι η ελληνική Διπλωματία την έχει επισκιάσει.

Ο Τούρκος Πρόεδρος θέλει να περάσει ένα μήνυμα ότι εναρμονίζεται με τη Δύση, αφού θα προχωρήσει σε συνεργασία για την απόκτηση συστήματος που δύναται να εναρμονιστεί επιχειρησιακά με τα ΝΑΤΟϊκά συστήματα.

Εκτίμηση:

Εκτιμάται ότι, δεν θα προχωρήσει στο μέλλον το θέμα της συμπαραγωγής – μεταφοράς τεχνογνωσίας με τη Γαλλο-ιταλική Κοινοπραξία για το Σύστημα SAMP-Τ, αφού η τουρκική πλευρά “υπερβαίνει τα εσκαμμένα” στο θέμα της απόκτησης της σχετικής τεχνογνωσίας – τεχνολογίας, κάτι που είχε διαβλέψει η γαλλική και η ιταλική πλευρά στο ξεκίνημα της συνεργασίας την περίοδο 2014 – 2015. Πρόκειται για ένα από τα “τρωτά σημεία” της τουρκικής Αμυντικής Βιομηχανίας, αυτό δηλαδή της απόκτησης κρίσιμων τεχνολογιών αιχμής για την κατασκευή μεγάλων οπλικών συστημάτων.

Ο Αντιστράτηγος ε.α. Λάζαρος Καμπουρίδης είναι απόφοιτος της Σχολής Εθνικής Άμυνας, κάτοχος MBA από το Nottinngham Trend University, Πτυχιούχος του Τμήματος Ιστορίας & Εθνολογίας του ΔΠΘ, και υποψήφιος Διδάκτορας του Παντείου Πανεπιστημίου, ενώ διετέλεσε μέλος της Ελληνικής Διπλωματικής Αντιπροσωπείας στην Κωνσταντινούπολη την περίοδο 1995-1999, Ακόλουθος Άμυνας στην Ελληνική Πρεσβεία στην Άγκυρα την περίοδο 2013-2017

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Γιατί δεν τίθεται επί τάπητος και η ανακατάληψη των κατεχομένων;

4

Του Παντελή Σαββίδη


 

Στην 48η Επέτειο της Εισβολής και Κατοχής της Κύπρου, το κυπριακό βρίσκεται σε αδιέξοδο.

Σε ένα χρόνο, θα διεξαχθούν προεδρικές εκλογές στο νησί και όλοι οι πιθανοί διεκδικητές της προεδρίας αποτελούν συνεχιστές της ίδιας, μέχρι σήμερα, πολιτικής. Δηλαδή, της Διζωνικής, Δικοινοτικής Ομοσπονδίας. Μιας πολιτικής εδραιωμένης στο Σχέδιο Ανάν, για το οποίο ο Πρόεδρος Αναστασιάδης δεν κρύβει πως με την μια ή άλλη μορφή θα αποτελέσει την λύση που επιθυμεί ο Διεθνής Παράγων. Αν και ο φερόμενος από τις δημοσκοπήσεις ως επικρατέστερος για την Προεδρία, Νίκος Χριστοδουλίδης, υποστηρίζεται από το κόμμα του Τάσου Παπαδόπουλου που αντιτίθεται στην Διζωνική-Δικοινοτική. Οψόμεθα.

Οι κυπριακές ηγεσίες από νωρίς απέκλεισαν το ενδεχόμενο στρατιωτικής ανακατάληψης των κατεχομένων. Το αποτέλεσμα, σήμερα, είναι μια πρόταση λύσης που δεν θυμίζει σε τίποτε ενιαίο κράτος και που σκοντάφτει στην απαίτηση της Τουρκίας να συνεχίσει να αποτελεί εγγυήτρια δύναμη και να έχει στρατιωτική παρουσία στη νησί.

Ακόμη και αυτήν την τουρκική απαίτηση, υπάρχουν κυπριακές δυνάμεις που την αποδέχονται. Στη λογική, λύση νάναι και ό,τι νάναι.

Μέρες που είναι να υπενθυμίσω πως την απόλυτη ευθύνη για την εισβολή της Τουρκίας την φέρει το χουντικό καθεστώς της Αθήνας που έδωσε την αφορμή με το προδοτικό πραξικόπημα. Όλα όσα νέα στοιχεία έρχονται στο φως της δημοσιότητας επιβεβαιώνουν τον προδοτικό χαρακτήρα του πραξικοπήματος.

Η τουρκική εισβολή έγινε σε στενή συνεργασία της τότε τουρκικής κυβέρνησης με πρωθυπουργό τον Ετσεβίτ με τον Αμερικανό υπουργό εξωτερικών Χένρυ Κίσιγκερ.

Υπήρξαν Αμερικανοί υπηρεσιακοί παράγοντες που αντιτίθεντο στην εισβολή αλλά παραβλέφθηκαν είτε με ήπιο υπηρεσιακό, είτε και με πιο βίαιο τρόπο από τον Κίσιγκερ. Ο υπερεκτιμημένος Αμερικανός πολιτικός είχε αποφασίσει πως με την κατοχή μέρους του νησιού από την Τουρκία το κυπριακό θα λυνόταν. Προχώρησε, μόνος, εκμεταλλευόμενος και την αναγκαστική ενασχόληση του προέδρου του με άλλα θέματα της συγκυρίας.

Η παράταση του προβλήματος, ως σήμερα, δείχνει πόσο σαθρή ήταν η σκέψη του.

Με την αφελή συνεργασία ανθρώπων του δικτατορικού καθεστώτος, οι οποίοι το «έπαιζαν» υπερπατριώτες, το δικτατορικό καθεστώς παγιδεύτηκε δια του ίδιου του αρχηγού του. Του αφελούς δικτάτορα Δ. Ιωαννίδη.

Προέβη στην προδοτική ενέργειά του αποκαλύπτοντας πόσο γυμνός ήταν ο βασιλιάς. Όλα τα στηρίγματά του στο Γενικό Επιτελείο συντάχθηκαν με την αμερικανική υπονόμευση κάθε προσπάθειας αντίδρασης. Δόθηκε εντολή να μην χτυπηθεί η τουρκική αποβατική δύναμη, ούτε και οι πρώτες τουρκικές δυνάμεις που διαμόρφωσαν το προγεφύρωμα και μόνο όταν άρχισε η τουρκική προέλαση η χουντική ηγεσία, σε όλα τα επίπεδα, αντιλήφθηκε τι συνέβη. Ε, ακόμη και τότε, όταν φάνηκε πως η απόκρουση θα ήταν δύσκολη έστειλαν δυνάμεις σε αυτοκτονία. Με τρόπο και τακτική που αποκάλυπτε πως ούτε από την στρατιωτική τέχνη κατείχαν. Ο Γεώργιος Κατσάνης και ο Νικόλαος Κατούντας ήταν δύο από τους ηρωϊκούς αυτούς στρατιωτικούς που θυσιάστηκαν.

Είναι αδύνατον να πιστέψει κανείς πως η ηγεσία ενός στρατού πρόδωσε την ίδια την πατρίδα, υπακούοντας στην δύναμη από την οποία εξηρτάτο η προαγωγή της. Ή η στήριξή της. Και πιο απίστευτο είναι πόσο εγκαταλελειμμένες είχαν τις Ένοπλες Δυνάμεις.

Η κυπριακή τραγωδία αποτέλεσε τομή στην εξέλιξη της νεότερης ελληνικής ιστορίας. Και σε επίπεδο πολιτικής και σε επίπεδο διαμόρφωσης θεσμών και σε συνειδητοποίηση ενός υπαρκτού κινδύνου.

Μετά το 1948 και την προσάρτηση της Δωδεκανήσου, η Κύπρος ήταν το πρώτο έδαφος του ευρύτερου ελληνισμού το οποίο υφίστατο τουρκική κατοχή. Εικοσιδύο χρόνια αργότερα θα ακολουθούσαν τα Ίμια, γεγονός που απέδειξε πως η κυπριακή τραγωδία δεν νουθέτησε, όσο έπρεπε, το ελληνικό πολιτικό σύστημα.

Δεν το έχει νουθετήσει ούτε και σήμερα αφού το πολιτικό και στρατιωτικό κατεστημένο αποδέχθηκε την κατάργηση του Δόγματος του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου Ελλάδας-Κύπρου. Σήμερα δεν υφίσταται και η Κύπρος είναι εκτεθειμένη στην τουρκική βουλιμία.

Λαός και ηγεσία στην Ελλάδα έχουν υποχρέωση να διαμορφώσουν μια νέα, απελευθερωτική πολιτική για την Κύπρο. Και διότι ευθύνονται για την τραγωδία στο νησί και διότι πρόκειται για ένα τμήμα του ευρύτερου ελληνισμού το οποίο απειλείται. Η προστασία που παρέχει στους πολίτες του ή τους ομοεθνείς του ένα κράτος, είναι η ασφάλεια. Αν δεν την παρέχει δεν έχει λόγο ύπαρξης.

Το ερώτημα είναι αν συντρέχουν οι προϋποθέσεις για μια άλλη πολιτική. Και η απάντηση είναι θετική. Υπάρχει και μια κόπωση και μια δυσαρέσκεια της Δύσης από την Τουρκία. Σε μια εποχή παγκόσμιων ανακατατάξεων η Τουρκία προσπαθεί να ικανοποιήσει το δικό της Δόγμα της Γαλάζιας Πατρίδας παίζοντας για άλλη μια φορά τον ρόλο του «Επιτήδειου» αλλά, αυτήν την φορά δεν φαίνεται να τα καταφέρνει. Η στάση της ενοχλεί. Και ενοχλεί πολύ.

Ήδη, αμερικανικά και ευρύτερα δυτικά κέντρα που, εξ ορισμού, παρείχαν υποστήριξη ή έβλεπαν θετικά την Τουρκία, αρχίζουν και αναθεωρούν κριτικά τις απόψεις τους. Ακόμη και για προσωρινή, αναγκαστική έξοδο της Τουρκίας από το ΝΑΤΟ γίνεται λόγος.

Αλλά το σπουδαιότερο είναι πως σε πρακτικό γεωπολιτικό επίπεδο οι Αμερικανοί έχουν πάρει και συνεχίζουν να παίρνουν μέτρα αντικατάστασης μέρους, έστω, της Τουρκίας από την Ελλάδα. Ένα τέτοιο μέτρο που ενόχλησε πολύ την Άγκυρα είναι η βάση της Αλεξανδρούπολης για την οποία η τουρκική ηγεσία δεν παύει να δείχνει καθημερινά την ενόχλησή της. Η τουρκική υπέρπτηση πάνω από την πόλη αλλά, κυρίως, οι δηλώσεις του Ερντογάν ότι η παρουσία των Αμερικανών αποβλέπει σε επιθετική ενέργεια κατά της Τουρκίας (κάτι αδιανόητο), δείχνουν, ακριβώς, την ενόχληση του τουρκικού κράτους από την υποκατάσταση του ρόλου του από την Ελλάδα.

Η Αλεξανδρούπολη είναι μέρος ενός άξονα που ξεκινά από τις Βαλτικές χώρες και καταλήγει στο Σουέζ. Την ελληνική επιρροή στο Αιγαίο του κάθετου αυτού άξονα αμφισβητεί η Τουρκία με την αξίωση ελέγχου του χώρου ανατολικά του 25ου μεσημβρινού και της επιμονής για αποστρατιωτικοποίηση των νησιών. Καμιά δύναμη, ούτε οι ΗΠΑ, ούτε η Ε.Ε. ούτε, ακόμη, και η Ρωσία επιθυμεί τον έλεγχο αυτής της διαδρομής από την Τουρκία.

Σ’ αυτόν τον γεωπολιτικό χώρο από την Βαλτική ως το Σουέζ, σημαίνοντα ρόλο διαδραματίζει και η Κύπρος. Η αναβαθμισμένη, αυτή, γεωπολιτική σημασία του νησιού, μπορεί να βοηθήσει στην αμφισβήτηση της Δικοινοτικής, Διζωνικής Ομοσπονδίας και την αντικατάστασή της από ένα πλαίσιο που θα διαμορφώνει πιο συνεκτικό πλαίσιο κράτους.

Καθώς ο τουρκικός αναθεωρητισμός γίνεται προσπάθεια να αντιμετωπισθεί από ένα δόγμα ισχυρής αποτροπής (από το δόγμα του κατευνασμού που ίσχυε ως σήμερα), θα πρέπει μέσα στο νέο αυτό ελληνικό δόγμα να υπεισέλθει και ο παράγων Κύπρος.

Μια ισχυρή ελληνική παρουσία στο νησί σε αντιστάθμισμα της τουρκικής παρουσίας είναι επιβεβλημένη. Και το νέο δόγμα θα πρέπει να διαμηνύει πως οποιαδήποτε τουρκική αμφισβήτηση, στο πεδίο, ελληνικού χώρου θα σημάνει και επιχείρηση ανακατάληψης των κατεχομένων. Η ανακατάληψη πρέπει να αποτελέσει και αυτόνομο σχεδιασμό στο νησί πέραν του αν θα αμφισβητηθεί ελλαδική επικράτεια.

Έγκυροι στρατιωτικοί αναλυτές θεωρούν ότι ένας τέτοιος σχεδιασμός είναι δυνατός και μπορεί να είναι αποτελεσματικός με την προμήθεια των κατάλληλων οπλικών συστημάτων και την πολιτική αποφασιστικότητα. Ένας τέτοιος σχεδιασμός που θα περιορίζει τον ρόλο της ενοχλητικής -και για την Δύση πλέον- Τουρκίας στο νησί μπορεί να γίνει αποδεκτός και από τα αμερικανικά κέντρα και να υποστηριχθεί. Πρέπει, όμως, να συλληφθεί ως ιδέα, να σχεδιαστεί και να υλοποιηθεί.

Διαφορετικά, το αδιέξοδο θα παρατείνεται και κάθε χρόνο τέτοιες ημέρες θα προσθέτουμε και μια μονάδα στην Επέτειο.

speaknews.gr

Συμπληρώνονται 48 χρόνια κατοχής στη Β. Κύπρο: Οι αυταπάτες του Ελληνισμού και η αναγκαία αφύπνιση!

1

Του Δρ. Βενιαμίν Καρακωστάνογλου*

Η πολυετής παραμονή του Κυπριακού στον κατάλογο των άλυτων διεθνών προβλημάτων και η συνεχής μετάπτωση του εκάστοτε διαπραγματευτικού πλαισίου για την επίλυση του σε πιο δυσμενείς για τον Ελληνισμό θέσεις, επέφερε κόπωση και απογοήτευση τόσο στην Κύπρο όσο και στην Ελλάδα. Η Ευρωπαϊκή προοπτική προσέφερε, πράγματι, μια θετική διέξοδο, αφού, βέβαια, νωρίτερα είχαμε σιωπηρά αποδεχθεί την εγκατάλειψη της προβολής της διεθνούς πτυχής του Κυπριακού (ως ζητήματος εισβολής και κατοχής) και την αντιμετώπιση του ως μιας διακοινοτικής διαμάχης. Μια αντίληψη που κατάφερε η Τουρκία να παγιώσει διεθνώς και που, στην ουσία, εξισώνει και συμψηφίζει τις ευθύνες της Ελληνικής και της Τουρκικής πλευράς, σε κραυγαλέα, βέβαια, αντίθεση με κάθε ορθολογική και αμερόληπτη ανάλυση των γεγονότων.

Εκλιπαρώντας επί χρόνια για μια διπλωματική «κινητικότητα» και ενδιαφέρον των ισχυρών διεθνών «παραγόντων» για την επίλυση του προβλήματος, φθάσαμε εδώ και χρόνια μπροστά στο σκληρό δίλημμα: να προσυπογράψουμε διευθέτηση που, ουσιαστικά, επιβραβεύει την Τουρκική αυθαιρεσία, νομιμοποιώντας την εξουσία που ασκεί η Τουρκία, διά της ισχύος των κατοχικών δυνάμεων, στο βόρεια τμήμα του νησιού και να εμπλακούμε σε ένα αβέβαιο και επικίνδυνο εγχείρημα συνύπαρξης και ταυτόχρονου διαχωρισμού Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων! Ένας κρατικός συνεταιρισμός δύο ισότιμων εταίρων, με περίπλοκη και άρα εύθραυστη δομή, που αναιρεί την δημοκρατική αρχή της πλειοψηφίας, στην προσπάθεια να διασφαλίσει τα δικαιώματα της μειοψηφίας, είναι βέβαιο ότι αποτελεί ένα μη βιώσιμο σχήμα και μια επίφαση, μόνο, του ενιαίου κράτους (έστω ομοσπονδιακού, διζωνικού)που επεδίωκε η Ελληνική πλευρά. Με δεδομένη, μάλιστα την ζωτική σημασία που αποδίδει η Τουρκία στην Κύπρο, ως θέματος ύψιστης εθνικής της ασφάλειας και με την δυνατότητα πλήρους χειραγώγησης των Τουρκοκυπρίων, μέσω της αριθμητικής υπεροχής των εποίκων, της στρατιωτικής παρουσίας της (μέχρι να υλοποιηθεί η αποστρατιωτικοποίηση), αλλά και του πλήρους τουρκικού και στεγανοποιημένου χαρακτήρα του βόρειου καντονιού του μελλοντικού Κυπριακού κράτους, εντείνονται οι κίνδυνοι και η αστάθεια.

Εξανεμίζεται, έτσι, η κρυφή ελπίδα του Ελληνισμού ότι η Κύπρος θα μπορούσε να γίνει ένα ελεύθερο, ανοικτό, ενιαίο κράτος, στο οποίο, αργά η γρήγορα θα διασφαλίζονταν, ειρηνικά, τα ελληνικά συμφέρονται και η εθνική μας φυσιογνωμία, σε αγαθή συνύπαρξη με τους σύνοικους Τουρκοκύπριους.

Σαν αντιστάθμισμα των παραπάνω αρνητικών στοιχείων προβάλλεται η ισχύς του Ευρωπαϊκού κεκτημένου στην Κύπρο και ο εξευρωπαϊσμός της Τουρκίας, μέσω της μελλοντικής ένταξής της στην Ευρωπ. Ένωση. Το πρώτο, όμως, προβλεπόταν με σημαντικές εκπτώσεις (π.χ. στο δικαίωμα εγκατάστασης) στο σχέδιο Κ. Ανάν και προφανώς και σε πιο πρόσφατα σχέδια, ενώ το δεύτερο είναι αβέβαιο και θα απαιτήσει απροσδιόριστο χρόνο. Οι κίνδυνοι, δε, εντοπίζονται σ’ αυτήν την ρευστή μεταβατική περίοδο.

Αν συγκρίνει, μάλιστα, κανείς τα προτεινόμενα σχέδια λύσης του Κυπριακού με ένα ανάλογο διεθνές προηγούμενο, αυτό της Βοσνίας – Ερζεγοβίνης, οδηγείται σε ακόμη πιο απαισιόδοξες σκέψεις: μολονότι εκεί η επιβληθείσα κρατική δομή είναι πιο συνεκτική από αυτήν του σχεδίου Ανάν, η κατάσταση, μετά από 27ετή εφαρμογή, παραμένει πολύ μακριά από την λειτουργία ενός πραγματικά ενιαίου πολυεθνικού κράτους, ενώ οι πρόσφυγες βρίσκονται ακόμη μακριά από τις εστίες τους.

Καταληκτικά θα ρωτούσαμε: θα μπορέσει η οικονομική ανθηρότητα του ελεύθερου τμήματος της Κύπρου και η Ευρωπαϊκή συμμετοχή να ανατρέψουν τις δυσοίωνες προοπτικές; Ή βρισκόμαστε μπροστά σε μία εύσχημη προετοιμασία του τελικού διαζυγίου (και διαμελισμού) στην Κύπρο, που απλά ετεροχρονίζεται;

Στη δεύτερη περίπτωση το εδαφικό ποσοστό της Ελληνοκυπριακής πλευράς καθίσταται το πλέον ζωτικό σημείο διαπραγμάτευσης, αν βέβαια γίνει αποδεκτή η οριστικοποίηση της διχοτόμησης όπως επιδιώκει και ρητά απαιτεί πλέον, ο Ερντογάν και τα ενεργούμενά του στην Β. Κύπρο (Τατάρ κλπ.). Τόσο η νόμιμη ελληνοκυπριακή κυβέρνηση, όσο και η Ελλάδα, ο ΟΗΕ, η Ευρωπαϊκή Ένωση, οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ, αρνούνται έναν τέτοιο ενδεχόμενο, ανοιχτά τουλάχιστον αν και κάποιες νέες «ιδέες» ίσως υποδηλώνουν συγκεκαλυμμένη αποδοχή του!

Η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία και η συνολική καταδίκη της από την Δύση και το μεγαλύτερο μέρος της Διεθνούς Κοινότητας, όπως και η επιβολή οικονομικών κυρώσεων και η στήριξη της Ουκρανίας με στρατιωτικό υλικό, άνοιξαν ένα παράθυρο ελπίδας για ανάλογη ανανεωμένη προσέγγιση καταδίκης της τουρκικής κατοχής της Β. Κύπρου και λήψης πρακτικών μέτρων στήριξης της ελεύθερης Κύπρου και επανένωσης. Αυτό έγινε άμεσα (μετά την 24/2/2022) για την Ουκρανία ενώ έχει αργήσει 48 χρόνια για την Κύπρο! Δυστυχώς, όμως, η διεθνής υποκρισία και τα διπλά και άνισα κριτήρια λόγω των στρατηγικών και οικονομικών συμφερόντων των Μεγάλων Δυνάμεων, σε συνδυασμό με τα εκβιαστικά παζάρια της Τουρκίας, καθιστούν πολύ δύσκολη και μάλλον απίθανη την άσκηση βίας ή εξαναγκαστικών μέτρων για την εκδίωξη των κατοχικών δυνάμεων από την Μεγαλόνησο….

Παρά την εντατικοποίηση της ελληνοαμερικανικής συνεργασίας στον τομέα της άμυνας και ασφάλειας, παρά την συμπερίληψη της Κύπρου στα τριμερή σχήματα συνεργασίας με το Ισραήλ και την Αίγυπτο (και βέβαια με την Ελλάδα και την υποστηρικτική συμμετοχή των ΗΠΑ), παρά την απόρριψη της απαίτησης της Τουρκίας για λύση “δύο κρατών” στην Κύπρο από τις ΗΠΑ, Ε.Ε. και ΟΗΕ, δεν φαίνεται να άλλαξε τίποτα από την πολυετή αδράνεια στην προώθηση, με πρακτικά μέτρα, μια δίκαιης, λειτουργικής και βιώσιμης επανένωσης της διαιρεμένης Κυπριακής Δημοκρατίας.

Όσο τουλάχιστον συνεχίζεται ο πόλεμος στην Ουκρανία, η Δύση θα θέλει να αποτρέψει μια “απώλεια” της Τουρκίας για το ΝΑΤΟ και θα αποφεύγει μια πολιτική έμπρακτης στήριξης της απελευθέρωσης του κατεχόμενου βόρειου τμήματος (37%) του νησιού…, ώστε (προσχηματικά βέβαια) να παραμείνει αυτή στους κόλπους της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας. Οι ελπίδες για απομάκρυνση του Ερντογάν από την εξουσία στις επόμενες εκλογές (όποτε κι αν γίνουν αυτές, με ορίζοντα τον Ιούνιο 2023), αποδεικνύονται φρούδες καθημερινά μέσω των εθνικιστικών δηλώσεων και της επεκτατικής και ανθελληνικής φρενίτιδας όλων των κοινβουλευτικών κομμάτων (πλην βέβαια του Κουρδικού) της τουρκικής Βουλής!

Εξάλλου η ποιοτική και ποσοτική κλιμάκωση του τουρκικού επεκτατισμού, με τα ανυπόστατα ιδεολογήματα περί “γαλάζιας πατρίδας”, που περιλαμβάνει όλα πλέον τα ελληνικά νησιά του Ανατ. Αιγαίου, μέχρι και τα τρία τέταρτα της Κρήτης (!), με πλήρη εκτουρκισμό όλων των νησιωτικών και θαλάσσιων περιοχών μέχρι τον 25ο μεσημβρινό στο κέντρο του Αιγαίου, παρά την γελοιότητά της, αποδεικνύει ότι, όταν χαϊδεύεις και ταΐζεις το “θηρίο”, αυτό δεν εξημερώνεται αλλά αποθρασύνεται και γίνεται ακόμη πιο επιθετικό!

Όταν ο ΟΗΕ δεν αντιδρά έμπρακτα στην επέκταση της κατοχής στην Αμμόχωστο (Βαρώσια), τότε ακολουθεί η νομιμοποίηση της κατοχής, μέσω της απόφασης για ισοτιμία της δήθεν “Τουρκικής Δημοκρατίας Βόρειας Κύπρου” με την νόμιμη Κυπριακή Δημοκρατία! Όταν μετά απ’ όλα αυτά προτείνεις και εκλιπαρείς ουσιαστικά (απέναντι στην άρνηση Τατάρ), “Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης”, τότε δείχνεις ότι ξεχνάς τα 48 χρόνια της κατοχής και αγνοείς τα διδάγματα από τα 100 χρόνια δήθεν εφαρμογής και συνεχών παραβιάσεων της Συνθήκης της Λωζάνης από την Τουρκία απέναντι στην Ελλάδα και όχι μόνο! Τότε δυστυχώς, δεν είσαι ειρηνόφιλος αλλά επικίνδυνα αφελής… και ανιστόρητος!

Η συνολική και πολυεπίπεδη αναβάθμιση της τουρκικής απειλής και η δραματική αλλαγή στο διεθνές σκηνικό με την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, πρέπει άμεσα να αλλάξουν δραστικά το πλαίσιο αντίδρασης του Ελληνισμού:

α) Επιστροφή και διεκδίκηση καταδίκης της εισβολής και μισού αιώνα κατοχής της Β. Κύπρου, από το Συμβ. Ασφαλείας, την Ε.Ε. και το ΝΑΤΟ, αλλά και από άλλους Διεθνείς Οργανισμούς και κράτη.

β) Άμεση υλοποίηση του Ενιαίου Αμυντικού Δόγματος Ελλάδας-Κύπρου και δραστικός εξοπλισμός της Κυπριακής Εθνοφρουράς.

γ) Μπλοκάρισμα με συνεχή veto της Τουρκικής συμμετοχής στο ΝΑΤΟ και ιδίως στην πρόοδο της ενταξιακής πορείας της Τουρκίας στην Ε.Ε.

δ) Διακήρυξη ότι το Αιγαίο είναι ελληνικό Αρχιπέλαγος, δεν υπάρχει καμιά βάση στις όψιμες διεκδικήσεις της Τουρκίας για τα νησιά και τις θαλάσσιες ζώνες τους στο Αιγαίο και μέχρι το Καστελλόριζο που ανήκει στην Δωδεκάννησο.

Τα δικαιώματα της διεθνούς ναυσιπλοΐας, υπέρπτησης και επικοινωνίας διασφαλίζονται απολύτως από την Ελλάδα, και έτσι η χώρα μας θα προχωρήσει άμεσα σε εφαρμογή της Χωρικής Θάλασσας των 12 ν.μ., με ευελιξία στις περιοχές μεταξύ των νησιών του κεντρικού και Βορείου Αιγαίου, σε ένδειξη καλής θέλησης, καθώς και δημιουργία διαύλου transit passage (πλου διελεύσεως) στο κεντρικό Αιγαίο, από τα Δαρδανέλια και μέχρι την Ανατολική και Δυτική έξοδο προς την Μεσόγειο στα ανατολικά και δυτικά της Κρήτης.

Η Τουρκία δικαιούται ό,τι αυστηρά της χορηγεί το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας και αν διαφωνεί ας καταθέσει προσφυγή στο Δικαστήριο της Χάγης, αποδεχόμενη την δικαιοδοσία του όπως έχει πράξει η Ελλάδα. Άμεσα εξαγγελία ΑΟΖ από την Ελλάδα.

ε) Προσφυγή στο Συμβούλιο Ασφαλείας και στο Διεθνές Δικαστήριο Χάγης κατά του παράνομου casus belli της Τουρκίας και για την άμεση λήξη της κατοχής της Β. Κύπρου, με ταυτόχρονη άμεση αποχώρηση των κατοχικών στρατευμάτων.

στ) Απαίτηση αναγνώρισης από Διεθνείς Οργανισμούς της Γενοκτονίας του Ελληνισμού της Ανατολής από τους Τούρκους (μεταξύ αυτών και των Ελληνοκυπρίων) και απαίτησης αποζημιώσεων για τα θύματα και τις περιουσίες τους. Επιτέλους, παύση της υποτονικής αναφοράς της Γενοκτονίας από την Ελληνική Πολιτεία, η οποία άργησε πάνω από 70 χρόνια να την αναγνωρίσει..!

*Διεθνολόγος, Μόνιμος Λέκτορας Νομικής Σχολής Α.Π.Θ.

τ. Πρόεδρος του Περιφερειακού Συμβουλίου της Κεντρικής Μακεδονίας (2019-2021). Τομεάρχης Διαπεριφερειακών Συνεργασιών Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας.

speaknews.gr

Ιωάννης Αμπατζόγλου: Δωρεάν διαδικτυακά μαθήματα «μακεδονικής γλώσσας» στην Ελλάδα

1

Γράφει ο Ιωάννης Αμπατζόγλου*

Να τα μας! Έσκασε μύτη και η δωρεάν διαδικτυακή εκμάθηση της λεγόμενης «μακεδονικής γλώσσας». Αυτής που αναγνωρίστηκε επίσημα από την ελληνική πλευρά μέσω της Συμφωνίας των Πρεσπών. Έκανε την εμφάνισή του λοιπόν το «Κέντρο Μακεδονικής Γλώσσας στην Ελλάδα»1, ένας ιστότοπος με λογότυπο το «ΜΚ», ο οποίος προσφέρει όπως λέει «δωρεάν online μαθήματα μακεδονικής γλώσσας» και σημειώνει ότι «Δεν απαιτείται προηγούμενη γνώση. Το περιεχόμενο είναι κατάλληλο για όλες τις ηλικιακές ομάδες». Το βασικό σλόγκαν αυτού του ιστότοπου είναι «Το παρελθόν μας, το μέλλον μας… μακεδονική γλώσσα». Μάλιστα υπάρχει η δυνατότητα ανάγνωσης του περιεχομένου του στα ελληνικά, στα αγγλικά αλλά και στα «македонски» («μακεδονικά») όπως αναφέρει χαρακτηριστικά.

Στο πεδίο «Σχετικά με το Κέντρο» διαβάζουμε μεταξύ άλλων ότι «Το Κέντρο Μακεδονικής Γλώσσας στην Ελλάδα είναι μια τοπική μη κυβερνητική οργάνωση που ιδρύθηκε το 2022. Πρωταρχικός σκοπός του Κέντρου είναι η διατήρηση και η καλλιέργεια της Μακεδονικής γλώσσας στην Ελλάδα. Οι δραστηριότητες του Κέντρου ομαδοποιούνται σε τρεις βασικούς τομείς: Εκπαίδευση, Yπεράσπιση και Τεκμηρίωση».

Σχετικά με την «Εκπαίδευση» αναφέρει:

«Οργάνωση της διδασκαλίας της επίσημης Μακεδονικής γλώσσας στους πολίτες της Ελλάδας, μέσω διαδικτυακής ιστοσελίδας.

Υποστήριξη της μελλοντικής εισαγωγής της μακεδονικής τυποποιημένης γλώσσας ως προαιρετικού μαθήματος σε δημόσια σχολεία (πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια) και πανεπιστήμια που βρίσκονται στις Περιφέρειες Δυτικής Μακεδονίας, Κεντρικής Μακεδονίας και Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης.

Υποστήριξη της μελλοντικής ίδρυσης παιδαγωγικών σχολείων/τμημάτων στα υπάρχοντα πανεπιστήμια της βόρειας Ελλάδας για την εκπαίδευση τοπικών εκπαιδευτικών της μακεδονικής γλώσσας, καθώς και αναλυτικό πρόγραμμα και διδακτικό υλικό».

Σχετικά με την «Υπεράσπιση» αναφέρει:

«Να υποστηρίξει την αναγνώριση της μακεδονικής γλώσσας ως μειονοτικής γλώσσας από την ελληνική κυβέρνηση, συμπεριλαμβανομένης της επικύρωσης από τη Ελλάδα της σύμβασης-πλαισίου για την προστασία των εθνικών μειονοτήτων και του ευρωπαϊκού χάρτη για τις μειονοτικές γλώσσες.

Υποστήριξη πρωτοβουλιών για την προστασία των γλωσσικών δικαιωμάτων των Μακεδόνων ομιλητών στην Ελλάδα, συμπεριλαμβανομένου του δικαιώματος στη χρήση της δικής τους γλώσσας, στη χρήση των παραδοσιακών επωνύμων τους, στην σύσταση πολιτιστικών συλλόγων κ.λπ.

Διεξαγωγή δημόσιων εκστρατειών για την προώθηση της δημόσιας χρήσης της μακεδονικής γλώσσας στην Ελλάδα από τους ομιλητές της, συμπεριλαμβανομένης της χρήσης παραδοσιακών τοπωνυμίων στη βόρεια Ελλάδα, παράλληλα με τα σημερινά τοπωνύμια».

Σχετικά με την «Τεκμηρίωση» αναφέρει:

«Η ψηφιακή τεκμηρίωση των διαλέκτων της μακεδονικής γλώσσας που ομιλούνται στην Ελλάδα σήμερα για αρχειακούς και ερευνητικούς σκοπούς.

Η δημιουργία ψηφιακής βάσης δεδομένων παραδοσιακών τοπωνυμίων και προσδιορισμός τόπων στην Ελλάδα όπου σήμερα ομιλείται η μακεδονική γλώσσα.

Η τεκμηρίωση παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ρητορικής μίσους από τις αρχές εναντίον ομιλητών Μακεδόνων και εθνοτικών Μακεδόνων στην Ελλάδα».

Επίσης, στο πεδίο «Σχετικά με τη μακεδονική γλώσσα» τα Σκόπια αποκαλούνται «Δημοκρατία της Μακεδονίας» και αναφέρεται ότι στη χώρα μας, από την Φλώρινα μέχρι την Καβάλα, η συγκεκριμένη γλώσσα ομιλείται σε περίπου 500 χωριά!

Επομένως, οι επιδιώξεις της συγκεκριμένης ιστοσελίδας μεταξύ των άλλων είναι, η «μακεδονική γλώσσα» να εισαχθεί ως ξεχωριστό μάθημα στα σχολεία και στα πανεπιστήμια της Βόρειας Ελλάδας, να ιδρυθούν τμήματα σε αυτά τα πανεπιστήμια, στα οποία θα γίνεται εκμάθηση της συγκεκριμένης γλώσσας, να αναγνωριστεί από την ελληνική κυβέρνηση ως μειονοτική γλώσσα και να προστατευτεί ως τέτοια, να γίνεται χρήση αυτής της γλώσσας στη χώρα μας από Έλληνες πολίτες οι οποίοι θα αναφέρουν τα ονόματά τους αλλά και τα τοπωνύμια στην σλάβική τους μορφή, π.χ. δεν θα λένε «Στέφανος» αλλά θα λένε «Στέβο», δεν θα λένε «Γρούιος» αλλά θα λένε «Γκρουέφσκι», δεν θα λένε «Φλώρινα» αλλά θα λένε «Λέριν», δεν θα λένε «Κιλκίς» αλλά θα λένε «Κούκους». Μάλιστα θέλουν να γίνει και ψηφιακή βάση δεδομένων των τοπωνυμίων σε αυτή τη σλαβική γλώσσα (την μαϊμού μακεδονική) και με αυτό τον τρόπο να υπάρξει περαιτέρω αφελληνισμός των συγκεκριμένων περιοχών. Φυσικά δεν λείπουν και εκφράσεις του τύπου «ρητορική μίσους εναντίον ομιλητών Μακεδόνων και εθνοτικών Μακεδόνων στην Ελλάδα» προκειμένου να γίνει αναφορά σε δήθεν μη Έλληνες «Μακεδόνες» στη χώρα μας, άρα σε εθνική μειονότητα, αλλά και για να υπάρξει η απειλή προς όλους όσοι δεν δέχονται αυτό το «καρναβάλι» της Συμφωνίας των Πρεσπών. Έτσι, τα σκοπιανά «καρναβάλια» παρουσιάζονται ως «Μακεδόνες» και η ιστορική-επιστημονική αλήθεια ως ρητορική μίσους!

Την άποψη ότι η Συμφωνία των Πρεσπών θα επιφέρει βλάβη στον ελληνισμό μεγαλύτερη από αυτήν που επέφερε η καταστροφή της Σμύρνης ορισμένοι την θεώρησαν υπερβολική. Σήμερα όμως, εκατό χρόνια από την καταστροφή της Σμύρνης και τέσσερα χρόνια από την υπογραφή της Συμφωνίας των Πρεσπών, βλέπουμε μπροστά στα μάτια μας να «ναρκοθετείται» η Ελλάδα και ο ελληνισμός ολοένα και περισσότερο. Για αυτή την «ναρκοθέτηση» ευθύνεται η συγκεκριμένη συμφωνία, την οποία το επίσημο ελλαδικό κράτος συνεχίζει να σέβεται. Όπως όμως και να προσπαθούν να μας την παρουσιάσουν, η Συμφωνία των Πρεσπών είναι μια βόμβα στα θεμέλια του ελληνισμού!

Και αυτή την βόμβα, το ελλαδικό πολιτικό σύστημα την έχει αποδεχθεί ως κάτι το οποίο δεν πρέπει να αγγίξουμε. Να μην τολμήσουμε να την αμφισβητήσουμε, να μην διανοηθούμε να μιλήσουμε για την ακύρωσή της. Η τελευταία γραμμή άμυνας όμως είναι ο ελληνικός λαός. Οι Ελληνίδες και οι Έλληνες δεν θα κάτσουμε με σταυρωμένα τα χέρια. Δεν πρόκειται να δεχθούμε παθητικά όλα τα πιο πάνω φοβερά και τρομερά που ήδη συμβαίνουν στη χώρα μας και θα παλέψουμε για να τα ανατρέψουμε!

  1. https://makedonski.gr/

*Ο Ιωάννης Αμπατζόγλου είναι Ακτινοφυσικός Ιατρικής, διδάκτωρ του Τμήματος Ιατρικής του ΔΠΘ, Επιστημονικά Υπεύθυνος του Τμήματος Ιατρικής Φυσικής του Πανεπιστημιακού Γενικού Νοσοκομείου Αλεξανδρούπολης και Πρόεδρος της Επιτροπής Ελληνισμού.

[email protected]

 

Ινδία: Η Ντραουπάντι Μούρμου από τη φυλή Σαντάλ είναι η νέα πρόεδρος της χώρας

0

Είναι η δεύτερη γυναίκα στην ιστορία της χώρας που αναλαμβάνει αυτόν τον ρόλο

Βετεράνος πολιτικός και με καταγωγή από μια περιθωριοποιημένη εθνοτική ομάδα είναι η νέα πρόεδρος της Ινδίας, Ντραουπάντι Μούρμου, η οποία εξελέγη σήμερα (21.07.2022), και είναι η δεύτερη γυναίκα που καταλαμβάνει το ρόλο της προέδρου στη χώρα.

Η νέα πρόεδρος της Ινδίας είχε τη στήριξη του κυβερνώντος κόμματος, του πρωθυπουργού Ναρέντρα Μόντι και έλαβε περισσότερες από τις μισές ψήφους στο κοινοβούλιο, σύμφωνα με τα μερικά αποτελέσματα που ανακοίνωσε η Εκλογική Επιτροπή.

Η Ντραουπάντι Μούρμου, κατάγεται από τη φυλή Σαντάλ και στα 64 της θα γίνει η πρώτη πρόεδρος που προέρχεται από μια φυλή και η δεύτερη γυναίκα πρόεδρος της Ινδίας, μετά την Πρατίμπχα Πατίλ.

Η εκλογή της Μούρμου θεωρούνταν σίγουρη, δεδομένου ότι στηρίχθηκε από το ινδουιστικό κόμμα Μπαρατίγια Τζανάτα, το οποίο διαθέτει την πλειοψηφία στο κοινοβούλιο. Στο παρελθόν είχε αναλάβει διάφορες υψηλόβαθμες θέσεις στο κρατίδιο Οντίσα της ανατολικής Ινδίας και μέχρι το 2021 ήταν κυβερνήτρια της περιφέρειας Τζαρκχάντ.

https://www.pronews.gr/kosmos/india-i-ntraoupanti-mourmou-apo-ti-fyli-santal-einai-i-nea-proedros-tis-xoras/

Ο πλανητικός πόλεμος και η προοπτική του Ελληνισμού στην 3η Χιλιετία

2

Κωνσταντίνος Τσαπάκης
Του Κωνσταντίνου Τσαπάκη

25 Ιουνίου 2022 – 07:16

Παραιτήθηκε ο Μάριο Ντράγκι – Εκλογές αρχές Οκτωβρίου βλέπουν οι αναλυτές

1
epa10083607 Italian Prime Minister Mario Draghi leaves Giustiniani palace after communicating his resignation to the President of the Senate Casellati, in Rome, Italy, 21 July 2022. The Italian president has acceprted Prime Minister Draghi's resignation. The previous day, three parties in Draghi's ruling coalition failed to take part in a confidence vote in the Senate on a resolution backing Premier Draghi. The previous week, Italian President Mattarella refused to accept Draghi's resignations following the failure of ruling coalition partner M5S to back the government in a confidence vote. EPA/FABIO FRUSTACI

Ο Ιταλός πρωθυπουργός Μάριο Ντράγκι υπέβαλε σήμερα την παραίτησή του στον πρόεδρο Σέρτζιο Ματαρέλα, που του ζήτησε να παραμείνει υπηρεσιακός πρωθυπουργός, ανέφερε σε ανακοίνωση η ιταλική προεδρία.

Η ανακoίνωση δεν αναφέρει αν ο Ματαρέλα θα διαλύσει τη Βουλή ή θα προκηρύξει πρόωρες εκλογές.Ο παραιτηθείς Ιταλός τεχνοκράτης πρωθυπουργός συναντήθηκε και με την πρόεδρο της ιταλικής γερουσίας, Ελιζαμπέτα Καζελάτι, και την ώρα αυτή επιστρέφει στην βουλή, για την τυπική ολοκλήρωση της συνεδρίασης του σώματος.

Ο Μ. Ντράγκι εγκαταλείπει έχοντας πέσει θύμα μίας ιταλικής πολιτικής τάξης που δεν μπόρεσε να ξεπεράσει τον μοιραίο εαυτό της

Εκλογές στις αρχές Οκτωβρίου, βλέπουν οι αναλυτές, ανησυχία για το «σπρεντ»

Μετά την οριστικοποίηση της παραίτησης του Ιταλού πρωθυπουργού Μάριο Ντράγκι, οι αναλυτές επιβεβαιώνουν την πρόβλεψη για πρόωρες βουλευτικές εκλογές το φθινόπωρο, πιθανότατα στις αρχές Οκτωβρίου. Οι τελικές αποφάσεις, όμως, θα πρέπει να ληφθούν από τον πρόεδρο της δημοκρατίας, Σέρτζιο Ματαρέλα, ο οποίος δεν αποκλείεται, με τηλεοπτικό διάγγελμα, να πληροφορήσει τους Ιταλούς σχετικά με το ποια ακριβώς θα είναι τα επόμενα βήματα.

Όπως μεταδίδει η ιταλική δημόσια τηλεόραση της Rai, η κύρια ανησυχία στην φάση αυτή είναι η διατήρηση της οικονομικής σταθερότητας και η συγκράτηση του «σπρεντ», το οποίο σήμερα ξεπέρασε τις 240 μονάδες.

Βουτιά καταγράφουν οι μετοχές στην Ιταλία

Απότομη πτώση κατέγραψαν σήμερα οι ιταλικές μετοχές καθώς ο πρωθυπουργός Μάριο Ντράγκι παραιτήθηκε, διατηρώντας τις ευρωπαϊκές μετοχές υπό πίεση με τους επενδυτές να αναμένουν την πρώτη εδώ και πάνω από μια δεκαετία αύξηση επιτοκίων από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.

Ο Ντράγκι υπέβαλε την παραίτησή του στον πρόεδρο Σέρτζιο Ματαρέλα, βυθίζοντας τη χώρα σε πολιτική αναταραχή καθώς τρία κόμματα αποσκίρτησαν χθες από την κυβέρνηση. Ως πιθανότερο σενάριο προβάλλει η διενέργεια πρόωρων εκλογών τον Σεπτέμβριο ή τον Οκτώβριο. Ο ιταλικός δείκτης FTSE MIB σημείωσε πτώση 2,5%, με τις απώλειές του από την αρχή της χρονιάς να φθάνουν το 24%. Ο ιταλικός τραπεζικός δείκτης, που επηρεάζεται ιδιαίτερα από την πολιτική κρίση, κατακρημνίζεται κατά 6,7%, με τις μετοχές των Intesa Sanpaolo και UniCredit να καταγράφουν πτώση άνω του 7%.

Ο πανευρωπαϊκός δείκτης STOXX 600 σημείωσε νωρίτερα πτώση 0,4%, με τα βλέμματα να είναι στραμμένα στην επικείμενη συνεδρίαση της ΕΚΤ. Η κεντρική τράπεζα αναμένεται να αυξήσει τα επιτόκια, για πρώτη φορά μετά από 11 χρόνια, με μία αύξηση μεγαλύτερη από αυτή που είχε προαναγγελθεί να φαίνεται όλο και πιο πιθανή καθώς οι αξιωματούχοι της φοβούνται ότι θα χάσουν τον έλεγχο του πληθωρισμού που αυξάνεται συνεχώς.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

https://antinews.gr/%cf%80%ce%b1%cf%81%ce%b1%ce%b9%cf%84%ce%ae%ce%b8%ce%b7%ce%ba%ce%b5-%ce%bf-%ce%bc%ce%ac%cf%81%ce%b9%ce%bf-%ce%bd%cf%84%cf%81%ce%ac%ce%b3%ce%ba%ce%b9-%ce%b5%ce%ba%ce%bb%ce%bf%ce%b3%ce%ad%cf%82-%ce%b1/

Διπλωματικό σκάνδαλο: Οι Ουκρανοί υπέκλεπταν ελληνικές διπλωματικές Αρχές

2

Μπορεί οι Κυριάκος Μητσοτάκης και Νίκος Δένδιας να υποδέχονταν τον Έλληνα πρόξενο στη Μαριούπολη, Μανώλη Ανδρουλάκη, και να του έδιδαν συγχαρητήρια, και όλοι μαζί να διαφήμιζαν τις… τέλειες ελληνο-ουκρανικές σχέσεις, τώρα όμως εμφανίζονται πληροφορίες, σύμφωνα με τις οποίες η ουκρανική μυστική υπηρεσία υπέκλεπτε συνομιλίες του προξενείου στη Μαριούπολη

Διπλωματικό σκάνδαλο στοιχειοθετούν οι πληροφορίες, σύμφωνα με τις οποίες η ουκρανική πλευρά παρακολουθούσε τη δραστηριότητα του ελληνικού προξενείου στη Μαριούπολη και υπέκλεπτε τις συνομιλίες των στελεχών και υπαλλήλων του, καθώς και τις συνομιλίες παραγόντων της ελληνικής Διασποράς σε αυτή την πόλη της νοτιοανατολικής Ουκρανίας με τον πολύ μεγάλο ελληνικό πληθυσμό.

Οι πληροφορίες αυτές έκαναν την εμφάνισή τους στα ρωσικά Μέσα Ενημέρωσης, ενώ συνοδεύονταν από μαρτυρία μιας Ουκρανής καθηγήτριας ελληνικής γλώσσας, η οποία, όπως υποστήριξε, μετέφραζε στα ουκρανικά τα προϊόντα υποκλοπών των συνομιλιών του Έλληνα πρόξενου για λογαριασμό της μυστικής υπηρεσίας της Ουκρανίας.

Εάν επιβεβαιωθούν αυτοί οι ισχυρισμοί, θα πρόκειται για μείζον διπλωματικό σκάνδαλο, το οποίο κανονικά θα πρέπει να έχει συνέπειες στις σχέσεις Αθήνας – Κιέβου. Πόσο μάλλον, αφού η ελληνική κυβέρνηση συμπεριφέρεται άκρως φιλικά προς την ουκρανική κυβέρνηση, ενώ ανοικτά, πολιτικά, στρατιωτικά και ανθρωπιστικά, έχει στηρίξει το Κίεβο.

Οι υποψίες περί υποκλοπών των συνομιλιών σχεδόν όλων των μελών και στελεχών του ελληνικού προξενείου, δημιουργεί έντονες υποψίες ότι οι παρακολουθήσεις και υποκλοπές σε βάρος Ελλήνων διπλωματών και υπαλλήλων των ελληνικών Αρχών δεν περιορίζονταν στη Μαριούπολη. Εύλογα, μάλιστα, μπορεί να υποτεθεί ότι γίνονταν και σε βάρος του Έλληνα πρέσβη και των μελών της ελληνικής πρεσβείας στο Κίεβο, η οποία αποτελούσε πολύ σημαντικότερο «στόχο» για τις ουκρανικές μυστικές υπηρεσίες.

Η ελληνική πλευρά, η οποία εδώ και μήνες διαφημίζει ως … ιδανικές τις σχέσεις της με την ουκρανική, και ειδικά το υπουργείο Εξωτερικών οφείλει να απαιτήσει εξηγήσεις από το ουκρανικό υπουργείο Εξωτερικών και να ζητήσει άμεσα, με ρητό και κατηγορηματικό τρόπο, επιβεβαίωση ή διάψευση των σχετικών πληροφοριών.

Διότι θα είναι απαράδεκτο να αποδειχθεί ότι μια θεωρούμενη από την ελληνική κυβέρνηση φιλική χώρα, επέτρεπε στις μυστικές υπηρεσίες της να υποκλέπτουν συνομιλίες Ελλήνων διπλωματών.

Αναλυτικότερα, η πρώην υπάλληλος της «υπηρεσίας ασφαλείας» της Ουκρανίας (CBU) Κατερίνα Τσιπαρένκο, καθηγήτρια νεοελληνικής γλώσσας και λογοτεχνίας, σε συνέντευξή της παραδέχτηκε ότι επί δύο χρόνια μετέφραζε τις συνομιλίες Ελλήνων, και ειδικότερα του προξένου, του αναπληρωτή του – εκτελούντος τέτοια χρέη, του μεταφραστή τους, καθώς και εκπροσώπων της Ομοσπονδίας Ελληνικών Σωματείων Ουκρανίας (Σύλλογος της ελληνικής Διασποράς στην περιοχή).

Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς της, το υλικό που συγκεντρωνόταν, προερχόταν από υποκλοπές τηλεφωνικών συνομιλιών, καθώς και βιντεοσκοπήσεις από κρυφή κάμερα εντός του γραφείου του Έλληνα γενικού προξένου. Παρακολουθούνταν, επίσης, οι κινήσεις, οι επαφές τους, οι προσωπικές συνομιλίες τους, και συγκεντρώνονταν κάθε λογής άλλες πληροφορίες.

Εάν, πράγματι, συνέβαινε κάτι τέτοιο, τότε οι ουκρανικές μυστικές υπηρεσίες είχαν κάνει σουρωτήρι το ελληνικό προξενείο. Κάτι που δημιουργεί εύλογες υποψίες για αντίστοιχες κινήσεις και στην ελληνική πρεσβεία στην ουκρανική πρωτεύουσα.

Εάν ευσταθούν όλα αυτά, εύλογα προκύπτει το άκρως ανησυχητικό ερώτημα: Άραγε, το υπουργείο Εξωτερικών εφάρμοζε ή όχι τα προβλεπόμενα πρωτόκολλα ασφαλείας που υπάρχουν για την προστασία των διπλωματικών αποστολών της χώρας μας στο εξωτερικό; Είχε γίνει ποτέ «σάρωση» των χώρων του ελληνικού προξενείου (και κυρίως της πρεσβείας στο Κίεβο) από ειδικούς των αρμοδίων ελληνικών Υπηρεσιών;

Επιπλέον, κατά την Τσιπαρένκο, στοιχεία συγκεντρώνονταν και για τους καθηγητές της νεοελληνικής γλώσσας, που στέλνονταν (από το υπουργείο Παιδείας) από την Ελλάδα στη Μαριούπολη.

Στα ρωσικά ΜΜΕ, τέλος, εμφανίστηκε καταγγελία από τον κάτοχο ελληνικού διαβατηρίου, Πέτρο Τζίφα, ο οποίος δήλωσε ότι, ευρισκόμενος στη Μαριούπολη, πριν το ξέσπασμα του πολέμου, πιθανώς μέλη της ουκρανικής μυστικής υπηρεσίας τον προσήγαγαν για ανάκριση και αφού τον κράτησαν για πολλές ώρες, τελικά τον άφησαν ελεύθερο αφού πλήρωσε «μπαχτσίσι».

https://antinews.gr/%ce%b4%ce%b9%cf%80%ce%bb%cf%89%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b9%ce%ba%cf%8c-%cf%83%ce%ba%ce%ac%ce%bd%ce%b4%ce%b1%ce%bb%ce%bf-%ce%bf%ce%b9-%ce%bf%cf%85%ce%ba%cf%81%ce%b1%ce%bd%ce%bf%ce%af-%cf%85%cf%80%ce%ad/