Η ΕΥΡΩΠΗ ΠΟΥ ΠΕΘΑΙΝΕΙ
Ο θρίαμβος του Μεγάλου Αλεξάνδρου επί του Δαρείου: Η μάχη της Ισσού (333 π.Χ.)
Η μάχη της Ισσού ήταν η πρώτη στην οποία μια ελληνική δύναμη αντιμετώπιζε σε εκ παρατάξεως μάχη περσικό βασιλικό στρατό με επικεφαλής τον ίδιο τον Πέρση βασιλιά σε ασιατικό έδαφος. Οι τεράστιες περσικές ήττες στον χερσαίο πόλεμο είχαν επισυμβεί κατά στρατηγών και σατραπών του Μεγάλου Βασιλιά
Εκλογές στη Βουλγαρία: Νίκη του Μ.Μπορίσοφ δείχνουν τα πρώτα exit poll
Συγκεντρώνει το 25% σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις
Έκτακτη επικοινωνία Αμερικανού και Ρώσου ΥΠΑΜ – Λ.Όστιν σε Σ.Σοϊγκού: «Μην χρησιμοποιήσετε πυρηνικά»
Από μια «κλωστή» κρέμεται η χρήση πυρηνικών όπλων στην Ουκρανία
Η γενοκτόνος Τουρκία απειλεί την Ελλάδα
του Uzay Bulut
Gatestone
Ο πρόεδρος μιας χώρας μέλους του ΝΑΤΟ, ο Τούρκος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, κλιμακώνει τις απειλές του για εισβολή στην Ελλάδα, ένα άλλο μέλος του ΝΑΤΟ. Στις 27 Σεπτεμβρίου είπε:
«Τα όπλα που έχει αποθηκεύσει [η Ελλάδα] στη Δυτική Θράκη και στα νησιά δεν έχουν νόημα για εμάς γιατί η δύναμή μας είναι πολύ πέρα από αυτά, αλλά σας υπενθυμίζουμε ότι αυτό σημαίνει συγκαλυμμένη κατοχή [της Τουρκίας από την Ελλάδα]… “Θα θέλαμε να υπενθυμίσουμε στην Ελλάδα: Συνέλθετε. Πιστεύετε ότι η υποστήριξη [για την Ελλάδα] από τις ΗΠΑ και την Ευρώπη θα σας σώσει; Δεν θα σας σώσει. Απλώς περιστρέφετε τους τροχούς σας, δεν κάνει τίποτα άλλο”.
Ο Ερντογάν κάνει παρόμοιες εχθρικές δηλώσεις εδώ και μήνες. Στις 4 Σεπτεμβρίου, στόχευσε ξανά την Ελλάδα σε δημόσια ομιλία του:
«Έλληνες, κοιτάξτε την ιστορία. Αν πάτε παραπέρα, το τίμημα θα είναι βαρύ. Έχουμε μόνο μία πρόταση για την Ελλάδα: Μην ξεχνάτε τη Σμύρνη [την πόλη της Σμύρνης]. Η κατάληψη των νησιών [του Αιγαίου] δεν θα μας σταματήσει. θα κάνουμε ό,τι είναι απαραίτητο όταν έρθει η ώρα. Ξέρεις τι λέμε: «Απροσδόκητα μια νύχτα θα έρθουμε να σε [κατακτήσουμε]».
Μια εβδομάδα πριν από αυτό, στις 30 Αυγούστου, που γιορτάζεται στην Τουρκία ως «Ημέρα της Νίκης», ο Ερντογάν είπε:
“Βλέπουμε τους εχθρούς μας [τους Έλληνες] να καταστρέφουν τις πόλεις μας κατά την αποχώρησή τους [από την Ανατολία το 1922] ως απόδειξη του βδελυρού χαρακτήρα τους. Όπως ακριβώς είναι σήμερα”.
Όταν ο Ερντογάν είπε στους Έλληνες «να μην ξεχάσουν τη Σμύρνη», αναφερόταν στη γενοκτονική επίθεση της Τουρκίας εναντίον Ελλήνων και Αρμενίων της πόλης, γνωστής και ως Καταστροφή της Σμύρνης, το 1922.
Η χριστιανική γενοκτονία του 1913-1923 από την Οθωμανική Τουρκία ήταν μια σκόπιμη προσπάθεια εξάλειψης της ελληνικής, ασσυριακής και αρμενικής παρουσίας στην περιοχή. Η γενοκτονία ξεκίνησε το 1913 και επεκτάθηκε σε όλη την Οθωμανική Τουρκία, στοχεύοντας χριστιανικές και Γιεζίντι κοινότητες. Η βίαιη εκστρατεία — με κίνητρο τόσο την ισλαμική τζιχάντ όσο και τον τουρκικό εθνικισμό — είχε ως στόχο την εξόντωση των χριστιανικών λαών της Μικράς Ασίας για τη δημιουργία μιας τουρκικής και μουσουλμανικής κυριαρχίας χώρας.
Η πρώτη φάση της γενοκτονίας διαπράχθηκε από την Οθωμανική Επιτροπή Ένωσης και Προόδου, γνωστή και ως «Νεότουρκοι». Η δεύτερη φάση, από το 1919 έως το 1923, συμπεριλαμβανομένης της επίθεσης στη Σμύρνη και της γενοκτονίας από τις τουρκικές εθνικιστικές δυνάμεις, σχεδόν ολοκλήρωσε τη γενοκτονία. Το βιβλίο του George N. Shirinian, Genocide in the Ottoman Empire: Armenians, Assyrians, and Greeks, 1913-1923, αναφέρει:
“Τα τελευταία χρόνια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ήταν καταστροφικά για τις μη τουρκικές, μη μουσουλμανικές μειονότητες της. Από το 1913 έως το 1923, οι Τούρκοι σκότωσαν ή καταδίωξαν με άλλο τρόπο τεράστιο αριθμό ανδρών, γυναικών και παιδιών σε μια προσπάθεια να διατηρήσουν την “Τουρκία”. για τους Τούρκους, θέτοντας ένα σύγχρονο προηγούμενο για το πώς ένα καθεστώς μπορεί να διαπράξει γενοκτονία κατά των πολιτών του επιδιώκοντας πολιτικούς σκοπούς, ενώ σε μεγάλο βαθμό ξεφεύγει από την ευθύνη».
Πριν από τη γενοκτονία του 1922, η Σμύρνη, μια αρχαία, ευημερούσα, κοσμοπολίτικη πόλη που χτίστηκε από Έλληνες και γνωστή ως το «Μαργαριτάρι της Ανατολής» στην ακτή του Αιγαίου, ήταν κυρίως ελληνική με μεγάλες αρμενικές και άλλες μη μουσουλμανικές κοινότητες. Αυτός ο μήνας σηματοδοτεί τον 100ο εορτασμό της καταστροφής του. Ο Τζέιμς Μαρκέτος, δικηγόρος που συμμετέχει στο διοικητικό συμβούλιο του Αμερικανικού Ελληνικού Ινστιτούτου, είπε το 2012:
«Από την αρχαιότητα, και κατά τη διάρκεια της Ρωμαϊκής, Βυζαντινής και Οθωμανικής εποχής, η πόλη παρέμεινε ουσιαστικά ελληνική. Στους μεταγενέστερους αιώνες εμφανίστηκαν οι αρμενικές, τουρκικές, εβραϊκές, ευρωπαϊκές και αμερικανικές επιρροές, αλλά μέσα από όλα αυτά, το κυρίαρχο πνεύμα παρέμεινε ελληνικό. “
«Σε εκείνη την κοινωνία», έγραψαν οι μελετητές Ευαγγελία Μπουμπουγιατζή, Ιφιγένεια Βαμβακίδου και Αργύρης Κυρίδης, «οι Έλληνες είχαν την κυρίαρχη θέση, τόσο σε δημογραφικό όσο και σε οικονομικό επίπεδο.
Οι τουρκικές επιθέσεις κατά των Ελλήνων και των Αρμενίων της Σμύρνης ξεκίνησαν με λεηλασίες, βιασμούς και σφαγές και τελείωσαν με φωτιά που κατέστρεψε τις χριστιανικές συνοικίες της πόλης. Οι αναφορές αυτόπτων μαρτύρων αναφέρουν ότι η πυρκαγιά ξεκίνησε στις 13 Σεπτεμβρίου 1922 – τέσσερις ημέρες αφότου οι τουρκικές δυνάμεις ανέλαβαν τον έλεγχο της πόλης από την ελληνική διοίκηση – και διήρκεσε μέχρι τις 22 Σεπτεμβρίου. Ένα σύντομο ντοκιμαντέρ παραγωγής του Γκλεν Μπεκ περιγράφει τη φωτιά στη Σμύρνη.
Πολλοί από τους επιζώντες της γενοκτονίας κατέφυγαν στη γειτονική Ελλάδα. Ακίνητα και κτήματα που άφησαν πίσω τους τα θύματα στη Σμύρνη αρπάχθηκαν παράνομα από Τούρκους. Ο μελετητής Lou Ureneck περιγράφει τη γενοκτονία της Σμύρνης:
«Τον Σεπτέμβριο του 1922 κάηκε η πλουσιότερη πόλη της Μεσογείου και σκοτώθηκαν αμέτρητοι χριστιανοί. Η πόλη ήταν η Σμύρνη και το γεγονός ήταν το τελευταίο επεισόδιο της πρώτης γενοκτονίας του 20ου αιώνα — η σφαγή τριών εκατομμυρίων Αρμενίων, Ελλήνων και Ασσυρίων από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Η σφαγή στη Σμύρνη συνέβη την ώρα που πολεμικά πλοία των μεγάλων δυνάμεων βρίσκονταν δίπλα — των Ηνωμένων Πολιτειών, της Μεγάλης Βρετανίας, της Γαλλίας και της Ιταλίας».
Η Δημοκρατία της Τουρκίας στην πραγματικότητα καυχιέται για τη γενοκτονία της. Η Τουρκία εξακολουθεί να ισχυρίζεται ότι ήταν ο ελληνικός στρατός που πυρπόλησε τη Σμύρνη, καταστρέφοντας μεγάλο μέρος της πόλης. Η «νίκη του 1922», την οποία το τουρκικό κράτος αναφέρει ως «η απελευθέρωση ή η σωτηρία της Σμύρνης» γιορτάζεται κάθε χρόνο σε επίσημες και μη τελετές. Παρά όλα τα στοιχεία, η φωτιά αναφέρεται αποκλειστικά στα τουρκικά σχολεία ως μέρος του ελληνοτουρκικού πολέμου, στον οποίο, σύμφωνα με την τουρκική ιστοριογραφία, «Οι Τούρκοι βγήκαν νικητές κατά των Ελλήνων εισβολέων».
Από την ίδρυση της Δημοκρατίας της Τουρκίας το 1923, δεν έχει διδαχθεί καμία αλήθεια στους Τούρκους μαθητές σχετικά με την ακραία βαρβαρότητα, τις σφαγές, τους βιασμούς,τις λεηλασίες και τις άλλες φρικαλεότητες τις οποίες υπέστησαν αυτόχθονες Έλληνες και Αρμένιοι της Σμύρνης στα χέρια των Τούρκων. Διαψεύδεται κατηγορηματικά η αλήθεια για την ταυτότητα των εμπρηστών. Τα τελευταία 100 χρόνια, η Τουρκία κατηγορεί τα θύματα της γενοκτονίας για τη δική τους εξόντωση.
Το 2007, ωστόσο, η Διεθνής Ένωση Μελετητών Γενοκτονίας (IAGS) αναγνώρισε επίσημα τη γενοκτονία που επιβλήθηκε στους Αρμένιους, τους Ασσύριους και τους Έλληνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Το ψήφισμα της IAGS ανέφερε:
«Ενώ η άρνηση της γενοκτονίας αναγνωρίζεται ευρέως ως το τελικό στάδιο της γενοκτονίας, κατοχυρώνοντας την ατιμωρησία των δραστών της γενοκτονίας και ανοίγοντας αποδεδειγμένα το δρόμο για μελλοντικές γενοκτονίες».
Η συνεχής άρνηση της γενοκτονίας της Τουρκίας, ακόμη και η σκληρή περηφάνια της για το γεγονός, συνοδεύεται για δεκαετίες από την καταστροφή, την κατάχρηση και την οικειοποίηση της ελληνικής και αρμενικής πολιτιστικής κληρονομιάς στη χώρα. Στις 21 Ιουνίου 2019, τουρκικά μέσα ενημέρωσης ανέφεραν ότι το Ελληνικό Παρθεναγωγείο “Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος” στη Σμύρνη, το οποίο ήταν άδειο από το 1922, λεηλατήθηκε. Αφαιρέθηκαν οι πόρτες και τα παράθυρά του και τα τιμαλφή του λεηλατήθηκαν. Το ιστορικό κτίριο, που τώρα ανήκει στο Τουρκικό Υφυπουργείο Οικονομικών, έχει χρησιμοποιηθεί κυρίως από άστεγους τοξικομανείς.
Σύμφωνα με πρόσφατο ρεπορτάζ των τουρκικών ΜΜΕ. η αρμενική εκκλησία Surp Sarkis στη συνοικία Μενεμένη της Σμύρνης θα «αποκατασταθεί» ως «Κέντρο Επιστήμης και Τέχνης του Μουσείου Μνήμης» αφού έχει χρησιμοποιηθεί ως αποθήκη και στάβλος.
Τον Σεπτέμβριο του 2022 συμπληρώνονται 100 χρόνια από τη γενοκτονία στη Σμύρνη. Αν και η τουρκική κυβέρνηση εξακολουθεί να υπερηφανεύεται για τη σφαγή της, όλοι οι άλλοι θα κάνουν καλά να θυμούνται και να τιμούν τις μνήμες των θυμάτων και να αποτρέπουν περαιτέρω τουρκική επιθετικότητα. Ένας τρόπος για να το κάνουν αυτό οι δυτικές κυβερνήσεις είναι να αναγνωρίσουν επίσημα τη γενοκτονία του 1913-23, αλλά κυρίως να σταματήσουν τις συνεχείς απειλές του Ερντογάν κατά της Ελλάδας.
Γιατί η Άγκυρα δεν έθεσε στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ το θέμα της αποστρατιωτικοποίησης

Γράφει ο Λάζαρος Καμπουρίδης, Αντιστράτηγος ε.α.
Η Τουρκία την τελευταία 2ετία έχει αναδείξει κλιμακούμενο το θέμα της αποστρατιωτικοποίησης νησιών του ανατολικού Αιγαίου, αμφισβητώντας παράλληλα και την ελληνική κυριαρχία επί αυτών των νησιών, προσθέτοντας το τελευταίο 3μηνο και το εφεύρημα της Αυτοάμυνας, αφού η Άγκυρα θέλει να παρουσιάσει τη Χώρα μας ως την επιτιθέμενη πλευρά.
Η στάση της Άγκυρας στο θέμα της αποστρατιωτικοποίησης αποκτά μεγαλύτερο ενδιαφέρον εάν συνεξετασθεί με το γεγονός ότι η τουρκική πλευρά δεν το έθεσε ούτε στη Σύνοδο Κορυφής στο ΝΑΤΟ (29-30 Ιουνίου 2022), ούτε και στη Γενική Συνέλευση (Γ.Σ.) του ΟΗΕ (20-23 Σεπτεμβρίου 2022).
Από το βήμα της Γ.Σ. του ΟΗΕ, ο Ερντογάν απέφυγε να αναφερθεί στην αποστρατιωτικοποίηση αλλά κατηγόρησε τη Ελλάδα για το θέμα των προσφύγων. Το θέμα γεννά περισσότερα ερωτηματικά, καθώς με την επιστροφή του Τούρκου Προέδρου από τις ΗΠΑ, φάνηκε ότι η Άγκυρα δεν πρόκειται να υποχωρήσει στα ελληνοτουρκικά θέματα και κυρίως σε αυτό της αποστρατιωτικοποίησης. Αμέσως ακολούθησε η δημοσίευση σε τουρκικά ΜΜΕ φωτογραφιών από τουρκικά ΜΕΑ, για τη μετακίνηση σε 2 ελληνικά νησιά στρατιωτικών οχημάτων του Ελληνικού Στρατού Ξηράς. Συγκεκριμένα αναφέρθηκε ότι, την 18 και 21 Σεπτεμβρίου η Ελλάδα κατά παράβαση του καθεστώτος αποστρατιωτικοποίησης νησιών του ανατολικού Αιγαίου, μετακίνησε 23 τροχοφόρα τεθωρακισμένα οχήματα στη Λέσβο και 18 στη Σάμο τα οποία προήλθαν από αμερικανική βοήθεια. Το Τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών επέδωσε σχετικό διάβημα διαμαρτυρίας στον Έλληνα Πρέσβη και απέστειλε σχετική επιστολή διαμαρτυρίας και στις ΗΠΑ. Τουρκικές πηγές ανέφεραν ότι η αντίδραση της Άγκυρας, προμηνύει πιθανή στρατιωτική ενέργεια εναντίον της Χώρας μας με ευθύνη της Ελλάδας.
Γιατί η Τουρκία δεν πρόβαλε το θέμα της αποστρατιωτικοποίησης στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ αλλά και ούτε και στη Γ.Σ. του ΟΗΕ;
Η άκαμπτη στάση της Άγκυρας στο θέμα των αξιώσεων εναντίον της Ελλάδας παρά τις αμερικανικές πιέσεις, σχετίζεται άμεσα με τον τρόπο που αυτή αντιλαμβάνεται την επίλυση των θεμάτων με τη Χώρα μας. Η Τουρκία δεν επιθυμεί ξένη παρέμβαση και εμπλοκή στην επίλυση των διαφορών μας, αλλά επιδιώκει αυστηρά μία διμερή διαπραγμάτευση Αθήνας – Άγκυρας χωρίς παραπομπή σε διεθνή δικαστήρια ή ρόλο ενδιάμεσου από κάποια χώρα ή διεθνή οργανισμό.
Η ομιλία του Τούρκου Προέδρου στη Γ.Σ. του ΟΗΕ πραγματοποιήθηκε την 21 Σεπτεμβρίου και αυτός είχε κάθε δυνατότητα να παρουσιάσει το φωτογραφικό υλικό από τα τουρκικά ΜΕΑ που εμφάνιζαν ελληνικό πλοίο να μεταφέρει τροχοφόρα οχήματα στη Λέσβο, αφού κάποιες φωτογραφίες είχαν ληφθεί λίγο πριν, δηλαδή την 18 Σεπτεμβρίου. Ο Τούρκος Πρόεδρος δεν θέλησε να θέσει το θέμα στον ανώτατο οργανισμό ασφάλειας επίλυσης διαφορών (ΟΗΕ), ακριβώς για να δείξει ότι το θέμα των ελληνοτουρκικών διαφορών είναι διμερές και δεν επιθυμεί ξένη διαιτησία-διαμεσολάβηση.
Τούρκοι αναλυτές πολύ κοντά στον Τούρκο Πρόεδρο έχουν αναφέρει πολλές φορές ότι δύο είναι οι επιλογές στην επίλυση των διαφορών Ελλάδας – Τουρκίας, διμερής διαπραγμάτευση ή στρατιωτική εμπλοκή. Μπορεί η Άγκυρα να προβάλει – καταθέτει τις αξιώσεις της και να κάνει γνωστές τις θέσεις της ώστε να πείσει το διεθνή παράγοντα για το «δίκαιο» των θέσεών της, όμως αντιλαμβανόμενη ότι είναι ο «ισχυρός της γειτονιάς», επιδιώκει μία kazan – kazan (win – win) διαπραγμάτευση με τη Χώρα μας χωρίς ενδιάμεσους δρώντες – διαιτητές. Εξάλλου, ο Τούρκος Πρόεδρος το ανέφερε ξεκάθαρα ότι ένας από τους λόγους που ενοχλήθηκε από την επίσκεψη του Έλληνα Πρωθυπουργού στις ΗΠΑ και την ομιλία του στο Κογκρέσο τον περασμένο Μάιο, ήταν το γεγονός ότι, ενώ είχαν συμφωνήσει οι δύο άνδρες να επιλύσουν τα θέματα Ελλάδας – Τουρκίας στη βάση μιας διμερούς διαπραγμάτευσης χωρίς ξένους ενδιάμεσους, ο κ. Μητσοτάκης ενέπλεξε τον αμερικανικό παράγοντα.
Θυμίζουμε ότι, ενώ η Άγκυρα συμφώνησε το 2016 για τη συμμετοχή των πολεμικών πλοίων της Μόνιμης Ναυτικής Δύναμης Μεσογείου (SNMG-2) του ΝΑΤΟ για τον έλεγχο – διακοπή των γραμμών που χρησιμοποιούσαν οι διακινητές προσφύγων – μεταναστών στο Αιγαίο, η τουρκική πλευρά ενοχλήθηκε όταν τα πλοία αυτά πραγματοποίησαν περιπολίες σε περιοχές τις οποίες η Άγκυρα θεωρούσε ότι «είχαν γκρίζο καθεστώς». Η Άγκυρα δεν επιθυμεί καμία διεθνή παρουσία ή διαμεσολάβηση σε αμφισβητούμενες περιοχές και θέματα, αφού θεωρεί ότι θα αποκομίσει περισσότερα σε μία διμερή διαπραγμάτευση με την «ανίσχυρη» πλευρά που θεωρεί ότι είναι η Χώρα μας.
Αυτό καθιστά ακόμη περισσότερο επικίνδυνη την τουρκική στάση και συμπεριφορά, αφού σε μία τέτοια περίπτωση αποκλείονται οι μηχανισμοί επίλυσης διαφορών στη βάση του Διεθνούς Δικαίου, καθώς και κάθε άλλη διαμεσολαβητική προσπάθεια από τρίτη χώρα ή οργανισμό.
Τι πρέπει να περιμένουμε;
Ο Ερντογάν εμφανίζεται διστακτικός να αναλάβει την ευθύνη στρατιωτικής ενέργειας εναντίον της Χώρας μας και επιδιώκει με περαιτέρω κλιμάκωση της κατάστασης να εξαναγκάσει την Ελλάδα να υποχωρήσει στο θέμα της αποστρατιωτικοποίησης το οποίο θα παρουσιάσει ως εθνική επιτυχία «ρευστοποιώντας το» και ψηφοθηρικά, αφού σε κάθε άλλη περίπτωση θα υποστεί πλήγμα αξιοπιστίας με επίπτωση στα ποσοστά του κόμματός του. Σε περίπτωση που δεν υπάρξει ικανοποίηση των τουρκικών αξιώσεων, θα πρέπει να αναμένουμε ακόμη και στρατιωτική ενέργεια από τον «στριμωγμένο» Ερντογάν, στην οποία η Ελλάδα θα εμφανίζεται ως η επιτιθέμενη πλευρά (προβοκάτσια).
- Δημοσιεύεται, παράλληλα με τις Ανιχνεύσεις, στην εφημερίδα «ΤΟ ΠΑΡΟΝ της Κυριακής»
Ο Αντιστράτηγος ε.α. Λάζαρος Καμπουρίδης είναι απόφοιτος της Σχολής Εθνικής Άμυνας, κάτοχος MBA από το Nottinngham Trend University, Πτυχιούχος του Τμήματος Ιστορίας & Εθνολογίας του ΔΠΘ, και υποψήφιος Διδάκτορας του Παντείου Πανεπιστημίου, ενώ διετέλεσε μέλος της Ελληνικής Διπλωματικής Αντιπροσωπείας στην Κωνσταντινούπολη την περίοδο 1995-1999, Ακόλουθος Άμυνας στην Ελληνική Πρεσβεία στην Άγκυρα την περίοδο 2013-2017. Αποστρατεύθηκε τον Μάρτιο / 2022.
Carte. Exploration habitée de la Lune : vers deux pôles de puissance dans l’espace extra-atmosphérique ?
Par , le 28 septembre 2022.
AB Pictoris est une jeune entreprise française fondée par Blanche Lambert, cartographe indépendante. Passionnée de cartographie et de géopolitique, elle a obtenu un Master en Géopolitique (parcours cyber, IFG, Paris VIII) et en Géostratégie (Sciences Po Aix) après une licence de Géographie et Aménagement du Territoire (Paris I).
L’espace extra-atmosphérique devient un milieu où se transposent les logiques de compétitivité économique, de projection de puissance et donc de rivalité entre États. Illustration à propos de la prochaine mission du programme américain Artémis, avec une carte inédite copubliée sur le Diploweb.com et AB Pictoris, conçue et réalisée par Blanche Lambert.
Carte grand format en pied de page.
LA première mission du programme américain Artémis est prévue d’ici fin 2022 depuis le Centre spatial Kennedy en Floride, dans le but de retourner sur la Lune et à terme, d’y maintenir une présence humaine continue. La concrétisation de ce programme cimente à la fois une nouvelle étape dans l’exploration habitée de l’espace extra-atmosphérique, mais aussi la mise en place de deux pôles de coopération internationale dans ce milieu hautement stratégique.
L’avènement de ce nouvel « âge spatial » se concrétise avec un réel regain d’intérêt pour l’exploration lunaire et interplanétaire de manière générale. Ce phénomène a d’abord été rendu possible par l’agrandissement du cercle autrefois très fermé des puissances spatiales. Alors qu’au début des années 1960, seuls les Etats-Unis et l’URSS possédaient des lanceurs – et donc les capacités de placer des objets en orbite -, à ce jour, 10 États disposent de moyens de lancement autonomes : les Etats-Unis, la Russie, l’Europe [1] – via la base de lancement de Kourou en Guyane française -, le Japon, la Chine, la Corée du Sud, l’Inde, Israël, l’Iran, et la Corée du Nord.
Cela a notamment multiplié les missions d’exploration non-habitées de la Lune : l’Europe, le Japon, l’Inde, Israël et la Corée de Sud rejoignent les États-Unis et la Russie en tant qu’acteurs capables de lancer des missions à destination de la Lune. Il est cependant important de noter que le lancement de la mission israélienne a été un succès mais que son alunissage n’a pas fonctionné. La mission sud-coréenne vient seulement d’être lancée le 5 août 2022, nous ne pouvons donc encore évaluer sa réussite.
Ce nouvel « âge spatial » a également été rendu possible par l’arrivée du New Space, qui multiplie le nombre et change la nature des acteurs dans le domaine spatial. Les acteurs, jusque-là étatiques et gouvernementaux – le Old Space – intègrent peu à peu les acteurs issus de la sphère privée, comme le prouve notamment le recouvrement des capacités américaines de vols habités avec le lanceur Falcon 9 au premier étage réutilisable et la capsule Crew Dragon construits par la société privée SpaceX. Ces nouveaux acteurs entendent donner un nouvel élan à l’exploration interplanétaire, avec l’objectif de ramener l’homme sur la Lune et même de l’envoyer sur Mars à l’horizon 2035.
En ce qui concerne l’exploration habitée, les pays souhaitant envoyer des hommes dans l’espace doivent continuer à collaborer car seulement trois puissances spatiales sont dotées de capacités de vols habités. Premiers compétiteurs dans la course à l’espace pendant la Guerre froide (1947-1990), les États-Unis, depuis le Centre spatial Kennedy, et la Russie, depuis la base de Baïkonour louée au Kazakhstan depuis 1991, conservent cette autonomie stratégique. La Chine a rejoint ce cercle restreint en 2003, avec sa base de Jiuquan.
La rapidité du développement de son programme spatial est d’ailleurs à souligner. En moins de vingt ans, Pékin est passé de la mise en orbite de son premier taïkonaute à la construction de sa propre station spatiale, et entend bien poser le pied sur la Lune. Écartée du projet de l’ISS par les États-Unis notamment à cause des règles ITAR renforcée après un supposé vol de technologie en 1999, la Chine a développé son propre programme de station spatiale habitée, Tiangong 3. Par ailleurs, Moscou a formulé une volonté similaire début août 2022 avec l’annonce par le nouveau directeur de Roscosmos, Y. Borissov, du retrait de la Russie de la Station spatiale internationale après 2024. Les premiers modules du projet russe, ROSS, devraient être mis en orbite entre 2025 et 2030. Cette annonce souligne la volonté russe de garder une certaine autonomie dans sa présence continue en orbite. Outre ces acteurs, nous nous devons également de mentionner les missions indiennes Gaganyaan, qui devraient dès 2024 doter l’Inde de capacités de vols habités depuis la base de Satish Dhawan. Ce premier vol habité pourrait aussi, à terme, concrétiser les ambitions de New Delhi d’envoyer un vyomanaute sur la surface lunaire.
Cinquante ans après le tir de la dernière mission du célèbre programme lunaire Apollo, les États-Unis se lancent avec la mission Artémis 1 dans une nouvelle course à l’espace non plus face à l’URSS, mais face à un pôle de puissance à l’influence grandissante. Ce dernier, composé de la Chine et la Russie dont les capacités cosmonautiques ne sont plus à prouver, et qui ne cessent de dénoncer l’hégémonie américaine sur Terre et dans l’espace, a en effet préféré développer son propre programme exploratoire. La Russie, qui devait pourtant participer aux accords Artémis avec son savoir-faire ancien dans la construction de stations spatiales en orbite, a finalement décidé en 2020 de privilégier une nouvelle voie en coopérant avec la Chine, dont les ambitions lunaires sont clairement affichées depuis son premier vol habité en 2003.
Cette décision russe intervient d’ailleurs dans un contexte de confrontation grandissante avec les États-Unis dans le secteur spatial : l’année 2020 signe également la fin de la dépendance de la NASA à Roscosmos pour envoyer des hommes vers la Station spatiale internationale. En effet, avec l’arrivée de l’entreprise spatiale privée américaine SpaceX et de sa capsule Crew Dragon, les États-Unis recouvrent leurs capacités de vols habités près de dix ans après l’arrêt de la Space Shuttle. Cela a cristallisé les tensions entre Moscou et Washington, dont les relations ne cessent de se détériorer dans bon nombre de domaines. Le même phénomène s’observe entre la Russie et l’Europe, l’agence spatiale européenne (ESA) ayant d’ailleurs mis fin à sa coopération avec Roscosmos après l’invasion de l’Ukraine par la Russie le 24 février 2022. Les deux agences devaient pourtant mener des missions non-habitées conjointes pour l’exploration de la Lune.
Par ailleurs, le programme sino-russe s’inscrit également dans cet esprit de confrontation grandissant. En effet, celui-ci a été dévoilé dans les heures qui ont suivi l’annonce du rejet des accords Artemis par Roscosmos. De fait, la Russie et la Chine perçoivent ces accords, par leur nature, comme une atteinte au Traité de l’Espace. En effet, ces accords, servant de base juridique pour l’exploration interplanétaire, contiennent une clause sur la mise en place de « zones de sécurité » sur la Lune. Celle-ci est interprétée par la Russie et la Chine comme un moyen de privatiser l’exploitation des ressources lunaires, ce qui est formellement interdit par le traité de l’Espace de 1967.
Ainsi, deux solides programmes lunaires coexistent. D’un côté, le programme Artémis, porté par les États-Unis et les pays signataires des accords du même nom (majoritairement occidentaux) prévoit une base en orbite lunaire, la Lunar Gateway, mais aussi des installations sur le Pôle Sud de la Lune. Il convient de noter ici que l’ESA participe au programme Artémis en tant qu’organisation supra-nationale car seuls les États peuvent signer les accords du même nom. La France vient d’ailleurs de signer ces accords en juin 2022. L’agence européenne participe également au programme à travers la construction de la capsule Orion, dans laquelle les astronautes voyageront pour retourner sur la Lune. De l’autre, le projet de base lunaire scientifique internationale (ILRS), porté par la Chine et la Russie, prévoit également d’être concrétisé sur le Pôle Sud de la Lune. La mise en oeuvre de deux programmes lunaires parallèles emporte donc dans l’espace extra-atmosphérique, pourtant « patrimoine de l’humanité » dont l’usage doit rester « pacifique » d’après le traité de l’Espace de 1967, des rivalités de puissance auxquelles nous assistons depuis quelques années. L’entrée dans un monde multipolaire s’observe ainsi également dans un milieu longtemps perçu comme une opportunité pour la coopération internationale.
Ainsi, l’espace extra-atmosphérique devient un milieu où se transposent les logiques de compétitivité économique, de projection de puissance, et donc de rivalité entre États. C’est en ce sens que le lancement de la mission Artémis 1 n’est pas anodin et qu’il conviendra à l’avenir de nourrir la réflexion sur les phénomènes de puissance qui ne vont cesser de s’exprimer dans l’exploration spatiale habitée, qui fait donc son grand retour trente ans après la fin de la Guerre froide.
Commentaire rédigé par Blanche Lambert, AB Pictoris. Copyright texte et carte Septembre 2022-AB Pictoris-Lambert-Diploweb.com
«Αυτός ο χάρτης διέρρευσε»: Οι Τούρκοι ονειρεύονται «αυτοκρατορία» με Θεσσαλονίκη και… Κριμαία
«Τι σύνορα θα έχει η Τουρκία το 2025 και πως προβλέπεται αυτό;»
Γιατί η Άγκυρα δεν έθεσε στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ το θέμα της αποστρατιωτικοποίησης
Γράφει ο Λάζαρος Καμπουρίδης, Αντιστράτηγος ε.α.
Η Τουρκία την τελευταία 2ετία έχει αναδείξει κλιμακούμενο το θέμα της αποστρατιωτικοποίησης νησιών του ανατολικού Αιγαίου, αμφισβητώντας παράλληλα και την ελληνική κυριαρχία επί αυτών των νησιών, προσθέτοντας το τελευταίο 3μηνο και το εφεύρημα της Αυτοάμυνας, αφού η Άγκυρα θέλει να παρουσιάσει τη Χώρα μας ως την επιτιθέμενη πλευρά.
Η στάση της Άγκυρας στο θέμα της αποστρατιωτικοποίησης αποκτά μεγαλύτερο ενδιαφέρον εάν συνεξετασθεί με το γεγονός ότι η τουρκική πλευρά δεν το έθεσε ούτε στη Σύνοδο Κορυφής στο ΝΑΤΟ (29-30 Ιουνίου 2022), ούτε και στη Γενική Συνέλευση (Γ.Σ.) του ΟΗΕ (20-23 Σεπτεμβρίου 2022).
Από το βήμα της Γ.Σ. του ΟΗΕ, ο Ερντογάν απέφυγε να αναφερθεί στην αποστρατιωτικοποίηση αλλά κατηγόρησε τη Ελλάδα για το θέμα των προσφύγων. Το θέμα γεννά περισσότερα ερωτηματικά, καθώς με την επιστροφή του Τούρκου Προέδρου από τις ΗΠΑ, φάνηκε ότι η Άγκυρα δεν πρόκειται να υποχωρήσει στα ελληνοτουρκικά θέματα και κυρίως σε αυτό της αποστρατιωτικοποίησης. Αμέσως ακολούθησε η δημοσίευση σε τουρκικά ΜΜΕ φωτογραφιών από τουρκικά ΜΕΑ, για τη μετακίνηση σε 2 ελληνικά νησιά στρατιωτικών οχημάτων του Ελληνικού Στρατού Ξηράς. Συγκεκριμένα αναφέρθηκε ότι, την 18 και 21 Σεπτεμβρίου η Ελλάδα κατά παράβαση του καθεστώτος αποστρατιωτικοποίησης νησιών του ανατολικού Αιγαίου, μετακίνησε 23 τροχοφόρα τεθωρακισμένα οχήματα στη Λέσβο και 18 στη Σάμο τα οποία προήλθαν από αμερικανική βοήθεια. Το Τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών επέδωσε σχετικό διάβημα διαμαρτυρίας στον Έλληνα Πρέσβη και απέστειλε σχετική επιστολή διαμαρτυρίας και στις ΗΠΑ. Τουρκικές πηγές ανέφεραν ότι η αντίδραση της Άγκυρας, προμηνύει πιθανή στρατιωτική ενέργεια εναντίον της Χώρας μας με ευθύνη της Ελλάδας.
Γιατί η Τουρκία δεν πρόβαλε το θέμα της αποστρατιωτικοποίησης στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ αλλά και ούτε και στη Γ.Σ. του ΟΗΕ;
Η άκαμπτη στάση της Άγκυρας στο θέμα των αξιώσεων εναντίον της Ελλάδας παρά τις αμερικανικές πιέσεις, σχετίζεται άμεσα με τον τρόπο που αυτή αντιλαμβάνεται την επίλυση των θεμάτων με τη Χώρα μας. Η Τουρκία δεν επιθυμεί ξένη παρέμβαση και εμπλοκή στην επίλυση των διαφορών μας, αλλά επιδιώκει αυστηρά μία διμερή διαπραγμάτευση Αθήνας – Άγκυρας χωρίς παραπομπή σε διεθνή δικαστήρια ή ρόλο ενδιάμεσου από κάποια χώρα ή διεθνή οργανισμό.
Η ομιλία του Τούρκου Προέδρου στη Γ.Σ. του ΟΗΕ πραγματοποιήθηκε την 21 Σεπτεμβρίου και αυτός είχε κάθε δυνατότητα να παρουσιάσει το φωτογραφικό υλικό από τα τουρκικά ΜΕΑ που εμφάνιζαν ελληνικό πλοίο να μεταφέρει τροχοφόρα οχήματα στη Λέσβο, αφού κάποιες φωτογραφίες είχαν ληφθεί λίγο πριν, δηλαδή την 18 Σεπτεμβρίου. Ο Τούρκος Πρόεδρος δεν θέλησε να θέσει το θέμα στον ανώτατο οργανισμό ασφάλειας επίλυσης διαφορών (ΟΗΕ), ακριβώς για να δείξει ότι το θέμα των ελληνοτουρκικών διαφορών είναι διμερές και δεν επιθυμεί ξένη διαιτησία-διαμεσολάβηση.
Τούρκοι αναλυτές πολύ κοντά στον Τούρκο Πρόεδρο έχουν αναφέρει πολλές φορές ότι δύο είναι οι επιλογές στην επίλυση των διαφορών Ελλάδας – Τουρκίας, διμερής διαπραγμάτευση ή στρατιωτική εμπλοκή. Μπορεί η Άγκυρα να προβάλει – καταθέτει τις αξιώσεις της και να κάνει γνωστές τις θέσεις της ώστε να πείσει το διεθνή παράγοντα για το «δίκαιο» των θέσεών της, όμως αντιλαμβανόμενη ότι είναι ο «ισχυρός της γειτονιάς», επιδιώκει μία kazan – kazan (win – win) διαπραγμάτευση με τη Χώρα μας χωρίς ενδιάμεσους δρώντες – διαιτητές. Εξάλλου, ο Τούρκος Πρόεδρος το ανέφερε ξεκάθαρα ότι ένας από τους λόγους που ενοχλήθηκε από την επίσκεψη του Έλληνα Πρωθυπουργού στις ΗΠΑ και την ομιλία του στο Κογκρέσο τον περασμένο Μάιο, ήταν το γεγονός ότι, ενώ είχαν συμφωνήσει οι δύο άνδρες να επιλύσουν τα θέματα Ελλάδας – Τουρκίας στη βάση μιας διμερούς διαπραγμάτευσης χωρίς ξένους ενδιάμεσους, ο κ. Μητσοτάκης ενέπλεξε τον αμερικανικό παράγοντα.
Θυμίζουμε ότι, ενώ η Άγκυρα συμφώνησε το 2016 για τη συμμετοχή των πολεμικών πλοίων της Μόνιμης Ναυτικής Δύναμης Μεσογείου (SNMG-2) του ΝΑΤΟ για τον έλεγχο – διακοπή των γραμμών που χρησιμοποιούσαν οι διακινητές προσφύγων – μεταναστών στο Αιγαίο, η τουρκική πλευρά ενοχλήθηκε όταν τα πλοία αυτά πραγματοποίησαν περιπολίες σε περιοχές τις οποίες η Άγκυρα θεωρούσε ότι «είχαν γκρίζο καθεστώς». Η Άγκυρα δεν επιθυμεί καμία διεθνή παρουσία ή διαμεσολάβηση σε αμφισβητούμενες περιοχές και θέματα, αφού θεωρεί ότι θα αποκομίσει περισσότερα σε μία διμερή διαπραγμάτευση με την «ανίσχυρη» πλευρά που θεωρεί ότι είναι η Χώρα μας.
Αυτό καθιστά ακόμη περισσότερο επικίνδυνη την τουρκική στάση και συμπεριφορά, αφού σε μία τέτοια περίπτωση αποκλείονται οι μηχανισμοί επίλυσης διαφορών στη βάση του Διεθνούς Δικαίου, καθώς και κάθε άλλη διαμεσολαβητική προσπάθεια από τρίτη χώρα ή οργανισμό.
Τι πρέπει να περιμένουμε;
Ο Ερντογάν εμφανίζεται διστακτικός να αναλάβει την ευθύνη στρατιωτικής ενέργειας εναντίον της Χώρας μας και επιδιώκει με περαιτέρω κλιμάκωση της κατάστασης να εξαναγκάσει την Ελλάδα να υποχωρήσει στο θέμα της αποστρατιωτικοποίησης το οποίο θα παρουσιάσει ως εθνική επιτυχία «ρευστοποιώντας το» και ψηφοθηρικά, αφού σε κάθε άλλη περίπτωση θα υποστεί πλήγμα αξιοπιστίας με επίπτωση στα ποσοστά του κόμματός του. Σε περίπτωση που δεν υπάρξει ικανοποίηση των τουρκικών αξιώσεων, θα πρέπει να αναμένουμε ακόμη και στρατιωτική ενέργεια από τον «στριμωγμένο» Ερντογάν, στην οποία η Ελλάδα θα εμφανίζεται ως η επιτιθέμενη πλευρά (προβοκάτσια).
- Δημοσιεύεται, παράλληλα με τις Ανιχνεύσεις στην εφημερίδα «ΤΟ ΠΑΡΟΝ της Κυριακής»
Ο Αντιστράτηγος ε.α. Λάζαρος Καμπουρίδης είναι απόφοιτος της Σχολής Εθνικής Άμυνας, κάτοχος MBA από το Nottinngham Trend University, Πτυχιούχος του Τμήματος Ιστορίας & Εθνολογίας του ΔΠΘ, και υποψήφιος Διδάκτορας του Παντείου Πανεπιστημίου, ενώ διετέλεσε μέλος της Ελληνικής Διπλωματικής Αντιπροσωπείας στην Κωνσταντινούπολη την περίοδο 1995-1999, Ακόλουθος Άμυνας στην Ελληνική Πρεσβεία στην Άγκυρα την περίοδο 2013-2017. Αποστρατεύθηκε τον Μάρτιο / 2022.
Shin Bet Chief in Greece for Snap Visit Amid Israeli-linked Spyware Scandal
Ronen Bar, head of Shin Bet security servicesCredit: Moti Milrod
The head of the Shin Bet Ronen Bar was in Athens weeks after the Greek spy chief stepped down after a journalist, opposition lawmaker were revealed to be under surveillance. Sources stress no connection
The head of Israel’s Shin Bet held a snap visit to Greece this week. The trip lasted about a day and coincided with Interior Security Minister Omer Bar-Lev’s official visit to the country. A security source close to the matter said that Bar was on a routine working visit, similar to other visits he had held in the past year.
On Thursday, upon his return to Israel, Bar met with Prime Minister Yair Lapid.
According to sources, Ronen Bar was in Athens for a day on Wednesday for a secret visit that took place in tandem to an official visit by Interior Security Minister Omer Bar-Lev. Upon his return to Israel on Thursday, Bar had a meeting with Prime Minister Yair Lapid.
While in Athens, Bar also met with Bar-Lev while he was having dinner with his Greek counterpart and the Public Security Ministry Director-General, Tomer Lotan. During his visit, Bar-Lev also held meetings with Greek officials about cybercrime, anti-terror and joint firefighting efforts between Israel, Greece and Cyrpus.
Sources stress that Bar did not attend those meetings and that there is no connection between the head of the Shin Bet’s presence in Greece and the minister’s.
Greece is in the midst of a massive political scandal over revelations involving the Predator spyware, which was previously found on the phone of a prominent investigative journalist and the leader of the country’s social democratic party. A few weeks ago, former lawmaker and Infrastructure and Transport Minister Christos Spirtzis – also a member of the left-wing party Syriza – was hacked in 2021 via a malicious link that also infected the phone of journalist Thanasis Koukakis.
The Shin Bet said it does not comment on the travel of the head of the organization and a security source added that there is no connection between Bar’s visit and the spyware scandal. The Interior Security Minister Omer Bar-Lev’s office did not respond to comment.
Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου-Fuck Europe:Τo σαμποτάζ των δύο αγωγών Nord Stream
«Ευχαριστούμε ΗΠΑ» γράφει στο Twitter ο πρώην υπουργός Εξωτερικών της Πολωνίας, νυν ευρωβουλευτής και μέλος της Διοικούσας Επιτροπής (Steering Committee) της Λέσχης Bilderberg, Ρομάν Σικόρσκι, αναφερόμενος στο σαμποτάζ, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, κατά των δύο υποθαλάσσιων αγωγών Nord Stream που μεταφέρουν φυσικό αέριο από τη Ρωσία στη Γερμανία. Ο Σικόρσκι επιχαίρει γιατί η Ρωσία πληρώνει το τίμημα της ουκρανικής κρίσης, βλέποντας τον αγωγό που κόστισε είκοσι δισεκατομμύρια να κείται άχρηστος στα βάθη της Βαλτικής.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες διαψεύδουν ότι έχουν οποιαδήποτε σχέση με το σαμποτάζ των αγωγών. Τον περασμένο Ιανουάριο πάντως, ο πρόεδρος Μπάιντεν είχε τον εξής διάλογο με τους δημοσιογράφους:
– Αν η Ρωσία εισβάλλει (στην Ουκρανία)… δεν θα υπάρχει πλέον Nord Stream 2. Θα τον τερματίσουμε.
– Μα πώς θα το κάνετε; Ο αγωγός είναι υπό γερμανικό έλεγχο.
– Σας υπόσχομαι ότι θα μπορέσουμε να το κάνουμε.
Την ίδια «πρόβλεψη» έκανε και η υφυπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Βικτόρια Νούλαντ, πρωτεργάτης του πραξικοπήματος στο Κίεβο το 2014 (και «εφευρέτης» της πενταμερούς για την Κύπρο): «Αν η Ρωσία εισβάλει στην Ουκρανία, με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο, ο Nord Stream 2 δεν θα προχωρήσει» (η υπογράμμιση δική μας).
Τη Ρωσία έσπευσε στο μεταξύ να κατηγορήσει για το σαμποτάζ (σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις) κατά των δύο υποθαλάσσιων αγωγών που μεταφέρουν ρωσικό αέριο στη Γερμανία ο Ουκρανός πρόεδρος Βολοντιμίρ Ζελένσκι.
Η άποψή του βέβαια έχει την ίδια σοβαρότητα με τον άλλο ισχυρισμό του ότι οι Ρώσοι βομβαρδίζουν οι ίδιοι τον πυρηνικό σταθμό της Ζαπορίζια που κατέχουν. (Ή και τον άλλο, ότι πράκτορες του Πούτιν ανατινάζουν στη Μόσχα τα αυτοκίνητα Ρώσων δημοσιογράφων που υποστηρίζουν την επέμβαση στην Ουκρανία).
Αν και γελοίοι, αυτοί οι ισχυρισμοί είναι χρήσιμοι στις εξτρεμιστικές δυνάμεις και τις υπηρεσίες που ελέγχουν τον Ζελένσκι και τον χρησιμοποιούν ως διεθνή προβοκάτορα, να λέει δηλαδή αυτά που δεν μπορούν να πουν άλλοι, ακόμα και να επεμβαίνει στην εσωτερική ζωή της Γερμανίας για λογαριασμό του διεθνούς «κόμματος του πολέμου».
Σε ένα δημόσιο περιβάλλον στη Δύση που κυριαρχείται από αντιρωσική υστερία, είναι απλώς σχεδόν αδύνατο να βρεθούν μέσα μαζικής ενημέρωσης που να εκθέσουν τη γελοιότητα των ισχυρισμών αυτών, αν μη τι άλλο για να μην εμφανιστούν φιλορωσικά.
Τιθέμενοι προ του διλήμματος να πιστέψουν τα μέσα που εμπιστεύονται ή το μυαλό τους εναντίον τους, οι πολίτες περιπίπτουν σε γενικευμένη σύγχυση. Αυτή είναι και η λογική του Γκέμπελς: πες, πες, κάτι θα μείνει.
Με τους δύο αγωγούς σε καλή κατάσταση η Ρωσία κρατάει στο χέρι της σε μεγάλο βαθμό τον ενεργειακό εφοδιασμό της Γερμανίας. Μπορεί, αν θέλει, να παράσχει αέριο και αν δεν θέλει, να το σταματήσει. Για να είναι όπλο στα χέρια της οι αγωγοί, όπως υποστηρίζει το Bloomberg, χρειάζεται οι αγωγοί να υπάρχουν και να μπορούν να λειτουργήσουν.
Αλλά και η Γερμανία μπορεί, αν αποφασίσει να μεταβάλλει την πολιτική της, πιεζόμενη και από την έλλειψη ενέργειας, να αποκαταστήσει άμεσα την πλήρη ροή του ρωσικού φυσικού αερίου προς την ίδια.
Αντίθετα, με τους δύο αγωγούς εκτός λειτουργίας, το Βερολίνο εξαρτάται απελπιστικά από τις ΗΠΑ για τον εφοδιασμό του σε ενέργεια, άρα θα του είναι πολύ δυσκολότερο να αλλάξει πολιτική στο Ουκρανικό.
Αυτό που κάνουν δηλαδή τα σαμποτάζ των δύο αγωγών είναι ότι αφενός στερούν τη Ρωσία από το «όπλο» της, αφετέρου δένουν περαιτέρω την Γερμανία, δηλαδή την Ευρώπη, σε έναν πόλεμο που ναι μεν έχει εξαπολυθεί κατά της Ρωσίας, στην πραγματικότητα όμως, εμμέσως πλην σαφώς, στοχεύει την ίδια την Ευρώπη.
Η Ευρώπη πληρώνει το κόστος των κυρώσεων, τα κράτη, οι ένοπλες δυνάμεις και οι υπηρεσίες της, οι μηχανισμοί, τα μέσα της και η οικονομία της ελέγχονται όλο και περισσότερο από τις αμερικανικές υπηρεσίες. Χάνει τη δυνατότητα ισορροπημένων σχέσεων και με τις ΗΠΑ και με τη Ρωσία που είναι η βασική προϋπόθεση για την αυτονομία της.
Αυτή είναι και η επιδίωξη που ετέθη ήδη με την έκθεση Wolfowitz και με το Σχέδιο για έναν Nέο Αμερικανικό Αιώνα, από τη δεκαετία του 1990. Να αποτραπεί οποιαδήποτε συνεργασία δύο μεγάλων δυνάμεων (όπως π.χ. της Ευρώπης με τη Ρωσία ή της Ρωσίας με την Κίνα) που θα απειλήσει την αμερικανική παντοκρατορία.
Για αυτό και στη διάρκεια της κρίσης στην Ουκρανία το 2014, όταν οι τρεις υπουργοί Εξωτερικών της Ε.Ε. (Γάλλος, Γερμανός και Πολωνός) κατάφεραν να καταλήξουν με τον Γιανουκόβιτς σε συμφωνία για ειρηνική εκτόνωση της κρίσης, τα όπλα μίλησαν αμέσως μόλις απογειώθηκε από το Κίεβο το αεροπλάνο τους.
«Fuck the EU», όπως είπε στην ιστορική της φράση η Νούλαντ προς τον Τζέφρι Πάιατ, πρεσβευτή τότε των ΗΠΑ στο Κίεβο και μετέπειτα στην Αθήνα.
Δεν μπορούμε να κάνουμε εικασίες για το ποιος έκανε το σαμποτάζ. Ελάχιστες χώρες στον κόσμο έχουν την τεχνική δυνατότητα να κάνουν κάτι τέτοιο και θα ήταν λάθος να προεξοφλήσουμε ποια από αυτές είναι υπεύθυνη.
Αυτό που πρέπει να θεωρείται όμως πρακτικά βέβαιο, αντίθετα, είναι ότι το σαμποτάζ των αγωγών έχει να κάνει με κέντρα της «βαθιάς αυτοκρατορίας» και του «Κόμματος του Πολέμου», που ελέγχουν ακόμα και τις ίδιες τις Ηνωμένες Πολιτείες. Τη δράση τους διαπιστώσαμε επανειλημμένως όχι μόνο στο ουκρανικό μέτωπο, αλλά επίσης και σε αυτά της Μέσης Ανατολής και της Κίνας. Η κυρία Νούλαντ είναι ο «άνθρωπος-γέφυρα» που συνδέει τις δυνάμεις που ξεκίνησαν τους πολέμους στη Μέση Ανατολή με αυτούς που προκάλεσαν την κρίση στην Ουκρανία.
Όσο δεν αντιμετωπίζει καμιά σοβαρή αντίσταση ούτε από το δυτικό πολιτικό, οικονομικό και μιντιακό κατεστημένο, ούτε από μαζικά κινήματα και κόμματα στην Ευρώπη και την Αμερική, ούτε από τους «διανοούμενους», το «κόμμα του Πολέμου», γενικεύοντας χωρίς όρια και περιορισμούς τη σύγκρουση με τη Ρωσία, δεν θα «νικήσει» μεν τη Ρωσία, τείνει όμως να οδηγήσει τη «συλλογική Δύση» στον («νεοκλασικό» ή «μεταμοντέρνο») νέο-Φασισμό και στον ολοκληρωτικό Παγκόσμιο Πόλεμο.
Πηγή: hkosmodromio.gr
Ζητούσαν να “συνετιστεί” ο Μακάριος… Τι αναφέρει απόρρητο τηλεγράφημα το 1959: Διάβημα Άγκυρας προς Αθήνα για υπουργούς ΕΟΚΑ, νομιμοποίηση ΑΚΕΛ και χωριστούς δήμους
Καθησυχαστικό το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών στις «ανησυχίες» του Τούρκου πρέσβη λίγο πριν την εφαρμογή των Συμφωνιών…
Πριν καλά-καλά στεγνώσει το μελάνι από τις συμφωνίες για την ίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και τα προβλήματα στην πορεία προς την υλοποίηση τους εμφανίζονταν από παντού. Κυριαρχούσε η καχυποψία σε όλα τα επίπεδα. Κάθε κίνηση ερμηνευόταν ως απειλή ή προσπάθεια αλλαγής των συμφωνιών.
Παράλληλα, ήταν πρόδηλη η προσπάθεια καθορισμού ερμηνειών σε πρόνοιες των συμφωνιών, που εξυπηρετούσε τις λεγόμενες εγγυήτριες δυνάμεις. Την ίδια ώρα, οι συνεννοήσεις μεταξύ Αθηνών και Άγκυρας, πολλές φορές αποσκοπούσαν να «συνετίσουν» τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο.
Ένα απόρρητο σημείωμα, που αποκαλύπτουμε σήμερα, φωτίζει τις παρασκηνιακές συζητήσεις που γινόντουσαν ενόψει της εφαρμογής της νέας κατάστασης πραγμάτων. Πρόκειται για το σημείωμα (ημερομηνίας 6.4.1959, ώρα 12.30), που υπογράφεται από τον Θεμιστοκλή Τσάτσο και καταγράφει τη συνάντησή του με τον Τούρκο πρέσβη στην Αθήνα, ο οποίος τον επισκέφθηκε για να του μεταφέρει τις «ανησυχίες της Άγκυρας». Υπενθυμίζεται ότι ο Θεμιστοκλής Τσάτσος ήταν επικεφαλής της ελληνικής αντιπροσωπείας για τη σύνταξη του συντάγματος.
Με βάση το σημείωμα, ο Τούρκος πρέσβης στην Αθήνα ζήτησε συνάντηση με τον Τσάτσο, για να τονίσει την ανησυχία της Άγκυρας για «τάσεις εκφυγής Αρχιεπισκόπου Μακαρίου εκ του πνεύματος των συμφωνιών του Λονδίνου». Εξήγησε δε τι εννοούσε: «α) διά της επιλογής υπουργών μεταξύ επιφανών στελεχών της ΕΟΚΑ, ενώ οι Τούρκοι περιορίσθηκαν επιμελώς εις πρόσωπα μη αναμεμιγμένα εις τελευταία διαμάχη και β) διά εκδηλούμενης τάσεως Αρχιεπισκόπου όπως νομιμοποιηθεί το ΑΚΕΛ, επί του τελευταίου τούτου σημείου δεν εδόθη ιδιαίτερα έμφασις υπό Τούρκου πρέσβεως ουδέ εμνημονεύθη υπό αυτού σχετικόν Getlemen’ s agreement».
Στη συνέχεια, ο Τούρκος πρέσβης, προέβη σε διάβημα για το θέμα των χωριστών δήμων. Διαβίβασε την παράκληση της κυβερνήσεώς του όπως οι Έλληνες, μέλη της μεταβατικής Επιτροπής, να μη επιμείνουν απορρίπτοντας τη συζήτηση του ζητήματος «ισχυριζόμενοι ότι ανήκει εις αρμοδιότητα Συνταγματικής Επιτροπής».
Με βάση το σημείωμα ο Τούρκος διπλωμάτης προσέθεσε ότι η αρθρογραφία του ελληνικού Τύπου, σε Ελλάδα και Κύπρο, αναφέρει πως ο διαχωρισμός των δήμων είναι διοικητικός και όχι εδαφικός, γεγονός, που όπως είπε, ανησυχεί την τουρκική κυβέρνηση. Παρακάλεσε δε όπως η Ελληνική Κυβέρνηση επηρεάσει τον Αρχιεπίσκοπο και τους Ελληνοκύπριους όπως «μη επιμείνουν επί τοιαύτης εσφαλμένης ερμηνείας των συμφωνιών Λονδίνου».
Ο Θεμιστοκλής Τσάτσος, σύμφωνα με το τηλεγράφημα, απάντησε ότι «οι αποφάσεις Ελληνικής Κυβέρνησης είναι να λάβει παν δυνατόν μέτρον διά την πλήρη εφαρμογή των υφιστάμενων συμφωνιών εν πνεύματι καλής πίστεως και συνεργασίας. Είμεθα απολύτως προσηλωμένοι εις συμφωνίας τας οποίας εκτελέσωμεν με πάσαν ειλικρίνειαν.
Ακριβώς διά τον λόγον αυτόν Ελληνική Κυβέρνηση δεν επιδοκιμάζει υποχωρήσεις ως τας περί αναλογίας Υπουργών εις τας οποίας Μακάριος προέβη υπό την πίεση των Τούρκων εκπροσώπων». Για το θέμα των δήμων, ο Θεμιστοκλής Τσάτσος ανέφερε ότι «άποψης της Ελληνικής Κυβερνήσεως είναι ότι θα ήταν ηδύνατο αναζητηθεί κατάλληλος τρόπος εδαφικού διαχωρισμού αλλά εφόσον περιλαμβάνονται εις έκαστον τομέα όσον ένεστι ολιγότεροι αλλόφυλοι δημόται.
Ετόνισα ότι θα προσπαθήσουμε να επηρεάσουμε τους Ελληνοκύπριους προς την κατεύθυνση ανωτέρω λύσεως αλλά ότι στερρά απόφασις ημών είναι να απέχωμεν κατά το δυνατόν από αναμίξεως εις ζητήματα Κύπρου πλην εκείνων υφ ών ανελάβομεν ρητώς υποχρεώσεις, ίνα, συμφώνως προς πνεύμα Συμφωνιών Λονδίνου, αποκοπή βαθμιαίως η ψυχολογική εξάρτηση Ελληνοκυπρίων από την Ελλάδα και προωθηθεί η δημιουργία ιδίας πρωτοβουλίας εις ρύθμισιν κυπριακών ζητημάτων».

Το σημείωμα είχε σταλεί στο Γενικό Προξενείο στην Κύπρο (με κοινοποίηση στις πρεσβείες Λονδίνου και Άγκυρας), ώστε να υπάρξει συνάντηση με τον Μακάριο. «Παρακαλούμεν όπως υπό το ανωτέρω πνεύμα ομιλήσετε εις τον Αρχιεπίσκοπο προς εξεύρεσιν καταλλήλου πρακτικής λύσεως καταβαλλόμενης πάντως πάσης προσπάθειας διά το συμφερώτερον δυνατόν καθορισμόν γεωγραφικών ορίων».
- Τι λέγει το σύνταγμα
Το σύνταγμα, άρθρο 173, αναφέρεται στη δημιουργία πέντε χωριστών δήμων στις μεγάλες πόλεις (Λευκωσία, Λεμεσό, Αμμόχωστο, Λάρνακα και Πάφο) υπό των Τούρκων πολιτών αυτών, υπό τον όρον ότι ο Πρόεδρος και ο Αντιπρόεδρος θέλουν εντός τεσσάρων χρόνων από την έναρξη ισχύος του Συντάγματος εξετασθεί το ζήτημα, εάν ο χωρισμός των δήμων θα συνεχισθεί ή όχι.
Το σύνταγμα προβλέπει τη δημιουργία συντονιστικού οργάνου για τις εργασίες, που θα γινόντουσαν από κοινού και καθορίζει και τη σύνθεσή του.
- Ενστάσεις για Γεωρκάτζη
Σε ό,τι αφορά τον διορισμό του υπουργικού της μεταβατικής κυβέρνησης, όπως προκύπτει από άλλο τηλεγράφημα οι ενστάσεις που προβάλλονταν, υπό τη μορφή «ανησυχιών» αφορούσαν κατά κύριο λόγο τον Πολύκαρπο Γεωρκάτζη.
Ενστάσεις δεν είχαν μόνο οι Τούρκοι, αλλά και οι Βρετανοί. Ο Μακάριος επέμενε σε βαθμό, που είχε προειδοποιήσει ότι θα άφηνε κενή τη θέση του υπουργού Εσωτερικών και θα έκανε και σχετική δήλωση.
- «Οι Ε/κ θα υφίσταντο μεγάλη επιβάρυνση προς όφελος Τ/κ»
Για το θέμα των χωριστών δήμων ενδιαφέρον έχει το πρακτικό συνάντησης, που έγινε στην κατοικία του Έλληνα Πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Καραμανλή στις 29 Ιανουαρίου 1959.
Σύμφωνα με τον Νίκο Χαραλάμπους («Αναζητώντας την αυτογνωσία», τόμος δεύτερος σελ. 108-109), παρόντες στη συνάντηση ήταν ο Καραμανλής, ο Αβέρωφ, ο Μακάριος, ο Μητροπολίτης Άνθιμος και ο Διευθυντής του υπουργείου Εξωτερικών Άγγελος Βλάχος, ο οποίος συνέταξε και το πρακτικό της συνάντησης.
Όπως καταγράφουν οι Ευάγγελος Αβέρωφ, που έκανε και την ενημέρωση (στο «Ιστορία Χαμένων Ευκαιριών», Κυπριακό 1950-1963, τόμος β, σελ 168-176) και ο Άγγελος Βλάχος («Δέκα χρόνια Κυπριακού», σελ. 238-240), «ο Μακάριος απέρριψε κάθε σκέψη για τουρκική βάση.
Εξέφρασε επιφυλάξεις για το ποσοστό των δημοσίων υπαλλήλων, Ελλήνων και Τούρκων του μέλλοντος κυπριακού κράτους (Έλληνες 70% Τούρκοι 30%) επειδή το θεωρούσε άδικο. Παραδόξως και παρά την επιμονή του Αβέρωφ να μη γίνει δεκτό το τουρκικό αίτημα για χωριστούς δήμους, ο Αρχιεπίσκοπος και ο Μητροπολίτης ζήτησαν επίμονα να δημιουργηθούν χωριστοί δήμοι, ελληνικοί και τουρκικοί, στις πέντε κυριότερες πόλεις.
Επιχείρημά τους ήταν ότι αν οι δήμοι ήσαν κοινοί, τότε οι Ελληνοκύπριοι θα υφίσταντο μεγάλη επιβάρυνση προς όφελος των Τουρκοκυπρίων».
Σύμφωνα με τον Αβέρωφ «οι δύο ιεράρχαι προσέθεσαν εις ταύτα ότι το θέμα δεν ήτο κεφαλαιώδους σημασίας, και ότι άλλωστε η ελληνική πλευρά δεν ηδύνατο να εμπλακή εις ευθύνας εφ όσον ενεργή πάντοτε ως εντολοδόχος των Κυπρίων.
Εις το σημείο αυτό παρενέβη ο Πρόεδρος της Κυβερνήσεως και επιβεβαίωσε ότι πράγματι η Ελληνική Κυβέρνησις ενεργεί ως εντολοδόχος των Κυπρίων και ότι αι κυπριακαί απόψεις θα ελαμβάνοντο υπόψιν κατά την οριστικήν διαπραγμάτευσιν του θέματος των δήμων».
ΑΠΟΨΗ
Μύριζε Μπαρούτι από νωρίς
Είναι σαφές πως μύριζε… μπαρούτι από την αρχή. Το δοτό σύνταγμα, οι διαφορετικές αφετηρίες από τις οποίες αντιμετώπιζαν την επόμενη ημέρα της εφαρμογής των Συμφωνιών για την ίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας, δημιουργούσαν από νωρίς ένα εκρηκτικό κλίμα. Όχι τυχαία υπήρχαν διαφορετικές ερμηνείες ενός περίπλοκου σε δομή και λειτουργία κράτους. Η λεγόμενη «εποικοδομητική ασάφεια».
Από το τηλεγράφημα του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών προκύπτει πως η Αθήνα δεν ήθελε να παρεμβαίνει πέραν από τα όσα ήταν υποχρεωμένη. Αντίθετα, η Άγκυρα -κι αυτό επιβεβαιώνεται από το συγκεκριμένο διάβημα- πέραν των επιφυλάξεων, την έλλειψη εμπιστοσύνης στο πρόσωπο του Μακάριου, ήθελε να έχει λόγο για τα πάντα σε ό,τι αφορά τη λειτουργία του κράτους. Ενδιαφέρουσα και η υπενθύμιση για το Getlemen’s agreement για να μη νομιμοποιηθεί το ΑΚΕΛ! Αυτή τη Δημοκρατία ήθελαν;
photo:Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής με τον πρόεδρο και Αρχιεπίσκοπο Μακάριο. Φωτογραφία via Γραφείο Δημοσίων Πληροφοριών
- Τα σχόλια που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν απαραίτητα τους συγγραφείς. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες κανενός.















