Αρχική Blog Σελίδα 1671

DW: Γκέρχαρντ Σρέντερ κατά Γερμανίας

1

Ειρήνη Αναστασοπούλου 

Ήταν το απόλυτο νομικό νόβουμ. Ο πρώην καγκελάριος διεκδικεί δικαστικά την επιστροφή του γραφείου του στη Βουλή. Του αφαιρέθηκε λόγω εγγύτητας με τον Πούτιν. Και έχασε.

Από τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία ο Γκέρχαρντ Σρέντερ, πρώην καγκελάριος, προερχόμενος από το σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, έχει γίνει βαρίδι στη Γερμανία. Η εγγύτητά του με τον πρόεδρο Πούτιν, την οποία ουδέποτε απέκρυψε, ακόμη κι όταν το Κρεμλίνο διέκοπτε τη ροή φυσικού αερίου μέσω του αγωγού Nord Stream ΙΙ, προκάλεσε μεγάλα προβλήματα στην νυν κυβέρνηση υπό τον κομματικό του σύντροφο καγκελάριο Όλαφ Σολτς, στο κόμμα του αλλά και σε πολλούς πολίτες που θεωρούν ως ύβρι σε περίοδο ισχνών αγελάδων ένας πρώην καγκελάριος να πληρώνεται χωρίς ίχνος αιδούς με αστρονομικά ποσά από έμμισθες θέσεις σε εταιρείες πετρελαίου και φυσικού αερίου ρωσικών συμφερόντων .Εκτός όλων αυτών και της αποζημίωσής του, την οποία λαμβάνουν όλοι οι διατελέσαντες καγκελάριοι, όπως και ένα γραφείο εφ’ όρου ζωής στη Βουλή με συνεργάτες. Με χρήματα φυσικά του Γερμανού φορολογουμένου.

Γραφείο πληρωμένο από τους φορολογούμενους;

Σε αυτό το κοινοβουλευτικό κτίριο ήταν το γραφείο του Σρέντερ
Σε αυτό το κοινοβουλευτικό κτίριο ήταν το γραφείο του Σρέντερ Εικόνα: Wolfgang Kumm/dpa/picture alliance

Η λογική ήταν και παραμένει ότι ένας πρώην καγκελάριος συνεχίζει να έχει υποχρεώσεις που απορρέουν από το αξίωμά του, τις οποίες χρειάζεται να διεκπεραιώνει. Μόνο που στην περίπτωση του Σρέντερ οι επισκέψεις στη Μόσχα μετά την εισβολή και η μη καταδίκη του επιστήθιου φίλου του Πούτιν για την παραβίαση της διεθνούς έννομης τάξης ξεπέρασε κάθε προηγούμενο και εξέθετε την νυν κυβέρνηση. Για να αντιδράσει ο νέος κυβερνητικός συνασπισμός του Βερολίνου αποφάσισε να επανεξετάσει συνολικά αυτό το προνόμιο του χρηματοδοτούμενου γραφείου στο γερμανικό κοινοβούλιο.

Έτσι η Επιτροπή Προϋπολογισμού προχώρησε στην αφαίρεση τμήματος των ειδικών δικαιωμάτων ως πρώην καγκελαρίου κι έτσι του αφαιρέθηκε επίσης το δικαίωμα να χρησιμοποιεί γραφείο. Εναντίον αυτής της απόφασης ο Σρέντερ κατέφυγε στη δικαιοσύνη. Το νομικό γραφείο που τον εκπροσωπεί προσέφυγε στο διοικητικό δικαστήριο του Βερολίνου με σκοπό την ακύρωση της απόφασης ως παράνομης. «Υποστηρίζεται»  αναφέρεται στο δικόγραφο, «ότι ο πρώην καγκελάριος δεν εκπληρώνει πλέον τα υπηρεσιακά του καθήκοντα (ως εκ της παλαιάς θέσεώς του), αλλά δεν διευκρινίζεται ποια είναι αυτά στην πραγματικότητα, πώς προσδιορίζεται η εκπλήρωση ή η μη εκπλήρωσή τους και ποια είναι η διαδικασία που πρέπει εν προκειμένω να ακολουθηθεί».

Με άλλα λόγια ο 79χρονος πολιτικός ζήτησε να του επιστραφεί το γραφείο στη Βουλή μαζί με τους συνεργάτες του, συνολικού κόστους 500.000 ευρώ.

Η απόφαση του 2ου τμήματος του Διοικητικού Δικαστηρίου βγήκε ήδη και είναι αρνητική. Ο πρώην καγκελάριος της Γερμανίας δεν δικαιούται να έχει ένα κρατικά χρηματοδοτούμενο γραφείο. Ο ίδιος ο Σρέντερ δεν παρέστη στην ακροαματική διαδικασία.

Ούτως ή άλλως η υπόθεση είναι πρωτοφανής στην ιστορία της Γερμανίας και έχει θεμελιώδη σημασία. Με την αγωγή αυτή τέθηκε υπό νομικό έλεγχο μια κρατική πρακτική, όπως είπε ο εκπρόσωπος του δικαστηρίου. Εδώ και δεκαετίες αποτελεί κοινή πρακτική για τους διατελέσαντες προέδρους και καγκελάριους να τους διατίθεται ένα γραφείο μετά το τέλος της θητείας τους. Αυτό γίνεται για να εξυπηρετηθούν στην ολοκλήρωση των καθηκόντων τους, που απορρέουν από το προηγούμενο αξίωμα, πχ. ομιλίες ή δραστηριότητες οργανώσεων που έχουν υπό την αιγίδα τους.

«Θλιβερή φιγούρα»«

Η φιλίας τους δεν μπορεί να κρυφτεί
Η φιλίας τους δεν μπορεί να κρυφτεί μέχρι σήμερα Εικόνα: Alexei Druzhinin/dpa/picture alliance

Όμως τι από όλα αυτά συνεχίζει να κάνει ο Σρέντερ εκτός από το να προκαλεί με τη στάση του, τα αστρονομικά έσοδα από ρωσικές εταιρείες, με συναντήσεις με τον Πούτιν; Ακόμη και ο πρώην πρόεδρος της Γερμανίας Γιόαχιμ Γκάουκ δεν φείδεται κριτικής. Σε μακροσκελή συνέντευξη στη σημερινή εφημερίδα Tagesspiegel ο Γκάουκ, γνωστός για τους ήπιους τόνους που χρησιμοποιεί, άσκησε δριμεία κριτική στον Σρέντερ, για τη στάση του απέναντι στη Ρωσία.

«Όταν σκέφτομαι τη φιγούρα του Γκέρχαρντ Σρέντερ, με λυπεί» ανέφερε χαρακτηριστικά. «Το γεγονός ότι επιτρέπει στον εαυτό του να χρησιμοποιείται από τη Ρωσία με αυτόν τον τρόπο είναι απλά αφόρητο», είπε ο Γκάουκ. Ο ίδιος θεώρησε «απαράδεκτο το πώς ο Σρέντερ, ως πρώην καγκελάριος, υπέταξε και συνεχίζει να υποτάσσει τη φήμη του και το κύρος της Γερμανίας στα ιδιωτικά του συμφέροντα». Παράλληλα, όμως ο πρώην Γερμανός πρόεδρος πρόσθεσε ότι ο Σρέντερ «πήρε σημαντικές κυβερνητικές αποφάσεις κατά τη διάρκεια της θητείας του που απαιτούσαν θάρρος».  Κριτική άσκησε ο Γκάουκ και στην Μέρκελ για την πολιτική της έναντι της Ρωσίας «παρά την μεγάλη εκτίμηση στο πρόσωπό της. «Πώς μπορεί κανείς μετά την κατάληψη της Κριμαίας το 2014 να ισχυρίζεται ότι οι αγωγοί φυσικού αερίου Nord Stream I και II είναι έργο ιδιωτικού τομέα» διερωτήθηκε.

Στην περίπτωση Σρέντερ και το Σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, ο πρώην καγκελάριος του οποίου διετέλεσε πρόεδρος από το 1999 μέχρι το 2004, δυσκολεύτηκε να ισορροπήσει στη σχέση μαζί του και δυσκολεύεται ακόμη. Εδώ και μήνες ο Σρέντερ είναι σε πολιτική απομόνωση. Εδώ και μήνες βρίσκονται σε εξέλιξη διαδικασίες για τη διαγραφή του από το κόμμα. Η πρωτοβουλία ξεκίνησε από 17 παραρτήματα του SPD, αλλά το καλοκαίρι του 2022 η τοπική Ανοβέρου έκρινε σε πρώτο βαθμό ότι δεν έχει παραβιάσει τους κανόνες του κόμματος. Ακολούθησαν εφέσεις, οι οποίες απερρίφθησαν τον περασμένο Μάρτιο από την επιτροπή διαιτησίας της περιφέρεια του Ανοβέρου. Ακολούθησαν κι άλλες προσφυγές στην Ομοσπονδιακή Επιτροπή Διαιτησίας, όπου η απόφαση εκκρεμεί. Ένα είναι βέβαιο: Το πορτραίτο του στην καγκελαρία παραμένει κρεμασμένο. Βρίσκεται ανάμεσα σε όλους εκείνους που διετέλεσαν καγκελάριοι της Γερμανίας.

DW

ΤΕΧΝΗΤΗ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

0

Κάποιες επιπτώσεις της Τεχνητής Νοημοσύνης στην άσκηση πολιτικής : η περίπτωση του Ρουμάνου πρωθυπουργού

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected], www.kalkis.eu

Είστε απαισιόδοξοι ή αισιόδοξοι για την Τεχνητή Νοημοσύνη (IΑ); Πιστεύετε ότι η Τεχνητή Νοημοσύνη αποτελεί απειλή για την επιβίωση της ανθρωπότητας ή, αντίθετα, ότι αυτή η τεχνολογία μπορεί να φέρει τεράστια πρόοδο; Σε αυτήν την δειλληματική πόλωση συχνά δομούνται δημόσιες θέσεις, ως αντίδραση στην επιτυχία του  λογισμικού τεχνητής νοημοσύνης, ικανού να δημιουργεί κείμενα ή εικόνες, όπως το ChatGPT ή το Midjourney (δεξιό εικονίδιο) αντίστοιχα,. Μην περιμένετε βέβαια να βρείτε σχετικές απαντήσεις στους κουραστικούς και ανούσιους «διαλόγους» των υποψηφίων όλων των κομμάτων μας.Και των δήθεν αντισυστημικών. Αυτή η αντίθεση είναι απλουστευτική, ακόμη και επικίνδυνη, προειδοποιούν ορισμένοι ειδικοί. Πίσω από αυτήν τη συζήτηση που γίνεται διεθνώς (όχι στα ελληνικά προεκλογικά πάνελ),κρύβεται ένα πολιτικό ζήτημα, επισημαίνουν. Προσωπικά, ως μη ειδικού, το ποιο είναι το πολιτικό ζήτημα με ξεπερνάει, επί του παρόντος. Για αυτό και επιχειρώ να βρω κάποια συγκεκριμένα παραδείγματα τα οποία να δείχνουν την επίπτωση της Τεχνητής Νοημοσύνης στην άσκηση πολιτικής, όπως αυτό του Ρουμάνου πρωθυπουργού που ακολουθεί.

Περί τίνος πρόκειται ;

Στο ενδιαφέρον ρεπορτάζ της Marine Leduc στις 3-5-2023 στην ηλεκτρονική έκδοση της Libération, με τίτλο : «Στη Ρουμανία προσλήφθηκε μια τεχνητή νοημοσύνη για να συμβουλεύει τον Πρωθυπουργό» (En Roumanie, une IA embauchée pour “conseiller” le Premier minister), η είδηση λέει ότι : «η ρουμανική κυβέρνηση ξεκίνησε το “Ion”, ένα ρομπότ που χρησιμοποιεί τεχνητή νοημοσύνη για να συλλέγει τις απόψεις και τις ανάγκες του πληθυσμού. Στην αρχή χλευάστηκε αυτό το φιλόδοξο Σχέδιο σε μια χώρα δυο ψηφιακών ταχυτήτων, όπου συνυπάρχουν οι θαυματουργοί προγραμματιστές με μια καθυστερημένη ψηφιακή μετάβαση της κοινωνίας».

Στο κέντρο της αίθουσας, σε έναν ευρύχωρο ανοιχτό χώρο στο κέντρο του Βουκουρεστίου βρίσκεται ένας καθρέφτης ύψους 2 μέτρων, με οβάλ σχήμα και με εκλεπτυσμένο σχέδιο, όπως δείχνει το παραπάνω εικονίδιο. Στα πόδια του, τριγωνικές γυάλινες πλάκες αποκαλύπτουν επεξεργαστές με μπλε φώτα. Διότι αυτός ο καθρέφτης είναι στην πραγματικότητα ένα ρομπότ. Το όνομά του είναι «Ion», δηλαδή ένα κοινό μικρό όνομα στη Ρουμανία, που ισοδυναμεί με το Γιάννης. Η λέξη «Ion αντεστραμμένη, γίνεται noi, δηλαδή «εμείς» στα ρουμανικά, γιατί θέλει να δείξει ότι είναι ο καθρέφτης της ρουμανικής κοινωνίας», λέει η Mihaela Becheru, υπεύθυνης Σχεδίου και δημοσίων σχέσεων στην Humans.ai, μια από τις εταιρείες τεχνολογίας που συμμετείχαν στη δημιουργία του.

Αντιμετωπίζοντας τη δική της αντανάκλαση, η Mihaela πιάνει συζήτηση με το ρομπότ για το τοπικό σύστημα υγειονομικής περίθαλψης. Προτείνει «την κατασκευή νέων νοσοκομείων». Μια βαθιά φωνή της απαντά και το υπαγορευμένο κείμενο εμφανίζεται σταδιακά στην επιφάνεια του εν λόγω καθρέφτη. Σύμφωνα με τον Ion, το θέμα απασχολεί τους Ρουμάνους και πολλά ήδη υπάρχοντα νοσοκομεία ζητούν να εκσυγχρονιστούν. «Ποιες είναι όμως οι ιδέες σας για τον εκσυγχρονισμό τους ;» ρωτάει η τεχνητή νοημοσύνη. «Και ούτω καθεξής, ο Ίων κάνει πιο ακριβείς ερωτήσεις για να συγκεντρώσει τις προτάσεις των πολιτών», προσθέτει η Μιχαέλα.

Δημοσκοπεί τους Ρουμάνους

Την 1η Μαρτίου, ο Ρουμάνος πρωθυπουργός Nicolae Ciuca παρουσίασε το ρομπότ του στο κοινό, το οποίο αποκαλεί τον νέο του κυβερνητικό «σύμβουλο». Ο πρώτος πρωθυπουργός στον κόσμο που βασίζεται στην τεχνητή νοημοσύνη. Σύμβολο της εισόδου της Ρουμανίας στην κούρσα για την τεχνητή νοημοσύνη (ΙΑ). Το νέο το υποδέχτηκαν με σκεπτικισμό και χλευασμούς, άλλοι μιλώντας για μια επιχείρηση επικοινωνίας, κι άλλοι για ένα ανόητο Σχέδιο, ενώ οι κάτοικοι δεν έχουν ακόμη πρόσβαση στο πώσιμο νερό!

Για τη δημιουργία αυτού του ρομπότ έχουν συνεργαστεί δεκάδες εταιρείες τεχνολογίας και ερευνητές. «Δεν είναι απλώς ένα ρομπότ, αλλά και ένα ερευνητικό Σχέδιο, με ένα ολόκληρο σύστημα που στοχεύει να συλλέγει, να ταξινομεί και να εξάγει τις απόψεις των Ρουμάνων πολιτών», λέει ο Nicu Sebe, συντονιστής του Σχεδίου και καθηγητής της επιστήμης υπολογιστών στο Πανεπιστήμιο του Trento στην Ιταλία. Ο στόχος του Ion είναι : να παράγει εκθέσεις που αποστέλλονται στις ρουμανικές αρχές για να μαθαίνουν τις ανάγκες του πληθυσμού και να δημοσκοπούν τους πολίτες σε πραγματικό χρόνο για σημαντικά θέματα.

Για αυτόν τον λόγο, οι Ρουμάνοι ανεβάζουν (ποστάρουν) τις απόψεις και τις προτάσεις τους στα δίκτυα με το hashtag #NoiSuntemIon («είμαστε ο Ion»). Δηλαδή ένας αποκλειστικός ιστότοπος που αναπαράγει την ίδια αλληλεπίδραση με το εν λόγω ρομπότ. «Μετά, το τι κάνει η κυβέρνηση με αυτές τις απόψεις και προτάσεις είναι μια άλλη ιστορία», παραδέχεται ο ερευνητής. Το εν λόγω ρομπότ-καθρέφτης θα μετακινηθεί για να συλλέξει προτάσεις σε σχολεία ή και σε πιο απομονωμένες περιοχές, στο πλαίσιο εκπαιδευτικών εργαστηρίων πάνω στην τεχνητή νοημοσύνη (IΑ).

«Υπερβολικά εξελιγμένη»

Ένα μήνα μετά την δρομολόγησή του, το Ion έχει συγκεντρώσει σχεδόν ένα εκατομμύριο μηνύματα, με ανησυχίες ιδίως σχετικά με την εκπαίδευση και το περιβάλλον. Ακόμα στο δοκιμαστικό της στάδιο, «Η τεχνητή νοημοσύνη μαθαίνει και όσο περισσότερο χρησιμοποιείται, τόσο περισσότερο βελτιώνεται», εξηγεί η Mihaela Becheru. Για τα ηθικά ζητήματα, το Ion δεν συλλέγει δεδομένα και δεν δίνει απαντήσεις,  όπως το κάνει το ChatGPT «γιατί υπάρχουν κίνδυνοι παραπληροφόρησης και προπαγάνδας», διαβεβαιώνει η αρμόδια του Σχεδίου. «Θέλουμε να παραμείνουμε απολιτικοί και ουδέτεροι». Προσθέτει ότι η τεχνητή νοημοσύνη ξέρει πώς να διαφοροποιεί τα σημαντικά μηνύματα από άλλα ασήμαντα και να προσδιορίζει αυτά που αποστέλλονται από τα bots ή από τα trolls. Το εν λόγω Σχέδιο ήταν μέχρι στιγμής εθελοντικό και έχει «προσφερθεί» στην ρουμανική κυβέρνηση : «Δεν θέλουμε να χρηματοδοτηθούμε από αυτήν ή από κάποιο κόμμα». Στο μέλλον, οι δημιουργοί ελπίζουν ότι το Ion θα μπορεί να προτείνει λύσεις προς στις αρχές για την επίλυση συγκεκριμένων προβλημάτων που θέτουν οι πολίτες.

Παρά τις καλές προθέσεις όμως, άλλοι ειδήμονες παραμένουν δύσπιστοι. Αν η Ρουμανία έχει το παρατσούκλι «η Κοιλάδα Silicone Valley της Ανατολής» για τις εταιρείες της τεχνολογίας και τους αναγνωρισμένους προγραμματιστές της, «η ψηφιακή της μετάβαση είναι χαοτική και δεν έχει πραγματική στρατηγική», οδύρεται η Olivia Vereha, συνιδρύτρια της Code4Romania, της μεγαλύτερης δηλαδή Tech ΜΚΟ στη Ρουμανία. «Είναι υπέροχο να έχουμε ερευνητές που συνεργάζονται και κάνουν πραγματικότητα ένα Σχέδιο τεχνητής νοημοσύνης όπως το Ion. Δυστυχώς, δεν είμαι σίγουρη ότι ο ρουμανικός πληθυσμός είναι έτοιμος για μια τόσο εξελιγμένη τεχνολογία».

Ημείς πέρα βρέχει ;

 

 

Τέσσερα σενάρια για την επίθεση στο Κρεμλίνο – Ανησυχία για την απάντηση της Μόσχας

0

Προσώρας κανείς δεν μπορεί να μιλήσει με βεβαιότητα για το συμβάν. Ομως οι ρωσικές φωνές για αντίποινα πληθαίνουν, καθώς και οι φόβοι αναλυτών της Δύσης για κλιμάκωση

Κατηγορίες, διαψεύσεις, εικασίες και σενάρια πυροδότησε η επίθεση με δύο drone, το μεσημέρι της Τετάρτης, στο κτηριακό σύμπλεγμα του Κρεμλίνου, την καρδιά του ρωσικού κράτους.

Η Μόσχα κατηγορεί το Κίεβο για την επίθεση, κάνοντας λόγο για «απόπειρα δολοφονίας του Ρώσου προέδρου» και διατρανώνοντας το δικαίωμά της στα αντίποινα. Το Κίεβο αρνείται μετ’ επιτάσεως τις αιτιάσεις.

Προσώρας, κανείς δεν μπορεί να μιλήσει με βεβαιότητα για το συμβάν. Ομως οι ρωσικές φωνές για αντίποινα πληθαίνουν, καθώς και οι φόβοι αναλυτών της Δύσης για κλιμάκωση.

 

Κάποιοι εκφράζουν ανησυχίες για κλιμάκωση της ρωσικής επίθεσης στην Ουκρανία με άλλοθι το χθεσινό συμβάν, ενώ το ΝΑΤΟ προειδοποιεί για «σημαντικό» κίνδυνο ρωσικών δολιοφθορών σε υποθαλάσσια καλώδια, με κίνδυνο τη διατάραξη της «ζωής στη Δύση», από τις υπηρεσίες Διαδικτύου έως τις προμήθειες φυσικού αερίου.

Αλλοι εκφράζουν φόβους για την εφαρμογή του ρωσικού πυρηνικού δόγματος, το οποίο ορίζει ότι, αν η Ρωσία δεχτεί «υπαρξιακή απειλή» με πυρηνικό πλήγμα ή με επίθεση με συμβατικά όπλα, μπορεί να κάνει χρήση των πυρηνικών όπλων της.

Ωστόσο, όπως σημειώνει ο Φίλιπς Ο’Μπράιεν, καθηγητής Στρατηγικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο του Σεν Αντριους, το ενδεχόμενο ενεργοποίησης της πυρηνικής ισχύος της Ρωσίας δεν είναι ιδιαίτερα πιθανό. «Δεν πρόκειται να πουν “τώρα, που έγινε επίθεση με ένα μικροσκοπικό μη επανδρωμένο αεροσκάφος, ας προχωρήσουμε σε πυρηνική επίθεση”» ανέφερε ο ίδιος.

Στο ίδιο μήκος κύματος και ο Αμπάς Καλιάμοφ, πρώην λογογράφος του προέδρου Πούτιν, που εγκατέλειψε τη Ρωσία. «Αν τα εχθρικά drone φτάσουν στο Κρεμλίνο, αυτό σημαίνει ότι οποιοσδήποτε άλλος στόχος στο έδαφος του ευρωπαϊκού τμήματος της Ρωσίας είναι γενικά ανυπεράσπιστος. Ως εκ τούτου, δεν πιστεύω ότι επρόκειτο για προβοκάτσια που σχεδιάστηκε από το Κρεμλίνο προκειμένου να επηρεάσει την κοινή γνώμη», σημείωσε ο ίδιος.

 

Αν πράγματι επρόκειτο για επίθεση από την Ουκρανία, «πρέπει να θεωρηθεί ως ένα πλήγμα επίδειξης ικανότητας και δήλωσης πρόθεσης που στόχο έχει να διαμηνύσει πως ούτε η Μόσχα δεν είναι ασφαλής», υποστηρίζει από την πλευρά του ο Μαρκ Γκαλεότι, αναλυτής Ρωσικών Στρατιωτικών Θεμάτων και Ασφάλειας στο University College του Λονδίνου.

Ωστόσο, αν οι αιτιάσεις της Μόσχας περί ουκρανικής επίθεσης και γνήσιας απόπειρας κατά της ζωής του Πούτιν -ενός από τους αυστηρότερα φρουρούμενους ηγέτες στον πλανήτη- πράγματι ευσταθούν, «πρόκειται για εξαιρετικά ντροπιαστικό συμβάν για το Κρεμλίνο», σημειώνει ο Γουίλ Βέρνον του BBC.

Τέσσερα σενάρια για υπαίτιο της επίθεσης

Αν, όμως, δεν ήταν το Κίεβο, ποιος άλλος θα μπορούσε να πλήξει ένα από τα πλέον φυλασσόμενα σημεία της Ευρώπης, μεσούσης της σύγκρουσης στην Ουκρανία;

Ο Τομ Νίκολς, του «The Atlantic», βλέπει τέσσερα σενάρια για τους «εγκέφαλους» πίσω από τη χθεσινή στρατηγική επίθεση.

«Καταρχάς, θα ήταν εφικτό να χρησιμοποίησαν drones στη Μόσχα οι Ουκρανοί ή κάποια ουκρανική ομάδα. Ομως είναι απίθανο να το έκαναν, γιατί δεν έχει νόημα. Μια επίθεση στο Κρεμλίνο θα ήταν μια προφανώς συμβολική ενέργεια, όμως ένα επιδεικτικό χτύπημα σε ένα άδειο κτήριο τη νύχτα θα ήταν σπατάλη των ήδη περιορισμένων πόρων των ουκρανικών μυστικών υπηρεσιών και πιθανότατα θα ενοχλούσε Αμερικανούς και ΝΑΤΟ», σημειώνει ο ίδιος.

«Είναι εξαιρετικά απίθανο δύο drones να διαπέρασαν τα πολλαπλά επίπεδα αεράμυνας για να καταρριφθούν ακριβώς πάνω από την καρδιά του Κρεμλίνου με τρόπο που θα παρείχε θεαματικές εικόνες στην κάμερα», εκτιμά έκθεση της δεξαμενής σκέψης Institute for the Study of War.

Μια δεύτερη πιθανότητα, λέει ο Νίκολς, είναι να περιήλθε σε γνώση των ρωσικών μυστικών και στρατιωτικών αρχών ένα σχέδιο επίθεσης στο Κρεμλίνο, αλλά να το άφησαν να εξελιχθεί, χωρίς να το αποτρέψουν, ως μέσο κλιμάκωσης της βίας στην Ουκρανία.

«Ο φίλος μου, Νιικ Γκβοστνέφ, συνεργάτης του Ινστιτούτου Ερευνών Εξωτερικής Πολιτικής, μου υπενθύμισε ότι οι Ρώσοι κατάσκοποι δεν είναι ακριβώς αντίθετοι σε τέτοιες ωμές ενέργειες: Το 2002, τρομοκράτες συνέλαβαν ομήρους σε θέατρο στο κέντρο της Μόσχας, ενώ, όπως σημείωσε, στα χρόνια που ακολούθησαν υπήρξαν κατηγορίες πως οι μυστικές υπηρεσίες γνώριζαν για την επίθεση και, παρ’ όλα αυτά, την άφησαν να συμβεί για να τη χρησιμοποιήσουν ως μέσο για περισσότερη εξουσία για την αντιμετώπιση παρόμοιων γεγονότων», υπογραμμίζει, διευκρινίζοντας πάντως πως και αυτό το σενάριο δεν το θεωρεί πιθανό.

Σύμφωνα με τον Νίκολς, είναι πιθανό η επίθεση να προήλθε από Ρώσους αντιφρονούντες – ιδίως αν πραγματοποιήθηκε με κάποιου είδους «πρόχειρη» συσκευή…

«Και πάλι, όμως, πρόκειται για κάτι απίθανο, καίτοι όχι ανέφικτο, ιδίως με την κοινωνική οργή να αυξάνεται λόγω των μαζικών επιστρατεύσεων που, υποτίθεται, θα αφορούσαν τη ρωσική επαρχία και δεν θα άγγιζε ποτέ τη Μόσχα και την Αγία Πετρούπολη. Σε αυτή την περίπτωση, οι ρωσικές μυστικές υπηρεσίες θα είχαν κάθε λόγο να κατηγορήσουν το Κίεβο, διότι το μόνο χειρότερο από το να αποτρέψουν ένα χτύπημα από Ουκρανούς κομάντος θα ήταν μια απόπειρα δολοφονίας του Πούτιν από Ρώσους, ακριβώς κάτω από τη μύτη τους», λέει ο ίδιος.

Ο Νίκολς επικαλείται ως την πιο «ανησυχητική πιθανότητα» το σενάριο να πρόκειται για «ρωσικό έργο που έστησε η κυβέρνηση από την αρχή έως το τέλος», υποστηρίζοντας πως υπάρχουν πολλοί λόγοι που κάτι τέτοιο είναι πιο λογικό από τις υπόλοιπες εξηγήσεις.

Οπως λέει, μια επίθεση στο Κρεμλίνο θα έδινε στον Πούτιν το άλλοθι και τη «νομιμοποίηση» για περαιτέρω «δραματικές και φονικές ενέργειες», όχι απαραιτήτως στρατιωτικού πλαισίου, που θα αποσταθεροποιούσαν την Ουκρανία εν όψει μιας αναμενόμενης μεγάλης επιχείρησης αντεπίθεσης.

Στην έκθεση της ISW σημειώνεται πως «tο Κρεμλίνο ίσως εκμεταλλευτεί την επίθεση για να δικαιολογήσει είτε την ακύρωση είτε τον περαιτέρω περιορισμό των εορταστικών εκδηλώσεων της 9ης Μαΐου».

«Πιστεύω πως οι Ρώσοι τρέμουν την επερχόμενη αυτή επιχείρηση και θέλουν να αλλάξουν το αφήγημα εσωτερικά και στο εξωτερικό. Δεν έχω ιδέα τι έχει στο μανίκι του ο Πούτιν, όμως, ακόμη και στις καλύτερες μέρες του, είναι επιρρεπής σε στρατηγικά ανόητες κινήσεις. Ισως προσπαθήσει να σύρει στον πόλεμο τη Λευκορωσία. Μπορεί να εκτοξεύσει περισσότερες πυρηνικές απειλές, ή θα μπορούσε ακόμη και να διατάξει εντατικοποίηση των προσπαθειών για τη δολοφονία του Ζελένσκι», εκτιμά ο Νίκολς.

Πηγή: The Atlantic/New York Times/ABC/BBC/Guardian

https://www.kathimerini.gr/world/562401472/tessera-senaria-gia-tin-epithesi-sto-kremlino-anisychia-gia-tin-apantisi-tis-moschas/

Pentagon chief AI officer ‘scared to death’ of potential for AI in disinformation

0

“Here’s my biggest fear about ChatGPT,” Craig Martell said. “It has been trained to express itself in a fluent manner. It speaks fluently and authoritatively. So you believe it even when it’s wrong… And that means it is a perfect tool for disinformation…”

TECHNET CYBER 2023 — While the US military is eager to make use of generative artificial intelligence, the Pentagon’s senior-most official in charge of accelerating its AI capabilities is warning it also could become the “perfect tool” for disinformation.

“Yeah, I’m scared to death. That’s my opinion,” Craig Martell, the Defense Department’s chief digital and AI officer, said today at AFCEA’s TechNet Cyber conference in Baltimore when asked about his thoughts on generative AI.

Martell was specifically referring to generative AI language models, like ChatGPT, which pose a “fascinating problem”: they don’t understand context, and people will take their words as fact because the models talk authoritatively, Martell said.

“Here’s my biggest fear about ChatGPT,” he said. “It has been trained to express itself in a fluent manner. It speaks fluently and authoritatively. So you believe it even when it’s wrong… And that means it is a perfect tool for disinformation…We really need tools to be able to detect when that’s happening and to be able to warn when that’s happening.

“And we don’t have those tools,” he continued. “We are behind in that fight.”

Martell, who was hired by the Defense Department last year from the private sector, has extensive AI experience under his belt. Prior to his CDAO gig, he was the head of machine learning at Lyft and Dropbox, led several AI teams at LinkedIn and was a professor at the Naval Postgraduate School for over a decade studying AI for the military.

He implored industry at the conference to build the tools necessary to make sure information generated from the all generative AI models — from language to images — is accurate.

“If you ask ChatGPT ‘Can I trust you,’ its answer is a very long ‘No,’” he said to the audience. “I’m not kidding. It says I’m a tool and I’m going to give you an answer and it’s incumbent upon you to go verify it yourself. So my fear about…using ChatGPT, as opposed to fears about our adversaries using it… is that we trust it too much without the providers of the service building in the right safeguards and the ability for us to validate it.”

Martell’s warning comes as Pentagon leaders are anticipating ways to use generative AI for intelligence gathering and future warfighting. On Tuesday at the conference, Lt. Gen. Robert Skinner, director of the Defense Information Systems Agency (DISA), began his keynote address using a generative AI that cloned his voice and delivered his opening remarks.

“Generative AI, I would offer, is probably one of the most disruptive technologies and initiatives in a very long, long time,” Skinner said after revealing his introduction was AI-generated. “Those who harness that and can understand how to best leverage it, but also how to best protect against it, are going to be the ones that have the high ground.”

When asked today to respond to Martell’s thoughts, Skinner told reporters that he’s “not scared of generative AI,” but that it’ll be a “challenge to where the innovative spirit within the Department of Defense will shine.”

Stephen Wallace, DISA’s chief technology officer, said that the agency is looking at taking advantage of generative AI in several ways, from “back office capabilities… contract generation, data labeling.”

“The number of applications is very wide-ranging,” Wallace told reporters. “We always say that we can’t ‘people our way out of problems.’ And this is a way for us to augment our teams, make our teams better and ultimately deliver capabilities across the board.”

https://breakingdefense.com/2023/05/pentagon-chief-ai-officer-scared-to-death-of-potential-for-ai-in-disinformation/?

Πώς προετοιμάζεται η Ρωσία για την ουκρανική αντεπίθεση

0

Ντανιίλ Σότνικοφ 

Το Κίεβο αναμένεται να εξαπολύσει από στιγμή σε στιγμή την εαρινή αντεπίθεσή του, με σκοπό να ανακαταλάβει εδάφη που έχασε από την αρχή του πολέμου. Πού θα γίνουν οι επιθέσεις.

Από τον Δεκέμβριο, ο ρωσικός στρατός κατασκευάζει μεγάλες οχυρώσεις σε όλη τη γραμμή του μετώπου. Οι δορυφορικές εικόνες δείχνουν ότι τα στρατεύματα που εισήλθαν στην Ουκρανία τον Φεβρουάριο του 2022 σκάβουν σε στρατηγικά σημεία στα κατεχόμενα και προετοιμάζονται για αντεπίθεση. Σύμφωνα με τις βρετανικές μυστικές υπηρεσίες, δεν υπάρχουν τόσο μεγάλα οχυρωματικά έργα στον κόσμο εδώ και δεκαετίες.

Το πρακτορείο ειδήσεων Reuters, αφού ανέλυσε χιλιάδες νέες δορυφορικές εικόνες, αναφέρει επίσης ότι χιλιάδες νέα οχυρά – χαρακώματα, φράγματα οχημάτων και τάφροι που εκτείνονται σε εκατοντάδες χιλιόμετρα – έχουν εμφανιστεί στις ρωσικές συνοριακές περιοχές και στη νότια και ανατολική Ουκρανία.

Ο Ρομπ Λι, ανώτερος συνεργάτης στο Ινστιτούτο Ερευνών Εξωτερικής Πολιτικής στη Φιλαδέλφεια, λέει ότι η Ρωσία έχει μάθει από την περσινή επιτυχημένη ουκρανική αντεπίθεση. «Μετά την επίθεση στο Χάρκοβο, η Ρωσία συνειδητοποίησε ότι η ήττα είναι πιθανή και ότι το έδαφος μπορεί να χαθεί ξανά. Νομίζω ότι κατάλαβαν ότι η Ουκρανία μπορεί να πραγματοποιήσει επιθέσεις.»

Εκεί που κατασκευάζονται οι μεγαλύτερες οχυρώσεις, η ρωσική διοίκηση προφανώς αναμένει περισσότερο μια ουκρανική επίθεση. Αντίστοιχα, οι ρωσικές θέσεις στο μέτωπο συγκεντρώνονται στο νοτιοανατολικό τμήμα της περιοχής Ζαπορίζια, στην ανατολική Ουκρανία και στην περιοχή του ισθμού που συνδέει την προσαρτημένη Κριμαία με την υπόλοιπη Ουκρανία. Όπως σημείωσε ο απόστρατος στρατηγός του Αυστραλιανού Στρατού Μικ Ράιαν, ο ρωσικός στρατός υποπτεύεται ότι η νότια Ουκρανία ειδικότερα, ιδιαίτερα η περιφέρεια Ζαπορίζια, θα είναι ο τόπος μιας ουκρανικής αντεπίθεσης.

Οι τακτικές των δύο πλευρών

Ουκρανικά χαρακώματα
Ουκρανικά χαρακώματα Εικόνα: ANATOLII STEPANOV/AFP

Ο Νίκλας Μασούρ από το Κέντρο Μελετών Ασφαλείας στο ETH Ζυρίχης υποψιάζεται ότι οι Ρώσοι προσπαθούν λιγότερο να συγκρατήσουν τις ουκρανικές δυνάμεις σε ολόκληρη τη γραμμή του μετώπου με τις οχυρώσεις και θέλουν να απαιτήσουν υψηλότερο τίμημα από τους Ουκρανούς στην αντεπίθεσή τους. «Οι οχυρώσεις δημιουργούν έναν ορισμένο βαθμό προβλεψιμότητας και δομούν τις μελλοντικές επιχειρήσεις. Αυτό μετριάζει τις αδυναμίες της Ρωσίας, αφού ο ουκρανικός στρατός συνήθως αποδίδει καλύτερα σε αυτοσχέδιες και μεταβαλλόμενες στρατιωτικές καταστάσεις», εξηγεί. Σύμφωνα με τον ίδιο, όμως, το γεγονός ότι οι ρωσικές δυνάμεις είναι δεμένες με τις οχυρωμένες περιοχές τις κάνει και πιο προβλέψιμες για τους Ουκρανούς.

Ο Ρομπ Λι από το Ινστιτούτο Ερευνών Εξωτερικής Πολιτικής σημειώνει ότι η συγκέντρωση των στρατευμάτων του σε έναν συγκεκριμένο τομέα θα μπορούσε να δώσει στους Ουκρανούς ένα πλεονέκτημα και να τους επιτρέψει να διεισδύσουν βαθιά σε εδάφη που κατέχονται από τη Ρωσία.

Ουκρανική αεράμυνα και ρωσικό ηθικό

Αλλά οι δορυφορικές εικόνες εξακολουθούν να μην δείχνουν τις θέσεις του πυροβολικού, προειδοποιεί ο Όλεχ Ζντάνοφ. Ένας άλλος σημαντικός παράγοντας είναι η ρωσική αεροπορία, η οποία όμως σπάνια διεισδύει στον εναέριο χώρο που ελέγχει το Κίεβο λόγω της ουκρανικής αεράμυνας. «Είναι σημαντικό οι επιτιθέμενες ουκρανικές δυνάμεις να διαθέτουν αρκετά τακτικά συστήματα αεράμυνας που προστατεύουν άμεσα τα στρατεύματα. Θα ακολουθήσει η αεράμυνα σε επιχειρησιακό-τακτικό επίπεδο, η οποία θα καλύπτει ολόκληρες περιοχές. Αυτός είναι ένας πολύ σοβαρός παράγοντας που πρέπει να ληφθεί υπόψη», εξηγεί ο Ζντάνοφ.

«Στόχος της Ουκρανίας θα πρέπει να είναι να καταστρέψει τη ρωσική στρατιωτική ηγεσία και να πανικοβάλει τους Ρώσους στρατιώτες», είπε στο CNN ο Φραντς-Στέφαν Γκάντι, ειδικός στον σύγχρονο πόλεμο και αναλυτής στο Ινστιτούτο Διεθνών Στρατηγικών Μελετών στο Λονδίνο. Ο τακτικός αιφνιδιασμός, η ηγεσία στο πεδίο της μάχης και το ηθικό πιθανότατα θα είναι κρίσιμα τις πρώτες 24 ώρες της επίθεσης, λέει.

Σύμφωνα με τον Ζντάνοφ, στον σύγχρονο πόλεμο, οι επιθέσεις πραγματοποιούνται από μικρές ομάδες με μεγάλη ικανότητα ελιγμών. Αυτό έγινε σαφές όταν η Ουκρανία απελευθέρωσε την περιοχή του Χάρκοβο, όταν ομάδες με μεγάλη κινητικότητα διέρρηξαν τα κενά μεταξύ των οχυρώσεων και των χαρακωμάτων και δεν παρενέβησαν στις μάχες, θυμάται ο ειδικός.

Μάχες στο Μπαχμούτ
Μάχες στο Μπαχμούτ Εικόνα: Diego Herrera Carcedo/Anadolu Agency via picture alliance

Τι ρόλο παίζει η δυτική στρατιωτική βοήθεια;

Προκειμένου να ξεπεραστούν οι ρωσικές οχυρώσεις και να απελευθερωθούν τα κατεχόμενα, σύμφωνα με τον Ρόμπ Λι του Ινστιτούτου Ερευνών Εξωτερικής Πολιτικής, τα ουκρανικά άρματα μάχης και άλλα τεθωρακισμένα οχήματα πρέπει να δράσουν σε συνεννόηση με μηχανικούς, πυροβολικό και ακόμη και αεροσκάφη. Οι πιο πρόσφατες παραδόσεις δυτικού στρατιωτικού εξοπλισμού έχουν ως στόχο να βοηθήσουν.

Σύμφωνα με τον απόστρατο Αυστραλό στρατηγό Μικ Ράιαν, ο έξυπνος σχεδιασμός από την πλευρά της Ουκρανίας θα μπορούσε να είναι ακόμη πιο κρίσιμος από τα δυτικά όπλα. «Η πιο σημαντική βοήθεια που έχουν λάβει δεν είναι τόσο πολύ ο εξοπλισμός όσο η εκπαίδευση», εξηγεί ο ίδιος.

«Δεν έχουμε δει ποτέ επιθέσεις από τον ουκρανικό στρατό σε τέτοιες οχυρωμένες ρωσικές θέσεις. Οι προηγούμενες αντεπιθέσεις στόχευαν σε εξασθενημένα, διάσπαρτα ρωσικά στρατεύματα. Η τρέχουσα κατάσταση είναι εντελώς διαφορετική», παραδέχεται όμως ο Μασούρ.

Επιμέλεια: Ευθύμης Αγγελούδης

DW

Αρθρο του Θ. Τσακίρη στην «Κ»: Η επιστροφή του Nabucco και ο κίνδυνος για την Ελλάδα

0

Η πιθανότητα αδιαφάνειας αυτών των τουρκοβουλγαρικών συναλλαγών είναι τόσο υψηλή όσο και ο κίνδυνος των καταχρηστικών ανατιμήσεων Φ.Α. από πλευράς Τουρκίας

Οταν τον περασµένο Ιανουάριο η Βουλγαρία ανακοίνωσε την επίτευξη μιας μακροπρόθεσμης συμφωνίας 13 ετών για την εισαγωγή 1,5 δισ. κυβικών μέτρων αερίου ανά έτος από την Τουρκία, πολλοί αναρωτήθηκαν στην Αθήνα εάν αυτό σηματοδοτούσε μια φιλοτουρκική στροφή της βουλγαρικής κυβέρνησης. Στον βαθμό που η συμφωνία περιοριζόταν στην κάλυψη των βουλγαρικών αναγκών, η στάση της Σόφιας αντανακλούσε μια λογική κίνηση εξισορρόπησης, δεδομένου ότι άνω του 50% των βουλγαρικών εισαγωγών είναι δεσμευμένο να διέρχεται μέσα από δύο στρατηγικής σημασίας υποδομές, που έχουν την αφετηρία τους στη Δυτική Θράκη.

Η Βουλγαρία μάλιστα αποτελεί ισότιμο εταίρο της Ελλάδας και των ελληνικών επιχειρήσεων που τις κατασκεύασαν (IGB), τις κατασκευάζουν (FSRU Αλεξανδρούπολης) και τις αναβαθμίζουν (επέκταση δυναμικότητας IGB στα 5 δισ. κ.μ. / έτος). Σε ένα επιπρόσθετο δε βήμα σύσφιγξης των ελληνοβουλγαρικών σχέσεων, τον Φεβρουάριο του 2023 η βουλγαρική κυβέρνηση υπέγραψε συμφωνητικό για την εξέταση της κατασκευής ενός πετρελαιαγωγού από την Αλεξανδρούπολη στο Μπουργκάς, που θα της έδινε τη δυνατότητα –αν και όχι έως τα τέλη του 2024– να απεξαρτηθεί από τις εισαγωγές ρωσικού πετρελαίου όπως οφείλει να κάνει. Τον περασμένο μάλιστα μήνα ξεκίνησαν, παρουσία των δύο αρμοδίων υπουργών Ενέργειας, στην Αθήνα και οι εργασίες της αρμόδιας επιτροπής που θα επιχειρήσει να ωριμάσει το έργο του πετρελαιαγωγού.

Ωστόσο, η μη εκλεγμένη υπηρεσιακή κυβέρνηση της Βουλγαρίας, ωθούμενη, όπως αναφέρουν Βούλγαροι αναλυτές, από τον εθνικό διαχειριστή του δικτύου αερίου Bulgartransgaz, φαίνεται ότι έχει μια πολύ πιο φιλόδοξη ατζέντα σύσφιγξης των σχέσεών της με την Τουρκία, κατά τρόπο που μάλιστα μπορεί να ωφελήσει και το ρωσικό σχέδιο ανάδειξης της Αγκυρας σε περιφερειακό κόμβο αερίου, νεκρανασταίνοντας μια εκδοχή του σχεδίου Nabucco.

Το σχέδιο αυτό, που απέκλειε την Ελλάδα από τα δίκτυα μεταφοράς φυσικού αερίου (Φ.Α.) από την Κασπία, «ηττήθηκε» το 2013 από τον αγωγό ΤΑΡ, σε μια διαμάχη που κράτησε περίπου 5 έτη και που κρίθηκε στις λεπτομέρειες με προσωπική εμπλοκή του Ελληνα τότε πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά. Η όδευση του ΤΑΡ κατέστησε δυνατή και την κατασκευή του αγωγού IGB, που αποτελεί μαζί με το FSRU Αλεξανδρούπολης και τον αγωγό προς τη Βόρεια Μακεδονία, τις στρατηγικές υποδομές που εξυπηρετούν την ελληνική στρατηγική του λεγόμενου «κάθετου άξονα», δηλαδή της διασύνδεσης του Αιγαίου με τη Βαλτική και την παροχή Φ.Α. από μη ρωσικές πηγές σε όλες τις χώρες της Κεντρικής Ευρώπης και της Βαλκανικής. Ο IGB και το FSRU της Αλεξανδρούπολης συναποτελούν την κρίσιμη αφετηρία του ελληνικού «κάθετου άξονα».

Οπως πολύ σωστά υπογράμμισε και ο Ελληνας πρωθυπουργός κατά την παρουσίαση του κυβερνητικού προγράμματος της Ν.Δ. στις 26 Απριλίου, εάν δεν υπήρχε αυτός ο «κάθετος άξονας» και το σύνολο του ΕΣΦΑ (Εθνικού Συστήματος Φυσικού Αερίου), η Βουλγαρία θα είχε ξεμείνει από Φ.Α. μετά το ρωσικό εμπάργκο του Απριλίου 2022. Η αποδεδειγμένη λειτουργία του «κάθετου άξονα», αλλά και η έμπρακτη ελληνική αλληλεγγύη όταν η Βουλγαρία τη χρειαζόταν περισσότερο, φαίνεται ότι πέρασαν απαρατήρητες σε ορισμένους κύκλους στη Σόφια, η οποία και πρωταγωνίστησε στην ανάδειξη του σχεδίου «Δακτύλιος Αλληλεγγύης» (Solidarity Ring).

Στις 25 Απριλίου, παρουσία του προέδρου του Αζερμπαϊτζάν, που φέρεται ως ο δυνητικός εξαγωγέας έως και 5 δισ. κ.μ. / έτος που θα διοχετευθούν μέσω Τουρκίας και Βουλγαρίας βορειότερα, υπεγράφη στη Σόφια το διακρατικό συμφωνητικό του συγκεκριμένου δικτύου αγωγών, το συνολικό κόστος αναβάθμισης των οποίων αναμένεται να ξεπεράσει τα 700 εκατομμύρια ευρώ.

Ο πρόεδρος Αλίγιεφ σε δηλώσεις του υπογράμμισε ότι «το Αζερμπαϊτζάν σχεδιάζει να διπλασιάσει τις προμήθειες φυσικού αερίου στην αγορά της Ε.Ε.» από τα 11 στα 22 δισ. κ.μ. / έτος έως το 2027, ενώ η επίτροπος Ενέργειας της Ε.Ε., Κάντρι Σίμσον, σε βιντεοσκοπημένο μήνυμά της τόνισε ότι «το συγκεκριμένο μνημόνιο έχει μεγάλη σημασία. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα συνεχίσει να συνεργάζεται με το Αζερμπαϊτζάν επειδή η χώρα απέδειξε ότι είναι αξιόπιστος εταίρος».

Κατά την κ. Σίμσον «είναι απαραίτητο να συνεχιστούν οι επενδύσεις σε ενεργειακά έργα απεξάρτησης από ρωσικές πηγές, ειδικά για την Ανατολική Ευρώπη». Ο δε Ρουμάνος υπουργός ανέφερε ότι δεν πρέπει να «ξεχνάμε τον ρόλο της Τουρκίας, καθώς δεν μπορούμε να εισάγουμε πολύ φυσικό αέριο από το Αζερμπαϊτζάν χωρίς την Τουρκία», ενώ ο Ούγγρος ΥΠΕΞ δήλωσε ότι «χωρίς την υποστήριξη της Ε.Ε. δεν θα μπορέσουμε να πάρουμε την απαιτούμενη ποσότητα φυσικού αερίου από το Αζερμπαϊτζάν. Την επόμενη φορά θα θέλαμε να δούμε και την Τουρκία εδώ».

Πέραν του ότι η παρουσία της Ε.Ε. προϊδεάζει την ένταξη των εν λόγω αναβαθμίσεων στα σχέδια RepowerEU των εν λόγω κρατών, είναι αξιοσημείωτη η απουσία της τουρκικής υπογραφής από το συγκεκριμένο συμφωνητικό. Είναι προφανές ότι η Τουρκία με τη στάση της αναζητεί την κατάλληλη φόρμουλα εξισορρόπησης της μεταφοράς αζερικού Φ.Α. μέσα από τον κατά 50% ρωσικό αγωγό Turkstream, ο οποίος και συνδέεται στο βουλγαρικό δίκτυο στο σημείο Malkoclar. Δεδομένου ότι ο ΤΑΝΑΡ, που μεταφέρει αζερικό Φ.Α., τροφοδοτώντας τον ΤΑΡ, δεν καταλήγει στα τουρκοβουλγαρικά αλλά στα ελληνοτουρκικά σύνορα (Ipsala), είναι προφανές ότι η Τουρκία θα πρέπει να χρησιμοποιήσει το ρωσικό δίκτυο αγωγών για να τροφοδοτήσει τον «Δακτύλιο Αλληλεγγύης» – και αυτό προφανώς δεν πρόκειται να γίνει άνευ ανταλλάγματος.

Είναι ως εκ τούτου πολύ σοβαρή η πιθανότητα η Τουρκία να καταναλώσει αυτή τις επιπρόσθετες αζερικές ποσότητες, προωθώντας στον «Δακτύλιο» ρωσικό Φ.Α. που θα έχει βαπτίσει τουρκικό, όπως έκανε για χρόνια με το «τουρκικό» αέριο που παίρναμε στην Ελλάδα μέσω του αγωγού ITG έως την έναρξη λειτουργίας του ΤΑΡ το 2021. Στην περίπτωση αυτή η Ε.Ε. θα έχει χρηματοδοτήσει –μέσα από την έγκριση των εθνικών σχεδίων RepowerEU– την αύξηση κατ’ ουσία ρωσικών εξαγωγών στην Ενωση μόνο και μόνο γιατί κάποιοι στη Σόφια δεν θέλουν να χρησιμοποιήσουν τον κατά 50% βουλγαρικό IGB.

Η πιθανότητα αδιαφάνειας αυτών των τουρκοβουλγαρικών συναλλαγών είναι τόσο υψηλή όσο και ο κίνδυνος των καταχρηστικών ανατιμήσεων Φ.Α. από πλευράς Τουρκίας. Αυτές οι γνωστές τουρκικές πρακτικές αποτέλεσαν άλλωστε αντικείμενο δεκαετούς δικαστικής διαμάχης ΔΕΠΑ -Botas για την οποία καταδικάστηκε τελεσίδικα η τουρκική πλευρά τον Ιανουάριο του 2020. Είναι εν κατακλείδι αξιοπερίεργη και η στάση του Αζερμπαϊτζάν, με δεδομένη τη δέσμευσή του να διπλασιάσει τη δυναμικότητα του ΤΑΡ από τον οποίο μπορούν μέσω IGB να περάσουν στη Βουλγαρία, με μηδενικό για την ίδια κόστος, τα 5 δισ. κ.μ. / έτος που η Bulgartransgaz θέλει να πάρει από τον Turkstream.

Ο δρ Θεόδωρος Τσακίρης είναι αναπληρωτής καθηγητής Γεωπολιτικής και Ενεργειακής Πολιτικής Πανεπιστημίου Λευκωσίας.

Καθημερινή

Οι 3 θεωρίες για την επίθεση στο Κρεμλίνο

0

Ostorozhno Novosti/Handout via REUTERS

Το μυστήριο της επίθεσης και οι πιθανοί «δράστες». Share via Email

Σε νέο επίπεδο πέρασε χθες ο «πόλεμος των drones» ανάμεσα σε Ουκρανία και Ρωσία, με τη Μόσχα να κατηγορεί το Κίεβο για επίθεση με μη επανδρωμένα αεροσκάφη κατά του Κρεμλίνου και στόχο τη δολοφονία του Ρώσου προέδρου Βλαντίμιρ Πούτιν. Η Ουκρανία όμως αρνείται κατηγορηματικά οποιαδήποτε εμπλοκή. «Δεν επιτιθέμεθα στον Πούτιν ή στη Μόσχα. Πολεμούμε στο έδαφός μας. Υπερασπιζόμαστε τα χωριά και τις πόλεις μας», ανέφερε ο Ουκρανός πρόεδρος Βολοντίμιρ Ζελένσκι. Αν δεν ήταν το Κίεβο, τότε ποιος βρίσκεται πίσω από την επίθεση;

Σε έναν πόλεμο που σε ένα επίπεδο δίνεται στο πεδίο της προπαγάνδας, αναλυτές που μίλησαν στο Business Insider διακρίνουν «αποτυπώματα» που δείχνουν την Ουκρανία, αλλά ταυτόχρονα σημειώνουν ότι υπάρχουν ερωτήματα σχετικά με το πώς τα drones κατάφεραν να φτάσουν τόσο κοντά στην έδρα της εξουσίας σε μια από τις πιο προστατευμένες πρωτεύουσες του κόσμου.

«Οι ρωσικές αρχές έλαβαν πρόσφατα μέτρα για την ενίσχυση των εγχώριων ρωσικών δυνατοτήτων αεράμυνας, συμπεριλαμβανομένης της ίδιας της Μόσχας, και επομένως είναι εξαιρετικά απίθανο δύο drones να μπορούσαν να έχουν διεισδύσει σε πολλαπλά στρώματα αεράμυνας και να έχουν εκραγεί ή καταρριφθεί ακριβώς πάνω από την καρδιά του Κρεμλίνου», όπως εξηγούν οι αναλυτές του Ινστιτούτου για τη Μελέτη του Πολέμου (ISW).

Κοινώς, το μυστήριο παραμένει καθώς υπάρχουν πολλά πράγματα που δεν γνωρίζουμε και δεν βγάζουν νόημα, ακόμα τουλάχιστον.

Οι τρεις βασικές θεωρίες:

Η Ουκρανία έστειλε μια προειδοποίηση

Παρά την εμφατική διάψευση ότι δεν φέρει ευθύνη για την επίθεση, δεν αποκλείεται να βρίσκεται πίσω από την επίθεση η Ουκρανία, όπως ισχυρίζονται οι Ρώσοι. Σίγουρα έχει κίνητρο, αλλά και τα μέσα. Επίσης, σε άλλες επιθέσεις στο έδαφος της Ρωσίας ή σε ρωσικά κατεχόμενα εδάφη έχει αρνηθεί την ανάμειξή της, αφήνοντας όμως σε κάποιες περιπτώσεις να εννοηθεί ότι προήλθαν από τις δυνάμεις της.

Αυτό συνέβη όταν οι δυνάμεις της έπληξαν ρωσικούς στρατιωτικούς στόχους στην Κριμαία το περασμένο καλοκαίρι. Και παρόλο που δεν ανέλαβαν την ευθύνη, υπήρξαν επίσης χτυπήματα σε στρατιωτικές βάσεις βαθιά σε ρωσικό έδαφος που αποδίδονται στην Ουκρανία.

Ως εκ τούτου, ορισμένοι αναλυτές αντιμετωπίζουν με σκεπτικισμό την άρνηση της ευθύνης από την Ουκρανία, θεωρώντας ότι είναι μια προσπάθεια του Κιέβου να να επιδείξει την αυξημένη ικανότητά του να πραγματοποιεί χτυπήματα ακρίβειας σε έναν από τους πιο ασφαλείς και ενισχυμένους στόχους στον κόσμο. Όπως εκτιμάει μάλιστα ο Τζέιμς Πάτον Ρότζερς, στρατιωτικός ιστορικός και σύμβουλος του ΝΑΤΟ, τα προηγούμενα χτυπήματα σε ρωσικά εδάφη θα μπορούσαν να είχαν χρησιμοποιηθεί για να διαπιστωθεί από την Ουκρανία από τι αποτελείται το πρώτο και το δεύτερο στρώμα αεράμυνας της Ρωσίας.

Με βάση όλα αυτά, κανένας από τους ειδικούς που μίλησαν στο Business Insider δεν απέκλεισε την Ουκρανία ως ύποπτη για την επίθεση.  Σε αυτό το σενάριο, αυτό που δεν φαίνεται να πείθει τους ειδικούς είναι το κίνητρο της επίθεσης, καθώς η πιθανότητα να σχεδιαζόταν δολοφονία του Ρώσου προέδρου εκτιμάται μικρή.

Η Ρωσία ενορχήστρωσε μόνη της την επίθεση

Άλλο ένα σενάριο που δεν μπορεί να αποκλειστεί είναι ότι η Μόσχα «μαγείρεψε» την επίθεση. Τα στοιχεία που καθιστούν πιθανό το σενάριο είναι το γεγονός ότι ο Πούτιν δεν κινδύνευσε ποτέ και το εμβληματικό κτίριο υπέστη ελάχιστες ζημιές.

Άλλωστε η Ρωσία έχει εμπλακεί σε επιχειρήσεις ψευδούς σημαίας για να δικαιολογήσει τη στρατιωτική της δράση, και η ρητορική και οι ενέργειές της κατά τη διάρκεια και λίγο πριν από την έναρξη του πολέμου στην Ουκρανία είχαν σημάνει επανειλημμένα συναγερμό στο εξωτερικό.

«Η άμεση, συνεκτική και συντονισμένη απάντηση του Κρεμλίνου στο περιστατικό υποδηλώνει ότι η επίθεση προετοιμάστηκε εσωτερικά με τέτοιο τρόπο ώστε τα επιδιωκόμενα πολιτικά αποτελέσματά της να υπερβαίνουν την αμηχανία της», λέει χαρακτηριστικά το Ινστιτούτο για τη Μελέτη του Πολέμου (ISW).

«Πουλώντας» έτσι το αφήγημα ότι η Ρωσία δέχεται επίθεση, η Μόσχα μπορεί να εκμεταλλευθεί την υποτιθέμενη απειλή για να δικαιολογήσει επιθετικές ενέργειες, κυρίως μια πιθανή δολοφονική επίθεση στον Ζελένσκι, κάτι που είδαμε ήδη να ζητάει ο αντιπρόεδρος του Συμβουλίου Ασφαλείας της Ρωσίας που θεωρείται φερέφωνο του Κρεμλίνου, Ντμίτρι Μεντβέντεφ. Η φερόμενη επίθεση με drone κατά του Κρεμλίνου δεν αφήνει στη Μόσχα άλλη επιλογή από το να «εξοντώσει» τον Ουκρανό πρόεδρο Βολοντίμιρ Ζελένσκι και την «κλίκα» του στο Κίεβο, είπε χθες.

Γιατί όμως χρειαζόταν η Ρωσία μια επιχείρηση ψευδούς σημαίας για να δικαιολογήσει απόπειρα δολοφονίας κατά του Ζελένσκι όταν γνωρίζουμε ότι έχει ήδη επιχειρηθεί πολλές φορές; Γιατί ενδέχεται να έχει αλλάξει το κίνητρο, με τη Μόσχα να επιθυμεί είτε να δικαιολογήσει μια μεγαλύτερη κινητοποίηση στρατευμάτων είτε πιο απλά να ενισχύσει την υποστήριξη των Ρώσων πολιτών στον πόλεμο.

«Η Ρωσία χρειάζεται κάποιου είδους νομιμοποίηση για το γιατί συνεχίζει στην Ουκρανία», είπε χαρακτηριστικά η Δρ. Μαρίνα Μιρόν, ερευνήτρια στο Κέντρο Στρατιωτικής Ηθικής στο King’s College του Λονδίνου. «Και αυτό έχει ένα μήνυμα για τον εγχώριο πληθυσμό: “Κοίτα πόσο επικίνδυνη είναι η Ουκρανία. Προσπαθούν ακόμη και να σκοτώσουν τον Πούτιν”».

Στο ίδιο μήκος κύματος, το Ινστιτούτου για τη Μελέτη του Πολέμου (ISW) εκτιμάει ότι η Μόσχα μπορεί να χρησιμοποιήσει την επίθεση στο Κρεμλίνο, την οποία σημειώνει ότι «πιθανότατα» οργάνωσε η ίδια, για να περιορίσει ή να ακυρώσει τις εκδηλώσεις της Ημέρας της Νίκης της 9ης Μαΐου, «ενέργειες που πιθανώς θα αύξαναν την προσπάθεια ενημέρωσης».

Οι «αντι-Πούτιν» Ρώσοι πραγματοποίησαν την επίθεση

Η τρίτη πιθανή εξήγηση είναι οι ομάδες αντιφρονούντων στη Ρωσία, την δράση των οποίων έχουμε δει σε διάφορες επιθέσεις σε ρωσικό έδαφος. Από την έναρξη του πολέμου στην Ουκρανία, έχουν υπάρξει πολλές αναφορές για επιθέσεις σε κρίσιμες υποδομές και απόπειρες δολοφονίας, ορισμένες από τις οποίες έχουν αναλάβει την ευθύνη διάφορες ομάδες αντιφρονούντων.

Μάλιστα η ρωσική κινητοποίηση εκατοντάδων χιλιάδων στρατευμάτων το περασμένο φθινόπωρο επηρέασε καταλυτικά την αντίσταση ενάντια στο καθεστώς του Πούτιν, αν και οι περισσότερες από τις επιθέσεις τους έγιναν εναντίον κέντρων κινητοποίησης που διαχειρίζεται το ρωσικό υπουργείο Άμυνας.

Προς αυτή την κατεύθυνση έδειξε και ο σύμβουλος της ουκρανικής προεδρίας Μιχαΐλο Ποντόλιακ, λέγοντας ότι η επίθεση «μπορεί μόνο να υποδεικνύει τις αντάρτικες δραστηριότητες των τοπικών δυνάμεων αντίστασης. Όπως γνωρίζετε, τα drones μπορούν να αγοραστούν σε οποιοδήποτε στρατιωτικό κατάστημα».

Πάντως, ο Ρότζερς σημείωσε ότι δεν «έχει δει καμία ένδειξη» ότι αυτές οι ομάδες έχουν την ικανότητα να χρησιμοποιούν drones στις επιθέσεις τους. «Έτσι, αυτό θα ήταν ένα άλμα φαντασίας με βάση τα εμπειρικά δεδομένα που έχουμε αυτή τη στιγμή», είπε.

Παράλληλα, η Μιρόν στάθηκε σε ένα άλλο στοιχείο που καθιστά αμφίβολο αυτό το σενάριο, το γεγονός ότι η Μόσχα είναι εξαιρετικά ασφαλής διαθέτοντας κάμερες αναγνώρισης προσώπου, οι οποίες θα αποτελούσαν ισχυρό αποτρεπτικό παράγοντα για έναν ντόπιο που προσπαθεί να εκτοξεύσει και να ελέγξει ένα μη επανδρωμένο αεροσκάφος, πόσο μάλλον δύο (δεδομένου ότι στην επίθεση συμμετείχαν δύο drones).

«Μια τέτοια ενέργεια θα σήμαινε ότι η πιθανότητα να συλληφθεί αυτό το άτομο είναι πολύ, πολύ υψηλή», είπε. «Υποθέτω ότι δεν θα μάθουμε ποτέ την αλήθεια», κατέληξε. «Ίσως αν αποχαρακτηριστούν έγγραφα σε εκατό χρόνια, τότε θα μάθουμε τι ακριβώς συνέβη».

naftemporiki.gr

Πρωτοβουλία Πάιατ(;) στα Ελληνοτουρκικά μέσα στο καλοκαίρι!

0
Έχει δεσμούς με πρόσωπα της πολιτικής σκηνής που θα έχουν αυξημένο ρόλο σε ένα νέο σκηνικό κυβερνήσεων συνεργασίας, στο κλίμα επικείμενου ελληνοτουρκικού συμβιβασμού
Οι -βιαστικές και στη λογική των ίσων αποστάσεων του «δόγματος Λουνς»- επισημάνσεις του Αμερικανού πρεσβευτή Τζ. Τσούνης στο Delphi Economic Forum, περί αμοιβαίων λαθών Ελλάδας και Τουρκίας και «πολύ σοβαρής προσπάθειας επίλυσης των προβλημάτων μετά τις εκλογές», αποτελούν αφετηρία σημαντικών εξελίξεων για τις οποίες ουδείς διαφωτίζει τους Eλληνες ψηφοφόρους, μόλις 20 ημέρες πριν αποφασίσουν για το μέλλον τους.
Του Αλέξανδρου Ταρκα*
Ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης μιλά, ασαφώς, περί διαφοράς «θαλάσσιων ζωνών» με την Τουρκία. Δεν αποκλείει, δηλαδή, συζητήσεις για το εύρος των ελληνικών χωρικών υδάτων, αναπαράγοντας το προ 20ετίας σκεπτικό των διερευνητικών επαφών επί κυβέρνησης Σημίτη. Πρόκειται για τα λεγόμενα «αυξομειούμενα χωρικά ύδατα» από 6 ως 12 ναυτικά μίλια ανά περιοχή (ή ύδατα-ακορντεόν), που δεν είχαν αποκλειστεί ως λύση. Κάποια στιγμή, ωστόσο, η τουρκική πλευρά έθεσε ζήτημα μείωσης και κάτω των 6 ν.μ. σε ορισμένα μέρη του Αιγαίου, οπότε οι συνομιλίες διακόπηκαν. Από την πλευρά του, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης Αλ. Τσίπρας, αν και περιορίζει τις ελληνοτουρκικές συζητήσεις στην υφαλοκρηπίδα και την ΑΟΖ, αποφεύγει να γίνει συγκεκριμένος ως προς τα όρια των ξένων μεσολαβήσεων (Ουάσινγκτον και Βερολίνου) που θα αποδεχόταν η Ελλάδα. [iEpikaira: Περισσότερα ΕΔΩ!]
Σε αυτό το πλαίσιο, υπάρχουν μόνον δύο χειροπιαστά στοιχεία για τις ελληνοαμερικανικές συνεννοήσεις. Αφενός, ο υπουργός Εξωτερικών Αντ. Μπλίνκεν σημείωσε στον κ. Μητσοτάκη, τον Φεβρουάριο, ότι ο νέος ελληνοτουρκικός διάλογος μπορεί να ξεκινήσει από τα έξι σημεία της άτυπης συμφωνίας των διπλωματικών συμβούλων Μπούρα – Καλίν του Δεκεμβρίου 2022. Με λίγα λόγια, το μήνυμα Μπλίνκεν θα είναι ότι η Ουάσινγκτον δεν επιβάλλει λύσεις στις δύο σύμμαχες χώρες, αλλά διευκολύνει την πρόοδο στις συνεννοήσεις που ήδη έχουν αρχίσει οι ίδιες. Αφετέρου, όπως ευρέως συζητείται μεταξύ Ελλήνων και ξένων διπλωματών στην Αθήνα, αναμένεται η επίσκεψη ανώτερου Αμερικανού αξιωματούχου στην περιοχή, ανάλογα με τον ακριβή χρόνο παροχής ψήφου εμπιστοσύνης στη νέα κυβέρνηση. Η θερινή επίσκεψη δεν θα αποτελεί αμιγή μεσολαβητική πρωτοβουλία, αλλά προσπάθεια επιτόπιας αξιολόγησης της κατάστασης με έμφαση -εν μέσω του πολέμου στην Ουκρανία- στη συνοχή της νότιας πτέρυγας του ΝΑΤΟ και σε ζητήματα ενεργειακής ασφάλειας.
Οριστικές αποφάσεις δεν έχουν ληφθεί, αλλά ως πιθανότερος απεσταλμένος εμφανίζεται ο βοηθός υπουργός Εξωτερικών για θέματα Ενεργειακών Πόρων Τζέφρεϊ Πάιατ, ο οποίος συγκεντρώνει τρία πλεονεκτήματα έναντι άλλων Αμερικανών αξιωματούχων. Πρώτα απ’ όλα, ο κ. Πάιατ έχει πραγματικό αντικείμενο συνομιλιών στην Αθήνα (ενεργειακή συνεργασία του σχήματος «3+1», σταθμός υγροποιημένου φυσικού αερίου Αλεξανδρούπολης, ηλεκτρική διασύνδεση GREGY με την Αίγυπτο, αποθέματα βαλκανικών χωρών), καθώς και στην Αγκυρα (κοιτάσματα φυσικού αερίου στη Μαύρη Θάλασσα, ροή ποσοτήτων από Ρωσία, Αζερμπαϊτζάν κ.λπ.). Επομένως, οι συνομιλίες του δεν θα αφορούν, αποκλειστικά, τις μελλοντικές ελληνοτουρκικές ισορροπίες, αλλά μια ατζέντα άμεσου ενδιαφέροντος για τις δύο χώρες.
Παράλληλα, ο κ. Πάιατ, έχοντας υπηρετήσει έξι χρόνια ως πρεσβευτής στην Αθήνα, έχει γνωστούς δεσμούς με πρωταγωνιστικά πρόσωπα της πολιτικής σκηνής που, προφανώς, θα έχουν αυξημένο ρόλο σε ένα νέο σκηνικό κυβερνήσεων συνεργασίας και, πολύ περισσότερο, στο κλίμα επικείμενου ελληνοτουρκικού συμβιβασμού. Ο νυν πρεσβευτής Τζ. Τσούνης προσπαθεί να εμβαθύνει στις δικές του σχέσεις, χωρίς τα προσδοκώμενα αποτελέσματα, ενώ μεγάλο μειονέκτημά του παραμένει ότι είναι εξωυπηρεσιακός παράγοντας και δύσκολα αποδεκτός από τη μέση γραφειοκρατία του Στέιτ Ντιπάρτμεντ.
Ως τρίτο πλεονέκτημα της ενδεχόμενης δράσης του κ. Πάιατ αναφέρεται ότι οι υποθέσεις του Γραφείου Ενεργειακών Πόρων του Στέιτ Ντιπάρτμεντ [iEpikaira: Στο οποίο θέση κατέχει και ο Άμος Χόκσταϊν!] συγκεντρώνουν διακομματική στήριξη, Δημοκρατικών και Ρεπουμπλικάνων. Επομένως, όποια πρωτοβουλία του στην Ανατολική Μεσόγειο (ίσως περιλαμβάνει την Κύπρο και το Ισραήλ) δεν θα ακυρωθεί από την προεκλογική εκστρατεία στις ΗΠΑ το 2024. Αν θα υπάρχει, βέβαια, πραγματικό αντικείμενο μεσολαβητικών ενεργειών, αφού τα φιλόδοξα σχέδια μπορεί να έχουν ανατραπεί από μετεκλογική αστάθεια στην Ελλάδα και την Τουρκία.
[iEpikaira: Δείτε σχετικό άρθρο μας από τον Αύγουστο του 2022 ΕΔΩ! Υπενθυμίζεται ότι ο ΥΠΕΞ Άντονι Μπλίνκεν μετά την συνάντηση του στην Αθήνα (20/02/23) με Ν. Δένδια ανέφερε: «Η Ελλάδα και η Τουρκία, σύμμαχοι και γείτονες του ΝΑΤΟ, βρίσκονται σε αντίθεση μία σειρά ζητημάτων, από δικαιώματα ορυκτών στο Αιγαίο μέχρι τον εναέριο χώρο και για την εθνικά διχασμένη Κύπρο. Είναι προς το συμφέρον τόσο της Ελλάδας όσο και της Τουρκίας να βρουν τρόπους επίλυσης μακροχρονίων διαφορών»]
*Εκδότης του περιοδικού «Άμυνα & Διπλωματία» και σύμβουλος ξένων εταιριών μελέτης επιχειρηματικού ρίσκου για τη ΝΑ Ευρώπη. dimokratia.gr. Δημοσιεύτηκε υπό τον τίτλο “Πρωτοβουλία Πάιατ μέσα στο καλοκαίρι”

Πηγή: i-epikaira.blogspot.com

Κασέτες με υποκλοπές της ΜΙΤ στον… ανεμιστήρα από τον Σοϊλού: Το χοντραίνει και προσωπικά με Μπάιντεν, σε δρόμο χωρίς επιστροφή ακόμη κι αν νικήσει ο Ερντογάν

0

Κάθε πιθανό και απίθανο μέσο και ισχυρισμό χρρησιμοποιεί τις τελευταίες ημέρες το καθεστώς Ερντογάνγια να γυρίσει το σε βάρος του κλίμα στον τουρκικό λαό.

Με εγκαίνια ψευτοαεροπλάνων, με κοιτάσματα πετραλαίου στα βουνά, με υποσχέσεις για πληθωριστικό χρήμα. Και για όσους αυτά δεν είναι αρκετά λαϊκισμός και πατριδοκαπηλεία συμπληρώνουν το μενό.

Όταν όμως εμπλέκεις ευθέως τον πρόεδρο των ΗΠΑ με βαρύτατες κατηγορίες, τότε απλώς γνωρίζεις πως ακόμη κι αν κερδίσεις τις εκλογές τα πράγματα θα είναι δύσκολα για σένα.

Σε αυτό το κλίμα, ο υπουργός Εσωτερικών της Τουρκίας, Σουλεϊμάν Σοϊλού, κληθείς να δώσει διευκρινίσεις για την πρόσφατη δήλωσή του ότι η 14η Μαΐου αποτελεί «απόπειρα πολιτικού πραξικοπήματος», κατηγόρησε τις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Αμερικανό πρόεδρο για ανάμειξη στις τουρκικές εκλογές.

Σε συνέντευξή του στο τηλεοπτικό δίκτυο Haber Turk, ο Τούρκος υπουργός υποστήριξε ότι αυτό που οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν κατάφεραν να κάνουν με στρατιωτικό πραξικόπημα, επιχειρούν τώρα να το κάνουν μέσω των εκλογών.

Κάνοντας μία ιστορική αναδρομή, προς επίρρωση των λεγομένων του, ο Σουλεϊμαν Σοϊλού είπε ότι πίσω από όλα τα πραξικοπήματα στην Τουρκία βρίσκονταν οι Ηνωμένες Πολιτείες, το 1961, το 1972, το 1980, στις 28 Φεβρουαρίου το 1997 και στην απόπειρα πραξικοπήματος το 2016.

«Ο Ερντογάν απέπεμψε το σύστημα που εγκαθίδρυσαν οι Ηνωμένες Πολιτείες το 1961» ανέφερε ο Σοϊλού και υποστήριξε ότι οι ΗΠΑ θέλουν να πάρουν την εκδίκηση των 21 χρόνων διακυβέρνησης του νυν προέδρου. «Θέλουν να πάρουν την εκδίκηση του πραξικοπήματος που δεν μπόρεσαν να κάνουν» είπε χαρακτηριστικά, κατηγορώντας ονομαστικά τον Αμερικανό πρόεδρο, Τζο Μπάιντεν, ότι «υποκατέστησε τις εκλογές στη θέση του πραξικοπήματος».

Ανέφερε ακόμη ότι έχει στα χέρια του κασέτα με καταγραφή από ενημέρωση που έκανε εκπρόσωπος της «Συμμαχίας των έξι» της αντιπολίτευσης σε πρέσβη χώρας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. «Υπάρχει μια κασέτα ήχου. Ο εν λόγω, κάποιος που συνεχώς κάνει σήμερα δηλώσεις, πήγε ως εξουσιοδοτημένος από τον πρόεδρο, ο εν λόγω πρεσβευτής χώρας. Πριν από τέσσερις μήνες, σε κατ’ ιδίαν συνάντηση με έναν υπουργό Εσωτερικών που ήρθε στην Τουρκία, είπε πώς συνέβη αυτό και τι έκανε ο πρεσβευτής της χώρας του» είπε χαρακτηριστικά ο Τούρκος υπουργός Εσωτερικών.

O Σουλεϊμάν Σοϊλού είχε προκαλέσει αίσθηση προ ημερών όταν δήλωσε: «Η 15η Ιουλίου ήταν η de facto απόπειρα πραξικοπήματος τους. Η 14η Μαΐου είναι μια απόπειρα πολιτικού πραξικοπήματος. Είναι τόσο ξεκάθαρο. Η 14η Μαΐου 2023 είναι η απόπειρα πολιτικού πραξικοπήματος της Δύσης».

Με πληροφορίες από ertnews.gr
Eλλάδα Αθήνα

https://hellasjournal.com/2023/05/kasetes-me-ipoklopes-tis-mit-ston-anemistira-apo-ton-soilou-to-chontreni-ke-prosopika-me-bainten-se-dromo-choris-epistrofi-akomi-ki-nikisi-o-erntogan/

Cyber lessons from Ukraine: Prepare for prolonged conflict, not a knockout blow

0

Instead of fixating on the apocalyptic possibility of a “cyber Pearl Harbor,” experts say, the US should prepare for digital wars of attrition like the one ongoing in Ukraine.

Drone Attack Hits Kyiv

Firefighters respond to a drone attack on Kyiv in October, 2022. (Photo by Paula Bronstein /Getty Images)

WASHINGTON — Russia’s failed cyber “blitzkrieg” in Ukraine has turned into a long slog that puts a premium on adaptability, resilience, and the will to win, one of Kyiv’s top cybersecurity officials told US audiences on a recent tour. And the strategic lesson for the US, several independent experts said, is that this kind of drawn-out cyber conflict is a more likely model for future wars than the sudden-death visions of a “cyber Pearl Harbor” or “cyber 9/11″ predicted by US officials for over a decade.

Ukrainian networks and their defenders, with extensive Western help, have proven resilient under brutal pressure. “We’ve learned how to use all these tools and techniques in critical circumstances, when sometimes there’s no electricity, there’s no communication, when your city is about to be surrounded, when you [are] under missile attacks or under shelling,” said Illia Vitiuk, who heads the cyber department of the Security Service of Ukraine (SBU in Ukrainian). “Sometimes you try to reach the system administrator of the ministry that is under cyber attack, but he’s not here: He disappeared because needed to take his family out of Bucha.”

The Russians weren’t counting on this kind of resilience, said Vitiuk. “They, of course, hoped this was going to be a blitzkrieg, and so they used most of their aces they had in their sleeves just before the invasion,” he told the RSA conference in San Francisco on April 25. That first wave of efforts included “defacing websites, stealing data, wipers and lockers, [and] a vast disinformation campaign.” Russian cyber attacks have ebbed and flowed since, but they never again reached the intensity of January-April 2022, according to Google Cloud’s Mandiant, which has provided extensive assistance to Vitiuk’s team.

It’s a long struggle and far from over, Vitiuk told a Billington cybersecurity forum earlier in April: “If you have 12 rounds in a boxing match…we are in probably round eight now.”

It’s early days to draw sweeping conclusions from the war in Ukraine, warned several experts. “People need to be very, very patient,” said National Security Archives scholar Michael Martelle at a recent Atlantic Council panel. Analyzing Ukraine now, he said, is like analyzing World War II in 1943, when it was still a closely guarded secret that the Allies had broken the German and Japanese codes.

But it is already evident that Russia has failed to land a knockout blow, both on the ground and in cyberspace. That contradicts widespread expectations that cyber offense is stronger than defense and that a sophisticated nation-state could paralyze a target’s networks.

“There’s been sort of this assumption, especially at the beginning of the current war, that there’s just going to be this massive, disruptive, decisive round of disruptions,” Martelle said. “The term ‘cyber Pearl Harbor’ just won’t die, even though it really needs to.”

If you want a World War II Pacific metaphor, Martelle suggested, a better one is the prolonged US submarine campaign that slowly strangled Japanese supply lines, one torpedoed transport at a time. There were no big, dramatic battles like Pearl Harbor or Midway, but rather, he said, “an aggregate, cumulative degradation … at a scope that I believe cyber is actually very well suited for.”

“Martelle’s analogy … with submarine warfare is pretty good,” agreed David Fahrenkrug, who teaches cyber warfare at Georgetown University and has cyber experience inside the Pentagon and Air Force. Like a submarine, a cyber attacker that reveals its presence to attack becomes vastly more vulnerable. “What we can do with cyber power is we can disrupt communications — but not for long periods of time,” Fahrenkrug told Breaking Defense in a recent interview. “You’re relying on stealth to make your effect work, and once they detect you, you’re shit out of luck.”

Illia Vitiuk 3bb261709962e9236a9cf236f0c5b9b9

Illia Vitiuk, Chief of the Cyber Security Department, Security Services of Ukraine (Ukrainian SSU photo)

“People have expected that there’s no limit to what you can do with cyber power: You can hack into any system, collapse that system, and create catastrophes,” Fahrenkrug said, likening the apocalyptic visions to early 20th century advocates of strategic bombing. “The parallel is Douhet imagining if you simply bomb cities then the countries are going to give up. There are deeper mechanisms of resiliency.”

So Fahrenkrug, like Martelle, doubts that a Pearl Harbor-esque blow is likely in the digital world. “What is the ‘decisive battle’ that takes place in cyberspace?” he wondered aloud. “I don’t think it exists.”

“The Paradox Of Cyberspace”

“The paradox of cyberspace,” said Fahrenkrug, is that any given node — a server, a router, a user’s laptop or phone — is highly vulnerable, but when its tied together in a overall network, a system can be incredibly resilient. That’s because the nature of networks is to be decentralized and redundant, with multiple nodes and pathways — and because civilian investment has created a thriving ecosystem with multiple options for most services.

“If you want to suppress an adversary’s communication networks, you have to hit lots of positions and nodes nearly simultaneously,” Fahrenkrug said. “That is a very difficult operation to pull off and requires significant planning and coordination and exquisite timing.”

Consider the Russians’ greatest single cyber success: their Feb. 24 attack on the Viasat satellite communications network, which disrupted users in 55 countries, from multiple Ukrainian security and military agencies — the obvious target — to German wind turbines. Hundreds or thousands of modems had to be physically replaced. But Elon Musk’s SpaceX soon offered its Starlink service, which has become the digital backbone of Ukrainian forces despite Russian attempts to jam it.

While Ukraine was able to recover from the Viasat hack, “it wasn’t that Viasat itself was specifically resilient,” noted Jamil Jaffer, a former Hill and White House staffer who now heads the National Security Institute at George Mason University. “It was that there was another capability — in this case, Starlink — that was brought to bear, with the spending of a lot of money by multiple governments and industry.”

“That’s not always going to be the case,” Jaffer warned. “There are some capabilities that are not immediately replaceable, because while fragile capabilities are an Achilles’ heel, having fully available backup capabilities can get very expensive.”

Despite these vulnerabilities, Jaffer told Breaking Defense that he, too, was skeptical of the possibility of a digital knockout blow. “In my view, a cyber Pearl Harbor is less likely than a war of attrition in the cyber domain,” he said. “To the limited extent that deterrence is actually working in the cyber domain, I think the major nation-states that could pull it off recognize that an attack that has massive consequences would result in some significant form of retaliation.”

That doesn’t mean cyber weapons will never become decisive, Jaffer warned. “I like Martelle’s analogy of early days of submarine warfare, although I’m not sure it’s completely accurate,” he said.  “As there, the use of cyber here opened up a new domain of operations, and while it may have been initially inconsistent and hard to coordinate with other arms, it grew much more effective over time.” Like subs and planes, he argued, “cyber is and will be a component of warfare going forward and will be a key part of a combined-arms, joint-force effort.”

That cyber attacks aren’t apocalyptic on their own hardly makes them useless. Cyber cannot physically destroy a target the way a bomb can, Martelle argued, but it can gather intelligence and help locate targets for physical attack, as with Russian officers slain after Ukrainians geolocated their cellphones. “Cyber is not going to be the best tool… to permanently break things or to kill people,” he said. “The most efficient use of computer network access in a shooting war is to provide targeting support to kinetic strikes.”

That kind of support to conventional operations, in fact, is a lot of what Vitiuk says his unit is now doing. Ukrainian hackers tap into security cameras behind enemy lines to spy on Russian troop locations, he said, while ordinary citizens — some in occupied territory, acting at great risk to themselves — can download an app to report enemy movements and precise locations of potential targets. Even Ukrainian cyber criminals have volunteered data stolen from Russian networks.

“You don’t need to pay them, you don’t need to force them,” Vitiuk said. Allied support from Western governments and companies has been essential, he said, as has Ukraine’s hands-on experience of fighting Russian hackers since the initial invasion of 2014. But first and foremost, he said, “is our unwavering will to win — because we had no other options: We need to protect and save our country.”

https://breakingdefense.com/2023/05/cyber-lessons-from-ukraine-prepare-for-prolonged-conflict-not-a-knockout-blow/?

China’s Initiative for a Peaceful Settlement in Ukraine Requires Political Wisdom

0

Chinese President Xi Jinping’s phone call with Ukraine’s President Volodymyr Zelenskyy on April 26, at the latter’s initiative, opened up a new window of opportunity for a negotiated solution to the crisis, and with it, a step away from the nuclear brink. The Chinese President committed to sending a special envoy to the region for in-depth discussions with all parties, and his Ukrainian counterpart welcomed China’s role and the “productive conversation”.

Less than 24 hours later, the British establishment had sent to Kyiv a delegation to squash the idea of a peaceful settlement, including among others former MI6 Chief Sir Richard Dearlove, neocon Tobias Ellwood, and former high official of NATO Gen. Richard Shirreff. Just one day later, Ukrainian Presidential adviser Mykhailo Podolyak gave an interview spouting the British line, and demanding China break with Russia, or lose its influence worldwide. Add to that the recent call by the City of London’s The Economist in favor of delivering F-16s to Kyiv, as well as the saber-rattling from the Royal United Services Institute.

Meanwhile, there continues to be much hype around the “spring offensive” of the Ukrainian (de facto NATO) forces, and the counter-attacks from the Russian side. But the Chinese initiative is likely to have a deep, although discreet, impact.

In that context, an April 27 editorial in the semi-official Global Times provided fascinating insight into how China’s diplomacy works and Xi’s unique capability to unravel the the confrontation between the West and Russia. The daily explains that the history behind the conflict is complex, and that a solution requires “enormous political wisdom, patience, and perseverance.” It recalls that since “the outbreak of the Russia-Ukraine conflict, China’s efforts to promote a political resolution of the Ukraine crisis have never stopped”, as reflected in Xi’s “Position Paper on the Political Settlement of the Ukraine Crisis” (cf. SAS 9/23), and that “China maintains good communication with all parties”.

The editorial then comes to the heart of the matter: “Different from the ‘dual’ approach advocated by some in the US and the West, China provides a different path full of Eastern wisdom. It sees the Ukraine crisis as a complex and difficult-to-untangle web…. It is possible to slowly untangle the knots one by one, and ultimately achieve a comprehensive ‘escape’ from the crisis. Gradually decomposing complex contradictions, patiently and steadily reaching the core of the problem requires enormous political wisdom, patience, and perseverance….” But “as time goes by, many countries, including Russia and Ukraine, as well as others in Europe, have gradually recognized or partially accepted China’s proposed solution. There is also an increasing number of voices within the US that are saying, ‘The world should listen to China’s voice.’”

In essence, Xi’s method coheres with the tenth point of “Ten Principles of a New International Security and Development Architecture” proposed by Helga Zepp-LaRouche, which states that “man is fundamentally good and capable to infinitely perfect the creativity of his mind and the beauty of his soul… and that all evil is the result of a lack of development, and therefore can be overcome.” (cf. SAS 48/22).

strategicalert.news

Turkey dubs 5th gen fighter ‘KAAN,’ sees other domestic aircraft milestones

0

President Recep Tayyip Erdogan is eager to promote defense industry, but analysts say that beyond politics, there’s some real progress.

BEIRUT — The ceremonial naming of Turkey’s homegrown fifth-generation-billed fighter jet is the latest in a string of milestones for Ankara’s domestic aircraft industry, in what analyst say show real progress even if it comes at a convenient time before crucial elections.

On Monday incumbent President Recep Tayyip Erdogan revealed the fighter, previously known as TF-X or the national combat aircraft, would be named KAAN, reportedly a reference to historic titles for Turkic and Mongolian rulers.

The plane, a 21-meter-long twin-engine fighter jet expected to reach a maximum speed of Mach 1.8, will include capabilities such as “situational awareness, optimized pilot workload, combat damage detection, new generation mission systems, low observability, precision strike, and internal weapon bay,” according to Turkey’s Anadolu news agency. It’s designed to fly up to an altitude of 55,000 feet.

The ceremonial roll-out for the naming of the jet came just days after two other aircraft reached their own milestones: TAI-made Hurjet trainer made its maiden flight, and the ATAK-2 helicopter’s engine revved up for the first time.

The firsts come at a crucial time in domestic politics for Erdogan, who is in the last days of a tight race for re-election. As Breaking Defense has reported, some analysts see the sudden burst of defense news out of Turkey as part of Erdogan’s pitch to voters as a leader in defense technology.

Arda Mevlutoglu, a Middle East defense expert who works at a Turkey-based defense consulting firm, said recently that of course “any reasonable ruling political party or leader would use major achievements in high-tech industries such as defense and aerospace.” But he told Breaking Defense that these milestones have been a long time coming – the result of Turkish investment in its domestic capability going back decades.

The newly dubbed KAAN fighter was envisioned by the Turkish government more than a decade ago to replace the nation’s aging F-16 fleet, and the project officially began in 2016. The need became more acute when the US kicked Turkey out of the international F-35 program in 2019 over Turkish interest in Russian air defenses.

That Turkey was able to produce the KAAN, via Turkish Aerospace Industries, doesn’t mean that it’s given up on joining the F-35 team altogether, according to Ali Bakir, an expert on Turkey and senior researcher at the Ibn Khaldon Center at Qatar University.

“In fact, if the relations with the US are set to be improved anytime in the near future, Turkey would still like to acquire its F-35s,” Bakir said. (A key US lawmaker said last year that the US would not consider letting Turkey back in in exchange for Turkish support of Finland and Sweden’s ascension to NATO.)

Serhat Guvenc, professor of International Relations at Kadir Has University, noted that beyond losing out on the F-35 itself, Turkey was also forced to go without knowledge that could help speed KAAN’s development.

“Now that it is denied access to the world’s most advanced technological knowledge pool, it may find itself in a position to re-invent the wheel to make progress,” he said. “Therefore, without an international partner, it may take many more years to mature the [KAAN].”

Still, KAAN has made progress, and Guvenc predicted it could become operational by the end of the decade. As for when it might make its first flight, a test pilot suggested to Anadolu that was much closer and would come after the plane had conducted high-speed taxi tests. Engine and systems integration tests have already been done, he said. But Guvenc allowed the timing for that development could have more to do with optics than anything.

“It may take off for its maiden flight anytime due to political exigencies to saturate the public with success stories in defense production two weeks ahead of the elections,” he said. “However, compared to Hurjet, [KAAN] involves engineering challenges of a qualitatively higher degree.”

Hurjet And ATAK-2 Maiden Flights

Speaking of Hurjet, on April 25th, TAI reached the milestone of flying the first in-house designed jet aircraft. According to the announcement, the Turkish aircraft had a 26-minute flight test and reached 14,000 feet at a speed of 250 knots.

“For a rising manufacturer like Turkey, producing advanced supersonic, multi-role, training and light attack aircraft with local capacities is a major achievement,” Bakir said. “The project was state supported. Within only five years, TAI, the manufacturing company, was able to put Hurjet in the sky.”

He highlighted that the main aim of the project is to replace Turkey’s legacy T-38 trainer aircraft fleet, meet the rising local needs and look for export opportunities.

Meanwhile, the prototype of Turkey’s first indigenous heavy-class attack helicopter, the T929 ATAK-2, has successfully started its engine for the first time. According to its manufacturer, the multi-role heavy helo “boasts a 2,500-horsepower engine, can take-off with a load of 11.5 tons.” Its maximum expected speed is 175 knots with 1.5 ton payload, and it is equipped with a 30 mm gun.

The helicopter, also developed by Turkish Aerospace Industries (TAI), is now set to undergo engine ground testing before its pwn maiden flight.

Mevlutoglu also noted Turkey is developing two unmanned jet capabilities, the Anka 3 and the Bayraktar Kizilelma. The Anka 3 is meant to be a “loyal wingman”-type drone to fly alongside the KAAN, and the Kizilelma is envisioned as a multi-role combat drone, he said.

Politics In The Air

All these developments may come at a key time for Erdogan, but the analysts said their import is wider than a presidential election and affects Turkey’s long-term security.

“Would he still utilize them as a showcase of determination and success? I think yes, because if they were failed projects, he would not do that,” Bakir said. “Regardless, I believe that the defense industry sector in Turkey should not be part of the political quarrels or polarization. The success of this sector is meant to serve the country, its national interests, and all the Turkish citizens regardless of their narrow political or ideological affiliations.”

Still, while Guvenc said that while the Hurjet was “unreservedly a milestone in Turkey’s indigenous capabilities,” the timing of the announcements, and the likely first flight of the KAAN and ATAK-2, are unlikely to be coincidences.

“They probably did string a chord with Erdogan’s core constituency. However, it is doubtful if they will boost Erdogan’s popularity with the average Turkish citizen whose main concern is inflation,” he said.

https://breakingdefense.com/2023/05/turkey-dubs-5th-gen-fighter-kaan-sees-other-domestic-aircraft-milestones/?