Αρχική Blog Σελίδα 1649

Αιχμή του δόρατος του Three Seas Initiative η Αλεξανδρούπολη: Από το «3+1» στο «5+1»… Με τον επικεφαλής της CIA να επιβλέπει!

1

 

Με μπλε οι χώρες του Three Seas Initiative και με κόκκινο η Ελλάδα που ενδέχεται να συνδράμει (πηγή: intermodalnews.eu). Η μωβ γραμμή σχεδιάστηκε ενδεικτικά από το iEpikaira βάσει του χάρτη Υψηλής Στρατηγικής της Αμερικής (FMES) και αναπαριστά τη γραμμή υπεράσπισης των κρίσιμων αμερικανικών συμφερόντων. Περισσότερα για τον χάρτη ΕΔΩ!
Από την Μαύρη Θάλασσα έως την Ανατολική Μεσόγειο «και πέρα» – Από το «3+1» των Μενέντεζ – Πάιατ στο «5+1» των Μενέντεζ – Τσούνη
Η «Καζαμπλάνκα» της Ευρώπης φιλοξένησε τις προηγούμενες ώρες τους Πρέσβεις πέντε χωρών, των ΗΠΑ, Βουλγαρίας, Ρουμανίας, Μολδαβίας και Ουκρανίας. Ήταν μια πρωτοβουλία του Αμερικανού Πρέσβη στην Αθήνα, Γιώργου Τσούνη, και η συνάντηση αυτή πραγματοποιήθηκε την ώρα που στην Μολδαβία ήταν σε εξέλιξη η δεύτερη σύνοδος της Ευρωπαϊκής Πολιτικής Κοινότητας, στην οποία συμμετείχαν 50 Ευρωπαίοι ηγέτες, ανάμεσα τους και Βολοντίμιρ Ζελένσκι.
Η συνάντηση των Πρέσβεων πραγματοποιήθηκε στο λιμάνι της πόλης και στα γραφεία του ΟΛΑ (Οργανισμός Λιμένος Αλεξανδρούπολης) όπου ο Πρόεδρος του Οργανισμού, Κωνσταντίνος Χατζημιχαήλ, ενημέρωσε τους αξιωματούχους για την λειτουργία του λιμένα καθώς επίσης και την τεχνογνωσία που έχουν αποκτήσει τα στελέχη από την μέχρι τώρα συνεργασία με τις δυνάμεις του ΝΑΤΟ και ΗΠΑ.
Το «5+1» , και οι Μενέντεζ – Τσούνης – Χατζημιχαήλ και Πάιατ
«Ένα λιμάνι το οποίο με την παρουσία και τη συνδρομή των Ηνωμένων Πολιτειών, κεφαλαιοποιεί ταχύτατα τον γεωστρατηγικό και εμπορικό του χαρακτήρα και διαδραματίζει σταδιακά πρωτεύοντα ρόλο στις περιφερειακές εξελίξεις, με τη δημιουργία νέων εμπορικών και ενεργειακών διαδρομών. Οδικές και σιδηροδρομικές συνδέσεις με τους λιμένες της Μαύρης Θάλασσας που διασφαλίζουν για το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης ικανό στρατηγικό βάθος σε Βαλκάνια και Ανατολική Ευρώπη, με τη μεταφορά των φορτίων να πραγματοποιείται οικονομικότερα, ταχύτερα και ασφαλέστερα. Με επιταχυντή των εξελίξεων την αμερικανική παρουσία και με ισχυρή τη βούληση της ελληνικής κυβέρνησης συντελείται με επίκεντρο το λιμάνι ένας μετασχηματισμός της περιοχής σε εμπορικό, ενεργειακό και στρατιωτικό κόμβο, κρίσιμο για την ασφάλεια και την ανάπτυξη τόσο της Ελλάδας όσο και της Ευρώπης»
Τα παραπάνω είχε αναφέρει τον Μαϊοτου 2021 ο πρόεδρος του Οργανισμού Λιμένα Αλεξανδρούπολης, Κώστας Χατζημιχαήλ, επ’ αφορμή την έναρξη υποστήριξης του Οργανισμού, στη διασυμμαχική άσκηση DEFENDER Europe 2021 και τη φιλοξενία αμερικανικών δυνάμεων στο λιμάνι.
Το όνομα του Κωνσταντίνου Χατζημιχαήλ άρχισε να «κυκλοφορεί» στην δημοσιότητα και στην σχετική αρθρογραφία, τα τελευταία τρία χρόνια λόγω των εξελίξεων και όχι τόσο της επιτυχίας [οικονομικής[ του Οργανισμού.
«Χαρακτηρίζω ιδιαίτερα εποικοδομητική τη συνάντηση με τον πρόεδρο του Οργανισμού Λιμένος της Αλεξανδρούπολης Κ. Χατζημιχαήλ, ,» είχε σημειώσει σε συνέντευξη του στο «Viadiplomacy» ο Ιάπωνας Πρέσβης στην Αθήνα.
Από τότε, το γραφείο του Κωνσταντίνου Χατζημιχαήλ έγινε χώρος υποδοχής δεκάδων αξιωματούχων και οργανισμών, ειδικά μετά την έναρξη του πολέμου στην Ουκρανία.
Όμως, δεν ήταν οι εξελίξεις που μας οδήγησαν εδώ. Στο άρθρο μου, «Οι τρεις λόγοι που η Αλεξανδρούπολη έγινε «κόκκινο πανί» για την Άγκυρα», σημείωνα, «σήμερα όλοι μιλούν για την Αλεξανδρούπολη, και είναι βέβαιο που θα μιλούν για πολλά χρόνια ακόμη αφού η αξία της στον Γεωστρατηγικό χάρτη δεν έχει αποτυπωθεί επειδή δεν έχουν ολοκληρωθεί οι αλλαγές στον χάρτη γύρω από αυτή. Όταν το λιμάνι μπήκε στο «κάδρο» του Αμερικανικού Πενταγώνου, το μόνο όφελος που έβλεπαν οι Στρατηγοί ήταν η μεταφορά υλικού προς την Νοτιανατολική Ευρώπη και τις Βαλτικές Χώρες. Κανένας άλλος σχεδιασμός δεν υπήρχε για το λιμάνι, πόσο μάλλον για στρατιωτική βάση που λανθασμένα αναφέρεται ακόμη και σήμερα. Αυτό άλλαξε όταν ένοικος της Αμερικανικής Πρεσβείας ανέλαβε ο Τζέφρι Πάιατ. Όπως έχω αναφέρει και σε παλιότερο άρθρο, ο Αμερικανός Πρέσβης εφεύρε κυριολεκτικά έναν άλλο ρόλο για την Αλεξανδρούπολη, αυτόν της εμπορικής ανάπτυξης του. Όσο θα αναπτύσσεται το λιμάνι εμπορικά, τόσο θα αυξάνονται οι στρατηγικές υποδομές του και κατ επέκταση οι δυνατότητες χρήσης από ΗΠΑ – ΝΑΤΟ.»
Ενώ συνέχιζε το ίδιο άρθρο , «σε αυτή την προσπάθεια, ο πρώην Αμερικάνος Πρέσβης βρήκε στην Αλεξανδρούπολη -εκτός από μια αδιάφορη πόλη για το λιμάνι- και τον Πρόεδρο του ΟΛΑ (Οργανισμός Λιμένα Αλεξανδρούπολης). Ο Κωνσταντίνος Χατζημιχαήλ ήταν από τους ελάχιστους που είδαν με φόβο την «Ρωσική Εισβολή» στην πόλη από το 2011 με την «απόβαση» των Ρωσικών υποσχέσεων. Ο ίδιος και πριν φτάσει ο Τζέφρι Πάιατ στην Ελλάδα, και ειδικά το 2014 όταν ξέσπασε η κρίση στην Ουκρανία, αντιλήφθηκε αμέσως την μεγάλη ευκαιρία. Όσο και αν προσπάθησε να το εξηγήσει, οι κυβερνήσεις Σαμαρά και Τσίπρα στην συνέχεια, αυτές ήταν απασχολημένες με την οικονομική κρίση. Οι δύο άντρες συνεργάστηκαν άψογα, και ο Πρόεδρος του Ο.Λ.Α κέρδισε τα μέγιστα από τις ανάγκες που προέκυψαν για τις ΗΠΑ. Έκανε κερδοφόρο το λιμάνι, βελτίωσε υποδομές, και κυρίως, εκπαίδευσε το προσωπικό «χρησιμοποιώντας» τους Αμερικανούς κατά τις διαδικασίες φόρτωσης – εκφόρτωσης. Αυτό που συνέβαινε στην Αλεξανδρούπολη, τους νέους ρόλους που έδινε στο λιμάνι ο Πάιατ, το «είδε» ο Γερουσιαστής Μενέντεζ, ο οποίος όσο με τον με τον τελευταίο σχεδίαζαν την Πρωτοβουλία 3 + 1, έβλεπε πως η Αλεξανδρούπολη θα μπορούσε να συμπληρώσει την Πρωτοβουλία 3 + 1, και με αυτό τον τρόπο η Τουρκία να εγκλωβιστεί μέσα στο Αιγαίο. »
Αυτό ακριβώς είχε στο μυαλό του ο Πρόεδρος του ΟΛΑ όταν στην ανάρτηση του για την συνάντηση των Πρέσβεων έγραψε: «Μεγάλη τιμή να φιλοξενούμε τη συνάντηση διπλωματών «5+1» [εισαγωγικά από Viadiplomacy] κρατών της δυτικής Μαύρης Θάλασσας, μία πρωτοβουλία του @USAmbassadorGR , και να συζητούμε την εμβάθυνση της συνεργασίας & την ενίσχυση των υποδομών, διαδρόμων & δικτύων που διέρχονται & διασυνδέουν τις χώρες μας!»
Η αναφορά του Κωνσταντίνου Χατζημιχαήλ στο «5+1» είναι οριακά «καταχρηστική» , αφού τέτοια Πρωτοβουλία δεν υφίσταται, αλλά είναι προφανές πως το επόμενο διάστημα θα πάρει «σάρκα και οστά»
Μενέντεζ – Πάιατ – Χατζημιχαήλ, και τώρα και Τσούνης
Την ώρα που ο νυν Πρέσβης των ΗΠΑ στην Αθήνα, Γιώργος Τσούνης, πραγματοποιούσε την Πρωτοβουλία του στην Αλεξανδρούπολη, ο πρώην Πρέσβης των ΗΠΑ, και νυν Υπουργός Εξωτερικών για τους Ενεργειακούς Πόρους του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, Τζέφρι Πάιτ, βρισκόταν στο Μπακού με αφορμή το Forum «Baku Energy»
Ο Τζέφρι Πάιατ είχε συνάντηση μεταξύ άλλων και με τον Πρόεδρο του Αζερμπαϊτζάν, στον οποίο σημείωσε την σημασία του Νοτίου Διαδρόμου,και τον καθοριστικό ρόλο της Ελλάδας στην ενεργειακή ασφάλεια των Βαλκανίων και της Ουκρανίας
Ο Αμερικανός Αξιωματούχος μαζί με τον Μπομπ Μενέντεζ [επί Προεδρίας Τραμπ, με ότι αυτό συνεπάγεται] ήταν αυτοί που ουσιαστικά υλοποίησαν την Πρωτοβουλία «3 +1», η οποία ουσιαστικά είναι και ο κύριος «διαχειριστής» όλων των αποφάσεων που λαμβάνονται στην Ανατολική Μεσόγειο.
Έχει περάσει απαρατήρητο πως, ενώ θα περίμενε κανείς σε αυτή την Πρωτοβουλία να έχει ενεργό ρόλο η Πρεσβεία των ΗΠΑ στην Λευκωσία, η Πρεσβεία στην Αθήνα και ο Τζέφρι Πάαιτ είχαν μεγαλύτερη συμμετοχή. Αυτό οφείλεται και στην κακή σχέση του Μπομπ Μενέντεζ με την πρώην Πρέσβειρα των ΗΠΑ στην Λευκωσία, Τζούντιθ Γκάρμπερ
Ο Μπομπ Μενέντεζ , ο αρχιτέκτονας του νομοσχεδίου με τίτλο «Νόμος για την εταιρική σχέση ασφάλειας και ενέργειας στην Ανατολική Μεσόγειο», είχε μιλήσει σκληρά στην Τζούντιθ Γκάρμπερ,μέσα στην Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων της Γερουσίας. Συγκεκριμένα είχε αναφέρει μπροστά στην έκπληκτη Πρέσβειρα «Το 1974, η Τουρκία εισέβαλε στην Κύπρο με τη βία των όπλων. Το βόρειο τμήμα της Κυπριακής Δημοκρατίας είναι υπό κατοχή από την Τουρκία. Ζητάμε δικαιοσύνη”! Κακά τα ψέματα, το State Department και ο ΟΗΕ, δεν έχουν “σπάσει” την σιωπή τους για το θέμα της “εισβολής και κατοχής” (ως τώρα τουλάχιστον). Μια γραμμή, που ευθυνόμαστε κι εμείς λόγω της “άρνησης” μας να διεκδικήσουμε το δίκαιο μας, ένα δίκαιο που το κατάπιαμε ως “ηλίθια καλά παιδιά”! Και άντε οι συνάδελφοι κι εγώ να βγάλουμε από το στόμα του Εκπροσώπου του ΟΗΕ τις λέξεις “Τουρκική εισβολή, κατοχή, παραβίαση, και… και…). Και άντε να αλλάξουν στάση οι ΗΠΑ βλέποντας μια υπερ-μειονότητα “χαμένων ποιητών” που αποδέχονται την “όποια Τουρκική λύση” και “φτιάχνουν” ένα “γλωσσάρι” της ντροπής που εισηγείται»
Και επειδή η ιστορία είναι διδακτική, ο Ελληνισμός που για αιώνες ήταν το «τείχος προστασίας» του πολιτισμένου κόσμου, είχε δύο «πνεύμονες», αυτόν την Ανατολικής Μεσογείου «και πέρα»(Βόρεια Αφρική), και αυτόν την Μαύρης Θάλασσας «και πέρα»(Καύκασος. Οι αναφορές του Τζέφρι Πάιατ [όσο ήταν Πρέσβης στην Αθήνα] για το ρόλο της Ελλάδας «και πέρα», δεν ήταν τυχαίες.
Σήμερα, που η Ελλάδα είναι και πάλι «τείχος» του πολιτισμού κόσμου, έχει ως «Πνεύμονα» την Πρωτοβουλία «3 +1». Η Πρωτοβουλία που ανέλαβε ο Γιώργος Τσούνης [μαζί με τους Μενέντεζ-Πάιατ] είναι ο άλλος «Πνεύμονας» που δημιουργείται για τον ρόλο της χώρας, και όπως ανέφερε ο πρόεδρος του ΟΛΑ θα ονομαστεί «5+1».
«5+1» και «3+1» για την αντιμετώπιση της Κίνας
«Στο όχι τόσο μακρινό μέλλον, θα γίνουμε μάρτυρες μιας πολύ πιο ορατής κινεζικής παρουσίας στη Μεσόγειο και ενδεχομένως ελπίζω και άλλων κρατών, όπως η Ινδία». Αυτό είχε αναφέρει ο πρώην υπουργός Εξωτερικών, Νίκος Δένδιας, κατά τη διάρκεια τηλεδιάσκεψης των Επιτροπών Εξωτερικών Υποθέσεων και Άμυνας των Κοινοβουλίων του Νότου της Ε.Ε. με θέμα «Εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο και στη Λιβύη», στις 8 Σεπτεμβρίου του 2021. Λίγες ημέρες πριν, στις 2 Σεπτεμβρίου και στο συνέδριο «2021 Bled Strategic Forum», στο πάνελ με θέμα: «Η Μεσόγειος: μια γεωστρατηγική σκακιέρα», σημείωνε και πάλι: «Υπάρχει αλλαγή στη στρατηγική αρχιτεκτονική της περιοχής της Μεσογείου. Ενισχύεται η συνεργασία μεταξύ χωρών που μοιράζονται τις ίδιες αρχές, όπως το Διεθνές Δίκαιο και ειδικότερα το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας», ενώ είχε υπογραμμίσει την ανάγκη «να μπουν και άλλοι παίκτες στην Ανατολική Μεσόγειο, όπως για παράδειγμα η Ινδία»
Μάλιστα στο ίδιο συνέδριο ο Νίκος Δένδιας είχε κατηγορήσει τους Ευρωπαίους [έμμεσα και τους Αμερικανούς] για την στάση που κράτησαν στην παραχώρηση του Πειραιά αναφέροντας: «Όταν η Ελλάδα ήταν υποχρεωμένη από τις μνημονιακές δεσμεύσεις να ιδιωτικοποιήσει το λιμάνι του Πειραιά, μόνο η Κίνα είχε εμφανιστεί με προσφορά. Και εγώ ο ίδιος το είχα τονίσει στον τότε Γερμανό υπουργό Οικονομικών Σόιμπλε. Κανείς δεν ενδιαφέρθηκε, οπότε οι Κινέζοι πήραν το λιμάνι. Μετά από δύο τρία χρόνια όλοι έρχονται και μας λένε γιατί δώσατε το λιμάνι στους Κινέζους. Είναι το τέλειο παράδειγμα του πόσο κοντόφθαλμα ενεργεί ο δυτικός κόσμος»
Βέβαια στην πορεία, και ειδικά μετά το 2012 και την διακυβέρνηση Ομπάμα, οι Αμερικανοί είδαν διαφορετικά την πολιτική έναντι της Κίνας στην Ανατολική Μεσόγειο και την Μαύρη Θάλασσα.
Οι δύο αυτές Πρωτοβουλίες με επίκεντρο την Ελλάδα, ουσιαστικά δημιουργούν ένα «οικονομικό φράγμα» απέναντι στην πολιτική του Πεκίνου που από την μια επιδιώκει να κάνει την Τουρκία το «μεγαλύτερο της λιμάνι» και «τερματικό σταθμό» των εμπορικών της τραίνων, και από την άλλη να απαξιώσει τις Θαλάσσιες οδούς που ελέγχουν σήμερα οι Αμερικανοί.
[iEpikaira: Από ότι φαίνεται οι διεργασίες για την υποστήριξη/διεύρυνση του Three Seas Initiative, συνεχίζονται με γοργούς ρυθμούς. Περισσότερα ΕΔΩ και ΕΔΩ και ΕΔΩ! Δεν ήταν καθόλου τυχαία η επίσκεψη του επικεφαλής της CIA στην Αλεξανδρούπολη στις 1 – 2 Ιουνίου 2023 ΕΔΩ!]

ΜΗΠΩΣ ΔΕΝ “ΔΙΑΒΑΖΟΥΜΕ” ΚΑΛΑ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ;

20
 του Παντελή Σαββίδη
Ο τίτλος του βιβλίου του Στρατηγού Φράγκου Φραγκούλη ήταν εύστοχος. Ποια Τουρκία, ποιοί Τούρκοι; Τι σχέση έχει η σημερινή Τουρκία με τους Τούρκους;
Αυτές τις ημέρες, με αφορμή την σύνθεση της κυβέρνησης Ερντογάν, στα ΜΜΕ αναλύεται η προσωπικότητα και η πολιτική που θα ακολουθήσουν εμβληματικά πρόσωπα της νέας τουρκικής κυβέρνησης.
Βεβαίως, τουρκική λέγεται η κυβέρνηση, τουρκική θεωρείται η κοινωνία τους και Τουρκία λέγεται η χώρα. Αλλά ποια σχέση έχει ο μικρασιατικός αυτός λαός (που αποτελείται απο πολλές λαότητες) με τους Σελτζούκους, ή τους Οθωμανούς που κατέβηκαν απο την Κεντρική Ασία, κυριάρχησαν στην περιοχή και αναμίχθηκαν με τους λαούς που συγκροτούσαν το Βυζάντιο;
Το κύριο χαρακτηριστικό της τουρκικής κυβέρνησης είναι μια σύνθεση Κούρδων, Ποντίων, Ελληνόφωνων ή μη και Αράβων, όπως ενδεχομένως ο Καλίν. Οι ελληνόφωνοι της τουρκικής κυβέρνησης μιλούν ποντιακά καλύτερα και απο τον άριστο γνώστη της διαλέκτου στην Ελλάδα. Ακόμη και ο πρώην υπουργός Χουλουσί Ακάρ ήταν τσερκέζος, όχι τούρκος. Κούρδος ο Φιντάν, κούρδος ο Σιντζέκ, κουρδικής καταγωγής πολλά στελέχη του κρατικού μηχανισμού. Τους ελληνόφωνους δεν θέλω να τους προσδιορίσω.
Αυτό το μίγμα αποτελεί την ηγεμονεύουσα πολιτική τάξη της Τουρκίας σήμερα, μιας Τουρκίας με μειοψηφία τουρκική.
Έχουμε να κάνουμε με μια σύγχρονη μορφή του Βυζαντίου, αν εξαιρέσουμε την κυρίαρχη θρησκεία.
Δυστυχώς, στην απο εδώ πλευρά του Αιγαίου το Βυζάντιο δεν έγινε αποδεκτό, παρά μόνο ως φολκλόρ, δεν μελετήθηκε και δεν εξάγονται συμπεράσματα απο την πολιτική του. Περισσότερο οι πρώτοι πυρήνες του νεοελληνικού κράτους αναζήτησαν ταυτότητα στην Αρχαία Ελλάδα χωρίς να μπορέσουν, στη συνέχεια, να αφομοιώσουν τον πολιτισμό της, τον οποίο οι σύγχρονοι Έλληνες εγκατέλειψαν ακόμη και ως διδαχή στα σχολεία τους. Η χώρα και η κοινωνία αφέθηκαν στον αυτόματο πιλότο. Ό,τι προκύψει απο το κυρίαρχο αθηναϊκό αμάλγαμα στο οποίο η ισορροπία μεταξύ ελληνικού και μη τείνει να αντιστραφεί. Και επειδή οι ιδεολογικοί μηχανισμοί υπάρχουν και λειτουργούν στην Αθήνα (απο εκεί εκπορεύονται τα πάντα), η νέα αθηναϊκή ιδεολογία διαχέεται στην επικράτεια. Το στίγμα της, μόνο, ως θεωρητική προσπάθεια μπορεί να χαρακτηρισθεί ελληνικό. Θα διάβαζα με ενδιαφέρον τι το ελληνικό φέρει ως πολιτισμό η σύγχρονη Ελλάδα πέραν του περιβάλλοντος και του χώρου.
Εν ολίγοις, στις δύο πλευρές του Αιγαίου έχουμε δύο λαούς με τις σύγχρονες ονομασίες τους: Στην Ανατολική έχουμε τον αποκαλούμενο τουρκικό λαό που ενσωμάτωσε την βυζαντινή παράδοση πλην της θρησκείας και στην Δύση τον ελληνικό που δεν αφομοίωσε ούτε το Βυζάντιο, ούτε την Αρχαία Ελλάδα. Ούτε, φυσικά, την σύνθεσή τους.
Τι είναι απο άποψη πολιτιστικού στίγματος η νεοελληνική κοινωνία; Λίγο απο όλα. Αυτό το λίγο απ όλα δεν της δίνει συνοχή, ούτε σκοπό. Είναι δύο αδυναμίες που αν δεν λειτουργούν διαλυτικά, σίγουρα δεν διαμορφώνουν συνεκτική κοινωνία. Ακόμη δεν έχουμε αποφασίσει τι θέλουμε να είμαστε.
Αυτό έχει τη σημασία του αλλά, ίσως, δεν είναι υπαρξιακού χαρακτήρα για την παρουσία μας στην περιοχή. Εκείνο που είναι καταλυτικό, είναι η λανθασμένη ανάγνωση της γειτονικής χώρας. Η οποία εξελίσσεται. Δεν έχουμε να κάνουμε με μια Τουρκία όπως την προσλάβαμε στα μαθητικά μας μυαλά. Έχουμε να κάνουμε με μια πολυεθνοτική σύνθεση με υποδώρεια συνείδηση της διαφορετικότητάς της αλλά με αποφασιστική υπεράσπιση του κοινού της χαρακτηρισμού ως τουρκικής.
Η σχέση μαζί της και η αντιμετώπισή της είναι ένα πολύπλοκο φαινόμενο το οποίο, προς το παρόν, η Αθήνα δεν φαίνεται να μπορεί να αναγνώσει. Ας ελπίσουμε ότι θα καταφέρει κάποια στιγμή να ενσκήψει πάνω του.

Αλ. Μαλλιάς: ΤΟ ΚΑΣΤΡΟ ΤΗΣ ΧΕΙΜΑΡΡΑΣ

4

 Aλέξανδρος Μαλλιάς


Στη φωτογραφία¨ Επιλέγουμε -συνειδητά- την αναγραφή που υπάρχει στο Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη, Χειμάρρα (και όχι Χιμάρα), επειδή, ακριβώς, εκεί έχει μία ξεχωριστή σημασία.

Η Ελληνική Εθνική Μειονότητα στην Αλβανία, και ειδικά στη Χειμάρρα, είναι η μόνη συμπαγής ελληνική κοινότητα σε όμορη χώρα. Όταν λέμε Ελληνική Εθνική Μειονότητα, συμβολικά τουλάχιστον, εννοούμε, κυρίως, τη Χειμάρρα. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι σε δεύτερη μοίρα έρχονται οι Άγιοι Σαράντα, το Αργυρόκαστρο και η Δρόπολη.

Γνωρίζω, από την εποχή που υπηρετούσα ως πρέσβης στην Αλβανία, την πολιτική των πιέσεων απέναντι στη Μειονότητα.  Γνωρίζω τις πολιτικές της εκλογικής νοθείας και της απροκάλυπτης πολιτικής βίας. Πριν και μετά τις εκλογές. Η Αλβανία, εφαρμόζοντας σήμερα την  πολιτική  του Ενβέρ Χότζα, δεν αναγνωρίζει τον Ελληνισμό της Χειμάρρας ως Εθνική Μειονότητα. Η  πολιτική των διακρίσεων συνεχίζεται.

Η αυθαίρετη σύλληψη και εκδικητική φυλάκιση έκανε τον Φρέντι Μπελέρη ίνδαλμα, γνωστό τώρα στις Βρυξέλλες και στην Ουάσιγκτον.

Ο φανατισμός και η μεροληψία που χαρακτηρίζουν τις δράσεις των Τιράνων  υπό την  καθοδήγηση του πρωθυπουργού  κ. Έντι Ράμα  γιγάντωσαν σήμερα το πρόβλημα. Έστω και με τον τρόπο αυτό, η  Χειμάρρα είναι εκεί που της αξίζει: στην πρώτη γραμμή ενδιαφέροντος και προτεραιοτήτων των ελληνοαλβανικών σχέσεων. Συστηματικές είναι οι προσπάθειες  των Τιράνων να ξεριζώσουν τη γηγενή ελληνική μειονότητα στη Χειμάρρα. Ο πρωθυπουργός της Αλβανίας επιβάλλει την προδήλως αντιευρωπαϊκή  μειονοτική  αυτή πολιτική. Άξιοι συμπαραστάτες του τα στελέχη του Σοσιαλιστικού Κόμματος και οι μόνιμες και πανίσχυρες δομές του κρατικού μηχανισμού στην περιοχή του Αυλώνα και δη της Χειμάρρας. Η ευρωπαϊκή πορεία της Αλβανίας  «περνάει  μέσα από την προστασία των θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων και περιουσιών των μελών της Ελληνικής Εθνικής Μειονότητας». Διερωτώμαι, εδώ και πολλά χρόνια, αν η στερεότυπη  αυτή διακήρυξη μας  έγινε ποτέ πράξη!

Δεν βοηθούν οι συναισθηματικές και συνθηματικές αντιδράσεις στην Ελλάδα που, κατά κανόνα, κρατούν συνήθως μερικές ώρες ή μέρες. Είμαι αντίθετος, επίσης, με τις επικίνδυνες και επιπόλαιες κραυγές (δυστυχώς, ακούγονται  και τέτοιες) για «δυναμική» αντίδραση. Μόνο οι δειλοί και γνωστοί ανεύθυνοι προτάσσουν τα συνθήματα και τις ανεξέλεγκτες κραυγές. Οι ωσεί παρόντες «γενναίοι» υπερπατριώτες των Αθηνών και της Θεσσαλονίκης είναι οι μόνιμοι απόντες. Άκριτα συνθήματα, λεκτικά πυροτεχνήματα. Ευνοούν, με τον τρόπο αυτό, μόνο την Αλβανία.

Ο κ. Έντι Ράμα επέδειξε έλλειψη πολιτικής φερεγγυότητας και συνέπειας έναντι -χρονολογικά- των πρωθυπουργών Αντ. Σαμαρά, Αλ. Τσίπρα και Κυρ. Μητσοτάκη, ενώ προηγουμένως είχε υπονομεύσει, ως αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, τη συμφωνία των Κ. Καραμανλή και Σ. Μπερίσα, το 2009, για τις θαλάσσιες ζώνες των δύο χωρών.

 

Συνεχίζοντας και ενισχύοντας την πολιτική περί «μειονοτικών ζωνών» του Ενβέρ Χότζα, η σημερινή Αλβανία -χάρις στη διαχρονική και, κατά κανόνα, άνευ απτών ανταλλαγμάτων στήριξη όλων των ελληνικών κυβερνήσεων- θεωρεί ότι δικαιούται να αρχίσει τις ενταξιακές διαπραγματεύσεις με την Ε.Ε. Συνεχίζει εν τούτοις  να αναγνωρίζει ως μέλη της Ελληνικής Εθνικής Μειονότητας  μόνο τον Ελληνισμό της ευρύτερης περιοχής των Αγίων Σαράντα και Αργυροκάστρου. Δεν αναγνωρίζει τον Ελληνισμό της Χειμάρρας. Περιττό, συνεπώς, να σημειώσω ότι στην  εθνική οδό  Άγιοι Σαράντα-Χειμάρρα  οι επίσημες κρατικές ενδείξεις είναι μόνο στα Αλβανικά (Himara ή Himare).

Όμως, στη Χειμάρρα, γράφεις, μιλάς και ακούς μόνο Ελληνικά! «Θέλουν να μας υποτάξουν και ξέρουν ότι δεν μπορούν. Μας πιέζουν, μας απειλούν. Θέλουν να μας εξαναγκάσουν να τα παρατήσουμε. Έχουμε πάθει ανοσία. Ξέρουν ότι, αν χάσουμε τις περιουσίες μας, τα σπίτια μας και τις επιχειρήσεις μας, θα ξεριζωθούμε. Αυτό θέλουν»… Τα λόγια αυτά ακούς από τους  Έλληνες της Χειμάρρας . Όπου και αν σταθείς. Είναι ο μεγαλύτερος  εργοδότης στην περιοχή. Περίπου 400 επιχειρήσεις στο λεγόμενο «μικρό Δήμο Χειμάρρας» με πάνω από 3.500 εργαζόμενους. Η καταπίεση, ωστόσο, είναι εμφανής και αφανής.

Υποτίμηση και επαγγελματισμός

Στην Αθήνα, λόγω αγνοίας, έχουμε την  τάση να υποτιμούμε την Αλβανία. Στα Τίρανα όμως -ανεξαρτήτως καθεστώτων και κυβερνήσεων, πολιτικών κομμάτων και  ιδεολογιών- υπάρχει ένα  κοινό σημείο. Η σημασία της Ελλάδας για την Αλβανία. Σπάνια με θετική έκφανση και, κατά κανόνα, με καχυποψία. Ο Χότζα πέθανε  προ τεσσάρων δεκαετιών. Η Ελλάδα εν τούτοις εξακολουθεί να αποτελεί τον πρώτο στόχο ενδιαφέροντος και ανησυχίας. Πολιτικοί  και Μ.Μ.Ε. των Τιράνων ενισχύουν την τάση αυτή με αμφίδρομα τροφοδοτούμενη ένταση και χρωματισμό. Οι μόνιμες δομές και οι μηχανισμοί του αλβανικού κράτους (μυστικές υπηρεσίες, υπουργείο Εξωτερικών κ.λπ.) έχουν υποδειγματική οργάνωση και, κυρίως, συνέχεια στα αφορώντα στην Ελλάδα και στους ελληνικούς στόχους ειδικού ενδιαφέροντος. Τούτο συμβαίνει με αξιοσημείωτη συνέπεια  εδώ και 75 χρόνια! Με αποτέλεσμα η, κατά τεκμήριο, μειωμένων δυνατοτήτων αλβανική διοίκηση να έχει καλή -πολύ καλή μάλιστα- εικόνα και πληροφόρηση. Για πρόσωπα, πολιτικές και θέσεις. Διαχρονικά, οι καλύτεροι κρατικοί λειτουργοί εργάζονται με αυταπάρνηση και πατριωτικό φανατισμό, αν θέλετε, στο φάκελο που τιτλοφορείται «Ελλάς/Greqi».

Η Αλβανία, εφαρμόζοντας και σήμερα την πολιτική του Ενβέρ Χότζα, δεν αναγνωρίζει τον Ελληνισμό της Χειμάρρας ως Εθνική Μειονότητα, συνεχίζοντας την πολιτική διακρίσεων.

Για τα Τίρανα, όλες οι κύριες δράσεις και εκφάνσεις των  διμερών μας σχέσεων έχουν αποκλειστικά «πολιτικό υπόβαθρο». Όσο αυτό ισχύει από αλβανικής πλευράς, έτσι θα πρέπει να αντιμετωπίζεται και από την ελληνική. Ο σημερινός πρωθυπουργός της Αλβανίας  είχε, επί μία  δεκαπενταετία, την ευκαιρία να μας παρουσιάσει   τα πεπραγμένα  του. Το 2009 είχε πρωτοστατήσει στην υπονόμευση της Συμφωνίας για τις Θαλάσσιες Ζώνες. Εξυπηρετώντας τα  τουρκικά συμφέροντα, όπως επίσημα κατήγγειλε ο πρώην πρωθυπουργός Σάλι Μπερίσα ενώπιον του Κοινοβουλίου της Αλβανίας. Η προσωπική στήριξη του προέδρου  της Τουρκίας  Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, του αποφέρει προσωπικά  πλεονεκτήματα.  Επέδειξε έλλειψη πολιτικής φερεγγυότητας και συνέπειας έναντι,  τεσσάρων τουλάχιστον, πρωθυπουργών της Ελλάδος.

Οι εναλλακτικές

Έχω ταχθεί, σταθερά, υπέρ της ενίσχυσης των σχέσεών μας με την Αλβανία και τον αλβανικό παράγοντα στα Βαλκάνια. Όμως, σήμερα, η προσωπική συμπεριφορά του πρωθυπουργού της Αλβανίας, καθώς και η  εμπάθειά του απέναντι στον Ελληνισμό της Χειμάρρας, τον καθιστούν προβληματικό και ευμετάβλητο συνομιλητή. Τη στιγμή αυτή, η  Ελλάδα διαθέτει ισχυρή πολιτική βούληση και αυξημένες διεθνείς δυνατότητες να αναλάβει την πρωτοβουλία των κινήσεων. Ας το πράξουμε. Τα Τίρανα υπολογίζουν μόνο τα καθαρά λόγια, τη συνέχεια και τη συνέπεια λόγων και έργων. Τα λόγια και τις περίτεχνες δηλώσεις -ιδίως εκείνες που δεν έχουν καθαρότητα-τις αναλύουν ως πρόσκαιρα πολιτικά πυροτεχνήματα και στιγμιαίες εκλάμψεις. Δίκαια ή άδικα;

Έρχομαι, τώρα, στο ζήτημα της λεγόμενης «ανάπτυξης» της παραλιακής ζώνης της Χειμάρρας. Η αυθαιρεσία είναι απαράδεκτη. Μία ρεαλιστική λύση  προϋποθέτει τη συμφωνία  των δικαιούχων μελών της Ελληνικής Εθνικής Μειονότητας. Δεν μπορεί παρά να στηρίζεται στο ακόλουθο συνεκτικό  τρίπτυχο:

– α) Απόδοση των τίτλων των περιουσιακών στοιχείων (τίτλοι ιδιοκτησίας) στους δικαιούχους. Ο αυτόχθων Ελληνισμός της Χειμάρρας έχει ιδιόκτητη ακίνητη περιουσία που αποκτήθηκε, πριν ακόμη από την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της Αλβανίας από την Οθωμανική Αυτοκρατορία (έγινε στην Αυλώνα, το Νοέμβριο του 1912, και αναγνωρίστηκε από τις Μεγάλες Δυνάμεις, τον Ιούλιο του 1913).

– β) Συμμετοχή των δικαιούχων-τιτλούχων μελών της Ελληνικής Εθνικής Μειονότητας στο επιχειρησιακό και επιχειρηματικό σχέδιο (business plan), ώστε να αισθανθούν ότι είναι συνιδιοκτήτες και συμμέτοχοι του σχεδίου και όχι αποκλεισμένοι.

– γ) Ο υπολογισμός της αποζημίωσης για τις ενδεχόμενες αναγκαστικές απαλλοτριώσεις της ακίνητης περιουσίας, που θα συναποφασισθούν με τη Μειονότητα, θα πρέπει να γίνει με βάση τις τρέχουσες τιμές της αγοράς ακινήτων στη Χειμάρρα. Όχι με αυθαίρετο καθορισμό δήθεν αντικειμενικών αξιών που καμία σχέση δεν έχουν -υπολείπονται σαφώς- με τις πραγματικές τιμές στην τοπική και περιφερειακή αγορά των ακινήτων.

Η στήριξη του προέδρου της Τουρκίας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, αποφέρει στον Αλβανό πρωθυπουργό, Έντι Ράμα, προσωπικά πλεονεκτήματα.

Συμμερίζομαι την θέση περί προκατασκευασμένης πλεκτάνης, από τις Υπηρεσίες της Αλβανίας, σε βάρος του φυλακισμένου  πολιτικού -αναμφίβολα- κρατούμενου, Δημάρχου Χειμάρρας Φρέντι Μπελέρη και του  ασθενούς συνεργάτη  του, Παντελή Κοκαβέση. Οι ηγέτες των Τιράνων, εδώ και 25 περίπου χρόνια, ανέδειξαν τη Χειμάρρα ως τον  καταλύτη στις σχέσεις της Αλβανίας με την Ελλάδα και με την Ευρωπαϊκή  Ένωση. Το πολιτικό  τους κόστος, λόγω  Χειμάρρας, είχε προεξοφληθεί. Ας αφήσουν, επίσης, κατά μέρος οι κυβερνητικοί παράγοντες των Τιράνων τα περί ανεξαρτήτων θεσμών δικαιοσύνης. Πόσοι, αλήθεια, πολίτες της Αλβανίας πιστεύουν στην ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης; Διαφορετικά και, προφανώς, φυσιολογικά θα ήσαν τα πράγματα, αν οι διαδοχικοί πρωθυπουργοί της Αλβανίας διαχρονικά αντιμετώπιζαν την εκλογική διαδικασία της Χειμάρρας ψύχραιμα. Ο πρωθυπουργός κ. Έντι Ράμα έχασε ήδη τη σημαντικότερη για τον ίδιο, προσωπικά, μάχη. Υπέστη από τον -φυλακισμένο  σήμερα- Δήμαρχο της Ελληνικής Εθνικής Μειονότητας στη Χειμάρρα οδυνηρή προσωπική  ήττα. Η  αυθαίρετη σύλληψη και εκδικητική φυλάκιση έκανε τον  Φρέντι Μπελέρη ίνδαλμα, γνωστό τώρα στις Βρυξέλλες και στην Ουάσιγκτον.

Από την πλευρά της, η Βουλγαρία, υπεραμυνόμενη των δικών της εθνικών  στόχων και συμφερόντων και χωρίς ουσιαστικές αντιδράσεις  από τους εταίρους μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, δείχνει να καταφέρνει να επιτύχει το στόχο της για αναγνώριση «βουλγαρικής μειονότητας» στη Βόρεια Μακεδονία. Την έχει συνδέσει άμεσα με την άρση των σταθερών επιφυλάξεών της για την έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων με την Ε.Ε. Γιατί να μην απαιτήσουμε και εμείς κατάργηση των μειονοτικών ζωνών και αναγνώριση της Χειμάρρας ως κάστρου της Ελληνικής Μειονότητας και τη διευθέτηση του καυτού ζητήματος των περιουσιών;

Στην Αθήνα, λόγω αγνοίας, έχουμε την τάση να υποτιμούμε την Αλβανία, αλλά στα Τίρανα -ανεξαρτήτως καθεστώτων και κυβερνήσεων, πολιτικών κομμάτων και ιδεολογιών- υπάρχουν μόνιμες δομές και μηχανισμοί (μυστικές υπηρεσίες, υπουργείο Εξωτερικών κ.λπ.) με υποδειγματική οργάνωση και, κυρίως, συνέχεια στα αφορώντα στην Ελλάδα και στους ελληνικούς στόχους ειδικού ενδιαφέροντος.

Κλείνω με μία παρατήρηση. Προτιμώ την ονομασία Χειμάρρα αντί  Χιμάρας. Επιλέγω, συνειδητά, την αναγραφή που υπάρχει στο Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη. Ακριβώς, γιατί εκεί έχει μία ξεχωριστή σημασία.

amynanet.gr

Η Δίκη των Εξ, οι ντροπές του Άρειου Πάγου και οι χρήσιμοι ηλίθιοι

17
Δίκη των Εξ

Εκατό χρόνια από τη Συνθήκη της Λωζάννης που έχει τεράστιο νομικό ενδιαφέρον ως απόρροια της ελληνικής ήττας στο μικρασιατικό μέτωπο και δέκα χρόνια μετά από μια «παράξενη» απόφαση ενός Τμήματος του Άρειου Πάγου με 3 ψήφους υπέρ και 2 κατά -που ερμήνευε κατά την αντίληψη της (περιθωριακής πλέον) βασιλικής παράταξης τα γεγονότα εκείνης της εποχής- η Ένωση Ποινικολόγων και Μαχόμενων Δικηγόρων επέλεξε να διοργανώσει εκδήλωση για τη Δίκη των Εξ. Θεώρησε ότι αυτό είναι το υπέρτατο θέμα την περίοδο αυτή που θυμόμαστε τη Μικρασιατική Καταστροφή και τη Συνθήκη της Λωζάννης!!!

Και το πλαίσιο της εκδήλωσης δεν είναι άλλο από την περιθωριακή άποψη των πολιτικών απογόνων της ένοχης μοναρχικής παράταξης, που μια συγκεκριμένη μεθόδευση μετέτρεψαν τον Άρειο Πάγο σε ιστορικό, ιδεολογικό και πολιτικό κριτή και όργανο παραβιάζοντας κάθε δεοντολογία που σχετίζεται με το θεσμικό ρόλο του ανώτατου αυτού δικαστικού οργάνου.  Η πληρέστατη κριτική στην απόφαση του Αρείου Πάγου έγραψε ο εξαίρετος νομικός Τάκης Σαλκιτζόγλου, παρατίθεται στη συνέχεια του άρθρου αυτού που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Μικρασιατική Ηχώ, (Νο 409, Ιανουάριος-Φεβρουάριος 2011, σελ. 9-12).

Στην εκδήλωση δεν κλήθηκαν ούτε καν οι Αρεοπαγίτες που εξέφρασαν την άποψη που μειοψήφησε, ούτε βεβαίως οι εκπρόσωποι του προσφυγικού χώρου μιας και τη εποχή που διαδραματιζόταν το αρεοπαγίτικο στόρι η Ομοσπονδία Προσφυγικών Συλλόγων  Ελλάδας (ΟΠΣΕ) παρενέβη στη διαδικασία και διεκδίκησε το ρόλο του πολιτικού ενάγοντα. Να σημειώσουμε ότι της απαγορεύτηκε η προσκόμιση στοιχείων που αποδείκνυαν την ευθύνη των όσων καταδικάστηκαν τον

Ας δούμε κάποια ιστορικά στοιχεία που αγνοήθηκαν εντελώς για να γίνει κατανοητό ότι η Μικρασιατική καταστροφή και η ανθρωπιστική τραγωδία που ακολούθησε ήταν αποτέλεσμα συγκεκριμένων πολιτικών επιλογών των νικητών των εκλογών της 1ης Νοεμβρίου του 1920. Επιλογές που εν γνώσει τους υποβάθμισαν την διεθνή θέση της Ελλάδας, κατέστρεψαν τις συμμαχικές σχέσεις, απομείωσαν το αξιόμαχο του στρατού και συνειδητά απομονωμένοι μετέτρεψαν μια διασυμμαχική επιχείρηση σε ελληνοτουρκικό πόλεμο.

Νοέμβρης 1920: Οι φιλογερμανοί επιστρέφουν στην εξουσία

Η επιστροφή των παλιών φιλογερμανών στην εξουσία θα έχει δραματικές επιπτώσεις στο μικρασιατικό εγχείρημα. Κατ’ αρχάς θα επιλέξουν συνειδητά να διαρρήξουν τις σχέσεις με τους συμμάχους, παραγνωρίζοντας τις δύο αυστηρές διακοινώσεις τους για τη μη επιστροφή του Κωνσταντίνου στον θρόνο, ενώ ήδη είχαν αποκαθηλωθεί οι ηττημένοι παλιοί του αυτοκρατορικοί σύμμαχοι, ο γυναικαδελφός του Γουλιέλμος Β΄ στη Γερμανία και ο Κάρολος Α’ στην Αυστροουγγαρία. Οι τρεις νικήτριες συμμαχικές χώρες δήλωναν ξεκάθαρα: «…ευρίσκονται ηναγκασμέναι να δηλώσωσι δημοσία ότι η επί του Θρόνου της Ελλάδος παλινόρθωσις Ηγεμόνος του οποίου η κακόπιστος στάσις και διαγωγή έναντι των συμμάχων κατά τη διάρκεια του πολέμου εγένετο δι αυτούς πηγή δυσχερειών και σοβαρών απωλειών, δεν θα ηδύνατο να θεωρηθή παρ’ αυτών ειμεί ως η παρά της Ελλάδος επικύρωσις των εχθρικών πράξεων του Βασιλέως Κωνσταντίνου. Το γεγονός τούτο θα εδημιούργει νέαν κατάστασιν δυσμενή εις τας μεταξύ της Ελλάδος και των Συμμάχων σχέσεις και εις την περίπτωσιν ταύτην οι τρεις Κυβερνήσεις δηλούσιν ότι επιφυλάσσουσιν εαυταίς πλήρη ελευθερία δράσεως προς διακανονισμόν της καταστάσεως ταύτης.»  

Παρόλα αυτά η φιλομοναρχική κυβέρνηση οργάνωσε ένα νόθο δημοψήφισμα στις 5 Δεκεμβρίου, όπου το 99,9% ψήφισαν υπέρ της επαναφοράς. Στη συνέχεια οργάνωσε τη θριαμβευτική επάνοδο του Κωνσταντίνου αναθέτοντάς του την αρχηγία του στρατού. Παράλληλα τοποθέτησε επικεφαλής του στρατεύματος απειροπόλεμα και άχρηστα στελέχη, απομακρύνοντας ικανούς και εμπειροπόλεμους αξιωματικούς. 500 έμπειροι αξιωματικοί απομακρύνθηκαν ως βενιζελικοί ή υποχρεώθηκαν λόγω κλίματος να αποχωρήσουν μόνοι τους. Επανήλθαν από την αποστρατεία 1500 φιλομοναρχικοί, ενώ στη θέση του ικανού Λ. Παρασκευόπουλου θα αναλάβει ο ανακληθείς από την αποστρατεία Αν. Παπούλας και την άνοιξη του 1922 ο μειωμένων ψυχικά ικανοτήτων Χατζηανέστης.

Έτσι, εν πλήρει συνειδήσει υποβάθμισαν την ελληνική θέση στο μικρασιατικό πόλεμο και μετέτρεψαν μια διασυμμαχική επιχείρηση σε καθαρό ελληνοτουρκικό πόλεμο με αντίπαλο τους εθνικιστές του Μουσταφά Κεμάλ. Παράλληλα αμέλησαν παντελώς μετά τις πρώτες ήττες του Καλοκαιριού του 1921 να οχυρώσουν την περιοχή της Σμύρνης, μετατρέποντάς την σε απόρθητο φρούριο, κατά τον τύπο της οχύρωσης της Άγκυρας από τον Μουσταφά Κεμάλ.

Εξέθεσαν σε θανάσιμο κίνδυνο τους εναπομείναντες Έλληνες του Πόντου, όταν δημοσίως και προσχηματικά δήλωσαν στη Συνδιάσκεψη του Λονδίνου τον Μάρτιο του 1921, ότι θα οργάνωναν στρατιωτική επέμβαση εκεί, χωρίς να έχουν την παραμικρή τέτοια πρόθεση. Έτσι κατάφεραν να προκαλέσουν την δεύτερη φάση της Γενοκτονίας του ποντιακού ελληνισμού, εφόσον ο Μουσταφά Κεμάλ με βίαιο τρόπο εκτόπισε τον ελληνικό πληθυσμό από την περιοχή προς τα βάθη της Ανατολίας. Επίσης δεν έλαβαν κανένα μέτρο για την προστασία του άμαχου πληθυσμού της Ιωνίας, ενώ ήταν γνωστό ότι σε περίπτωση αποχώρησης του ελληνικού στρατού θα εσφαγιάζετο από τους κεμαλιστές. Αντιθέτως, μετά την κατάρρευση του μετώπου και πέντε ημέρες πριν εισβάλλει ο κεμαλικός στρατός στη Σμύρνη αποστέλλεται η τελευταία εντολή της μοναρχικής κυβέρνησης με την υπογραφή του πρωθυπουργού Πέτρου Πρωτοπαππαδάκη: «Εγκρίνετε εμποδισθώσι αναχωρίσωσι Έλληνες Μικρασιάται δι Ελλάδα, ακόμα και όταν είναι εύποροι δυνάμενοι αναχωρήσωσι με συνήθη ταχυδρομικά ατμόπλοια.»  Ως αποτέλεσμα αυτής της αδιαφορίας για τη μοίρα του μικρασιατικού ελληνισμού συνελήφθησαν 150.000 άμαχοι από τα κεμαλικά στρατεύματα εκ των οποίων μόνο 15.000 άτομα επέζησαν και έφτασαν στην Ελλάδα μετά την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάννης.

Θα μπορούσαν αυτές οι πράξεις να χαρακτηριστούν ως πράξεις «εθνικής προδοσίας»; Νομίζω ότι η απάντηση είναι αυτονόητη. Όσο και αν οι πολιτικοί και φυσικοί απόγονοι της τότε υπεύθυνης για τα δεινά ηγεσίας, επιχείρησαν να την «αθωώσουν» μέσα από παράδοξες και προσβλητικές για την ιστορία του Αρείου Πάγου διαδικασίες.

Σχόλιο στην Απόφαση 1675/2010 του Αρείου Πάγου του ΤΑΚΗ Α. ΣΑΛΚΙΤΖΟΓΛΟΥ *

1 Μετά από αίτηση του Μιχ.Πρωτοπαπαδάκη, εγγονού ενός από τους καταδικασθέντες στη Δίκη των Έξι, ο οποίος ζήτησε την επανάληψη (αναψηλάφηση) της διαδικασίας του Εκτάκτου Επαναστατικού Στρατοδικείου και την απάλειψη του στίγματος της προδοσίας, που η καταδικαστική απόφαση είχε αποδώσει σε αυτούς, ο Άρειος Πάγος (Ζ’ Ποινικό Τμήμα σε Συμβούλιο) μετά από δικονομικές δολιχοδρομήσεις εξέδωσε την υπ’ αρ. υπ’ αρ. 1675/2010 απόφασή του. Το ανώτατο δικαστήριο της χώρας απεφάνθη, με ισχυρή μειοψηφία, ότι ναι μεν έχει δικαίωμα να επιληφθεί της αναψηλάφησης της υπόθεσης, αλλά λόγω της επελθούσης παραγραφής, αφού από το 1922 έχουν συμπληρωθεί 88 ολόκληρα χρόνια, η καταδικαστική απόφαση του Εκτάκτου Επαναστατικού Στρατοδικείου πρέπει να ακυρωθεί και η εναντίον τους ποινική δίωξη να παύσει. Ο Άρειος Πάγος δηλαδή δεν αθώωσε τους καταδικασθέντες, όπως ίσως πολλοί ενόμισαν, αλλά απλά και μόνο δεν επελήφθη της ουσίας της υπόθεσης. Η ακύρωση της απόφασης του Στρατοδικείου σημαίνει και την ακύρωση του χαρακτηρισμού της προδοσίας που τους απεδόθη με την απόφαση αυτή. Έληξε έτσι το δικαστικό μέρος της πολυτάραχης αυτής υπόθεσης. Όχι όμως και το ιστορικό πρόβλημα που αφορά την ενοχή των καταδικασθέντων στη μεγαλύτερη ίσως ήττα που υπέστη ποτέ ο ελληνισμός.

Η απόφαση αυτή του Ζ’ Τμήματος του Αρείου Πάγου (και μάλιστα σε Συμβούλιο, δηλαδή χωρίς δημοσία συνεδρίαση) παρέχει διττή αφορμή για σχολιασμό, τόσο από ιστορική θεώρηση όσο και από άποψη ορθής νομικής θεμελίωσης. Ο σχολιασμός και η κριτική των αποφάσεων των δικαστηρίων είναι βεβαίως ελεύθερος, αρκεί να γίνεται με ευπρέπεια και με επιχειρήματα.

Μια τέτοια κριτική θα επιχειρήσει και αυτός που σύρει τις ακόλουθες γραμμές.

Ευθύς εξ αρχής τονίζουμε ότι το κείμενο που ακολουθεί κάθε άλλο παρά επικροτεί την εκτέλεση της θανατικής ποινής την οποία κατέγνωσε το Επαναστατικό Στρατοδικείο.

Οι εκτελέσεις των καταδικασθέντων χρεώνονται στην τότε ηγεσία της Επανάστασης, η οποία μπορούσε να διατάξει τη μετατροπή της θανατικής ποινής σε ισόβια δεσμά, όπως έκανε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής για τους πραξικοπηματίες της 21ης Απριλίου 1967.

2 Ευρύτατο πεδίο κριτικής παρέχει κατ’ αρχάς το ιστορικό προοίμιο της κρινομένης απόφασης (1675/2010), το οποίο αναπτύσσεται στην πρόταση του κ. Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου. Η εισαγγελική αυτή πρόταση εκτείνεται στις 162 από τις 182 σελίδες της όλης απόφασης, γεγονός ασύνηθες στα δικαστικά χρονικά. Και εάν η εισαγγελική πρόταση επρόκειτο να εγκύψει στην επίλυση ακανθωδών νομικών προβλημάτων, που έχουν διχάσει την επιστήμη και τη νομολογία, θα ήταν δυνατόν να δικαιολογηθεί μια κάποια έκταση στην εισήγησή αυτή, οπωσδήποτε όμως όχι σε τέτοιο βαθμό. Αλλά ο κ. αντεισαγγελέας θεώρησε υποχρέωσή του να ενσωματώσει μέσα στην πρότασή του μια πολυσέλιδη ιστορική πραγματεία, τελείως αλυσιτελή και περιττή, στην οποία αναπτύσσει δια μακρών άσχετα γεγονότα και υποπίπτει επί πλέον σε πολλαπλά σφάλματα, κυριότερο των οποίων είναι η τελική γνώμη του ότι οι έξι καταδικασθέντες “είναι προφανώς αθώοι” (σελ. 162 της απόφασης). Είναι γνωστόν όμως ότι η παραγραφή ποτέ δεν αθωώνει τους κατηγορουμένους. Απλώς παύει την ποινική δίωξη και δεν επιτρέπει την έρευνα της υπαιτιότητάς τους.

Προφανώς ο κ. αντεισαγγελέας παρεσύρθη στην έκφραση αυτής της νομικά άστοχης πρότασής του περί “αθωότητος” των Έξι, ελαυνόμενος από τις προσωπικές ιστορικές εκτιμήσεις του, οι οποίες εκφράζονται μέσα από τον ποταμό των σελίδων της πρότασής του, όπου χωρίς λόγο μακρηγορεί και πλατειάζει.

Έτσι ο αναγιγνώσκων την πρότασή του δεν αντιλαμβάνεται τι σχέση έχουν με την κρινόμενη υπόθεση οι πολυσέλιδες αναφορές του στη Ρώσο-Γερμανική σύγκρουση του 1914 για την Πρωσία (σελ. 12), στην κινηματογραφική ταινία του Μέλ Γκίμπσον Gallipoli (σελ. 34), στον Έρνεστ Χεμινγουέι και τον ισπανικό εμφύλιο πόλεμο του 1936-1939 (σελ. 93-94), στην εκστρατεία του Ναπολέοντα στη Ρωσία (σελ. 101), στην ήττα των Γάλλων στο Ντιεν-Μπεν-Φού της Ινδοκίνας το 1954 (σελ. 157), ακόμα και στο ρόλο του … Ρασπούτιν κατά την Οκτωβριανή Επανάσταση (σελ. 40), όπως επίσης και, λίαν περιέργως, στον……Τρωικό Πόλεμο (σελ. 106-107).

Η μικρή αυτή σταχυολόγηση μερικών μόνο επιχειρημάτων του από την πλημμύρα των άχρηστων και άσχετων ιστορικών συμβάντων, τα οποία ματαίως προσπαθεί να συνδέσει ο συντάκτης της πρότασης με την προδοσία ή όχι των Έξι καταδικασθέντων, αποδεικνύει απλώς την επιδεικτική ιστοριομάθεια του κ. αντεισαγγελέα. Η πολυσέλιδη αυτή εισαγγελική πρόταση αναλίσκεται επίσης σε διεξοδική περιγραφή όλων σχεδόν των μαχών που έδωσε ο στρατός μας στη Μικρά Ασία, πράγμα βεβαίως περιττό αφού κανείς δεν περιμένει να λάβει μαθήματα πολεμικής στρατηγικής από τα δικόγραφα των νομικών.

Όλα αυτά είναι απλώς περιττά και απροσδιόνυσα 1 και δεν συνάδουν με τη λακωνικότητα και την εύστοχη ακρίβεια που πρέπει να διακρίνει τις δικαστικές εισηγήσεις και αποφάσεις.

3 Εξάλλου ο συντάκτης της εισαγγελικής πρότασης παρεσύρθη και σε σοβαρές ιστορικές παρεκτιμήσεις, πράγμα αναμενόμενο από τη στιγμή που θέλησε να γίνει κριτής των συμβάντων της Ιστορίας. Οι δικαστικές αποφάσεις δεν είναι πεδίον και ευκαιρία ανάπτυξης υποκειμενικών θεωριών επί θεμάτων αμφισβητουμένων ή και άλυτων, επί των οποίων η επιστήμη δεν έχει ακόμη κατασταλάξει, και ίσως ποτέ δεν θα το κατορθώσει, και που διαφεύγουν από το γνωστικό αντικείμενο των δικαστών. Διότι δεν περιμένουμε βεβαίως από τα δικαστήρια να αποφανθούν επί μεγάλων προβλημάτων όπως π.χ. η ορθότης των θεωριών του Δαρβίνου, η παραδοχή ή η απόρριψη της θεωρίας του Φρόϋντ, ακόμη και η ύπαρξη ή όχι Θεού2.

Και η αποτίμηση των ιστορικών γεγονότων είναι έργο των ιστορικών και όχι των δικαστών. Διαφορετικά οδηγούμεθα σε μια επικίνδυνη Δικαστηριοποίηση της Ιστορίας  (Judiciarisation de l’ Histoire).

Οι ιστορικές αυτές παρεκτιμήσεις αλλά και οι άσκοπες περιηγήσεις του κ. αντεισαγ-γελέα στην παγκόσμια ιστορία, είναι άπειρες. Γνωμοδοτεί περιέργως ότι “δεν ήταν ο εθνικός διχασμός εκείνος που άσκησε τη νομιζόμενη γενικώς επιβλαβή επιρροή στη Μικρασιατική Καταστροφή, αλλά άλλα γεγονότα ανεξάρτητα εκείνου “ (σελ. 7). Ισχυρίζεται μάλιστα ότι ο εθνικός διχασμός στα 1916 ήταν ….. επωφελής (!) για την Ελλάδα, αφού συνετέλεσε να καθυστερήσει η είσοδος της χώρας μας στο πλευρό της Αντάντ κατά τον Α’ Παγκόσμιο πόλεμο (σελ. 41).

Μας πληροφορεί το λίαν ενδιαφέρον (για τον ίδιο φυσικά) γεγονός ότι ο Τσάρος προσέφερε 50.000 ρούβλια στο Ρώσσο στρατιώτη που θα έμπαινε πρώτος στο Βερολίνο (σελ. 15), και το μεγάλης σημασίας (κατά τον κ. αντεισαγγελέα) γεγονός ότι ο Έρικ φον Φάλκενχαϊμ, που αντικατέστησε μετά τη μάχη του Μάρνη τον στρατάρχη φον Μόλτκε, ήταν “ένας κοντοκουρεμένος Γερμανός αξιωματικός με γκρίζο μουστάκι, με βλέμμα ψυχρό και ύφος στιβαρό” (σελ. 16), ότι η απόπειρα αυτονόμησης της Ιωνίας ”δεν βρήκε ανταπόκριση από τους ντόπιους” (σελ. 125), ότι η αρχαιοελληνική λέξη “Οίκαδε”, που έγινε τίτλος του πασίγνωστου άρθρου του Γ. Α. Βλάχου στην εφημερίδα «Καθημερινή» τον Αύγουστο του 1922, απασχολούσε τους στρατιώτες της Μικράς Ασίας “όπως τον ομηρικό Οδυσσέα η ΙΘΑΚΗ “ (σελ. 134, περίεργη παρομοίωση), ότι το “ αποτέλεσμα της ήττας ήταν η μ ε τ α κ ί ν η σ η ενός τεραστίου πλήθους 1.500.000 προσφύγων από τη Μικρά Ασία και την Ανατολική Θράκη στην κυρίως Ελλάδα“ (σελ. 143, έτσι ονομάζει το ξερρίζωμα τόσων Ελλήνων από τις προαιώνιες πατρίδες του ο κ. αντεισαγγελέας, απλή … μετακίνηση) κ.λ.π., παραδείγματα «ων ουκ έστι αριθμός».

Εκφράζει δε και τη γνώμη ότι θα έπρεπε η Ελλάδα να αποχωρήσει από την Ιωνία πολύ πριν από τις εκλογές της 1/11/1920 (σελ. 63), χωρίς βεβαίως να αναλογισθεί ότι έτσι μόνη της η Ελλάδα θα καταπατούσε τη Συνθήκη των Σεβρών με απροσμέτρητες συνέπειες για τη χώρα μας και βεβαίως και για τους ελληνικούς πληθυσμούς της Μικράς Ασίας, οι οποίοι υπέφεραν από τους διωγμούς των Νεοτούρκων με συνέπεια σημαντικό τμήμα από αυτούς να καταφύγουν, ήδη πολύ προ του 1919, έντρομοι στην Ελλάδα. Διαφεύγει απολύτως της ιστοριομάθειας του κ. αντεισαγγελέα ότι η ελληνική κυβέρνηση, εκτός των άλλων, απεδέχθη την εντολή κατάληψης της Ιωνίας για να προστατεύσει τους Μικρασιάτες της Ανατολής από τη γενοκτονική βία των Νεοτούρκων.

Το Οικουμενικό Πατριαρχείο έχει περιγράψει αναλυτικά και κατά περιοχές τα μαρτύρια και τους διωγμούς των Μικρασιατών στις 416 σελίδες της Μαύρης Βίβλου που εξέδωσε το 1919.

4 Θα μπορούσε κανείς να αλιεύσει πλείστα άλλα παρόμοια επιχειρήματα από την πρόταση του κ. αντεισαγγελέα. Μπορεί επί παραδείγματι να επισημάνει την  α π ο σ ι ώ π η σ η  πολλών κρισίμων ιστορικών περιστατικών, όπως την επανειλημμένη αγνόηση της εκπεφρασμένης ετυμηγορίας του ελληνικού λαού από τον Κωνσταντίνο, την σαφώς φιλογερμανική στάση του, την παράδοση του Ρούπελ στον στρατό των γερμανοβούλγαρων, την αυτομόληση ολόκληρης ελληνικής μεραρχίας στους Γερμανούς (της γνωστής μεραρχίας του Γκέρλιτς), πράξεις οι οποίες δικαιολογήθηκαν στο βωμό της ουδετερότητας (ουσιαστικά γερμανοφιλίας) των βασιλικών κυβερνήσεων. Αποσιώπησε ο κ. αντεισαγγελέας ότι η εντολή του Μαΐου του 1919 προς τον Βενιζέλο να καταλάβει η Ελλάδα την Ιωνία δόθηκε επειδή οι Ιταλοί προέλαυναν ήδη από την Καρία προς τη Σμύρνη, και αν η Ελλάδα δεν δεχόταν την ιστορική αυτή ευκαιρία θα χανόταν ίσως δια παντός στο μέλλον η ελπίδα απελευθέρωσης των Μικρασιατών. Αποσιωπά ότι το οθωμανικό κράτος είχε κηρύξει ήδη από το 1914 απηνή διωγμό και κατά των Ελλήνων της Μικράς Ασίας, όπως αποδεικνύει η τακτική του με τα περιβόητα τάγματα εργασίας. Αποσιωπά επίσης τη σφοδρή αντίθεση των Συμμάχων προς το πρόσωπο του Κωνσταντίνου, τον οποίον θεωρούσαν τον μεγαλύτερο εχθρό τους μετά τον Κάϊζερ και ότι η επαναφορά του στο θρόνο συνετέλεσε και αυτή στη μεταστροφή της μέχρι τότε ευνοϊκής προς την Ελλάδα πολιτικής τους.

Το ακόμη περιεργότερο είναι ότι ο κ. Αντεισαγγελέας εξυμνεί τα αγαθά της ουδετερότητας που έπρεπε να τηρήσει τότε η ελληνική κυβέρνηση, επικαλούμενος το απαράδεκτο επιχείρημα ότι “οι προπαγανδιστές (της εξόδου στον πόλεμο) που εξήπταν τη φαντασία των νεαρών για ηρωικά κατορθώματα και δόξα ατελεύτητη παρέλειπαν να τους πουν, ότι ο Πόλεμος ούτε Πανήγυρη – ούτε Φιέστα – ούτε Χοροεσπερίδα – ούτε Πικ-νικ – ούτε Εκδρομή – ούτε Τουρισμός είναι. Είναι Αίμα, Δάκρυα, Θάνατος”. Και προς επίρρωσιν του κηρύγματός του μας παρακινεί να διαβάσουμε το αντιπολεμικό έργο του Εριχ Μαρία Ρεμάρκ “Ουδέν νεώτερον από το Δυτικό Μέτωπο” (σελ. 39). Εδώ θα μας επιτραπεί να του υπενθυμίσουμε ότι ε υ τ υ χ ώ ς που δεν είχαν τέτοιες ιδέες οι Έλληνες, όταν πολέμησαν στους Βαλκανικούς Πολέμους και απελευθέρωσαν τόσα ελληνικά εδάφη ή όταν πήραν τα όπλα και έτρεξαν το 1940 στην Αλβανία. Διαφεύγει δε εντελώς από την ιστοριομάθεια του κ. αντιεισαγγελέα ότι η πολιτική της ουδετερότητας μετά την παράδοση του οχυρού του Ρούπελ και της γνωστής μεραρχίας του Γκέρλιτς στους Γερμανοβούλγαρους, έθετε σε άμεσο κίνδυνο τα εδαφικά οφέλη που είχε κερδίσει η Ελλάδα στους Βαλκανικούς πολέμους3.

5 Αποσιωπά επίσης η εισαγγελική πρόταση το γεγονός ότι ο αρχιστράτηγος της Ήττας Χατζανέστης, αντί να σπεύσει επί τόπου στα πεδία των μαχών, επέμενε να διευθύνει τις επιχειρήσεις από τη Σμύρνη, δηλαδή από απόσταση 80 χιλιομέτρων, με μόνο μέσο επικοινωνίας έναν ασύρματο, ο οποίος και αυτός ήταν κακοσυντηρημένος και μισοχαλασμένος.3 Έτσι οι Τούρκοι υπέκλεψαν τη διαταγή της αντικαταστάσεώς του από τον αντιστράτηγο Νικ. Τρικούπη και ο νεοπροαχθείς εις αρχιστράτηγον Τρικούπης την πληροφορήθηκε από τον ίδιο τον Κεμάλ, όταν συνελήφθη αιχμάλωτος ! …

Επονείδιστες στιγμές στην ελληνική ιστορία, για τις οποίες έπρεπε να πληρώσουν επιτέλους κάποιοι…

Αποσιωπά τέλος ο συντάκτης της σχοινοτενούς εισαγγελικής πρότασης τον απαράδεκτο νόμο 2870/1922 “περί απαγορεύσεως της παρανόμου μεταφοράς προσώπων ομαδόν ερχομένων εις ελληνικούς λιμένας εκ της αλλοδαπής” (Φ.Ε.Κ. 119/20-7-1922).

Με το νόμο αυτό η κυβέρνηση Πρωτοπαπαδάκη, προβλέποντας το κύμα των προσφύγων που θα κατέκλυζε την κυρίως Ελλάδα μετά την αναμενόμενη ήττα, θέλησε να το εμποδίσει. Στην ουσία δηλαδή εγκατέλειπε τους Μικρασιάτες στη σφαγιαστική μανία των Τούρκων, διότι κατά βάθος ήθελε να αποφύγει την έλευση στην κυρίως Ελλάδα των εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων της Ιωνίας, της Αιολίδας, της Λυδίας κ.λ.π., οι οποίοι ήταν στην πλειοψηφία τους βενιζελικοί και θα άλλαζαν τους πολιτικούς συσχετισμούς. Δηλαδή προέταξαν το κομματικό τους συμφέρον και αδιαφόρησαν για την τύχη των Ελλήνων της Μικράς Ασίας…

6 Θα μπορούσαμε να παραθέσουμε και άλλες παρεκτιμήσεις ή αποσιωπήσεις των ιστορικών γεγονότων της ταραγμένης εκείνης εποχής, τις οποίες διαπιστώνει ο επαρκής αναγνώστης της εισαγγελικής πρότασης. Ο επαρκής αναγνώστης δεν είναι δυνατόν να μην διερωτηθεί πώς διέφυγε της προσοχής του κ. αντεισαγγελέως, ότι δεν είχε μπροστά του ούτε το κείμενο της προς αναψηλάφησιν απόφασης, ούτε τα πρακτικά της δίκης εκείνης, ούτε τα αποδεικτικά στοιχεία (δηλαδή τις μαρτυρίες και τα έγγραφα που κατετέθησαν), ούτε καν τον αριθμό της απόφασης του Στρατοδικείου, πράγμα που δικαίως επεσήμαναν οι μειοψηφήσαντες δικαστές. Τούτο διότι, ως γνωστόν, ολόκληρη η δικογραφία έχει περιέργως εξαφανισθεί και μόνη πηγή από την οποία πληροφορούμεθα περί όλων αυτών είναι μερικές ανεύθυνες ή και ύποπτες μεταγενέστερες δημοσιογραφικές δημοσιεύσεις.

Μόνη αυτή ή έλλειψη της δικογραφίας, στο πρωτότυπο ή έστω σε επίσημο αντίγραφο, θα έπρεπε να οδηγήσει τον κ. αντεισαγγελέα στην άρνηση διατύπωσης οποιασδήποτε γνώμης περί της ανάγκης ή όχι της επανάληψης της διαδικασίας (αναφηλάφησης).

Και βεβαίως στην ίδια γνώμη θα έπρεπε να καταλήξει και το δικαστήριο του Αρείου Πάγου, όπως ορθώς εισηγήθηκε η μειοψηφία. Θα ανέμενε δε ευλόγως ο αναγνώστης του σκεπτικού της αρεοπαγιτικής απόφασης να ασχοληθεί με την κριτική επεξεργασία των επιχειρημάτων τα οποία προέβαλε ο προτείνας την αθώωση των καταδικασθέντων κ. αντεισαγγελέας. Αντιθέτως η απόφαση του Αρείου Πάγου εμφανίζεται να ασπάζεται ασυζητητί τα επιχειρήματα αυτά, αφού υιοθέτησε καθ’ ολοκληρίαν την εισαγγελική πρόταση.

7 Η επανάληψη της διαδικασίας ποινικής δίκης (αναψηλάφηση) διατάσσεται κατά το άρθρο 525 του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας χωρίς κανένα χρονικό περιθώριο, δηλαδή οποτεδήποτε, αρκεί να αποκαλύφθηκαν μετά την καταδίκη νέα γεγονότα και αποδείξεις, άγνωστα στους δικάσαντες, τα οποία μόνα τους ή σε συνδυασμό με εκείνα που είχαν προσκομισθεί στο δικάσαν δικαστήριο καθιστούν φανερή την αθωότητα του καταδικασθέντος.

Και ευλόγως διερωτάται ο καθένας:

–Αφού δεν είχε ο Άρειος Πάγος υπ’ όψη του τα γεγονότα και τις αποδείξεις που προσκομίσθηκαν στο Στρατοδικείο, πώς αποφαίνεται ότι οι σημερινές αποδείξεις ήταν άγνωστες στους δικάσαντες; Τόσο στην εισαγγελική πρόταση όσο και στο σκεπτικό της απόφασης κανένα νέο τέτοιο γεγονός δεν αναφέρεται. Το μόνο που αναγράφεται είναι κάποιες γνώμες πολιτικών, ελλήνων και ξένων, που προέβλεψαν (για δικούς τους λόγους) την αποτυχία της εκστρατείας ή κείμενα συγγραφέων, που εκ των υστέρων βεβαίως, έγραψαν ότι η εκστρατεία στη Μικρά Ασία ήταν καταδικασμένη.

Αυτά όμως δεν είναι νέα γεγονότα, που π ρ ο ϋ π ή ρ ξ α ν της καταδίκης και που παρέμειναν, για διαφόρους λόγους, άγνωστα στους δικάσαντες. Οπωσδήποτε δε οι νεότερες αυτές γνώμες καθόλου δεν συνάπτονται με την προδοτική ή όχι συμπεριφορά των Έξι καταδικασθέντων.

8 Η απόφαση ελήφθη με ψήφους τρεις κατά δύο. Οι δύο εκ των πέντε δικαστών που συναποτελούσαν τη σύνθεση του Ζ’ Τμήματος του Αρείου Πάγου διατύπωσαν την αντίθετη γνώμη τους σε ένα κείμενο ευσύνοπτο, που είναι θεμελιωμένο κυρίως στις διατάξεις του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας. Οι μειοψηφήσαντες αρεοπαγίτες (Κων/νος Φράγκος και Ανδρ. Ξένος) είχαν την ορθή, κατά την άποψή μας, γνώμη ότι έπρεπε να ανακληθεί η προηγουμένη απόφαση του Αρείου Πάγου η οποία παρέπεμψε την υπόθεση στην Ολομέλεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου (υπ’ αρ. 1533/2009), αφ’ ενός μεν διότι δεν ήταν οριστική (και το αιτιολογούν πειστικότατα αυτό), αφ’ ετέρου δε διότι θα έπρεπε να εξετασθεί εξ αρχής η υπόθεση παρουσία μάλιστα του αιτούντος, κυρίως δε :

“διότι δεν βρέθηκε στα Αρχεία του Κράτους και δεν υπάρχει στο φάκελο της δικογραφίας ούτε η προσβαλλομένη από 15-11-1922 απόφαση του Εκτάκτου Επαναστατικού Δικαστηρίου, ούτε τα πρακτικά της δίκης εκείνης, ούτε τα έγγραφα και λοιπά αποδεικτικά μέσα που έλαβαν υπ’ όψιν τους οι δικαστές που συγκρότησαν το δικαστήριο εκείνο (…….) και δεν δύνανται να συγκριθούν και να αξιολογηθούν προς όσα στοιχεία ως νέα γεγονότα και αποδείξεις επικαλείται και προσκομίζει στην αίτησή του (ο αιτών την αναψηλάφηση), ώστε να δύναται να συναχθεί ασφαλές συμπέρασμα ότι ήταν ικανά να οδηγήσουν, είτε μόνα τους είτε σε συνδυασμό με τα γεγονότα που είχαν τεθεί υπ’ όψιν των δικαστών (του Στρατοδικείου) στην παραδοχή της ενδίκου αιτήσεως επαναλήψεως της διαδικασίας”.

Οι τρείς όμως πλειοψηφήσαντες δικαστές (Θεοδώρα Γκοΐνη, αντιπρόεδρος του Αρείου Πάγου, Ιωάννης Παπαδόπουλος και Ιωάννης Γιαννακόπουλος, εισηγητής) απέρριψαν τη γνώμη της μειοψηφίας και έκαναν δεκτή την πρόταση του Αντεισαγγελέα κ. Νικολάου Τσάγγα. Έτσι ετάχθησαν αλληλέγγυοι με τα όσα η εισαγγελική αυτή εισήγηση προέτεινε και με όσες ιστορικές απόψεις διατυπώθηκαν σε αυτήν.

Η Ιστορία λοιπόν ερμηνεύθηκε και αξιολογήθηκε από δικαστές, ανωτάτου μεν επιπέδου, για την ιστορική όμως παιδεία και κατάρτιση των οποίων δικαιούται ο καθένας να έχει αντίθετη γνώμη.

9 Ο γράφων δεν υποστηρίζει ότι οι καταδικασθέντες ήσαν προδότες με την αυστηρή έννοια του νομικού όρου. Θυμάται όμως πάντοτε τον γνωστό κανόνα του Ρωμαϊκού Δικαίου, που προήλθε από τον λαό εκείνο, του οποίου η νομική διαίσθηση και σκέψη μας εκπλήσσει μέχρι σήμερα, και ο οποίος κανόνας έλεγε ότι culpa lata dolo comparatur (η βαρεία αμέλεια εξομοιούται προς τον δόλο). Πολύ ενωρίς άλλωστε η έννοια του δόλου διευρύνθηκε και περιέλαβε και τη βαρεία αμέλεια. Ήταν φυσικό να υιοθετηθεί αυτή η κοινώς κρατούσα άποψη από ένα Έκτακτο Επαναστατικό Στρατοδικείο, που συνεδρίαζε όταν γύρω του ήταν νωπές οι πληγές της Καταστροφής, όταν η Ελλάδα είχε πλημμυρίσει από εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες που θρηνούσαν το θάνατο των δικών τους ανθρώπων, που δεν είχαν ούτε καν ακόμη στεγασθεί σε αντίσκηνα ή σε παράγκες και επαιτούσαν «μονοχίτωνες και μονοσάνδαλοι». Οι θεωρούμενοι, καλώς ή κακώς, υπεύθυνοι της Καταστροφής αντιμετώπιζαν την ζέουσα οργή του επαναστατημένου στρατού και της κοινής γνώμης. Βεβαίως οι έξι δεν άξιζαν τη θανατική εκτέλεση. Δεν άξιζαν όμως το θάνατο ούτε οι εκατοντάδες χιλιάδες των σφαγιασθέντων Μικρασιατών και αιχμαλώτων.

Η ευθύνη της εκτέλεσής τους, όπως προαναφέρθηκε, δεν βαρύνει τόσο τους στρατοδίκες, αλλά περισσότερο την επαναστατική κυβέρνηση εκείνης της ιστορικής ώρας. Το αίμα που ρέει από τις εκτελέσεις πολιτικών αντιπάλων φέρνει άλλο αίμα, όπως έγινε μετά το κίνημα του 1935 και τις εκδικητικές εκτελέσεις των Παπούλα και Κοιμίση.

10 Η υποκειμενική υπόσταση του εγκλήματος της προδοσίας απαιτεί τη συνδρομή του στοιχείου του δόλου στον δράστη. Κανένας δεν μπορεί να υποστηρίξει ότι οι καταδικασθέντες επρόδωσαν ενσυνείδητα την πατρίδα τους, όπως έκανε ο Εφιάλτης στις Θερμοπύλες. Τούτο το παραδέχθηκαν αργότερα τόσο ο Θ. Πάγκαλος όσο και ο Ε. Βενιζέλος. Και κανένας όμως δεν μπορεί να παρίδει την εγκληματική αμέλειά τους σε πληθώρα περιπτώσεων, και τον κομματικό τους καιροσκοπισμό, που μπορούν να αποτελέσουν το αντικείμενο άλλου, ξεχωριστού, σχολίου.

Έχει διατυπωθεί μάλιστα η άποψη ότι στους τρεις εξ αυτών (Γούναρη, Θεοτόκη και Πρωτοπαπαδάκη) μπορεί να αποδοθεί και ενδεχόμενος δόλος5.

Η καταδίκη των Έξι δεν ήταν παρά η κάθαρση μιας εθνικής τραγωδίας. Ήταν η δυσάρεστη, οδυνηρή και αιματηρή εκτόνωση του λαϊκού και εθνικού αισθήματος εκείνων των τραγικών ημερών, μια στρόφιγγα από την οποία εκτονώθηκε η αγανάκτηση μιας νικημένης στρατιάς τουλάχιστον 100.000 στρατιωτών και ενός εκατομμυρίου ξεριζωμένων (και όχι απλώς…. μετακινηθέντων, όπως τους θέλει η απόφαση) Μικρασιατών προσφύγων, οι οποίοι θρηνούσαν τουλάχιστον άλλα 500.000 θύματα σφαγών, αποκεφαλισμών, βιασμών, εμπρησμών, δηώσεων και κατακρεουργήσεων.

Όσον αφορά τον ξεριζωμό και τον αφανισμό του ενός από τους δύο πνεύμονες με τους οποίους ανέπνεε και μεγαλουργούσε ο ελληνισμός, και που είναι η προαιώνια Μικρασιατική του πατρίδα, αυτό είναι ένα άλλο κολοσσιαίο κεφάλαιο με το οποίο η κρινόμενη απόφαση του Αρείου Πάγου, και βεβαίως και ο προτείνας κ. αντεισαγγελέας δεν ασχολήθηκαν.

Οι καταδικασθέντες το 1922 δεν επρόδωσαν. Όμως παρέδωσαν τη Μικρά Ασία και τους Μικρασιάτες στους τσέτες του Κεμάλ.……

Δεν πρέπει να λησμονούμε ότι η Άλωση δεν έγινε το 1453. Έγινε το 1922.

1. «Τί προς Διόνυσον;» αναφωνούσαν οι αρχαίοι Αθηναίοι όταν έβλεπαν στις θεατρικές παραστάσεις ότι τα δρώμενα ήταν άσχετα με τη διονυσιακή λατρεία.

2. Τούτο ενθυμίζει παλαιό πανεπιστημιακό καθηγητή ο οποίος έθεσε στους φοιτητές του σε ψηφοφορία το ζήτημα αν υπάρχει ή όχι Θεός! Μετά από την ψηφοφορία ανακοίνωσε περιχαρής ότι απεδείχθη η ύπαρξη του Θεού….

3. Βλ. Γ. Μαυρογορδάτος, Μελέτες και Κείμενα 1909-1940, εκδ. Αντ. Σάκκουλα, σ.60.

4. Αξιοσημείωτο είναι ότι ο Βίκτωρ Δούσμανης, γνωστός για την προσήλωσή του στην κυβέρνηση Γούναρη, έγραψε για τον Χατζανέστη : « Από μακράν ηδυνάτει να διοικήσει. Και εάν ήτο ικανός, ηδυνάτει να αντιληφθεί την εκάστοτε κατάστασιν της μάχης.

Και εάν την αντελαμβάνετο, ηδυνάτει να επέμβει αμέσως, ταχέως και αποτελεσματικώς …. Μακράν ευρισκόμενος υποχρεωτικώς ηδράνησεν, αδρανήσας ηστόχησεν και αστοχήσας επέφερε την καταστροφήν ». (Δούσμανης Β., Η εσωτερική όψις της Μικρασιατικής εμπλοκής, Αθήναι, 1928, σελ. 177).

5. Βλ. Γ. Θ. Μαυρογορδάτος, «Ασύγνωστη αμέλεια ή και ενδεχόμενος δόλος», εφ. Καθημερινή 28/11/2008.

ethnos.gr

Γ. Μαγκριώτης: Η νέα κυβέρνηση του Ερντογάν και εμείς.

0

του Γιάννη Μαγκριώτη*

Η ανακοίνωση της νέας κυβέρνησης της Τουρκίας, αποκαλύπτει τον υψηλό βαθμό της κυριαρχίας και την δύναμη της προσαρμοστικότητας του Ερντογάν. Αποκαλύπτει ότι, μπορεί να διαβάζει καλά την διεθνή και εσωτερική πραγματικότητα και να επιλέγει τις ανάλογες πολιτικές, που θα τον οδηγήσουν στην επίτευξη των στρατηγικών του στόχων.

Έφθασε πολλές φορές στα όρια τις διεθνείς του σχέσεις, όπως και την εσωτερική του πολιτική, ποτέ όμως, δεν έκανε το παραπάνω βήμα, που θα δημιουργούσε μη αντιστρεπτές αρνητικές συνέπειες για την Τουρκία και τον ίδιο.
Αξιοποιώντας τα πλεονεκτήματα της Τουρκίας στις νέες γεωπολιτικές συγκρούσεις και την εσωτερική δυναμική της, πέτυχε να φέρει την Τουρκία στους G20, να διεκδικεί ρόλο Περιφερειακής υπερδύναμης, αλλά και αναδυόμενης παγκόσμιας δύναμης.
Η σύνθεση της νέας κυβέρνησης δείχνει ότι, θα διεκδικήσει τους στόχους, τα επόμενα χρόνια, με τακτική προσέγγιση προς την Δύση.

Οι δολοφονικοί και καταστροφικοί σεισμοί τον αναγκάζουν σε μια ορθολογική στροφή στην οικονομική πολιτική και η ανάγκη της Δύσης και ειδικά της Ουάσινγκτον, να κλείσει το ρήγμα του ΝΑΤΟ στην Νοτιοανατολική του πτέρυγα, για να ανταποκριθεί στις ανάγκες μιας μακροχρόνιας στρατιωτικής και οικονομικής σύγκρουσης με την Ρωσία, του επιτρέπουν να διεκδικήσει θετικούς συμβιβασμούς για την Τουρκία.
Αυτό σημαίνει, πως, σύντομα θα κληθεί η χώρας μας, από την Ουάσιγκτον και τις Βρυξέλλες, να καθίσει στο τραπέζι του διαλόγου και των διαπραγματεύσεων με την Τουρκία.
Η βολική πολιτική της Τουρκικής επιθετικότητας, απέναντι στην χώρα μας, που την απαντούσαμε με αμυντικές συμφωνίες και πανάκριβους εξοπλισμούς, θα αντικατασταθεί με την πρόθεση διαλόγου και συμβιβασμών.

Στην προεκλογική περίοδο, για πρώτη φορά, τα θέματα εξωτερικής πολιτικής και πολιτικής ασφάλειας δεν υπήρχαν στην ατζέντα των κομμάτων, σαν να τα εξαφάνισαν οι δολοφονικοί σεισμοί στην Τουρκία.
Πόσο έτοιμη είναι η χώρα μας, η κυβέρνηση και τα κόμματα, να αντιμετωπίσουν την νέα τακτική του Ερντογάν, που είναι συμβατή με τις επιδιώξεις των εταίρων και συμμάχων μας;

Πως θα αντιδράσει η χώρα μας, με ποια εθνική στρατηγική, πως και πότε θα διαμορφωθεί αυτή;

Μήπως πρέπει, έστω και τώρα να ανοίξει η συζήτηση αυτή, για να ξέρουν οι πολίτες πριν πάνε στις κάλπες της 25ης του Ιούνη, τις θέσεις των κομμάτων;

Η ΝΔ, όπως και στα θέματα εσωτερικής πολιτικής θέλει λευκή επιταγή, τα κόμματα της αντιπολίτευσης δεν πρέπει να το επιτρέψουν.

DW

 

Ο νέος ρόλος της Γερμανίας στο Κυπριακό

1

Τι ρόλο μπορεί να παίξει η Γερμανία στην επίλυση του Κυπριακού ζητήματος μετά την επανεκλογή του Τούρκου προέδρου Ταγίπ Ερντογάν; Ένα σχόλιο του Ρόναλντ Μαϊνάρντους.

Η πόλη της ΛευκωσίαςΕικόνα: YIANNIS KOURTOGLOU/REUTERS 

Τα συγχαρητήρια από τη Γερμανία στον νικητή δεν άργησαν. Δεν πέρασαν ούτε 24 ώρες από την επανεκλογή του Τούρκου προέδρου και ο καγκελάριος Όλαφ Σολτς σήκωσε το τηλέφωνο. Το τηλεφώνημα αποτέλεσε κάτι περισσότερο από διπλωματική ευγένεια. Σύμφωνα με επίσημη ανακοίνωση της γερμανικής κυβέρνησης, ο Σολτς και ο Ερντογάν συμφώνησαν να προσεγγίσουν τη συνεργασία με “ανανεωμένο σθένος”. Μετά τις εντάσεις το τελευταίο διάστημα, η πρώτη επικοινωνία των δυο ανδρών μπορεί να χαρακτηριστεί ως θετική. Επισήμως, το Βερολίνο είχε ασκήσει ουδετερότητα στις προεδρικές εκλογές. Ωστόσο, ήταν σαφές ότι η πολιτική τάξη στη Γερμανία – και αυτό ισχύει για όλα τα κόμματα – θα χαιρόταν με μια νίκη της αντιπολίτευσης.

Αυτό είναι πλέον παρελθόν. Τώρα το Βερολίνο πιέζει – με βιασύνη – για μια νέα εκκίνηση στις σχέσεις με την Άγκυρα. Για το σκοπό αυτό, ο Σολτς κάλεσε τον Ερντογάν να επισκεφθεί το Βερολίνο. Η ημερομηνία δεν έχει ακόμη οριστεί. Ωστόσο, η Καγκελαρία έχει ήδη κατονομάσει τα θέματα που θέλει να συζητήσει με τον Ερντογάν: “Μαζί θέλουν να εργαστούν για μια θετική εξέλιξη στην Ανατολική Μεσόγειο, για τις αποφάσεις στο ΝΑΤΟ και τη σχέση της Τουρκίας με την Ευρωπαϊκή Ένωση”, αναφέρεται στην επίσημη ανακοίνωση του Βερολίνου.

Δύο ημέρες αργότερα, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος πρόσθεσε ότι ο Όλαφ Σολτς έθεσε στον Ερντογάν και το Κυπριακό: “Το Κυπριακό είναι ένα θέμα”, σημείωσε ο εκπρόσωπος. “Υπάρχουν πολλά διμερή ζητήματα μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, τα οποία θέλουμε να προωθήσουμε εποικοδομητικά”.

Το ό,τι η γερμανική κυβέρνηση θέτει το κυπριακό ζήτημα σε αυτή τη φάση μιας νέας πολιτικής αρχής με την Άγκυρα κάθε άλλο παρά αυτονόητο είναι. Ενδεχομένως αυτό να οφείλεται και στην πρόσφατη επίσκεψη του Κύπριου Προέδρου Νίκου Χριστοδουλίδη στη Γερμανία.

Ο τελευταίος συναντήθηκε με τον Όλαφ Σολτς στο Βερολίνο λίγες ημέρες πριν από τις εκλογές στην Τουρκία. Σύμφωνα με την κυπριακή πλευρά, η επίσκεψη υπήρξε επιτυχής: “Είμαι απόλυτα ικανοποιημένος από τις συνομιλίες”, τόνισε ο Κύπριος πρόεδρος.
Ο Όλαφ Σολτς όχι μόνο είχε επαναλάβει τη γνωστή  και σταθερή γερμανική θέση επί της ουσίας του Κυπριακού, σύμφωνα με την οποία το Βερολίνο υποστηρίζει λύση διζωνικού ομοσπονδιακού κράτους όπου οι δυο κοινότητες θα εκπροσωπούνται στην ηγεσία. Μεγαλύτερη σημασία από αυτή την πολιτικά αυτονόητη διαπίστωση αποκτά η προθυμία του Βερολίνου να αναλάβει ενεργό ρόλο για την άρση του αδιεξόδου. “Θέλουμε να βοηθήσουμε”, δήλωσε ο Σολτς. “Η Γερμανία είναι έτοιμη να συμβάλει ώστε όλοι να αποκτήσουν περισσότερη εμπιστοσύνη ο ένας προς τον άλλον και αν αυτο είναι επιθυμητό, είμαστε ευχαρίστως στην διάθεση να στηρίξουμε τη διαδικασία διαπραγμάτευσης.”

Οι Αμερικανοί θέλουν πιο δραστήριους τους Γερμανούς 

Ο Δρ. Ρόναλντ Μαϊνάρντους
Ο Δρ. Ρόναλντ ΜαϊνάρντουςΕικόνα: DW/K. Danetzki

Πολύ πριν από τις εκλογές στην Ελλάδα και την Τουρκία, είχε γίνει γνωστό ότι η Δύση προετοιμάζει διαμεσολάβηση στα ελληνοτουρκικά αμέσως μετά τις κάλπες. Σύμφωνα με διπλωματικές πηγές στο Βερολίνο, επιθυμία των Αμερικανών είναι οι Γερμανοί να αναλάβουν πιο ενεργό διπλωματικό ρόλο στην Ανατολική Μεσόγειο. Βλέπουμε αυτές τις μέρες ότι αυτός ο πιο ισχυρός ρόλος παίρνει σάρκα και οστά.

Προκαλεί εντύπωση ότι το Κυπριακό, που είναι χωρίς αμφιβολία από τα πιο περίπλοκα  προβλήματα στην περιοχή, βρίσκεται στην αρχή. Μια εξήγηση για αυτή την ιεράρχηση μπορεί να είναι ότι στην Ελλάδα δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί η εκλογική διαδικασία. Μπορούμε να αναμένουμε μια νέα δυναμική και  στις σχέσεις μεταξύ Αθήνας και Άγκυρας αμέσως μετά τις δεύτερες εκλογές στην Ελλάδα.

Αντίθετα με τις δηλώσεις της κυπριακής ηγεσίας, ο ρόλος της Γερμανίας στις ελληνοτουρκικές σχέσεις παίζει το πολύ δευτερεύοντα ρόλο στις δημόσιες τοποθετήσεις των πολιτικών στην Αθήνα και δεν αποτελεί σχεδόν καθόλου θέμα στον ελλαδικό Τύπο. Εντελώς διαφορετική είναι η επικοινωνία της κυπριακής κυβέρνησης, η οποία τονίζει με σαφήνεια τον επιβοηθητικό ρόλο του Βερολίνου. “Ο ρόλος της Γερμανίας είναι καθοριστικός” είπε ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης στο Βερολίνο. Και στη συνέχεια έγινε συγκεκριμένος: “Ξέρω ότι (η Γερμανία) διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο, τόσο στα ελληνοτουρκικά, αλλά και στις δικές μας περιπτώσεις, στην παραβίαση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Κυπριακής Δημοκρατίας, στην αποκλειστικη οικονομική της ζώνη. Η Γερμανία διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο έτσι ώστε να τερματιστούν αυτές οι ενέργειες.”

Από την σκοπιά της Λευκωσίας (και της Αθήνας) η “αναχαίτιση” των προκλητικών πολιτικών του Ερντογάν μπορεί να χαρακτηρισθεί ως επιτυχία. Ωστόσο, το κατά πόσο το Βερολίνο έχει τα μέσα να επιφέρει μια αλλαγή της διχαστικής πολιτικής της Τουρκίας στο Κυπριακό είναι μια εντελώς διαφορετική υπόθεση. Για τον Ερντογάν η λύση των δύο κρατών είναι πλέον ο δεδηλωμένος στόχος. Ακόμα και η επιστροφή στις διαπραγματεύσεις υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών κατι που  επιδιώκει η Λευκωσία, θα αποτελούσε παραχώρηση για την Άγκυρα.

Αυτή την στιγμή η επανέναρξη των συνομιλιών είναι ο κεντρικός στόχος της Λευκωσίας. Ο ρόλος του Βερολίνου είναι να πιέσει τους Τούρκους να επιστρέψουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Ως κίνητρο, οι Γερμανοί- εκ μέρους της ΕΕ – μπορούν να προσφέρουν την αναβάθμιση των σχέσεων της Άγκυρας με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Για το λόγο αυτό, επίσης, η Λευκωσία επιθυμεί έναν ισχυρότερο ρόλο της ΕΕ στο Κυπριακό.
Δεν αποκλείεται πέρα απο τον Όλαφ Σολτς σύντομα να δούμε και  δεύτερη γνωστή  προσωπικότητα απο την Γερμανία στην πρώτη γραμμή του Κυπριακού. Ως γνωστόν η Λευκωσία προωθεί την ιδεα ενος ειδικού απεσταλμένου της ΕΕ για το Κυπριακό. Κύριο μέλημα του προσώπου αυτού θα είναι να πείσει την Άγκυρα να επιστρέψει στην διαδικασία των Ηνωμένων Εθνών.

Απαραίτητη προϋπόθεση για αυτή την προσωπικότητα είναι να έχει σχέσεις εμπιστοσύνης με τον Τούρκο πρόεδρο. Κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του στο Βερολίνο, ο Κύπριος πρόεδρος επιβεβαίωσε ότι η πρώην καγκελάριος της Γερμανίας Άνγκελα Μέρκελ είναι στα μάτια του κατάλληλη υποψήφια για τη θέση αυτή.

Ο Δρ. Ρόναλντ Μαϊνάρντους είναι πολιτικός αναλυτής και σχολιαστής και Κύριος Ερευνητής του ΕΛΙΑΜΕΠ. Στα μέσα της δεκαετίας του 90 διετέλεσε διευθυντής της Ελληνικής Σύνταξης της Deutsche Welle.

DW

ΓΙΟΥΤΑ (ΗΠΑ): Απαγόρευση της Βίβλου στις σχολικές βιβλιοθήκες!

1

 

Μια σχολική περιφέρεια της Πολιτείας Γιούτα με 74.000 μαθητές απαγόρευσε τη Βίβλο μετά από προσπάθειες ενός φιλελεύθερου-woke  γονέα να ανατρέψει τη νομοθεσία που αποσκοπεί στην αποτροπή της διανομής ακατάλληλων βιβλίων στα σχολεία.

Μια επιτροπή έρευνας της σχολικής περιφέρειας επικύρωσε την καταγγελία και αποφάσισε ότι η Βίβλος θα υπάρχει μόνο στα λύκεια, λόγω της «χυδαιότητας και της βίας του περιεχομένου της».

Ο καταγγέλλων Woke παραδέχτηκε ανοιχτά ότι η καταγγελία του είχε υποβληθεί “σκόπιμα”. Σύμφωνα με τον ενάγοντα, ο κωδικός 76-10-1227 της Γιούτα επιτρέπει να κρίνουμε ότι η Βίβλος “δεν έχει σοβαρή αξία για τους ανηλίκους. Επιπλέον, η Βίβλος θα κριθεί πορνογραφική σύμφωνα με τιν νέες διατάξεις“.

Στην οκτασέλιδη καταγγελία του στη Σχολική Περιοχή του Ντέιβις, ο ενάγων Woke γράφει: «Ευχαριστώ το νομοθετικό σώμα της Γιούτα και την Ενωση Γονέων της Γιούτα που έκαναν αυτή τη διαδικασία, που ξεκίνησε κακή τη πίστη, ευκολότερη και πολύ πιο αποτελεσματική», αναφερόμενος στους συντηρητικούς νομοθέτες και γονείς που ήθελαν η νέα νομοθεσία για την πορνογραφία να υπόκειται σε γονική λογοκρισία.

Ο εκπρόσωπος της Σχολικής Περιφέρειας του Ντέιβις, Κρίστοφερ Ουίλιαμς, είπε ότι η Βίβλος βρίσκεται σε λιγότερες από 10 σχολικές βιβλιοθήκες και δεν αποτελεί μέρος του σχολικού προγράμματος, παρά το καθεστώς της Γιούτα ως προπύργιο των Μορμόνων. Μια απαγόρευση του Βιβλίου του Μορμόνων είναι επίσης υπό εξέταση.

Πηγή: https://thenationalpulse.com/

 

Στρατηγός Μ. ΚΩΣΤΑΡΑΚΟΣ: “Δεν υπάρχει Ευρωστρατός και ούτε θα έρθει να μας βοηθήσει”.

0

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΡΑΤΗΓΟΥ ΚΩΣΤΑΡΑΚΟΥ.ΣΧΟΛΗ ΓΟΝΕΩΝ ΚΑΤΕΡΙΝΗΣ 19-3-2018

“Η Ασφάλεια και η Άμυνα στο επίκεντρο του Ενδιαφέροντος της Ε.Ε.”

 

Δεν υπάρχει Ευρωστρατός και ούτε θα έρθει να μας βοηθήσει. Μην περιμένετε να έρθει. Μόνοι μας θα αμυνθούμε. Η Κρίση δεν τελείωσε…εξελίσσεται…θα γίνουν και άλλα επεισόδια. ΑΠΑΙΤΕΙΤΑΙ Ενότητα και Ομοψυχία. Η Ευρώπη είναι η οικογένεια μας. Δεν έχουμε που αλλού να πάμε! Η κοσμική δυτικόστροφη Τουρκία άλλαξε μετά το πραξικόπημα της 15-7-2016. Έγινε Ισλαμική & Εθνικιστική χώρα. Χρειάζεται επιφυλακή και Ετοιμότητα έναντι της Τουρκίας. Ο κ. Κωσταράκος αναφέρθηκε στη συγκυρία που πραγματοποιήθηκε η διάλεξη, στο πόσο επίκαιρο είναι το θέμα αλλά και στα πρόσφατα περιστατικά σε ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο. Εξήγησε στον τρόπο που καταστρατηγούνται τα κυριαρχικά δικαιώματα των χωρών σε όλο τον κόσμο αλλά ακόμα και στην ευρωπαϊκή ένωση, συμπληρώνοντας ότι υπάρχει ελλιπής πληροφόρηση πάνω στο θέμα αυτό. Οι ευρωπαίοι πολίτες, στην πλειοψηφία τους, αγνοούν το τι είναι Ε.Ε. και που την οδηγούν οι επιλογές της. Η αλήθεια για το παραπάνω ζήτημα χάνεται μέσα στην πληθώρα των συγκεχυμένων πληροφοριών και οι πολίτες δεν γνωρίζουν τι ακριβώς συμβαίνει στην Ευρώπη. Με καλύτερο τρόπο δεν θα μπορούσε να κλείσει η Σχολή Γονέων Κατερίνης τον κύκλο των ομιλιών της για την περίοδο 2017- 2018. Δεν θα μπορούσε να βρεθεί συναρπαστικότερος ομιλητής με πιο επίκαιρο και πιο ενδιαφέρον θέμα. Στο Συνεδριακό κέντρο του Δήμου Κατερίνης, λοιπόν, τη Δευτέρα 19 Μαρτίου, μίλησε ο στρατηγός κ. Μιχαήλ Κωσταράκος, πρόεδρος της Στρατιωτικής Επιτροπής της Ε.Ε. στις Βρυξέλλες με θέμα: «Η Ασφάλεια και η Άμυνα στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος της Ευρωπαϊκής Ένωσης». Στην αρχή της εκδήλωσης ο Πρόεδρος κ.Κορομπίλης Κωνσταντίνος ανέγνωσε Επιστολές του Αρχηγού του Γενικού Επιτελείου Στρατού Αντιστρατήγου Αλκιβιάδη Στεφανή και του Προέδρου της Δημοκρατικής Αναγέννησης Στέλιου Παπαθεμελή. Η Εκδήλωση κράτησε επί τρίωρο αμείωτο το ενδιαφέρον των ακροατών ενώ ο κ. Κωσταράκος αναφέρθηκε στη συγκυρία που πραγματοποιήθηκε η διάλεξη, στο πόσο επίκαιρο είναι το θέμα αλλά και στα πρόσφατα περιστατικά σε ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο. Ανέλυσε όλους τους λόγους για τους οποίους η ενίσχυση της συνεργασίας μεταξύ των κρατών-μελών της Ε.Ε. στον τομέα της άμυνας και ασφάλειας είναι πιο επίκαιρες από ποτέ άλλοτε. Τα τελευταία γεγονότα στη Μέση Ανατολή, στη Μεσόγειο θάλασσα και αλλού στο κόσμο, αλλά κυρίως στις ελληνοτουρκικές σχέσεις επιβεβαιώνουν τις παραπάνω εκτιμήσεις. Υπογράμμισε ότι η αποκατάσταση του αισθήματος ασφαλείας και ελευθερίας κινήσεων και αποφάσεων αποτελεί αναφαίρετο δικαίωμα και απαίτηση των πολιτών προς τις κυβερνήσεις τους και πρέπει να βρουν τρόπους να το διεκδικήσουν. Τα μεγάλα συμφέροντα και η πολυπλοκότητα των σύγχρονων απειλών κάνει αδύνατη την αντιμετώπισή τους από κάθε χώρα χωριστά. Πρέπει να υπάρξει, λοιπόν, ένας ισχυρός θεσμικός παράγοντας που θα προασπίζει και θα υπερασπίζεται το δικαίωμα ασφάλειας του κάθε πολίτη της Ε.Ε. Στη συνέχεια της ομιλίας του ο κ. Κωσταράκος παρέθεσε όλες τις πρωτοβουλίες που αναλήφθηκαν στο πλαίσιο της ΕΕ στην κατεύθυνση αυτή, ανέλυσε την κάθε μια χωριστά και εξήγησε αναλυτικά τον τρόπο που αποτελούν επιμέρους αλλά και στο σύνολο κομμάτια μιας ολοκληρωμένης πολιτικής στην Ευρώπη αλλά και σε όλο τον κόσμο. Κατόπιν επισήμανε τον δυναμικό ρόλο που μπορεί και έχει η Ελλάδας στη διαμόρφωσή της πολιτικής αυτής μια που δέχεται τις περισσότερες απειλές από τους γείτονές της. Αναφέρθηκε αναλυτικά στην ολοκληρωμένη προσέγγιση που εφαρμόζει η ΕΕ για να αντιμετωπίσει τις εξωτερικές και περιφερειακές κρίσεις και συγκρούσεις που τον τελευταίο διάστημα έχουν πολλαπλασιαστεί και είναι επικίνδυνες όσο ποτέ. Πολύ σημαντικό κομμάτι σε αυτήν την πολιτική αποτελούν οι στρατιωτικές αποστολές και επιχειρήσεις της ΕΕ στην Αφρική, τη Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή. Έδωσε αναλυτικά στοιχεία για τους παραπάνω σχεδιασμούς της ΕΕ και εξήγησε τη σημασία τους για την ασφάλεια των πολιτών της Ευρώπης. Εμείς οι Έλληνες περισσότερο από κάθε άλλον Ευρωπαίο αισθανόμαστε και εισπράττουμε το μέγεθος των απειλών στο θέμα της λαθρομετανάστευσης και των προσφύγων ζώντας τους κάθε είδους κινδύνους. Υπογράμμισε ότι όλες οι ενέργειες και πρωτοβουλίες της ΕΕ στον αμυντικό τομέα δρουν συμπληρωματικά προς το ΝΑΤΟ, τα οποίο ουσιαστικά είναι ο μόνος εγγυητής της εδαφικής ασφάλειας της Ευρώπης. Τα μεγάλα οικονομικά, αναπτυξιακά και πάσης φύσεως άλλα οφέλη, τα οποία μπορεί να προκύψουν στο μέλλον από την ακόμα πιο μεγάλη συνεργασία των λαών της ΕΕ απέναντι στις πανίσχυρες δυνάμεις του κόσμου.

Ν. Ιγγλέσης: Το εκλογικό bonus και η απατηλή Δημοκρατία

1

Του Νίκου Ιγγλέση

05/06/2023

Οι έλληνες πολίτες θα προσέλθουν στις κάλπες την 25η Ιουνίου για να αναδείξουν τη νέα Βουλή της χώρας από την οποία θα προέλθει η επόμενη κυβέρνηση. Μόνο που το παιχνίδι είναι εξ’ υπαρχής στημένο. Η ψήφος όσων προσέλθουν δε θα είναι ισότιμη. Κάποιων η ψήφος θα μετρήσει περισσότερο απ’ αυτήν κάποιων άλλων.

Οι νέες εκλογές θα διεξαχθούν μ’ ένα σύστημα ενισχυμένης αναλογικής που πριμοδοτεί το πρώτο κόμμα με ένα bonus  που μπορεί να φθάσει μέχρι τις 50 έδρες. Αυτές οι έδρες αντιπροσωπεύουν το 16,7% των εγκύρων ψηφοδελτίων ή 986.000 ψηφοφόρους σύμφωνα με τη συμμετοχή στις προηγούμενες εκλογές της 21ης Μαΐου.

Αυτοί οι, περίπου 1.000.000, εκλογείς θα ψηφίσουν διάφορα κόμματα, αλλά, οι βουλευτές που θα εκλεγούν δε θα προέρχονται από αυτά, αλλά μόνο από το πρώτο κόμμα. Συγκεκριμένα το πρώτο κόμμα, εφ’ όσον έχει τουλάχιστον 25% θα λάβει κατ’ αρχήν ένα bonus 20 εδρών και στη συνέχεια για κάθε επιπλέον 0,5% των ψήφων άλλη 1 έδρα. Αν υποθέσουμε ότι η Ν.Δ λάβει το ίδιο ποσοστό (40,79%) με αυτό των εκλογών της 21ης Μαΐου, τότε θα πάρει συνολικό bonus 50 εδρών. Θα λάμβανε 51 αλλά δεν επιτρέπεται πάνω από 50. Πάλι καλά να λέμε.

Το bonus δίνεται μόνο σε αυτοτελή κόμματα και όχι σε συνασπισμούς κομμάτων. Έτσι αποτρέπεται η συνεργασία κομμάτων πριν από τις εκλογές, ενώ μετά από αυτές το δεύτερο με το τρίτο ή και το τέταρτο κόμμα δεν μπορούν να συνεργαστούν για το σχηματισμό κυβέρνησης γιατί δεν έχουν τις απαραίτητες έδρες, οι οποίες έχουν δοθεί με το bonus στο πρώτο.

Παράλληλα η Ν.Δ. θα επωφεληθεί, περισσότερο από τ’ άλλα κόμματα που θα εισέλθουν στη Βουλή, από τις αδιάθετες έδρες των κομμάτων που δε θα επιτύχουν ποσοστό τουλάχιστον 3%. Στις εκλογές του περασμένου Μαΐου, αυτά τα μικρά κόμματα συγκέντρωσαν συνολικά 16% των ψηφοδελτίων, ποσοστό στο οποίο αντιστοιχούν 48 έδρες.

Αν υποθέσουμε ότι το ποσοστό των μικρών κομμάτων (κάτω του 3%) παραμείνει το ίδιο και στις εκλογές του Ιουνίου, τότε η Ν.Δ. θα πάρει πρόσθετα τις 20 από αυτές τις 48 έδρες. Τις υπόλοιπες 28 θα τις μοιραστούν τα άλλα κοινοβουλευτικά κόμματα ανάλογα με το ποσοστό τους. Γι’ αυτό είναι σημαντικό δύο ή και τρία από τα μικρά κόμματα που στις εκλογές της 21ης Μαΐου δεν έφθασαν στο 3% να το υπερβούν. Το ποσοστό των κομμάτων που θα μείνουν εκτός Βουλής πρέπει να μειωθεί σημαντικά.

Όπως καταλαβαίνετε ο εκλογικός νόμος, που ψήφισε το 2019 η κυβέρνηση Μητσοτάκη, είναι το απαύγασμα της δημοκρατίας, της ισοτιμίας κάθε ψήφου και του σεβασμού της βούλησης των πολιτών!

Θυμίζουμε ότι στις εκλογές του 2019, η Ν.Δ. είχε λάβει ποσοστό 39,85% των εγκύρων ψηφοδελτίων. Στο ποσοστό αυτό αντιστοιχούν 120 από τους 300 βουλευτές. Αλλά, χάρη στον τότε εκλογικό νόμο, η Ν.Δ. εξέλεξε 158 βουλευτές, 38 περισσότερους. Με αυτό το bonus ο κ. Μητσοτάκης κυβέρνησε επί τέσσερα χρόνια την Ελλάδα ως «λαοπρόβλητος», «δημοκρατικά εκλεγμένος» πρωθυπουργός!

Χαρακτηριστικό είναι ότι στις εκλογές του 2019 χρειάστηκαν 14.250 ψήφοι για να εκλεγεί ένας βουλευτής της Ν.Δ., αλλά χρειάστηκαν περίπου 20.700 ψήφοι για την εκλογή ενός βουλευτή από τα υπόλοιπα κόμματα της αντιπολίτευσης. Γι’ αυτό τονίσαμε ότι η ψήφος των πολιτών δεν είναι ισότιμη, δεν έχει την ίδια βαρύτητα στο πολιτικό γίγνεσθαι. Έχουμε πολίτες πρώτης και δεύτερης κατηγορίας ανάλογα με ποιό κόμμα ψηφίζουν.

Αντίθετα στις προηγούμενες εκλογές του Μαΐου, που έγιναν με απλή αναλογική (χωρίς bonus), οι βουλευτές όλων των κομμάτων, συμπεριλαμβανομένων αυτών της Ν.Δ., εξελέγησαν έκαστος με τον ίδιο αριθμό, περίπου 16.500, ψήφων.

Σε μια δημοκρατία οφείλει να κυβερνάει η πλειοψηφία, τουλάχιστον όσων ψήφισαν, είτε υποστηρίζοντας ένα κόμμα είτε μια συνεργασία κομμάτων. Στην Ελλάδα όμως, τις τελευταίες δεκαετίες, κυβερνάει η σχετική πλειοψηφία που με το bonus γίνεται απόλυτη πλειοψηφία στο Κοινοβούλιο. Αυτή είναι η απατηλή δημοκρατία του bonus.

Ποιος «σκότωσε» την απλή αναλογική;

Η απλή αναλογική απέτυχε δήλωσε ο Κ. Μητσοτάκης. Η απλή αναλογική υπήρξε στρατηγική ήττα για το ΣΥΡΙΖΑ γιατί δεν υπάρχει στη χώρα κουλτούρα συνεργασιών δήλωσε ο Α. Τσίπρας. Τίποτα απ’ αυτά δεν ισχύει. Η απλή αναλογική ατύχησε γιατί υπάρχει η προοπτική της ενισχυμένης αναλογικής στην επόμενη αναμέτρηση.

Αν υπήρχε ως σταθερό εκλογικό σύστημα η απλή αναλογική, με βάση τα αποτελέσματα των εκλογών της 21ης Μαΐου 2023 η Ν.Δ. (146 έδρες) θα ήταν υποχρεωμένη να σχηματίσει κυβέρνηση συνεργασίας ή με το ΠΑΣΟΚ ή με τον ΣΥΡΙΖΑ ή ακόμη και με την Ελληνική Λύση. Ανεξάρτητα με το τι έλεγαν όλα τα κόμματα πριν τις εκλογές, η επανάληψη της αναμέτρησης με περίπου τα ίδια αποτελέσματα θα ανάγκαζε τη Ν.Δ. και κάποιο από τα άλλα κόμματα να συνεργαστούν, βάζοντας αρκετό «νερό στο κρασί τους».

Σημειώνουμε ότι κυβερνήσεις συνεργασίας έχουν η Γερμανία, Ιταλία, Ισπανία, Πορτογαλία, Σουηδία και πολλές άλλες χώρες της Ευρώπης. Ο κ. Μητσοτάκης ζητάει μια αυτοδύναμη και ισχυρή κυβέρνηση για να εφαρμόσει το πρόγραμμα της Ν.Δ. Ένα πρόγραμμα όμως που, παρά την ασύλληπτη προπαγάνδα και την καλλιέργεια του φόβου, δεν έχει την έγκριση της πλειοψηφίας του εκλογικού σώματος.

Να ξεκαθαρίσουμε τις έννοιες. Αυτοδύναμη είναι μια κυβέρνηση που στηρίζεται από την πλειοψηφία της Βουλής. Ισχυρή είναι μια κυβέρνηση όταν οι πολιτικές που εφαρμόζει έχουν τη συναίνεση της μεγάλης πλειοψηφίας της κοινωνίας.

Με την «καλπονοθεία» του bonus ο κ. Μητσοτάκης μπορεί να σχηματίσει μια αυτοδύναμη κυβέρνηση, αλλά όχι μια ισχυρή κυβέρνηση που είναι το ζητούμενο όταν το Σύμφωνο Σταθερότητας στην ΕΕ επανέρχεται από το 2024, το ετήσιο κόστος εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους αυξάνεται αλματωδώς και η τουρκική απειλή σε Θράκη, Αιγαίο και Κύπρο μεγεθύνεται. Αυτά για να μην αναφερθούμε στα πολλά άλλα προβλήματα που ταλανίζουν τον Ελληνισμό.

Πηγή : www.ellinikiantistasi.gr

NATO and strategic competition in cyberspace

0


NATO’s 2022 Strategic Concept reaffirmed its commitment to NATO’s founding principles and to its core mission of collective defence and security in a Euro-Atlantic zone definitively ‘not at peace’.

It also reiterated its long-held view that cyberspace, the global domain of interconnected information technologies and data, is ‘contested at all times’ by a range of state and non-state actors. Set against the backdrop of widespread competition in cyberspace between military and intelligence agencies, firms, criminals, hackers, hacktivists and assorted adventurers, this assertion is hard to deny.

Russia’s ongoing war on Ukraine has demonstrated the stakes of strategic competition in cyberspace, as Russia seeks to degrade and disrupt Ukraine’s military, government and civilian networks and all that depend upon them.
Picture courtesy of the Foreign Policy Research Institute

Awareness of this situation is heightened by the cyber campaign integral to Russia’s ongoing war on Ukraine. This war has demonstrated the stakes of strategic competition in cyberspace, as Russia seeks to degrade and disrupt Ukraine’s military, government and civilian networks and all that depend upon them. That Russia has so far failed to achieve strategic effect in Ukraine through cyber means should not distract from the potential to do so, nor from the friction introduced into the Ukrainian war effort and wider society by Russian military-intelligence cyber operations. Russian attempts to derail Ukraine’s military defence and to disrupt civilian life have demonstrated the limited utility of cyber operations to strategic coercion, but we should remain mindful of the resources and resolve necessary to rebuff Russian cyber operations over long periods of time. The possibilities for miscalculation and horizontal escalation also remain pertinent to our long-term assessment of Russian offensive cyber operations in Ukraine.

NATO has been vocal in its political support for Ukraine, and for the provision of bilateral military assistance by individual Allies. However, NATO is not a direct party to the war, and Ukraine is not a member-state. NATO will need to think beyond the war in Ukraine as it determines its future role in strategic cyber competition. We suggest that beyond deterrence and warfighting, an alternative lens through which to view NATO’s possible contribution is stability, a founding tenet of Alliance purpose since 1949.

What does NATO need to do to enhance Alliance stability on cyber issues, ensure the international system is not destabilised further by hostile cyber operations, and guard against the internet itself becoming destabilised by the misuse of technologies? These are big tasks and will define the success or otherwise of NATO as a cybersecurity actor. Our view is that if NATO does want to compete in cybersecurity, it should compete to be at the forefront of providing cyber stability.

Intra-Alliance stability

NATO’s internal stability as an alliance has, despite occasional low points, been remarkably consistent since its inception. This is partly due to committed American leadership but also to the desirability of membership: NATO’s security guarantee is worth paying for and maintaining over extended periods, for both small and large Allies. Arguably, despite ongoing calls for European strategic autonomy and the ruptures in transatlantic security politics during the Trump administration, NATO’s internal stability is greater now than in many years, not least as a result of solidarity engendered by Russia’s war on Ukraine.

In terms of cyber defence, a myriad of NATO capacity-building initiatives has served to bolster Alliance stability, including training and education programmes, exercises and war games, and joint doctrine and strategy allied to clearly articulated visions like the Cyber Defence Pledge. Whilst internal stability can never be taken for granted, and while there are ongoing adversarial efforts to cause intra-Alliance divisions between NATO member states through digital subversion and disinformation, our broader concern here is with NATO’s role in fostering cyber stability in two other areas: the international system, and cyberspace itself.

System stability

As the world’s premier military alliance, what NATO says and does influences international stability, even if the interpretations of those actions often differ markedly. NATO’s designation of cyberspace as an operational domain, for instance, fed Russian and Chinese narratives of Western ‘militarisation’ of cyberspace. Some may also look askance at NATO’s Cyber Operations Centre (CyOC) and the integration of offensive cyber capabilities into mission planning and operations through the Sovereign Cyber Effects Provided Voluntarily by Allies (SCEPVA) framework. In peacetime, however, NATO does not undertake cyber operations outside of the defensive space, and it is individual Allies whose activities affect strategic cyber competition. The US, through its persistent engagement doctrine, for example, stresses the need to take the fight to the enemy in ‘out of area operations’ in contested digital space, a view broadly shared by the UK. The aim is to shape adversarial behaviour and the norms of ‘agreed competition’ in cyberspace, rather than wait for diplomats to agree on global terms of state behaviour that are likely to be ignored anyway.

A myriad of NATO capacity-building initiatives in cyber defence has served to bolster Alliance stability, including training and education programmes, exercises and war games, and joint doctrine and strategy allied to clearly articulated visions like the Cyber Defence Pledge. Picture: NATO Cyber Coalition Exercise © NATO

This presents a challenge for NATO. It has treaty-based obligations to peace and stability, yet the actions of individual major Allies may undermine international cyber stability. If they do, how does NATO position itself with respect to influential Allies and with its legal and normative stance in other domains? How might it counter the inevitable accusations that NATO is itself contributing to net international cyber instability? If, however, the US and its close partners are correct and they achieve a reduction in hostile cyber activities, how might NATO adjust its doctrine and peacetime activities to support a more interventionist and proactive posture in cyberspace in pursuit of international stability? Returning to internal stability for a moment, how will it square away emerging disagreements between allies as to the proper balance of defence and offence in cyberspace? Resolution of these issues will require deft and responsive political management.

Domain stability

With respect to cyberspace stability, NATO has traditionally had little reach into the technical, policy and civil society communities of the global multi-stakeholder community that maintains cyberspace as, effectively, a common good. The standards, protocols, norms, laws and regulations of cyberspace are, whilst sometimes fragmented, the product of cooperative frameworks within which military alliances usually have little influence. NATO’s own cybersecurity ambitions, though, require that it engage directly with national cyber authorities, industry and other supranational organisations like the European Union.

Its commitment to the cyber resilience of Allies, for example, means that its overlapping membership with the EU brings it into close contact with European cyber resilience agendas and initiatives. NATO’s 2022 Strategic Concept recognises explicitly the need for closer EU-NATO partnership in defence and security, as does the EU Cybersecurity Strategy (2020). Arrangements exist to share cyber threat intelligence and best practices, as well as cooperation on training and research, but more joint work is required. NATO can help not only with the development and implementation of cyber defence and cyber resilience measures that improve the stability of cyberspace overall, but also by bolstering the normative aspects of these forms of regulation and governance. That is, by demonstrating the importance of shared values and approaches in improving cyber stability beyond the narrow, military concerns of NATO alone.

NATO has also committed to improved engagement with industry and academia through the NATO Industry Cyber Partnership (NICP). This is primarily an information exchange mechanism, sharing non-classified cyber threat intelligence between the Alliance and firms in NATO countries. The NATO 2030 Reflection Group recommended that NATO look beyond its ‘classical’ partners in the defence industry to leverage the skills and expertise of the wider private sector, academia and non-governmental organisations. In other words, these types of partnerships should not be restricted to client-vendor relations but find new sources of creativity and relevant experience. How this translates into cyberspace stability remains uncertain, but there are openings for increased cyber threat intelligence sharing, cyber resilience, technical assistance, policy development, and other forms of productive engagement that will improve domain stability.

Looking ahead

These comments about the stability of the international system and cyberspace in no way exhaust their possible dimensions and futures. They also interact in various important ways, as they do with the internal stability of the Alliance itself. Internal stability is the foundation upon which effective activity within an alliance is built: without internal agreement on key cyber issues, NATO will be slow to develop meaningful courses of action that affect international and cyberspace stability in a beneficial way. Disagreement may even engender negative effects, which will undermine NATO coherence and its stability mission. Even more importantly, what NATO’s strategic adversaries do creates constraints and opportunities for the Organization’s policy and action. In terms of strategic cyberspace competition, Russia and China in particular pose distinct political and technological challenges that NATO will have to work hard to counter. Russia presents the more immediate threat, as exemplified by its cyber operations in Ukraine and elsewhere, but China is the more persistent long-term competitor and is experimenting and investing in a wide range of deleterious cyber operations on a global scale.

One avenue for NATO to pursue is to strengthen and redefine its international partnerships in this policy field. While there is more talk of the partners in the Indo-Pacific region (Japan, South Korea, Australia and New Zealand) in NATO’s Strategic Concept, there are opportunities to further develop these as global partnerships for cybersecurity. It is noteworthy that the UK, France, the US and EU are all deepening their partnerships with these countries (including through such mechanisms as AUKUS, and the Comprehensive and Progressive Agreement for Trans-Pacific Partnership, or CPTPP). NATO needs its own processes and mechanisms to engage with these partners further on cybersecurity.

NATO Secretary General Jens Stoltenberg engages with students and young leaders on their ideas and vision for NATO, as part of the event “New Ideas for NATO 2030”, organized by NATO and Chatham House. © NATO

Just as importantly, deepening and strengthening ties with the tech sector will be fundamental to the global stability of cyberspace. The war in Ukraine has demonstrated the impact of non-state actors in cybersecurity and the importance of civil-military cooperation; from the technical assistance provided by firms like Mandiant to Ukrainian engineers, and the initiatives by Microsoft and others to ensure their platforms remain available and functional in the face of Russian cyber aggression, to efforts by Elon Musk to provide Starlink satellite internet access to Ukraine. Doubling down on engagement with these sectors will be important as NATO continues to fulfil its role to provide peace and stability in the North Atlantic area and beyond.

It is clear too that NATO’s cyber defence will be impacted significantly by emerging technologies, such as cloud computing, artificial intelligence and machine learning, the military Internet of Things, and hybrid human-machine systems. Operational flexibility and strategic weight depend on the adoption of these novel technologies, but all have cybersecurity implications, both in terms of their defence and resilience to external interference, and in their possible effects on the stability of cyberspace, the stability of the Alliance, and indeed the international system. NATO is working to integrate these technologies into its planning and operations, including through the creation of the Defence Innovation Accelerator for the North Atlantic (DIANA) and the development of the NATO AI strategy. A focus on the ways such technologies can be used to stabilise or destabilise the Alliance will need to be maintained.

NATO has always been in the stability business. Its opportunity now is to rethink how it can provide stability in a new strategic environment characterised by the simultaneous and convergent challenge of geopolitical aggression and technological revolution. NATO could become a cornerstone of cyber stability, both internally and externally, but it has to remain agile and innovate. NATO’s cyber policy and doctrine – whether in the area of deterrence, resilience, or persistent engagement with adversaries – need to keep pace with challengers and with technological change, but also provide a bulwark against inadvertent escalation of cyber conflict and further destabilisation of the global internet.

What is published in NATO Review does not constitute the official position or policy of NATO or member governments.
NATO Review seeks to inform and promote debate on security issues. The views expressed by authors are their own.

ABOUT THE AUTHOR

Dr Tim Stevens is Reader in International Security in the Department of War Studies, King’s College, London, UK. Dr Joe Burton is Associate Professor in Cyber Security and International Relations in the Faculty of Social Sciences, University of Nottingham, UK.

NATO REVIEW

Η Κύπρος και το φυσικό αέριο που ανακάλυψε: Το ζήτημα είναι υπαρξιακό, δεν είναι οικονομικό… Το κάρο έχει τοποθετηθεί μπροστά από το άλογο…

1

FILE PHOTO: Ο πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, Νίκος Χριστοδουλίδης κάνει δηλώσεις στους δημοσιογράφους. Αριστερά ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Κωνσταντίνος Λετυμπιώτης. Φωτογραφία ΓΤΠ, PIO

Του ΜΑΡΙΟΥ ΕΥΡΥΒΙΑΔΗ

Στο ζήτημα των κοιτασμάτων στην κυπριακή ΑΟΖ το κάρο έχει τοποθετηθεί μπροστά από το άλογο, από τον Πρόεδρο Νικο Χριστοδουλίδη και τον Υπουργό Ενέργειάς της Κύπρου, κ. Κώστα Παπαναστασίου.

Διακρίνεται, ναι, μια αλλαγή στάσης από τις προηγούμενες κυβέρνησεις. Διακηρυκτικά τουλάχιστον: πως επιτέλους το φυσικό αέριο πρέπει να έρθει στον τόπο, προς ώφελος του τόπου και του λαού και πως αυτό πρέπει να γίνει σύντομα και αν είναι δυνατό, αμέσως.

Όμως όλα παρουσιάζονται, δικαιολογούνται ακόμη και εκλογικεύονται στη βάση οικονομικών εξισώσεων και συναφών κριτηρίων. Πιο σημαντικά υπογραμμίζεται, από αξιωματούχους και από πρόσωπα που θεωρούνται επαΐοντες, πως στο τέλος της ημέρας οι επιλογές του κράτους είναι πολύ περιορισμένες – σχεδόν ανύπαρκτες – για να επηρεάσει και να διαμόρφωσει τα πράγματα και τη λήψη αποφάσεων.

Και πως δηλαδή το κράτος είναι ουσιαστικά έρμαιο αποφάσεων των εταιριών με τις οποίες είναι συμβλημένο και πως είναι τα συμφέροντα ξένων που καθορίζουν την ενεργειακή διάταξη και ατζιεντα του κυπριακού κράτους.

  • Αν έτσι έχουν τα πράγματα αυτό σημαίνει πως η Κυπριακή Δημοκρατία αποποιείται του πιο βασικού χαρακτηριστικου κράτους, δηλαδή να αποφασίζει για τα ζωτικά του συμφέροντα.

Και εξηγούμαι: Πουθενά δεν έχω ακούσει δηλώσεις του Προέδρου της Κύπρου και του Υπουργού Ενέργειας πως τα περί φυσικού αερίου και μεταφοράς του στην Κύπρο άπτονται της ασφάλειας του κράτους και πως ουσιαστικά – λόγω της Τουρκικής Νατοϊκής στρατιωτικής κατοχής και της ανοχής της από την Ατλαντική Δύση – αποτελούν υπαρξιακό ζήτημα για τον κυπριακό Ελληνισμό.

Άντ’ αυτού διαβάζουμε πόσα εκατομμύρια, ακόμη και δις στοιχίζει η άλφα ή βήτα επολογή, πως η δέλτα και η έψιλον είναι ανέφικτες κλπ., και πως είναι “οι αγορές”, “οι επενδυτές” και “οι εταιρίες” που αποφασίζουν. Και πάντοτε με την επωδό “λεφτά δεν υπάρχουν”.

Λεφτά υπάρχουν και μάλιστα μπόλικα. Σήμερα το Εθνικό Ακαθάριστο Προϊόν της Κύπρου πλησιάζει τα 30 δις δολαρια ετησίως. Το 1974 ο τόπος έφθασε στα όρια της υπαρξιακής καταστροφής. Όλοι το συνειδητοποίησαν. Και το κράτος και ο κόσμος αντέδρασαν με φιλότιμο και θυσίες.

Πολλοί πληρώνουν ακόμη. Το 1974 η Νατοϊκή επιδρομική Τουρκία κατάκτησε μεν εδάφη με την επιδρομή της αλλά ο πολιτικός στόχος της Άγκυρας (ο Κλαουσβισιανός) απέτυχε παταγωδώς : δεν κατέλυσε την Κυπριακή Δημοκρατία. Έκτοτε βυσσοδομεί αλλά δεν τα καταφέρνει.

Το 2013 ο τόπος αντιμετώπισε – λόγω απληστίας Κύπριων τραπεζιτών, συνέργειας του κράτους και εξωθεσμικών οργάνων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Ε.Ε.)- ένα Τρίτο Αττίλα, οικονομικό τούτη τη φορά. Τον αντιμετώπισε και αυτό έστω και με ετεροβαρείς θυσίες πολιτών- και που αυτοί ακόμη πληρώνουν – και που ούτε κλέφτες ήταν, ούτε λαμόγια.

Ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης έχει δυο μόνο όπλα στα χέρια του για να αντιμετώπισει τη βουλιμία της Άγκυρας και των υποστηρικτών της. Τη νομιμότητα του κράτους, μέσω της οποίας κρατά άμυνα. Και το φυσικό αέριο. Με το φυσικό αέριο μπορεί να διαμορφώσει συνθήκες επίλυσης δηλ. μιας αποδέκτης διευθέτησης , αλλά μιας τέτοιας χωρίς βαρίδια και δουλείες, δηλ “χωρίς κυπριακό”.

Για μια διευθετήση “χωρίς κυπριακό” το φυσικό αέριο αποτελεί κλειδί, εφόσον έρθει στην Κυπριακή αγορά με κυπριακούς όρους για τον κυπριακό λαό.

  • Ποιοι οι κυπριακοί όροι; Ένας και μόνος: να τεθεί η έλευση του ως ζωτικό και υπαρξιακό ζήτημα στον κόσμο και στους ξένους. Όχι όπως τίθεται μέχρι σήμερα ως “οικονομικό” και ως θέμα “αγορών” και “εταιριών”.

Έφοσον τεθεί ως τέτοιο, από το Ισραήλ η Λευκωσία θα βρεί ανταπόκριση διότι το εβραϊκό κράτος έχει πλήρη αντίληψη περί υπαρξιακών ζητημάτων. Και δεν φείδεται του όποιου κόστους για την δική του επιβίωση. Η Λευκωσία και οι διάφοροι γιατί επικαλούνται οικονομικά “κόστη”;

Ομοίως να τεθεί στην Αίγυπτο και στις εταιρίες.

Σίγουρα θα ζητηθεί από τη Λευκωσία να καλύψει “διαφυγόντα κέρδη” από τους διάφορους που εμπλέκονται- εταιρίες και κράτη ή να παράσχει επιδοτήσεις. Πόσα μπορεί να είναι αυτά ; Κάποια δις. Δυο-τρία, δεν γνωρίζω.

Να εξηγήσει ο Πρόεδρος Χιστοδουλίδης με διάγγελμα του το ζωτικό διακύβευμα: όλα έπονται της ασφάλειας. Και να εισηγηθεί την έκδοση εσωτερικού μακροχρόνιου κρατικού ομολόγου για τα περαιτέρω.

/hellasjournal.com

US’ sea and air hegemony must come to an end

0

Global Times
Editor
Chen Zhuo
Time
2023-06-05 16:28:07

By Zhang Chi

Naval vessels assigned to a destroyer flotilla with the navy under the PLA Southern Theater Command sail in formation during a coordination training exercise in early May, 2023. (eng.chinamil.com.cn/Photo by Yang Yunxiang)

During the 20th Shangri-La Dialogue, the US rallied its allies to hype up the so-called “Unnecessarily Aggressive Maneuver” near US reconnaissance plane over the South China Sea last week. accusing China of not following international rules and safety norms. However, it was the US who was the troublemaker and then deliberately misled the public.

The root cause of the incident is the US’ sea and air bullying. In contrast, China has always taken the overall situation into consideration and has responded and handled the situation professionally, maintaining maximum restraint. It is worrying that such provocative actions by the US will continue to impact bilateral relations and harm international and regional peace and stability.

The US is accustomed to adopting hegemonic and bullying behavior throughout the world. In recent years, the US has disregarded historical and objective facts, deliberately provoked disputes over territorial sovereignty and maritime rights and interests in the South China Sea, and stirred up disputes among regional countries. It is the biggest underminer of stability and the largest promoter of militarization in the South China Sea.

The US has long used the so-called “freedom of navigation” as an excuse to ignore other countries’ maritime rights and security concerns, frequently sending warships and warplanes to violate others’ sovereignty and security and undermine regional peace and tranquility.

It also frequently coerces allies to send ships to provoke China, pushing them to the forefront. In the face of China’s rational, powerful, and restrained response and handling of the situation, the US slandered China as “unprofessional.” This is like a few robbers who often snoop on and provoke others at the doorstep, even occasionally harassing inside the house, while ask the homeowner to hold back anger and say nothing.

Responding to the situation, China has always taken into account the overall situation and exercised restraint, even in the face of deliberate provocations from the US and its allies. To maintain regional stability and the overall stability of China-US relations, China has taken actions that are professional, safe, and in accordance with the principles of international law and are beyond reproach.

In fact, with the joint efforts of regional countries, the overall situation in the South China Sea is generally stable. Relevant countries, especially major powers, should contribute constructively to maintaining regional peace and stability, rather than creating trouble out of nothing.

China has always respected the freedom of navigation and overflight enjoyed by countries in the South China Sea under international law and firmly opposes using this as an excuse to harm the sovereignty and security of regional countries. The United Nations (UN) has never authorized the US to maintain “freedom of navigation,” while the US has not even joined the UN Convention on the Law of the Sea.

However, Washington has repeatedly used its military might to enforce its will, challenging the international order and continuing to threaten the safety of marine and aerial navigation, exacerbating regional tensions.

For some time, Washington has appeared contradictory in handling China-US relations. On the one hand, it has repeatedly stated its desire to strengthen military communication and exchanges with China, hoping to establish so-called guardrails for bilateral relations. On the other hand, it has disregarded China’s concerns and continuously provoked China, which raises doubts about its sincerity.

A series of hostile actions by the US, including frequent close-in military reconnaissance against China, have seriously undermined mutual trust between the two militaries and impacted bilateral relations. In particular, the US’ provocations and adventurous actions on the Taiwan question are highly alarming.

Today, the Taiwan question is the most likely flashpoint for military conflict between the two major powers. The Taiwan question concerns China’s core interests and the national sentiments of the Chinese people, and does not allow any foreign interference. The one-China principle is the foundation of China-US relations. Any official relations with the Taiwan authorities under any pretext violates the one-China principle and the provisions of the three China-US joint communiqués and will inevitably cause severe damage to China-US relations.

In recent years, the US has repeatedly challenged the one-China principle in a salami-slicing manner on the Taiwan question, which is the root cause of tensions in the Taiwan Straits. In response to the US’ provocations, the Chinese military will never tolerate it and will continue to take decisive action to defend national sovereignty, security, and development interests resolutely and firmly maintain regional peace and stability. The US’ bullying actions in the sea and air must come to an end.

The author is an associate professor at the China People’s Liberation Army National Defence University. [email protected]

eng.chinamil.com.cn