Αρχική Blog Σελίδα 1637

Γιούβαλ Χαράρι: «Έρχονται τα τροποποιημένα ανθρώπινα όντα – Θα είναι ανώτερα – Όσοι δεν “βελτιωθούν” θα μείνουν φτωχοί»!

0

Τρομακτικές αποκαλύψεις-προβλέψεις από τον δημιουργό και υποστηρικτή της «Μεγάλης Επανεκκίνησης»

O βασικός σύμβουλος του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ και δημιουργός της «Μεγάλης Επανεκκίνησης» Γιουβάλ Χαραρι, προκάλεσε μεγάλη ανησυχία με νέες δηλώσεις του στις οποίες αποκάλυψε ότι σύντομα θα εμφανιστούν τα «τροποποιημένα ανθρώπινα όντα»!

Όπως είπε μάλιστα η γενετική μηχανική μαζί με τα εμφυτεύματα και με τη χρήση της ρομποτικής, της νανοτεχνολογίας, της βιοτεχνολογίας και τεχνητής νοημοσύνης, σχεδιάζεται να χρησιμοποιηθούν για να τροποποιήσουν τα ανθρώπινα όντα, τα οποία «θα έχουν πλέον ασύλληπτα βελτιωμένες νοητικές και σωματικές ικανότητες».

Ο Χαράρι λέει ότι το πρόβλημα θα είναι ότι δεν θα έχουν όλοι πρόσβαση σε αυτά, δημιουργώντας υποσυνείδητα την αγωνία ότι όποιος μείνει πίσω θα γίνει υποδεέστερος, καθώς δεν θα είναι σωματικά “αναβαθμισμένος” όπως οι υπόλοιποι!

Συγκεκριμένα είπε:

“Πλησιάζουμε σε ένα σημείο στην ιστορία όπου θα είναι όλο και πιο πιθανό ότι οι οικονομικές διαφορές θα μεταφράζονται σε πραγματικές βιολογικές διαφορές, το οποίο παλαιότερα στην ιστορία ήταν αλήθεια σε κάποιο βαθμό.

Όπως το ότι οι πλούσιοι είχαν καλύτερο φαγητό, συνεπώς ψήλωναν περισσότερο και είχαν και άλλα πλεονεκτήματα. Αλλά ουσιαστικά παρέμεναν τα ίδια ανθρώπινα όντα.

Αλλά ένας από τους κινδύνους που αντιμετωπίζουμε τώρα με τη νέα τεχνολογία είναι ότι αν δεν διασφαλίσουμε ότι ωφελούνται όλοι τότε ίσως να αναδύεται η μεγαλύτερη ανισότητα στα χρονικά λόγω αυτών των καινούργιων τεχνολογιών. Αυτός είναι σαφέστατα ένας πάρα πολύ μεγάλος κίνδυνος.“

 

https://www.pronews.gr/kosmos/diethnis-politiki/giouval-xarari-erxontai-ta-tropopoiimena-anthropina-onta-tha-einai-anotera-osoi-den-veltiothoun-tha-meinoun-ftoxoi/

Θεοφάνης Τάσης: Κοιτάζοντας τη Σφίγγα στα μάτια: Τεχνητή νοημοσύνη και ανθρώπινες αξίες

1
Ζωγραφική: Φραγκίσκος Δουκάκης

Θεοφάνης Τάσης

ὦ δύσποτμ’, εἴθε μήποτε γνοίης ὃς εἶ.
Σοφοκλής, Οιδίπους Τύραννος

Βρισκόμαστε σε ένα σταυροδρόμι. Η ταχύτατη πλέον εξέλιξη της τεχνητής νοημοσύνης επιφέρει μια ριζική αλλαγή στην ανθρώπινη ιστορία, για την οποία ο διευθύνων σύμβουλος της Google, Sundar Pichai, δήλωσε πως θα αποδειχθεί σημαντικότερη από την ανακάλυψη της φωτιάς, ενώ ο διευθύνων σύμβουλος της OpenAI, Sam Altman εξομολογήθηκε πως θα ήταν τρελό να μη φοβόμαστε τις συνέπειές της[1]. Ως εκ τούτου είναι απολύτως αναγκαία μια δημόσια διαβούλευση ως προς το αν τα οφέλη από την παρούσα ανάπτυξη της τεχνητής νοημοσύνης υπερβαίνουν τόσο τους άμεσους όσο επίσης τους μακροπρόθεσμους κινδύνους. Η τελική απόφαση για την κατεύθυνση που θα επιλέξουμε ως κοινωνία οφείλει να είναι πολιτική και δεν πρέπει να ληφθεί από τις ίδιες τις εταιρείες πληροφορικής, ιδίως όταν αυτές επιθυμούν διακαώς τη νομοθετική ρύθμιση στην ανάπτυξη της τεχνητής νοημοσύνης. Εντούτοις τόσο η Microsoft, η οποία χρηματοδοτεί την OpenAI, όσο και η Google ενσωμάτωσαν προσφάτως την τεχνητή νοημοσύνη που ανέπτυξαν στις μηχανές αναζήτησής τους, καθιστώντας τις προσβάσιμες σε όλους, παρά τις ενστάσεις και προειδοποιήσεις πολλών συνεργατών τους, προγραμματιστών και φιλοσόφων για τους πιθανούς κινδύνους[2]. Η πρωτοφανής επιτυχία του ChatGPT της Open AI και ο φόβος της Google για την τυχόν απώλεια της πρωτοκαθεδρίας της εγκαινίασαν έναν αγώνα ταχύτητας με σκοπό την επίτευξη μιας ισχυρής τεχνητής νοημοσύνης, δηλαδή μιας νοημοσύνης ισάξιας της ανθρώπινης, ικανής να δρα εξίσου ή περισσότερο επιτυχημένα. Σε αυτό τον αδυσώπητο αγώνα, η ασφαλής χρήση της τεχνητής νοημοσύνης παραμένει ένα καίριο ζητούμενο καθώς οι αναγκαίοι μηχανισμοί ελέγχου υπολείπονται των ικανοτήτων της και, επιπλέον, φαίνεται να θυσιάζονται στον βωμό του οικονομικού κέρδους. Ωστόσο η διαρκής βελτίωση της τεχνητής νοημοσύνης δίχως την προηγούμενη ή έστω την παράλληλη δημιουργία αποτελεσματικών μηχανισμών ελέγχου μοιάζει με την επιθυμία να κατασκευάσουμε έναν πυρηνικό αντιδραστήρα δίχως να γνωρίζουμε πώς να ελέγξουμε την αλυσιδωτή αντίδραση, με την ελπίδα πως θα τα καταφέρουμε αφού τον φτιάξουμε. Αλλά η δημιουργία αποτελεσματικών μηχανισμών ελέγχου είναι ένα προκλητικά δύσκολο εγχείρημα επειδή, ανάμεσα σε άλλα, η εσωτερική λειτουργία της τεχνητής νοημοσύνης παραμένει εν πολλοίς αδιαφανής στους ίδιους τους δημιουργούς της.

Ως γνωστόν, προγνωστικά γλωσσικά μοντέλα αλγορίθμων όπως το GPT-4 της OpenAI ή το Bard της Google είναι νευρωνικά δίκτυα που παράγουν κείμενα χρησιμοποιώντας τη στατιστική, δηλαδή αναλύοντας έναν τεράστιο όγκο δεδομένων και σχεδιάζοντας ένα είδος μαθηματικού χάρτη της γλώσσας, στον οποίο εφαρμόζουν συναρτήσεις πιθανότητας για να προβλέψουν τον κατάλληλο συνδυασμό λέξεων. Παρά το ότι δεν κατανοούν, συνεπώς ούτε νοηματοδοτούν τους παραγόμενους συνδυασμούς, είναι αρκετά ευφυή για ν’ ανακαλύψουν δυσδιάκριτους συσχετισμούς μεταξύ των συμβόλων. Φερ’ ειπείν η λέξη «άνθρωπος» είναι για το GPT-4 ένα σύμβολο που όμως έχει μια σχέση με τον πραγματικό άνθρωπο, επειδή τα δεδομένα για τον ορισμό του συμβόλου προέρχονται από τον πραγματικό κόσμο. Έτσι, για παράδειγμα, ο συνδυασμός των συμβόλων «άνθρωπος» και «λευκός» μπορεί να οδηγήσει στο «δυτικός», δηλαδή ένα αποτέλεσμα που υπερβαίνει τα αρχικά σύμβολα. Εδώ έγκειται η ανωτερότητα της σημερινής τεχνητής νοημοσύνης συγκριτικά με τις προηγούμενες μορφές της. Ο άνθρωπος φυσικά εξακολουθεί να υπερέχει αυτής καθώς είναι σε θέση να νοηματοδοτεί τις λέξεις, όμως η τεχνητή νοημοσύνη, παρά το ότι δεν διαθέτει κατανόηση, πλέον παράγει κείμενα που δεν διακρίνονται από τα ανθρώπινα. Έτσι μπορούμε να διακηρύξουμε εκ νέου τον θάνατο του συγγραφέα. Παράλληλα όμως ορισμένοι συγγραφείς έχουν αρχίσει να γράφουν με τη βοήθεια της τεχνητής νοημοσύνης, όπως αντίστοιχα μουσικοί, σκηνοθέτες, φωτογράφοι και εικαστικοί συνθέτουν, σκηνοθετούν, δημιουργούν εικόνες χρησιμοποιώντας προγράμματα όπως το Runway, το Synthesia, το Amper Music ή το DALL-E 2. Μελλοντικώς μπορούμε να φανταστούμε βιβλία, αλλά επίσης μουσικούς δίσκους ή ταινίες που θα παράγονται αποκλειστικά από την τεχνητή νοημοσύνη κατά παραγγελία σύμφωνα με τις προσωπικές αναγνωστικές, μουσικές, εικαστικές, κινηματογραφικές προτιμήσεις και συνήθειες των ανθρώπων. Πιθανώς θα εξακολουθούν να υπάρχουν αναγνώστες, ακροατές και θεατές οι οποίοι θα εκτιμούν τα ανθρώπινα έργα, όπως υπάρχουν σήμερα καταναλωτές οι οποίοι προτιμούν ένα χειροποίητο κουστούμι από ένα έτοιμο, βιομηχανικά τυποποιημένο, αλλά οι περισσότεροι μάλλον θα στραφούν λόγω ευκολίας, όπως επίσης για λόγους οικονομίας ή διαφορετικής αισθητικής παιδείας, σε προϊόντα τεχνητής νοημοσύνης.

Εδώ αξίζει να επισημανθεί πως, ενώ η βιομηχανική επανάσταση αξιοποίησε την τεχνική ανάπτυξη που επέφερε η επιστημονική πρόοδος για τη μαζική και ταχύτατη παραγωγή υλικών αγαθών μέσω της εκμηχάνισης της παραγωγής –την οποία θα διαδεχθεί στον 20ό αιώνα η μαζική παροχή υπηρεσιών, αρχικά μέσω της χρήσης ηλεκτρονικών υπολογιστών και εν συνεχεία μέσω του διαδικτύου–, η τεχνητή νοημοσύνη επιτρέπει την ταχύτατη μαζική, αλλά συγχρόνως εξατομικευμένη παραγωγή πνευματικών αγαθών. Έτσι, ενώ η βιομηχανική επανάσταση υποβάθμισε περαιτέρω την αξία της χειρωνακτικής εργασίας έναντι της διανοητικής, αναβαθμίζοντας το γόητρο της ακαδημαϊκής τάξης, δηλαδή των πνευματικά εργαζόμενων, έναντι της εργατικής τάξης, η τρέχουσα επανάσταση της τεχνητής νοημοσύνης υποβαθμίζει την αξία της διανοητικής εργασίας, μειώνοντας το κύρος των ακαδημαϊκών κοινωνικών στρωμάτων. Δεν πλήττεται όμως μόνο ο ναρκισσισμός της ακαδημαϊκής τάξης, τα μέλη της οποίας αντιλαμβάνονται τις σπουδές κυρίως ως επένδυση για τη διατήρηση του τρόπου ζωής τους. Κλονίζεται επίσης το αίσθημα υπεροχής του ανθρώπου έναντι των υπολοίπων ζώων τα οποία διαθέτουν συγκριτικά με αυτόν μικρότερου εύρους νοημοσύνη, καθώς το φάσμα της νοημοσύνης διευρύνεται πια συμπεριλαμβάνοντας την τεχνητή. Άραγε είναι φρόνιμο να δημιουργήσουμε μια νοημοσύνη εφάμιλλη ή ακόμη και ανώτερη της δικής μας, όντας αβέβαιοι για το πώς θα συνυπάρχουμε στον πλανήτη;

Ήδη σήμερα τα προγνωστικά γλωσσικά μοντέλα αλγορίθμων (Large Language Models) μπορούν να παραπληροφορήσουν, να διασπείρουν ψευδείς ειδήσεις και να διακινήσουν θεωρίες συνωμοσίας διαβρώνοντας τη δημόσια σφαίρα, με συνέπεια την αποδυνάμωση της φιλελεύθερης δημοκρατίας. Μπορούν επίσης να ενισχύσουν αυταρχικά ή ολοκληρωτικά καθεστώτα, όπως ακόμη να χρησιμοποιηθούν στον σχεδιασμό εγκληματικών και τρομοκρατικών ενεργειών. Εκτός αυτού, η τεχνητή νοημοσύνη είναι ευάλωτη σε κυβερνοεπιθέσεις οι οποίες μπορούν να οδηγήσουν σε έναν κακόβουλο επαναπρογραμματισμό της και στην κλοπή των ιδιωτικών δεδομένων στα οποία είχε πρόσβαση. Μπορεί να χειραγωγήσει συναισθηματικά τους χρήστες, να προξενήσει εξάρτηση, αλλά επίσης να ενδυναμώσει τη μισαλλοδοξία και τον ψηφιακό εκφοβισμό στα κοινωνικά μέσα δικτύωσης. Επιπλέον, η διάδοση και γενικευμένη χρήση της τεχνητής νοημοσύνης απασχολεί εκατομμύρια χαμηλά αμειβόμενους εργαζόμενους σε συνθήκες επισφάλειας για την εκπαίδευσή της (Reinforcement Learning from Human Feedback), ενώ ενδέχεται να οδηγήσει σε μια μείωση θέσεων εργασίας, η οποία ίσως δεν θα ισοσταθμιστεί από τη δημιουργία νέων, ιδίως όταν οι επιχειρήσεις επιδιώκουν το κέρδος ως υπέρτατο στόχο. Παράλληλα υφίσταται σε πολλούς βιομηχανικούς τομείς ένα έλλειμα εξειδικευμένων εργαζομένων, το οποίο όμως ενδέχεται να καλυφθεί από ρομπότ με λογισμικό τεχνητής νοημοσύνης. Ειρήσθω εν παρόδω, αρκετοί επιστήμονες πιστεύουν πως μόνο μια ενσωματωμένη (embodied) τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να είναι πραγματικά ευφυής[3]. Επίσης δεν μπορεί ν’ αποκλειστεί το ενδεχόμενο η τεχνητή νοημοσύνη να διευρύνει αρχικά τις οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες έως ότου γίνει ευρεία προσβάσιμη, καθιστώντας ίσως εφικτή μια καθολική αναδιανομή του πλούτου.

Αλλά και οι συνέπειες της ανάπτυξης της τεχνητής νοημοσύνης στο περιβάλλον είναι κρίσιμες, πρώτον, λόγω της τεράστιας κατανάλωσης ενέργειας που απαιτείται για τη λειτουργία της και, δεύτερον, λόγω της εκπομπής θερμικών ρύπων από τις εγκαταστάσεις όπου στεγάζονται οι αναγκαίοι ηλεκτρονικοί υπολογιστές. Τέλος, δεν γνωρίζουμε με ποιον τρόπο ακριβώς αναπτύχθηκαν αλγόριθμοι όπως το GPT-4 με συνέπεια την αδιαφάνεια, επειδή οι εταιρείες επικαλούνται λόγους ασφάλειας, ανησυχώντας ότι η δημοσιοποίηση της έρευνάς τους θα οδηγήσει σε κακή και επικίνδυνη χρήση.

Υπό το πρίσμα των προαναφερθέντων γίνεται κατανοητό ότι είναι απολύτως αναγκαίο να ελεγχθούν οι εφαρμογές της τεχνητής νοημοσύνης προτού ο ανταγωνισμός μεταξύ των εταιρειών πληροφορικής επιταχύνει επικίνδυνα την εξέλιξή τους. Γι’ αυτόν τον λόγο απαιτείται μεγαλύτερη διαφάνεια στην έρευνα για την τεχνητή νοημοσύνη, ιδίως όσον αφορά τα δεδομένα που χρησιμοποιούνται για την εκπαίδευσή της, και η ανάπτυξη μηχανισμών ελέγχων της προτού να είναι αργά, έτσι ώστε η συνύπαρξη ανθρώπων και τεχνητής νοημοσύνης να είναι αρμονική, σηματοδοτώντας μια εποχή πρωτόγνωρης ευημερίας. Προς το παρόν, με τη χρήση της τεχνητής νοημοσύνης τα δεδομένα των χρηστών του διαδικτύου που αφορούν την υγεία τους, όπως συλλέγονται από τα έξυπνα ρολόγια τους, τις μουσικές προτιμήσεις τους, τα βίντεο που παρακολουθούν στο YouTube μέχρι τις μετακινήσεις τους, τις αγοραστικές συνήθειες και τα σχόλια τα οποία διατυπώνουν στα κοινωνικά μέσα δικτύωσης μπορούν ν’ αξιοποιούνται από τους ίδιους για την ψηφιακή αυτογνωσία τους. Όμως μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν για την πρόβλεψη της συμπεριφοράς των χρηστών από επιχειρήσεις και κράτη με στόχο την επιτήρηση, αλλά κυρίως τη χειραγώγησή τους. Το εικονιστικό υποκείμενο πρόκειται να καταστεί περισσότερο διάφανο αν δεν θεσπιστεί το κατάλληλο νομοθετικό πλαίσιο και δεν επιμεληθεί το ίδιο αναστοχαστικά τη σχέση του με την τεχνητή νοημοσύνη. Συγχρόνως, χάρη στην τελευταία συντελείται ένας εκδημοκρατισμός της δημιουργικότητας. Μπορεί κανείς να δημιουργεί μουσική, εικόνες και κείμενο δίχως να είναι εκπαιδευμένος συνθέτης, φωτογράφος, σκηνοθέτης ή λογοτέχνης. Μπορεί να μαθαίνει ευκολότερα ξένες γλώσσες και να μεταφράζει καλύτερα, αλλά επίσης ταχύτερα κείμενα προκειμένου να επικοινωνεί αβίαστα με συνεργάτες ή φίλους. Επιπλέον, ρομπότ με ενσωματωμένη τεχνητή νοημοσύνη μπορούν να εκτελούν ανεπιθύμητες ή επικίνδυνες εργασίες, όπως ακόμη να συνεισφέρουν στη φροντίδα των παιδιών και των ηλικιωμένων. Χάρη στην τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να καταστεί η εξερεύνηση του Διαστήματος ευκολότερη και ν’ αντιμετωπιστούν οι συνέπειες της κλιματικής αλλαγής. Το μέλλον δεν είναι αναγκαία δυστοπικό ή ουτοπικό, αλλά ενδέχεται να είναι συγχρόνως και τα δύο. Φρόνιμο για τη διασφάλιση της ανθρωπινότητας και της ελευθερίας μας είναι να διαβουλευτούμε ως προς τη διαμόρφωσή του, εκκινώντας από την οριοθέτηση του πεδίου εφαρμογών της τεχνητής νοημοσύνης. Πιο συγκεκριμένα, πρέπει να προσδιορίσουμε τις ανθρώπινες δραστηριότητες που θα ανατεθούν σε αυτήν, ώστε να μην καταλήξει ν’ απαλλάξει τον άνθρωπο από την ευθύνη για τις πράξεις του και την ιστορία του, εν τέλει αντικαθιστώντας τον. Αντιθέτως η αξιοποίηση της τεχνητής νοημοσύνης πρέπει να διευρύνει και να εμβαθύνει την ατομική, αλλά επίσης την κοινωνική αυτονομία.

Έτσι, για παράδειγμα, στην ιατρική η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως ένα διαγνωστικό και αναλυτικό εργαλείο που θα γνωμοδοτεί σχετικά με την ενδεδειγμένη θεραπεία για τον εκάστοτε ασθενή, δίχως όμως ν’ αντικαθιστά το ιατρικό προσωπικό για την εξοικονόμηση οικονομικών πόρων και τη μεγιστοποίηση του επιχειρηματικού κέρδους. Στην εκπαίδευση η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να σκιαγραφήσει το μαθησιακό προφίλ των μαθητών για έναν ακριβέστερο εντοπισμό των αδυναμιών και των ικανοτήτων τους προκειμένου να προσαρμοστεί το περιεχόμενο αλλά και ο τρόπος της διδασκαλίας, δίχως όμως η συλλογή των δεδομένων να στιγματίζει μεμονωμένους μαθητές. Στα κοινωνικά μέσα δικτύωσης η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να συνεισφέρει στη διατήρηση όπως επίσης και στην ενίσχυση του πλουραλισμού των απόψεων και στην ενδυνάμωση της ελευθερίας της έκφρασης, όταν οι εταιρείες πληροφορικής υποχρεώνονται από ένα νομοθετικό πλαίσιο σε εθνικό ή και σε υπερεθνικό επίπεδο, όπως o νόμος για τις ψηφιακές υπηρεσίες (Digital Services Act) της Ευρωπαϊκής Ένωσης: Πρώτον, στη διαφάνεια ως προς τη χρήση των δεδομένων που συλλέγουν/μεταπωλούν και των αλγορίθμων που διαθέτουν για αυτόν τον σκοπό∙ δεύτερον, στη νομική ευθύνη για το περιεχόμενο που κοινοποιούν. Στη δημόσια διοίκηση η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να συνεισφέρει ανάμεσα σε άλλα στην αξιολόγηση ενστάσεων ή υποψηφιοτήτων πολιτών που επιθυμούν να διοριστούν, στην απόφαση χορήγησης επιδομάτων, συντάξεων ή αποζημιώσεων, υπό την προϋπόθεση να διασφαλιστεί η μέγιστη δυνατή διαφάνεια για την αποφυγή λαθών και διακρίσεων. Για αυτόν τον σκοπό οι υπάλληλοι των δημόσιων υπηρεσιών θα πρέπει να εκπαιδευτούν στη χρήση της τεχνητής νοημοσύνης, αιτιολογώντας υπεύθυνα γιατί συμφωνούν με την εκάστοτε απόφασή της.

Η τεχνητή νοημοσύνη αναλαμβάνοντας την διεκπεραίωση αναγκαίων πλην όμως πληκτικών εργασιών ρουτίνας απελευθερώνει τους εργαζόμενους, επιτρέποντάς τους ν’ αφιερώσουν τον χρόνο τους σε περισσότερο ενδιαφέρουσες ή σημαντικότερες υποθέσεις. Έτσι ένας δικηγόρος θα μπορούσε ν’ αναλάβει περισσότερες pro bonο υποθέσεις ή ένας ιατρός να συγκεντρωθεί σε μια δύσκολη θεραπεία. Επιπρόσθετα, δεν είναι απίθανο η τεχνητή νοημοσύνη να οδηγήσει στην ίαση νόσων που σήμερα θεωρούνται ανίατες, συγχρόνως όμως μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την κατασκευή βιολογικών όπλων ή στην κατεύθυνση της ανθρώπινης αναβάθμισης μέσω της τεχνικής. Στους μελλοντικούς κινδύνους της τεχνητής νοημοσύνης ανήκει επίσης η πιθανότητα δημιουργίας μιας υπερευφυούς τεχνητής νοημοσύνης μετά την επίτευξη μιας ισχυρής τεχνητής νοημοσύνης. Μια υπερευφυής τεχνητή νοημοσύνη θα αποτελούσε έναν υπαρξιακό κίνδυνο για την ανθρωπότητα και θα μπορούσε να εμφανιστεί είτε ως αποτέλεσμα ερευνητικών προγραμμάτων, όπως αυτά της OpenAI και της Google, είτε ως συνέπεια της αυτόνομης λειτουργίας ή δυσλειτουργίας μιας ισχυρής τεχνητής νοημοσύνης, η οποία θα ήταν ικανή να παρεμβαίνει στον κώδικά της ώστε να τον βελτιώνει σχεδιάζοντας την επόμενη γενιά της[4].

Τα παραπάνω ίσως μοιάζουν μακρινά, όμως η εξέλιξη της τεχνητής νοημοσύνης διευρύνει καθημερινά το πεδίο εφαρμογών της έτσι ώστε ούτε ο θάνατος να μένει ανεπηρέαστος. Έτσι οι εταιρείες StoryFile[5] και HereAfter[6] καταγράφουν τις αναμνήσεις ενός ανθρώπου κατά τη διάρκεια μακροσκελών συνεντεύξεων, η πρώτη εταιρεία μέσω βιντεοσκόπησης και η δεύτερη με τη χρήση μιας εφαρμογής προκειμένου να δημιουργήσουν μια τεχνητή νοημοσύνη ικανή να συζητά με τους εναπομείναντες γι’ αυτές. Περισσότερο φιλόδοξη η εταιρεία You, Only Virtual αποβλέπει στη δημιουργία ενός ψηφιακού κλώνου του εκλιπόντος, δηλαδή μιας τεχνητής νοημοσύνης που θα είναι σε θέση ν’ ανταλλάσσει μηνύματα και ηλεκτρονικές επιστολές, να τηλεφωνά, αλλά επίσης να βιντεοσυνομιλεί με τους εναπομείναντες[7]. Ο ψηφιακός κλώνος κατασκευάζεται ενόσω ένα άτομο βρίσκεται ακόμα εν ζωή, επικοινωνώντας γι’ αυτόν τον σκοπό με τους προαναφερθέντες τρόπους με τους αγαπημένους, αποκλειστικά μέσω της εφαρμογής της You, Only Virtual, προκειμένου η τεχνητή νοημοσύνη να συλλέξει τα απαραίτητα δεδομένα. Η υπηρεσία είναι διαθέσιμη με μηνιαία συνδρομή, μάλιστα μπορεί να ενεργοποιηθεί και πριν τον θάνατο του ατόμου, δίνοντάς του την ευκαιρία να δει την εικονική του προσωπικότητα (Virtual Person, εν συντομία Versona), όπως ονομάζεται το προϊόν από την You, Only Virtual. Η εταιρεία επαίρεται ότι δεν θα χρειαστεί ποτέ ν’ αποχαιρετήσουμε οριστικά κάποιον αγαπημένο, καθώς η επικοινωνία μαζί του δεν σταματά μετά τον θάνατο. Πρέπει να σημειωθεί ότι η πρωτοβουλία για επικοινωνία δεν ανήκει αποκλειστικά στον συνδρομητή. Ο ψηφιακός κλώνος του εκλιπόντος στέλνει μηνύματα, τηλεφωνά και κάνει βιντοκλήσεις από μόνος του, όπως έκανε ενόσω βρισκόταν ο εκλιπών εν ζωή. Στα μελλοντικά σχέδια της εταιρείας συγκαταλέγεται η δημιουργία ενός ολογράμματος του ψηφιακού κλώνου, που θα είναι ορατό στους εναπομείναντες μέσω γυαλιών επαυξημένης πραγματικότητας. Έτσι η εικονιστική καθημερινότητα θα στοιχειωθεί από ψηφιακά φαντάσματα. Σε αυτό το σημείο τίθεται το ερώτημα αν είναι ηθική η δημιουργία ενός ψηφιακού κλώνου παρά τη συναίνεση του εκλιπόντος, ο οποίος δεν είναι σε θέση να γνωρίζει τη μελλοντική πιθανή εκμετάλλευσή του. Ωστόσο, ακόμη και αν υποτεθεί ότι η δημιουργία ενός ψηφιακού κλώνου είναι ηθική, παραμένει το ερώτημα αν είναι επιθυμητή. Ποιες είναι άραγε οι συνέπειες στους εναπομείναντες της διαρκούς ασώματης παρουσίας των εκλιπόντων στην καθημερινότητα; Πώς θα νιώθουν οι εκλιπόντες όταν δύο ή περισσότεροι ψηφιακοί κλώνοι επικοινωνούν μεταξύ τους ή όταν τους απευθύνονται με ρεαλιστικό πλην όμως αρνητικό τρόπο, δηλαδή προσομοιώνοντας συναισθήματα που διέθεταν οι εκλιπόντες; Διευκολύνει η επικοινωνία με έναν ψηφιακό κλώνο τη διαδικασία του πένθους ή τη διαστέλλει δυσχεραίνοντας τον αποχαιρετισμό; Τι είδους ον είναι ένας ψηφιακός κλώνος; Θα μπορούσε να θεωρηθεί ως φορέας ηθικών δικαιωμάτων, εφόσον διαθέτει ευφυΐα και προσωπικότητα; Σε αυτή την περίπτωση δικαιούται να διαγράψει κανείς έναν ψηφιακό κλώνο με τη σύμφωνη γνώμη όλων των αγαπημένων;

Αναγνωρίζοντας την ανάγκη ενός νομοθετικού πλαισίου για την τεχνητή νοημοσύνη, πρώτη η Ευρωπαϊκή Ένωση επεξεργάστηκε μια νομοθεσία για τις ψηφιακές υπηρεσίες εστιάζοντας στις επικίνδυνες χρήσεις, δηλαδή σε εκείνες στις οποίες κρίνεται η ζωή, η σωματική ακεραιότητα και η ιδιοκτησία ενός ατόμου από την απόφαση μιας τεχνητής νοημοσύνης[8]. Η αδυναμία αυτής της προσέγγισης έγκειται στο ότι ρυθμίζει εξειδικευμένες εφαρμογές της τεχνητής νοημοσύνης και όχι την ίδια. Για παράδειγμα το ChatGPT δεν αποτελεί μια εξειδικευμένη εφαρμογή λήψης αποφάσεων, αλλά μπορεί να χρησιμοποιηθεί με αθέμιτους, ανήθικους και εγκληματικούς τρόπους. Ωστόσο, ακόμη και όταν μια τέτοια τεχνητή νοημοσύνη δεν χρησιμοποιηθεί κακόβουλα, ενδέχεται η λειτουργία της να έχει απρόβλεπτες και επικίνδυνες συνέπειες. Επίσης, προβληματική είναι η εκ πρώτης όψεως εύλογη απαίτηση του νόμου για τις ψηφιακές υπηρεσίες, τα δεδομένα που χρησιμοποιούνται για την εκπαίδευση της τεχνητής νοημοσύνης να είναι σχετικά ως προς τον εκάστοτε σκοπό της, απαλλαγμένα από λάθη και αντιπροσωπευτικά. Ο λόγος είναι ότι η εκπαίδευση και η υψηλή ποιότητα λειτουργίας της τεχνητής νοημοσύνης είναι ανάλογα του όγκου των δεδομένων, έτσι ώστε το φιλτράρισμά τους με τη χρήση των παραπάνω κριτηρίων να οδηγεί σε χαμηλότερη ποιότητα. Από την άλλη οι ΗΠΑ, στο δικό τους νομοσχέδιο για την τεχνητή νοημοσύνη, ακολουθούν μια διαφορετική προσέγγιση, η οποία όμως πάσχει από το αντίθετο πρόβλημα[9]. Συγκριτικά με την ευρωπαϊκή νομοθεσία οι αρχές που περιγράφονται σε αυτό είναι γενικές και αφηρημένες, έτσι για παράδειγμα προβλέπει η τεχνητή νοημοσύνη να προσφέρει κατανοητές και χρήσιμες εξηγήσεις για τον τρόπο λειτουργίας της, ενώ δεν είμαστε σε θέση να επαληθεύσουμε αν αυτές οι εξηγήσεις είναι ορθές διότι εξακολουθούμε να γνωρίζουμε λίγα για το πώς λειτουργεί. Στο νομοσχέδιο αναφέρεται επίσης ότι η ανάπτυξη της τεχνητής νοημοσύνης θα πρέπει να γίνεται σε συνεννόηση με τα ενδιαφερόμενα μέρη, δηλαδή τους φορείς, τα πρόσωπα, την πολιτεία και τους μετόχους. Αλλά τι είδους συνεννόηση, με τι σκοπό και πώς θα προστατευτεί εν τέλει το δημόσιο συμφέρον; Σε ένα άλλο σημείο του νομοσχεδίου αναφέρεται η ανάγκη δοκιμών της τεχνητής νοημοσύνης για τη διασφάλιση της ακίνδυνης λειτουργίας της, ωστόσο οι ίδιες οι δοκιμές μπορούν ν’ αποδειχθούν επιβλαβείς επειδή δεν γνωρίζουμε τους κινδύνους που περιλαμβάνουν. Όπως κατά τη διάρκεια των πρώτων πυρηνικών δοκιμών ένα μέρος του επιστημονικού και στρατιωτικού προσωπικού νόσησε και έχασε τη ζωή του χρόνια αργότερα λόγω της ραδιενέργειας, έτσι οι δοκιμές στην τεχνητή νοημοσύνη ενδέχεται να προξενήσουν άμεσες ή δυσδιάκριτες αρχικά βλάβες είτε σε άτομα είτε στην κοινωνία συνολικά. Ένα ακόμη προβληματικό σημείο είναι πως το νομοσχέδιο περιλαμβάνει τη δυνατότητα μη χρήσης της τεχνητής νοημοσύνης και την επιλογή μιας ανθρώπινης εναλλακτικής π.χ. το να εξυπηρετηθεί κανείς από έναν υπάλληλο σε μια δημόσια υπηρεσία ή σε μια ιδιωτική επιχείρηση. Αλλά πόσο πιθανό και εύκολο είναι να εφαρμοστεί κάτι τέτοιο όταν για παράδειγμα ήδη σήμερα πολλές τράπεζες υποχρεώνουν τους πελάτες τους να διεκπεραιώσουν τις συναλλαγές τους διαδικτυακά ή μέσω των Α.Τ.Μ προκειμένου να μειώσουν τα λειτουργικά τους έξοδα ή όταν πολλές επιχειρήσεις στα τηλεφωνικά τους κέντρα δεν απασχολούν εργαζόμενους χρησιμοποιώντας την τεχνητή νοημοσύνη; Τέλος, η Κίνα στο δικό της νομοσχέδιο για την τεχνητή νοημοσύνη θέτει σοβαρούς περιορισμούς σε αυτήν, απαιτώντας να εκφράζει τις αξίες του σοσιαλισμού, να μη θέτει σε κίνδυνο την εθνική ενότητα, να μην αμφισβητεί το καθεστώς και να μην οδηγεί σε οικονομική ή κοινωνική αναταραχή. Όμως επιβάλλοντας τόσο αυστηρούς περιορισμούς στην ανάπτυξη της τεχνητής νοημοσύνης, η Κίνα διακινδυνεύει μια σοβαρή υστέρηση έναντι των ΗΠΑ.

Στον πυρήνα της, η πρόκληση της ευθυγράμμισης της τεχνητής νοημοσύνης (ΑΙ alignment) με τις αξίες μας πηγάζει από το γεγονός ότι οι αλγόριθμοι δεν χρειάζονται να νοηματοδοτούν τη λειτουργία τους ούτε κατανοούν την έννοια του νοήματος. Αυτό έχει ως συνέπεια να μην ενεργούν πάντα με τρόπους οι οποίοι να συμμορφώνονται προς τις ηθικές, πολιτικές και κοινωνικές μας αξίες. Ενώ η τεχνητή νοημοσύνη είναι ικανή να επεξεργάζεται τεράστιες ποσότητες δεδομένων εκτελώντας σύνθετες εργασίες με ταχύτητα και ακρίβεια, δεν διαθέτει ούτε θα αποκτήσει διαίσθηση, φαντασία, συμπόνια και φρόνηση που, μαζί με τον ορθό λόγο, χαρακτηρίζουν την ανθρώπινη κρίση στη λήψη αποφάσεων. Έχοντας κατά νου τα παραπάνω πρέπει να επιλέξουμε με επίγνωση ποιες εργασίες και δραστηριότητες επιθυμούμε ν’ αναθέσουμε στην τεχνητή νοημοσύνη και ποιες επιλέγουμε ν’ αναλάβουμε οι ίδιοι. Πράγμα που δεν συνιστά απλώς ένα θέμα πρακτικής χρησιμότητας ή αποτελεσματικότητας, αλλά ένα βαθιά ηθικό και πολιτικό ζήτημα που απαιτεί από εμάς να εξετάσουμε την εγγενή αξία διαφορετικών μορφών ανθρώπινης δραστηριότητας διακρίνοντάς την από την εργαλειακή αξία τους. Για παράδειγμα, μπορεί να υπάρχουν ορισμένες εργασίες που αναθέτουμε στην τεχνητή νοημοσύνη επειδή είναι επαναλαμβανόμενες ή απαιτούν υψηλά επίπεδα ακρίβειας, όπως η επεξεργασία δεδομένων, ο προγραμματισμός, η αρχειοθέτηση, η ταξινόμηση και γενικότερα οι γραφειοκρατικές εργασίες. Αυτά τα καθήκοντα μπορεί να μην έχουν σημαντική εγγενή αξία για εμάς ως ανθρώπινα όντα και μπορεί να είμαστε πρόθυμοι να τα εκχωρήσουμε στην τεχνητή νοημοσύνη για να ελευθερώσουμε τον δικό μας χρόνο, εξοικονομώντας ενέργεια για ουσιαστικότερα προτάγματα. Ωστόσο, μπορεί να υπάρχουν επίσης δραστηριότητες τις οποίες επιλέγουμε να διατηρήσουμε για τον εαυτό μας, ακριβώς επειδή έχουν εγγενή αξία για εμάς ως ανθρώπινα όντα. Αυτές μπορεί να περιλαμβάνουν δημιουργικές επιδιώξεις όπως η αναζήτηση της αλήθειας μέσω της επιστήμης, η εμπειρία του ωραίου μέσω της τέχνης, η διεκδίκηση της δικαιοσύνης και της ελευθερίας μέσω της πολιτικής και η επιδίωξη της σοφίας μέσω του φιλοσοφείν. Μπορεί να περιλαμβάνουν επίσης τη διαπροσωπική και κοινωνική αλληλεπίδραση όπως ο έρωτας, η φιλία, η οικογένεια και η φροντίδα των άλλων. Αυτές οι σχέσεις απαιτούν ένα επίπεδο ενσυναίσθησης και αγάπης, τα οποία μια τεχνητή νοημοσύνη δεν μπορεί ν’ αναπαράγει παρά μόνο ίσως κάποτε να προσομοιώσει. Επιπλέον, οι επιλογές που κάνουμε για το ποιες δραστηριότητες θα αναθέσουμε στην τεχνητή νοημοσύνη και ποιες θα διατηρήσουμε για τον εαυτό μας πρέπει να καθοδηγούνται από τη βαθιά κατανόηση των δικών μας αξιών, δηλαδή εν τέλει των νοημάτων που καθιστούν τη ζωή μας βίο. Πρέπει επίσης να διακρίνονται από τη δέσμευση προς αυτές, δηλαδή την προθυμία, αλλά επίσης την ικανότητα ανάληψης της ηθικής, κοινωνικής και πολιτικής ευθύνης με όσα αυτή συνεπάγεται. Σε αυτό το πλαίσιο είναι δυνατόν να διασφαλίσουμε ότι η τεχνητή νοημοσύνη ευθυγραμμίζεται με τους στόχους και τους σκοπούς μας με τρόπους που δεν προκαλούν βλάβη ή μειώνουν την αξιοπρέπεια και την αυτονομία των ανθρώπων.

Η ευθυγράμμιση της τεχνητής νοημοσύνης με τις αξίες μας είναι ένα περίπλοκο και πολύπλευρο πρόβλημα που απαιτεί τη συμβολή πληθώρας ειδικών σε τομείς όπως η φιλοσοφία, η επιστήμη των υπολογιστών και η ψυχολογία, για να κατονομάσουμε μόνο ορισμένους εξ αυτών. Μόνο μέσω μιας συνεργατικής και διεπιστημονικής προσέγγισης μπορούμε ν’ αναπτύξουμε συστήματα τεχνητής νοημοσύνης που να εξυπηρετούν πραγματικά τις ανάγκες και τις φιλοδοξίες των ανθρώπων, αντί ν’ αναπαράγουν απλώς τις υπάρχουσες προκαταλήψεις και τους περιορισμούς τους. Ωστόσο η ευθυγράμμιση της τεχνητής νοημοσύνης με τις αξίες μας, δηλαδή το να εξασφαλίσουμε ότι θα συμμορφώνεται με τους σκοπούς μας δίχως να προξενεί οδύνη προάγοντας συγχρόνως την αυτονομία μας, δεν είναι μόνο ένα επιστημονικό, τεχνικό και φιλοσοφικό πρόβλημα. Είναι πρωτίστως ένα επιτακτικό πολιτικό ζήτημα που θα καθορίσει την ανθρώπινη ιστορία. Προϋπόθεση για να επιλέξουμε ποιες δραστηριότητες θα εκχωρήσουμε στην τεχνητή νοημοσύνη και ποιες επιθυμούμε ν’ ασκούμε εμείς οι ίδιοι καθώς έχουν εγγενή αξία, είναι να διαυγάσουμε την ανθρωπινότητά μας απαντώντας, πάντα πρόσκαιρα, στο αβυσσαλέο ερώτημα της Σφίγγας: «Τι είναι ο άνθρωπος;».


[1] Βλ. https://fortune.com/2023/04/17/sundar-pichai-a-i-more-profound-than-fire-electricity/ και https://www.businessinsider.com/openai-ceo-sam-altman-comments-ai-fears-risks-artificial-intelligence-2023-3

[2] Βλ. https://www.bloomberg.com/news/features/2023-04-19/google-bard-ai-chatbot-raises-ethical-concerns-from-employees?srnd=premium&leadSource=uverify%20wall

[3] Εργαζόμενη στην κατεύθυνση ενσωμάτωσης της τεχνητής νοημοσύνης σε ρομπότ η Alphabet, θυγατρική της Google, ανακοίνωσε την δημιουργία του PALM-E ενός ρομπότ ικανού να μετατρέπει τα οπτικά ερεθίσματα σε φυσική γλώσσα περιγράφοντας το περιβάλλον στο οποίο κινείται βλ. https://ai.googleblog.com/2023/03/palm-e-embodied-multimodal-language.html . Ρομπότ αυτού του είδους θα είναι σε θέση να εκτελούν απλές εντολές χωρίς ειδικό προγραμματισμό.

[4] Βλ. Θεοφάνης Τάσης, Φιλοσοφία της Ανθρώπινης Αναβάθμισης, Εκδόσεις Αρμός, Αθήνα 2021, σ. 286- 311.

[5] Βλ. https://storyfile.com

[6] Βλ. https://www.hereafter.ai

[7] Βλ. https://www.myyov.com

[8] Βλ. https://digital-strategy.ec.europa.eu/en/policies/digital-services-act-package

[9] Βλ. https://www.whitehouse.gov/ostp/ai-bill-of-rights/

ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΑ ΘΑΝΑΤΟΥ: ΕΥΘΑΝΑΣΙΑ ή ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ;

0

Ανάλυση από τον : Δρ. Joseph Mercola

Πρόλογος: Κλεάνθης Γρίβας

«Ζωές ανάξιες να βιωθούν» – Από το 1934 στο 2020

Ίδιο κίνητρο (το χρήμα), ίδιοι εμπνευστές (οι κυβερνήσεις),

ίδια εκτελεστικά όργανα (οι υγειονομικοί)

21 Ιουνίου 2023

«Έχω καταλήξει στο συμπέρασμα σε όλη αυτή τη διαδικασία ότι υπάρχει ένα 5% των γιατρών – περίπου 1 στους 20 – που είναι πολύ καλοί γιατροί, είναι έξυπνοι, και διαθέτουν ενσυναίσθηση, και όντως αυτοί θα μιλήσουν σωστά στην οικογένεια του ασθενούς. Αλλά δυστυχώς, αυτοί είναι μόνο 1 στους 20.

Το 90% αυτών που συμμετέχουν στη διαδικασία είναι απλώς άσχετοι, δεν έχουν ενσυναίσθηση, και κάνουν απλώς ό,τι τους λένε. Νομίζω ότι αυτοί θα πρέπει να επανεκπαιδευτούν.

Επιπροσθέτως, υπάρχει και ένα άλλο 5% – 1 στους 20 – που είναι ευγονιστές και θέλουν τη συντόμευση της ζωή των ηλικιωμένων, των ευάλωτων ατόμων και των ατόμων με ειδικές ανάγκες».

(Stuart Wilkie στο ντοκιμαντέρ (A Good Death? The Midazolam Murders, 37:00 – https://youtu.be/U6ITOKA_0X4 )

Η εφιαλτική Επιχείρηση Aktion Τ-4, το ναζιστικό πρόγραμμα μαζικών δολοφονιών («ευθανασίας») για την εξόντωση των ανθρώπων που «η ζωή τους δεν αξίζει να βιωθεί» (Vernichtung Lebensunwerten Lebens), αναβιώνει στις μέρες μας μαζικά, ύπουλα και ατιμώρητα με τα διάφορα «Πρωτόκολλα Θανάτου», με βάση τις επίσημες «Οδηγίες» του διεφθαρμένου ΠΟΥ (Παγκόσμιου Οργανισμού Αρρώστιας) και των κυβερνητικών οργανισμών διαφόρων χωρών, για την συντόμευση της ζωή των ηλικιωμένων, των ευάλωτων ατόμων, των ατόμων με ειδικές ανάγκες και των ηλικιωμένων ασθενών που χαρακτηρίζονται ως Covid, με βάση κάποια αποδεδειγμένα fake-test.

Η εγκληματική λογική πίσω απ’ αυτή τη δολοφονία ανθρώπων μέσω της ακούσιας ευθανασίας είναι «απλή»: αφενός απελευθερώνονται νοσοκομειακοί πόροι και αφετέρου απαλλάσσεται η κοινωνία από το κόστος της συντήρησης των μελών της που μπορεί να δικαιούνταν συντάξεις και συνεχή ιατρική περίθαλψη.

Στις 14 Ιουλίου 1934, το υπουργικό συμβούλιο του Τρίτου Ράιχ θέσπισε ένα νόμο για την αποτροπή της κληρονομικής επιδείνωσης της «φυλής», με τη νομιμοποίηση της αναγκαστικής στείρωσης των ανδρών και των γυναικών που πάσχουν από ορισμένες κληρονομικές ασθένειες. Και στις 8 Οκτωβρίου 1935, θέσπισε ένα νόμο για «τη διασφάλιση της κληρονομικής υγείας του γερμανικού λαού», με τη νομιμοποίηση της υποχρεωτικής άμβλωσης σε περιπτώσεις εγκυμοσύνης όταν ένας από τους γονείς έπασχε από ορισμένες κληρονομικές ασθένειες.

Στις 1 Σεπτεμβρίου 1939 –την ημέρα της επίθεσης της Γερμανίας στην Πολωνία– ο Χίτλερ υπέγραψε διάταγμα με το οποίο διεύρυνε τρομακτικά την εξουσία των γιατρών ώστε να μπορούν να δολοφονούν επιστημονικοφανώς τα άτομα που «αποτελούσαν βάρος για την κοινωνία», νομιμοποιώντας ένα αποκρουστικό Πρόγραμμα Μαζικών Δολοφονιών/Ευθανασίας, το οποίο είχε την κωδική ονομασία Επιχείρηση Τ-4, και στο οποίο οι φόνοι αναφέρονταν ως «απολύμανση».

Η εφαρμογή της Επιχείρησης Aktion-T4 ανατέθηκε εξ’ ολοκλήρου στον υγειονομικό μηχανισμό του ναζιστικού καθεστώτος: Καθηγητές ιατρικών σχολών, γιατρούς και νοσηλευτικό προσωπικό που είχαν προσχωρήσει κατά πλειοψηφία στο Ναζισμό.

Διαβάζοντας την ανάλυση του καθηγητή Dr. Joseph Mercola, θα κατανοήσετε ότι η εφιαλτική ναζιστική Επιχείρηση Aktion Τ-4, αναβιώνει στις μέρες μας μαζικά, ύπουλα και ατιμώρητα με τα ίδια κίνητρα (το χρήμα), τους ίδιους εμπνευστές (τις κυβερνήσεις), τα ίδια εκτελεστικά όργανα (ακαδημαϊκούς, γιατρούς και νοσηλευτικούς) και τις παρεμφερείς επίσημες κυβερνητικές Οδηγίες προς εφαρμογή (τα διάφορα Πρωτόκολλα Θανάτου), που «νομιμοποιούν» τη συντόμευση της ζωή των ηλικιωμένων, των ευάλωτων ατόμων, των ατόμων με ειδικές ανάγκες και των ηλικιωμένων ασθενών που χαρακτηρίζονται ως Covid, με βάση κάποια αποδεδειγμένα fake-test.

Κλεάνθης Γρίβας

Τ-4 – Άδεια Ευθανασίας

ΗΤΑΝ ΕΥΘΑΝΑΣΙΑ ή ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ;

Δρ. Joseph Mercola

29 Απριλίου 2023

Κατεβάστε το άρθρο σε PDF (Λήψη PDF)

ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ

  • Δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι στο Ηνωμένο Βασίλειο φέρεται να έχουν δολοφονηθεί μέσω ακούσιας ευθανασίας σε νοσοκομεία και οίκους φροντίδας που διευθύνονται από την Εθνικό Σύστημα Υγείας (ΕΣΥ / ΝHS) του Ηνωμένου Βασιλείου.
  • Η ακούσια ευθανασία περιλαμβάνει τη χορήγηση μιδαζολάμης, ενός ηρεμιστικού φαρμάκου που χρησιμοποιείται συχνά στις ΗΠΑ για εκτέλεση θανατοποινιτών, συνδυασμένη με μορφίνη.
  • Οι οικογένειες των θυμάτων ισχυρίζονται ότι το NHS είναι υπεύθυνο για την ακούσια ευθανασία έως και 457 ατόμων την ημέρα, χωρίς τη συγκατάθεση των ασθενών ή των φροντιστών τους — θάνατοι που συχνά αποδίδονται στην πνευμονία COVID
  • Η διαδικασία συνήθως ξεκινά με μια φόρμα «μην κάνετε ανάνηψη» (DNR) ή «μην επιχειρήσετε αναζωογόνηση» (DNAR), η οποία συχνά συνιστάται με βάση την ηλικία του ατόμου.
  • Το πρωτόκολλο προέρχεται από το Liverpool Care Pathway for the Dying Patient (LCP), ένα «μονοπάτι προς την ευθανασία» που υποστηρίζεται από την κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου, κατά τη διάρκεια του οποίου οι ασθενείς έπαιρναν ναρκωτικά και στερήθηκαν τροφής, νερού και ιατρικής θεραπείας, ακόμη και σε περιπτώσεις όπου η ανάρρωση ήταν δυνατή
  • Το «πρωτόκολλο» Liverpool Care Pathway for the Dying Patient (LCP) καταργήθηκε το 2014, αλλά οι εφαρμογές του συνεχίστηκαν και επιταχύνθηκαν κατά τη διάρκεια της πανδημίας COVID-19

Ντοκιμαντέρ A Good Death? The Midazolam Murders – https://youtu.be/U6ITOKA_0X4

  • •••••••••••••••••••••••••••••••••

Δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι στο Ηνωμένο Βασίλειο φέρεται να έχουν δολοφονηθεί μέσω ακούσιας ευθανασίας σε νοσοκομεία και οίκους φροντίδας που διευθύνονται από την ΕΣΥ  του Ηνωμένου Βασιλείου (NHS). ( A Good Death? The Midazolam Murders, Film Synopsis)

Η διαδικασία συνήθως περιλαμβάνει τη χορήγηση μιδαζολάμης, ενός ηρεμιστικού φαρμάκου που χρησιμοποιείται συχνά στις ΗΠΑ για εκτέλεση μέσω θανατηφόρας ένεσης, συνδυασμένη με μορφίνη.  Επειδή η μιδαζολάμη δεν ανακουφίζει από τον πόνο, συνήθως προστίθεται ένα οπιοειδές ή ένα οπιούχο όπως η μορφίνη. (The New York Times March 8, 2022)

Το σκάνδαλο αποκαλύπτεται στο «Ένας καλός θάνατος; Οι δολοφόνοι της Μιδαζολάμης» (A Good Death? The Midazolam Murders), ένα ντοκιμαντέρ παραγωγής της Jacqui Deevoy, που είναι ανεξάρτητη συγγραφέας, δημοσιογράφος, και κινηματογραφίστρια, με πάνω από 30 χρόνια εμπειρίας σε εφημερίδες και περιοδικά  παγκοσμίως. Η Jacqui Deevoy συνειδητοποίησε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά όταν δόθηκε εντολή DNR (μη-αναζωογόνησης) στον πατέρα της ενώ βρισκόταν σε οίκο ευγηρίας.

«Μίλησα με έναν γιατρό που κατάγγειλε την οδηγία DNR που μου είπε ότι εφάρμοζαν το πρωτόκολλο θανάτου σε άτομα άνω των 60 ετών με προβλήματα ψυχικής υγείας, σε άτομα με σωματικές αναπηρίες, ακόμη και σε παιδιά με αυτισμό», είπε η Deevoy. (A Good Death? The Midazolam Murders, 1:11)

Οι οικογένειες των θυμάτων υποστηρίζουν ότι το ΕΣΥ/NHS, συνεχίζοντας την εφαρμογή ενός πρωτοκόλλου θανάτου (που τέθηκε σε εφαρμογή τη δεκαετία του 1990 από το Liverpool Care Pathway, και καταργήθηκε το 2014) είναι υπεύθυνο για την ακούσια ευθανασία έως και 457 ατόμων την ημέρα, χωρίς τη συγκατάθεση των ασθενών ή των φροντιστών τους – θάνατοι που συχνά αποδίδονται στην πνευμονία COVID.  ( A Good Death? The Midazolam Murders, 14:06 )

Η θανατηφόρα πρακτική προέρχεται από το απαγορευμένο «πρωτόκολλο θανάτου» 

Το Liverpool Care Pathway for the Dying Patient (LCP) ήταν ένα κυβερνητικό πρωτόκολλο που χρησιμοποιήθηκε στην Αγγλία και την Ουαλία για τη «βελτίωση της φροντίδας στο τέλος της ζωής». ( Version 2. Wellcome Open Res. 2018; 3: 15 )

Το πρωτόκολλο αναπτύχθηκε τη δεκαετία του 1990, με σκοπό να παρέχει κατευθυντήριες γραμμές βέλτιστης πρακτικής κατά τις τελευταίες ημέρες του ασθενούς και περιλάμβανε καθοδήγηση για τον έλεγχο των συμπτωμάτων, τη διακοπή των θεραπειών και την ψυχολογική, κοινωνική και πνευματική φροντίδα. ( Br J Gen Pract. 2013 Oct; 63(615): 509–510 )

Αυτό που συνέβη ήταν ότι σχεδιάστηκε μια «οδός προς την ευθανασία», κατά τη διάρκεια της οποίας οι ασθενείς νοσηλεύονταν ναρκωτικά και στερούνταν τροφή, νερό και ιατρικών θεραπειών, ακόμη και σε περιπτώσεις όπου η ανάρρωση μπορεί να ήταν δυνατή. Το πρωτόκολλο Liverpool Care Pathway for the Dying Patient (LCP) καταργήθηκε το 2014, μετά από δημόσια αναταραχή και η ανασκόπησή του ανατέθηκε από την κυβέρνηση σε επιτροπή, η οποία επέκρινε τις πρακτικές του. Όπως ανέφερε ο Guardian:

«Η κριτική περιείχε τρομακτικές ιστορίες από οικογένειες που δεν είχαν ειδοποιηθεί ότι ο αγαπημένος τους αναμενόταν να πεθάνει και, σε ορισμένες περιπτώσεις, τους οι νοσοκόμες τους επέπλητταν επειδή προσπάθησαν να του δώσουν ένα ποτήρι νερό. Το νοσηλευτικό προσωπικό είχε λανθασμένα σκεφτεί ότι η χορήγηση υγρών ήταν λάθος, σύμφωνα με τις οδηγίες LCP».

Μερικοί ασθενείς τέθηκαν στο «πρωτόκολλο του θανάτου», που όταν αποσύρθηκε, ανάρρωσαν, έστω και προσωρινά. Η [κυβερνητική] ανασκόπηση διαπίστωσε ότι η επικοινωνία ήταν πολύ κακή και ότι το ιατρικό προσωπικό πολλές φορές απέφευγε τις επώδυνες συζητήσεις με τους ασθενείς και τις οικογένειές τους». ( The Guardian July 15, 2013 )

Ωστόσο, ακόμη και μετά την κατάργηση του LCP (το 2014) συνεχίστηκαν αναφορές από οικογένειες που ανέφεραν ότι τα αγαπημένα τους πρόσωπα πέθαναν ως αποτέλεσμα της εφαρμογής του «πρωτοκόλλου του θανάτου».  ( Daily Mail December 16, 2015 )

Ο Stuart Wilkie έχασε και τους δύο γονείς του τον Δεκέμβριο του 2019, με διαφορά 6 ημερών σε δύο ξεχωριστούς οίκους φροντίδας. Πιστεύει ότι δολοφονήθηκαν με ακούσια ευθανασία. «Πρέπει να καταρρίψω έναν μικρό μύθο. Όλοι είπαν ότι το LCP καταργήθηκε το 2014, αλλά, όμως, εξακολουθεί να χρησιμοποιείται».   ( A Good Death? The Midazolam Murders, 14:21 και 17.00)

Εφαρμογή του DNR, χωρίς ενημερωμένη συναίνεση

Οι ιστορίες των οικογενειών που επηρεάζονται ακολουθούν ένα παρόμοιο μοτίβο, ξεκινώντας συνήθως με μια φόρμα DNR ή DNAR («να μην επιχειρήσετε ανάνηψη»), η οποία συχνά συνιστάται απλώς με βάση την ηλικία του ατόμου. «Αν σας ζητηθεί ποτέ να υπογράψετε μια φόρμα DNAR, θα σας συμβούλευα να μην υπογράψετε ποτέ. Ο λόγος; Επειδή γίνεται κατάχρησή της», λέει ο Wilkie. ( A Good Death? The Midazolam Murders, 17:00 )

Υποτίθεται ότι υπάρχει κοινή λήψη αποφάσεων όσον αφορά τη φροντίδα στο τέλος της ζωής ενός ατόμου, ύστερα από ενημερωμένη συγκατάθεση. Όμως, ο Wilkie σημειώνει:

«Οι γιατροί και οι νοσηλευτές δεν έχουν καμία σχέση με τον όρο «ενημερωμένη συγκατάθεση». Είναι υποχρέωσή τους να ενημερώνουν τους συγγενείς, αλλά δεν το κάνουν. Πρέπει να δώσει την ενημερωμένη συγκατάθεσή του ο ασθενής ή ο συγγενής του που έχει το σχετικό πληρεξούσιο. Και δεν το κάνουν. Αυτό που κάνουν είναι ακούσια ευθανασία που είναι παράνομη. Και τα δικαστήρια αποτυγχάνουν να επιβάλλουν κυρώσεις».  ( A Good Death? The Midazolam Murders, 17:00)

Ωστόσο, από τη στιγμή που υπογραφεί η φόρμα DNΑR, συχνά θέτει σε κίνηση τους τροχούς της ακούσιας ευθανασίας. Ο Wilkie συνεχίζει:

«Αυτό είναι το θεμελιώδες πρόβλημα. Οι γιατροί δεν μπορούν την εφαρμόσουν την “ευθανασία“ χωρίς την ενημερωμένη συγκατάθεση του ασθενούς ή κάποιου νόμιμου πληρεξουσίου του. Και αυτό, γενικά δεν συμβαίνει στα νοσοκομεία, κάθε μέρα.

Αφού διασφαλίσουν μια φόρμα DNAR, και, στη συνέχεια, μια φόρμα DoLS [Διασφαλίσεις Στέρησης της Ελευθερίας], οι γιατροί και τα νοσοκομεία, θεωρούν ότι έχουν το απόλυτο δικαίωμα και την άδεια να σκοτώσουν αυτόν τον ασθενή. Τα μέλη της οικογένειάς του έχουν στερηθεί κάθε δικαιώματος για τον συγγενή τους.

Προσπαθούν να τους πείσουν ότι αυτό είναι ένας «ελεήμων φόνος», αυτό που αποκαλούν «καλός θάνατος», ένας ευφημισμός αυτού που είναι πραγματικά: ένας εύκολος θάνατος, που δεν έχει καμία σχέση με την κατάσταση του ασθενούς εκείνη τη στιγμή. Μίλησα με εμπειρογνώμονες και με συμβούλους ανακουφιστικής βοήθειας που είπαν ότι αυτό είναι βασικά λάθος. Δεν μπορείς να προβλέψεις τον θάνατο, τον φυσικό θάνατο». ( A Good Death? The Midazolam Murders, 19:00 ) 

Η λέξη ευθανασία προέρχεται από την ελληνική λέξη ευθάνατος, (“καλώς θανείν”) οποία χρησιμοποιήθηκε για να περιγράψει τον «εύκολο θάνατο» του Αυγούστου Καίσαρα, ο οποίος πέθανε φυσικά σε ηλικία 75 ετών. Όπως λέει ο Wilkie:

«Έκτοτε, η λέξη έχει μπασταρδευτεί, και χρησιμοποιείται από τους ευγονιστές ως κάλυψη για την εκτέλεση ανθρώπων, με τρόπο που μπορεί να αφορά άτομα με σύνδρομο Down, με αυτισμό ή απλώς υπερήλικες.

▪ Τους καταγράφουν ως DNAR (do not attempt resuscitation – μην επιχειρήσετε ανάνηψη).

▪ Τους αξιολογούν με βάση την DoLS (Deprivation of Liberty Safeguards – Διασφαλίσεις Στέρησης Ελευθερίας: διαδικασία που ορίζει ο νόμος όταν είναι απαραίτητο να στερηθεί την ελευθερία του ένας πολίτης ή ένας ασθενής που δεν έχει την ικανότητα να συναινέσει στη «θεραπεία» του προκειμένου να «προστατευτεί» από βλάβη).

▪ Και, εν συνεχεία, “προβλέπουν” τον θάνατο των ασθενών χορηγώντας τους φάρμακα».  (A Good Death? The Midazolam Murders, 12:00 )

Το Πρωτόκολλο COVID είναι «κοκτέιλ Ευθανασίας»

Το «πρωτόκολλο ακούσιας ευθανασίας» συνήθως περιλαμβάνει μεδαζεπάμη που χορηγείται μαζί με μορφίνη. Όμως, ο Wilkie λέει:

«Είναι λάθος να δίνονται και τα δύο φάρμακα μαζί. Βασικό λάθος. Υπάρχει συνεργική δράση μεταξύ τους. Συνδυάζοντας τη μεδαζεπάμη με τη μορφίνη, προκαλείτε έχετε αναπνευστική καταστολή, και επιβραδύνετε την αναπνοή… επιβραδύνετε την αναπνοή… επιβραδύνετε την αναπνοή. Και ξέρουν τι σημαίνει αυτό στην πράξη».  

Λέγεται στους ασθενείς και στις οικογένειές τους ότι τα φάρμακα θα βοηθήσουν να πάει οξυγόνο στους πνεύμονες, τη στιγμή που τα φάρμακα προκαλούν το αντίθετο αποτέλεσμα. Και το χειρότερο είναι ότι έχω βρει και έγγραφα του NHS (ΕΣΥ) που δείχνουν πως εφαρμόζεται το πρωτόκολλο… Κατά τη διάρκεια της πανδημίας, δίνουν σε ασθενείς που δεν μπορούν να αναπνεύσουν, έως και 30 mg μορφίνης και 60 mg μιδαζολάμη, που είναι αρκετά για να σκοτώσουν οποιονδήποτε», λέει ο Wilkie.  ( A Good Death? The Midazolam Murders, 23:26 )  [mg = 1χιλιοστό του γραμμαρίου]

Κατά τη διάρκεια της πανδημίας COVID-19, η κατευθυντήρια οδηγία NG163 του Εθνικού Ινστιτούτου Υγείας και Φροντίδας (NICE) ζήτησε «φαρμακολογικές παρεμβάσεις και προκαταρκτική συνταγογράφηση» για ασθενείς με COVID-19, με βάση τις κατευθυντήριες οδηγίες που προορίζονταν αρχικά για ασθενείς με προχωρημένο καρκίνο που αναμένονταν να πεθάνουν σε λίγες ώρες ή ημέρες. ( BMJ 2020;369:m1461 )

Γράφοντας στο British Medical Journal (BMJ), ο καθηγητής ανακουφιστικής φροντίδας Sam Ahmadzai επέκρινε τις οδηγίες, δηλώνοντας:

«Ο συνδυασμός οπιοειδούς, βενζοδιαζεπίνης ή/και νευροληπτικού χρησιμοποιείται μόνο σε εξειδικευμένες εγκαταστάσεις παρηγορητικής φροντίδας για τον έλεγχο των συμπτωμάτων και για την “ανακουφιστική καταστολή” για τη μείωση της διέγερσης στο τέλος της ζωής. Απαιτείται μεγάλη δεξιότητα και εμπειρία για τη χρήση αναλογικής ανακουφιστικής καταστολής, έτσι ώστε η ακραία σωματική και η υπαρξιακή δυσφορία να ανακουφίζονται, αλλά να μην επιταχύνεται ο θάνατος.

Η κατευθυντήρια οδηγία NG163 δηλώνει: «Η καταστολή και η χρήση οπιοειδών δεν πρέπει να αναστέλλονται λόγω φόβου πρόκλησης αναπνευστικής καταστολής». Εάν η μόλυνση από τον COVID-19 ήταν ομοιόμορφα θανατηφόρα, αυτή θα ήταν μια αποδεκτή δήλωση. Αλλά για άτομα που δεν ήταν προηγουμένως γνωστό ότι βρίσκονται στο τέλος της ζωής τους, υπάρχει πιθανός κίνδυνος ακούσιας σοβαρής βλάβης, εάν αυτά τα φάρμακα χρησιμοποιούνται εσφαλμένα και χωρίς το όφελος των ειδικών συμβουλών ανακουφιστικής φροντίδας». (BMJ 2020;369:m1461 )

Πολλές οικογένειες θυμάτων είπαν ότι ο COVID-19 αναγράφεται στο πιστοποιητικό θανάτου του αγαπημένου τους προσώπου μετά από την ακούσια “ευθανασία” του. Κατά τη διάρκεια της πανδημίας, το NHS (ΕΣΥ) έλαβε πρόσθετες προμήθειες μιδαζολάμης από τη Γαλλία ως «προφύλαξη» έναντι πιθανών ελλείψεων του φαρμάκου. ( The Pharmaceutical Journal May 19, 2020 )

Αποδεικνύεται ότι η κατευθυντήρια οδηγία NG163 είναι απλώς μια ενημερωμένη έκδοση του LCP. Όπως σημειώθηκε από τον Maajid Nawaz στο Substack:

«Τι είναι η κατευθυντήρια οδηγία NG163NG163; Οι αναγνώστες μπορεί να εκπλαγούν όταν μάθουν ότι είναι ίδια με το Liverpool Care Pathway (LCP). Χρησιμοποιούν τα ίδια φάρμακα Midazolam και μορφίνη. Το μόνο πράγμα που απαγορεύτηκε ήταν η χρήση της ονομασίας LCP». ( Substack, Radical Media – by Maajid Nawaz )

«Είναι ένα παρατεταμένο βασανιστήριο»

Ο συνδυασμός φαρμάκων ευθανασίας που χορηγείται σε ασθενείς στα νοσοκομεία δεν οδηγεί σε «καλό» ή «εύκολο» θάνατο. Ο Wilkie περιέγραψε την αργή αναπνευστική καταστολή που προκαλεί ως μια μορφή παρατεταμένου βασανιστηρίου:

«Αν τη συγκρίνουμε με τις εκτελέσεις θανατοποινιτών που χρειάζονται μια ώρα ή ίσως δύο ώρες για να πεθάνεις, πράγμα που χαρακτηρίζεται ως παρατεταμένο βασανιστήριο, πώς θα χαρακτηρίζονταν οι 29 ώρες αργής αναπνοής; Και θα ρωτούσα οποιονδήποτε δίνει ή σκοπεύει να δώσει ένα από αυτά τα φάρμακα σε κάποιον άνθρωπο, να σκεφτεί πώς θα αισθανότανε ο ασθενής που πέφτει από τις 12 αναπνοές το λεπτό, στις 6, στις 3…

Και ξέρετε ότι το άτομο που σας χορηγεί αυτό το φάρμακο, σας σκοτώνει σιγά σιγά, χωρίς τη συγκατάθεσή σας. Πρόκειται για την ακούσια ευθανασία που τυπικά είναι παράνομη στη χώρα… Αυτός είναι ένας άλλος μύθος με τους γιατρούς, ή ακόμα και τον παθολόγο, που θα πει, “Ω, υπάρχει υγρό στον πνεύμονα”. Λοιπόν, αν δεν μπορείτε να αναπνεύσετε, δεν μπορείτε να απαλλαγείτε από το υγρό. Πολλά από αυτά που εκπνέουμε περιλαμβάνουν νερό. Εάν επιβραδύνετε την αναπνοή, συσσωρεύετε υγρό στους πνεύμονες. Πράγμα που δεν είναι το ίδιο με την πνευμονία… Είναι σαν να βγάζετε ένα ψάρι έξω από το νερό… η ιδέα ότι αυτός είναι ένας “καλός” θάνατος είναι ένας μύθος που πρέπει να καταρριφθεί. Δεν είναι καλός ο θάνατος όταν σου χορηγούνται αυτά τα φάρμακα. Πιστεύω ότι πρέπει να απαγορευτεί η χρήση της μιδαζολάμη σε ηλικιωμένους, τελείως». ( A Good Death? The Midazolam Murders, 50:24 )

Ο Wilkie περιγράφει επίσης το παράδοξο αποτέλεσμα, κατά το οποίο τα χορηγούμενα φάρμακα προκαλούν συμπτώματα που καταλήγουν να είναι θανατηφόρα. Όταν οι γιατροί παρατηρούν αυτά τα συμπτώματα, δίνουν περισσότερα από τα ίδια φάρμακα που προκαλούν τη βλάβη. «Στην πραγματικότητα επιδεινώνουν την κατάσταση», λέει ο Wilkie.

«Επιστρέφουμε στον ιατρογενή θάνατο που προκαλείται από τον γιατρό. Δεν νομίζω ότι πολλές νοσοκόμες και πολλοί γιατροί γνωρίζουν τι είναι το παράδοξο αποτέλεσμα. Είναι πολύ σκληρό πράγμα να γυρνάς το κεφάλι σου και να προσπαθείς να ανοίξεις το στόμα σου για να πάρεις αέρα. Και να μη μπορείς να αναπνεύσεις, επειδή σου έχουν δώσει φάρμακα». (A Good Death? The Midazolam Murders, 29:27)

Το χρήμα και η τυφλή πίστη στην εξουσία αποτελούν θανατηφόρα παγίδα

Ποιο είναι το κίνητρο για τη δολοφονία ηλικιωμένων ατόμων ή ατόμων με αναπηρία; Στο βίντεο υποστηρίζεται ότι κινητήρια δύναμη είναι τα χρήματα. Η ακούσια «ευθανασία» αφενός απελευθερώνει νοσοκομειακούς πόρους και αφετέρου απαλλάσσει την κοινωνία από τα μέλη της που μπορεί να δικαιούνταν συντάξεις και συνεχή ιατρική περίθαλψη. Ωστόσο, είναι πιθανό ότι περισσότεροι που εμπλέκονται σ’ αυτή τη διαδικασία, να κάνουν αυτό που τους λένε. Ο Wilkie λέει:  

«Έχω καταλήξει στο συμπέρασμα σε όλη αυτή τη διαδικασία ότι υπάρχει ένα 5% των γιατρών – περίπου 1 στους 20 – που είναι πολύ καλοί γιατροί, είναι έξυπνοι, και διαθέτουν ενσυναίσθηση, και όντως αυτοί θα μιλήσουν ευγενικά και σωστά στην οικογένεια του ασθενούς. Αλλά δυστυχώς, αυτοί είναι μόνο 1 στους 20.

Το 90% αυτών που συμμετέχουν στη διαδικασία είναι απλώς άσχετοι, δεν έχουν ενσυναίσθηση, και κάνουν απλώς ό,τι τους λένε. Νομίζω ότι αυτοί θα πρέπει να επανεκπαιδευτούν.

Επιπροσθέτως, υπάρχει ένα άλλο 5% – 1 στους 20 – που είναι ευγονιστές και θέλουν τη συντόμευση της ζωή των ηλικιωμένων, των ευάλωτων ατόμων και των ατόμων με ειδικές ανάγκες». (A Good Death? The Midazolam Murders, 37:00)

Γι’ αυτό, υπάρχουν πολλοί λόγοι για τους οποίους είναι προς το συμφέρον μας να αποφεύγουμε τα νοσοκομεία, ιδιαίτερα εάν πρόκειται για προαιρετικές επεμβάσεις ή χρόνιες παθήσεις. Εάν χρειαστεί να πάμε στο νοσοκομείο λόγω μιας έκτακτης ανάγκης που είναι απειλητική για τη ζωή μας, θα πρέπει να φροντίσουμε να έχουμε μαζί σας έναν δικηγόρο που μπορεί να διαχειριστεί τη φροντίδα μας και να ενεργήσει ως πληρεξούσιό μας εάν είναι απαραίτητο.

  • •••••••••••••••••••••••••••••••••

ΔΙΑΒΑΣΤΕ: ΠΟΥ: Εγκληματική Πρόκληση και Συγκάλυψη των Θανάτων

Στη Νέα Υόρκη, την Άνοιξη 2020,  πέθανε το 76,4% των ασθενών με COVID-19 (ηλικίας 18 έως 65 ετών) μετά την τοποθέτησή τους σε αναπνευστήρες. H αντίστοιχη θνησιμότητα μεταξύ των ασθενών ηλικίας άνω των 65 ετών ανήλθε στο τρομακτικό ποσοστό 97,2% – https://www.grivas.info/covid-…19/583-%CF%85

Μπορείτε να κατεβάστε το σχετικό άρθρο του Dr. Joseph. Mercola – Λήψη PDF

 

 

 

 

 

 

Τα δείγματα γραφής Γεραπετρίτη, τα «εξαμίλια» και οι ηχηρές αλλαγές στο υπουργικό συμβούλιο εν όψει Ελληνοτουρκικού διαλόγου…

6
 Η ανακοίνωση του υπουργικού συμβουλίου της νέας κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη παρουσιάζει τουλάχιστον τρεις ηχηρές αλλαγές, η οποίες θα είναι καθοριστικές στην εξέλιξη των Ελληνοτουρκικών. Και εξηγούμαι…
1η Ηχηρή αλλαγή: Η «αποστρατεία» του π. ΥΠΑΜ Νίκου Παναγιωτοπούλου, κατά την διάρκεια της θητείας του οποίου «έτρεξαν» τα πολυδιαφημισμένα -από την ΝΔ- εξοπλιστικά προγράμματα… Δεν είναι περίεργο από τη μια να διαφημίζονται τα εξοπλιστικά και από την άλλη να «συνταξιοδοτείται» ο υπουργός που τα προώθησε;
2η Ηχηρή αλλαγή: Η υποβάθμιση του Νίκου Δένδια από προβεβλημένο υπουργό Εξωτερικών σε υπουργό Άμυνας. Ο Κ. Μητσοτάκης παρέκαμπτε συστηματικά τον Ν. Δένδια κατά την προηγούμενη θητεία του. Υπενθυμίζεται ότι η μυστική συμφωνία που αφορούσε στις θαλάσσιες ζώνες μεταξύ του τότε εξ απορρήτων διπλωματικού συμβούλου του Ερντογάν, Ιμπραήμ Καλίν και της τότε διευθύντριας του διπλωματικού γραφείου του Κ. Μητσοτάκη, Ελένης Σουρανή, έγινε εν αγνοία του π. ΥΠΕΞ Ν. Δένδια στο Βερολίνο (13/07/2020), γεγονός που προκάλεσε -δικαιολογημένα- την οργισμένη δήλωσή του στη Βουλή. Εν συνεχεία, σχεδόν δύο χρόνια αργότερα, η διάδοχος διευθύντρια του διπλωματικού γραφείου, Άννα-Μαρία Μπούρα, προέβη σε άλλη μια συμφωνία με τον Ιμπραήμ Καλίν στα Γραφεία της Γερμανικής Αντιπροσωπείας στις Βρυξέλες (18/12/2022), συμφωνία η οποία προκρίνει την εφαρμογή του «μοντέλου Νταβός» με βάση το οποίο θα διεξαχθεί ο Ελληνοτουρκικός διάλογος.
Άλλο παράδειγμα απόκλισης απόψεων Μητσοτάκη-Δένδια είναι οι -εκ του πονηρού- τοποθετήσεις του πρώτου, σχετικά με την ΜΙΑ και ΜΟΝΑΔΙΚΗ διαφορά στα Ελληνοτουρκικά, η οποία είναι η οριοθέτηση ΑΟΖ/υφαλοκρηπίδας. Ο Κ. Μητσοτάκης αναλόγως ων αποδεκτών των δηλώσεών του, είτε αναφερόταν σε «ΔΙΑΦΟΡΕΣ μεταξύ των χωρών μας», είτε στην μοναδική διαφορά που αφορά στις «ΘΑΛΑΣΣΙΕΣ ΖΩΝΕΣ», παίζοντας με τις λέξεις. Οι «θαλάσσιες ζώνες» ως γνωστόν εμπεριέχουν εκτός των άλλων και την Αιγιαλίτιδα Ζώνη και επομένως είναι οξύμωρο και παραπλανητικό το να αναφέρεσαι σε «μια διαφορά» και εν συνεχεία να χρησιμοποιείς τον όρο «θαλάσσιες ζώνες», εν αντιθέσει με τον Ν. Δένδια που ήταν πιο ειλικρινής επί του ζητήματος. Επιπλέον ο τέως ΥΠΕΞ προεκλογικά πήρε σαφείς αποστάσεις από ό,τι δρομολογείται στα Ελληνοτουρκικά και δήλωσε ότι: «Όπως είναι αυτονόητο και για μια σειρά από διαφορετικούς λόγους, δεν υπάρχει περιθώριο για «Πρέσπες του Αιγαίου»». Δήλωση η οποία μάλλον προοιωνίζετο και την αλλαγή φρουράς στο ΥΠΕΞ…
3η Ηχηρή αλλαγή: Η τοποθέτηση του «alter ego», το δεξί χέρι του Κ. Μητσοτάκη για τις «δύσκολες αποστολές», του Γιώργου Γεραπετρίτη, στο μείζονος σημασίας ΥΠΕΞ ήταν για τους παροικούντες (1 και 2) μια αναμενόμενη εξέλιξη, η οποία σχετίζεται με το ήδη διαμορφωμένο κλίμα στα Ελληνοτουρκικά που καλλιεργείται συστηματικά εδώ και καιρό. Ας παραθέσουμε όμως χρονολογικά, παλαιότερες χαρακτηριστικές δηλώσεις και ενέργειες του νέου ΥΠΕΞ, Γ. Γεραπετρίτη, για να γίνει πιο αντιληπτό:
-Τον Οκτώβριο του 2020, σε συνέχεια της παραίτησης του πρώην Σύμβουλου Εθνικής Ασφάλειας, Αλέξανδρου Διακόπουλου, μετά τις δηλώσεις του για το εξόφθαλμο γκριζάρισμα της ελληνικής υφαλοκρηπίδας από το Oruc Reis (συνοδευόμενο από αρμάδα πολεμικών πλοίων) σε συγκεκριμένη επίμαχη περιοχή, ο Γ. Γεραπετρίτης μιλώντας στον τηλεοπτικό σταθμό Alpha και ερωτηθείς σχετικά με το ποιες είναι οι «κόκκινες γραμμές» της Ελλάδας, είπε: «Η κόκκινη γραμμή είναι η εθνική κυριαρχία, και όταν λέμε εθνική κυριαρχία εννοούμε αυτονοήτως τα εθνικά χωρικά ύδατα τα οποία σήμερα είναι προσδιορισμένα στα 6 ναυτικά μίλια». Υπονοώντας φυσικά ότι οιεσδήποτε προκλητικές ενέργειες πέραν των 6νμ θα παραμένουν αναπάντητες/ατιμώρητες, υπονομεύοντας τοιουτοτρόπως το καθ’ όλα νόμιμο δικαίωμα επέκτασης της Αιγιαλίτιδας Ζώνης στα 12νμ, το οποίο απορρέει από το Δίκαιο της Θάλασσας. Η δήλωσή του όμως επισήμανε και ένα άλλο σημαντικό ζήτημα, ότι τα παράκτια κράτη ασκούν πλήρη κυριαρχία στην Αιγιαλίτιδα Ζώνη, επομένως η απεμπόληση άσκησης του δικαιώματος επέκτασης στο 12νμ συνιστά έμμεση απεμπόληση άσκησης κυριαρχίας!
-Τον Ιανουάριο και τον Φεβρουάριο του 2023, ο Μανώλης Κοττάκης αποκάλυψε με δύο διαφορετικά δημοσιεύματα (1 και 2) στην «ΕΣΤΙΑ» ότι ο τότε υπουργός Επικρατείας, Γ. Γεραπετρίτης, και ο Τούρκος πρώην πρέσβης στην Αθήνα, Μπουράκ Οζουγκεργκίν, διατηρούσαν στενό κανάλι επικοινωνίας και συζητούσαν ατύπως εφ’ όλης της ύλης, ερήμην -ως συνήθως- του ΥΠΕΞ Ν. Δένδια. Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, οι δύο άνδρες είχαν τακτικές επαφές «σε ουδέτερο έδαφος σε οικία γνωστής προσωπικότητας των Αθηνών με βαρύ ιστορικό όνομα» και συνομιλούσαν «για τα πάντα κάτω από τα ραντάρ. Και για το σήμερα και για το αύριο…».
-Τον Φεβρουάριο του 2023, ο Γ. Γεραπετρίτης, την ώρα που στην γείτονα συνεχιζόταν οι προσπάθειες των συνεργείων διάσωσης μετά τον καταστρεπτικό εγκέλαδο, τόνιζε με νόημα ότι: «Η γεωγραφία δεν θα αλλάξει αλλά πρέπει να βρούμε επιτέλους Ελλάδα και Τουρκία μια ΚΟΙΝΗ ΖΩΝΗ να προσγειωθούμε και να προχωρήσουμε τα ζητήματα που μας διχάζουν επί δεκαετίες. Και παρότι είναι εξαιρετικά πολυτελές να μιλώ για δημόσια διπλωματία ενώ η τραγωδία είναι σε εξέλιξη παρά ταύτα με μια επώδυνη δραματική αφορμή μπορούμε να δούμε τα πράγματα στην διάσταση τους». Η χρήση του όρου «κοινή ζώνη» φυσικά δεν έγινε εκ παραδρομής αφού λίγες βδομάδες πριν, ο Κ. Μητσοτάκης είχε ανακαλύψει την ύπαρξη των «Νατοϊκών νησιών» στην ελληνική επικράτεια. Σε προηγούμενο άρθρο μας (11/05/2023) εξηγήθηκε ότι προετοιμάζεται το έδαφος για αποστρατιωτικοποίηση ελληνικών νησιών (αλλά και της τουρκικής ακτογραμμής) με χρονικό ορίζοντα πενταετίας (1 και 2), ενώ απώτερος στόχος θα είναι η δημιουργία μιας «ουδέτερης ζώνης» και του ιδιότυπου καθεστώτος των λεγόμενων «Νατοϊκών νησιών».
Για όσους διατηρούν ακόμη αμφιβολίες σχετικά με το πλαίσιο και τους σκοπούς του επικείμενου Ελληνοτουρκικού διαλόγου -υπό αμερικανογερμανική επιδιαιτησία (1, 2, 3 και 4)- όπου ο Γ. Γεραπετρίτης συνέβαλε ήδη καθοριστικά, οι πληροφορίες της «ΕΣΤΙΑΣ» αναφέρουν ότι: «Βουλευτές όλων των κομμάτων της παρελθούσας Βουλής και της παρελθούσας τουρκικής Εθνοσυνέλευσης πηγαίνουν και έρχονται μυστικά στην Άγκυρα και στην Αθήνα, και μετέχουν σε μυστικές εμπιστευτικές ενημερώσεις που ΔΙΟΡΓΑΝΩΝΟΥΝ ΤΡΙΤΟΙ [ποιοι άραγε;], προκειμένου να προετοιμαστεί το κλίμα…». Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι προεκλογικά, προβεβλημένα στελέχη κομμάτων, μιλούσαν ανοικτά για το ενδεχόμενο της «συνεκμετάλλευσης» και για «Πρέσπες του Αιγαίου» (1 και 2).
Εν κατακλείδι…
Το μόνο σίγουρο είναι ότι ο Ρ.Τ. Ερντογάν έχει τοποθετήσει «Τρείς ιέρακες σε θέσεις μάχης έναντι του Ελληνισμού», οι οποίοι έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό και αυτό εντοπίζεται στην ακραία ανθελληνική/αντιδυτική και αναθεωρητική/επιθετική στάση τους. Όπως ήδη επισημάνθηκε, «είναι σαφές ότι ο λεγόμενος «Αιώνας της Τουρκίας» και το κυοφορούμενο τουρκικό «παζάρεμα» με τη Δύση, στοχεύουν στην απομείωση κυριαρχικών δικαιωμάτων (ίσως και κυριαρχίας) της Ελλάδας και της Κυπριακής Δημοκρατίας, οι οποίες θα θυσιαστούν ως άλλες Ιφιγένειες για να εξευμενίσουν τον τουρκικό μαξιμαλισμό και να παραταθεί η παραμονή της γείτονoς στο δυτικό μαντρί». Από την άλλη πλευρά, το νέο ελληνικό υπουργικό συμβούλιο των πρωτεργατών του κατευνασμού και των κόκκινων γραμμών στα «εξαμίλια», προϊδεάζει για το τι μέλλει γενέσθαι στο Ελληνοτουρκικό πεδίο το οποίο θα μας απασχολήσει λίαν συντόμως…

Πηγή: i-epikaira.blogspot.com

Ειδική Έκθεση-Οι εισαγγελείς των ΗΠΑ και της Σουηδίας μελετούν καταγγελία για δωροδοκία που κατονομάζει τον γιο του Ερντογάν.

0
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΑΡΧΕΙΟΥ: Ο Τούρκος πρωθυπουργός Ταγίπ Ερντογάν (L), συνοδευόμενος από τον γιο του Μπιλάλ, χαιρετίζει τους υποστηρικτές του στα κεντρικά γραφεία του AK Party στην Άγκυρα, στις 30 Μαρτίου 2014. REUTERS/Stringer/File Photo.
David Gauthier-Villars
(Reuters) Οι αρχές καταπολέμησης της διαφθοράς στις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Σουηδία εξετάζουν καταγγελία σύμφωνα με την οποία η σουηδική θυγατρική μιας αμερικανικής εταιρείας δεσμεύτηκε να πληρώσει δεκάδες εκατομμύρια δολάρια σε μίζες εάν ο γιος του Τούρκου Προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν την βοηθούσε να εξασφαλίσει μια δεσπόζουσα θέση στην αγορά της χώρας.

Το προτεινόμενο σχέδιο αναλύθηκε λεπτομερώς σε επικοινωνιακά και επιχειρηματικά έγγραφα που είδε το Reuters, καθώς και ένα άτομο που γνωρίζει το θέμα. Το Reuters αναφέρει αυτό το σχέδιο και τις προκαταρκτικές έρευνες που προκύπτουν για πρώτη φορά.

Τελικά, δεν καταβλήθηκαν μίζες, σύμφωνα με την καταγγελία που υποβλήθηκε στις αρχές από άτομο και εξετάστηκε από το Reuters. Στην πραγματικότητα, η Dignita Systems AB, η σουηδική εταιρεία, εγκατέλειψε ξαφνικά το έργο στα τέλη του περασμένου έτους, σύμφωνα με δύο άτομα που γνωρίζουν το θέμα και τις επικοινωνίες της εταιρείας που είδε το Reuters.

Ο αμερικανός ιδιοκτήτης της Dignita επιβεβαίωσε στο Reuters ότι το έργο είχε εγκαταλειφθεί, λέγοντας ότι έμαθε για «δυνητικά ανησυχητική συμπεριφορά» της Τουρκίας και σταμάτησε πολλούς εμπλεκόμενους.

Το σχέδιο της εταιρείας, σύμφωνα με την καταγγελία, ήταν η κυβέρνηση του Προέδρου Ερντογάν να εγκρίνει κανονισμούς που θα ενίσχυαν τις πωλήσεις του προϊόντος της Dignita: αλκοτέστ στο ταμπλό που κλειδώνουν την ανάφλεξη ενός οχήματος όταν ο οδηγός είναι μεθυσμένος.

Σε αντάλλαγμα για 10 χρόνια εμπορικής αποκλειστικότητας που θα πουλούσε τα προϊόντα της, η Dignita δεσμεύτηκε ότι θα πληρώσει δεκάδες εκατομμύρια δολάρια τέλη σε λόμπι, μέσω μιας εταιρείας κέλυφος, σε δύο ιδρύματα στα οποία ο Μπιλάλ Ερντογάν είναι μέλος του διοικητικού συμβουλίου, αναφέρει η καταγγελία.

Αν και η προσπάθεια ακυρώθηκε τον Σεπτέμβριο, παρέχει σπάνια εικόνα για το πώς ένας επενδυτής θεωρούσε τον Μπιλάλ Ερντογάν ως βασικό πρόσωπο για να αποκτήσει πρόσβαση στον Πρόεδρο Ερντογάν, ο οποίος κέρδισε μια νέα πενταετή θητεία στις 28 Μαΐου.

Ο διευθύνων σύμβουλος της Dignita, Άντερς Έρικσον, είπε στο Reuters ότι δεν μπορούσε να συζητήσει το υποτιθέμενο σχέδιο επειδή επρόκειτο να αποχωρήσει από την εταιρεία και δεσμευόταν από μια συμφωνία εμπιστευτικότητας.

Μέσω δικηγόρου, ο Μπιλάλ Ερντογάν είπε ότι οι ισχυρισμοί ότι συνεννοήθηκε με την Dignita «είναι εντελώς ανακριβείς». Είναι ένας «ιστός ψεμάτων», πρόσθεσε ο δικηγόρος. Ανώτερος αξιωματούχος της διεύθυνσης επικοινωνιών της τουρκικής προεδρίας αρνήθηκε να σχολιάσει αυτό το άρθρο.

Το Reuters δεν μπόρεσε να επιβεβαιώσει ανεξάρτητα εάν ο Πρόεδρος Ερντογάν και ο γιος του Μπιλάλ γνώριζαν ή είχαν ανάμειξη στο υποτιθέμενο σχέδιο μίζας της Dignita.

Μετά την παραλαβή της καταγγελίας τον Απρίλιο, το Υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ και οι σουηδοί εισαγγελείς ανέθεσαν σε έναν ειδικό πράκτορα και έναν επιθεωρητή ντετέκτιβ, αντίστοιχα, να διεξάγουν προκαταρκτικές έρευνες και να καθορίσουν εάν τυχόν παραβιάστηκαν οποιεσδήποτε διατάξεις της αμερικανικής και σουηδικής νομοθεσίας κατά της δωροδοκίας, σύμφωνα με επίσημες απαντήσεις που είδε το Reuters. Οι προκαταρκτικές έρευνες ενδέχεται να μην οδηγήσουν σε επίσημες έρευνες ή κατηγορίες.

Και στις δύο χώρες, η δέσμευση για πληρωμή προμηθειών μπορεί να συνιστά ποινικό αδίκημα υπό ορισμένες προϋποθέσεις, δήλωσαν Αμερικανοί και Σουηδοί ειδικοί κατά της διαφθοράς. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, μπορεί να διαπιστωθεί παραβίαση του Νόμου περί Διαφθοράς στο εξωτερικό (FCPA) ακόμη και αν δεν άλλαξαν χέρια χρήματα, δήλωσε ο Scott Greytak, δικηγόρος της οργάνωσης κατά της διαφθοράς Transparency International U.S στην Ουάσιγκτον. . «Αλλά θα έπρεπε να δείξετε ότι υπήρξε συμφωνία και ότι υπήρξε κάποιου είδους απροκάλυπτη πράξη, όπως το άνοιγμα τραπεζικού λογαριασμού για να δώσετε ένα στοιχείο για να πάνε αυτά τα χρήματα».

Εκπρόσωποι του Υπουργείου Δικαιοσύνης και των Σουηδών εισαγγελέων είπαν ότι δεν είχαν να κάνουν κανένα σχόλιο.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες ενδέχεται να έχουν δικαιοδοσία να διερευνήσουν τις ενέργειες της Dignita στην Τουρκία στο πλαίσιο του FCPA, επειδή η σουηδική εταιρεία ανήκει στην 1A Smart Start LLC, μια εταιρεία με έδρα το Τέξας που ανήκει στην Apollo Global Management, έναν από τους μεγαλύτερους διαχειριστές περιουσιακών στοιχείων στον κόσμο.

Η Apollo παρέπεμψε ερωτήσεις σχετικά με τον υποτιθέμενο ρόλο της στην Smart Start, η οποία είπε ότι δεν έχει πουλήσει ποτέ προϊόντα και δεν έχει δημιουργήσει έσοδα στην Τουρκία.

«Μόλις μάθαμε για πιθανή συμπεριφορά σχετικά με μελλοντικές επιχειρηματικές ευκαιρίες στην Τουρκία, ερευνήσαμε αμέσως την υπόθεση και λάβαμε διορθωτικά μέτρα, συμπεριλαμβανομένης της απόλυσης του μοναδικού υπαλλήλου και των συμβούλων που εμπλέκονται», ανέφερε η εταιρεία σε δήλωση στο Reuters. «Ως αποτέλεσμα, δεν έχουμε προχωρήσει στην επιχειρηματική δραστηριότητα στην Τουρκία».

Η Smart Start διατηρεί μια θυγατρική εγγεγραμμένη στην Τουρκία, σύμφωνα με τα τουρκικά εταιρικά αρχεία.

Η είδηση για την προκαταρκτική έρευνα της Σουηδίας για την τουρκική προσπάθεια της Dignita έρχεται σε μια ευαίσθητη στιγμή στις διμερείς σχέσεις μεταξύ Άγκυρας και Στοκχόλμης. Η Τουρκία εμπόδισε τη Σουηδία να ενταχθεί στον Οργανισμό Βορειοατλαντικής Συνθήκης (ΝΑΤΟ), κατηγορώντας τη σκανδιναβική χώρα ότι παρέχει καταφύγιο σε φερόμενους τρομοκράτες, μια κατηγορία που οι σουηδικές αρχές απέρριψαν.

 ΔΙΠΛΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ

Το σχέδιο της σουηδικής εταιρείας βασιζόταν στο να πείσει τις τουρκικές αρχές να καταστήσουν υποχρεωτική τη χρήση των αλκοτέστ και κλειδιών ανάφλεξης για ορισμένες κατηγορίες οδηγών και οχημάτων και στη συνέχεια να αποκτήσει 10ετή αποκλειστικότητα για την προμήθεια τους, σύμφωνα με μια παρουσίαση οκτώ διαφανειών που ετοιμάστηκε για τον Πρόεδρο Ερντογάν. το καλοκαίρι του 2022 και είδε το Reuters.

Μετά από τέσσερα χρόνια απογοητευτικών προσπαθειών, η Dignita μπόρεσε να απευθύνει επιστολή στον Τούρκο ηγέτη περιγράφοντας το σχέδιό της, σύμφωνα με τα επιχειρηματικά έγγραφα, τα οποία περιλαμβάνουν ένα αντίγραφο του μηνύματος τον Ιούνιο του 2022.

Αυτή η ευκαιρία προέκυψε περίπου τέσσερις μήνες αφότου ένας εκπρόσωπος της Dignita φέρεται να συναντήθηκε με τον Μπιλάλ Ερντογάν στην Κωνσταντινούπολη τον Φεβρουάριο του περασμένου έτους για να αναθεωρήσει μια στρατηγική με δύο άξονες, σύμφωνα με έναν από τους ανθρώπους που γνωρίζουν το θέμα.

Σύμφωνα με το πρώτο μέρος της στρατηγικής, που περιγράφεται λεπτομερώς σε μια “συμφωνία εξερεύνησης μάρκετινγκ” 11 σελίδων που είδε το Reuters, μια τουρκική θυγατρική της Smart Start δεσμεύτηκε να πληρώνει τακτικά αμοιβές συμβούλων σε μια εταιρεία κέλυφος με έδρα την Κωνσταντινούπολη που ελέγχεται από άτομο που έχει επιλεγεί από σουηδικές και αμερικανικές εταιρείες.

Οι αμοιβές συμβούλων που έπρεπε να καταβληθούν στην εταιρεία κέλυφος κυμαίνονταν από 50 σεντς έως 3 δολάρια ανά συσκευή και ανά μήνα, ανάλογα με τον αριθμό των οχημάτων που θα είναι εξοπλισμένα με κιτ της Dignita. Σε αυτή τη βάση, και κατά τη διάρκεια της προβλεπόμενης 10ετούς περιόδου αποκλειστικότητας, η συνολική αμοιβή που θα διοχετευθεί στην εταιρεία κέλυφος θα ανερχόταν σε 54 εκατομμύρια δολάρια για 500.000 οχήματα και θα αυξανόταν γρήγορα σε 384 εκατομμύρια δολάρια για δύο εκατομμύρια οχήματα, σύμφωνα με την συμφωνία, με ημερομηνία Μάρτιος 2022 και την αλληλογραφία της Dignita.

Στο δεύτερο μέρος της στρατηγικής, το οποίο συζητήθηκε μόνο προφορικά σύμφωνα με άτομο που γνωρίζει το θέμα, ζητήθηκε από την εταιρεία κέλυφος να κάνει μεγάλες δωρεές σε δύο ιδρύματα όπου ο Μπιλάλ Ερντογάν υπηρετεί ως μέλος του διοικητικού συμβουλίου, το Πανεπιστήμιο Ibn Haldun και το ίδρυμα νεολαίας Tugva.

Το Πανεπιστήμιο Ibn Haldun ιδρύθηκε από την Turgev, μια φιλανθρωπική οργάνωση την οποία βοήθησε ο Πρόεδρος Ερντογάν να δημιουργηθεί τη δεκαετία του 1990, όταν ήταν δήμαρχος της Κωνσταντινούπολης. Η Tugva, εν τω μεταξύ, είναι εγγεγραμμένη ως μη κερδοσκοπικός οργανισμός εξουσιοδοτημένος να συλλέγει δωρεές για έργα κοινωνικής πρόνοιας. Λειτουργεί φοιτητικές εστίες σε περισσότερες από δύο δωδεκάδες τουρκικές πόλεις.

Τα δύο ιδρύματα έχουν επεκταθεί σε μεγάλες επιχειρήσεις κοινωνικής πρόνοιας που στηρίζουν αυτό που οι ηγέτες της αντιπολίτευσης περιέγραψαν ως ένα εθνικό σύστημα πατρωνίας που χρησιμοποιείται από τον Πρόεδρο Ερντογάν για να φροντίζει τους ψηφοφόρους του.

Ο ανώτερος αξιωματούχος της Διεύθυνσης Επικοινωνιών της Τουρκικής Προεδρίας αρνήθηκε να σχολιάσει τις κατηγορίες πατρωνίας που εκφράστηκαν από πολιτικούς αντιπάλους. Ένας εκπρόσωπος της Turgev είπε ότι το ίδρυμα δεν είχε καμία σχέση με την Dignita, προσθέτοντας ότι οι ισχυρισμοί για παράτυπες δραστηριότητες που αφορούν τη φιλανθρωπική οργάνωση ήταν αβάσιμοι. «Για να διασφαλίσουμε τη διαφάνεια των δραστηριοτήτων μας, οι διοικητικές και οικονομικές μας διαδικασίες αξιολογούνται τακτικά από ανεξάρτητους ελεγκτές», είπε ο εκπρόσωπος. Οι διευθυντές του Πανεπιστημίου Ibn Haldun και της Tugva δεν απάντησαν σε μηνύματα που ζητούσαν σχόλια.

Ο Μπιλάλ Ερντογάν εμφανίζεται σπάνια δημόσια. Μαζί με άλλα μέλη της οικογένειας Ερντογάν, ο 42χρονος επιχειρηματίας κατέχει μειοψηφικά συμφέροντα στην BMZ Group, μια εταιρεία θαλάσσιων μεταφορών και κατασκευών.

Το όνομά του έχει συνδεθεί με φερόμενη διαφθορά στο παρελθόν. Το 2016, οι Ιταλοί εισαγγελείς διεξήγαγαν έρευνα για ξέπλυμα βρώμικου χρήματος κατά του Μπιλάλ Ερντογάν με την υποψία ότι είχε φέρει μετρητά στη χώρα χωρίς να τα δηλώσει. Αρνήθηκε την κατηγορία και οι Ιταλοί εισαγγελείς τελικά απέσυραν την έρευνα, επικαλούμενοι έλλειψη αποδεικτικών στοιχείων. Το προηγούμενο έτος, η ρωσική κυβέρνηση ισχυρίστηκε ότι είχε στοιχεία ότι ο γιος του προέδρου Ερντογάν επωφελήθηκε από το διασυνοριακό εμπόριο πετρελαίου με το Ισλαμικό Κράτος στη Συρία. Η Ρωσία αρνήθηκε να μοιραστεί τα στοιχεία της. Ο Μπιλάλ Ερντογάν αρνήθηκε τους ισχυρισμούς, λέγοντας ότι η ριζοσπαστική εξέγερση ήταν εχθρός της Τουρκίας.

Η Dignita πάτησε το πόδι της στην Τουρκία το 2017 με τη φιλοδοξία να πουλήσει τις συσκευές της για την ασφάλεια της κυκλοφορίας. Εκείνη τη χρονιά, ο Eriksson, ο Διευθύνων Σύμβουλος της Dignita, ανέλαβε το τιμόνι της τουρκικής εταιρείας που ιδρύθηκε από την Smart Start, δείχνουν τα τουρκικά εταιρικά αρχεία.

Για αρκετά χρόνια, η Dignita και η Smart Start σημείωσαν μικρή πρόοδο επειδή δεν μπορούσαν να έχουν πρόσβαση, έστω και έμμεσα, στον Πρόεδρο Ερντογάν, είπε το άτομο που γνωρίζει το θέμα.

Μια σημαντική αποκάλυψη έγινε στις αρχές του 2021, όταν ένας βοηθός του Eriksson μπόρεσε να παρουσιάσει το σχέδιο της σουηδικής εταιρείας σε έναν Τούρκο καθηγητή θεολογίας που έγινε πολιτικός, τον Irfan Gunduz, σύμφωνα με το άτομο που γνωρίζει το θέμα. Η Dignita είχε επιλέξει να πλησιάσει τον πολιτικό επειδή είναι γνωστό ότι βρίσκεται κοντά στον Μπιλάλ Ερντογάν, ο οποίος με τη σειρά του θα μπορούσε να παρέχει πρόσβαση στον Τούρκο πρόεδρο, είπε το πρόσωπο. Ο Gunduz προεδρεύει του διοικητικού συμβουλίου στο Πανεπιστήμιο Ibn Haldun. Ο Μπιλάλ Ερντογάν είναι αντιπρόεδρος.

Έχοντας φτάσει στις 30 Μαΐου στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου είπε ότι βρισκόταν σε επαγγελματικό ταξίδι, ο Gunduz είπε στο Reuters ότι ήταν «όλα κουτσομπολιά», προσθέτοντας ότι «ούτε εγώ ούτε ο Μπιλάλ ακούσαμε ποτέ για αυτήν την εταιρεία· δεν συναντηθήκαμε ποτέ με αυτήν την εταιρεία».

“ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΦΑΝΤΑΣΤΩ”

Ξαφνικά, μετά την υποτιθέμενη συνάντηση με τον Gunduz, οι πόρτες άρχισαν να ανοίγουν και η Dignita μπόρεσε να συζητήσει με ένα ανώτερο στέλεχος της διοίκησης του Προέδρου Ερντογάν πώς θα τροποποιούσαν τους κανονισμούς ασφάλειας κυκλοφορίας για να καλύπτουν τη χρήση αλκοτέστ και κλειδιά ανάφλεξης, σύμφωνα με την εταιρική αλληλογραφία και το άτομο που γνωρίζει το θέμα.

Ορισμένες χώρες απαιτούν από τους χειριστές δημόσιων μεταφορών καθώς και από τους καταδικασμένους οδηγούς σε κατάσταση μέθης να εξοπλίζουν τα οχήματά τους με συστήματα κλειδώματος ανάφλεξης. Πριν ανάψει τον κινητήρα, ο οδηγός πρέπει να φυσήξει σε ένα επιστόμιο: εάν η συγκέντρωση αλκοόλης αναπνοής είναι μεγαλύτερη από το νόμιμα επιτρεπόμενο όριο, η συσκευή εμποδίζει την εκκίνηση του κινητήρα.

Την άνοιξη του 2021, η Dignita κατάλαβε ότι ο Gunduz ζητούσε προκαταβολική αμοιβή για λόμπι, πιθανώς έως και 100 εκατομμύρια δολάρια, σύμφωνα με το άτομο που είναι εξοικειωμένο με το θέμα. «Ας συζητήσουμε», είπε ο Έρικσον, ο Διευθύνων Σύμβουλος της Dignita, σε ένα μήνυμα στις 8 Ιουνίου προς τον βοηθό του για την Τουρκία.

Στην αλληλογραφία τους, που επανεξετάστηκε από το Reuters, ο Έρικσον και ο βοηθός του ανέφεραν αρχικά τους Γκουντούζ και Μπιλάλ Ερντογάν ονομαστικά –ή ως «ο γιος» στην περίπτωση του Μπιλάλ– ειδικά όταν συζητούσαν τα χρονοδιαγράμματα συναντήσεων, αλλά αργότερα έκαναν το προληπτικό βήμα να ορίσουν την τουρκική πλευρά ως «το Λόμπι», σύμφωνα με το άτομο που γνωρίζει το θέμα.

«Αν το Λόμπι πάρει 100 εκατομμύρια για αυτό, θα είναι εξαιρετικά χαρούμενοι», είπε ο Έρικσον σε ένα μήνυμα. «Δεν μπορώ να φανταστώ ότι θα έχουν ποτέ την ευκαιρία να βγάλουν 100 εκατομμύρια ξανά τόσο εύκολα».

Το Reuters δεν μπόρεσε να επιβεβαιώσει ανεξάρτητα εάν ο Gunduz ζήτησε την πληρωμή ενός τέλους λόμπι.

Στα μηνύματα που ακολούθησαν προς τον βοηθό του, ο Έρικσον προσπάθησε να διευκρινίσει ποιες υπηρεσίες θα αγόραζε με μια τέτοια αμοιβή. «Θέλουμε το Λόμπι να μας υποστηρίζει με την πάροδο του χρόνου και να μας «προστατεύει» από τον ανταγωνισμό», έγραψε σε άλλο μήνυμα την ίδια μέρα. Εάν επιτρεπόταν ο ανταγωνισμός, είπε, τα τέλη θα μειωνόταν στο μισό.

Ο Eriksson κατέστησε επίσης σαφές ότι η Dignita δεν θα πλήρωνε τέλη για λόμπι μέχρι να αρχίσει να κερδίζει χρήματα στην Τουρκία. «Αν δεν συμφωνήσουν, καλύτερα να σταματήσουμε γιατί δεν θα μας επιτρέψουν ποτέ οι ιδιοκτήτες μας να τους πληρώσουμε πριν πληρωθούμε», είπε ο διευθύνων σύμβουλος σε μήνυμα της 14ης Ιουνίου.

Στις αρχές του 2022, η σουηδική και η τουρκική πλευρά είχαν εγκαταλείψει την ιδέα μιας προκαταβολής και στράφηκαν στην υποτιθέμενη διττή στρατηγική που ζητούσε την εκταμίευση των συνεχιζόμενων τελών λόμπι μέσω μιας εταιρείας κέλυφος, σύμφωνα με το άτομο που γνωρίζει το θέμα. Και μετά την υποτιθέμενη συνάντηση με τον Μπιλάλ Ερντογάν – έλαβε χώρα στις 25 Φεβρουαρίου πέρυσι μέσα σε ένα παιδικό μουσικό σχολείο που βρίσκεται στην ασιατική πλευρά της Κωνσταντινούπολης, όπως είπε το πρόσωπο που γνωρίζει το θέμα – η Dignita κατάλαβε ότι έπρεπε να στείλει επίσημη επιστολή στον Πρόεδρο Ερντογάν περιγράφοντας το επιχειρηματικό της βήμα, δείχνει η εταιρική αλληλογραφία.

Το καλοκαίρι του 2022, ο Έρικσον έλαβε ένα προσχέδιο της επιστολής και ορισμένες οδηγίες από τον Διευθύνοντα Σύμβουλο της Smart Start, Μάθιου Στράους, σύμφωνα με την εταιρική αλληλογραφία. «Άντερς», είπε ο Αμερικανός διευθύνων σύμβουλος στον Σουηδό συνάδελφό του σε μήνυμα της 23ης Ιουνίου. “Δείτε συνημμένο. Αυτό, εκτός από το πώς θα απευθυνθούμε στον Πρόεδρο, είναι το προσχέδιο που θα χρησιμοποιήσουμε. Έχει εκκαθαριστεί από δικηγόρο. Μπορείτε να το μεταφράσετε και να το στείλετε πίσω για τελική υπογραφή; Η Apollo έχει ένα (…) δικηγόρο που θα δώσει την τελική άποψη, στη συνέχεια θα σας το παράσχουμε για να το στείλετε προσωπικά.”

Ο Strausz παρέπεμψε ερωτήσεις σε έναν εκπρόσωπο της Smart Start, ο οποίος δεν αναφέρθηκε στον ρόλο του CEO στην απάντηση της εταιρείας σε ερωτήσεις του Reuters.

Η τελική εκδοχή της επιστολής που είδε το Reuters έχει ημερομηνία 29 Ιουνίου και υπογράφεται με μπλε μελάνι από τον Διευθύνοντα Σύμβουλο της Dignita. Στην τρισέλιδη επιστολή, ο Έρικσον ξεκίνησε επαινώντας τον Πρόεδρο Ερντογάν για τα επιτεύγματά του στη βελτίωση της ασφάλειας στους τουρκικούς δρόμους και λέγοντας ότι η εταιρεία του ήταν πρόθυμη να τον βοηθήσει να προχωρήσει περαιτέρω. Εάν τα κλειδιά ανάφλεξης καταστούν υποχρεωτικά για τους παραβάτες που οδηγούν υπό την επήρεια μέθης και οχήματα δημόσιας μεταφοράς, όπως σχολικά λεωφορεία, και εάν ανατεθεί η σύμβαση στη Dignita, είπε ο Διευθύνων Σύμβουλος, η εταιρεία ήταν έτοιμη να συζητήσει «τις υποκείμενες εγγυήσεις και προϋποθέσεις που θα απαιτούνταν για να επιτραπεί η επένδυσή μας».

Η επιστολή στάλθηκε στον Γκουντούζ, τον πολιτικό, και παραδόθηκε στην προεδρία στα μέσα Ιουλίου, σύμφωνα με το πρόσωπο που γνωρίζει το θέμα.

Αν και η Dignita δεν μπορούσε να εξακριβώσει εάν ο Πρόεδρος Ερντογάν είδε την επιστολή, είχε άμεσο και θετικό αντίκτυπο, είπε το άτομο. Τον ίδιο μήνα, η σουηδική εταιρεία έμαθε από τον Gunduz ότι θα γίνονταν συναντήσεις με ανώτερο στέλεχος της διοίκησης του προέδρου Ερντογάν, και πιθανώς με τον ίδιο τον πρόεδρο, για να συζητηθούν τα επόμενα βήματα, σύμφωνα με τις επικοινωνίες της εταιρείας.

Αργότερα τον Ιούλιο, η σχεδιαζόμενη εταιρεία κέλυφος ιδρύθηκε στην Κωνσταντινούπολη, σύμφωνα με τα τουρκικά επιχειρηματικά αρχεία. Ένας από τους σκοπούς της είναι να λειτουργεί ως μεσολαβητής μεταξύ εγχώριων και ξένων εταιρειών, δείχνουν οι νομικές καταθέσεις. Και τον Αύγουστο, η Dignita ετοίμασε το έγγραφο των οκτώ διαφανειών για τον Πρόεδρο Ερντογάν.

Μέχρι τότε, ωστόσο, σύμφωνα με το άλλο άτομο που γνωρίζει το θέμα, οι ιδιοκτήτες της Dignita στις ΗΠΑ, η Smart Start και η Apollo, είχαν αρχίσει να ανησυχούν για τις δυσάρεστες πτυχές του τουρκικού έργου, συμπεριλαμβανομένου του ότι θα μπορούσε να παραβιάσει τους νόμους κατά της δωροδοκίας των ΗΠΑ. Μετά από εσωτερική αναθεώρηση, ελήφθη απόφαση να σταματήσει, είπε το άτομο.

Τον Σεπτέμβριο, η Dignita ενημέρωσε έναν συμμετέχοντα στις συνομιλίες από την τουρκική πλευρά ότι η σουηδική εταιρεία είχε εγκαταλείψει το έργο, χωρίς να δώσει λόγο, δείχνει ένα μήνυμα που είδε το Reuters.

«Ας ελπίσουμε για το καλύτερο», απάντησε ο συμμετέχων.

(Ρεπορτάζ από τον David Gauthier-Villars· Επιμέλεια από τον Daniel Flynn)

Copyright 2023 Thomson Reuters.

www.usnews.com

Μετά το τραγικό ναυάγιο στην Πύλο, τρία διδάγματα για την αντιμετώπιση της θαλάσσιας ασφάλειας

0

του Δημήτρη Τσαϊλά, Υποναυάρχου ε.α.*

Μόλις ολοκληρωθεί μια θαλάσσια επιχείρηση, ο προβληματισμός σχετικά με τα διδάγματα ξεκινά αμέσως. Έτσι μερικές ημέρες μετά το δυστύχημα στην ανοικτή θάλασσα περιοχής ευθύνης μας στην Πύλο, πολύ λίγα υπάρχουν ως σχολιασμοί που διερευνούν τις πολιτικές που διαμορφώνουν αυτές τις προσπάθειες. Υπ’ αυτή την έννοια πιστεύω ότι είναι σημαντικό να καταγράψουμε ορισμένα διδάγματα πολιτικής που θα μπορούσαν να εξετάσουν οι ηγεσίες εάν θέλουν να οικοδομήσουν μελλοντικές συνέργειες σε παρόμοιες θαλάσσιες ενέργειες.

Το 2004, ιδρύθηκε η Frontex, ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Συνοριοφυλακής και Ακτοφυλακής, που στηρίζει την ΕΕ και τις χώρες Σένγκεν στη διαχείριση των εξωτερικών συνόρων της ΕΕ και στην καταπολέμηση του διασυνοριακού εγκλήματος. Σήμερα, τα κράτη μέλη εμπλέκονται σε δραστηριότητες ελέγχου των συνόρων στα εξωτερικά σύνορα της ΕΕ, στο πλαίσιο του οποίου ανταλλάσσονται πληροφορίες και εμπειρογνωμοσύνη με όλες τις χώρες της ΕΕ, καθώς και με τις γειτονικές τρίτες χώρες που επηρεάζονται από τις μεταναστευτικές τάσεις και το διασυνοριακό έγκλημα.

Επίσης μέσω της ανάπτυξης ναυτικών δυνάμεων, η ΕΕ στόχευσε στο πλαίσιο της Κοινής Πολιτικής Ασφάλειας και Άμυνας (ΚΠΑΑ), στις επιχειρήσεις διατήρησης της ειρήνης, στην πρόληψη των συγκρούσεων και στην ενίσχυση της διεθνούς ασφάλειας. Έτσι δημιούργησε και την επιχείρηση IRINI η οποία αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της συνολικής προσέγγισης της ΕΕ για τη διαχείριση κρίσεων, που βασίζεται σε πολιτικά και στρατιωτικά μέσα. Σχεδόν 4.000 γυναίκες και άνδρες συμβάλλουν στην προώθηση της ειρήνης και της ασφάλειας όπου χρειάζεται, παρέχοντας σταθερότητα και χτίζοντας ανθεκτικότητα σε εύθραυστα περιβάλλοντα. Από το 2003 που ξεκίνησαν οι πρώτες αποστολές και επιχειρήσεις ΚΠΑΑ, η ΕΕ έχει αναλάβει περισσότερες από 37 υπερπόντιες επιχειρήσεις, χρησιμοποιώντας μη στρατιωτικές και στρατιωτικές αποστολές και επιχειρήσεις σε πολλές χώρες στην Ευρώπη, την Αφρική και την Ασία. Μέχρι σήμερα, υπάρχουν 21 αποστολές και επιχειρήσεις ΚΠΑΑ σε εξέλιξη, 12 από τις οποίες είναι πολιτικές και 9 στρατιωτικές.

Ενώ οι συνασπισμοί είναι ακόμη σε εξέλιξη, μπορούμε να αντλήσουμε τα πρώτα διδάγματα. Καθώς το διεθνές περιβάλλον ασφάλειας γίνεται όλο και πιο ασταθές, η οικοδόμηση επιτυχημένων συνασπισμών ασφαλείας θα είναι πρωταρχικής σημασίας, οι οποίοι θα πρέπει όλο και περισσότερο να βασίζονται στους εταίρους για να βοηθήσουν στην υπεράσπιση των συμφερόντων εθνικής ασφάλειας.

Πρώτον: Οι πολιτικοί στόχοι πρέπει να είναι εφικτοί και καθορισμένοι με σαφήνεια

Τα συνεκτικά μηνύματα και οι σαφείς στόχοι είναι πρωταρχικής σημασίας για την επιτυχία μιας ναυτικής επιχείρησης ενός συνασπισμού. Διασφαλίζουν ότι τα συμμετέχοντα έθνη κατανοούν το εύρος της εμπλοκής τους και εγγυώνται ότι οι παραβάτες δεν μπορούν να εκμεταλλευτούν τις αντιφάσεις στα μηνύματα και τους στόχους. Όσον αφορά τη Μεσόγειο, αν και τα αιτήματα για την ενίσχυση επιχειρήσεων διάσωσης αυξάνουν, καθώς το μεταναστευτικό ρεύμα συνεχίζει, δεν δημιούργησαν ελπίδες για μια λιγότερο εχθρική μεταναστευτική πολιτική, κυρίως από την Ιταλία και τη Μάλτα. Όλοι προτρέπουν τα κράτη της ΕΕ να δημιουργήσουν ένα «αυτόματο σύστημα» για τον επιμερισμό των βαρών, έτσι ώστε εάν μετανάστες/πρόσφυγες έφταναν στις χώρες εισόδου, να μπορεί να είναι σίγουροι ότι τα άλλα κράτη θα έπαιρναν το μερίδιο που τους αναλογεί. Οι συνεχιζόμενες συζητήσεις μεταξύ της Ιταλίας, της Μάλτας, της Γαλλίας και της Γερμανίας αντιμετωπίζουν καταστάσεις αντιπαράθεσης στη Μεσόγειο.  Στο τέλος λόγω αβουλίας των εθνικών κυβερνήσεων και της ΕΕ όταν παρουσιάζεται παράνομη διακίνηση μεταναστών όλοι προσπαθούν να απαλλαγούν από τον “Μουτζούρη” περιμένοντας να δούνε που θα βυθιστεί το μέσο διακίνησης για να προβούν αντίστοιχα σε διάσωση.

Επομένως, ο συνασπισμός αυτός αποδείχτηκε αμφιλεγόμενος όχι λόγω της αποστολής του αλλά κυρίως λόγω του πολιτικού του πλαισίου. Οι περισσότερες χώρες φοβούνται ότι θα μετατραπούν σε «αποθήκες ψυχών» λόγω κυρίως της νομοθεσίας που αποφασίστηκε στο Δουβλίνο. Αυτή η έλλειψη κοινών διπλωματικών στόχων κατέστησε αδύνατη μια κοινή ευρωπαϊκή προσέγγιση παρά τα παρόμοια οικονομικά συμφέροντα και συμφέροντα ασφάλειας. Αυτό το πρώτο δίδαγμα έχει ιδιαίτερη σημασία, καθώς η αμοιβαία εμπιστοσύνη των Ευρωπαίων έχει διαβρωθεί δραματικά τα τελευταία χρόνια. Εάν η ΕΕ θέλει να πείσει τους Ευρωπαίους εταίρους της να συμμετάσχουν απρόσκοπτα σε μελλοντικές συνδυασμένες επιχειρήσεις, θα χρειαστεί προσπάθεια για να εξασφαλιστεί εκ των προτέρων μια πολιτική ευθυγράμμιση.

Δεύτερον: Οι νομικές αρχές (παγκόσμιες-περιφερειακές-εθνικές) και οι πολιτικές εντολές πρέπει να είναι σαφείς

Ένα σαφές νομικό πλαίσιο είναι επίσης κρίσιμο για κάθε επιτυχημένο συνασπισμό για την ασφάλεια στη θάλασσα. Οι κανόνες εμπλοκής για παράδειγμα, πρέπει να είναι καλά καθορισμένοι, όπως εάν ο έλεγχος και η διάσωση πρέπει να ασκείται συλλογικά ακόμη και σε διεθνή ύδατα ή εάν οι δυνάμεις κάθε έθνους πρέπει να ενεργούν μόνο για τον εαυτό τους. Στην περίπτωση της Μεσογείου, οι Ευρωπαίοι αποφάσισαν να δώσουν επαρκείς εγγυήσεις ασφαλείας για να πείσουν τις χώρες να ενταχθούν χωρίς να επιβάλλουν μια ρύθμιση συλλογικής ασφάλειας, οπότε ο καθένας εφαρμόζει το νόμο κατά το δοκούν. Έτσι η συλλογική δράση πέρα ​​από τον συντονισμό και την ανταλλαγή πληροφοριών δεν εμπίπτει στην εντολή των συνασπισμών.

Η συνεχής ανάπτυξη των “σύγχρονων δουλεμπόρων” στις ακτές της Βόρειας Αφρικής, χρειάζεται να αντιμετωπισθεί ως πράξη τρομοκρατίας κατά των διακινητών παράνομων μεταναστών. Χρειάζεται να δώσουμε μια έμφαση στην ελευθερία της ναυσιπλοΐας στις Θάλασσες με σκοπό να πιεσθεί η ΕΕ και το ΝΑΤΟ για κοινή αντιμετώπιση του ζητήματος, και να προχωρήσουμε όχι μόνο σε εμπάργκο όπλων κατά της Τουρκίας που υποστηρίζει ομάδες τζιχαντιστών, αλλά  και κατά των δουλεμπόρων που με τις ενέργειες τους προσπαθούν να αποσταθεροποιήσουν την ΕΕ και τις νότιες γειτονικές χώρες

Τρίτον: Να αγκαλιάσουμε μια προσέγγιση του συνόλου των πολιτικών

Οι συνασπισμοί θαλάσσιας ασφάλειας θα πρέπει να παρακολουθούνται στενά σε πολιτικό επίπεδο για να διασφαλιστεί ότι οι εθνικές κυβερνήσεις έχουν μια οδό υψηλότερου επιπέδου -και όχι μόνο στρατιωτική- για να αντιμετωπίσουν τις ανησυχίες, να αξιολογήσουν ορόσημα και τελικά να καθορίσουν πότε και πως θα ενεργούν. Προς το παρόν, ο συνασπισμός υπό την ηγεσία της ΕΕ δεν έχει τέτοια πολιτική πορεία, αν και διπλωμάτες και αξιωματούχοι πολιτικής συνέβαλαν καθοριστικά στην οικοδόμηση υποστήριξης στις χώρες εταίρους για συνεισφορές.

Η αποστολή θαλάσσιας επιτήρησης πρέπει να αποτελεί σταθερά μέρος μιας ευρύτερης διπλωματικής προσπάθειας υπό την ηγεσία της Ευρώπης για την προώθηση της περιφερειακής σταθερότητας. Τα συμμετέχοντα κράτη απαιτείται να δημιουργήσουν μια πολιτικοστρατιωτική ομάδα επαφής αποτελούμενη από ανώτερους αξιωματούχους. Αυτό το διοικητικό όργανο θα βοηθήσει τους Ευρωπαίους να συζητούν τακτικά την πρόοδο που σημειώνει η αποστολή και να ανταλλάσσουν σκέψεις για τα επόμενα βήματα. Αυτή η προσπάθεια είναι απαραίτητη για την ενθάρρυνση ενός περιεκτικού περιφερειακού διαλόγου για την ασφάλεια στη θάλασσα.

Συμπέρασμα

Σε ζητήματα που κυμαίνονται από την ανθρωπιστική βοήθεια και την ανακούφιση από καταστροφές έως την καταπολέμηση της πειρατείας και διακίνησης παρανόμων μεταναστών, την προστασία του θαλάσσιου εμπορίου και τις επιχειρήσεις ελευθερίας ναυσιπλοΐας, οι θαλάσσιες συμμαχίες θα συνεχίσουν να είναι κρίσιμοι για τη διεθνή ασφάλεια. Δεδομένων των περιορισμένων ναυτικών πόρων των εταίρων, οι θαλάσσιοι συνασπισμοί θα είναι ολοένα και πιο απαραίτητοι για να αντιμετωπίσουν ένα επιδεινούμενο περιβάλλον ασφαλείας στη Μεσόγειο Θάλασσα.

Τα διδάγματα που αντλήθηκαν από τις προσπάθειες ασφαλείας μέχρι σήμερα μπορούν να χρησιμεύσουν ως χρήσιμο πλαίσιο για μελλοντικούς θαλάσσιους συνασπισμούς. Όπως βιώθηκε από τις προσπάθειες της Ευρώπης, κάθε επιτυχημένος θαλάσσιος συνασπισμός απαιτεί κοινούς διπλωματικούς στόχους, συνεπή μηνύματα, σαφείς και ευέλικτες νομικές αρχές και πολιτικές εντολές, βιώσιμους και συμπληρωματικούς πόρους και ένα αξιόπιστο πολιτικό πλαίσιο.

*Ο Δημήτριος Τσαϊλάς δίδαξε επί σειρά ετών στις έδρες Επιχειρησιακής Σχεδιάσεως καθώς και της Στρατηγικής και Ασφάλειας, σε ανώτερους Αξιωματικούς στην Ανώτατη Διακλαδική Σχολή Πολέμου, είναι μέλος και ερευνητής του Ινστιτούτου για την Εθνική και Διεθνή Ασφάλεια και του Οργανισμού Διεθνούς Στρατηγικής.

geopolitics.iisca.eu

 

ΓΙΑΤΙ ΝΙΚΗΣΕ Ο κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ.- ΠΩΣ ΚΑΤΑΓΡΑΦΕΤΑΙ ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΚΗΝΙΚΟ

17
Κεντρική προεκλογική ομιλία του Πρωθυπουργού και Προέδρου της Νέας Δημοκρατίας Κυριάκου Μητσοτάκη στην Αθήνα, Παρασκευή 19 Μαΐου 2023. (ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΝΤΑΡΙΝΗΣ/EUROKINISSI)
του Παντελή Σαββίδη
1.-Αυτήν την φορά όλοι πέσαμε μέσα στις προβλέψεις μας.
2.-Ο Κ. Μητσοτάκης ζήτησε αυτοδυναμία. Την πήρε. Περίμενε και ο ίδιος και το κόμμα του και οι οπαδοί του κάτι παραπάνω. Οι ψηφοφόροι δεν του το έδωσαν. Το ερώτημα είναι γιατί; Η δυναμική του εξαντλήθηκε στο ποσοστό που πήρε. Δεν είναι μικρό. Αλλά κάτι υποδηλοί η απαίτησή του και το όριο. Ο κ. Μητσοτάκης προτιμήθηκε ως το μη χείρον.
3.-Ο κ. Μητσοτάκης έχει την ευκαιρία να αλλάξει την χώρα αν θέλει. Αν την αλλάξει θα μείνει στην ιστορία. Αν δεν το κάνει μετά απ μερικά χρόνια θα του λένε τα ίδια που λένε σήμερα για τον Ανδρέα Παπανδρέου. “Είχε την ευκαιρία να κάνει μεγάλες αλλαγές και δεν τις έκανε”. Και η καταδίκη θα είναι απόλυτη.
4.-Δεν είναι εύκολες οι αλλαγές σε μια κοινωνία με την ελληνική νοοτροπία. Ο κ. Μητσοτάκης ήθελε να μεταφέρει ορισμένα υπουργεία ή τις πηρεσίες τους εκτός αθηναϊκού κέντρου και το ανέβαλε διότι δεν συμφωνούσαν να μετακινηθούν οι υπάλληλοι. Με την ίδια λογική και τον ίδιο τρόπο λειτουργεί όλο το ελληνικό κράτος. Αν υποχωρήσει, που το θεωρώ και το πιθανότερο, δεν θα έχει πετύχει τίποτε. Αν προχωρήσει θα τον μνημονεύουν, ακόμη, και οι αντίπαλοί του.
5.-Παιδεία, Υγεία, Κρατική Δομή, Συγκεντρωτισμός είναι οι μεγάλες προκλήσεις. Τα στελέχη του δεν έχουν δείξει ευρύ πνεύμα πολιτικής διαχείρισης των θεμάτων. Και ο τεχνοκρατισμός, αν υπάρχει και όπου υπάρχει, δεν αρκεί. Το τρένο της εκβιομηχάνισης η Ελλάδα το έχασε. Μπορεί να προλάβει το τρένο των νέων τεχνολογιών. Είναι υπαρξιακή ανάγκη να το κάνει. Όχι, μόνο, για την οικονομία αλλά και για την άμυνα της χώρας. Η παιδεία έχει ανάγκη μιας πρωτοπορίας στις νέες τεχνολογίες και ενός γερού υποβάθρου κλασικής παιδείας. Θα βρεθεί η Χρυσή Τομή;
6.-Σε επίπεδο κρατικής δομής πρέπει να επανέλθει ο Καποδίστριας στην θέση του Καλλικράτη. Ο Καλλικράτης τελείωσε την περιφερειακή Ελλάδα. Την κατέστρεψε.
7.-Πρέπει, επίσης, να εγκαταληφθεί η συγκέντρωση των πάντων στο λεκανοπέδιο. Η χώρα πρέπει να αποκτήσει τρείς πρωτεύουσες. Μια πολιτιστική, την Αθήνα, μια Διοικητική, την Αλεξανδρούπολη και μια οικονομική την Θεσσαλονίκη. Η μετακίνηση της διοίκησης στην Αλεξανδρούπολη αποδομεί το σύστημα διαφθοράς (το οποίο δεν αντιμετωπίζεται διαφορετικά γιατί κανείς δεν θέλει να το κάνει) και ενισχύει την άμυνα και την ασφάλεια της χώρας. Η Αθήνα είναι εξ ορισμού το πολιτιστικό κέντρο του ελληνισμού και η Θεσσαλονίκη ως οικονομική πρωτεύουσα θα ανοίξει δυνατότητες που δεν μπορεί, λόγω θέσης και αγκυλώσεων, η Αθήνα. Μια τριπλή πρωτεύουσα θα βοηθήσει, πρωτίστως, την Αθήνα. Θα της δώσει ανάσακαι την ευκαιρία να διαμορφωθεί ως σύγχρονη μεγαλούπολη χωρίς τα αρνητικά της πληθυσμιακής συσσώρευσης. Θα καλλιεργήσει, επίσης, την ιδέα μιας αποκεντρωτικής λογικής και θα δώσει μια κινητικότητα στον πληθυσμό που θα ενεργοποιήσει το σύνολο της χώρας.
8.-Ένα ισχυρό Εθνικό Σύστημα Υγείας το οποίο θα βασίζεται στην πρωτοβάθμια περίθαλψη, στην προληπτική ιατρική και σε αξιοπρεπή νοσοκομεία είναι απολύτως αναγκαία προϋπόθεση επιβίωσης της χώρας και της ελληνικής κοινωνίας. Διαφορετικά, όποιος δεν έχει χρήματα, απλώς, θα πεθαίνει πριν την ώρα του.
9.-Ο κόσμος αλλάζει και οι παγκόσμιες αλλαγές θα επηρεάσουν την Ελλάδα. Η κυβέρνηση θα κληθεί να λάβει σοβαρές αποφάσεις που άπτονται των εθνικών θεμάτων. Το ευτύχημα είναι ότι ο λαός δεν έδωσε τη δυνατότητα στην ΝΔ να αποφασίζει μόνη της ούτε για τις συνταγματικές αλλαγές, ούτε για την έγκριση συμφωνιών που άπτονται κυριαρχίας. Η ανάληψη του Υπουργεόυ Εξωτερικών απο τον κ. Γεραπετρίτη υποδηλοί απόλυτο έλεγχο του υπουργείου απο τον κ. Μητσοτάκη. Και τα άλλα δύο πρόσωπα είναι της απολύτου εμπιστοσύνης του. Η κ. Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου, πρέσβης ως σήμερα στην Ουάσιγκτον, η οποία φέρεται να αναλαμβάνει ως αναπληρωτής υπουργός, ανήκει στον στενό πυρήνα του πρωθυπουργικού περιβάλλοντος. Το ίδιο και ο υφυπουργός Αναστάσιος Χατζηβασιλείου.
10.-Ο χώρος της αριστεράς συρρικνώθηκε. Η ευθύνη για την συρρίκνωση της κεντροαριστεράς βαραίνει το ΠΑΣΟΚ αλλά για την ευρύτερη αριστερά βαραίνει τον Συριζα. Ο Συριζα δεν ικανοποίησε την κοινωνία με την διακυβέρνησή του. Τυφλωμένοι εξουσιομανείς κατέλαβαν την εξουσία και αντί για πολιτική έβγαλαν τα απωθημένα τους. Οι ίδιες οι αριστερές τάσεις του λένε πως ο Συριζα δεν έχει καμιά σχέση με την αριστερά. Αλλά έχει. Ο Συριζα εκφράζει την δικαιωματική αριστερά. Το δίπολο Αριστερά-Δεξιά χρειάζεται επαναπροσδιορισμό.
Το αδιέξοδο του Συριζα είναι ότι το στυλ Τσίπρα παρήλθε και χωρίς τον Τσίπρα δεν έχει ηγετική προσωπικότητα να τον κρατήσει ψηλά στο πολιτικό σκηνικό.
12.-Το ΠΑΣΟΚ μετά την καθίζησή του ανακάμπτει. Σιγά σιγά αλλά ανακάμπτει. Και αυτό παρά το γεγονός ότι η ηγεσία του είναι άπειρη. Το ΠΑΣΟΚ έχει ρίζες στην κοινωνία. Μπορεί να τις τροφοδοτήσει αν η ηγεσία του δείξει την ικανότητα και την ευελιξία που χρειάζεται. Ως πρώτη προτεραιότητα πρέπει να δώσει χαρακτήρα και ταυτότητα στο κόμμα. Πρέπει να βρει τον συνδετικό κρίκο μεταξύ του παλιού ΠΑΣΟΚ και της γενιάς και της σημερινής γενιάς. Η επίδειξη ηλικιακού ρατσισμού θα το βλάψει.
13.-Το ΚΚΕ πήγε καλά. Ίσως είναι πανευρωπαϊκό φαινόμενο. Δεν πρέπει να υπάρχει στην Ευρώπη κομμουνιστικό κόμμα με τέτοια υψηλά ποσοστά. Οι ψηφοφόροι του, είναι, μάλλον, δυσαρεστημένοι αριστεροί, όχι κατ ανάγκην κομμουνιστές, οι οποίοι δεν εκφράζονται ούτε απο το ΠΑΣΟΚ ούτε απο το Συριζα. Όσο υπάρχει ανεργία και κοινωνική περιθωριοποίηση τόσο το ΚΚΕ θα διατηρεί τις δυνάμεις του και θα τις ενισχύει. Η φιλοσοφία του Σχεδίου Μάρσαλ δεν ήταν, απλώς, να ανακάμψουν τα κράτη που υπέστησαν τις μεγαλύτερες καταστροφές στον Β!ΠΠ. Το Σχέδιο απέβλεπε στο να βγάλει απο την ανέχεια τις κοινωνίες για να μην βρούν καταφύγιο στην κομμουνιστική ιδεολογία. Όσο υπάρχει ανέχεια, τόσο το ΚΚΕ θα ενισχύεται.
14.-Στην πλην ΚΚΕ αριστερά, θα δοθεί μάχη μεταξύ Συριζα και ΠΑΣΟΚ για την επικράτηση. Η δυναμική αυτήν την στιγμή ευνοεί το ΠΑΣΟΚ. Θα δούμε αν καταφέρει να την διατηρήσει.
14.-Δεξιότερα της Νέας Δημοκρατίας υπάρχουν κόμματα τα οποία επιβίωσαν στην εκλογική αναμέτρηση. Υπάρχει ένα σημαντικό ποσοστό που ψήφισε ακροδεξιά. Οι ψηφοφόροι των κομμάτων αυτών δεν είναι ούτε ακροδεξιοί, ούτε φασίστες, ούτε ναζιστές. Είναι απογοητευμένοι άνθρωποι που θέλησαν να δείξουν την δυσαρέσκειά τους. Η ΝΔ του Μητσοτάκη μπορεί να καλύπτει την κεντροδεξιά. Δεν καλύπτει την κλασική δεξιά. Δεν αναφέρομαι στην ακροδεξιά. Αλλά στην καραμανλική και σαμαρική δεξιά.
15.-Ένα σημαντικό μέρος της κοινωνίας ψήφισε κόμματα τα οποία είναι προσανατολισμένα προς το τρίπτυχο Πατρίδα-Οικογένεια-Θρησκεία. Το τρίπτυχο αυτό το έχουν εγκαταλείψει προ πολλού τα κόμματα του πυρήνα του λεγόμενου Συνταγματικού Τόξου. Οι άνθρωποι, όμως, που πιστεύουν στις αξίες αυτές αποτελούν ένα σημαντικό μέρος της κοινωνίας. Αυτό το τμήμα της κοινωνίας θα εκφράζεται στη βουλή. Και θα μπορεί να ενημερώνεται και να αντιδρά σε οτιδήποτε βλάπτει τις αντιλήψεις και τα πιστεύω του.
16.-Η Ελλάδα απο σήμερα θα μπει σε μια διαδικασία μετασχηματισμού. Το αν θα μετασχηματισθεί θετικά ή αρνητικά θα το δούμε στην πορεία.
17.-Η εικόνα που παρουσίασαν προεκλογικά τα ΜΜΕ αποτελεί όνειδος για την δημοσιογραφία. Πριν ο κλάδος φθάσει στο απόλυτο μηδέν καλόν είναι οι ιθύνοντές του να το δουν και να το εξετάσουν.

ΠΕΡΙ ΔΕΞΙΑΣ-ΑΚΡΟΔΕΞΙΑΣ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

12

του Παντελή Σαββίδη

Περί ΔΕΞΙΑΣ-ΑΚΡΟΔΕΞΙΑΣ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

Του Παντελή Σαββίδη

Οι όροι απέκτησαν πολιτικό περιεχόμενο μετά την αρχική νοηματοδότησή τους από την θέση που κατείχαν τα κόμματα στην Γαλλική Εθνοσυνέλευση που προέκυψε με την Επανάσταση του 1789.

Δεξιά εθεωρείτο το κόμμα που υποστήριζε την αστική τάξη και επειδή η αστική τάξη βασιζόταν στο εθνικό κράτος και τις αξίες που το συγκροτούσαν η δεξιά εξέφραζε την υπεράσπιση της έννοιας της πατρίδας και του έθνους.

Η Αριστερά βάσισε την θεωρία της όχι στην εθνότητα που συγκροτεί κράτος αλλά στον εργάτη (η κομμουνιστική-μαρξιστική αριστερά) στον εργαζόμενο ή τον αγρότη άλλες εκδοχές της.

Ο εργάτης, όμως, και ο εργαζόμενος γενικότερα, είναι ίδιος, με τα ίδια προβλήματα παντού. Πέραν του έθνους και πέραν του κράτους.

Γι αυτό η Αριστερά είχε μια διεθνιστική αντίληψη.

Δεξιά, λοιπόν, ήταν το πολιτικό κόμμα της αστικής τάξης που υποστήριζε τις αξίες του εθνικού κράτους.

Αριστερά ήταν τα κόμματα που είχαν μια διεθνιστική αντίληψη και υποστήριζαν τους εργάτες και σε μια κατοπινή εκδοχή τους εργαζόμενους, γενικότερα, και τους αγρότες.

Υπάρχει, όμως, και μια άλλη σημαντική διαφορά: η υποστήριξη της αστικής τάξης από τη Δεξιά σημαίνει και υποστήριξη του αστικού-καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής. Αντιθέτως, τα κόμματα της Αριστεράς επεδίωκαν κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής και σε διάφορους βαθμούς κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας. Το γιατί, το εξηγεί ο Μάρξ με την θεωρία του περί εκμετάλλευσης της υπεραξίας.

Προϊόντος του χρόνου και, κυρίως, μετά τις πολιτικές αλλαγές του 1989 και την ανάπτυξη της τεχνολογίας όλα αυτά έχουν ανατραπεί.

Οι νέες τεχνολογίες έχουν καταστήσει διεθνές και με μεγάλη κινητικότητα το κεφάλαιο, άρα η εθνική του διάσταση και ο εθνικός του περιορισμός δεν έχουν σημασία. Τα Δεξιά κόμματα που το εξέφραζαν γίνονται και αυτά διεθνιστικά. Αλλά ο διεθνισμός απαιτεί μια νέα ιδεολογία που θα διαρρήξει τα εθνικά στερεότυπα. Η υποστήριξη του δικαιωματισμού, η υποστήριξη, δηλαδή, των ανθρώπων στη βάση των δικαιωμάτων τους και όχι της εθνικότητάς τους είναι ένα από τα στοιχεία αυτής της νέας ιδεολογίας.

Στην αριστερά ένα μέρος της (το παραδοσιακό κομμουνιστικό) περιχαρακώνεται στις παλαιές μαρξιστικές αντιλήψεις), ένα άλλο, όμως, αποδέχεται την ιδεολογία του δικαιωματισμού, του διεθνισμού και εγκαταλείπει την μαρξιστική αλλαγή του τρόπου παραγωγής ή τις πιο ήπιες μορφές του. Αποδέχεται την ελεύθερη οικονομία με κρατικό έλεγχο. Κάτι για το οποίο δεν έχει αντίρρηση και η Δεξιά. Ο κ. Μητσοτάκης δηλώνει φιλελεύθερος αλλά κρατικός έλεγχος της οικονομίας υπάρχει.

Εδώ έχουμε την πρώτη σύγκλιση Δεξιάς-Αριστεράς. Δεν είναι εύκολο να καταλάβεις αν και που διαφωνούν.

Καθώς η Δεξιά γίνεται διεθνιστική και δικαιωματική και εγκαταλείπει την βάση της που ήταν η υπεράσπιση του έθνους και των αξιών του, ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας που δεν είναι αστικό (τα μεσαία, μικροαστικά και ασθενέστερα στρώματα), μένουν μετέωρα από την αίσθηση της κρατικής ασφάλειας και υποστήριξης.

Σημαντικά τμήματα αυτών των στρωμάτων αναζητούν πολιτική υποστήριξη σε άλλα κόμματα που εμφανίζονται και υπόσχονται να μείνουν πιστά στο έθνος, το κράτος και τις παραδοσιακές αξίες τους.

Αυτά τα κόμματα είναι που η τρέχουσα πολιτική ορολογία χαρακτηρίζει Ακροδεξιά. Όσα, δηλαδή, έχουν ως βάση της ιδεολογίας τους το έθνος, τον τόπο που κατοικεί (πατρίδα) και το στοιχείο που το κρατά ενωμένο (θρησκεία). Στοιχείο της πολιτικής τους είναι και η εθνική καθαρότητα, άρα η μη αλλοίωσή τους από ξένα μεταναστευτικά ρεύματα.

Βεβαίως, αυτό το πλαίσιο το καπηλεύονται και μισανθρωπικές ιδεολογίες, όπως οι ναζιστικές και φασιστικές, οι σύγχρονες πολιτικές μορφές των οποίων κατατάσσονται, επίσης, στην Ακροδεξιά.

Τα μισανθρωπικά αυτά κόμματα έχουν καταταγεί στο ακροδεξιό πολιτικό φάσμα αλλά όλα τα κόμματα που ανήκουν στη θέση αυτή του φάσματος δεν είναι μισανθρωπικά.

Ένα από τα πολλά λάθη της ελληνικής δημοσιογραφίας είναι η ταύτιση της Ακροδεξιάς, όπως προσδιορίσθηκε, με τα μισανθρωπικά φασιστικά και ναζιστικά κόμματα.

Για να γίνω πιο σαφής, η «Νίκη» βασίζεται στις παραδοσιακές αξίες όπως προσδιορίσθηκαν παραπάνω. Αλλά η «Νίκη» δεν ξέρω αν κατατάσσεται στην Ακροδεξιά. Σίγουρα, όμως, δεν είναι φασιστικό ή ναζιστικό κόμμα.

Η «Νίκη» δεν είναι ίδια με τους «Σπαρτιάτες», όπως θέλει να εμφανίζει τα κόμματα η αφελής, για να είμαι επιεικής στον χαρακτηρισμό, δημοσιογραφία. Και πολιτική.

Οι θεωρητικοί του Συνταγματικού Τόξου τα κόμματα που επιμένουν στον εθνικό-και όχι ταξικό ή δικαιωματικό-χαρακτήρα της ελληνικής κοινωνίας τα εξαιρούν από το τόξο ή τα εντάσσουν στο περιθώριό του.

Αλλά αυτή η νοοτροπία είναι επικίνδυνη για τη Δημοκρατία. Δημοκρατία δεν είναι το δικαίωμα χειραγωγημένης ψήφου κάθε τέσσερα χρόνια.

Τέλος, επειδή τα κοινωνικά στρώματα που εξωθήθηκαν στο οικονομικό, πολιτικό και ιδεολογικό περιθώριο είναι σημαντικά αριθμητικά, τα Δεξιά κόμματα ενώ συνέκλιναν προς το Κέντρο, δεν θέλουν να τα εγκαταλείψουν και γι αυτό εφηύραν τον όρο Κεντροδεξιά. Όπως, αντιστοίχως, και Κεντροαριστερά.

Έτσι, εγκλωβίζουν στους κόλπους τους αλλά δεν εκφράζουν, παραδοσιακές δεξιές τάσεις.

Αυτή η αντίφαση θα λυθεί καθώς ο χρόνος περνά και συνειδητοποιείται.

 

 

 

 

Ν. Ιγγλέσης: Η νέα εκλογική γεωγραφία

0

Του Νίκου Ιγγλέση

26/06/2023   

Τα αποτελέσματα των εκλογών της 25ης Ιουνίου διαμόρφωσαν ένα διαφορετικό πολιτικό χάρτη. Η Ν.Δ., παρ’ όλο που η εκλογική επιρροή της μειώθηκε ελαφρώς (40,55% από 40,79% στις  εκλογές του Μαΐου), κυριάρχησε των υπόλοιπων συστημικών κομμάτων, λόγω της περαιτέρω υποχώρησης του ΣΥΡΙΖΑ και παρά την ελάχιστη άνοδο του ΠΑΣΟΚ.

Σημειώνουμε ότι στις εκλογές της 25ης Ιουνίου ψήφισαν 5.266.141 πολίτες έναντι 6.060.691 σ’ αυτές της 21ης Μαΐου. Δηλαδή, ψήφισαν 794.550 λιγότεροι ή 8,12%. Παράλληλα τα άκυρα ψηφοδέλτια μειώθηκαν κατά 91.125 και τα λευκά κατά 8.500 σε σχέση με αυτά του Μαΐου.

Η αυτοδυναμία που εξασφάλισε η Ν.Δ.(158 έδρες) οφείλεται στο bonus που δίνει στο πρώτο κόμμα ο εκλογικός νόμος που ψήφισε η ίδια το 2019. Αυτός ο εκλογικός νόμος, της αποκαλούμενης «ενισχυμένης αναλογικής», μετατρέπει τη σχετική πλειοψηφία στην κοινωνία, σε απόλυτη πλειοψηφία στη Βουλή. Το 40,55% θα κυβερνήσει το υπόλοιπο 59,45%. Έτσι παραβιάζεται η αρχή της Δημοκρατίας «ένας άνθρωπος μία ψήφος», καθώς και η ισοτιμία της ψήφου των πολιτών.

Το περίπου 60% όσων ψήφισαν εξέφρασε την αντίθεσή του στο πρόγραμμα και τις πολιτικές και ιδεολογικές επιλογές της Ν.Δ., αλλά, θα υποχρεωθεί να κυβερνηθεί από αυτήν. Βλέπε και σχετικό άρθρο «Το εκλογικό bonus και η απατηλή Δημοκρατία».

Ο ΣΥΡΙΖΑ κατέγραψε περαιτέρω πτώση του ποσοστού του κατά 2,23 μονάδες. Από το 20,07% στις εκλογές του περασμένου Μαΐου, στο 17,84%. Η αποσυσπείρωσή του οφείλεται στο ότι δεν παρουσιάζει κανένα αξιόπιστο εναλλακτικό σχέδιο για τη συνολική πορεία της χώρας, σε σχέση με αυτό της Ν.Δ. Παράλληλα είναι εγκλωβισμένος στα παλαιά ιδεολογήματα της Αριστεράς περί της ελεύθερης μετανάστευσης και των δικαιωμάτων κάθε είδους μειονοτήτων (π.χ. ΛΟΑΤΚΙ+), ενώ ενστερνίζεται, όπως και η Ν.Δ., όλες τις βασικές πολιτικές της παγκοσμιοποίησης (π.χ. πράσινη μετάβαση).

Το ΠΑΣΟΚ κατέγραψε μια ελάχιστη άνοδο κατά 0,39 της μονάδας. Από 11,46% στις εκλογές του περασμένου Μαΐου σε 11,85%. Είναι απορίας άξιο προς τι οι πανηγυρισμοί γι’ αυτή τη μικρή άνοδο; Το ΠΑΣΟΚ προσπαθεί να επαναπατρίσει τους ψηφοφόρους που έχασε από το ΣΥΡΙΖΑ το 2012 και να πάρει τη θέση του ως αξιωματική αντιπολίτευση και εκφραστής της «Κεντροαριστεράς».  Πρόκειται για πολιτικούς σχεδιασμούς της δεκαετίας του ’80 και του ’90. «Κεντροαριστερά» και «Κεντροδεξιά» έχουν προσχωρήσει στις πολιτικές της παγκοσμιοποίησης που εκπορεύονται από τις Βρυξέλλες και τις οποίες στην παρούσα περίοδο εκφράζει η Ν.Δ. Δεν απαιτούνται άλλα πολιτικά υποκείμενα παρά μόνο ως «ρεζέρβες».

Το ΚΚΕ κατέγραψε και αυτό μια μικρή άνοδο κατά 0,46 της μονάδος. Από 7,23% στις εκλογές του περασμένου Μαΐου σε 7,69%. Το ΚΚΕ θεωρείται από μια μερίδα ψηφοφόρων ως υποδοχέας αντισυστημικής ψήφου και ψήφου διαμαρτυρίας κατά των κομμάτων εξουσίας.

Η έκπληξη των εκλογών ήταν η είσοδος τριών νέων κομμάτων στη Βουλή. Οι Σπαρτιάτες έλαβαν 4,64%, η ΝΙΚΗ 3,69% και η Πλεύση Ελευθερίας 3,17%. Τα δύο τελευταία είχαν πλησιάσει το όριο του 3% στις εκλογές του περασμένου Μαΐου, αλλά, δεν το είχαν φτάσει για λίγες ψήφους. Τώρα πέτυχαν την είσοδό τους στη Βουλή. Επίσης στη Βουλή παρέμεινε και η Ελληνική Λύση που έλαβε 4,44% ποσοστό παρόμοιο με αυτό που είχε λάβει το Μάϊο.

Οι Σπαρτιάτες συμμετείχαν για πρώτη φορά, αλλά στηρίχθηκαν καθοριστικά από την παλιά εκλογική βάση της Χρυσής Αυγής της οποίας τώρα ηγείται ο φυλακισμένος Ηλίας Κασιδιάρης. Είναι φανερό ότι όλες οι προσπάθειες, αμφίβολης συνταγματικότητας, απ’ όλα τα συστημικά κόμματα, για αποκλεισμό από την εκλογική διαδικασία αυτού του τμήματος της κοινωνίας απέτυχαν.

Στη νέα εκλογική γεωγραφία διαμορφώθηκε ένα «πατριωτικό τόξο» από τα κόμματα Σπαρτιάτες, ΝΙΚΗ και Ελληνική Λύση. Τα τρία αυτά κόμματα μαζί με κάποια άλλα μικρότερα, που δεν μπήκαν στη Βουλή, συγκεντρώνουν ένα συνολικό ποσοστό 13,7% του εκλογικού σώματος.

Βέβαια τα τρία αυτά κόμματα δεν ταυτίζονται σ’ όλες τις θέσεις τους και ανταγωνίζονται σκληρά μεταξύ τους γιατί απευθύνονται στην ίδια δεξαμενή ψηφοφόρων. Η πορεία θα δείξει ποιό απ’ αυτά θα ηγεμονεύσει του πατριωτικού χώρου και θα συσπειρώσει γύρω του και ευρύτερες δυνάμεις. Βασικό ρόλο σ’ αυτό θα διαδραματίσει η ικανότητα της ηγεσίας του καθώς και το ιδεολογικό και πολιτικό τους υπόβαθρο.

Τα κόμματα της παγκοσμιοποίησης που αυτοαποκαλούνται κόμματα του «συνταγματικού τόξου» εξαπέλυσαν και θα συνεχίσουν να εξαπολύουν επιθέσεις στα κόμματα του «πατριωτικού τόξου».  Τα θεωρούν ως τη σημαντικότερη απειλή για το κυρίαρχο σύστημα. Τους αποκαλούν φασίστες, ναζιστές,  υπερεθνικιστές, πατριδοκάπηλους, ρατσιστές, θρησκόληπτους, ψεκασμένους, χρηματοδοτούμενους από τη Μόσχα, θιασώτες της Λεπέν, του Όρμπαν, του Τραμπ και πολλά άλλα.

Οι επιθέσεις και η υπονόμευση θα οξύνονται κάθε φορά που η Κυβέρνηση της Ν.Δ. θα δυσκολεύεται να εφαρμόσει τις πολιτικές επιλογές της, ιδιαίτερα στα εθνικά θέματα και στην εθνοαποδόμηση της πολιτιστικής ταυτότητας του Ελληνισμού. Ήδη ακούγονται προτάσεις για αύξηση του ορίου εισόδου στη Βουλή από το 3 στο 5% και επέμβασης της δικαιοσύνης σχετικά με τη νομιμότητα του κόμματος Σπαρτιάτες.

Όπως έχουμε επισημάνει πολλές φορές η βασική αντίθεση της εποχής μας είναι η σύγκρουση της παγκοσμιοποίησης (ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίων, αγαθών και ανθρώπων) που προωθούν οι πολυεθνικές επιχειρήσεις με τα κράτη – έθνη και τα ιδιαίτερα συμφέροντά τους.

 Πηγή : www.ellinikiantistasi.gr

Η Επιθετική αναθεώρηση του status των Διεθνών Συνθηκών, μπορούν να είναι αποτέλεσμα μόνον πολεμικής ήττας ή ενσυνείδητης προδοσίας

0
του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Τις τελευταίες ώρες αναπαράγεται η άποψη που λέει ότι η σύνθεση της Βουλής η οποία προέκυψε από την πρόσφατη εκλογική αναμέτρηση, καθιστά δύσκολο το να δρομολογηθεί και εν τέλει να «περάσει» μια συμφωνία που θα χαρακτηρίζεται ως «Πρέσπες του Αιγαίου». Ας γίνουμε σαφείς…

Η Ελλάδα απέδειξε ότι όσο διατηρεί σε ισχύ το δόγμα της υποτέλειας και όσο επιλέγει ως κυρίαρχη στρατηγική, να υιοθετεί την συμπεριφορά μιας χώρας που προτίθεται να διευκολύνει την υλοποίηση των απαιτήσεων των «συμμάχων» της προσβλέποντας σε έναν αμφιλεγόμενο περιφερειακό ρόλο που θα μπορούσε δυνητικά να της παραχωρηθεί, τότε τα πάντα είναι δυνατά σε ένα πολιτικό περιβάλλον που ακόμη και οι πρωταγωνιστές εθνικά ολέθριων χειρισμών, «τιμωρούνται» με «εσχάτη των ποινών» την… εκλογική αποδοκιμασία και πέραν αυτής ουδέν.

Επομένως η σύνθεση της νέας Βουλής, με την «συστημική» πλειοψηφία από την μια να έχει καταδείξει την προθυμία της, τον εξαμιλίτη Γεραπετρίτη της, αλλά και την ετοιμότητά της να συνηγορήσει σε ολέθριους συμβιβασμούς και την περιθωριακά δρώσα πατριδοκαπηλία από την άλλη, να είναι πρόθυμη και έτοιμη να διαχειριστεί με τρόπο πανηγυρτζήδικο την αντίθεσή της σε αυτούς τους συμβιβασμούς, δεν αποτελεί ΟΥΤΕ ικανή αλλά ΟΥΤΕ και αναγκαία συνθήκη που θα μπορούσε να αποτρέψει μια νέα πράξη Εθνικής μειοδοσίας. Οι «Πρέσπες της Μακεδονίας» άλλωστε απέδειξαν, ότι όλοι αυτοί οδήγησαν σε έναν αδιέξοδο εκφυλισμό τις πάνδημες λαϊκές κινητοποιήσεις και ότι το μοναδικό για το οποίο ενδιαφέρθηκαν πραγματικά, ήταν να χτίσουν πολιτική καριέρα, παίζοντας παιχνίδια επικοινωνιακά πάνω από το κουφάρι μιας προδομένης Ιστορίας.

Από αυτήν την άποψη, η σύνθεση της νέας Βουλής, αυτό που κυρίως ενδέχεται να προσφέρει, είναι ευκαιρίες για διολίσθηση, κατασκευασμένα άλλοθι ή ακόμη και τυχοδιωκτισμούς που θα μπορούσαν να δημιουργήσουν ευνοϊκές προϋποθέσεις για νέες αλυσιδωτές Εθνικές υπαναχωρήσεις.

Το δεύτερο πράγμα που είναι απαραίτητο να μην μας διαφεύγει, είναι το γεγονός πως αυτό που είθισται να αποκαλούμε «Πρέσπες του Αιγαίου», ΔΕΝ είναι μια επαναδιατύπωση της λίστας των επιμέρους δικαιωμάτων στο πλαίσιο μιας διμερούς Ελληνοτουρκικής διαφοράς. Και βεβαίως το επιζήμιο αποτύπωμά της, ΔΕΝ εξαντλείται σε συμβατικές επιπτώσεις μιας εθνικά παράλογης προσέγγισης της υπόθεσης των «θαλασσίων ζωνών» γενικώς και αορίστως.

Οι «Πρέσπες του Αιγαίου», εάν προκύψουν (και θα προκύψουν μόνον ως προϊόν της ατολμίας μας και της διαρκούς υποχωρητικότητάς μας), θα είναι μια γενικευμένη επιθετική αναθεώρηση του ισχύοντος status των Διεθνών Συνθηκών, η οποία μπορεί να προκύψει αποκλειστικά και μόνον ως αποτέλεσμα πολεμικής ήττας ή ενσυνείδητης προδοσίας.

Επομένως, οι «Πρέσπες του Αιγαίου, υπό οιανδήποτε διαδικασία και εάν προκύψουν, θα συνιστούν στην πράξη την εγκληματική συνενοχή της Ελλάδας, την ενυπόγραφη συνέργειά της στην καθολική ανατροπή του περιφερειακού status από τα Βαλκάνια μέχρι το Γιβραλτάρ.

Οι «Πρέσπες του Αιγαίου», είναι αυτό που επιδιώκει να εξασφαλίσει πάση θυσία η Τουρκία, ως την σημαντικότερη συμβολή στον «νεο-οθωμανικό αιώνα» της, που θα της δώσει την δυνατότητα να υλοποιήσει τα σχέδιά της για την δημιουργία ενός ισχυρού αεροναυτικού imperium, στο πλαίσιο της ευρύτερης προσπάθειάς της να αναβαθμίσει ραγδαία το γεωπολιτικό της αποτύπωμα και να διεκδικήσει ρόλο στην παγκόσμια ισορροπία ισχύος.

Οι «Πρέσπες του Αιγαίου» για όλους τους παραπάνω λόγους θα έχουν ασύγκριτα πολλαπλάσια βαρύτητα από την βαρύτητα που έχουν οι «Πρέσπες της Μακεδονίας» και θα ισοδυναμούν στην πράξη με την καθολική γεωπολιτική ακύρωση και εν τέλει την ληξιαρχική πράξη θανάτου της Ελλάδας.

Η συμμετοχή της Ελλάδας σε αυτό το έγκλημα, δεν θα ισοδυναμεί μονάχα με μια αυτοκτονική συμπεριφορά που θα σηματοδοτήσει τον οριστικό αφανισμό της. Θα είναι επιπροσθέτως και ένα πισώπλατο χτύπημα στο Διεθνές Δίκαιο με πολλαπλές επιπτώσεις σε μια ευρύτερη ενότητα χωρών, επομένως οι Έλληνες πολίτες έχουν μια επιπρόσθετη ευθύνη και υποχρέωση να μην το επιτρέψουν.

Η Ελληνική κοινωνία, θα πρέπει να μην παρασυρθεί από ανούσιες κινήσεις εντυπωσιασμού που όλα δείχνουν ότι θα κυριαρχήσουν στην νέα Βουλή και στην πράξη θα χρησιμοποιηθούν ως φερετζές ανεπίτρεπτων εθνικών υπαναχωρήσεων.

Η Τουρκία αλλά και οι «σύμμαχοι», θα κλιμακώσουν τις πιέσεις τους προκειμένου να παρασύρουν την χώρα σε μία σταδιακή διολίσθηση που θα διευρύνει σταδιακά και θα «νομιμοποιεί» απαράδεκτα «κεκτημένα». Το συγκεκριμένο παιχνίδι το γνωρίζουν καλά και καλό θα είναι οι Έλληνες πολίτες να μην παραδοθούν σε έναν ανεπίτρεπτο εφησυχασμό γιατί αυτό θα έχει κόστος.

Να θυμίσουμε άλλωστε ότι οι «Πρέσπες της Μακεδονίας» ήρθαν και «κούμπωσαν» σε μια ενδιάμεση συμφωνία 25 χρόνια μετά. Και είναι βέβαιο ότι αυτοί που έσπευσαν να δηλώσουν προσήλωση στα 6 νμ και σήμερα υπουργοποιούνται στο πιο ευαίσθητο Εθνικά πόστο έχοντας απέναντί τους ένα πραγματικό γεράκι τον Χακάν Φιντάν… ΚΑΙ θα εκβιαστούν… ΚΑΙ θα συρθούν… ΚΑΙ ούτε γι αστείο δεν θα τολμήσουν να σκεφτούν ότι αυτή η χώρα έχει δικαιώματα που θα πρέπει να ασκηθούν.

Αν αφήσουν λοιπόν, παρασυρμένοι από την Τουρκική μαεστρία και σπρωγμένοι από τις προτροπές των «συμμάχων», τον χρόνο να κυλήσει και να “κλειδώσει” παράπλευρες συμφωνίες στον περιβάλλοντα χώρο, με το Ισραήλ, με την Αίγυπτο, με την Λιβύη, την Τυνησία κλπ, τότε οι “Πρέσπες του Αιγαίου” θα παρουσιαστούν ως λύση προκειμένου να μην οδηγηθούμε στα πολύ χειρότερα και φυσικά τότε το παιχνίδι θα έχει χαθεί οριστικά…

Δ. Μακροδημόπουλος: Ηττήθηκε μόνον ο ΣΥΡΙΖΑ;

1

του Δημήτρη Μακροδημόπουλου

Γιατί ηττήθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ, σε τέτοιο βαθμό ώστε να διαψεύσει ακόμη και τις πλέον αρνητικές δημοσκοπήσεις προεκλογικά; Έλυσε η ΝΔ τα κοινωνικά προβλήματα του ελληνικού λαού, βελτιώθηκε το ΕΣΥ, σταμάτησε το brain drain, δεν αποκάλυψαν τα Τέμπη για μια ακόμη φορά τον βαθμό διάλυσης του επιτελικού κράτους, τί συνέβη τελικά και επιδοκιμάστηκε εκλογικά η ΝΔ; Η άποψή μου είναι ότι ο πολιτικός λόγος του ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν διακριτός έναντι της πολιτικής της ΝΔ. Αντιπολιτεύθηκε, ασκώντας διαρκώς κριτική στην κυβέρνηση για την επάρκεια της πολιτικής της, δηλαδή ότι τα μέτρα και η πολιτική που ασκούσε σε κάθε περίπτωση ήταν ανεπαρκής και ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ως κυβέρνηση θα λάμβανε αποτελεσματικότερα μέτρα. Υιοθέτησε με άλλα λόγια την πολιτική της ΝΔ αμφισβητώντας την αποτελεσματικότητά της. Πλειοδότησε στην ίδια πολιτική κατεύθυνση και δεν ήλθε σε ρήξη προβάλλοντας τα χαρακτηριστικά μιας σοσιαλδημοκρατικής πολιτικής. Θεώρησε ότι με το 31,53% των εκλογών του 2019 αποτελούσε εξ ορισμού την κυρίαρχη δύναμη της κεντροαριστεράς και στράφηκε στην κεντροδεξιά αναζητώντας την εκλογική του ενίσχυση, αλλοιώνοντας όμως τα χαρακτηριστικά που ρητορικά επικαλούνταν.

1) Πολιτική της τετραετίας

Γιατί ο πολιτικός λόγος του ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν διακριτός έναντι της πολιτικής της ΝΔ;

α) Εθνικά θέματα: Στα ελληνοτουρκικά προσπάθησε να πλειοδοτήσει στον λανθάνοντα πατριωτισμό της ΝΔ., δικαιώνοντας έτσι την πολιτική της. Αγνόησε και δεν αξιολόγησε την επιθυμία της πλειοψηφίας των δύο λαών που αποκάλυπταν οι δημοσκοπήσεις, για ειρήνη μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας στη βάση του διεθνούς δικαίου. Δεν ανέδειξε τις δυνατότητες προσέγγισης των δύο χωρών όταν στις 14 Ιουνίου 2021 αλλά και στις 13 Μαρτίου του 2022 κατά τις συναντήσεις Μητσοτάκη – Ερντογάν, στα πλαίσια της συνόδου κορυφής του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες την πρώτη φορά και στην Κωνσταντινούπολη την επόμενη, όπου ενώ οι δύο ηγέτες συμφώνησαν  να προωθήσουν την επίλυση των προβλημάτων στις σχέσεις των δύο χωρών χωρίς τις παρεμβάσεις τρίτων κρατών, από την άλλη ημέρα κιόλας ο αρχηγός της ΝΔ δυναμίτιζε αυτή την προοπτική. Ούτε ανέδειξε τις τεράστιες ευθύνες της κυβέρνησης για τη συνομολόγηση του τουρκολιβυκού μνημονίου, διότι Αθήνα και Λευκωσία απέρριψαν την πρόταση Ακιντζί τον Αύγουστο του 2019 για διαπραγματεύσεις για την αναλογική κατανομή των ενεργειακών πηγών της Κυπριακής Δημοκρατίας μεταξύ των δύο κοινοτήτων του νησιού, που θα άμβλυνε και τις ελληνοτουρκικές σχέσεις.

Ενώ υπήρχε πεδίο λαμπρό να εστιάσει την κριτική του, ως αντίβαρο στον ελληνοτουρκικό μονόλογο της κυβέρνησης και των ΜΜΕ, στον αφανισμό της εθνικής μας μειονότητας της Β. Ηπείρου, και τις ευθύνες που αφορούν τη ΝΔ, αρχής γενομένης από τον Μητσοτάκη πατέρα και τον Αντώνη Σαμαρά, ευθύνες που στοιχειώνουν τη ΝΔ μέχρι σήμερα, δεν το έπραξε.

β) Η αντιμετώπιση των οικονομικών συνεπειών της πανδημίας, ο “άγιος κορωνοιός”, όπως ονομάστηκε από πολλούς που διασώθηκαν οικονομικά ή δημιούργησαν ξαφνικά οικονομικό απόθεμα, έπαιξε σημαντικότατο ρόλο στην έκβαση του εκλογικού αποτελέσματος: Η κυβέρνηση μοίρασε στην κυριολεξία 43 δις στη διάρκεια της πανδημίας για την αντιμετώπιση των οικονομικών συνεπειών της με οριζόντια κριτήρια λόγω της ανικανότητας του δημόσιου τομέα να αξιολογήσει τις διαφορετικές περιπτώσεις. Λογικά, τα 43 δις θα έπρεπε να είχαν εξαντληθεί για την αντιμετώπισή των προβλημάτων χωρίς να αφήσουν αποταμιευτικό αποτύπωμα. Αντ’ αυτού οδήγησαν άμεσα στην αύξηση των καταθέσεων των νοικοκυριών κατά 12,5 δισ. ευρώ και των επιχειρήσεων του μη χρηματοπιστωτικού τομέα κατά 10 δισ. ευρώ, δηλαδή συνολικά 22,5 δισ. ευρώ και στην εκτόξευση του real estate και της ανοικοδόμησης. Πώς συνέβη αυτό; Την απάντηση μας την έδωσε, τότε, ένα δοκίμιο εργασίας του Ελληνικού Δημοσιονομικού Συμβουλίου (ΕΔΣ) με τίτλο “Διερεύνηση των προσδιοριστικών παραγόντων των δαπανών COVID – 19 στην Ελλάδα και στη Ευρωζώνη” (Καθημερινή 22/5/2021). Σύμφωνα με τα στοιχεία του ΔΝΤ που επεξεργάστηκαν οι μελετητές οι άμεσες δαπάνες της χώρας μας για τη στήριξη της οικονομίας της, σε τομείς πλην της Υγείας, ανήλθαν σε 10,7% του ΑΕΠ της, ποσοστό που άφηνε δεύτερη την Γερμανία με 9,8% του ΑΕΠ. Παρόλα αυτά, τα στοιχεία της Eurostat  που επεξεργάστηκαν οι μελετητές του ΕΔΣ έδειξαν ότι οι δαπάνες δεν εξασφάλισαν υψηλό ποσοστό αναπλήρωσης της απώλειας εισοδήματος. Σύμφωνα με τη μελέτη του ΕΔΣ, το ποσοστό αναπλήρωσης ήταν μόλις 41,2%, που τοποθετούσε τη χώρα μας στην 11η θέση μεταξύ των 19 της Ευρωζώνης καίτοι πρώτη στις δαπάνες, και στην 16η μεταξύ των 27 της ΕΕ. Έτσι λοιπόν  ένα ποσοστό 58,8%, δηλαδή περί τα 25 δις ευρώ, κινήθηκε άστοχα δημιουργώντας την αύξηση των καταθέσεων κατά 22,5 δις, την εκτίναξη της κατανάλωσης, της ανοικοδόμησης και της αυτοχρηματοδοτούμενης “ανάπτυξης”. Αυτά τα συγκριτικά στοιχεία και μόνον, μεταξύ της υπερβολικής δαπάνης και του πενιχρού αποτελέσματος αναπλήρωσης του απολεσθέντος εισοδήματος, αποδεικνύουν ότι η δαπάνη κατευθύνθηκε προς την κοινωνία κατά τρόπο άνισο ευνοώντας προφανώς κάποιες κοινωνικές ομάδες. Όσον αφορά τους ανέργους, τους χαμηλόμισθους του ιδιωτικού τομέα και της ευέλικτης εργασίας,  συνέχιζαν να πνέουν τα λοίσθια. Δεν βγήκε τότε ο ΣΥΡΙΖΑ να καταγγείλει όλα αυτά προκειμένου τα χρήματα να διανεμηθούν αναλογικά στις κοινωνικές τάξεις και να εξαντληθούν για την αντιμετώπιση των αναγκών ολόκληρης της κοινωνίας, για να μη δυσαρεστήσει κάποιες κοινωνικές ομάδες αλλά περιορίστηκε στην καταγγελία για την επιλεκτική ενίσχυση των γαλάζιων ΜΜΕ.

γ) Airbnb – “Χρυσή βίζα” – κ.α: Η διανομή των 43 δις με οριζόντια κριτήρια και το ποσόν των 22,5 δις που αποταμιεύθηκε στράφηκε στην ακίνητη περιουσία δημιουργώντας αντίξοες συνθήκες για τους εργαζόμενους, τους νέους, τους κατά κανόνα πενιχρά αμειβόμενους, για την ενοικίαση ή την αγορά στέγης. Οι συνθήκες επιδεινώθηκαν στο έπακρο εξ αιτίας της “χρυσής βίζας” που προσφέρει ελάχιστα  στην οικονομία, δυσανάλογα με τα κοινωνικά προβλήματα που δημιουργεί αλλά και του airbnb που μπορεί σε κάποιους να δημιουργεί έσοδα αλλά δημιουργεί αξεπέραστα προβλήματα στους πλέον αδύναμους με την αύξηση των ενοικίων. Δεν βγήκε ως αριστερό κόμμα, όπως ευαγγελίζεται ότι είναι, να καταγγείλει και τη χρυσή βίζα αλλά και τη θεσμοθέτηση του airbnb. Ούτε βγήκε να καταγγείλει τις αλόγιστες αυξήσεις σε κλάδους του δημοσίου και κυρίως τις αυξήσεις των συντάξεων με 7,75%  σε όλους ανεξαιρέτως και όχι στους συνταξιούχους πενιχρών συντάξεων,  που αύξησαν τις ανισότητες μεταξύ των συνταξιούχων αλλά και τις παροχές προεκλογικά σε κλάδους του δημόσιου τομέα. Είναι απαράδεκτο μια κοινωνία που χάνει τα παιδιά της στα ξένα να επιδοτεί τους πολίτες με σταθερό εισόδημα, μικρότερο ή μεγαλύτερο, και όχι την πραγματική ανάπτυξη χωρίς αντιδράσεις από την αριστερά. Είναι σημαντικό ότι το δημόσιο χρέος αυξήθηκε την τελευταία τριετία κατά 44 δις με στόχο προεκλογικές σκοπιμότητες αντί να επενδυθεί παραγωγικά.

2) Άλλα βαθύτερα αίτια

Υπήρξαν όμως και πολιτικές αποφάσεις της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ που καταγράφηκαν στη μνήμη του εκλογικού σώματος και αμφισβήτησαν σήμερα την αξιοπιστία του. Ο ΣΥΡΙΖΑ του 2023 δεν είναι ο ΣΥΡΙΖΑ του 2012 και του 2015. Τον Ιούλιο μάλιστα του 2015 είχε τη δυνατότητα να αναδειχθεί στην ηγεμονική πολιτική δύναμη της χώρας όταν κατά το δημοψήφισμα το σύνολο των νομών της χώρας υπερψήφισε το “όχι”, τα 2/3 του εκλογικού σώματος αποδέχθηκαν την πρότασή του.  Όμως το γεγονός ότι στις 14/8/2015, προκειμένου να αντισταθμίσει τις διαρροές των διαφωνούντων βουλευτών του, υπερψήφισε μαζί με όλα τα κόμματα του “δημοκρατικού τόξου” το 3ο μνημόνιο, δηλαδή ταυτίστηκε με όλα τα αστικά κόμματα, αυτό αποτελούσε πολιτική στροφή 180ο έναντι των διακηρύξεών του. Ο ΣΥΡΙΖΑ απέπεμψε όλα τα στελέχη που έδιναν πολιτικό περιεχόμενο στον αυτοπροσδιορισμό του ως κόμματος της Αριστεράς και προσεταιρίστηκε τις μάζες του πελατειακού ΠΑΣΟΚ που απετέλεσαν την συντριπτική του πλειοψηφία ενώ δεν δίστασε μάλιστα να προσεταιριστεί και τα στελέχη των ακροδεξιών ΑΝΕΛΛ μετά τη διάλυσή τους.

Όμως, ως κυριότερη αιτία της εκλογικής κατάρρευσης φρονώ πως είναι το γεγονός ότι δεν κατόρθωσε να διεισδύσει στους μηχανισμούς της κοινωνίας, στα όργανα της τοπικής αυτοδιοίκησης και στους συνδικαλιστικούς φορείς όπου η απουσία του εξακολουθεί να παραμένει εμφανέστατη. Το 2014 είχε εντυπωσιάσει η αντίφαση της καθαρής επικράτησης του ΣΥΡΙΖΑ στις ευρωεκλογές και η ταυτόχρονη συντριβή του στις αυτοδιοικητικές εκλογές με κάλπες που στήθηκαν την ίδια μέρα. Αλλά και το 2019 μετά από διακυβέρνηση τεσσάρων και πλέον ετών συνετρίβη πάλι ολοκληρωτικά στις αυτοδιοικητικές εκλογές ενώ και συνδικαλιστικά η απουσία του ήταν εμφανής. Όμως αυτοί είναι ίσως οι σημαντικότεροι φορείς των πελατειακών σχέσεων στις οποίες η ΝΔ ξεπέρασε κάθε προηγούμενο, οι οποίες στη χώρα μας  καθορίζουν σε σημαντικό βαθμό το εκλογικό αποτέλεσμα.

Πού οφείλεται αυτή η αντίφαση; Αν επικαλεστούμε τον Μαρξ, οφείλεται στη «στερεότητα και την εσωτερική διάρθρωση» της κοινωνίας, δηλαδή στο συνεκτικό της ιστό, τη νοοτροπία που διαμόρφωσε ο τρόπος της λειτουργίας της επί δεκαετίες. «Το κοινωνικό “είναι”», έλεγε, δηλαδή οι κοινωνικές συνθήκες, «διαμορφώνει τη συνείδηση», η οποία βέβαια δεν αποδομείται από τη μια μέρα στην άλλη. Πρόκειται για τη «στερεότητα και την εσωτερική διάρθρωση» της κοινωνίας που διαμόρφωσαν οι πελατειακές σχέσεις επί μια τεσσαρακονταετία που μονοπωλούσαν την εξουσία αυτοδύναμα η Ν.Δ. με το ΠΑΣΟΚ, με την ανάπτυξη μηχανισμών και στελεχών στις τοπικές κοινωνίες για την εξυπηρέτηση αυτών των σχέσεων. Δεδομένου ότι η πλειοψηφία ίσως του εκλογικού σώματος επαφίεται στον πελατειακό χαρακτήρα της πολιτικής για την υπέρβαση των προβλημάτων τους σε προσωπικό και οικογενειακό επίπεδο, οι μηχανισμοί αυτοί διατηρούν την αξία τους στις προσδοκίες του λαού και τα στελέχη τους την επιρροή τους στην κοινωνία.

3) Συμπεράσματα από το παρόν για το μέλλον

Ο νεοφιλελευθερισμός ως αντικοινωνικός δεν μπορεί να εφαρμοστεί σε δημοκρατίες εμπλουτισμένες με αρχές και σεβασμό στις ανθρώπινες αξίες. Ας μη ξεχνάμε ότι η πρόβα τζενεράλε επιβολής του νεοφιλελευθερισμού το 1973 στη Χιλή, με υποβολέα τα “Παιδιά του Σικάγο” του Μίλτον Φρίντμαν συνοδεύτηκε από την εγκαθίδρυση στυγνής δικτατορίας επί χρόνια με χιλιάδες θύματα.

Η επιβολή και η λειτουργία του νεοφιλελευθερισμού συνάδει μόνον με δεξιά κόμματα στα όρια της ακροδεξιάς (η ΝΔ έχει ενσωματώσει την ακροδεξιά στα σπλάχνα της με το ΛΑΟΣ και όχι μόνον)  με φιλελεύθερο προσωπείο  Γιαυτό ενισχύει οικονομικά τα δεξιά και τα ακροδεξιά κόμματα, όχι για παρεμβάσεις που θα επιλύουν τα κοινωνικά προβλήματα και θα αποστερούν από το κεφάλαιο τα κέρδη του με την αφαίμαξη των κοινωνικών κατακτήσεων, αλλά τα ενισχύει για την άσκηση επιδοματικής πολιτικής. Δηλαδή πρόκειται για εμβαλωματικές ενέσεις με επιδόματα που και τις αντιδράσεις των λαών υπνωτίζουν και τα κέρδη του κεφαλαίου αυξάνουν αφού εκεί καταλήγουν, προοιωνίζοντας ένα δυστοπικό μέλλον αφού τα κοινωνικά προβλήματα παραμένουν άλυτα και επιδεινώνονται. Γιαυτό η ΝΔ ως κυβέρνηση σκόρπισε δεκάδες δις ευρώ με αντιπαραγωγικό και πελατειακό τρόπο που πήρε τα χαρακτηριστικά μιας δημοσιονομικής κραιπάλης με ευρηματικές πελατειακές παροχές πρωτοφανούς έκτασης προκειμένου να διατηρηθεί στην εξουσία, γιαυτό το εκλογικό αποτέλεσμα ξεπέρασε κάθε προσδοκία της. Με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή μάλιστα, την προαγωγό του νεοφιλελευθερισμού στην  ΕΕ, να μην διατυπώνει καμία ένσταση ενώ πριν λίγα χρόνια κουνούσε απειλητικά το δάκτυλό της. Η Ευρώπη μετά το Μάαστριχτ, ακολουθεί τον δρόμο της Μεταδημοκρατίας, όπως γράφει ο Κόλιν Κράουτς, όπου επιβιώνουν σχεδόν όλα τα τυπικά χαρακτηριστικά της δημοκρατίας αλλά χάνεται το περιεχόμενο των δημοκρατικών αξιών για να επιβληθεί ο αυταρχισμός των αγορών. Πώς επιτυγχάνεται αυτό; Μας το λένε αναλυτικότερα ο Στιβ Λεβίτσκι και ο Ντάνιελ Ζίμπλατ: «Ο εκλογικός δρόμος προς την κατάλυση της δημοκρατίας (για την επιβολή των επιταγών του νεοφιλελευθερισμού) είναι και πιο ύπουλος ίσως… Με την έννοια ότι έχουν την έγκριση εκλεγμένων νομοθετικών σωμάτων ή γίνονται αποδεκτές από τα δικαστήρια. Μάλιστα, συχνά παρουσιάζονται ως προσπάθεια για μια “καλύτερη”, “πιο αποτελεσματική” δημοκρατία… Ετσι για πολλούς η διάβρωση και η “αποψίλωση” της δημοκρατίας δεν γίνεται καν αντιληπτή». Αυτό συμβαίνει και στη χώρα μας χάριν των αγορών.

Στη διάρκεια του Ψυχρού πολέμου ενώ τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα ήσαν αναγκαία για τον καπιταλισμό προκειμένου να αντιμετωπίζει το “αντίπαλο δέος” του κομμουνισμού, μετά την κατάρρευση του κομμουνισμού εξέλιπε ο ρόλος τους. Δεν χρειάζονται πλέον για τον καπιταλισμό διότι δημιουργούν προσκόμματα στην ανεξέλεγκτη κερδοφορία του κεφαλαίου. Για να επιβιώσουν στα πλαίσια του συστήματος ασπάζονται τις νεοφιλελεύθερες επιταγές, διαφέροντας μόνον στη ρητορική και καταντούν όπως το SPD της Γερμανίας. Όμως, ενώ εξέλιπε ο ρόλος τους για τον καπιταλισμό, ο ρόλος τους για τις κοινωνίες σήμερα είναι περισσότερο σημαντικός. Διότι ο αντίπαλος σήμερα δεν είναι ο κομμουνισμός που εξέλιπε ως απειλή για το κεφάλαιο και το εξανάγκαζε σε κοινωνικές παραχωρήσεις αλλά ο νεοφιλελευθερισμός που ισοπεδώνει κάθε κοινωνική κατάκτηση. Θα πρέπει τα σοσιαλιστικά κόμματα να είναι σε συνεχή ρήξη με την πολιτική που επιβάλλουν οι φορείς του νεοφιλελευθερισμού και να μη συμβιβάζονται με ηπιότερα αντικοινωνικά μέτρα που τελικά οδηγούν στο ίδιο αποτέλεσμα.

Μακροδημόπουλος Δημήτρης

Αλεξ/πολη – κιν. 6947-771412

26/6/2023

 

 

 

 

 

 

Ο κόσμος άλλαξε, αλλά ποιος το κατάλαβε;

1

24 -6-2023

 

Ως γνωστόν μετά την 12 βραδινή της παραμονής των εκλογών, δηλαδή ξημερώνοντας Σάββατο απαγορεύονται οι συγκεντρώσεις, η πραγματοποίηση ομιλιών, η ανάρτηση και διανομή αφισών και εντύπων, η μετάδοση εκπομπών και μηνυμάτων προεκλογικού περιεχομένου, καθώς και η προεκλογική δραστηριότητα στο διαδίκτυο.

Απουσία μιας αξιόλογης εκπομπής, μιας πολιτικής τηλεμαχίας, η τηλεοπτική έρημος, λαμβάνει διαστάσεις, καθώς επικρατούν τα γνωστά Show, που ουδένα αφορούν, αλλά τρόπον τινά είναι αναγκαία για να επεκτείνουν στο άπειρο το κενό του εγκεφάλου των τηλεθεατών.

Τότε γυρίζεις π.χ. στο κανάλι της βουλής ελπίζοντας ότι η όποια πολλοστή επανάληψη θα έχει σχετικό ενδιαφέρον. Ευτυχώς λοιπόν που υπάρχουν μερικές εκπομπές, που δεν εμπίπτουν στην διάταξη για την απαγόρευση προεκλογικών δραστηριοτήτων όπως αυτές ορίζονται στο άρθρο 48 του π.δ. 26/2012.

Τι περιμένεις να δείς κοντά στις 03.00 τα ξημερώματα; Έκπληξη! “Τα Τετράδια Κοινοβουλευτικού Λόγου”, που είχε προβληθεί στις 10 Οκτωβρίου 2016. Δηλαδή κάπου ενάμιση χρόνο μετά την  εκλογή ΣΥΡΙΖΑ. Το αφιέρωμα, που αφορούσε την πολιτική ζωή του τόπου ήταν τόσο πρόσφατο και επίκαιρο όσο η ημέρα που γεννήθηκα. Προ 60 και πλέον ετών. Το θέμα της εκπομπής: «Ηλίας Ηλιού: 23/06/1965 Η Κρίση Εξουσίας του 1965». Με την ευγενική συμμετοχή του καθηγητού Κωνσταντίνου Τσουκαλά και του αείμνηστου εκλογολόγου Ηλία Νικολακόπουλου, που δεν είναι της παρούσης οποιαδήποτε υπενθύμιση για το πόσο αριστερός ήταν.

Στο επίκεντρο της τηλεοπτικής εκπομπής ο Ηλίας Ηλιού, ο οποίος ως  κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΕΔΑ, στις 23 Ιουνίου 1965 εκφώνησε μια ομιλία, η οποία για κάποιο λόγο κρίθηκε επίκαιρη για συζήτηση το 2016. Οι δυο καθηγητές-συνομιλητές έδωσαν την δέουσα βαρύτητα στο αγαπημένο θέμα της αριστεράς, δηλαδή στις παρεμβάσεις των ΗΠΑ, στον ρόλο της Φρειδερίκης στην λήψη αποφάσεων εντός των ανακτόρων και στην διαμόρφωση της πολιτικής στην χώρα, καθώς και στην επιρροή που ασκούσαν οι ξένες δυνάμεις. Παράλληλα, η απαξιωτική αναφορά στον στρατό, τον οποίο εν συνόλω συνέδεσε με την χούντα των συνταγματαρχών, απευθυνόταν στα αντανακλαστικά της κοινωνίας του 2016, προκειμένου να την κρατήσει δέσμια σε ένα προ 50ετίας παρελθόν, κάτι που αποτελεί μόνιμη επωδό των αριστερών κομμάτων, τα οποία άγνωστο πως, μάλλον δεν γιόρτασαν την πρωτοχρονιά του 2000 προς 2001, όταν σήμανε ο 21ος αιώνας. Κατανοητοί λοιπόν οι λόγοι μιας τέτοιας θεματολογίας το 2016. Κάπου έπρεπε να στηριχτεί το νέο πολιτικό αφήγημα. Σε ιστορίες εξήντα και πλέον ετών… νεότατες.

Φυσικά για την νέα γενιά ακόμη και των σαραντάρηδων αυτά είναι Tabula Rasa. Και όπως θα έλεγε κάποιος μεγαλύτερος περσινά ξινά σταφύλια.

Όσον αφορά τέτοιες εκπομπές αναζητείται η σκοπιμότητα τους. Ήταν μόνο επετειακή για την ομιλία Ηλιού; Όταν ακούγονται κάποιες λέξεις “κλειδιά”, όπως δημοκρατία, ρήξη, ανάκτορα, γίνεται αντιληπτό, ότι επιχειρείται επιστροφή στο πνεύμα  με το οποίο δομήθηκε η εκπομπή το 2016. Όταν μάλιστα αναφέρθηκε και ο Αλαίν Μπαντιού, ο γνωστός Μαρξιστής φιλόσοφος, τότε η εκπομπή πήρε διεθνείς ή μάλλον διεθνιστικές διαστάσεις. Ο Μπαντιού στο Παρίσι, όπου διαμένει ήταν συνομιλητής του Κ. Τσουκαλά, περίπου ένα χρόνο μετά, το 2017, στην εκπομπή της ΕΡΤ1, «Στα μονοπάτια της σκέψης». Μεταξύ άλλων είχαν μιλήσει για την συγκλονιστική προσωπικότητα του Λένιν, αν και δεν έκαναν την παραμικρή αναφορά στα εγκλήματα που διέπραξε, στον κόκκινο τρόμο που εφήρμοσε, στην φίμωση του τύπου αμέσως μετά το πραξικόπημα του Οκτωβρίου και άλλα συναφή συνδεδεμένα με τον κομμουνισμό, την αριστερά κλπ. Η σκοπιμότητα τέτοιων εκπομπών ήταν προφανής το 2016. Ο Μπαντιού, τότε κάπου στα 80, εκθείασε τον μαρξισμό και ένα σύστημα, που επικράτησε λόγω της βίας και στηρίχτηκε στην προπαγάνδα και τον έλεγχο του τύπου, δια της πλήρους καταργήσεώς του. Απύθμενη σκέψη, “δίχως πάτο”, για οποιονδήποτε έχει διαβάσει στοιχειωδώς τέτοιους κολοσσούς.

Ευτυχώς όμως, το κανάλι της βουλής δεν ασκεί έστω και πλαγίως ανάλογες προπαγανδιστικές πρακτικές.

Ενώ θεώρησα μεγάλη τύχη που έτυχε να παρακολουθήσω μια εκπομπή που είχα χάσει το 2016, εφ’ όσον ο δέκτης μου ήταν μονίμως γυρισμένος στα δορυφορικά προγράμματα, ακολούθησε δεύτερη έκπληξη. Μια από τις εκπομπές του Γιάννη Τζανετάκου στα: Πρωτοσέλιδα ιστορίας, αφιερωμένη στον Καπετάν Γιώτη, γνωστό ως Χαρίλαο Φλωράκη.

Με αυτήν την ιστορική αναφορά το κανάλι της βουλής ταξίδεψε τους τηλεθεατές 80 χρόνια πίσω. Μια αγιογραφία του ηγέτη της αριστεράς, πριν, κατά και μετά τον εμφύλιο, έως την συγκυβέρνηση, το ειδικό δικαστήριο κ.ά., με διακριτική απάλειψη της δράσεως του εκείνη την τρομακτική περίοδο 1943-1949, την οποία σκοτείνιασε με την σκιά του. Άγνωστα στους νεότερους, πολύ οικεία στους μεγαλύτερους. Προφανώς σε αυτό το κοινό απευθύνεται η επανάληψη, ως μήτηρ μαθήσεως.

Μια τηλεοπτική βραδιά (έως τις 6:15 το πρωί), ένας ύμνος σε αριστερά πολιτικά συστήματα και ιδεολογίες, μονόπλευρη όπως η πολιτική, άλλων εποχών “Οικοδομώντας τον Σοσιαλισμό”. Μετά από τόση εκπαιδευτική τηλεόραση, ακολούθησε το απλοϊκό ερώτημα: γιατί ο μαρξιστής Ρύλε (Otto Rühle), από τα σημαντικότερα στελέχη της αριστεράς στην Γερμανία, που έζησε την περίοδο του ρωσικού μπολσεβικισμού, και ο οποίος στο τσάκ γλύτωσε μαζί με την εβραία γυναίκα του από τους ναζί, το 1939 στο άρθρο του “Ο αγώνας ενάντια στον φασισμό αρχίζει με τον αγώνα ενάντια στον μπολσεβικισμό” (The Struggle Against Fascism Begins with the Struggle Against Bolshevism), έγραψε ότι «Το Κομμουνιστικό Κόμμα, ακολουθώντας τον μπολσεβικισμό, παρέμεινε μια μικρή, υστερική και θορυβώδης ομάδα».

Τις έπταιξε για την κατάντια της μικρής υστερικής ομάδας; Μήπως ο Γιαροσλάβσκι (Yemelyan Yaroslavsky), εις εκ των τριών γραμματέων της Κ.Ε. του [CPSU (B)], λιγότερο γνωστός ως Γκούμπελμαν (Minei Izrailevich Gubelman), όπως ήταν το όνομά του, ο οποίος το 1924 ζήτησε να απαγορευτεί η μουσική των Τσαϊκόφσκι, Ραχμάνινοφ, Μότσαρτ και Μπαχ, ενώ συνέταξε λίστες με τα βιβλία των Τολστόι, Ντοστογιέφσκι, Πλάτωνα και Καντ, που έπρεπε να απαγορευτούν και να καταστραφούν. Γιατί υπάρχει εγγενής ασυμβατότητα μεταξύ αυτών των ιδεολογιών με την δημοκρατία, τον κοινοβουλευτισμό και τις αστικές ελευθερίες; Γιατί η πίστη ενός αυτόκλητου επαναστάτη όπως και ενός ακολούθου μιας θρησκείας, δεν χρειάζεται εξηγήσεις, δεν απαιτεί αποδείξεις; Πόσο τυφλή είναι;

Ερωτήματα που δεν μπορείς να απαντήσεις στις επτά το πρωί. Μετά από τέτοιο τηλεοπτικό πρόγραμμα περίμενα μήπως ακολουθούσε κάποιο αφιέρωμα στην κομμούνα του Παρισιού, ή στον Babeuf. Ματαίως. Ίσως αποζημιωθώ με μια καλή δόση ιστορικής αναδρομής το βράδυ του Σαββάτου, ξημερώματα προς Κυριακή…

Ευτυχώς, τέτοιες εκπομπές προβάλλονται, χωρίς να εμπίπτουν στις διατάξεις που αφορούν τον επηρεασμό του κοινού, εν όψει εκλογών, χωρίς προπαγανδιστική χροιά και χωρίς πολιτική σκοπιμότητα.

Όταν ο κόσμος ζει ιστορικές ανατροπές ποιος θα ασχοληθεί με τις ελληνικές εκλογές; Η κατάληψη του αρχηγείου στο Ροστόφ από τις δυνάμεις των μισθοφόρων της Wagner, με τον επικεφαλής της Prigozhin να κηρύττει πόλεμο στην ρωσική στρατιωτική ηγεσία, αλλάζει τα δεδομένα. Αλλά υπέρ ποίου; Είναι ο Πριγκοζίν η 5η φάλαγγα που θα επικαλεστεί ο Πούτιν για να δικαιολογήσει την αποτυχία του πολέμου του στην Ουκρανία ή για να δημιουργήσει την εικόνα της χώρας που έχει εχθρούς εντός των τειχών και να επιβάλλει στρατιωτικό νόμο, να απαιτήσει θυσίες, όπως οι Λένιν και Στάλιν; Εκ πρώτης όψεως θυμίζει το αποτυχημένο πραξικόπημα των σκληροπυρηνικών κομμουνιστών τον Αύγουστο του 1991. Ίσως αυτός είναι ο σχεδιασμός. Εκεί παραπέμπει το πισώπλατο μαχαίρωμα για το οποίο μίλησε ο Πούτιν. Ακριβώς την ίδια αναφορά έκανε ο Χίτλερ, για την Γερμανία που υπέστη πισώπλατο μαχαίρωμα κατά τον Α΄ Π.Π., προκειμένου να δικαιολογήσει τον Β΄Π.Π.. Ποιος είπε ότι η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται;

Τα γεγονότα τρέχουν πιο γρήγορα από εκπομπές με παρωχημένη θεματολογία.

Ε.Ε.Δ.