Αρχική Blog Σελίδα 1635

Πασκάλ Μπρυκνέρ για τις ταραχές στη Γαλλία: «Ο τραγικός θάνατος του νεαρού Ναχέλ είναι το πρόσχημα»

1

O συγγραφέας Πασκάλ Μπρυκνέρ
01/07/2023  09:52
Ο διάσημος Γάλλος φιλόσοφος Πασκάλ Μπρυκνέρ, εξηγεί σε συνέντευξή του στην εφημερίδα Le Figaro, ότι η έκρηξη της βίας δεν δικαιολογείται, παρά τη συγκίνηση που προκάλεσε η δολοφονία ενός 17χρονου από αστυνομικό.

Οι βίαιες ταραχές, όπως εξηγεί, αποκαλύπτουν μια γενικευμένη απόρριψη του γαλλικού κράτους και των θεσμών, η οποία τροφοδοτείται, εν μέρει, από μια συγκεκριμένη Αριστερά.

Διαβάστε τη συνέντευξή του στη Le Figaro και στον δημοσιογράφο Alexandre Devecchio:

Le Figaro : Η θεμιτή συγκίνηση που προκάλεσε ο θάνατος του νεαρού Nahel κατά τη διάρκεια αστυνομικού ελέγχου δικαιολογεί τη βία όχι μόνο κατά της αστυνομίας αλλά και εναντίον των πυροσβεστών καθώς και τα καμένα αυτοκίνητα και σχολεία ;

Pascal Bruckner : Η υπέρβαση των νομίμων ορίων βίας (bavure policière) στην οποία υπέπεσε ο αστυνομικός την Τρίτη είναι απλώς ένα πρόσχημα που πυροδότησε ένα παβλοφικό ανακλαστικό. Είναι μια τέλεια συντονισμένη δραματουργία όπου οι ταραχοποιοί απαντούν σε ένα σενάριο γραμμένο ήδη από το 2005 τουλάχιστον. Η βία είναι μόνιμη στα προάστια, αποτελεί μέρος του soundtrack της καθημερινότητας, αλλά, με αφορμή αυτό το δράμα, θα μπορέσει να ξεδιπλωθεί με μεγάλη φανφάρα. Οι καλοκαιρινές διακοπές ξεκινούν για τους μικρούς στασιαστές με νύχτες που υπόσχονται να είναι καυτές. Να σημειωθεί ότι όλες οι ζωές δεν είναι ίσες : ο θάνατος ενός αστυνομικού ή το κάψιμο του από βόμβα μολότοφ δεν προκαλεί ποτέ καμία συγκίνηση, παρά μόνο το χειροκρότημα σε κάποιους που κραυγάζουν «κοιτάξτε τι ωραία που ψήνονται τα κοτόπουλα».

Όπως πάντα σε αυτού του είδους τις αναζωπυρώσεις, οι ανησυχίες για την διακίνηση ναρκωτικών αναμειγνύονται με την απόρριψη του γαλλικού κράτους σε όλα του τα επίπεδα και έναν μηδενιστικό ίλιγγο που συνίσταται στην καταστροφή του οτιδήποτε προορίζεται να βελτιώνει τη ζωή όλων μας. Αυτός ο βανδαλισμός, δυστυχώς, δεν αφορά μόνο τα προάστια, τα ίδια έγιναν και στις διαδηλώσεις των «κίτρινων γιλέκων» το 2019, το 2022 και το 2023, στις συντάξεις με τους antifas και άλλους ταραχοποιούς. Ο πραγματικός εφιάλτης σε αυτή την περίπτωση θα ήταν η συμμαχία των ακροαριστερών οικολόγων Les Soulèvements de la Terre και των ταραξιών των προαστίων, των αντικονφορμιστών παιδιών καλών οικογενειών (bourgeois bohèmes) και των νεοπρολετάριων που θέλουν να ζήσουν μια ως συνήθως αδύνατη να φτάσει στους στόχους της επανάσταση. Οι τέσσερις μήνες χάους και υστερίας από τους οποίους μόλις βγήκαμε άφησαν το στίγμα τους : η βία είναι μια πυρκαγιά που εξαπλώνεται με εκπληκτικό μιμητισμό. Όσο περισσότερο γίνεται ανεκτή, τόσο περισσότερο γίνεται η μόνη γλώσσα αντιπαράθεσης. Πρώτα χτυπάμε και μετά συζητάμε.

Le Figaro : Είναι αυτή η βία το σύμπτωμα ενός κατακερματισμού ; Έχει επιδεινωθεί η κατάσταση από το 2005 ;

Το 2005 οι ταραξίες, παιδιά της τηλεόρασης και του σούπερ μάρκετ, ζητούσαν, όπως είπε τότε ένας από αυτούς, «λεφτά και γκόμενες». Δεν ήθελαν την προλεταριακή επανάσταση ούτε την εξάλειψη της φτώχειας, αλλά να επωφεληθούν από το όνειρο της αγοράς. Γεννημένοι Γάλλοι πολίτες, χωρίς να νοιώθουν Γάλλοι, ένιωθαν ότι το χρώμα του δέρματός τους και η κοινωνικής τους καταγωγή δεν τους αφήνουν να γίνουν «κανονικοί Γάλλοι». Όπως και σήμερα, δεν είχαν κανένα σχέδιο, εκτός από το να ξεράσουν το μίσος τους για την αστυνομία, έκαψαν παιδικούς σταθμούς, σούπερ μάρκετ, σχολεία, κέντρα κοινωνικής ασφάλισης, βιβλιοθήκες σε μια αυτοκτονική προσέγγιση που τους αποκόβει ακόμη περισσότερο από το υπόλοιπο έθνος.

Η εξέγερσή τους που μεταδίδεται σε όλα τα δίκτυα είναι πάντα μια μορφή αρνητικής κοινωνικής ενσωμάτωσης, μια μυητική τελετουργία, όπου ο αγώνας ενάντια στην αστυνομία αντικαθιστά μια αδύνατη εφηβική εξέγερση ενάντια σε έναν απόντα ή ανύπαρκτο πατέρα. Η Γαλλία τους αγνοεί ή τους περιφρονεί και η οργή τους μπορεί να ερμηνευθεί ως μια κραυγή απογοητευμένης αγάπης, ένας τρόπος να πούνε : είμαστε εδώ, υπάρχουμε. Τα προάστια δεν είναι ένα ξένο σώμα της Γαλλικής Δημοκρατίας αλλά ο μεγεθυντικός καθρέφτης των γαλλικών παθών, ένα απόθεμα ταλέντων και ενέργειας αλλά και δυνητικής βαρβαρότητας -ρατσισμός, αντισημιτισμός, ομοφοβία- ένας υποδοχέας των χειρότερων ενστίκτων της πλέμπας .

Le Figaro : Μήπως ο λόγος κατά της αστυνομίας που κατηγορεί μόνιμα το κράτος για συστημικό ρατσισμό και προέρχεται από την άκρα αριστερά τροφοδότησε αυτήν την έκφραση μίσους ;

Αυτό που άλλαξε τα τελευταία είκοσι χρόνια είναι η εμφάνιση μίας θορυβώδους ακροαριστεράς, φιλικής προς τους ακραίους ισλαμιστές, λυσσωδώς αντισιωνιστικής, δηλαδή αντιεβραικής, η οποία ονειρεύεται, ελλείψει «επαναστατικής ωρίμανσης των συνθηκών» να προκαλεί διαρκείς εξεγέρσεις. Αφού η «Ανυπότακτη Γαλλία» ( France insoumise) του Μελανσόν και οι οικολόγοι αποτυγχάνουν να κυβερνήσουν τη Γαλλία, ας την καταστήσουν τουλάχιστον ακυβέρνητη. Από τότε που προβλήθηκε στο σινεμά «Το Μίσος» του Mathieu Kassovitz, το 1995, διαπιστώνουμε διαρκώς πόσο γοητεύει τα μήντια, τη showbiz και τους αριστερούς διανοούμενους η βία των προαστίων . Αυτό το λουμπεν προλεταριάτο που περιστρέφεται γύρω από το οργανωμένο έγκλημα σαγηνεύει με την αγριότητά του κοινωνιολόγους, ηθοποιούς, κινηματογραφιστές και δημοσιογράφους. Η βία, για αυτούς όπως και για τον Μαρξ, είναι η μεγάλη μαία της ιστορίας. Όλα τα προσχήματα είναι καλά για να δικαιολογήσουν τη βαναυσότητα των εξεγερμένων και κυρίως το άλλοθι του «συστημικού ρατσισμού». Το δε γαλλικό κράτος είναι ως γνωστόν με φυσικό και συνταγματικό τρόπο αντιρατσιστικό.

Η ιερή οργή αρχίζει και παίρνει παράξενη μορφή ωστόσο όταν όλοι αυτοί οι εξιταρισμένοι φορώντας μάσκες ή κουκούλες, όπως τα μέλη της Ιεράς Εξέτασης, πυρπολούν λεωφορεία και μετρό, χτυπούν τους πιο αδύναμους, γυναίκες ή παιδιά, πυροβολούν με αληθινές σφαίρες πυροσβέστες ή αστυνομικούς και δεν δείχνουν καμία τύψη όντας τυλιγμένοι με τον αγγελικό μανδύα της κοινωνικής εξέγερσης. Για τους πιο εξαγριωμένους από αυτούς, οι τρομοκρατικές επιθέσεις του 2015 και του 2016, έχουν κάνει τις δολοφονίες ένα απλό παιχνίδι. Το παράδοξο αυτών των λαϊκών εξεγέρσεων : χειροτερεύουν την ζωή των απλών ανθρώπων στο όνομα των οποίων υποτίθεται ότι γίνονται. Φαίνεται ότι, σε αντίθεση με το 2005, η κοινή γνώμη δεν δείχνει καμία συμπάθεια για τους τραμπούκους και τους εμπρηστές, ακόμα κι αν όλοι είναι συγκλονισμένοι από την ανθρωποκτονία από πρόθεση.

Le Figaro : Ο Μελανσόν έγραψε στα κοινωνικά δίκτυα : «Οι σκύλοι του καθεστώτος καλούν για ηρεμία. Εμείς καλούμε για δικαιοσύνη». Πρέπει αυτό να θεωρηθεί ως έκκληση για βία; Είναι αυτό μέρος μιας πραγματικής στρατηγικής χάους ; Μπορεί η ριζοσπαστική Αριστερά του Μελανσόν να το εκμεταλλευτεί πολιτικά ;

Μου φαίνεται πολύ λίγο πιθανό να μπορέσουν να εκμεταλλευτούν αυτά τα γεγονότα, γιατί οι κραυγές και τα στριγγλίσματά τους απλώς ανατριχιάζουν την πλειοψηφία των Γάλλων. Αυτό που μπορεί να καταφέρει ο Μελανσόν είναι να δώσει ακόμα περισσότερο ώθηση στο κόμμα της Μαρίν Λεπέν του οποίου νομιμοποιεί ακόμα περισσότερο την φυσική του προτίμηση στην τάξη και την καταστολή. Χέρι-χέρι, τα δύο άκρα κατευθύνονται μαζί προς την άβυσσο.

iefimerida.gr

Αθανάσιος Έλλις: Ελληνοτουρκικά και πιέσεις εντός-εκτός

3

Ενα από τα πρώτα μείζονος σημασίας ζητήματα που θα κληθεί να χειριστεί η νέα κυβέρνηση είναι οι σχέσεις με την Τουρκία.

Με την ολοκλήρωση των εκλογικών κύκλων και στις δύο χώρες, όπως και στο διευρυμένο σκηνικό που περιλαμβάνει και την Κύπρο, πολλοί θεωρούν ότι δημιουργείται ένα «παράθυρο ευκαιρίας» για την ομαλοποίηση των σχέσεων.

Το κλίμα είναι σαφώς καλύτερο από ό,τι μέχρι πριν από λίγους μήνες. Η ειλικρινής στήριξη της Ελλάδας –κυβέρνησης, κομμάτων και κοινής γνώμης– προς την Τουρκία μετά τους καταστροφικούς σεισμούς, άνοιξε τον δρόμο για επισκέψεις και συναντήσεις των υπουργών Εξωτερικών και Εθνικής Αμυνας. Ακολούθησε η απουσία επιθετικών κινήσεων στον αέρα και τη θάλασσα, σχετική ηρεμία στις μεταναστευτικές ροές και χαμηλοί τόνοι στη ρητορική του Τούρκου προέδρου.

Οι παραπάνω εξελίξεις κινούνται προφανώς στη σωστή κατεύθυνση και «διευκολύνουν».

Δεν ισχύει το ίδιο και σε ό,τι αφορά τους νέους συσχετισμούς δυνάμεων στο εσωτερικό πολιτικό σκηνικό.

Το γεγονός ότι ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ θα βρίσκονται, τουλάχιστον τους επόμενους ένδεκα μήνες έως τις ευρωεκλογές, σε μια συνεχή αντιπαράθεση και θα αλληλοκατηγορούνται αντί να αναζητήσουν κοινό τόπο, «απελευθερώνει» έως έναν βαθμό την κυβέρνηση. Η όποια κριτική θα είναι ασθενής και όχι απαραίτητα στοχευμένη. Οι επιθέσεις θα διαχέονται τόσο κατά της κυβέρνησης όσο και κατά του άλλου πόλου της ευρύτερης Κεντροαριστεράς.

Ομως, το ενισχυμένο εθνικιστικό σκηνικό στη Βουλή, με τις όποιες προεκτάσεις του στην κοινωνία, θα λειτουργήσει ανασταλτικά, δυσχεραίνοντας σημαντικά την αναζήτηση και πολύ περισσότερο την υλοποίηση ρεαλιστικών προσεγγίσεων στα ελληνοτουρκικά.

Ειδικά οι Σπαρτιάτες, με το 5% που εξασφάλισαν, αλλά και τα άλλα αντισυστημικά κόμματα, θα εκπέμπουν έναν ισοπεδωτικό εθνικιστικό λόγο και είναι βέβαιο ότι θα διολισθήσουν σε λαϊκιστικές κορώνες και κατηγορίες περί προδοτών.

Αυτό ισχύει, όχι μόνον στην άκρα Δεξιά –όσο κι αν εργαστούν κάποια κυβερνητικά στελέχη με προσβάσεις στην πέραν της Ν.Δ. Δεξιά, δεν θα είναι εύκολο το σκηνικό–, αλλά και στα αριστερά του πολιτικού φάσματος.

Δεν είναι μόνον οι Σπαρτιάτες, η Ελληνική Λύση και η Νίκη, είναι και η Πλεύση Ελευθερίας που έχει επενδύσει στην προβολή ενός υπερβάλλοντος πατριωτισμού. Τα τέσσερα κόμματα αθροίζουν 16% του εκλογικού σώματος.

Είτε υπάρξει επανεκκίνηση, όπως διαμηνύουν και οι δύο πλευρές, σε επίπεδο ρητορικής τουλάχιστον, είτε επιστρέψουμε σε ατμόσφαιρα έντασης, η ενίσχυση των άκρων θα εξελιχθεί σε επικίνδυνο βαρίδι.

Ανάλογο εθνικιστικό ναρκοπέδιο υφίσταται και στη γείτονα χώρα, εκεί με πρωταγωνιστή την τελευταία δεκαετία τον ίδιο τον Ταγίπ Ερντογάν.

Αντιμέτωπος με αυτό το δύσκολο περιβάλλον, πιέσεων της διεθνούς κοινότητας και αντιστάσεων στο εσωτερικό, θα βρεθεί σύντομα ο νέος υπουργός Εξωτερικών.

Εχοντας την πλήρη στήριξη του πρωθυπουργού και οπλισμένος με νομική επάρκεια, αλλά και την εμπειρία της υφυπουργού του, θα κληθεί να επιδείξει τα σωστά ανακλαστικά σε ένα σύνθετο ναρκοπέδιο.

Καθημερινή

Mε “αγγελιοφόρους” στο ΥΠΕΞ θα ασκεί πολιτική ο Μητσοτάκης

1

Οι επιλογές του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη για την ηγεσία του υπουργείου Εξωτερικών (καθηγητής Γιώργος Γεραπετρίτης και πρέσβης Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου) παρουσιάζουν το πλεονέκτημα της τεχνοκρατικής επάρκειας, αλλά και το μειονέκτημα της αυτο-υπονόμευσης, λόγω της μη πολιτικής βαρύτητας των δύο αξιωματούχων στο ΥΠΕΞ.

Το φαινόμενο είναι, σχεδόν, μοναδικό μεταπολιτευτικά. Με την εξαίρεση της υπουργικής θητείας του διπλωμάτη Δημήτρη Μπίτσιου το 1974-77 (υπό εντελώς διαφορετικές συνθήκες στο Αιγαίο και την Κύπρο και ο οποίος πάντως είχε ως υφυπουργό τον εκλεγμένο Γιάννη Βαρβιτσιώτη), όλοι οι πρωθυπουργοί επέλεγαν στελέχη με λαϊκή νομιμοποίηση, υπόλογους στους πολίτες και δοκιμασμένους στις εσωτερικές πολιτικές συγκρούσεις (που ήταν πολύ σκληρότερες των σημερινών) ως πρώτο τεστ για τις επικείμενες διεθνείς μάχες τους.

Είναι απογοητευτικό ότι, μεταξύ των εκλεγέντων βουλευτών και των εκατοντάδων υποψηφίων της ΝΔ που εκπροσωπεί το 40% των Ελλήνων, ο Κυριάκος Μητσοτάκης έκρινε πως δεν υπήρχαν ούτε ένας ή μία εξίσου ικανοί με τις δύο εξωκοινοβουλευτικές επιλογές του. Προφανώς, ο πρωθυπουργός ενόψει δύσκολων αποφάσεων, ιδίως ως προς τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, δεν θέλησε να διακινδυνεύσει την πιθανότητα τριβών, διαφωνιών ή της διαφορετικής άποψης. Έδωσε προτεραιότητα στο κριτήριο της απόλυτης προσωπικής εξάρτησης, αντί της πολιτικής εμπειρίας και της διακριτής πορείας στον ευρύτερο χώρο της συντηρητικής και φιλελεύθερης παράταξης.

Όμως, ακριβώς στο σημείο αυτό, βρίσκονται η αντίφαση και η αυτο-εξουδετέρωση των επιλογών του κ. Μητσοτάκη. Γιατί όλοι οι συνομιλητές των κυρίων Γεραπετρίτη και Παπαδοπούλου, διεθνώς, θα γνωρίζουν μεν ότι χαίρουν της βαθιάς εμπιστοσύνης του πολιτικού τους προϊσταμένου, αλλά ταυτόχρονα οι ξένοι υπουργοί θα είναι απολύτως πεπεισμένοι ότι οι δύο Έλληνες ομόλογοί τους είναι ανίσχυροι και τα πάντα εξαρτώνται μόνον από τον Μητσοτάκη.

Η νέα ηγεσία του υπουργείου Εξωτερικών θα αντιμετωπίζεται ως απλή αγγελιαφόρος προς το Μαξίμου, χωρίς δεσμευτική ισχύ, ενώ ο Μητσοτάκης θα εγκλωβίζεται, αυτόματα, στα δίχτυα ενδεχόμενων λανθασμένων χειρισμών τους. Τα όποια, αναπόφευκτα, λάθη των υπουργών θα λογίζονται ως του ίδιου του πρωθυπουργού, με αποτέλεσμα και η δική του διπλωματική ευελιξία, σταδιακά, να περιορίζεται.

Η νέα ηγεσία του ΥΠΕΞ

Σε αυτό το πλαίσιο, οι κύριοι Γεραπετρίτης και Παπαδοπούλου καλούνται να ξεπεράσουν εαυτούς τις προσεχείς εβδομάδες, αν επιθυμούν να οικοδομήσουν διαφορετική εικόνα και – το σημαντικότερο – να προλάβουν την αντίφαση και αυτο-υπονόμευση. Αν ο πρωθυπουργός συναντηθεί, τελικά, με τον Τούρκο πρόεδρο Ερντογάν, κατά τη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ στις 11 και 12 Ιουλίου, ο Γεραπετρίτης θα έχει την ευκαιρία να συμβάλει στα επόμενα βήματα που, υπό τις σημερινές συνθήκες, θα γίνουν στην ετήσια γενική συνέλευση του ΟΗΕ, στα τέλη Σεπτεμβρίου.

  Αποστρατεύεται πολιτικά ή ετοιμάζει κάτι νέο ο Τσίπρας;

Το περιβάλλον χειρισμών του Γεραπετρίτη είναι δύσκολο. Γιατί οι διεθνείς εξελίξεις ενισχύουν το ρόλο της Άγκυρας, αναπαράγοντας την προτροπή φίλων και συμμάχων προς την Ελλάδα να είναι πιο ανεκτική, ως πλήρως δεκτική, στα αιτήματα της Τουρκίας, ώστε να μην απομακρυνθεί από τη Δύση. Ομοίως, ταχύτατες πρωτοβουλίες, εκ μέρους του Γεραπετρίτη, απαιτούνται και έναντι της Αλβανίας, καθώς ο πρωθυπουργός Έντι Ράμα, παρά τη στενή προσωπική σχέση του με τον Μητσοτάκη, εμπαίζει ανοιχτά την ελληνική πλευρά στα ζητήματα του συνυποσχετικού για την ΑΟΖ στη Χάγη και της εθνικής μειονότητας (προφυλάκιση Φρέντι Μπελέρη, περιουσιακό).

Πέραν όλων αυτών, οι Γεραπετρίτης (πρώην υπερσυντονιστής του κυβερνητικού έργου) και Παπαδοπούλου (διπλωματική σύμβουλος του πρωθυπουργού, πριν μετατεθεί στην Ουάσιγκτον) θα χρειαστεί να αρχίσουν να ρίχνουν μια ματιά και στο εσωτερικό μέτωπο, προσέχοντας τα νώτα τους. Γιατί, παρά τη σχέση εμπιστοσύνης με τον πρωθυπουργό και την υπουργική αναβάθμισή τους στο ΥΠΕΞ, δεν βρίσκονται πια στο κέντρο ισχύος, εντός Μαξίμου, και οι εκεί συσχετισμοί αλλάζουν.

SLpress.gr

Η γαλλική κυβέρνηση κατεβάζει τεθωρακισμένα για να αντιμετωπίσει τις διαδηλώσεις! – «Στοπ» και στα ΜΜΜ

0

Ξέφυγε η κατάσταση στη Γαλλία – Φωτιές, καταστροφές και πλιάτσικο

Εκτός ελέγχου έχει τεθεί η κατάσταση στη Γαλλία, με την πρωθυπουργό Ελιζαμπέτ Μπορν να ανακοινώνει πριν λίγο την ανάπτυξη τεθωρακισμένων οχημάτων της αστυνομίας για την αντιμετώπιση των βίαιων επεισοδίων.

Θα αναπτυχθούν επίσης «πρόσθετες κινητές δυνάμεις», ανέφερε το γραφείο της πρωθυπουργού στο Γαλλικό Πρακτορείο, προσθέτοντας ότι «εκδηλώσεις μεγάλης κλίμακας (..) που ενδέχεται να ελλοχεύουν κινδύνους για τη δημόσια τάξη ανάλογα με τις καταστάσεις ανά περιοχή» θα ακυρωθούν.

Οι αποφάσεις αυτές αποτελούν μέρος των μέτρων που εγκρίθηκαν κατά τη διάρκεια της διυπουργικής επιτροπής αντιμετώπισης κρίσεων που συνεδρίασε το μεσημέρι στο υπουργείο Εσωτερικών υπό την ηγεσία του προέδρου Μακρόν.

 

 

Σταματούν τα ΜΜΜ σε όλη τη Γαλλία

Ο υπουργός Εσωτερικών Gérald Darmanin ζήτησε την Παρασκευή από τους νομάρχες να σταματήσουν τα λεωφορεία και τα τραμ σε όλη τη Γαλλία από τις 21:00, σύμφωνα με το υπουργείο Εσωτερικών. Ο υπουργός τους ζήτησε επίσης «να λαμβάνουν συστηματικά εντολές απαγόρευσης πώλησης και μεταφοράς» πυροτεχνημάτων, κουτιών βενζίνης, οξέων και εύφλεκτων/χημικών προϊόντων.

 

Ο αρχηγός της αστυνομίας του Μπους-ντου-Ρον απαγόρευσε οποιαδήποτε διαδήλωση στο κέντρο της Μασσαλίας την Παρασκευή. Το Reuters αναφέρει ότι όλα τα μέσα μαζικής μεταφοράς στη Μασσαλία θα σταματήσουν επίσης από τις 19:00 τοπική ώρα.

 

«Ακολουθώντας τις συστάσεις της Νομαρχίας μετά τα γεγονότα των τελευταίων νυχτών, το συγκοινωνιακό δίκτυο θα σταματήσει να λειτουργεί σήμερα το βράδυ στη Μπορτνό από τις 9 μ.μ. Οι τελευταίες αναχωρήσεις τραμ και λεωφορείων θα σας κοινοποιηθούν κατά τη διάρκεια της ημέρας. Σας ευχαριστούμε για την κατανόησή σας», αναφέρει η ανακοίνωση των επαγγελματιών στα ΜΜΜ.

Η Γαλλία ανακοίνωσε lockdown στο Παρίσι

Nα θυμίσουμε ότι χθες η δημοτική αρχή του Κλαμάρ, ανακοίνωσε την επιβολή απαγόρευσης κυκλοφορίας από τις 21:00 έως τις 06:00 (τοπική ώρα) λόγω των βίαιων επεισοδίων. 

Το μέτρο της νυχτερινής απαγόρευσης κυκλοφορίας θα ισχύσει από το βράδυ της Πέμπτης (29/6) έως τα ξημερώματα της Δευτέρας (3/7).

Ταραχές ξέσπασαν χθες το βράδυ σε αρκετές πόλεις της Γαλλίας, ιδίως στα προάστια της πρωτεύουσας, μετά τον θάνατο του 17χρονου Ναέλ από πυρά αστυνομικού κατά τη διάρκεια τροχονομικού ελέγχου, ενώ στην περιοχή του Κλαμάρ πυρπολήθηκε ένα τραμ τη νύχτα που πέρασε.

Νωρίτερα, η γαλλική κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι περίπου 40.000 αστυνομικοί επρόκειτο να αναπτυχθούν  σε όλη τη Γαλλία, εκ των οποίων 5.000 στο Παρίσι και τα προάστιά του, λόγω του κινδύνου να ξεσπάσουν νέες ταραχές.

Χάος στη Γαλλία 

Αρκετοί διαδηλωτές κατά τη διάρκεια των ταραχών κατέστρεψαν καταστήματα, έβαλαν φωτιές σε κάδους, κτίρια και αυτοκίνητα, ενώ έκαναν και πλιάτσικο. Υπάρχουν αναφορές για κλοπές οχημάτων, αλλά ακόμη και για κλοπή όπλου από αστυνομικό.

Στην Μασσαλία ήδη έχει αποφασιστεί η αναστολή των δρομολογίων στα Μέσα Μεταφοράς, ενώ αρκετοί δήμοι προχωρούν σε απαγόρευση συγκεντρώσεων, κάτι που έχει μεγαλώσει ακόμη περισσότερο την οργή των διαδηλωτών.

Πώς οι Γερμανοί απέτρεψαν τη μεταρρύθμιση του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης

0

 

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected]   www.kalkis.eu

Πολλοί από τις χώρες του Νότου της ευρωζώνης (μεταξύ τους και η Ελλάδα), που είναι οι πλέον χρεωμένες, είχαν την ψευδαίσθηση, μετά την περίοδο COVIT και της ενεργειακής κρίσης, ότι δεν θα επανέλθουμε στις υφεσιακές πολιτικές που εφαρμόσθηκαν με αφορμή τον κίνδυνο χρεοκοπίας της Ελλάδας, της Ιρλανδίας, της Ισπανίας, της Πορτογαλίας, της Κύπρου. Αλλά και η ίδια η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προετοίμασε και εισηγήθηκε μια ανάλογη μεταρρύθμιση του αποκαλούμενου «Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης» (ΣΣΑ). Όπως δείχνουν όμως οι παρακάτω πληροφορίες, οι 11 «φειδωλές χώρες» της ευρωζώνης, με αιχμή του δόρατος τη Γερμανία, έχουν άλλη άποψη. Και μάλιστα «Η Γερμανία σκότωσε εν τη γενέσει της τη μεταρρύθμιση του Συμφώνου Σταθερότητας» (L’Allemagne a tué dans l’œuf la réforme du Pacte de stabilité), έγραψε στις 27-6-2023 σχετικά, σε ένα άρθρο γνώμης, ο οικονομολόγος και πρώην ευρωβουλευτής Liêm Hoang-Ngoc, στον ιστότοπο Marianne.

Ως γνωστόν, το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης (ΣΣΑ) πλαισιώνει τη δημοσιονομική πολιτική των κρατών μελών της ζώνης του ευρώ. Για να μπορέσουν να αντιμετωπίσουν την υγειονομική κρίση και στη συνέχεια τις πληθωριστικές συνέπειες της γεωπολιτικής κρίσης, ενεργοποιήθηκε η ρήτρα παρέκκλισης που προβλέπεται σε εξαιρετικές περιστάσεις για να αναστείλει την εφαρμογή της μέχρι το τέλος του 2023. Εν τω μεταξύ, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έλαβε εντολή να προετοιμάσει μια μεταρρύθμιση του ΣΣΑ, το οποίο κρίθηκε υπερβολικά άκαμπτο και πολύ περιοριστικό για τη χρηματοδότηση των επενδύσεων που είναι απαραίτητες για την οικολογική και ψηφιακή μετάβαση. Οι προτάσεις της Επιτροπής, δημοσιευθείσες στις 9 Νοεμβρίου 2022, διατήρησαν τα φετίχ του δημόσιου ελλείμματος στο 3% του ΑΕΠ και του χρέους στο 60% του ΑΕΠ, καθώς και τις αρχές των κυρώσεων, αλλά παρείχαν αδιανόητα έως τώρα περιθώρια ελιγμών, επιτρέποντας στα κράτη να στηρίξουν την οικονομία τους σε περίπτωση ύφεσης και να επενδύσουν σε δαπάνες του μέλλοντος.

Οι προτάσεις αυτές έπρεπε να εγκριθούν από το Συμβούλιο (δηλαδή το κυρίαρχο   όργανο του κοινοτικού οικοδομήματος) στις 14 Μαρτίου 2023 με σκοπό την προετοιμασία νομοθετικής πρότασης από την Επιτροπή. Κατά τη διάρκεια αυτής της συνάντησης, η Γερμανία ανέβηκε στα κάγγελα για να καταγγείλει ένα κείμενο που αφήνει μεγάλα «περιθώρια ερμηνείας» στις πιο χρεωμένες χώρες (με 1η την Ελλάδα). Ο φιλελεύθερος υπουργός Οικονομικών της, Christian Lindner, ζήτησε από την Επιτροπή να αναθεωρήσει το κείμενό της, κάτι που έκανε αμέσως δημοσιεύοντας στις 26 Απριλίου μια νομοθετική πρόταση που περιείχε μια τροπολογία που ακυρώνει τη μεταρρύθμιση που είχε σχεδιάσει στην αρχή η Επιτροπή. Σύμφωνα με το αίτημα της Γερμανίας για τη θέσπιση συγκεκριμένων και ενιαίων κριτηρίων για το σύνολο της ευρωζώνης, αυτή η τροπολογία απαιτεί σε κάθε περίπτωση τα κράτη που υπόκεινται στη διαδικασία υπερβολικού ελλείμματος να μειώνουν το δημόσιο έλλειμμά τους κατά 0,5 % του ΑΕΠ κάθε χρόνο, ώστε να φθάσει στο 3 % όσο πιο γρήγορα γίνεται. Δηλαδή έξοδος από το ενδεχόμενο αντικυκλικών πολιτικών! Έξοδος από τις δημόσιες οικονομικές δεσμεύσεις που είναι απαραίτητες για την οικολογική μετάβαση, η οποία σύμφωνα με την έκθεση των Pisani–Ferry / Mafhouz υπολογίζεται σε σχεδόν 2 μονάδες του ΑΕΠ ετησίως για τη Γαλλία!

Η ειρωνεία είναι ότι ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών ενεργεί για λογαριασμό ενός κυβερνώντος συνασπισμού στον οποίο οι σοσιαλδημοκράτες και οι περιβαλλοντολόγοι αποτελούν την πλειοψηφία, χωρίς οι τελευταίοι να πουν ούτε λέξη. Ο Lindner γνωρίζει επίσης πολύ καλά ότι η παραχώρηση που έχει λάβει η Γερμανία (ο κανόνας μείωσης κατά -0,5% του ΑΕΠ) είναι πιθανό να έρθει σε αντίθεση με την αντίρρηση της Γαλλίας και των χωρών της Νότιας Ευρώπης, των οποίων οι μόνιμοι αντιπρόσωποι στις Βρυξέλλες ήταν υπέρ της αρχικής πρότασης της Επιτροπής. Την παραμονή πριν από το Συμβούλιο ECOFIN της 16ης Ιουνίου 2023, όπου έπρεπε να εγκριθεί η τροποποιημένη νομοθετική πρόταση για την έναρξη της διαδικασίας συν απόφασης, δημοσιεύθηκε σε μεγάλη γαλλική καθημερινή εφημερίδα ένα άρθρο γνώμης που εξηγούσε τα πλεονεκτήματα των θέσεών του. Αυτό συνυπογραφόταν από τους υπουργούς Οικονομικών των 11 αποκαλούμενων «ως φειδωλών» χωρών.

Το μήνυμα ήταν ξεκάθαρο. Τα νότια κράτη και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο έχουν προειδοποιηθεί. Έντεκα χώρες (συμπεριλαμβανομένης και της Γερμανίας), από τις 20 που αποτελούν την ευρωζώνη, έχουν δεσμευτεί για δημοσιονομική πειθαρχία. Θα επωφεληθούν επίσης από την υποστήριξη των «φειδωλών» μη μελών του Eurogroup (όπως π.χ. η Δανία και η Σουηδία). Στη διαδικασία της συν απόφασης που θα ακολουθήσει το φθινόπωρο, δεν θα υπάρξει επομένως ειδική πλειοψηφία στο Συμβούλιο για να τεθεί υπό αμφισβήτηση το νέο κριτήριο της μείωσης των ελλειμμάτων κατά 0,5% ετησίως, το οποίο έχει γίνει σε διάστημα ενός μηνός ο νέος ακρογωνιαίος λίθος του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης (ΣΣΑ). Επομένως, η κάπως φιλόδοξη μεταρρύθμιση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής μπορεί μόνο να ματαιωθεί !

Όταν έφτασε στη συνεδρίαση του Συμβουλίου στις 16 Ιουνίου, σε ένα καθιερωμένο πλέον παιχνίδι ρόλων, ο Γάλλος υπουργός Οικονομικών, Μπρουνό Λεμέρ, προσποιήθηκε ότι αντικρούει τη Γερμανία: «Χρειαζόμαστε ή όχι αυτόματους και ενιαίους κανόνες στο Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης ; Η απάντησή μας είναι σαφώς όχι, γιατί πιστεύουμε ότι αυτό θα ήταν οικονομικό και πολιτικό σφάλμα. Έχουμε ήδη προσπαθήσει στο παρελθόν να έχουμε αυτόματους  και ενιαίους κανόνες και αυτό οδήγησε στην ύφεση».

Ωστόσο, η τροποποιημένη νομοθετική πρόταση δεν θα τροποποιηθεί ούτε κατά ένα γιώτα στο τέλος της συνεδρίασης. Για άλλη μια φορά η Γαλλία έκανε μόνο θόρυβο. Φρόντισε να μην εμπλακεί σε πολιτική αντιπαλότητα  με τη Γερμανία και επέλεξε να προσαρμοστεί σε μια τροχιά σοβαρής δημοσιονομικής εξυγίανσης, συνώνυμης με την κλιματική αδράνεια.

Το δίδαγμα αυτού του επεισοδίου είναι ότι τα κράτη είναι αυτά που συνεχίζουν να επιλέγουν τη λιτότητα στην Ευρώπη, προσαρμόζοντας τα ευρωπαϊκά κείμενα προς αυτήν.

Δεν μπορούμε παρά να λυπηθούμε σχετικά.

Αυτά τα ίδια τα κράτη θα μπορούσαν να συμφωνήσουν να τροποποιήσουν τους δημοσιονομικούς κανόνες της ευρωπαϊκής συνιδιοκτησίας, τους οποίους η Ευρωπαϊκή Επιτροπή είναι τελικά έτοιμη να επανεξετάσει., αν πάρει τη σχετική εντολή από το αρμόδιο Συμβούλιο.

 

Χρειαζόμαστε ανθεκτική άμυνα στις υβριδικές επιθέσεις και ευρωπαϊκή πολιτική για την αντιμετώπιση του Μεταναστευτικού προβλήματος.

0

του Δημήτρη Τσαϊλά, Υποναυάρχου ε.α.

Τα τελευταία χρόνια, οι ελληνικές και ευρωπαϊκές πολιτικές ασύλου και μετανάστευσης καθοδηγούνται έντονα από χαρακτήρα “κρίσης”. Ειδικότερα, οι κυβερνήσεις της ΕΕ προσπάθησαν να περιορίσουν τον αριθμό των προσφύγων και των παράτυπων μεταναστών με βραχυπρόθεσμα εθνικά μέτρα. Ωστόσο, το κόστος ενός αντιδραστικού τρόπου δράσης είναι υψηλό, ιδίως σε αυτόν τον τομέα πολιτικής (συγκέντρωση προσφύγων και παρανόμων μεταναστών σε καταυλισμούς, απώλειες ζωών σε ναυάγια).

Η ad hoc προσέγγιση του παρελθόντος είχε προβληματικές συνέπειες. Για παράδειγμα, ενισχύθηκε πολιτικά η ολοένα και πιο αυταρχική κυβέρνηση της Τουρκίας και παρουσιάστηκαν αναξιοπρεπείς συνθήκες στα ελληνικά νησιά. Αυτό έχει προκαλέσει κριτική στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, καθώς και οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, πιστεύουν ότι έχει παραβιαστεί το ευρωπαϊκό και διεθνές δίκαιο, ιδίως η Σύμβαση της Γενεύης για τους πρόσφυγες. Μια τέτοια πολιτική εγείρει επίσης αμφιβολίες σχετικά με την ικανότητα των ελληνικών αρχών ακτοφυλακής να αντιμετωπίσουν τις πολύπλοκες προκλήσεις σε αυτόν τον τομέα. Τα λαϊκίστικα κόμματα και κινήματα που προσφέρουν δήθεν απλές λύσεις ωφελούνται ιδιαίτερα από αυτό, όπως άλλωστε διαπιστώθηκε στις πρόσφατες εκλογές με την άνοδο ακραίων ιδεολογιών. Τελικά, μια κατά κύριο λόγο αντιδραστική πολιτική χάνει ευκαιρίες να διαμορφώσει τη μετανάστευση με τέτοιο τρόπο ώστε να μπορεί να συμβάλει στη διασφάλιση του βιώσιμου μέλλοντος της κοινωνίας και της οικονομίας.

Σήμερα, ακόμη περισσότερο από κάθε άλλη φορά από την έναρξή της με τη Συνθήκη του Μάαστριχτ το 1993, είναι αλήθεια ότι το μεμονωμένο κράτος μέλος, όπως η Ελλάδα είναι αδύνατο για να μπορέσει να αντέξει την παράνομη μετανάστευση και μάλιστα απέναντι στην πληθώρα των νέων υβριδικών απειλών. Η βασική ευπάθεια της ΕΕ παραμένει η έλλειψη εστιασμένης κάλυψης, κοινής αξιολόγησης και προορατικής αντίδρασης εξωτερικής πολιτικής και σε υβριδικές απειλές. Μέχρι στιγμής, έχουν καταβληθεί προσπάθειες, και εξακολουθούν να γίνονται, σε μεγάλο βαθμό ανεπιτυχώς, για την επίτευξη αποτελεσματικότερης λήψης αποφάσεων στην Κοινή Εξωτερική Πολιτική και Πολιτική Ασφάλειας (ΚΕΠΠΑ). Ίσως ο σημαντικότερος λόγος αυτής της αποτυχίας είναι ότι οι αξιολογήσεις απειλών των κρατών μελών και οι εκθέσεις για την κατάσταση της πολιτικής ασφάλειας αποκλίνουν σημαντικά. Συχνά δεν επιτρέπουν μια κοινή ερμηνεία της κατάστασης και, ως εκ τούτου, δεν επιτρέπουν την ομοιόμορφη διατύπωση των μέτρων πολιτικής ασφάλειας. Είναι κατανοητό ότι υπάρχουν μεγάλες διαφορές μεταξύ Ελλάδας και Ολλανδίας ή μεταξύ Πορτογαλίας και Εσθονίας όσον αφορά την αντίληψη των απειλών για την ασφάλεια. Εάν κάθε κράτος μέλος της ΕΕ κατανοεί την κατάσταση απειλής μόνο στο δικό του εθνικό πλαίσιο, το σύνολο των κρατών μελών μπορεί να συμφωνήσει μόνο σε μια μινιμαλιστική ΚΕΠΠΑ και δεν μπορεί να αναπτύξει μια συντονισμένη προσέγγιση στα σοβαρά προβλήματα. Αυτό το βασικό πρόβλημα δεν είναι νέο, αλλά σήμερα επιδεινώνεται ριζικά.

Στο πλαίσιο αυτό, είναι σκόπιμο η ΕΕ και τα κράτη μέλη της να υιοθετήσουν μια πιο μακρόπνοη πολιτική ασύλου και μετανάστευσης. Οι μετακινήσεις προσφύγων, οι απελάσεις και οι παράτυπες μετακινήσεις έχουν αυξηθεί. Μια αντιστροφή αυτής της τάσης δεν διαφαίνεται. Ταυτόχρονα, στην Ευρώπη ισχυρά κράτη εξαρτώνται από τη μετανάστευση εργαζομένων. Η μετανάστευση εκτιμάται ότι θεωρήθηκε ως ο μόνος τρόπος για να μετριαστεί η δημογραφική αλλαγή και να αντιμετωπιστεί η έλλειψη εργατικού δυναμικού που επικρατεί και συνεχίζει να αυξάνεται σε πολλούς τομείς της οικονομίας και της κοινωνίας. Η αντιμετώπιση αυτών των προκλήσεων και ευκαιριών καθίσταται δυσκολότερη από την απροθυμία των κρατών μελών της ΕΕ να ακολουθήσουν πολιτικές που εστιάζουν εξίσου στους στόχους της πολιτικής ασύλου και μετανάστευσης. Αυτό εξακολουθεί να είναι δύσκολο, διότι τα κράτη μέλη της ΕΕ επηρεάζονται διαφορετικά από τις προσφυγικές μετακινήσεις και το καθένα έχει συγκεκριμένα συμφέροντα μεταναστευτικής πολιτικής.

Ένα ακόμη σημαντικό θέμα για την ελληνική κατάσταση ασφάλειας ως πύλη εισόδου, με την παράνομη μεταναστευτική ροή, χαρακτηρίζεται από τις λεγόμενες υβριδικές επιθέσεις, οι οποίες αποσκοπούν στη διατάραξη της δημόσιας τάξης του ελληνικού κράτους. Οι φορείς από τους οποίους προέρχονται είναι από την τουρκική πλευρά για να παρουσιάσουν την Ελλάδα ως ανάλγητη, αλλά και εκείνοι που υποστηρίζονται μόνο έμμεσα ή συγκεκαλυμμένα από την κρατική συμμετοχή. Αυτές οι ομάδες περιλαμβάνουν, για παράδειγμα, χάκερ ή τρολ των ΜΚΟ που ενθαρρύνονται ή ακόμη και γίνονται ανεκτές από κυβερνητικές υπηρεσίες και διαταράσσουν κρίσιμες υποδομές ή προσπαθούν να χειραγωγήσουν τις εθνικές διαδικασίες.

Πριν από μερικά χρόνια, οι υβριδικές απειλές χαρακτηρίζονταν από την ταυτόχρονη διεξαγωγή ένοπλων συγκρούσεων και τη χρήση μη βίαιων, συγκεκαλυμμένων μέσων επιρροής. Σήμερα, από την άλλη πλευρά, το επίκεντρο είναι η ποικιλομορφία των εμπλεκόμενων παραγόντων, καθώς και η αλληλένδετη χρήση αρκετών πολιτικών αλλά παράνομων προσεγγίσεων για την αποσταθεροποίηση, όπως μια στοχευμένη κατάληψη οικονομικών τομέων, η συστηματική χειραγώγηση των μέσων ενημέρωσης ή των ομάδων της διάσωσης των παρανόμων μεταναστών που ναυαγούν στις θάλασσες. Ιδιαίτερα όσον αφορά την Τουρκία, η ελληνική πλευρά υποθέτει ότι όλα τα διαθέσιμα μέσα θα συνδυαστούν μεταξύ τους, κάτω από το όριο της ένοπλης σύγκρουσης. Κατά συνέπεια, η «εργαλειοθήκη» για τις υβριδικές απειλές έχει γίνει όλο και πιο ποικιλόμορφη και ολοκληρωμένη, ακόμη και αν είναι κυρίως μη στρατιωτικής φύσης. Η κλασική πολιτική ασφάλειας, νοούμενη ως η διασφάλιση των συνόρων ή της εθνικής άμυνας, υπολείπεται συστηματικά εδώ. Οι υβριδικές απειλές θέτουν σε κίνδυνο την εσωτερική συνοχή των δημοκρατικών κοινωνιών και, ως εκ τούτου, τον πυρήνα της φιλελεύθερης ιδέας.

Μια επικαιροποιημένη απάντηση της πολιτικής εθνικής ασφάλειας πρέπει να περιλαμβάνει μεγάλο αριθμό παραγόντων και προϋποθέσεων, αντικατοπτρίζοντας την ποικιλομορφία των υβριδικών απειλών. Δεδομένου ότι οι περισσότερες προσπάθειες διατάραξης της δημόσιας τάξης είναι συγκεκαλυμμένες, η πρώτη προτεραιότητα είναι η ενίσχυση της ανθεκτικότητας της δημοκρατικής κοινωνίας σε ένα ευρύ μέτωπο.

Η ελληνική κοινωνία δεν έχει δεσμευτεί στην προσέγγιση της ανθεκτικότητας παρά τα συνεχή προβλήματα για μεγάλο διάστημα. Έτσι δεν καταφέραμε να καλύψουμε τους περισσότερους τομείς της σύγχρονης, διασυνοριακής κοινωνίας κινδύνου. Ωστόσο έγινε προσπάθεια στην οικοδόμηση ανθεκτικότητας στον οικονομικό τομέα, με την εφαρμογή πολυάριθμων νομικών πράξεων σχετικά με την προστασία του ορίου διαβίωσης, τον ενεργειακό τομέα, τα δίκτυα μεταφορών, τις επικοινωνίες και τις υποδομές ή την ενοποιημένη (ψηφιακή) εσωτερική αγορά. Σε σύγκριση με τις βόρειες  χώρες, η ευρωπαϊκή αλληλεγγύη δεν μπόρεσε έτσι να αυξήσει την ανθεκτικότητα της ΕΕ σε παράνομες μεταναστεύσεις και τις εξωτερικές επιρροές στις νομικές, οικονομικές και κοινωνικές διαστάσεις της.

Συμπεράσματα

Προκειμένου να μετατραπεί η ευρωπαϊκή πολιτική ασύλου και μετανάστευσης σε μορφή διαμόρφωσης, δεν είναι μόνο απαραίτητο να προσδιοριστούν οι τρέχουσες και μελλοντικές προκλήσεις και ευκαιρίες. Υπάρχει επίσης ανάγκη για κατάλληλους στόχους. Σε αυτό το πλαίσιο, είναι απαραίτητη μια ανοικτή και τεκμηριωμένη παρέμβαση της νέας ελληνικής κυβερνήσεως στην επικείμενη σύνοδο κορυφής στη συζήτηση των αντικρουόμενων στόχων και περιοχών έντασης.

Κατά κανόνα, θεμελιώδεις πολιτικές συγκρούσεις συμφερόντων όπως αυτές δεν μπορούν να επιλυθούν, αλλά μπορούν να προσεγγιστούν με ισορροπία συμφερόντων. Για να επιτευχθεί αυτό, είναι απαραίτητο να καθοριστούν θεματικές και γεωγραφικές προτεραιότητες και να σταθμιστούν μακροπρόθεσμα και βραχυπρόθεσμα συμφέροντα. Πρέπει να βασίζονται στις υφιστάμενες υποχρεώσεις που απορρέουν από τα ανθρώπινα δικαιώματα, το διεθνές δίκαιο και το ευρωπαϊκό δίκαιο σχετικά με τη φυγή και τη μετανάστευση, ιδίως τη Σύμβαση της Γενεύης για τους πρόσφυγες.

Στο πλαίσιο αυτό, υπάρχει έντονη και πρωταρχική ανάγκη για δράση όσον αφορά τους πρόσφυγες, από πολλές απόψεις. Για παράδειγμα, στον επιμερισμό των ευθυνών εντός της ΕΕ καθώς και παγκοσμίως, στη δημιουργία περισσότερων νόμιμων οδών μετανάστευσης προς την ΕΕ, στις συνθήκες διαβίωσης στα κέντρα αρχικής υποδοχής στα εξωτερικά σύνορα της ΕΕ και στη στήριξη των χωρών υποδοχής εκτός της ΕΕ. Με αυτόν τον τρόπο, η ελληνική κυβέρνηση θα πρέπει να ανοίξει το δρόμο με τα κράτη εισόδου παρανόμων μεταναστών που αντιμετωπίζουμε το ίδιο πρόβλημα αντί να περιμένει μια κοινή ευρωπαϊκή λύση.

 

 

Η ελληνική ΑΟΖ, ο “Πόντιος Πιλάτος” Τζο Μπάιντεν και η τουρκική “Γαλάζια Πατρίδα”: Έρχονται οι Αμερικανοί για να επιλύσουν τη λεγόμενη “ελληνοτουρκική διαφορά”;

3

Πλοία του Πολεμικού Ναυτικού της Ελλάδας σε άσκηση στο Αιγαίο. Φωτογραφία μέσω του Facebook, Πολεμικό Ναυτικό – Hellenic Navy


Του ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΚΑΡΥΩΤΗ

Τα βάσανα και η μεγάλη ταλαιπωρία μας με την Τουρκία, που ξεκίνησαν το 1973 (δηλαδή πριν 50 χρόνια),  φαίνονται να βαίνουν προς το τέλος τους , που προμηνύεται πικρό για τον Ελληνισμό.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες, ιδιαίτερα μετά τον  Ρωσοουκρανικό πόλεμο αποφάσισαν ότι δεν πρέπει να αγνοούν τους κινδύνους μιας ελληνοτουρκικής σύρραξης και πρόσφατη έκθεση του Αμερικανικού Πενταγώνου επιβεβαιώνει αυτές τις ανησυχίες τους.

Έτσι αποφάσισαν να ρίξουν το βάρος τους σε μια ουσιαστική μεσολάβηση, βασιζόμενοι στην εμπειρία τους από την πολύ  πετυχημένη πρόσφατη μεσολάβησή τους για την οριοθέτηση της ΑΟΖ μεταξύ Λιβάνου και Ισραήλ.

Υποθέτω ότι θα χρησιμοποιήσουν και την ίδια μέθοδο που χρησιμοποίησαν στην Ισραηλολιβανική διαφορά. Δηλαδή όλο το διάστημα των διαπραγματεύσεων, οι δυο αντιπροσωπείες δεν συναντήθηκαν ποτέ!

Οι Αμερικανοί γνωρίζουν πράγματα  που δεν ξέρουμε εμείς και φαίνονται φοβερά ανήσυχοι, διότι πιστεύουν ότι ο Ερντογάν μετά την επανεκλογή του θα κλιμακώσει επικίνδυνα τις απειλές του το φθινόπωρο και θέλουν να προλάβουν τον εφιάλτη ενός ελληνοτουρκικού πολέμου, που τον θεωρούν καταστροφικό για τα συμφέροντά τους στην Ανατολική Μεσόγειο.

Οι Αμερικανοί έχουν πολύ κουραστεί, για μισό αιώνα τώρα, με τους καυγάδες (έτσι τους αποκαλούν) των δύο συμμάχων τους

  • Το Σχέδιο των Ηνωμένων Πολιτειών

Όταν ο Νίκος Δένδιας έφτασε στο Κάιρο στις 6 Αυγούστου 2020 για να υπογράψει την τμηματική οριοθέτηση ΑΟΖ με την Αίγυπτο δεν γνώριζε ότι οι Αμερικανοί επιθυμούσαν σφόδρα αυτή την συμφωνία μια και δεν ήθελαν οι Αιγύπτιοι να οριοθετήσουν την ΑΟΖ τους πέραν του 28ου Μεσημβρινού.

Βέβαια, οι Αιγύπτιοι δεν είχαν κανένα πρόβλημα με αυτή την αμερικανική παρέμβαση, γιατί και  αυτοί επιθυμούσαν να έχουν θαλάσσια σύνορα με την Τουρκία.

Να υπενθυμίσουμε εδώ ότι επί κυβέρνησης Κώστα Καραμανλή η ΥΠΕΞ Ντόρα Μπακογιάννη έφτασε στο Κάιρο για να συζητήσει την οριοθέτηση ΑΟΖ και οι Αιγύπτιοι την ενημέρωσαν ότι μετά τη συνάντηση τους θα δέχονταν   μια τουρκική αντιπροσωπεία για να συζητήσουν την οριοθέτηση ΑΟΖ μεταξύ Αιγύπτου και Τουρκίας. Τότε η κυρία Μπακογιάννη δεν αντέδρασε.

Είναι χρήσιμο εδώ, για να καταλάβουμε τι θα συμβεί, να εξετάσουμε προσεκτικά τον χάρτη της συμφωνίας οριοθέτησης ΑΟΖ ανάμεσα στην Ελλάδα και την Αίγυπτο.

ΧΑΡΤΗΣ ΟΡΙΟΘΕΤΗΣΗΣ ΑΟΖ ΕΛΛΑΔΑΣ-ΑΙΓΥΠΤΟΥ 

Πηγή: Τοπογράφος-Μηχανικός Λεόντιος Πορτοκαλάκης

Αυτή η οριοθέτηση έγινε μεταξύ 26ου και 28ου Μεσημβρινού, ενώ η σωστή πλήρης οριοθέτηση έπρεπε να γίνει μεταξύ 25ου και 30ου Μεσημβρινού.

Ήταν λάθος η τμηματική οριοθέτηση ΑΟΖ με την Αίγυπτο, διότι προσπαθώντας να τεμαχίσουμε την παράνομη τουρκολιβυκή συμφωνία, υποκύψαμε στην απαίτηση του Καΐρου να σταματήσουμε στο 28ο Μεσημβρινό, γιατί οι Αιγύπτιοι ήθελαν να δείξουν στους Τούρκους ότι δεν αποκλείουν την προοπτική να έχουν θαλάσσια σύνορα μαζί τους στην Μεσόγειο.

Έτσι εμφανίζεται η Κρήτη με μειωμένη επήρεια και η Ρόδος χωρίς καμία επήρεια! Η άρνηση της Αιγύπτου να οριοθετήσουμε μεταξύ του 28ου και 30ου Μεσημβρινού θα δώσει την ευκαιρία στην Τουρκία να απαιτήσει κάποτε  ότι αυτή η περιοχή ανήκει στην δική της ΑΟΖ!

Σε περίπτωση που οι Αμερικανοί πετύχουν τον στόχο τους να αρχίσουν συζητήσεις με Αθήνα και Άγκυρα, θα βασιστούν στον παραπάνω χάρτη, σύμφωνα με τον οποίο η Αθήνα θα ισχυρίζεται ότι η ΑΟΖ της κείται μεταξύ του 25ου και  30ου Μεσημβρινού, ενώ η Τουρκία θα ισχυριστεί ότι η ΑΟΖ της βρίσκεται από τον 25ο Μεσημβρινό μέχρι τον 34ο Μεσημβρινό (παραβιάζοντας την ΑΟΖ της Κύπρου) και ότι διαθέτει  θαλάσσια σύνορα με την Αίγυπτο.

Ο μόνος τρόπος για να ακυρώσει  η Ελλάδα τα αμερικανικά σχέδια θα είναι, την ημέρα της άφιξης των Αμερικανών αξιωματούχων κυρίων Χοκστάιν και Πάιατ στην περιοχή μας, να προβεί  σε οριοθέτηση της ΑΟΖ της με αυτή της Κύπρου βάσει της μέσης γραμμής, σύμφωνα με τις προβλέψεις της UNCLOS, που θα δίνει πλήρη επήρεια στην νήσο Στρογγύλη, με αποτέλεσμα η Τουρκία να μην έχει θαλάσσια σύνορα με την Αίγυπτο και φυσικά ούτε με την Λιβύη.

Αξίζει να συγκρίνετε το παραπάνω χάρτη με τον αμερικανικό χάρτη που δείχνει το μέγεθος της τουρκικής ΑΟΖ στην Ανατολική Μεσόγειο.

Χάρτης ΑΟΖ Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο

Πηγή: Global Marine Boundaries Data Base, General Dynamics, Herndon, Virginia, USA

Παρατηρώντας προσεκτικά αυτόν τον χάρτη αντιλαμβάνεται κανείς ότι οι Αμερικανοί θέλουν να μοιράσουμε τον πλούτο των ΑΟΖ της Ελλάδας και της Κύπρου με την Τουρκία. Ο διαμοιρασμός ήταν πάντα στο μυαλό των Αμερικανών από την εποχή του Σχεδίου Άτσεσον.

Οι Αμερικανοί γνωρίζουν ότι το Καστελλόριζο αποτελεί το κομβικό πρόβλημα για το μοίρασμα της Ανατολικής Μεσογείου.

  • Οι Πρέσπες του Αιγαίου

Κάποιοι Έλληνες γεωπολιτικοί έχουν αρχίσει να ανησυχούν ότι η φιλοαμερικανική κυβέρνηση Μητσοτάκη ενδιαφέρεται να παραχωρήσει το μισό Αιγαίο Αρχιπέλαγος στους Τούρκους και την κίνηση αυτή την αποκαλούν «Πρέσπες του Αιγαίου» υπονοώντας ότι η Νέα Δημοκρατία θα εκχωρήσει εθνική κυριαρχία.

Οι «Πρέσπες του Αιγαίου» πάντως δεν υφίστανται διότι, πολύ απλά, δεν είναι μέρος του Αμερικανικού σχεδίου. Οι Αμερικανοί γνωρίζουν ότι οι Έλληνες δεν πρόκειται ποτέ να διαπραγματευτούν ούτε μια σπιθαμή του Αιγαίου Αρχιπελάγους και έχουν ενημερώσει τους Τούρκους για αυτό το θέμα και, επιπλέον, τους έχουν επισημάνει ότι δεν υπάρχουν υδρογονάνθρακες στο Αιγαίο Αρχιπέλαγος.

  • Η Φουκαριάρα Χάγη

Δεν λείπουν βέβαια  και οι  αναλύσεις περί προσφυγής στην Χάγη, που  προεξοφλούν ότι η απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου  για την ελληνοτουρκική διαφορά θα είναι καταστροφική για την πατρίδα μας.

Μάλιστα ορισμένοι πιστεύουν ότι θα ήταν καλύτερο για την πατρίδα μας να προσφύγει στο Διεθνές Δικαστήριο για το Δίκαιο της Θάλασσας, που έχει έδρα το Αμβούργο, αλλά αγνοούν το γεγονός ότι η Τουρκία δεν έχει υιοθετήσει την Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας και επομένως δεν μπορεί να απευθυνθεί  στο Αμβούργο για οποιαδήποτε διαφορά της με τα γειτονικά της παραθαλάσσια κράτη.

Η Ελλάδα έχει αποφασίσει ότι η μοναδική της διαφορά με την Τουρκία είναι η οριοθέτηση της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) και υφαλοκρηπίδας, που αποτελεί και το μόνο θέμα που μπορεί να παραπεμφθεί στην Χάγη.

Το θέμα έληξε στις 14 Ιανουαρίου 2015 όταν ο ΥΠΕΞ της Ελλάδας Ευάγγελος Βενιζέλος κατέθεσε μια δήλωση στα Ηνωμένα Έθνη που συμπληρώνει τη δήλωση που είχε κάνει η Ελλάδα το 1994 σχετικά με την αποδοχή της υποχρεωτικής δικαιοδοσίας του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης. Με την νέα δήλωση, η Ελλάδα εξαιρεί από την δικαιοδοσία της Χάγης τρεις κατηγορίες διαφορών.

  1. 1.Οποιαδήποτε διαφορά σχετικά με στρατιωτικές δραστηριότητες και μέτρα που λαμβάνονται από την Ελληνική Δημοκρατία για την προστασία της κυριαρχίας και της εδαφικής ακεραιότητας, για σκοπούς εθνικής άμυνας, καθώς και για την προάσπιση της εθνικής ασφάλειας.
  2. Οποιαδήποτε διαφορά σχετικά με τα σύνορα της Ελλάδας ή εδαφικής κυριαρχίας, συμπεριλαμβανομένων των διαφορών για το εύρος και τα όρια της αιγιαλίτιδας ζώνης και του εθνικού εναερίου χώρου.
  3. Οποιαδήποτε διαφορά την οποίαν ένα άλλο κράτος μπορεί στο μέλλον να αποδεχθεί μονομερώς την υποχρεωτική δικαιοδοσία του Δικαστηρίου με σκοπό να προσφύγει κατά της Ελλάδας σε σχέση με μια συγκεκριμένη διαφορά ή το κράτος αυτό αμέσως μετά την δήλωση αποδοχής της υποχρεωτικής δικαιοδοσίας της Χάγης ή σε διάστημα μικρότερο του ενός έτους από την κατάθεση της δήλωσης αυτής, προσφύγει κατά της χώρας μας μονομερώς.

Αυτή είναι η θέση της Ελλάδας και απορώ πως οι διάφοροι ειδικοί αγνοούν αυτή την σημαντική δήλωση που δεν αφήνει ούτε μια χαραμάδα , που μπορούν να εκμεταλλευθούν στην Άγκυρα.

Ένα άλλο στοιχείο, στο οποίο δεν έχουμε δώσει την αρμόζουσα προσοχή είναι ότι οι Αμερικανοί πιστεύουν ότι το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης δεν μπορεί να επιλύσει την ελληνοτουρκική διαφορά. Θεωρούν ότι οι Τούρκοι δεν θα αποδεχθούν την απόφαση της Χάγης, διότι δεν θα της προσφέρει αυτά που επιδιώκει. Επιπλέον, πιστεύουν ότι η πρόταση Μητσοτάκη «προσφεύγουμε στην Χάγη μόνο για οριοθέτηση ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας» δεν πρόκειται να αλλάξει και η αντιπαλότητα των δύο κρατών θα ενταθεί περαιτέρω και σύντομα.

  • Επίλογος

Φαίνεται ότι η ελληνική κυβέρνηση προετοιμάζεται για την έλευση των Αμερικανών για να δώσουν μια λύση στο θέμα των υδρογονανθράκων . Ο Θεόδωρος Σκυλακάκης, νέος υπουργός Ενέργειας  στην ανάληψη των καθηκόντων του δεν αναφέρθηκε παρά μόνο μια φορά, σαν να είναι ένα πολύ ασήμαντο θέμα, στην  έρευνα για τα κοιτάσματα φυσικού αερίου. Καμία ελληνική κυβέρνηση μέχρι σήμερα δεν έχει παραδεχτεί την ύπαρξη του τεράστιου όγκου υδρογονανθράκων μας στην Ανατολική Μεσόγειο. Έτσι εάν καταφέρουν οι Αμερικανοί να μας πείσουν να δώσουμε «λίγη» θάλασσα ανατολικότερα του 28ου Μεσημβρινού στους Τούρκους, ο λαός μας δεν θα επαναστατήσει μια και θα νομίζει δεν θα δώσουμε κάτι σημαντικό στους Τούρκους.

Ο Κωστής Σταμπολής, ένα από τους κορυφαίους ειδικούς  στα θέματα ενέργειας ανέφερε πρόσφατα:

«Τα χρονικά περιθώρια για την ολοκλήρωση των ερευνών στις παραχωρήσεις σε Ιόνιο και πέριξ της Κρήτης έχουν στενέψει επικίνδυνα και η κυβέρνηση θα πρέπει να πιέσει τις εταιρείες με στόχο την έναρξη του γεωτρητικού προγράμματος εντός του 2024. Η πιθανή ανακάλυψη σημαντικών ποσοτήτων αερίου στην Ελληνική ΑΟΖ θα δώσει νέα ώθηση στην οικονομία, θα ενισχύσει σοβαρά την ενεργειακή ασφάλεια της χώρας αλλά και θα αναβαθμίσει το γεωπολιτικό της εκτόπισμα.»

Οι Αμερικανοί έχουν προγραμματίσει να αρχίσουν οι συνομιλίες Ελλάδας-Τουρκίας μετά την ανακοινωθείσα  συνάντηση Μητσοτάκη – Ερντογάν στο Βίλνιους στις 11-12 Ιουλίου και θα επανεκκινήσουν σταδιακά οι ελληνοτουρκικές επαφές σε διάφορα επίπεδα μέχρι  το φθινόπωρο για να βάλουν την σφραγίδα τους στην λύση πουν επιθυμούν.

Οι Αμερικανοί θεωρούν κρίσιμο γεωπολιτικό οικόπεδο την Ανατολική Μεσόγειο για τα συμφέροντά τους και θέλουν να απασφαλίσουν την ελληνοτουρκική κρίση φέρνοντας στο προσκήνιο την παλιά ιδέα τους για συνεκμετάλλευση ή καλύτερα συνδιαχείριση του πλούτου της θάλασσάς μας στο τρίγωνο Καστελόριζο-Κρήτη-Κύπρο.

Οι Αμερικανοί γνωρίζουν ότι η μεγαλύτερη έκταση αυτής της περιοχής ανήκει στις ΑΟΖ της Ελλάδας και της Κύπρου. Γνωρίζουν όμως και κάτι άλλο, ότι η θάλασσα της Τουρκίας δεν διαθέτει υδρογονάνθρακες! Έτσι επιμένουν στην ιδέα της συνδιαχείρισης που δεν είναι τίποτε άλλο από το διαμοιρασμό του δικού μας ορυκτού πλούτου με τον ανύπαρκτο της Τουρκίας.

Hellas Journal

The Wagner Group Will Live to Fight Another Day

0

(USA Today)

A Wagner fighter patrols a street near the headquarters of the Southern Military District in Rostov-on-Don, Russia, June 24, 2023

Photo by Stringer/Reuters

by Molly Dunigan

June 28, 2023

Over the weekend, the world watched with a mixture of fascination, anticipation, excitement, and horror as the Russian paramilitary Wagner Group appeared to launch a direct challenge to the nuclear-armed Russian military establishment. Still, it is unlikely that Wagner’s paramilitary enterprise will be dissolved.

It is nearly impossible to imagine that the Russian leadership will completely disband the corporate underpinnings of the Wagner Group and its overall personnel—they are too significant to Russia’s greater geostrategic aims and economic strength.

On Monday, Russian President Vladimir Putin said that he would keep his promise to allow Wagner’s soldiers to move to Belarus, go home to their families, or sign contracts with the Russian Defense Ministry.

Leading a “march of justice,” Wagner owner Yevgeny Prigozhin led 25,000 primarily Russian fighters from Ukrainian territory into Russia and marched to Moscow, taking over military commands in the towns of Rostov-on-Don, Voronezh, and Lipetsk in their wake.

The Wagner Group is just one of several known Russian private military companies that have operated abroad in the relatively recent past. But Wagner is unique in its scope and scale, having reportedly deployed 5,000 fighters at the height of the Syrian civil war in 2017, and 50,000 fighters in Ukraine as of early 2023. The organization is also active throughout Africa, the Middle East, and Latin America, and is often the tip of the Russian spear in power projection into these areas.

Wagner Group Is an Important Income Source for the Kremlin

Moreover, the organization is a significant source of income for the Kremlin, enabling the Russian government to quietly and securely overtake lucrative mining and extraction sites for a significant profit.

The Wagner Group is a significant source of income for the Kremlin, enabling the Russian government to quietly and securely overtake lucrative mining and extraction sites for a significant profit.

Share on Twitter

This is not surprising: The foundations of the current Russian market for force are shaped by private firms that emerged in the post–Cold War era to support the security needs of state energy companies such as Gazprom, Tatneft, Stroytransgaz, Zarubezhneft, Rosneft, and Surgutneftgaz.

Russia has for years employed Wagner with strategic ambiguity: Private military actors remain illegal in Russia, allowing for broad uncertainty about the Kremlin’s intent toward the group. Putin, in particular, has preferred to paternalistically treat Wagner’s Prigozhin as one son, while treating his own Ministry of Defense as the other—never wanting to declare either to be the “favorite child.”

While this has served his aims at times in terms of plausible deniability, it was ultimately an unsuccessful venture.

In my book “Victory for Hire,” I found that mercenaries can strengthen military effectiveness when deployed in place of a military force, but can really weaken it when “codeployed” alongside regular military forces. Codeployment can work, but only if a clear and consistent command-and-control structure is put into place and everyone abides by it.

Putin has intentionally done everything to avoid instituting such a clear and consistent command-and-control structure between Wagner and his military, instead preferring to pit the private and public sides of the coin against each other.

Prigozhin Staged Power Play with March on Moscow

Prigozhin’s rebellion with 25,000 Russian-hired fighters is an extreme example of what goes wrong when private and public forces are codeployed without unity of command structure. This was not a coup or actual attempt to take over political power; it was a theatrical power play by Prigozhin to demonstrate his significance in relation to other parties in Putin’s inner circle.

This was not a coup or actual attempt to take over political power; it was a theatrical power play by Prigozhin to demonstrate his significance in relation to other parties in Putin’s inner circle.

Share on Twitter

It came as the Russian Ministry of Defense attempted to bring Wagner fighters under its direct control through individual contracts by the end of June, which would have effectively circumvented Prigozhin’s control in Ukraine and put Wagner’s numerous profitable ventures in Africa, the Middle East, and elsewhere in the Global South at risk. This was an example of brinkmanship to counter a long-term business threat posed by Russia’s military leadership.

Russia’s next steps will be carefully calculated and may include a renaming or rebranding of the Wagner Group, the replacement of Prigozhin as its leader, and potential withdrawal of Wagner fighters from any territories adjoining Russia—including from Ukraine—due to the risk of another mutiny.

Wagner’s 50,000 troops have formed a sizable proportion of Russia’s ground forces in the war in early 2023, compared with the roughly 169,000 to 190,000 Russian troops estimated to be operating in and around Ukraine as of February 2022. Given the importance of Wagner’s personnel to Russian operations in Ukraine and its willingness to essentially employ its fighters as “cannon fodder” in suicide missions, this latter option of complete Wagner withdrawal from Ukraine could have significant implications for Russia’s ability to effectively fight a ground war there.

Whether Putin will pivot to primarily air, nuclear, or other unconventional tactics in the wake of such a withdrawal remains to be seen.


Molly Dunigan is a senior political scientist at the nonprofit, nonpartisan RAND Corporation; director of the Strategy, Doctrine, and Resources Program within the RAND Arroyo Center; and a senior lecturer in Carnegie Mellon University’s Institute for Politics and Strategy.

This commentary originally appeared on USA Today on June 27, 2023. Commentary gives RAND researchers a platform to convey insights based on their professional expertise and often on their peer-reviewed research and analysis.

www.rand.org

ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ : Η ΝΕΑ – ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΟΥ ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ

1

 29 Ιούν 2023 – 7:18

Του Παναγιώτη Αποστόλου

Πολιτικού αναλυτή – αρθρογράφου

[email protected]

www.egerssi.gr

Πέρασαν και αυτές οι εκλογές και καταγράφηκε η απόλυτη πολιτική κυριαρχία του Κυριάκου Μητσοτάκη! Δικαίως λοιπόν θριαμβολογούν στη Νέα Δημοκρατία;

Ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά!

Τον Ιούλιο του 2019 η ΝΔ έλαβε εκλογικό ποσοστό 39,85% και κατέλαβε 158 έδρες στο ελληνικό κοινοβούλιο!

Τον Μάιο του 2023 έλαβε εκλογικό ποσοστό 40,79% και κατέλαβε 146 έδρες λόγω του εκλογικού νόμου της απλής αναλογικής!

Τον Ιούνιο του 2023 έλαβε εκλογικό ποσοστό 40,56% και κατέλαβε 158  έδρες λόγω του εκλογικού νόμου της ενισχυμένης αναλογικής!

Τι διαπιστώνουμε εδώ;

Πως μετά από τέσσερα χρόνια διακυβέρνησης της χώρας από τη ΝΔ, τα εκλογικά ποσοστά του Ιουλίου 2019 με αυτά του Ιουνίου 2023 είναι σχεδόν τα ίδια με τις ίδιες ακριβώς βουλευτικές έδρες!

Όμως μεταξύ των εκλογών Μαΐου και Ιουνίου 2023 η ΝΔ απώλεσε 195 χιλιάδες ψηφοφόρους!

Επίσης, το 2019 η αποχή ψηφοφόρων από την κάλπη ήταν 42,22%, ενώ τον Μάιο του 2023 ήταν 38,90% και ένα μήνα μετά η αποχή έφτασε στο μεγαλύτερο ποσοστό των τελευταίων δεκαετιών, δηλαδή το 47,18%!

Μάλιστα! Ο μισός ελληνικός πληθυσμός απείχε από την κάλπη και συνήθως αυτό σημαίνει, κατά πρώτον, πως οι μισοί Έλληνες ψηφοφόροι δεν έχουν δημοκρατική και συνταγματική ευθύνη, και κατά δεύτερον, πως συνήθως η αποχή συνάδει με τη δεδηλωμένη οργή των πολιτών, που είναι κατά της τελευταίας κυβέρνησης της χώρας! Δηλαδή συνήθως η αποχή υποδηλώνει εάν ήταν συμμετοχή, αντισυστημική ψήφο!

Θα συνυπολογίσουμε επίσης, πως δεν χρειάζονται θριαμβολογίες από πλευράς της ΝΔ, το γεγονός πως στα δεξιά της υπήρχαν μεγάλες διαρροές, από το κόμμα “Σπαρτιάτες” (4,63%), το κόμμα “Ελληνική Λύση – Κυριάκος Βελόπουλος” (4,44%) και το κόμμα “Νίκη” (3,69)!

Άλλο ένα στοιχείο – και γι΄ αυτό δεν πρέπει να θριαμβολογεί η ΝΔ – είναι πως το κόμμα της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης τον Ιούλιο του 2019 έλαβε εκλογικό ποσοστό 31,53% με βουλευτικές έδρες 86 και τον Ιούνιο του 2023 έλαβε εκλογικό ποσοστό 17,83% με 48 βουλευτικές έδρες! Δηλαδή, η εκλογική αποτυχία του ΣΥΡΙΖΑ παρουσιάζει ως θρίαμβο το εκλογικό αποτέλεσμα της ΝΔ!

Ο διεθνιστής Μητσοτάκης μεταλλάχτηκε για λίγο…

Γι΄ αυτό ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, παρ΄ ότι εκ γεννησιμιού του υπερφίαλος και αλαζόνας, την Κυριακή των εκλογών ήταν πολύ μαζεμένος!

Το απέδειξαν οι δηλώσεις του, που δεν συνάδουν με τα έργα του!

Μας είπε με ιδιαίτερο στόμφο, πως αυτή η εκλογική του νίκη, είναι μια μεγάλη νίκη της κεντροδεξιάς! Όταν ως Πρωθυπουργός επέλεξε στην περασμένη κυβέρνηση, αλλά και στην νέα, να έχει τους μισούς Υπουργούς από το ΠΑΣΟΚ του πρώην Πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη και του πρώην κόμματος “Ποτάμι” του Σταύρου Θεοδωράκη! Καθ΄ όλα νέο-φιλελεύθεροι και διεθνιστές! Μη έχοντας καμιά σχέση με την κεντροδεξιά, των νοικοκυριών που σέβονται και τιμούν τις παραδόσεις του Τόπου μας και τα προαιώνια Σύμβολα της φυλής μας!

Ακούσαμε επίσης το βράδυ της Κυριακής των εκλογών να ευχαριστεί τις Ελληνίδες και τους Έλληνες που τον τίμησαν με την ψήφο του, όταν σε όλα τα διαγγέλματα που έβγαζε εν μέσω της υγειονομικής κρίσεως, απευθυνόταν σε “Συμπολίτες”!

Διερωτηθήκατε το γιατί; Μα γιατί ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι υπέρ της πολυπολιτισμικότητας με την αθρόα είσοδο στην Πατρίδα χιλιάδων παράνομων μεταναστών, στους οποίους παρέχει στέγη, τροφή, επιδόματα, περίθαλψη και εργασία! Από τη στιγμή που όλους αυτούς τους θεωρεί συμπολίτες, όπως και τους γηγενείς Έλληνες!

Μάκης Βορίδης: Ο μεταλλαγμένος νεοφιλελεύθερος σε δύσκολες αποστολές…

Όμως η καρδούλα το ξέρει, πως δεν χρειάζονται θριαμβολογίες, όταν τον Οκτώβριο έχουμε τις Αυτοδιοικητικές εκλογές και του χρόνου έχουμε τις Ευρωεκλογές! Θα πρέπει λοιπόν, να μεταλλάσσεται καθημερινά, αφού ο εκλογικός κίνδυνος από τα δεξιά της δεξιάς του θα μεγαλώνει, λόγω των πολιτικών που είναι αναγκασμένος να ακολουθήσει!

Γι΄ αυτό – αν και δεν το ήθελε – όρισε Υπουργό Επικρατείας τον Μάκη Βορίδη! Που ως μαθητής στο Κολλέγιο των Αθηνών (της πλουτοκρατίας και των εκκολαπτόμενων πολιτικών) ήταν συνιδρυτής της υπερδεξιάς οργάνωσης “Ελεύθεροι Μαθητές”. Ξεκίνησε την πολιτική του διαδρομή στις αρχές της δεκαετίας του ’80 ως γραμματέας της νεολαίας της Εθνικής Πολιτικής Ενώσεως (ΕΠΕΝ), του αρχηγού των Απριλιανών του 1967 Συνταγματάρχη Γεωργίου Παπαδόπουλου! Το 1994 ίδρυσε το εθνικιστικό κόμμα Ελληνικό Μέτωπο, που χαρακτηριζόταν από τα πολιτικά κόμματα της εποχής ως ακροδεξιό!

Ο Μάκης Βορίδης στο Παρίσι σε εκδήλωση του εθνικιστικού κόμματος “Εθνικό Μέτωπο” του Ζαν Μαρί Λε Πεν, υπέρμαχου των περιορισμών μετανάστευσης, της θανατικής ποινής, των κινήτρων υπέρ των νοικοκυριών και του ευρωσκεπτικισμού.…

Δεν είναι λοιπόν καθόλου τυχαία η επιλογή Μάκη Βορίδη στο Υπουργείο Επικρατείας από τον Πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη!

Βλέπουν τον εκλογικό κίνδυνο από τα δεξιά της δεξιάς τους και εκείνος που μπορεί να διαχειριστεί αυτόν τον εκλογικό κίνδυνο, δεν μπορεί να είναι πάρα μόνο ένας “δικός τους” κατά τα λεγόμενα στη ΝΔ, άνθρωπος!

Άλλωστε του έχουν εμπιστοσύνη στη ΝΔ του Μάκη Βορίδη, αφού σημείωσε την “επιτυχία” του αποκλεισμού του κόμματος “Έλληνες” του Ηλία Κασιδιάρη από τις εκλογές του Μαΐου 2023!

Επικίνδυνη, που υποκρύπτει δολιότητα, η τοποθέτηση Γεραπετρίτη στο ΥΠΕΞ…    

Αλλά αυτό που με ανησυχεί ιδιαίτερα είναι η τοποθέτηση στο Υπουργείο Εξωτερικών του Γιώργου Γεραπετρίτη! Ο οποίος στην προηγούμενη κυβέρνηση της ΝΔ ήταν Υπουργός Επικρατείας με απεριόριστες αρμοδιότητες και στην κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ του Γιώργου Παπανδρέου  διετέλεσε Γενικός Γραμματέας της Κυβέρνησής του!

Ο οποίος κατά το παρελθόν έχει λάβει αντεθνικές θέσεις σε ζητήματα εθνικής κυριαρχίας!

Όπως επί παραδείγματι για την τουρκική επιθετικότητα στο Αιγαίο μας, είχε πει σε συνέντευξη στον τηλεοπτικό σταθμό Alpha:

«Οι “κόκκινες γραμμές” για την Ελλάδα έχουν να κάνουν με τον σεβασμό της εθνικής κυριαρχίας. Έχουμε αποδείξει την επιχειρησιακή μας ετοιμότητα. Η κόκκινη γραμμή είναι η εθνική κυριαρχία, και όταν λέμε εθνική κυριαρχία εννοούμε αυτονοήτως τα εθνικά χωρικά ύδατα τα οποία σήμερα είναι προσδιορισμένα στα έξι ναυτικά μίλια»!

Όπως επίσης σε συνέντευξή του στα “Παραπολιτικά” είχε δηλώσει για το ενδεχόμενο προσφυγής της κυβέρνησης στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης για τα Ελληνοτουρκικά:

«Στη διένεξή μας με την Τουρκία σχετικά με την υφαλοκρηπίδα και την οριοθέτηση της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης η Ελλάδα έχει με το μέρος της το Διεθνές Δίκαιο. Υπό το πρίσμα αυτό, αποτελεί ασφαλώς εναλλακτική δυνατότητα της ελληνικής διπλωματίας η προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο στον κατάλληλο χρόνο»!

Θα του απαντήσουμε, πως φάσκει και αντιφάσκει! Αφού ως υπερασπιστής – όπως θέλει να λέει – του Διεθνούς Δικαίου, θα έπρεπε να ανακοινωθεί ήδη η αύξηση των 6 ναυτικών μιλίων στα 12, όπως προστάζει η Συνθήκη των Θαλασσών του 1982 στο Montego Bay της Τζαμάικα!

Αλλά θεωρεί, πως πρέπει τούτο να γίνει, όταν θα ωριμάσουν οι συνθήκες! Χωρίς να θέλει να παραδεχτεί, πως αυτή η ανακήρυξη δεν θα γίνει ποτέ, αφού αυτές οι δουλικές κυβερνήσεις σκιάζονται από το Casus Belli (Αφορμή Πολέμου), που μας έχει κηρύξει η Τουρκία!

Όσον αφορά το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, για ποιον ακριβώς λόγο να προσφύγει εκεί η Ελλάς, όταν δεν απαιτεί τίποτε από την Τουρκία, ενώ η γείτονας χώρα ζητάει τη μάνα της και τον πατέρα της από την Ελλάδα;

Όπως και η τοποθέτηση Καιρίδη στο Υπουργείο Μετανάστευσης και Ασύλου…

Άλλη μια πονηρή τοποθέτηση σε Υπουργείο, που γεννάει πολλές ύποπτες  σκέψεις, είναι αυτή του Δημήτρη Καιρίδη στο Μετανάστευσης και Ασύλου! Άλλο ένα νευραλγικό Υπουργείο εκ της φύσεώς του!

Αφού ο κ. Δημήτρης Καιρίδης σε ένα σεμινάριο ενός ανοιχτού πανεπιστημίου το 2018 είχε δηλώσει μεταξύ άλλων ότι είναι “μύθος” ότι “οι Έλληνες έχουν υπάρξει θύματα εθνοκαθάρσεων, γενοκτονιών” και ότι “ξαφνικά εμφανίζεται η Ποντιακή Γενοκτονία στα τέλη της δεκαετίας του ’80 για πολύ συγκεκριμένους λόγους”!

Η δημοσίευση αυτών των θέσεων του κ. Καιρίδη προκάλεσε την αντίδραση ποντιακών οργανώσεων και η Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος και η Πανελλήνια Ομοσπονδία Ποντιακών Σωματείων ζήτησαν την αποπομπή του από το ευρωψηφοδέλτιο της Νέας Δημοκρατίας. Αλλά αντιδράσεις προκάλεσαν και άλλες δηλώσεις του, όπως ότι οι Έλληνες είναι “παιδιά των Οθωμανών” και πως είναι “τεχνητό το Έθνος, όπως και οι “Μακεντόνσκι”!

Βέβαια ο ίδιος ισχυρίστηκε ότι υπήρξε διαστρέβλωση των απόψεών του και ότι μιλούσε για την πολιτική χρήση της ιστορίας!

Δηλαδή, άλλα λόγια να αγαπιόμαστε!

Για ποιους λόγους δημιουργήθηκε τόσο μεγάλο κυβερνητικό σχήμα;

Τέτοιοι “αστέρες” υπάρχουν και άλλοι στη νέα κυβέρνηση της Νέας – Νέας Δημοκρατίας, όπως την αποκάλεσε ο Κυριάκος Μητσοτάκης! Μιας ΝΔ που δεν έχει καμιά σχέση με τη ΝΔ των περασμένων Προέδρων της!

Μιας Νέας ΝΔ με το μεγαλύτερο κυβερνητικό σχήμα!

Την οποία θα πληρώνει ο ελληνικός λαός, ο σκληρά φορολογούμενος λαός! Είτε προσήλθε στην κάλπη, είτε απείχε!

Ναι, 62 Υπουργούς και Υφυπουργούς θα πληρώνουμε! Λες και είμαστε χώρα των 60-100 εκατομμυρίων κατοίκων!

Ηχηρά μηνύματα Νίκου Δένδια…

Ωστόσο σε αυτήν την κυβερνητική μαυρίλα, είχαμε και μια ηχηρή αντίδραση, ενός Υπουργού που “βιαίως” του άλλαξε Υπουργείο ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης!

Και μιλάω για τον Νίκο Δένδια! Τον σπουδαιότερο “δελφίνο” για την Προεδρία της ΝΔ, παρ΄ ότι πάει πολύ πίσω!

Για το πολιτικό στέλεχος της ΝΔ, που επέβαλε πολιτικές στον Κυριάκο Μητσοτάκη ως ΥΠΕΞ!

Ο οποίος ως Υπουργός Εθνικής Αμύνης, στην ημερήσια διαταγή του σήμερα, απευθυνόμενος προς τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων, τα προέτρεψε:

«Το έργο μας είναι σημαντικό και η πορεία δεν είναι εύκολη. Δεν είναι ανεκτή καμιά διολίσθηση σε οτιδήποτε αφορά στην εθνική μας κυριαρχία, την εδαφική ακεραιότητα και την ανεξαρτησία της χώρας. Με σοβαρότητα και υπευθυνότητα, με έντονη δράση και εξωστρέφεια, με απόλυτη διαφάνεια και αξιοκρατία, με πίστη και αφοσίωση στο δημοκρατικό πολίτευμα, και με ορθή λειτουργία των δομών και της ιεραρχίας, θα ενισχύσουμε την αποτελεσματικότητα των Ενόπλων μας Δυνάμεων στο ευρύτατο φάσμα των δραστηριοτήτων τους»!

Φαντάζομαι τα άκουσαν τα μηνύματα Δένδια, τόσο ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, όσο και ο ΥΠΕΞ Γιώργος Γεραπετρίτης!

Σύντομα επανέρχομαι…

facebook sharing button
twitter sharing button
email sharing button

ΚΑΤΙ ΓΙΑ ΤΟΝ κ. ΤΣΙΠΡΑ

18
του Παντελή Σαββίδη
Η στάση μου στα πολιτικά γεγονότα είναι συναισθηματική γι αυτό και αποφεύγω οποιαδήποτε ανάμειξη. Πολιτική και συναίσθημα δεν γίνεται.
Και σήμερα, προσπάθησα να μπω στην ψυχή του Τσίπρα. Κλήθηκε να κυβερνήσει σε νεαρή, για τα ελληνικά δεδομένα, ηλικία σε μια πάρα πολύ κρίσιμη στιγμή της ελληνικής ιστορίας.
Ο ίδιος θα πιστεύει πως προσέφερε. Μόνο όταν καθίσουν τα πάθη και αναλάβει τον ρόλο της η ιστορία θα έχουμε μια πιο πραγματική προσέγγιση. Δεν ξέρω αν προσέφερε. Με αυτά και με εκείνα, διαχειρίστηκε την μνημονιακή Ελλάδα, ίσως, καλύτερα απο τα άλλα κυρίαρχα κόμματα, τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ που είχαν φθαρεί και είχαν χάσει την αξιοπιστία τους. Με τον Τσίπρα και τον Συριζα η “Αγανακτισμένη” ελληνική κοινωνία ηρέμησε κάπως. Τα ψέμματα πολλά, το ίδιο και η σύγκρουση με τη λογική. Η Αριστερά δεν του συγχωρεί την αναδίπλωση απο το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος (προσωπικά τον ευγνωμονώ) και οι λοιπές παρατάξεις δεν του συγχωρούν την τοξικότητα που εισήγαγε στον δημόσιο λόγο και τον δημόσιο βίο.
Είναι αυτός ο Τσίπρας που γνωρίσαμε;
Δεν ξέρουμε. Ίσως και δεν μας ενδιαφέρει. Μπορεί να είναι κάποιος διαφορετικός αλλά εκείνος που μας ενδιαφέρει είναι ο Τσίπρας που γνωρίσαμε και η νοοτροπία που επέβαλε στους οπαδούς του.
Και εδώ έρχομαι στο προσωπικό που είναι και το κίνητρο που με ώθησε να κάνω αυτό το σχόλιο.
Θύμα της συριζαίας οπαδικής νοοτροπίας είμαι και εγώ. Υποτίθεται παλαιοί φίλοι και συνάδελφοι με τους οποίους είχα την εντύπωση πως θα μπορούσα να διαφωνήσω, με αποκάλεσαν με ευκολία “Γερμανοτσολιά”! Το γεγονός επέδρασε καθοριστικά στη στάση μου απέναντι στο Συριζα.
Πολιτικά δεν έχω κάνει τίποτε σημαντικό στη ζωή μου. Αλλά πάντοτε στάθηκα απέναντι σε φασιστικά, ναζιστικά και γενικώς, ολοκληρωτικά ρεύματα. Και ο χαρακτηρισμός “Γερμανοτσολιάς” μου άνοιξε τα μάτια και αναθεώρησα όλη μου την οπτική απέναντι στην Αριστερά. Συνειδητοποίησα πως δεν έχω καμιά σχέση μαζί της. Κυρίως, συνειδητοποίησα πως δεν ενδιαφέρεται για τον άνθρωπο, όπως ισχυρίζεται. Είδα με άλλο μάτι ό,τι είχα διαβάσει απο τα φοιτητικά μου χρόνια. Μίσος για τον ταξικό εχθρό και ανθρωπισμός εν ονόματι της Επανάστασης δεν συμβιβάζονται.
Στην παραλία που περπατάω συναντώ συχνά παλαιούς Ρηγάδες. Είπα το συμβάν σε έναν απο αυτούς (μια σημαντική ακαδημαϊκή προσωπικότητα και απο τα στελέχη του ΚΚΕ εσ), ο οποίος δεν πήγε με το Συριζα.
“Άσε ρε Παντελή”, μου λέει: “Εδώ σύντροφοι που γνωριζόμαστε απο παιδιά, βρεθήκαμε μαζί απέναντι στη δικτατορία και ήμασταν Ρηγάδες και ΚΚΕ εσ, δεν μας μιλάνε και αναφέρονται περιφρονητικά σε μας επειδή δεν πήγαμε μαζί τους”.
Τα όσα μου είπε, με καθησύχασαν. Όταν συμβαίνουν τέτοια μεταξύ συντρόφων, η δική μου περίπτωση είναι πταίσμα.
Στην πορεία στάθηκα κριτικά απέναντι στο Συριζα. πολλές φορές και έντονα. Και συνάντησα και άλλους σαν και μένα με τον ίδιο χαρακτηρισμό. “Γερμανοτσολιάδες”.
Αυτό το κλίμα είναι προϊόν της ανόδου του Τσίπρα και της Ομάδας του.
Εμένα αυτό μου έμεινε περισσότερο απο την παρουσία του.
Όμως, καθώς, τα χρόνια περνούν και γινόμαστε πιο επιεικείς με όλους και με όλα, δεν του το κρατάω του Τσίπρα, ιδιαίτερα σήμερα, που διαισθάνομαι ότι περνά μια κρίσιμη προσωπική στιγμή.
Του εύχομαι το διάστημα που θα έχει χρόνο να ηρεμήσει και να ξαναδεί ορισμένα πράγματα απο την πολιτική του παρουσία. Ίσως ορισμένα να τα αναθεωρήσει. Έχει πολιτικό μέλλον και ικανότητες. Αρκεί να διοχετευθούν θετικά.

Σ. Μηχιώτης: περί παραιτήσεως Τσίπρα

2

του Σεραφείμ Μηχιώτη

Παραιτήθηκε ό Τσίπρας, όπως ερμηνεύεται η σημερινή του έκτακτη δήλωση… Όσα είπε ο υπό αποχώρηση, πλέον, πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΔ και πρώην Πρωθυπουργός στην περίοδο Ιανουαρίου 2015-Ιουλίου 2019, οδηγούν σε έναν άνθρωπο, ο οποίος αντελήφθη προφανώς σε κάποιο βαθμό τη βαρεία ανυποληψία της πολιτικής, όπως συνδέθηκε με το πρόσωπό του, αλλά απεδείχθη και κατώτερος των περιστάσεων, όμηρος μεγάλου ελλείμματος πολιτικού θάρρους, να αναγνωρίσει ότι ο πρωταίτιος μίας συντριπτικής ήττας στην οποία αποτυπώθηκε η αναξιοπιστία του Κόμματός του, αυτός ο άνθρωπος χρησιμοποιεί προς τούτο τη μόνη υπαρκτή έννοια και την αποτύπωσή της σε λέξη: ΠΑΡΑΙΤΟΥΜΑΙ. Αυτή η έλλειψη ενσυναίσθησης, στοιχειώδους πολιτικού τακτ, θα συνοδεύει γιά πάντα τον Αλέξη Τσίπρα, που, ως δειλός τελικώς στην πολιτική, δεν εχρησιμοποίησε ευθέως τη μόνη επιβεβλημένη λέξη γιά την κίνηση στην οποία κατέληξε, αλλά προέκρινε να οδηγήσει σε αυτήν…

Συνεπώς, μάλλον δεν δικαιολογείται ιδιαίτερη-έστω-συμπάθεια προς το πρόσωπο του «παραιτηθέντος» Αλέξη Τσίπρα, στην τελευταία,προφανώς, σημερινή αρχηγική του παράσταση από το Ζάππειο. Ούτε και είναι αντιπροσωπευτικό να  μείνουμε σε μία “στιγμή” του Τσίπρα,όπως η σημερινή, έναντι της οποίας είναι σαφείς και δικαιολογημένες οι επιφυλάξεις αρχής, συνεκτιμώντας, όπως πρέπει το σύμπαντα βίο και πολιτεία του ανδρός, όπου το μίσος, η εχθροπάθεια και βεβαίως η πιό τοξική τοξικότητα ήλθαν να καθορίσουν τον πολιτικό λόγο του (Τ)ΣΥΡΙΖΑ του οποίου ηγείτο, χωρίς να ποτέ να κρίνει επιβεβλημένο να αποστεί αυτών, εκπορευόμενων προδήλως από το περιβάλλον του, εάν όχι και από τον ίδιο προσωπικώς.

Ναι τιμωρήθηκε αυστηρά και γιά την εκτός πάσης αποδεκτής πολεμικής στάσης του εναντίον Μητσοτάκη, επανεκλεγέντος Πρωθυπουργού μόλις την περασμένη Κυριακή, με τη σωρεία ανοίκειων επιθέσεων, χαρακτηρισμών και επιθέσεως, στις οποίες δεν παρέλειπε να επιδίδεται ο Τσίπρας εναντίον του, καθημερινώς και με κάθε ευκαιρία.Όλα πληρώνονται σε αυτή τη ζωή κι ο Τσίπρας δεν θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση, όσα τείχη κι αν επεχείρησε να υψώσει ή να τού υψώσουν γύρω από το πρόσωπό του, γιά την προστασία του λογής-λογής «τσιπροφύλακες».

Οι ύβρεις Τσίπρα, οι οποίες θα μπορούσαν να γεμίσουν βιβλίο, εναντίον του σημερινού Πρωθυπουργού, εναντίον  παντός που δεν εννοούσε να στοιχηθεί με την ανίερη, μισαλλόδοξη και διχαστική πολιτική του και των εξ αυτής εκπορευόμενων άθλιων επιλογών ακολουθητέας «γραμμής» θα έβρισκαν-αργά ή γρήγορα-τη νέμεσι που πάντοτε ακολουθεί, όσο κι αν την εξορκίζουν οι καθ’ έξιν ασεβούντες.

Αλλά και τίποτε εκ των ανωτέρω να μην ίσχυε, από μόνη της η έπαρση Τσίπρα ότι διετέλεσε …«ο πρώτος αριστερός πρωθυπουργός της χώρας», αποτελεί επαρκή λόγο γιά την ισχυρή απαξίωση του ανδρός, ως κορυφαίου υπευθύνου στην κυβέρνηση αριστεράς/ακροδεξιάς των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, που ταυτίσθηκε με την κατάρρευση της ίδιας της υπόστασης της ιδέας της προόδου γιά τη χώρα και το λαό της, πολλώ δε μάλλον που συνδέθηκε ευθέως και άμεσα με την επαπειληθείσα εκδίωξη της Ελλάδος από τη ζώνη του ευρώ, με το τυχοδιωκτικό δημοψήφισμα του Ιουλίου του 2015. Η κωλοτούμπα που ακολούθησε τον εκθέτει έτι περισσότερο, πολλώ μάλλον με το επαχθές επόμενο μνημόνιο που επέβαλε….

Εάν τελειώσουμε τελικώς με τον Τσίπρα πράγμα που μένει να επιβεβαιωθεί(…), το επόμενο ζητούμενο είναι η περαιτέρω περιθωριοποίηση και του ΣΥΡΙΖΑ, ώστε να επιστρέψει στα ποσοστά από όπου ξεκίνησε. Οι κάλπες του ερχόμενου Οκτωβρίου προσφέρουν το «τοπίο» τρίτης εκλογικής συντριβής τους σε λίγους μήνες.

Ευτυχώς, πάντως, με «λιγότερο Τσίπρα» και εξ αυτού λιγότερη τοξικότητα, αυτό μόνον σε καλό θα μάς βγεί: Γιά την ίδια τη χώρα και τη Δημοκρατία, γιά την Κυβέρνηση, γιά τον πολίτη τελικώς!

Σεραφείμ Χ. Μηχιώτης

 

ΑΘΗΝΑΪΚΗ ΓΚΛΑΜΟΥΡΙΑ

19
Ανήρτησα, χθες, μερικές φωτογραφίες απο την ορκωμοσία της νέας κυβέρνησης με τον τίτλο “Αθηναϊκή Γκλαμουριά” και ένα, μικρό, μέρος των συνομιλητών στο fb το σχολίασε αρνητικά. Συνήθως είναι οι άνθρωποι που αγαπούν παθολογικά το κόμμα τους, ακόμη και πέραν του ορθού λόγου. Μεταξύ αυτών και απόφοιτοι πανεπιστημίων που είδαν εμπάθεια σε μια κριτική συμβόλων. Τα ράσα δεν κάνουν τον παπά. Τόσο τους κόβει.
Ο τρόπος που παραλαμβάνει μια νέα κυβέρνηση την εξουσία είναι ενδεικτικός της πολιτικής νοοτροπίας της. Για τους …επιστήμονες που αδυνατούν να το αντιληφθούν, ο τρόπος έχει να κάνει με την σημασία που δίνουν στο γεγονός. Μια υπερδιόγκωση της βαρύτητας ενός φαινομένου που, πλέον, είναι μια καθημερινή διαχείριση. Η υπερδιόγκωση αυτή έχει την σημασία της: την δημιουργία δέους απέναντι στην εξουσία. Ενός κοινωνικού δέους που αποβλέπει στην εύκολη χειραγώγηση μιας κοινωνίας που θεωρεί κάτι σαν απίθανο ή αφύσικο να κάνεις κριτική στον πρωθυπουργό ή τους υπουργούς του. Και αυτό το φαινόμενο εμφανίζεται συχνά στο fb.
Μπορεί να μην θέλουμε να το πιστέψουμε αλλά καθώς, πολιτιστικά, είμαστε μια υπανάπτυκτη κοινωνία το διαδίκτυο αναλώθηκε, χθες, όχι στην κριτική της γκλαμουριάς αλλά στο αν η ενδυματολογική αισθητική των σημερινών είναι καλύτερη απο των χθεσινών. Δεν είναι παράξενο για μια κοινωνία η οποία δίνει τις μεγαλύτερες τηλεθεάσεις στα γνωστά πρωϊνάδικα και αναπαράγεται στα μπουζούκια.
Ενδεικτικό της πολιτικής και πολιτιστικής υπανάπτυξής μας είναι και ο υπερβολικός αριθμός του υπουργικού συμβουλίου σε σχέση με άλλες χώρες, ακόμη και εκείνες που θεωρούνται, οικονομικά, λιγότερο αναπτυγμένες απο την ελληνική. 62 άτομα συγκροτούν το νέο υπουργικό συμβούλιο υπο την αποδοχή και το χειροκρότημα του πλήθους!
Σε μια κοινωνία που το χρέος βρίσκεται σε δυσθεώρητα ύψη το κράτος δεν φροντίζει να δώσει το παράδειγμα λιτής διαχείρισης του παραγόμενου πλούτου. Και ο λαός χειροκροτεί.
Μια πολιτικοοικονομική κλίκα κοτζαμπάσηδων στο κέντρο της πρωτεύουσας λυμαίνεται τον τόπο εν είδει μαύρης τρύπας και αρνείται να δημιουργήσει σύγχρονες, λειτουργικές και αποτελεσματικές κρατικές διοικητικές δομές σε ένα αποσυγκεντρωμένο κράτος και διαμορφώνει κυβερνητικά σχήματα 62 ατόμων για να μπορέσει να ελέγξει κεντρικά κάθε πτυχή της κρατικής λειτουργίας.
Όλα αυτά συντελούνται υπο την επιδοκιμασία του ελληνικού λαού.
Αυτός ο λαός δεν μπορεί να μέμφεται κανέναν πολιτικό για τις επιλογές του. Και, φυσικά, δεν μπορεί να αντιληψθεί κάποιον που κάνει κριτική. Ας έχουν υπόψη τους πως εδώ θα γίνεται ΜΟΝΟ κριτική. Έτσι αντιλαμβανόμαστε τον ρόλο μας. Ανεξαρτήτως του ποιός κυβερνά.
Π.Σ.