Αρχική Blog Σελίδα 1627

Με μια κοντινή ματιά στη γέννηση των άστρων γιορτάζει τον πρώτο χρόνο του το τηλεσκόπιο James Webb

0

Ήταν 12 Ιουλίου του 2022 όταν το διαστημικό τηλεσκόπιο James Webb, το μεγαλύτερο, ισχυρότερο και πιο πολύπλοκο διαστημικό τηλεσκόπιο που έχει κατασκευαστεί μέχρι σήμερα, θα αποκάλυπτε στο κοινό τις πρώτες εικόνες από τις ανεξερεύνητες πτυχές του Σύμπαντος. Σήμερα η συμπλήρωση ενός χρόνου από την έναρξη της επιστημονικής αποστολής του τηλεσκοπίου γιορτάζεται με μια νέα εικόνα της πλησιέστερης σε εμάς περιοχής σχηματισμού άστρων.
Η νέα εικόνα που κυκλοφορεί σήμερα αποτυπώνει μια μικρή περιοχή σχηματισμού άστρων στο σύμπλεγμα νεφών Rho Ophiuchi. Η εγγύτητα της περιοχής στα 390 έτη φωτός από εμάς επιτρέπει ένα εξαιρετικά λεπτομερές κοντινό πλάνο, χωρίς αστέρια στον ενδιάμεσο χώρο. Η περιοχή περιέχει περίπου 50 νεαρά αστέρια, όλα τους με μάζα παρόμοια με του Ήλιου ή μικρότερη.
Οι πιο σκοτεινές περιοχές είναι οι πιο πυκνές, όπου η πυκνή σκόνη κουκουλώνει τα πρωτοαστέρια που σχηματίζονται ακόμη. Στην εικόνα κυριαρχούν τεράστιοι κόκκινοι διπολικοί πίδακες μοριακού υδρογόνου, οι οποίοι εμφανίζονται οριζόντια στο άνω τρίτο της εικόνας και κάθετα στα δεξιά. Αυτοί οι πίδακες εμφανίζονται όταν ένα αστέρι εκρήγνυται για πρώτη φορά μέσα στο γενέθλιο περίβλημά του από κοσμική σκόνη και εκτοξεύει ένα ζεύγος αντίθετων πιδάκων στο διάστημα. Στο κάτω μισό της εικόνας το άστρο S1 έχει χαράξει μια λαμπερή σπηλιά σκόνης. Είναι το μόνο αστέρι στην εικόνα που έχει σημαντικά μεγαλύτερη μάζα από τον Ήλιο. Ορισμένα αστέρια στην εικόνα εμφανίζουν σκιές που υποδηλώνουν πρωτοπλανητικούς δίσκους, πιθανά μελλοντικά πλανητικά συστήματα σε εξέλιξη.
Το James Webb είναι ένα διεθνές πρόγραμμα υπό την ηγεσία της NASA με εταίρους την Ευρωπαϊκή Διαστημική Υπηρεσία και την Καναδική Διαστημική Υπηρεσία. Σε αυτό τον ένα χρόνο, το τηλεσκόπιο έχει ανακαλύψει μερικούς από τους πρώτους γαλαξίες που έχουν παρατηρηθεί ποτέ, έχει δώσει την πιο λεπτομερή εικόνα από τις ατμόσφαιρες των πλανητών εκτός του ηλιακού μας συστήματος και έχει καταγράψει νέες οπτικές γωνίες για τους πλανήτες εντός του ηλιακού μας συστήματος.
Πέρα από τις εκπληκτικές υπέρυθρες εικόνες του, αυτό που ενθουσιάζει τους επιστήμονες είναι τα ευκρινή φάσματα, οι λεπτομερείς πληροφορίες που μπορούν να αντληθούν από το φως μέσα από τα φασματοσκοπικά όργανα του τηλεσκοπίου. Τα φάσματα του Webb επιβεβαίωσαν τις αποστάσεις μερικών από τους πιο μακρινούς γαλαξίες που έχουν παρατηρηθεί ποτέ και ανακάλυψαν τις πρώτες και πιο μακρινές υπερμεγέθεις μαύρες τρύπες. Έχουν προσδιορίσει τις συνθέσεις των ατμοσφαιρών των πλανητών με μεγαλύτερη λεπτομέρεια από ποτέ και έχουν αποκαλύψει τη χημική σύσταση των αστρικών εκκολαπτηρίων και των πρωτοπλανητικών δίσκων, ανιχνεύοντας νερό, οργανικά μόρια που περιέχουν άνθρακα και άλλα.
Για τον εορτασμό αυτής της επετείου οργανώνεται σειρά εκδηλώσεων στις ΗΠΑ.
Μ. Κουζινοπούλου

Σ.Σ. Φωτογραφία του James Webb από το σύμπλεγμα νεφών Rho Ophiuchi. Credit: NASA, ESA, CSA

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Π. Ιωαννίδης: Εντονότερη παρά ποτέ η ανάγκη για συγχώνευση των κρατών Κύπρου και Ελλάδας

2

του Πάνου Ιωαννίδη*

Α. Προοίμιο:

Τιμώντας κάθε ρανίδα ελληνικού αίματος που πότισε τα χώματα της Ελλάδας και της Κύπρου, παρακάμπτοντας όλες τις αναμενόμενες -από εντός και εκτός- φωνασκίες, διαβλέποντας την καταστροφική κατάληξη της πορείας που ακολουθείται στα Εθνικά Ζητήματα και με αποκλειστικό σκοπό την «ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ» της Κύπρου, τον απεγκλωβισμό της Ελλάδας και την πρόοδο του Ελληνισμού, καταθέτω -εντονότερα παρά ποτέ- την Πρόταση για «ΣΥΓΧΩΝΕΥΣΗ ΤΩΝ ΚΡΑΤΩΝ ΚΥΠΡΟΥ & ΕΛΛΑΔΑΣ».

Β. Τα δεδομένα:

Για επτά 10ετίες, οι Βρετανοί, οι Τούρκοι και οι (εντός και εκτός Ελλάδας & Κύπρου) Συνεργάτες τους μεθοδεύουν την κατάλυση του Κυπριακού Κράτους, χωρίς να το κατορθώσουν. Ούτε το 1963 με το Βρετανο-Τουρκικό Πραξικόπημα, ούτε το 1974 με το Χουντικό Πραξικόπημα και την παράνομη Τουρκική Επιδρομή, ούτε το 2004 με το “Σχέδιο Λύσης Αννάν”.

Αντίθετα, η Διεθνής Αναγνώριση του Κυπριακού Κράτους επιβεβαιώθηκε με το Ψήφισμα 186/04 Μαρτίου 1964 του Συμβουλίου Ασφαλείας των ΗΕ, όπως αυτό το Κράτος διαμορφώθηκε το 1963 μετά από την Βρετανο-Τουρκική Συνωμοσία.

Δηλαδή, όπως διαμορφώθηκε μετά από την αυτόβουλη απολάκτιση κάθε συνταγματικού δικαιώματος που είχαν οι Μουσουλμάνοι της Κύπρου με το Σύνταγμα του ’60 και τον αυτό-εγκλεισμό τους σε παράνομους θυλάκους, αλλά και την αυτοκατάργηση της Συνθήκης Εγγυήσεως, αφού οι δύο από τους τρείς Εγγυητές (η Βρετανία και η Τουρκία) συνωμότησαν και προσπάθησαν ενόπλως να καταργήσουν το Κράτος, του οποίου είχαν εγγυηθεί την ανεξαρτησία και εδαφική ακεραιότητα.

Από το 1964 μέχρι και σήμερα, το Κυπριακό Κράτος διοικείται δημοκρατικά από τη φυσική του πλειοψηφία, που είναι το 100% του νόμιμου Κυπριακού Λαού… Αυτή είναι η Κυπριακή Δημοκρατία, όπως υπάρχει και λειτουργεί διεθνώς τα τελευταία 59 χρόνια.

Την 24η Απριλίου 2004, με συντριπτική πλειοψηφία 76%, οι νόμιμοι Κύπριοι Πολίτες απέρριψαν σε Δημοψήφισμα κάθε διχοτομική διευθέτηση «Διζωνικής, Δικοινοτικής Ομοσπονδίας» ή άλλης παρόμοιας. Την 1η Μαΐου 2004, η διεθνώς αναγνωρισμένη Κυπριακή Δημοκρατία εντάχθηκε αυτούσια και κυρίαρχη ως πλήρες και ισότιμο Κράτος-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με αναστολή εφαρμογής του Ευρωπαϊκού Κεκτημένου στα παρανόμως κατεχόμενα εδάφη της, την δε 1η Ιανουαρίου 2008 το Κυπριακό Κράτος εντάχθηκε στην Ευρωζώνη.

Παρ’ όλ’ αυτά, από το 2004 μέχρι σήμερα, οι Κυβερνήσεις Λευκωσίας & Αθηνών συνεχίζουν να επιδιώκουν την καταστροφική για το Κυπριακό Κράτος «Λύση Διζωνικής, Δικοινοτικής Ομοσπονδίας (ΔΔΟ)», εμμένοντας:

  • Στο «Συνωμοτικό Μπαστάρδεμα» του Κυπριακού Ζητήματος από παράνομη Τουρκική Επιδρομή σε δήθεν Διακοινοτική Διαφορά…

  • Σε ηττοπαθή συμπεριφορά, για δήθεν «Κατευνασμού των Τούρκων» με διαρκείς παραχωρήσεις…

  • Σε ζημιογόνα «Άγονη Διπλωματία»…

  • Σε «Κάμψη του Φρονήματος των Ελλήνων» μέσω Οικονομικής Δυσπραγίας… και

  • Σε «Δημογραφική Νόθευση των κοινωνιών Ελλάδας & Κύπρου»…

Ακόμα και τώρα, που οι Τούρκοι «έθαψαν από μόνοι τους» την δική τους επιδίωξη για ΔΔΟ, επιδιώκοντας πλέον «Δύο Κυρίαρχα & Ισότιμα Κράτη στην Κύπρο» και παγιώνοντας επί του εδάφους τα τετελεσμένα της παράνομης Εισβολής και 49ετούς Κατοχής.

Από το 2004 μέχρι σήμερα, η Ετυμηγορία του Δημοψηφίσματος περιφρονείται και, παρά την πλήρη Ένταξη της Κυπριακής Δημοκρατίας στην ΕΕ, οι Βρετανοί -με τους Ξένους & Έλληνες συνεργάτες τους- ανασχεδιάζουν την προσπάθεια για επιβολή της καταστροφικής ΔΔΟ, με πρώτο στόχο την «Κατάλυση του Κυπριακού Κράτους» και τελικό σκοπό την «Προσάρτηση του Νησιού στην Τουρκία»…

Στο μεταξύ, οι Τούρκοι, θεωρώντας όλες τις μειοδοσίες που έκαναν οι Έλληνες ως “κεκτημένες”, σκλήραναν τις θέσεις τους, παραβίασαν κάθε περί Κύπρου Απόφαση του ΟΗΕ και καταδικαστική Απόφαση της ΕΕ, πλημμύρισαν την κατεχόμενη Κύπρο με παράνομους Τούρκους Έποικους και Λαθρομετανάστες κάθε λογής, έθαψαν την ΔΔΟ και, από το 2020, ζητούν «Δύο ξεχωριστά, κυρίαρχα και ισότιμα Κράτη στην Κύπρο»…

Με λίγα λόγια, η Εθνική Πορεία Κύπρου & Ελλάδας κατά τις τελευταίες 10ετίες είναι εμφανώς αυτοκαταστροφική, με ορατή κατάληξη «την κατάργηση της Κυπριακής Δημοκρατίας, τον πρόσκαιρο και θνησιγενή τεμαχισμό της [με ΔΔΟ ή Δύο Κράτη ή άλλως πως] και την τελική προσάρτηση του Νησιού στην Τουρκία», ενώ παράλληλα «η Τουρκία θα κατακτά αμαχητί την Κυπριακή ΑΟΖ, την Ανατολική Ελληνική ΑΟΖ, το μισό Αιγαίο, τη Θράκη, τα Ελληνικά Νησιά… και βλέπουμε».

Ταυτόχρονα, η αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά Ελλάδας & Κύπρου, η μεταξύ μας Εθνική Πολυφωνία, η άκρατη Κομματοκρατία και η Διαφθορά Προσώπων & Θεσμών οδήγησαν στο φαινόμενο «ουδέποτε να έχουμε απαιτήσει τεκμηριωμένα και με συνέπεια τα Δίκαια μας», με αποτέλεσμα η συμπεριφορά του ΟΗΕ και της ΕΕ να είναι ουδέτερη έως και αρνητική, αλλά και να μας ειρωνεύονται, λέγοντας μας κυνικά «αφού οι Έλληνες θέλετε αυτά που θέλουν οι Βρετανοί και οι Τούρκοι… αυτοκτονήστε! Θα απαλλαγούμε και από τον μπελά σας»!

Γ. Το αξίωμα της Πρότασης για «Συγχώνευση των Κρατών Κύπρου & Ελλάδας»:

«Κύπρος & Ελλάδα οφείλουν να ασκήσουν -άμεσα και αποτελεσματικά- κάθε νόμιμο δικαίωμα τους, διότι δικαιώματα που δεν διεκδικούνται με σκοπό να ασκηθούν, τελικά αχρηστεύονται και χάνονται…»

Για να απεγκλωβιστούν η Κύπρος, η Ελλάδα και ο Ελληνισμός από το εθνικό τέλμα που οδηγούνται, χρειάζεται μια «Εθνική Κίνηση», που να επιτρέψει στα δύο Ελληνικά Κράτη να βρεθούν μπροστά από τις εξελίξεις… Αυτός ακριβώς είναι ο σκοπός της Πρότασης για «Συγχώνευση των δύο Ελληνικών Κρατών», της οποίας το Σκεπτικό και η Τεκμηρίωση ακολουθούν.

Δ. Το σκεπτικό της πρότασης:

«Εάν, μέχρι πριν πολλές 10ετίες, η ΕΝΩΣΗ της Κύπρου με την Ελλάδα αποτελούσε Προαιώνιο Εθνικό Πόθο, σήμερα αποτελεί ΑΔΗΡΙΤΗ ΑΝΑΓΚΗ για τη θωράκιση του Ελληνισμού…»

Η δε λέξη «ΕΝΩΣΗ» επικαιροποιείται σε «ΣΥΓΧΩΝΕΥΣΗ», καθόσον ΔΕΝ πρόκειται πλέον για την «κρατικά αιωρούμενη Κύπρο του απώτερου παρελθόντος», αλλά για δύο υπαρκτά, αυτοτελή και κυρίαρχα ελληνικά Κράτη-μέλη του ΟΗΕ και της ΕΕ, την Ελλάδα και την Κύπρο.

Ε. Η τεκμηρίωση της Πρότασης:

Εάν το Κράτος της Κυπριακής Δημοκρατίας συγχωνευθεί με το Κράτος της Ελληνικής Δημοκρατίας, θα συμβούν  -κατ’ ελάχιστο και ενδεικτικά-  τα ακόλουθα:

  1. Οι δύο επικράτειες θα γίνουν μία ενιαία, εκείνη της Ελληνικής Δημοκρατίας, με διευρυμένα σύνορα.

  1. Θα εξουδετερωθεί η θέση της Τουρκίας ότι «η Κυπριακή Δημοκρατία είναι εκλιπούσα», διότι η Κύπρος θα αποτελεί πλέον αναπόσπαστο τμήμα της Ελληνικής Δημοκρατίας.

  1. Οι δύο ΑΟΖ θα ενωθούν σε μία, την Ελληνική, με κάλυψη μέχρι και το Καστελόριζο, νοικοκυρεύοντας και τις οριοθετήσεις με την Αίγυπτο και όσα Κράτη είναι ήδη συνδεδεμένη η Κύπρος, τερματίζοντας και την παράνομη “οριοθέτηση” Τουρκίας-Λιβύης.

  1. Η Άμυνα & Ασφάλεια θα είναι ενιαίες, με δεδομένο το Διεθνές Δικαίωμα (και Υποχρέωση) της Ελλάδας για προστασία των διευρυμένων συνόρων της.  Το δε περισπούδαστο «Ενιαίο Αμυντικό Δόγμα» θα είναι -αυτόματα πλέον- Διεθνώς Αναγνωρισμένο Δικαίωμα του Ενιαίου Ελληνικού Κράτους.

  1. Η Κύπρος θα ενταχθεί στο ΝΑΤΟ, ως αναπόσπαστο Τμήμα της ενιαίας Ελληνικής Επικράτειας, παρακάμπτοντας κάθε τουρκική (ή άλλη) αντίρρηση, θα προσδώσει προστιθέμενη αξία στην Ελληνική Επικράτεια και θα απαλλαγεί από το «επικίνδυνο κόμπλεξ», που της δημιούργησε η δήθεν “αμφιβολία” κατά πόσον ανήκει στη Δύση ή αλλού.

  1. Η ελληνική ψήφος στην ΕΕ, στον ΟΗΕ και σε κάθε Διεθνή Οργανισμό θα αποκτήσει επιπλέον «Ειδικό Βάρος».

  1. Η Τουρκία θα κατέχει παράνομα Έδαφος και θα παραβιάζει παράνομα Θάλασσα & Αέρα της Ελληνικής Δημοκρατίας, Κράτους-μέλους των Ηνωμένων Εθνών, της ΕΕ και του ΝΑΤΟ.

  1. Οι “Κόκκινες Γραμμές” στις όποιες Διπλωματικές Διαπραγματεύσεις θα είναι σαφείς και θα επιτρέπουν ελιγμούς, αποκλειστικά πλέον στο πλαίσιο της  Εθνικής Αξιοπρέπειας & του Διεθνούς Δικαίου.

  1. Θα καταργηθεί η γελοία “διάκριση” μεταξύ των Ελλήνων της Ελλάδας & των Ελλήνων της Κύπρου, σε δήθεν “Ελλαδίτες και Ελληνοκύπριους“… Όλοι είμαστε Έλληνες (πάντα είμασταν), αλλά θα ξέρουμε πλέον «τί μας γίνεται» και θα μιλούμε διεθνώς με μία, ενιαία και δυνατή φωνή.

  1. Κάθε άλλο ζήτημα του ενιαίου Ελληνικού Κράτους (Οικονομία, Υγεία, Παιδεία, Κοινωνική Πρόνοια, Εσωτερική Διακυβέρνηση) είναι διαδικαστικό και θα ρυθμιστεί από την  -κοινή πλέον-  Βουλή των Ελλήνων.

Η Στρατηγική για υλοποίηση της «Πρότασης Συγχώνευσης» θα πρέπει να περιλαμβάνει:

  • Κοινή Διακήρυξη των δύο Κρατών για την απόφαση τους να συγχωνευθούν.

  • Σύναψη Προσυμφώνου αναφορικά με το Γενικό Πλαίσιο του εγχειρήματος.

  • Κατάθεση του Προσυμφώνου στον ΟΗΕ, στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ.

  • Άμεση δημιουργία των απαιτούμενων (πολιτικών, στρατιωτικών και τεχνικών) Μηχανισμών για λεπτομερή επεξεργασία του Γενικού Πλαισίου. Και

  • Έντονη και από κοινού Διπλωματική Ενημέρωση όλων των Κρατών-μελών των Διεθνών Οργανισμών στους οποίους ανήκουν τα δύο Κράτη, τεκμηριώνοντας πειστικά και από κάθε βήμα την «Απόφαση Συγχώνευσης» των δύο σημερινών Κρατών.

Στο πλαίσιο αυτού του κειμένου, οι απόψεις παραμένουν «Γενικές», καθόσον περαιτέρω λεπτομέρειες για το Εγχείρημα δεν θεωρείται σκόπιμο να δημοσιοποιηθούν.

ΣΤ. Καταληκτικά:

Αναμένεται, ότι η «Απόφαση για Συγχώνευση» θα γίνει αντικείμενο έσωθεν και έξωθεν κραδασμών και αντιδράσεων, φαινόμενα προβλέψιμα που μπορούν να αντιμετωπιστούν αποτελεσματικά.

Εάν οι ηγεσίες Ελλάδας & Κύπρου αντιληφθούν την εθνική αναγκαιότητα του εγχειρήματος και το υλοποιήσουν χωρίς καθυστερήσεις και με απόλυτο σεβασμό προς τις Αρχές του Διεθνούς & Ευρωπαϊκού Δικαίου, το εγχείρημα θα επιτύχει, θα αποβεί προς όφελος της Περιφερειακής και Ευρωπαϊκής Ειρήνης & Ασφάλειας και, προ πάντων, προς όφελος του Έθνους των Ελλήνων.

Εάν, όμως, οι ηγεσίες της Ελλάδας και της Κύπρου συνεχίσουν να πελαγοδρομούν και να ενεργούν σπασμωδικά, ερασιτεχνικά και με γνώμονα τις ιδεοληψίες, τις κομματικές αγκυλώσεις και τις προσωπικές σκοπιμότητες, δηλαδή «εάν συνεχίσουν να δουλεύουν εργολαβικά υπέρ του υπαρκτού Εχθρού», τότε «ας παραχωρήσουν στους Τούρκους το Έδαφος, τον Αέρα και τη Θάλασσα της Κύπρου, του μισού Αιγαίου και ότι άλλο τους ζητήσουν» και ας  πάψουν να ταλαιπωρούν και να παραμυθιάζουν τους Έλληνες, τόσο της Κύπρου όσο και της Ελλάδας.

*Νομικός, Ανεξάρτητος Πολιτευτής


Βοηθήματα για τη δημιουργία του κειμένου:

  1. Το Βιβλίο «Αιματηρή αλήθεια – Bloodytruth» (Φ. Αργυρού, Λ. Μαύρος, Π. Ιωαννίδης, Μάρτιος 2009)

2. Η Τριλογία «Το Θέμα της Κύπρου και η Ορθή Πορεία» (Π. Ιωαννίδης–Ν. Λυγερός–Φ. Κλόκκαρης, Ιανουάριος 2016)

speaknews.gr

Πέθανε ο συγγραφέας Μίλαν Κούντερα -Σε ηλικία 94 ετών

0

Φωτογραφία: Getty Images
12/07/2023  12:12
Πέθανε στο Παρίσι, όπου ζούσε από το 1981 και είχε τη γαλλική υπηκοότητα, ο γεννημένος στην Τσεχία συγγραφέας Μίλαν Κούντερα, όπως μετέδωσε σήμερα η τσεχική δημόσια τηλεόραση. Ήταν 94 ετών.

Στην ανακοίνωση που εξέδωσε ο εκδοτικός του οίκος στη Γαλλία, γνωστοποιείται πως ο Γαλλο-τσέχος συγγραφέας πέθανε χθες, Τρίτη 11 Ιουλίου.

Ο Κούντερα έγινε ιδιαίτερα γνωστός με τα έργα του «Η Αβάσταχτη Ελαφρότητα του Είναι», «Το Βιβλίο του Γέλιου και της Λήθης» και «Το Αστείο».

 

 

Παγκοσμίως διάσημος για το μεταφρασμένο σε 40 γλώσσες έργο του, ο Κούντερα ήταν από πολλές απόψεις ένας μυστηριώδης συγγραφέας, σχολιάζει η γαλλική εφημερίδα Le Figaro. «Ήταν ο μυθιστοριογράφος της ύπαρξης», αναφέρει η Le Monde, σε εκτενές αφιέρωμά της.

Είχε κερδίσει την αναγνώριση για το στιλ του στην απεικόνιση θεμάτων και χαρακτήρων από την κοινότοπη πραγματικότητα της καθημερινής ζωής μέχρι τον υψηλό κόσμο των ιδεών, σημειώνει το πρακτορείο Reuters.

H υπογραφή του διάσημου Τσέχου συγγραφέα
Σπάνια έδινε συνεντεύξεις, έχοντας την πεποίθηση πως οι συγγραφείς μιλούν μέσω του έργου τους. Το πρώτο του μυθιστόρημα “Το αστείο” δημοσιεύθηκε το 1967 και προσέφερε ένα δηκτικό πορτρέτο του τσεχοσλοβακικού κομμουνιστικού καθεστώτος. Το έργο αυτό ήταν το πρώτο βήμα στη διαδρομή του Κούντερα από μέλος του κόμματος προς την εξορία του αντιφρονούντα.

Είχε πει στη γαλλική εφημερίδα “Le Monde” το 1976 πως το να αποκαλούνται τα έργα του πολιτικά συνιστά υπεραπλούστευση που καθιστά δυσδιάκριτη την πραγματική σημασία τους.

Η ζωή του Μίλαν Κούντερα
Γεννημένος την 1η Απριλίου 1929 στο Μπρνο της Τσεχοσλοβακίας από πατέρα μουσικολόγο και πιανίστα, ο Κούντερα έκανε τα πρώτα του λογοτεχνικά βήματα ως ποιητής. Η ζωή του ως συγγραφέα είναι, φυσικά, συνυφασμένη με τη λογοτεχνία, αλλά και με την ιστορία ενός αιώνα που είδε τον κομμουνισμό να καταρρέει, αφού κυριάρχησε στη συνείδηση ​​μεγάλου μέρους της ευρωπαϊκής διανόησης.

Στη Γαλλία το 1981 / Φωτογραφία: Getty Images

Το 1975 ο Κούντερα και η σύζυγός του πήγαν στη Γαλλία για μια σύντομη θητεία σε πανεπιστήμιο, αλλά δεν γύρισαν πίσω. Η κομμουνιστική κυβέρνηση της Τσεχοσλοβακίας ανακάλεσε την υπηκοότητα του Κούντερα το 1979 και από τότε λίγες φορές επισκέφθηκε την πατρίδα του, ακόμη και μετά την πτώση του Σιδηρού Παραπετάσματος.

Οι Αρχές της Τσεχοσλοβακίας απαγόρευσαν τα βιβλία του Κούντερα και του αφαίρεσαν την υπηκοότητα μετά τη δημοσίευση το 1979 στη Γαλλία του «Βιβλίου του Γέλιου και της Λήθης», στο οποίο ο Κούντερα αποκαλούσε τον τότε πρόεδρο της Τσεχοσλοβακίας, Γκούσταβ Χουσάκ, «πρόεδρο της λήθης». Είναι περισσότερο γνωστός για το μυθιστόρημά του «Η Αβάσταχτη Ελαφρότητα του Είναι», που έγινε διεθνές best seller, όταν εκδόθηκε το 1984. Η ιστορία ενός ζευγαριού, του Tomas και της Tereza, διαδραματίζεται εν μέσω της σοβιετικής καταστολής και της Άνοιξης της Πράγας του 1968. Τέσσερα χρόνια μετά την έκδοση του βιβλίου η ιστορία διασκευάστηκε για μια ταινία αμερικανικής παραγωγής.

Με τη σύζυγό του στο Παρίσι το 1990 / Φωτογραφία: Getty Images

Το φλερτ με τον κομμουνισμό και η αποκήρυξη του Κούντερα από το καθεστώς
Ως απόφοιτος γυμνασίου, ο Μίλαν Κούντερα εντάχθηκε με ενθουσιασμό στο Κομμουνιστικό Κόμμα το 1948. Δύο χρόνια αργότερα εκδιώχθηκε λόγω «εχθρικής σκέψης και ατομικιστικών τάσεων», κάτι που είχε συνέπειες για τον διάσημο συγγραφέα.

Ο Κούντερα αναγκάστηκε να διακόψει τις σπουδές του στην Ακαδημία Κινηματογράφου, όπου σπούδαζε Μουσική και Λογοτεχνία.

Έκανε το ντεμπούτο του ως συγγραφέας το 1953 με την ποιητική συλλογή «Man: A Wide Garden», στην οποία ασχολήθηκε με τον σοσιαλιστικό ρεαλισμό, αν και από μια κομμουνιστική προοπτική. Αργότερα εντάχθηκε ξανά στο Κομμουνιστικό Κόμμα – και για άλλη μια φορά εκδιώχθηκε. Ήταν μια δύσκολη σχέση. Μετά τη βίαιη καταστολή της Άνοιξης της Πράγας το 1968, κατά της οποίας μίλησε έντονα, ο συγγραφέας έγινε persona non grata. Ως υπέρμαχος του μεταρρυθμιστικού κομμουνισμού, διαγράφηκε από την Ένωση Συγγραφέων το 1969 και ξανά από το κόμμα το 1970. Οι διδακτικές του δραστηριότητες στην Ακαδημία Κινηματογράφου ανεστάλησαν, τα έργα του αφαιρέθηκαν από το ρεπερτόριο, οι εκδόσεις του απαγορεύτηκαν και τα βιβλία του αφαιρέθηκαν από τα βιβλιοπωλεία προς πώληση.

Η εξορία στη Γαλλία
Ο Κούντερα συνέχισε να γράφει, αψηφώντας τη λογοκρισία. Τακτοποίησε τους… λογαριασμούς του με το κομμουνιστικό παρελθόν του στο «Η Ζωή είναι Αλλού» (1973) και στο «Βαλς του Αποχαιρετισμού», γνωρίζοντας ότι αυτά τα έργα δεν θα εκδοθούν στην Τσεχοσλοβακία.

Ο Μίλαν Κούντερα σε μια φωτογραφία του 1980 / Φωτογραφία αρχείου: Wikipedia
Αντίθετα, κυκλοφόρησαν στη Γαλλία, τη χώρα που του πρόσφερε καταφύγιο το 1975 και μια θέση διδασκαλίας στη Ρεν και αργότερα στο Παρίσι. Από τη ζωή του στην εξορία, ο Κούντερα συνέχισε να προωθεί τα λογοτεχνικά του θέματα, χρησιμοποιώντας περαιτέρω ένα τσεχοσλοβακικό σκηνικό για τα έργα του. Καθώς είχε ήδη εκδιωχθεί από τη χώρα όταν εμφανίστηκε το «Βιβλίο του Γέλιου και της Λήθης» το 1979, το μόνο που απέμενε στο καθεστώς στην πατρίδα του ήταν να του αφαιρέσει την υπηκοότητα.

Το 1984 ο Κούντερα δημοσίευσε την «Αβάσταχτη Ελαφρότητα του Είναι», που τον έκανε παγκοσμίως γνωστό και διασκευάστηκε αργότερα σε μια επιτυχημένη ταινία, με τη Ζιλιέτ Μπινός και τον Ντάνιελ Ντέι Λιούις στους πρωταγωνιστικούς ρόλους. Ήταν το σωστό βιβλίο την κατάλληλη στιγμή. Αν και τα μεταγενέστερα έργα του προσείλκυσαν επίσης την προσοχή, η επιτυχία τους δεν ήταν τόσο μεγάλη. Μερικοί κριτικοί λογοτεχνίας θεώρησαν αυτά τα μυθιστορήματα υπερβολικά φιλοσοφικά και δοκιμιακά, ωστόσο άλλοι επαίνεσαν τον Κούντερα ως πρωτοπόρο ηθικολόγο, κριτικό του δυτικοευρωπαϊκού πολιτισμού και του μεταμοντερνισμού.

Ο Κούντερα για την κουλτούρα της Ευρώπης
Το κείμενο του Κούντερα με τίτλο «Ο ακρωτηριασμός της Δύσης ή Η τραγωδία της Κεντρικής Ευρώπης», δημοσιεύτηκε στο γαλλικό περιοδικό «Le Debat», τον Νοέμβριο του 1983, με βασική έννοια εκείνη της Κεντρικής Ευρώπης, υπό την οποία συστεγάζει την Τσεχία, την Πολωνία και την Ουγγαρία, ενδεχομένως και την Αυστρία. Μια τέτοια Κεντρική Ευρώπη, που αντλεί ένα κρίσιμο μέρος της ταυτότητάς της από την κουλτούρα, με συνθέτες όπως ο Ούγγρος Μπέλα Μπάρτοκ, οι Τσέχοι πεζογράφοι Φραντς Κάφκα και Γιάροσλαβ Χάσεκ ή ο Πολωνός Βίτολντ Γκομπρόβιτς, ένας από τους κορυφαίους εκπροσώπους του παραλόγου, μοιάζει να απουσιάζει από την ευρωπαϊκή συνείδηση των πρώτων μεταπολεμικών δεκαετιών, όταν η ουγγρική εξέγερση του 1956, η Άνοιξη της Πράγας του 1968 και οι πολωνικές κινητοποιήσεις από το 1956 μέχρι και το 1970 έρχονται σε ανοιχτή αντιπαράθεση με τη Σοβιετική Ένωση, προκαλώντας ένα μείζον πολιτικό δράμα, καθώς και αφήνοντας ένα βαθύ πολιτικό και πολιτισμικό τραύμα.

Ένα κομμάτι της Ευρώπης το οποίο ανήκει στις καλύτερες παραδόσεις της, «εκφράζοντας τη μεγαλύτερη δυνατή ποικιλομορφία στον μικρότερο δυνατό χώρο», συγκρούστηκε με τη Σοβιετική Ένωση και υπέμεινε τη βαριά σκιά της Ρωσίας, που παρουσίαζε το ακριβώς αντίθετο: «τη μικρότερη δυνατή ποικιλομορφία στον μεγαλύτερο δυνατό χώρο».

Τα «μικρά έθνη»
Ο Κούντερα δεν βιάζεται να ξεμπερδέψει μια και καλή -σε αφοριστικό τόνο- με τη ρωσική πολιτική και τον ρωσικό πολιτισμό. Μιλάει για τις ιστορικές προσπάθειες εκσυγχρονισμού της Ρωσίας και για τη θέλησή της να έρθει σε επαφή με την Ευρώπη και τη Δύση και αναγνωρίζει τις ευρωπαϊκές οφειλές στο ρωσικό μυθιστόρημα, δεν επιζητεί, ωστόσο, να αποσιωπήσει αυτό που όλοι γνωρίζουμε στις ημέρες μας, μετά τον πόλεμο της Ρωσίας με την Ουκρανία από τον Φεβρουάριο του 2022: το γεγονός πως η Ρωσία ουδέποτε έπαψε στην πραγματικότητα να φοβάται και να μην εμπιστεύεται την Ευρώπη, θεωρώντας πως η ίδια αποτελούσε ανέκαθεν έναν υπέρτερο, ξεχωριστό και ταυτοχρόνως ενιαίο και συμπαγή κόσμο.

Και πάλι, ωστόσο, παρά το ότι η προσέγγισή του έρχεται να μπει στο κέντρο της τρέχουσας πολιτικής επικαιρότητας, το ζήτημα το οποίο απασχολεί επισταμένως τον Κούντερα δεν είναι οι λίγο-πολύ δεδομένες θέσεις και αποβλέψεις της Ρωσίας, αλλά η ίδια Ευρώπη: μια Ευρώπη που δεν έβλεπε μεταπολεμικά στα «μικρά έθνη» της Τσεχίας, της Ουγγαρίας και της Πολωνίας τον πόθο τους για αυτονομία και ανεξαρτησία, αλλά μόνο το στενό πολιτικό τους πρόβλημα. Τα «μικρά έθνη» (με ευδιάκριτη την επίδραση του εβραϊκού στοιχείου) δεν αποτελούν αφορμή για πατριωτική έξαρση, για έναν εθνικισμό των ανίσχυρων και των αδύναμων, που θα μετατρέψει τους νάνους σε γίγαντες.

Τα «μικρά έθνη» διαμόρφωσαν μια κουλτούρα κι ένα πολιτιστικό και καλλιτεχνικό συνεχές που αναδεικνύει πεντακάθαρη τη φυσιογνωμία της Κεντρικής Ευρώπης: τη δυσπιστία απέναντι σε μια ολιστική σύλληψη των ιστορικών μεγεθών, τη δυσφορία με την ιδέα ότι τα θηριώδη βήματα της Ιστορίας θα οδηγήσουν ούτως ή άλλως στον θρίαμβό της. Η κουλτούρα των «μικρών εθνών», η ουσία και το βάρος της σοφίας τους, λειτουργούν σαν κρυμμένοι σβώλοι από χρυσό όποτε περιγελούν το μεγαλείο και τη δόξα ή όποτε συνειδητοποιούν πως η Ιστορία είναι πιθανόν να μην ταυτίζεται με μια ατέλειωτη επέλαση προόδου, αλλά να εξισώνεται με το ακριβώς ανάποδο, με μια διαδικασία έκπτωσης αξιών. Και για να περάσουμε από την κουλτούρα στην πολιτική, έτσι ακριβώς είτε περιγέλασαν είτε επέκριναν τη Σοβιετική Ένωση και τους επιτόπιους δορυφόρους της η Τσεχία, η Ουγγαρία και η Πολωνία των χρόνων του μεταπολέμου. Και σε αυτή τη γραμμή, ακόμα κι αν η Ευρώπη δεν το εννοεί και δεν το καταλαβαίνει, τα «μικρά έθνη» είναι σάρκα εκ της σαρκός της ευρωπαϊκής ηπείρου. Τέκνο του ελληνορωμαϊκού πολιτισμού και του χριστιανισμού, η Ευρώπη, που δεν είναι σε θέση να αναγνωρίσει τη συμβολή των «μικρών εθνών» στην ιστορία της, έχασε πρώτα τον Θεό της (μάλλον τον απέκρυψε) ενώ σύντομα στερήθηκε και την κουλτούρα της, για να την υποκαταστήσει με το πνεύμα της κατανάλωσης και με την παντοδυναμία της αγοράς, της τεχνολογίας και των μέσων ενημέρωσης.

iefimerida.gr

Ν. Κανέλλος: Πριν και μετά το Vilnius

6
Ο εκβιασμός νέο στοιχείο της αμείλικτης διπλωματίας σε μια παραπαίουσα και ασθμαίνουσα Ευρώπη
………………………………
Νομίζω ότι είμαστε μια από τις σπάνιες,ελάχιστες,ίσως,χώρες στον κόσμο που προτιμούμε να κρίνουμε τους άλλους,με μεγάλη ευκολία,παρά τους εαυτούς μας
Α. Ο πήχυς για την αυτοκριτική θα έπρεπε να είχε ανεβεί ψηλότερα
Β. Η γνώμη όλων είναι δικαίωμα μεν για τον καθένα αλλά δεν μπορεί να είναι δίκαιη,ωφέλιμη και επαρκής οταν δεν στηρίζεται στη γνώση
Πάμε λοιπόν με τις αρχικές διαπιστώσεις για το Vilnius και κλείνουμε με μια δυο εύκολο κατανοητές προτάσεις
-η Τουρκίαανέβασε το κασέ της,διεθνώς,με κινήσεις που προετοίμασε με προσοχή και μακροχρόνιο σχεδιασμό
-αν την υπερεκτιμήσουμε,στη συγκεκριμένη ιστορική περίοδο,θα είναι εξισου λάθος αν την υποτιμήσουμε
-η Τουρκίαδιασχίζει,πλέον,ακομπλεξάριστη,τα σαλόνια μιας πνευματικά εξαϋλωμένης Ευρώπης διδάσκοντας σε πολλούς τη μεγάλη σημασία να μάθεις να λες ΟΧΙ
-δεν ενδιαφέρεται για την ένταξη της στην ΕΕκαι ας το θέτει. Αυτό που έχει σαν στόχο είναι να ξεκλειδώσει τους πολιτικους της μηχανισμους και να γίνει σεβαστή
Παράλληλα με το ξεπάγωμα των τελωνειακών ρυθμίσεων και την αναβάθμιση της τελωνειακής ενωσης που θα την ενισχύσουν οικονομικά και εμπορικά
Η Τουρκία επιπλέον
(1) Θα πάρει τα F-16
(2) Θα πάρει οικονομική νέα βοήθεια για τους «μετανάστες»
(3) Θα πάρει και το όνομα στα «Δαρδανέλλια»
Εμεις;
Τα ξανά είπα
Αν δεν οργανωθούμε,εσωτερικά,με υποδομές στρατιωτικές,πολιτικές,οικονομικές,πολιτιστικές και κοινωνικές
Αν δεν αλλάξουμε ρότα στο ποιοι μας #συμβουλεύουν
Αν δεν ενστερνιστούμε βαθειες,ριζοσπαστικές μεταρρυθμισεις και δεν μάθουμε να βροντοφωνάζουμε ΟΧΙ τότε κάθε δικος μας συμβιβασμός θα είναι τόσο περίπλοκος που θα μας χώνει πιο βάθμια στο στόμα του λύκου
Τέλος το χειρότερο που έγινε στο Vilnius και με την ένταξη της Σουηδιαςπου εδώ και πολύ καιρό πρόβλεψα ότι θα πραγματοποιηθεί είναι ότι μια νέα αρχή κατακυριεύει τις κοινωνίες μας :
ότι οι #εκβιασμοί περνάνε!
Τι του είπαν του Ερντι;
Μην κανεις πόλεμο
Θα στα δώσουμε ειρηνικά
Ο ευτελισμός της Ευρώπης
Να βάλουμε,τέλος,στην κάθε μορφης υποχωρητικότητα
Η συνέχεια μετά τις συναντήσεις του έλληνα Πρωθυπουργού με Ραμα και Ερντογκαν
Προς το παρόν ας χωνέψουμε την πρωινή μας ομελέτα και το κείμενο που μόλις τώρα διαβάσατε
Αμπελακια 11.7.23

Ν. Ιγγλέσης: Αγκιτάτσια και πολιτική ορολογία της παγκοσμιοποίησης

0

Του Νίκου Ιγγλέση

11/07/2023

Από τις εκλογές της 25ης Ιουνίου προέκυψε μια πολυφωνική, οκτακομματική Βουλή. Τρία από τα οκτώ κόμματα εξ’ αρχής χαρακτηρίστηκαν από τους περισσότερους δημοσκόπους, πολιτικούς αναλυτές και δημοσιογράφους ως ακροδεξιά ή και φασιστικά και η ψήφος σ’ αυτά ως αντισυστημική, αυτό το τελευταίο αποτελεί τη μόνη σωστή επισήμανση.

Για να υπάρχουν όμως ακροδεξιά κόμματα πρέπει να υπάρχει Δεξιά. Μόνο που στη σημερινή εποχή της παγκοσμιοποίησης (globalization) δεν υπάρχει ούτε Δεξιά, ούτε Κέντρο, ούτε Αριστερά, τουλάχιστον με την κλασσική έννοια αυτών των όρων. Υπάρχουν γκλομπαλιστές και πατριώτες – υπερασπιστές της εθνικής κυριαρχίας.

Τους τελευταίους δύο αιώνες, δεξιά χαρακτηρίζονταν τα συντηρητικά κόμματα που επιδίωκαν τη διατήρηση του status quo στην κοινωνική διαστρωμάτωση, στις παραγωγικές σχέσεις και στις πολιτιστικές αξίες. Αντίθετα, αριστερά χαρακτηρίζονταν τα κόμματα που επιδίωκαν (μεταρρυθμιστικά ή επαναστατικά) την αλλαγή του status quo σύμφωνα με τις εξελισσόμενες ανάγκες της κοινωνίας. Γι’ αυτό, τα κόμματα αυτά αποκλήθηκαν και προοδευτικά. Η Δεξιά εμφανιζόταν ως πατριωτική και η Αριστερά ως διεθνιστική (οι προλετάριοι δεν έχουν πατρίδα).

Η Δεξιά συχνά επεδίωκε να επιτύχει τους πολιτικούς στόχους της με αυταρχικές μεθόδους και ενίοτε με στρατιωτικά πραξικοπήματα. Η Αριστερά, από την πλευρά της, με μαζικά κινήματα που ενίοτε μετεξελίσσοντο σε λαϊκές επαναστάσεις.

Στη σημερινή εποχή της παγκοσμιοποίησης αυτή η διαχωριστική γραμμή έχει πάψει να υφίσταται. Είναι η Δεξιά αυτή που επιδιώκει να ανατρέψει το status quo. Παραχωρεί σημαντικά τμήματα της εθνικής κυριαρχίας σε υπερεθνικούς οργανισμούς, μεταβάλλει τα κρατικά σύνορα σε διαπερατά (soft frontiers), εκποιεί τις στρατηγικές επιχειρήσεις και τις υποδομές, που αποτελούν καθοριστικό συντελεστή ισχύος, σε ξένα συμφέροντα, υποβαθμίζει την ιστορική ταυτότητα του έθνους και μετατρέπει την ομοιογενή κοινωνία σε πολυπολιτισμική. Σήμερα και η αυτοαποκαλούμενη Δεξιά έγινε διεθνιστική. Προς την ίδια κατεύθυνση ενεργεί και το συντριπτικά μεγαλύτερο τμήμα της αυτοαποκαλούμενης Αριστεράς (γκλομπαλιστική Αριστερά).

Για τη Δεξιά όλα γίνονται στο όνομα του εκσυγχρονισμού! Για την Αριστερά όλα γίνονται στο όνομα της προόδου! Σε αμφότερες τις περιπτώσεις ακολουθούνται οι ίδιες βασικές πολιτικές επιλογές.

Η παγκοσμιοποίηση

Ορισμένοι χαρακτηρίζουν τη σημερινή εποχή ως φιλελεύθερη ή ανεξέλεγκτη παγκοσμιοποίηση ή ως Νέα Τάξη Πραγμάτων (ΝΤΠ) ενώ κάποιοι μαρξιστές ως υπερ-ιμπεριαλισμό. Τίποτα από τα ανωτέρω δεν αποδίδει την πραγματικότητα. Δεν υπάρχει, ούτε μπορεί να υπάρξει, κεϋνσιανή ή σοσιαλιστική ή ελεγχόμενη  παγκοσμιοποίηση/  Η παγκοσμιοποίηση είναι μία και αποτελεί το ανώτερο, μέχρι στιγμής, στάδιο εξέλιξης του καπιταλιστικού συστήματος.

Ο ιμπεριαλισμός, το προηγούμενο στάδιο του καπιταλισμού, βασίστηκε στις μεγάλες και ισχυρές καπιταλιστικές χώρες που μοίρασαν τον κόσμο σε σφαίρες πολιτικής και οικονομικής επιρροής, οι οποίες προστατεύονταν με τη στρατιωτική ισχύ και με δασμολογικά τείχη. Αυτό έγινε είτε μέσω άμεσης εδαφικής κατάκτησης – δημιουργία αποικιών – είτε διαμέσου έμμεσων μεθόδων άσκησης ελέγχου στην πολιτική και οικονομική ανεξαρτησία άλλων κρατών. Κάθε αυτοκρατορία – imperium  (εξ’ ου και ιμπεριαλισμός), έχοντας ως πυρήνα της ένα ισχυρό έθνος, κατακτούσε και υποδούλωνε άλλα έθνη και λαούς.

Αντίθετα, η παγκοσμιοποίηση αποσκοπεί στη δημιουργία μιας ενιαίας διεθνούς αγοράς, χωρίς σύνορα, που θα υπερβαίνει τους κρατικούς διαχωρισμούς και τον οποιοδήποτε εθνικό έλεγχο και προστατευτισμό. Η παγκοσμιοποίηση δεν βασίζεται σ’ ένα ισχυρό έθνος, όπως ο ιμπεριαλισμός, αλλά, στη δομή μιας υπερεθνικής τάξης που προέρχεται από διάφορες χώρες και έχει συγκεντρώσει στα χέρια της μια τεράστια χρηματοπιστωτική και παραγωγική ισχύ. Η υπερεθνική αυτή τάξη ελέγχει τις μεγάλες διεθνείς τράπεζες και τις πολυεθνικές εταιρείες και απαρτίζεται όχι μόνο από Αμερικανούς, αλλά και Βρετανούς, Γερμανούς, Γάλλους, Άραβες, Ιάπωνες, Κορεάτες, Ινδούς και άλλους κεφαλαιούχους.

Γι’ αυτό η παγκοσμιοποίηση βρίσκεται σε στρατηγική σύγκρουση με τα κράτη – έθνη. Ενώ ο ιμπεριαλισμός βασίστηκε σε ισχυρούς κρατικούς δρώντες, η παγκοσμιοποίηση αποσκοπεί στην πλήρη αποδυνάμωση και την υπέρβαση των κρατών ή ακόμη και στη διάλυση των πιο αδύναμων από αυτά.

Μέσα στο πλαίσιο αυτής της βασικής αντίθεσης οι Μεγάλες Δυνάμεις και ισχυρά περιφερειακά κράτη εξακολουθούν να δρουν για την υπεράσπιση των επιμέρους συμφερόντων τους, χωρίς αυτό, στις περισσότερες περιπτώσεις, να αποτελεί αμφισβήτηση των γενικότερων επιλογών της παγκοσμιοποίησης.

Οι τρεις πυλώνες

Οι τρεις βασικοί πυλώνες της παγκοσμιοποίησης είναι:

Πρώτον: Η ελεύθερη διακίνηση των κεφαλαίων. Κανένας φραγμός δεν πρέπει να υπάρχει στην ελεύθερη κυκλοφορία του κεφαλαίου από τη μια αγορά στην άλλη, από τη μια χώρα στην άλλη. Αυτά τα κεφάλαια που διατρέχουν τον πλανήτη, αναζητώντας επενδυτικές «ευκαιρίες» για να τοποθετηθούν, αποτελούν τις περίφημες «αγορές» που καθορίζουν πού θα υπάρξει οικονομική ανάπτυξη και πού ύφεση, ποιο κράτος θα χρεοκοπήσει και ποιο όχι. Η ελεύθερη διακίνηση των κεφαλαίων στερεί επίσης από τις αδύναμες οικονομίες τις εγχώριες αποταμιεύσεις τους που καταλήγουν σε ασφαλείς χώρες και σε φορολογικούς παραδείσους.

Δεύτερον:  Η ελεύθερη διακίνηση αγαθών και υπηρεσιών. Τα προϊόντα από χώρες χαμηλού εργατικού, φορολογικού και περιβαλλοντικού κόστους πρέπει να κυκλοφορούν ελεύθερα, χωρίς δασμούς, τέλη και ειδικούς φόρους καταστρέφοντας έτσι τις εθνικές οικονομίες και τους μικρούς παραγωγούς. Οι πολυεθνικές εταιρείες χτίζουν τα εργοστάσιά τους στις φθηνές χώρες και από εκεί εξάγουν ελεύθερα τα προϊόντα τους στον υπόλοιπο κόσμο. Καμιά εγχώρια παραγωγή δεν μπορεί να επιβιώσει σε συνθήκες τέτοιου άνισου ανταγωνισμού. Παράλληλα μπορούν να εκβιάζουν την κυβέρνηση και τους εργαζόμενους σε μία χώρα ότι αν δεν αποδεχτούν χαμηλότερους φόρους ή χαμηλότερες αμοιβές θα μεταφέρουν τα εργοστάσια τους αλλού.

Τρίτον:  Η ελεύθερη διακίνηση των εργαζομένων. Οι άνθρωποι πρέπει να απαλλαγούν προοδευτικά από δεσμούς εθνικούς, θρησκευτικούς και πολιτισμικούς, δηλαδή από τις ρίζες τους και  ό,τι τους δένει με τον τόπο τους και να μετακινούνται εκεί που τους χρειάζεται το κεφάλαιο. Γι’ αυτό ενθαρρύνονται τα μεταναστευτικά ρεύματα (ανοιχτά σύνορα) προς τις ανεπτυγμένες χώρες, προκειμένου να υπάρχει ένας εφεδρικός στρατός εργαζομένων που θα είναι διατεθειμένος να δουλέψει με χαμηλότερη αμοιβή, συμπιέζοντας έτσι τους μισθούς των ντόπιων εργαζομένων. Παράλληλα, οι μετανάστες μειώνουν την κοινωνική συνοχή στις χώρες υποδοχής, δημιουργώντας πολυπολιτισμικές κοινωνίες. Οι τελευταίες, λόγω κατακερματισμού, έχουν περιορισμένες δυνατότητες να υπερασπιστούν τα εθνικά συμφέροντα που δεν είναι πια κοινά για τις διάφορες πληθυσμιακές ομάδες από τις οποίες πλέον αποτελούνται.

Η περισσότερο προωθημένη μορφή της παγκοσμιοποίησης πραγματοποιείται στην Ε.Ε. και ιδιαίτερα στην Ευρωζώνη. Πολλές από τις βασικές εξουσίες των κυβερνήσεων έχουν, βάσει των ευρωπαϊκών συνθηκών, εκχωρηθεί στην Κομισιόν και στην αδιαφανή γραφειοκρατία των Βρυξελλών, ενώ πρόσθετα για τις χώρες της Ευρωζώνης η νομισματική ανεξαρτησία έχει παραχωρηθεί στην ΕΚΤ.

Ο φασισμός

Το κύριο εμπόδιο στην επιτυχή ολοκλήρωση της παγκοσμιοποίησης είναι τα κράτη-έθνη με τα κυριαρχικά συμφέροντά τους. Η προοδευτική αποδυνάμωση των κρατών, η μεταφορά μεγάλου μέρους της κυριαρχίας τους σε υπερεθνικές δομές και ο εγκλωβισμός τους μέσα σε διεθνείς οικονομικές συμφωνίες αποσκοπούν στην προετοιμασία για την εγκαθίδρυση μιας παγκόσμιας διακυβέρνησης χωρίς καμιά δημοκρατική νομιμοποίηση που θα εξυπηρετεί τα συμφέροντα του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου και των πολυεθνικών επιχειρήσεων. Αυτή είναι η σύγχρονη μεγάλη απειλή για την ελευθερία, τη δημοκρατία και την αξιοπρέπεια των λαών και όχι ο κίνδυνος αναγέννησης κάποιου είδους φασισμού ή ναζισμού.

Ο φασισμός – ναζισμός κυριάρχησε σε κάποιες χώρες της Ευρώπης την περίοδο του Μεσοπολέμου, μετά την επικράτηση της ρωσικής επανάστασης του 1917. Ήταν η απάντηση της αστικής και μικροαστικής τάξης στον κίνδυνο του μπολσεβικισμού και της κολεκτιβοποίησης. Σήμερα τέτοια απειλή δεν υφίσταται, άρα δεν υπάρχει η κοινωνική βάση για αναβίωση φασιστικών ή ναζιστικών κομμάτων και καθεστώτων. Κανένα «αυγό του φιδιού δεν εκκολάπτεται, ούτε εκκολάφθηκε», όπως προσπαθεί να μας τρομοκρατήσει η αγκιτάτσια των γκλομπαλιστών (Βλέπε Υ.Γ 1).

Αντιδρώντας στη λαίλαπα της εθνοαποδόμησης που προκαλεί η παγκοσμιοποίηση δημιουργήθηκαν, σε πολλές χώρες, πατριωτικά – εθνικιστικά κινήματα και κόμματα, άλλοτε επιτυχημένα, άλλοτε όχι. Στην Ελλάδα, μετά τις τελευταίες εκλογές, εκπροσωπούνται στη Βουλή τρία κόμματα (Σπαρτιάτες, Ελληνική Λύση και Νίκη) τα οποία, λόγω των πολιτικών θέσεών τους, μπορούν να χαρακτηριστούν ως αντίπαλα, τουλάχιστον σε κάποιες πλευρές, της παγκοσμιοποίησης. Στην πορεία θα αποδειχθεί αν τα κόμματα αυτά ή κάποιο από αυτά διαθέτουν ολιστικό σχέδιο υπεράσπισης του Ελληνισμού, της εθνικής κυριαρχίας του και ανάπτυξης των συντελεστών ισχύος του. Η επικέντρωση σε κάποια επιμέρους θέματα, όσο σημαντικά κι’ αν είναι, όπως το μεταναστευτικό, η παιδεία ή το δημογραφικό δεν αρκούν. Το δημογραφικό π.χ. χωρίς επενδύσεις και οικονομική ανάπτυξη δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί.

Οι εκφραστές της παγκοσμιοποίησης αποκαλούν τις ηγεσίες και τους ψηφοφόρους των κομμάτων αυτών συλλήβδην λαϊκιστές, ακροδεξιούς, υπερεθνικιστές, πατριδοκάπηλους, θρησκόληπτους, ρατσιστές, ομοφοβικούς, φασίστες, ναζιστές, ψεκασμένους, πράκτορες της Μόσχας, οπαδούς του Ντ. Τραμπ, της Μ. Λεπέν, του Β. Όρμπαν και πολλά άλλα.

Όλοι αυτοί οι αρνητικοί χαρακτηρισμοί δείχνουν τον τρόμο των γκλομπαλιστών μήπως τυχόν ισχυροποιηθεί ένα κίνημα που θα εναντιωθεί αποφασιστικά στο σύστημα της παγκοσμιοποίησης. Η αγκιτάτσια, είδος προπαγάνδας που ασκείται, επιχειρεί, όχι να πείσει, αλλά να ενεργοποιήσει τα απαξιωτικά συναισθήματα της μάζας εναντίον όσων κομμάτων ή προσώπων αμφισβητούν την πολιτική ορθότητα εντός του υπάρχοντος συστήματος και προβάλουν τα ταυτοτικά χαρακτηριστικά του έθνους, της πατρίδας, της γλώσσας, της ορθοδοξίας και του ελληνικού πολιτισμού.

Στην εποχή της παγκοσμιοποίησης ο πατριωτισμός αποτελεί την ισχυρότερη επαναστατική δύναμη. «Patria o muerte» (Πατρίδα ή θάνατος) όπως είχε βροντοφωνάξει, στον ΟΗΕ, ο Ερνέστο Τσε Γκεβάρα, ένας επαναστάτης που κανείς δεν μπορεί να τον κατηγορήσει ως εθνικιστή ή φασίστα.

Υ.Γ. 1 Επισημαίνουμε ότι δεν πρέπει να συγχέονται ο φασισμός – ναζισμός με τα αυταρχικά καθεστώτα ή τις στρατιωτικές δικτατορίες. Στην Ελλάδα η δικτατορία της 4ης Αυγούστου του Ι. Μεταξά ήταν ένα αντιδημοκρατικό, αυταρχικό και αντικομμουνιστικό καθεστώς, αλλά δεν προήλθε από κάποιο φασιστικό κίνημα. Στην Ισπανία ήταν ο στρατός του πραξικοπηματία Φράγκο που ανέτρεψε τη Δημοκρατική Κυβέρνηση, παρά την ύπαρξη στη χώρα ενός ισχυρού φασιστικού κινήματος, της Φάλαγγας. Επίσης, η Χούντα της 21ης Απριλίου 1967 δεν ήταν ένα φασιστικό καθεστώς, αλλά, μια στρατιωτική δικτατορία υπό τον έλεγχο της αμερικανικής CIA, δηλαδή, υπό τον έλεγχο μιας τυπικά δημοκρατικής κυβέρνησης. Γι’ αυτό είναι τουλάχιστον αφελές ορισμένοι στην Κύπρο να συνδέουν το πραξικόπημα του 1974 και την τουρκική εισβολή που ακολούθησε με τους τότε «φασίστες» της Αθήνας και να εκφράζουν τους φόβους τους για την τωρινή ύπαρξη «φασιστικών» κομμάτων στην ελληνική και κυπριακή Βουλή.

Υ.Γ. 2 Το θέμα της παγκοσμιοποίησης είναι τεράστιο και έχει πολλές διαστάσεις π.χ. οι περιπτώσεις της Κίνας, της Ρωσίας, συνολικά των BRICS κλπ. Εδώ επιχειρήσαμε μια σχετικά σύντομη αναφορά σε συνδυασμό με την ύπαρξη των αντισυστημικών κομμάτων στο ελληνικό Κοινοβούλιο.

 Πηγή : www.ellinikiantistasi.gr

Δ. Μακροδημόπουλου: στον απόηχο των εκλογών

1

του Δ. Μακροδημόπουλου

Αν θέλουμε να αξιολογήσουμε την κατάσταση που προέκυψε από τις εκλογές και τί μας επιφυλάσσει, εύλογα θα συμπεράνουμε ότι δεν άλλαξε κάτι που μπορεί να μας κάνει αισιόδοξους. Τουναντίον μάλιστα. Θα συνεχίσουν να κυβερνούν άλλα τέσσερα χρόνια όσοι ενέχονται για την ανυπαρξία του “επιτελικού” κράτους, την πλήρη διάλυση του ΕΣΥ, την ακρίβεια, την ανελευθερία του Τύπου, για τα Τέμπη, την Εύβοια, τα ανθρώπινα δικαιώματα, τις πελατειακές σχέσεις με τα μπλοκάκια και τις μετατάξεις, τη συνέχιση του brain drain. Δηλαδή οι ίδιοι άνθρωποι, η ίδια νοοτροπία. Το αρνητικό είναι ότι η κυβέρνηση με την επανεκλογή της αισθάνεται δικαιωμένη για όλα τα παραπάνω και θα συνεχίσει επιθετικότερα την ίδια νεοφιλελεύθερη πολιτική. Αυτά γράφονται διότι εντυπωσιάζει η διάσταση πρωτοφανούς θριάμβου που προσέδωσαν οι νικητές και ο φιλοκυβερνητικός Τύπος στην επικράτησή τους, εξωραΐζοντας έτσι την κυβερνητική θητεία που προηγήθηκε. Ας μη ξεχνάμε ότι τον Οκτώβρη του 2010 ο Γιώργος Παπανδρέου είχε επικρατήσει με 43,92%, σημαντικά υψηλότερο ποσοστό από το 40,56% της ΝΔ και μάλιστα με συμμετοχή του 70,95% του εκλογικού σώματος έναντι 52,84% την 25η Ιουνίου ενώ σε προηγούμενες αναμετρήσεις κόμματα επικράτησαν με ακόμη υψηλότερα ποσοστά, αυτό όμως δεν απέτρεψε την πορεία της χώρας στα μνημόνια. Σήμερα επιχαίρουν και θριαμβολογούν διότι ο Συριζα καταποντίστηκε σε απρόσμενα ποσοστά, εκλαμβάνουν δηλαδή την εκλογική συρρίκνωση του Σύριζα ως ταξική νίκη. Ξεχνούν όμως ότι το 60% καταψήφισε τη ΝΔ και την πολιτική του Κυριάκου Μητσοτάκη, άσχετα αν το εκλογικό σύστημα κομμένο και ραμμένο στα μέτρα τους, έδωσε στη μειοψηφία ισχυρή κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Πώς όμως κατόρθωσε ο Κυριάκος Μητσοτάκης με αυτή την πολιτική να ανανεώσει την κυβερνητική του θητεία και να διατηρήσει τα εκλογικά ποσοστά του 2019;

«[Θα] πρέπει, μας λέει ο Ζίγκμουντ Μπάουμαν, να ενισχυθεί τεχνητά ή τουλάχιστον να δραματοποιηθεί τεχνητά το θέμα της προσωπικής ασφάλειας, σε τέτοιο βαθμό, ώστε να εμπνεύσει ένα επαρκές επίπεδο φόβου και την ίδια στιγμή να υπερβεί σε βαρύτητα, να επισκιάσει και να υποβιβάσει σε δευτερεύουσα θέση την οικονομικά παραγόμενη ανασφάλεια, για την οποία η κυβέρνηση του κράτους δεν μπορεί να κάνει σχεδόν τίποτα, με το τίποτα να είναι αυτό που πρόθυμα θέλει τελικά να κάνει».

Πώς μεθοδεύτηκε αυτή η τακτική; Αρχικά με την επιχείρηση εισβολής προσφύγων από την Τουρκία στη χώρα μας μέσω του Έβρου τον Μάρτιο του 2020. Δόθηκε χαρακτήρας ελληνοτουρκικού πολέμου από τον οποίο η πατρίδα μας εξήλθε νικήτρια.  Η Τουρκία εργαλειοποίησε το προσφυγικό για να στείλει το μήνυμα της στην Ευρώπη και το πέτυχε. Απόδειξη, η σύγκληση τετραμερούς, δύο εβδομάδες μόλις μετά την επιχείρηση εισβολής, στις 17 Μαρτίου, με τη συμμετοχή της Μέρκελ, του Μακρόν του Τζόνσον και του Ερντογάν, χωρίς να προσκληθεί η χώρας μας που υπέστη την επίθεση! Γιαυτό η μεταφορά των προσφύγων στην Αδριανούπολη δεν είχε τον χαρακτήρα του αιφνιδιασμού αλλά έγινε πομπωδώς. Με κομβόι από λεωφορεία, με τα τηλεοπτικά δίκτυα να μεταδίδουν τα γεγονότα απ’ ευθείας καθώς και συνεντεύξεις αναχωρούντων  προσφύγων Θα μπορούσαν να εισβάλλουν ποτέ οι δυστυχείς πρόσφυγες στον Έβρο όπου παρατάσσεται το κύριο σώμα των ενόπλων δυνάμεών μας; Συνεχίστηκε η πολιτική της ανασφάλειας με την καθημερινή προβολή ειδήσεων με δηλώσεις μέχρι και του τελευταίου Τούρκου ιθύνοντα από σύσσωμα τα ΜΜΕ δημιουργώντας καθημερινά τον φόβο ενός επικείμενου ελληνοτουρκικού πολέμου. Ήταν και η πανδημία, η εργαλειοποίηση του φόβου με την ανεπιτυχή διαχείρισή της που οδήγησε σε χιλιάδες νεκρούς. Σε αντιστάθμισμα αυτής της αποτυχίας η κυβέρνηση μοίρασε με οριζόντιο τρόπο 43 δις στο όνομα της αντιμετώπισης των συνεπειών της πανδημίας, συνολικά περί τα 65 δις και για προεκλογικές σκοπιμότητες που καθόρισαν και το εκλογικό αποτέλεσμα. Όλα αυτά μου έφεραν στο νου το 2019, όταν ο Σύριζα δεν εργαλειοποίησε το “μαξιλάρι” των 35 δις για να διασωθεί εκλογικά. Ήθελε και δεν μπορούσε; Το θέμα είναι ότι τα 35 δις έμειναν ανέγγιχτα και υπάρχουν και σήμερα ενώ η ΝΔ αύξησε το χρέος της χώρας κατά 44 δις χωρίς κανένα, μα κανένα παραγωγικό αποτύπωμα.

Βέβαια αλλού θα έπρεπε να είχε εστιάσει η κοινωνία τους φόβους της, στην αποδεδειγμένη ανικανότητα και επικινδυνότητα του “επιτελικού κράτους”, διότι τη βιώνει και την απειλεί καθημερινά. Το αποτέλεσμα των εκλογών απέδειξε ότι τραγωδίες, όπως στα Τέμπη, αντιμετωπίστηκαν από το εκλογικό σώμα λες και προκλήθηκαν “εκ Θεού”, από τη Φύση που υπερέβη τις δυνατότητές μας.  Όμως η τραγωδία στα Τέμπη είχε ολοφάνερα το αποτύπωμά της, τη σφραγίδα των ηθικών αυτουργών της. Ήταν το αδιέξοδο της τεχνολογικής εξέλιξης αφενός και των πελατειακών σχέσεων αφετέρου, στις προσλήψεις με μπλοκάκι και στις μετατάξεις σε έναν τομέα κλειδί για την ασφάλεια της κυκλοφορίας καίτοι είχαν συμβεί και επισημανθεί από τη ΡΑΣ και άλλα περιστατικά που προοιώνιζαν το απευκταίο. Όμως, αφού δεν άγγιξε “τα δικά μας παιδιά”, το εκλογικό σώμα το προσπέρασε! Αυτή η αντίληψη κυριάρχησε. Αύριο όμως; Ποιός ξέρει για ποιόν θα κτυπήσει η καμπάνα;

Μακροδημόπουλος Δημήτρης

Αλεξ/πολη – κιν. 6947 – 771412

10/7/2023

 

 

Η ΒΑΛΚΑΝΙΚΗ ΡΕΥΣΤΟΤΗΤΑ ΚΑΙ Η “ΔΗΜΟΣΘΕΝΕΙΑ” ΑΦΕΛΕΙΑ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ

2

του Παντελή Σαββίδη

Ο Λιούπσο Γκεοργκίεφσκι διετέλεσε πρωθυπουργός της πΓΔΜ (έτσι λεγόταν τότε η χώρα) και είναι αυτός που ίδρυσε το  VMRO-DPMNE. Το κόμμα, δηλαδή, που σήμερα είναι η αξιωματική αντιπολίτευση στα Σκόπια και αποτέλεσε, όταν ιδρύθηκε, την ανασύσταση του παλιού VMRO, της Μακεδονικής Επαναστατικής Οργάνωσης που ήρθε σε σύγκρουση με τις ελληνικές ομάδες στην Μακεδονία στις αρχές του 20ου αιώνα. Εκείνο το VMRO είχε δημιουργηθεί στη Θεσσαλονίκη γι αυτό και ο Γκεοργκίεφσκι είχε πει, άμα τη ιδρύσει του δικού του VMRO, πως το επόμενο συνέδριο θα το πραγματοποιούσε στη Θεσσαλονίκη. Υπόσχεση που δεν τηρήθηκε ποτέ. Δεν ήταν δυνατόν, άλλωστε.

Ο Γκεοργκίεφκσι τα “έσπασε” με το κόμμα που ίδρυσε, μόλις έπαψε να είναι πρωθυπουργός και είχε μια σαφή φιλοβουλγαρική στροφή. Μάλιστα ήταν από τους πολίτες της γειτονικής χώρας με βουλγαρικό διαβατήριο.

Έχει ιδρύσει ένα νέο κόμμα το VMRO-NP και σε συνέντευξή του στο περιοδικό «фокус» τονίζει ότι δεν μπορεί να καταλάβει πως το VMRO-DPMNE είναι το πιο αντιβουλγαρικό και ταυτόχρονα το πιο φιλοσερβικό κόμμα. Τον καίνε και τα δύο αν και στην ίδια συνέντευξη δηλώνει πως αγωνίσθηκε για την “μακεδονική” ταυτότητα και τη δημιουργία του κράτους τους.

Η σερβική και βουλγαρική αντιπαράθεση στην περιοχή που καταλαμβάνουν σήμερα τα Σκόπια ήταν έντονη. Το ίδιο έντονη, αν όχι περισσότερο έντονη, με την αντιπαράθεσή τους με την Ελλάδα. Απασχόλησε δε, επι μακρόν και τα κομμουνιστικά κόμματα των δύο αυτών κρατών. Και το ελληνικό, υπο την καθοδήγηση της Κομμουνιστικής Διεθνούς την οποία ήλεγχε η Μόσχα.

Ο Γκεοργκίεφσκι, λοιπόν, αφού επισημαίνει ότι η Σερβία έχει κάνει επιτυχείς προσπάθειες να φιλοσερβοποιήσει την κοινωνική και πολιτική ζωή της χώρας του υπογραμμίζει πως αν γινόταν σήμερα δημοψήφισμα, το 80% του λαού (πλην Αλβανών) θα ψήφιζε υπέρ της σύνδεσης της χώρας τους με την Σερβία.

Τα Βαλκάνια δεν έχουν σταθεροποιηθεί ακόμη. Βρίσκονται σε ρευστότητα. Τους σχετικούς κινδύνους επισήμανε και ο πρωθυπουργός από το Βίλνιους.

Σε ρευστότητα η Βόρεια Μακεδονία, σε ρευστότητα το Κόσοβο, σε ρευστότητα η Βοσνία Ερζεγοβίνη η οποία δεν λειτούργησε ποτέ ως ενιαίο κράτος, σε αναβίωση οι παλαιές διαιρέσεις μεταξύ Βουλγαρίας και Σερβίας με επίδικο την επιρροή ή και την μελλοντική προσάρτηση των Σκοπίων. Και βεβαίως, σε μαφιόζικη κατάσταση η πολιτική ηγεσία και η πολιτική ζωή στην Αλβανία.

Δεν ξέρω αν στην ελληνική πρωτεύουσα απασχολεί τα αρμόδια κέντρα η κατάσταση Το πιθανότερο είναι όχι. Η Αθήνα έχει αποφασίσει, όπως φαίνεται από την συμπεριφορά του συνόλου του πολιτικού της προσωπικού και των εκάστοτε κυβερνήσεών της, πως θα λειτουργήσει ως πόλη κράτος με αποικίες την υπόλοιπη αναγνωρισμένη, ακόμη, ως ελληνική επικράτεια.

Το μόνο που την ενοχλεί είναι η δορυφοροποίησή της από την Τουρκία, δορυφοροποίηση την οποία δεν θα αποφύγει. Περισσότερο ασχολείται με τους όρους της εξάρτησης.

Αν δεν είχε μια «δημοσθένεια» αντίληψη περί Μακεδονίας, θα είχε μεταφέρει το Τμήμα του ΥΠΕΞ που ασχολείται με τα Βαλκάνια στη Θεσσαλονίκη και θα είχε αποσυγκεντρώσει και άλλους θεσμούς στην ελληνική περιφέρεια.

Το ότι δεν ασχολείται με την ελληνική επικράτεια πέραν του λεκανοπεδίου το αποδεικνύουν, εκτός των υποδομών και των επενδύσεων που ενθαρρύνει στο Κέντρο, ο τρόπος προσέγγισης της μειονότητας στη Θράκη, όπως αποκαλύφθηκε από την παρουσία της κ. Μπακογιάννη, ο τρόπος που χειρίζεται την υπόθεση Μπελέρη, η σημασία που δίνει στην Μακεδονία συνολικά.

Οι πόλεμοι στην Γιουγκοσλαβία αποτέλεσαν τραγικό γεγονός με εκατομμύρια, ίσως, ανθρώπινα θύματα και ανθρώπους που έχασαν ό,τι είχαν ως περιουσιακό στοιχείο αλλά γεωπολιτικά ευνόησαν την αντίληψη του αθηναϊκού κράτους. Μια ενιαία Γιουγκοσλαβία, με την αλαζονική παράδοση που είχε και μια Τουρκία, όπως συμπεριφέρεται σήμερα, θα το είχαν συνθλίψει.

Η δημιουργία των Σκοπίων αποτέλεσε ευτύχημα για τις γεωπολιτικές ισορροπίες υπέρ της Ελλάδας στην περιοχή. Το πρόβλημα με την κατάληξη της διαφοράς με την Ελλάδα δεν είναι η ονομασία της γειτονικής χώρας. Τα εδάφη που κατέχει είναι μέρος της γεωγραφικής Μακεδονίας και ποτέ στην ιστορία στο σύνολό τους δεν ήταν ελληνικά. Το Βόρεια Μακεδονία δεν πρέπει να ενοχλεί. Εκείνο που ενοχλεί και αποτελεί ωρολογιακή βόμβα είναι ο χαρακτηρισμός τους ως Μακεδονικής εθνότητας και της γλώσσας τους ως Μακεδονικής. Η ιστορία κάνει κύκλους και τα Σκόπια θα αξιοποιήσουν, όπως αποκαλύπτει έκθεση των βουλγαρικών μυστικών υπηρεσιών, τις φιλικά διακείμενες προς αυτά μειονότητες στα βαλκάνια για να επηρεάζουν καταστάσεις. Θα το κάνει και στην Ελλάδα αν βρει πρόσφορο έδαφος.

Η αδιαφορία του ελληνικού κράτους για τις εξελίξεις καλλιεργεί το έδαφος αυτό.

Ο Πρωθυπουργός, από το Βίλνιους, επέστησε την προσοχή στις εντάσεις στα Δυτικά Βαλκάνια, υπογραμμίζοντας ότι μπορεί να είναι ακόμη μια πρόκληση για τη σταθερότητα του ΝΑΤΟ.

Ο ίδιος τι κάνει; Πως χειρίζεται η Αθήνα τα Βαλκάνια; Ή και εδώ αφήνει σε άλλους τις πρωτοβουλίες;

ΕΕ – LOATK: Κατάργηση της κυριαρχίας και της ταυτότητας των ευρωπαϊκών λαών

1

 

των Anne-Marie Le Pourhiet, ομοτ. καθηγήτριας δημοσίου δικαίου &

Jean-Éric Schoettl τέως γρ. του Συνταγματικού Συμβουλίου της Γαλλίας

Αν ο ευρωπαϊκός πολιτισμός ταυτίζεται με την προώθηση της ομοφυλοφιλίας και ο φιλειρηνισμός της ΕΕ με την «παραγωγή πολεμοφοδίων», τότε ο λύκος έβγαλε την προβιά του…

Δεκαπέντε κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, συμπεριλαμβανομένης της Γαλλίας [και της Ελλάδας, εννοείται], συντάχτηκαν με την Επιτροπή στη δίωξη που άσκησε τον περασμένο Ιούλιο κατά της Ουγγαρίας ενώπιον του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΔΕΕ). Επίμαχο είναι ο ουγγρικός νόμος του Ιουνίου 2021 που απαγορεύει την προώθηση της ομοφυλοφιλίας και την αλλαγή φύλου στα μέσα ενημέρωσης και στα εκπαιδευτικά προγράμματα που προορίζονται για ανηλίκους. Η Ουγγαρία είχε ήδη επικριθεί στις Βρυξέλλες ότι τόλμησε να ορίσει τη γονεϊκότητα, στο Σύνταγμά της, με αυτή τη σκανδαλώδη [!!!] συντόμευση: « Η μητέρα είναι γυναίκα, ο πατέρας είναι άντρας.»

Περί τινος πρόκειται στην πραγματικότητα; Ο ενοχοποιημένος ουγγρικός νόμος δεν τιμωρεί την ομοφυλοφιλία ή την αλλαγή φύλου. Τείνει μόνο να παρεμποδίζει τον προσηλυτισμό που απευθύνεται σε ανηλίκους, ο οποίος στη Δύση προκαλεί ένα τεχνητό κύμα «δυσφορίας φύλου» μεταξύ των εφήβων. Αυτό το φαινόμενο, που αναπτύσσεται στα σχολεία και στα κοινωνικά δίκτυα, ανησυχεί πολλές άλλες χώρες και οι νόμοι πανομοιότυποι με αυτόν της Ουγγαρίας πολλαπλασιάζονται, ειδικά στις αμερικανικές πολιτείες.

ΛΟΜΠΙ

Κατόπιν αναφοράς πολλών μαχόμενων ΜΚΟ, δεκαπέντε χώρες μέλη, καθώς και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, θα παρέμβουν ως «τρίτα μέρη» στη μήνυση που άσκησε στη Βουδαπέστη η Κομισιόν. Η κα Van der Leyen χαρακτήρισε τον ουγγρικό νόμο «ντροπή», ενώ μια Γαλλίδα ευρωβουλευτής από την ομάδα Renew, αντιπρόεδρος της διακομματικής ομάδας LGBTQ+ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, βλέπει σε αυτή την «ιστορική» παρέμβαση της Γαλλίας ενώπιον του Δικαστηρίου, «ισχυρό σήμα» για την «υπεράσπιση των αξιών μας». Η ουγγρική κυβέρνηση, που επανήλθε στην εξουσία μετά τη σαφή νίκη της στις βουλευτικές εκλογές της 3ης Απριλίου 2022, αρνήθηκε να ακυρώσει το κείμενό της και μάλιστα διοργάνωσε, παράλληλα με τις εκλογές, δημοψήφισμα για το θέμα. Τα αποτελέσματα αυτού, όπως και των εκλογών, δείχνουν ότι η μεγάλη πλειονότητα των Ούγγρων εγκρίνει τον περιορισμό του ομοφυλοφιλικού και τρανς προσηλυτισμού μεταξύ των ανηλίκων.

Απάνθρωπο και βάρβαρο στιγμιότυπο από εκδήλωση των Loatk. Και όμως «Η Επιτροπή θεωρεί ότι οι ουγγρικές διατάξεις παραβιάζουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια…».

Ενώπιον του ΔΕΕ, η Επιτροπή προσάπτει στην Ουγγαρία ότι δεν αιτιολόγησε πώς η έκθεση των παιδιών σε περιεχόμενο LGBTQ+ θα έβλαπτε την ευημερία τους ή δεν θα ήταν προς το συμφέρον τους. Σύμφωνα με την εκτελεστική εξουσία της ΕΕ, ο ουγγρικός νόμος παραβιάζει πολλές οδηγίες: για την ελεύθερη παροχή υπηρεσιών οπτικοακουστικών μέσων ενημέρωσης, για το ηλεκτρονικό εμπόριο και για τη διαφάνεια της ενιαίας αγοράς. Υπονομεύει την ελευθερία παροχής υπηρεσιών και την ελεύθερη κυκλοφορία των αγαθών, καθώς και το δικαίωμα στην προστασία των δεδομένων που κατοχυρώνεται στο άρθρο 8 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων και στον Γενικό Κανονισμό για την Προστασία Δεδομένων (GDPR).

Η Επιτροπή θεωρεί περαιτέρω ότι οι ουγγρικές διατάξεις παραβιάζουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, την ελευθερία έκφρασης και ενημέρωσης, το δικαίωμα σεβασμού της ιδιωτικής ζωής, όπως και το δικαίωμα στη μη-διάκριση, σύμφωνα με τα άρθρα 1, 7, 11 και 21 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ. Τελευταίο, αλλά εξίσου σημαντικό, η «σοβαρότητα» αυτών των παραβιάσεων συνιστά επίθεση στις «αξίες» που αναφέρονται στο άρθρο 2 της Συνθήκης.

Προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι ένα κείμενο που τείνει να ρυθμίζει αυτό που ένα κράτος μέλος θεωρεί, σύμφωνα με τις δικές του ευαισθησίες και την εθνική του κουλτούρα, ως κίνδυνο για τους ανηλίκους, πρέπει να προκαλέσει ένα τέτοιο ξέσπασμα από τα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα. Η κατασταλτική αδυσώπητη στάση στην οποία υποβάλλεται η Ουγγαρία υποδηλώνει τη σημασία του ρόλου που διαδραματίζουν ορισμένα λόμπι και ΜΚΟ στα θεσμικά όργανα της Ένωσης. Σε σύγκριση με ορισμένες εκστρατείες που καθιστούν την ισλαμική μαντίλα το λάβαρο του “μέλλοντος της Ευρώπης”, αποκαλύπτει ότι ο αναπαραγόμενος Wokism και τα δίκτυα της “Open Society” έχουν εγκατασταθεί στα κυκλώματα λήψης αποφάσεων των Βρυξελλών.

ΑΥΤΑΡΧΙΚΟΣ ΠΕΙΡΑΣΜΟΣ

Ο τρόπος με τον οποίο η Επιτροπή αγνοεί την αρχή της επικουρικότητας και την υποχρέωση της Ένωσης να σέβεται την εθνική ταυτότητα των κρατών μελών, όπως εγγυάται το άρθρο 4 της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση, καθώς και την αγνόηση της αρχής της δημοκρατίας και του πολιτικού αυτοπροσδιορισμού των λαών, μπορεί να εξηγηθεί μόνο από την επιθυμία να επιβληθεί με τη βία μια ιδεολογική προκατάληψη. Εν μέσω του πολέμου στην Ουκρανία, των οικονομικών και κοινωνικών εντάσεων, των κλιματικών συναγερμών και της ασφάλειας, των μεταναστευτικών και γεωπολιτικών αναταραχών, δεν υπάρχει προφανώς, γι’ αυτήν, κανένας πιο επείγων κίνδυνος να πολεμήσει από τον ουγγρικό νόμο για την υπεράσπιση των αξιών της ΕΕ…

Το άρθρο 26-3 της Οικουμενικής Διακήρυξης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του 1948 ορίζει ότι «οι γονείς έχουν το δικαίωμα προτεραιότητας να επιλέξουν το είδος της εκπαίδευσης που θα δοθεί στα παιδιά τους» . Το Σύμφωνο του ΟΗΕ για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα κατοχυρώνει επίσης την ελευθερία των γονέων να διασφαλίζουν την ηθική διαπαιδαγώγηση των παιδιών τους, σύμφωνα με τις δικές τους πεποιθήσεις, ενώ ένα πρωτόκολλο της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα επιβεβαιώνει το «δικαίωμα των γονέων να διασφαλίζουν αυτή την εκπαίδευση και διδασκαλία σύμφωνα με τις φιλοσοφικές τους πεποιθήσεις». Ωστόσο, αυτό το δικαίωμα αρνείται σήμερα στους Ούγγρους γονείς, αύριο σε γονείς από άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

Για να σώσει την Ουγγαρία από τον οδοστρωτήρα της ΕΕ, ο Όρμπαν αναγκάστηκε να περιλάβει στο Σύνταγμα την προαιώνια αλήθεια: «Η μητέρα είναι γυναίκα και ο πατέρας άνδρας»!!!

Υπό το πρόσχημα του κράτους δικαίου και στο όνομα αόριστων και επιδεχομένων πολλών ερμηνειών αρχών, τα όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι οι αρχιτέκτονες μιας ιδεολογικής κανονιστικής αρχής που απέχει πολύ από τις αρμοδιότητες της Ένωσης και, παρεμπιπτόντως, από τα ιδανικά των ιδρυτών της. Το γεγονός ότι χρησιμοποιούν τώρα το οικονομικό ραβδί για να επιβάλουν αυτήν την κανονιστικότητα προδίδει την τυραννική φύση αυτής της μετατόπισης. Αποκρυσταλλώνοντας στις «αξίες» της Ένωσης κατεξοχήν πολιτικές επιλογές, η Επιτροπή και το Δικαστήριο τείνουν να σφετερίζονται την πλουραλιστική συζήτηση για κοινωνικά ζητήματα εντός των κρατών. Ετσι, απαγορεύουν τις εκλογικές εναλλαγές, αφού λογικά θα τιμωρηθεί οποιοδήποτε πολιτικό πρόγραμμα αντίκειται σε αυτήν την κανονιστικότητα, ουσιαστικά με βάση τη νομολογία και το δόγμα. Είναι, όμως, ακριβώς ο πολιτικός πλουραλισμός και η πιθανή εναλλαγή εξουσίας που ορίζουν τη δημοκρατία, την υπέρτατη αξία των κρατών μελών. Ως εκ τούτου, η Ένωση απομακρύνεται από λαούς και έθνη, ακόμη και από ένα ομοσπονδιακό σύστημα αμερικανικού τύπου, για να ενσαρκώσει έναν νέο τύπο Ιακωβινισμού: αυταρχικό, εξομοιωτικό και «ορθό».

Μετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος

Πηγή: https://www.marianne.net/agora/tribunes-libres/a-travers-la-hongrie-lue-pietine-la-souverainete-et-lidentite-des-peuples

 

 

Ήταν το απόλυτο ρεζίλεμα για τον Μπάιντεν και τον Ερντογάν: Πρόσωπο με πρόσωπο ο …πραξικοπηματίας πρόεδρος της Αμερικής και ο αυταρχικός ισλαμιστής ηγέτης της Τουρκίας (video)

0

Islamist President Recep Tayyip Erdoğan met with President Joe Biden of the U.S. on the sidelines of the NATO Summit in Vilnius. Photo via Turkish Presidency

 

Ήταν πολύ αστείο το θέαμα του Αμερικανού «Πλανητάρχη» Τζο Μπάιντεν και του Τούρκου «περιφερειάρχη» Ταγίπ Ερντογάν, χθες στο Βίλνιους της Λιθουανίας.

Ήταν συνάμα και εξοργιστικό, καθώς ούτε ο πρόεδρος της Αμερικής μπορεί να «μυρίσει» τον ισλαμιστή ηγέτη της Τουρκίας, ούτε ο τελευταίος έχει ίχνος συμπάθειας, πόσο μάλλον …αγάπης για τον Τζο Μπάιντεν, ο οποίος σύμφωνα με τον Ερντογάν ηγήθηκε του πραξικοπήματος εναντίον του. Και όμως γελούσαν και αστειεύονταν, σαν δύο παλιοί καλοί φίλοι.

Βέβαια, στην πραγματικότητα το πραξικόπημα ήταν σικέ, ο Ερντογάν το σχεδίασε …εναντίον του εαυτού του!!!.

Από την πλευρά του, θυμίζω ότι ο κ. Μπάιντεν έδωσε υπόσχεση ότι αν εκλεγόταν πρόεδρος των ΗΠΑ, θα ανέτρεπε τον Ερντογάν. Μύλος η υπόθεση ή ο απόλυτος τραγέλαφος;

  • Χθες τους είδαμε σαν ερωτευμένα πιτσουνάκια, να υμνεί ο ένας τον άλλο, και ο Ερντογάν, σε πελάγη ευτυχίας, να εύχεται στον κ. Μπάιντεν να κερδίσει τις εκλογές. Μπορούμε να υποθέσουμε ότι θα τις χάσει, διότι δεν υπάρχει πιο γκαντέμης άνθρωπος από τον πρόεδρο της Τουρκίας.

Η συνάντηση ήταν στημένη, καθώς ο Αμερικανός πρόεδρος αμφιβάλλω αν είχε αίσθηση του χρόνου και του τόπου. Ο δε Ερντογάν διάβαζε από έτοιμο κείμενο, που κρατούσε στα χέρια του. Αλλά και ο κ. Μπάιντεν έδειχνε να εκτελεί απλά ένα ρόλο, με μεγάλη δυσκολία. Δύσκολο να θυμηθεί όσα αποστήθισε.

Εν πάση περιπτώσει… Υποτίθεται συμφώνησαν για την παραχώρηση των αμερικανικών F-16 στην Τουρκία, αλλά δεν μας είπαν σε πόσα χρόνια. Διότι ακόμα και αν τα αγοράσουν σήμερα οι Αττίλες, η κατασκευή τους θα ξεκινήσει σε τρία χρόνια.

Και μέχρι τότε, ποιος ζει και ποιος πεθαίνει. Άστε που θα γίνουν ένα σωρό άλλα πράγματα, καθώς η ακροδεξιά, από χώρα σε χώρα στην Ευρώπη κερδίζει εξουσίες. Και πιστέψτε με είναι επικίνδυνη, διότι εν πολλοίς καθοδηγείται από τη Μόσχα.

Διότι, ναι μεν να απαγκιστρωθεί κάποιος από τις Βρυξέλλες και την Ουάσιγκτον. Αλλά όχι να καταλήξει και τσιράκι της Μόσχας. Αυτό πάει πολύ.

Έτσι ο κίνδυνος να επανέλθουν οι ψεκασμένοι στην εξουσία είναι μεγάλος, αν και οι νεοφιλελεύθεροι Δημοκρατικοί έχουν συσπειρωθεί πολύ το τελευταίο διάστημα. Βλέπετε κινδυνεύουν τα συμφέροντά τους. Και δεν αναφέρομαι στα στρατηγικά, αλλά στα οικονομικά.

  • Ο κ. Μπάιντεν έχει ορθάνοικτο το θέμα των σχέσεων του γιού του, Χάντερ, με τους Ουκρανούς, αλλά και τους Ρώσους και τους Κινέζους, και ένας εκβιασμός μπορεί να είναι ορατός. Οι Ρεπουμπλικάνοι υποστηρίζουν ότι στο τέλος ο σημερινός ένοικος του Λευκού Οίκου θα οδηγηθεί στο δικαστήριο για τα οικονομικά προβλήματα του γιού του, ο οποίος φαίνεται ότι τα έπαιρνε απ’ όλους.

Αυτή τη στιγμή, τα εμπόδια για την Τουρκία, όσον αφορά την αγορά των F-16, παραμένουν και είναι ισχυρά, αλλά ουδείς ξέρει τον τρόπο με τον οποίο θα επιχειρηθεί να καμφθούν οι αντιστάσεις. Μπορεί να χρησιμοποιηθούν και δήθεν …«σκάνδαλα» και ο σημερινός πρόεδρος έχει καλώς εκπαιδευθεί.

Ο γερουσιαστής Ρόμπερτ Μενέντεζ είναι εχθρός τους επειδή δεν κλείνει το στόμα του. Τολμά και καταγγέλλει και τους έχει βάλει τα δύο πόδια σε ένα παπούτσι. Αντιστέκεται αν και του ρίχνουν δήθεν …προειδοποιητικές βολές!

Στο τέλος δεν θα είναι ο χαμένος. Αυτός που θα έχει απώλειες θα είναι ο πρόεδρος Μπάιντεν. Δεν έπεισε ήδη τους Αρμένιους, που θα βρεθούν εναντίον του στις προεδρικές εκλογές. Την επανάστασή τους κάνουν και οι Κούρδοι, και αυτό είναι καλό. Και βεβαίως, η ελληνική Ομογένεια, πέραν ελαχίστων εξαιρέσεων δεν θα υποστηρίξει τον κ. Μπάιντεν. Και καλώς κάνουν, έχουν τα συγχαρητήρια μου.

Αν επανέλθει στη σωστή πορεία, αν χάσει δηλαδή και κερδίσει το Κογκρέσο στο θέμα των F-16, επειδή έπαιξε άσχημο παιγνίδι εναντίον του Ελληνισμού, οι ομογενείς πρέπει να συνεχίσουν να του στέλνουν τα σωστά μηνύματα: ότι δηλαδή τους πόνεσε, και δεν έπαιξε τίμια.

Ο κ. Μπάιντεν είναι πραγματικά για λύπηση. Δέχθηκε τη συμβουλή των ανικάνων που τον περιτριγυρίζουν για να «τα δώσει όλα» στην Τουρκία, όπως ο Τσοβόλας κάποτε στο ΠΑΣΟΚ καθώς νομίζει ότι την Ομογένεια αποτελούν όλοι αυτοί οι νεοφιλελεύθεροι φίλοι του, που τον ονόμασαν Μπαϊτενόπουλο. Στο τέλος αποδεικνύεται πως είναι Μπαϊτενόγλου.

Ο γερουσιαστής Μενέντεζ ζήτησε σημαντικό στρατιωτικό υλικό για την Ελλάδα, εκτός των F-35, για να δώσει τη συγκατάθεση του για την πώληση των F-16 στην Τουρκία. Αν δεν το πάρει, θα τα παίξει όλα για όλα. Θα περιμένει τον κ. Μπάιντεν, αν έχει τα κότσια, να τον αντιμετωπίσει στην Ολομέλεια της Γερουσίας. Και όποιος κερδίσει… Κέρδισε! Διότι στους γενναίους δεν αξίζει η ατίμωση.

ΕΙΡΩΝΕΙΑ; ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ; Όλη τη δουλειά για να έχει απίθανα στρατιωτικά οφέλη η Ελλάδα, την έκαναν οι Έλληνες Κύπριοι της Αμερικής. Οι συμ-πατριώτες από την Ελλάδα, όπως πάντα, απουσίαζαν. Την έκαναν, λοιπόν, οι Ελληνοκύπριοι, αλλά η μαρτυρική Κύπρος είναι εκτός του κάδρου. Αυτό μας πονάει πολύ. Όπως είπε ο υπουργός Άμυνας, Νίκος Δένδιας, «η Κύπρος ΔΕΝ είναι μακράν». Ελπίζουμε ότι θα το ακούσουμε το μεγάλο αυτό μήνυμα στην τραγική μαύρη επέτειο της 20ης Ιουλίου από τον ίδιο τον Πρωθυπουργό της Ελλάδας, ο οποίος λόγω των Ελληνοκυπρίων της Αμερικής, θα ενισχυθεί στο απίστευτο βαθμό από τη συμφωνία που επεξεργάζεται ο κ. Μενέντεζ σε συνεργασία με το Λευκό Οίκο… Εν αναμονή.

* Ο Μιχάλης Ιγνατίου είναι διαπιστευμένος ανταποκριτής στο Λευκό Οίκο και το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, και συγγραφέας. Είναι ο ιδρυτής της ιστοσελίδας Hellas Journal

Hellas Journal

Ι. Τουλουμάκος: Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΟΛΥΜΠΙΑΔΑ ΩΣ ΙΔΕΑ ΚΑΙ ΘΕΣΜΟΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΧΗΣ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗΣ ΠΡΟΣΦΟΡΑΣ

0

του Ιωάννη Τουλουμάκου*

Η ιδέα της αναβίωσης των Ολυμπιακών Αγώνων έχει -όπως δεν είναι ευρύτερα γνωστό- την προέλευσή της στον εθνικό ευεργέτη Ευαγγέλη Ζάππα (1800-1865), Ηπειρώτη αγωνιστή της Επανάστασης και στενό φίλο του Ιωάννη Καποδίστρια. Διατυπώθηκε προς επιστολή του προς τον Όθωνα το 1858 και αποφασίστηκε με το βασιλικό διάταγμα της 19ης Αυγούστου 1859. Σύμφωνα με την πρόταση του Ζάππα στη διοργάνωση των αγώνων θα περιλαμβάνονταν διαγωνισμοί στη λογοτεχνία, στη μουσική και σε άλλες τέχνες όπως και οι εκθέσεις προϊόντων της εθνικής παραγωγής. Η πρόταση συνοδευόταν από την προσφορά 600.000 φράγκων και οι πολιτιστικές εκδηλώσεις που έγιναν στους τρεις κατοπινούς αγώνες (1870, 1875, 1888) δυστυχώς δεν είναι γνωστές.

Με τις δυνατότητες που προσφέρει η σύγχρονη τεχνολογία η Ελληνική Ολυμπιάδα στην καθαρά πολιτιστική της διάσταση, όπως την είχε οραματιστεί ο Ε. Ζάππας, αποτελεί μίας ιδιαίτερης σημασίας εθνική υπόθεση. Στη σχετικά πρόσφατη με τα παρεχόμενα από τη Γενική Γραμματεία Αποδήμου Ελληνισμού στοιχεία δημοσιευθείσα υπό την αιγίδα του ΑΠΘ καταγραφή «Η Ελλάδα έξω από τα Σύνορα – Ομοσπονδίες, Κοινότητες, Σύλλογοι των Ελλήνων του Εξωτερικού» (Θεσσαλονίκη 2018, 168 σελ.) αναφέρονται 79 χώρες και από τις πέντε ηπείρους με 250 περίπου εθνοτοπικές κοινότητες που ιδρύθηκαν από μετανάστες της νησιωτικής και ηπειρωτικής χώρας. Από τις αναφορές που συνθέτουν την πολιτιστική παρουσία τους επισημαίνονται εδώ:

  1. I. Τα δώδεκα ελληνικά θέατρα: στο Βέλγιο (Βρυξέλλες), στη Γερμανία (Αμβούργο, Στουτγάρδη, Βούπερταλ), στην Ελβετία (Γενεύη, Ζυρίχη,), στο Λουξεμβούργο, στις ΗΠΑ (Αστόρια, Λονγκ Άιλαντ), στον Καναδά (Τορόντο, Μόντρεαλ), στην Αυστραλία (Μελβούρνη).

ΙΙ. Τέσσερις ενώσεις Ελλήνων συγγραφέων στο Ντίσελντορφ, το Μόναχο (Γερμανία), την Αστόρια (ΗΠΑ) και το Κεμπέκ (Καναδάς).

III. Οι τριάντα μία ενώσεις Ελλήνων Επιστημόνων (Αυστρία, Γαλλία, Γερμανία, Ελβετία, Ηνωμένο Βασίλειο, ΗΠΑ.)

  1. IV. Πολιτιστικές εστίες: Αδελφότης, Ένωση, Εταιρεία, Ινστιτούτο, Κέντρο, Οργανισμός, Στέγη, Σύνδεσμος. Μερικά παραδείγματα:

Γαλλία: Ελληνική Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, Σύλλογος Σπουδών Αρχαίων Ελληνικών, Σύλλογος για την προώθηση Ελληνικής Μουσικής.

Γερμανία: Ευρωπαϊκή Εταιρεία Νεοελληνικών Σπουδών, Πολιτιστικό και Κοινωνικό Ίδρυμα των Ελληνικών Κοινοτήτων της Γερμανίας, Ελληνική Εταιρεία για τις Τέχνες και την Κοινωνία, Ελληνικός Σύλλογος Λόγου και Τέχνης και Σύλλογος για τη μελέτη και διάδοση της Ελληνικής Ιστορίας.

Ελβετία: Σύλλογος για την Ελληνική Γλώσσα και τον Ελληνικό Πολιτισμό.

Ηνωμένο Βασίλειο: Εταιρεία Ελληνικών Σπουδών.

Λουξεμβούργο: Ελληνική Κινηματογραφική Λέσχη, Σύλλογος για τη μελέτη της Ελληνικής Μουσικής και του Πολιτισμού.

Ολλανδία: Πολιτιστικό Ίδρυμα «Μακεδονία», Πολιτιστικός Σύλλογος «Περικλής».

Ουγγαρία: Πολιτιστικός Σύλλογος «Χελιδονάκι», Πολιτιστικός Σύλλογος «Μακεδονία».

Σουηδία: Ελληνική Βιβλιοθήκη και Ελληνικό Αρχείο, Ελληνική Πολιτιστική Στέγη.

ΗΠΑ: Ελληνικό Εκπαιδευτικό Συμβούλιο (Σικάγο), Σύλλογος Ελληνικών Τεχνών (Μπέρκλεϋ), Ίδρυμα Ελληνικής Κληρονομιάς «Ορφεύς» (Μπρούκλιν), Κέντρο Μελέτης του Ελληνικού Πολιτισμού «Σπύρος  Βρυώνης» (Ράντζο Κόρδοβα).

Καναδάς: Διεθνές Κέντρο Αποδήμου Ελληνισμού, Κέντρο Ελληνικών Ερευνών, Ελληνική Πολιτιστική Εταιρεία (Μόντρεαλ).

Αυστραλία: Πολιτιστικό Κέντρο Ελληνικής Κοινότητας, Ινστιτούτο Μακεδονικών Σπουδών, Πολιτιστικός Σύλλογος Περιοδικό «Αντίποδες» (Μελβούρνη).

  • Από συνέντευξη στην Εφημερίδα Εθνικός Κήρυξ της Νέας Υόρκης και κατοπινή διάλεξη στο ΑΠΘ με θέμα: «Έλληνες του Εξωτερικού που διακρίθηκαν» έγινε προ ετών γνωστός στην Ελλάδα ο Νικόλαος Σάμιος, Διευθυντής κορυφαίου επιστημονικού εργαστηρίου στο Λόνγκ Άιλαντ της Νέας Υόρκης. Ο πατέρας του καταγόταν από τα Κύθηρα και η μητέρα του από την Αθήνα. Ο ίδιος γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη: Έχω γεννηθεί στη Νέα Υόρκη, αλλά έχω πολλές επαφές με Έλληνες συναδέλφους. Μάλιστα πριν από λίγο καιρό ήμουν στην Ελλάδα για την επέτειο του Ερευνητικού Κέντρου του Δημοκρίτου, αλλά πρέπει να πω ότι όσες φορές προσπαθήσαμε να επεκτείνουμε τους δεσμούς μας με την Ελλάδα, βρήκαμε δυσκολίες. Προσπαθήσαμε να επεκτείνουμε ερευνητικά προγράμματα (μεταπτυχιακές σπουδές, κοκ.), αλλά πάντα βρήκαμε εμπόδια … Οι Έλληνες είναι πολύ ανεπτυγμένος λαός υπό την έννοια ότι έχουν επιζήσει επί χιλιάδες χρόνια μέσα από καταστροφές και εθνικές δυσκολίες. Καμιά φορά εκπλήσσομαι με το πόσο καλά ζουν, όχι από υλικής πλευράς, αλλά από πλευράς απόλαυσης. Λόγω ότι είναι μικρή κοινωνία όμως, οι διασυνδέσεις έχουν μεγάλη σημασία και αυτό δυσκολεύει την αξιοκρατική επιλεκτικότητα. Ακόμη και στο εκπαιδευτικό σύστημα ό,τι αλλαγές γίνονται επέρχονται με πολιτικά (ψηφοθηρικά) κίνητρα. Αλλά είμαστε μία κοινωνία διαφωνούντων εμείς οι Έλληνες. Δεν λένε ότι ο κάθε Έλληνας είναι και μόνος του ένα πολιτικό κόμμα. Η νέα γενιά Ελληνοαμερικανών δεν είναι έτσι βέβαια. Έχουν αφομοιωθεί κάπως και εγκαταλείπουν μερικά από τα ελαττώματα της φυλής. Και η εκκλησία αποτελεί ένα σημαντικό συνδετικό κρίκο.
  • Ο Καθηγητής της Φαρμακολογίας της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Βοστώνης Θεόδωρος Θεοχαρίδης έγινε προ ετών γνωστός στην Ελλάδα με την είδηση για την απομόνωση μιας νέας πρωτεΐνης που ανοίγει νέους δρόμους στη θεραπεία του καρκίνου· αλλά και με την πληροφορία ότι στην πρωτεΐνη που ανακάλυψε έδωσε τα αρχικά των λέξεων που αποδίδουν την προέλευση και τη δράση της, δηλαδή Μακεδονία.
  • Η Μόνικα Τσακανίκα ήταν ή είναι ακόμη Καθηγήτρια Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο της Σαν Χοσέ της Κόστα Ρίκα. Το διήγημα από το οποίο προέρχεται το απόσπασμα έχει τον τίτλο: «Να ζήσεις Γιωργάκη, αγόρι μου». Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα το Βήμα στο φύλλο της 1ης Οκτωβρίου 1995. Ένα απόσπασμα: Και στο τέλος όλων των ποιημάτων και αφού η «Ελλάς» είχε ακούσει σιωπηλή και αγέρωχη όλα τα ποιήματα, έδινε τη σημαία σε έναν εξίσου νταρντανεμένο μαθητή, ντυμένο τσολιά, που στεκόταν πλάι της, αλλά κάτω από το βάθρο και, παίρνοντας από μια άλλη -όχι τόσο πρόωρης ανάπτυξης- μαθήτρια, ντυμένη «Αθανασία» κάτι στεφάνια, στεφάνωνε έναν έναν όλους τους μαθητές που είχαν απαγγείλει τα ποιήματά τους. Εκείνοι γονάτιζαν μπροστά της, μετά σηκώνονταν, γύριζαν στο πλήθος και υποκλίνονταν. Χειροκροτήματα. Δάκρυα και Ζήτω.

Να ζήσεις Γιωργάκη αγόρι μου.

Ποτέ μου δεν ντύθηκα Ελλάς στο Δημοτικό. Ίσως επειδή η σωματική μου ανάπτυξη ήταν πάντοτε καθυστερημένη, και έτσι, το παρουσιαστικό μου δεν έφτανε να απεικονίσει το μεγαλείο και τη δόξα της πατρίδας μου. Σημασία έχει, όμως, ότι όλες εκείνες οι εκδηλώσεις -για χρόνια ολόκληρα- κάτι μου άφησαν που δεν ήξερα ότι ήταν τόσο βαθιά ριζωμένο μέσα ώσπου έφυγα. «Ξενιτεύτηκα».

Έτσι λοιπόν στην ξενιτιά βρήκα πως η καρδιά μου είναι ραμμένη στο κορμί μου με ένα νήμα που βγήκε από το ίδιο πανί που έντυνε τη μαθήτρια Ελλάς όλα εκείνα τα χρόνια. Βρήκα ακόμη πως το ίδιο εκείνο πανί έχει ντύσει εκατομμύρια Έλληνες που για λόγους γνωστούς ή άγνωστους, έφυγαν από αυτόν εδώ τον τόπο. Και όσο για το νήμα, μαγικό σχεδόν, αυτό υπεύθυνο για το πόσο ίδιος είναι ο έρωτας που νοιώθουν όλοι οι ξενιτεμένοι για την Ελλάδα. Ένας έρωτας λιγωτικός, μια νοσταλγία που καίει τα σωθικά, ένα πάθος που δεν μπορεί να σβήσει και ένα μαράζι που δεν εξηγείται με λέξεις. Και που κανένας Οδυσσέας δεν θέλει να ξεπεράσει.

Αυτό το νήμα μας κρατάει ενωμένους σε τόπους αχανείς και απρόσωπους. Αυτό μας κρατάει Έλληνες σε χώρες με λαλιές ξένες, περίεργες, δίχως ιστορία. Αυτό το νήμα φταίει που είμαστε ραμμένοι με ένα παρελθόν που, κάθε φορά που το ψάχνουμε στη Νέα Ελλάδα, μας προδίδει. Γιατί είναι ένα παρελθόν που έφυγε μαζί με εμάς, μόνο που εμείς οι Οδυσσείς το καταλάβαμε».

Η Ελληνική Πολιτιστική Ολυμπιάδα περιέχει και εκφράζει ό,τι ο αγωνιστής της Επανάστασης του 1821 και μεγάλος εθνικός ευεργέτης Ευαγγέλης Ζάππας θεωρούσε ως υποχρέωση συλλογικής ευθύνης για την προκοπή του έθνους. Στην εποχή μας θα μπορούσε να πει κανείς πως είναι υποχρέωση και για την ίδια την εθνική μας επιβίωση.

Ιωάννης Τουλουμάκος

Ομότιμος Καθηγητής

της Φιλοσοφικής Σχολής

του ΑΠΘ

ΓΙΑΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΛΗΡΗ ΕΝΤΑΞΗ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ ΣΤΗΝ Ε.Ε.

5
του Παντελή Σαββίδη
Τίποτε στην πολιτική και στην διπλωματία δεν γίνεται χωρίς κάτι να κρύβεται απο πίσω.
Τα όσα δηλώθηκαν επισήμως ως δεσμεύσεις απέναντι στην Τουρκία για να άρει το βέτο της στην ένταξη της Σουηδίας στο ΝΑΤΟ, στον ελληνικό δημόσιο λόγο ερμηνεύθηκαν ως λεκτικές παραχωρήσεις στον Ερντογάν για να έχει να επιδείξει κάτι στο εσωτερικό της χώρας του.
Λες και η Άγκυρα είναι Αθήνα. Αυτά τα κάνουν οι δικοί μας κυβερνήτες, όχι ο Ερντογάν.
Η υπόθεση που άνοιξε με την δήλωση Ερντογάν να προχωρήσει η ενταξιακή πορεία της Τουρκίας δεν είναι αθώα. Κάτι παίζεται στο παρασκήνιο. Τι παίζεται;
Σύμφωνα με πληροφορίες της στήλης, η ΕΕ, δηλαδή η Επιτροπή, με την συναίνεση και παραίνεση κάποιων κρατών μελών ετοιμάζεται να παραχωρήσει ειδική σχέση στην Τουρκια και αυτό είναι ό,τι χειρότερο για τα ελληνικά συμφέροντα.
Το σενάριο το διακινούν εδώ και χρόνια οι Γερμανοί με τους Γαλλους
Γερμανία και Γαλλία ταυτίζονται μαζί με τους υπόλοιπους βόρειους στη χορήγηση ειδικής σχέσης, που εξυπηρετεί τα εμπορικά και οικονομικά τους συμφέροντα χωρίς λύση στο κυπριακό, σεβασμό ανθρώπινων δικαιωμάτων κλπ.
Και έτσι δημιουργούν και την Ευρώπη των πολλών ταχυτήτων, με τον σκληρό πυρήνα και τις περιφερειακες χωρες.
Καμία εμβάθυνση και η διεύρυνση που επιχειρείται οδηγεί σε μια κοινότητα της αγοράς και όχι σε πολιτική ενωση.
Η ειδική σχέση με την Τουρκία αφαιρεί την υποχρέωση για κοινοτικά κονδύλια στη Γεωργία και άλλους τομεις ( παλιά μεσογειακά προγράμματα κλπ) και θα δώσει στην Άγκυρα, θέση στο τραπέζι των αποφάσεων!!!
Με την ειδική σχέση δεν χρειάζεται να αναγνωρίσει η Τουρκία την Κύπρο, ούτε να ανοίξει τα λιμάνια της στα πλοία υπο κυπριακής σημαία, όπως έχει αποφασισθεί απο το 2004.
Γι αυτό η ελληνική θέση πρέπει να είναι: όχι ειδική σχέση στην Τουρκία. Πλήρης ένταξη.
Η πλήρης ένταξη, αν γίνει, θα έχουμε να κάνουμε με μια διαφορετική Τουρκία απο τη σημερινή. Αλλα δεν θα γίνει. Γιατί δεν την θέλουν ούτε οι χώρες της Ε.Ε. ούτε η Τουρκία. Η ειδική σχέση είναι ό,τι χειρότερο μπορεί να συμβεί για την Ελλάδα.

Αθ. Έλλις: «Επανεκκίνηση» στις ελληνοτουρκικές σχέσεις και Ανώτατο Συμβούλιο Συνεργασίας

0

Στην αυριανή συνάντηση με τον Ταγίπ Ερντογάν, ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει κάθε λόγο να αναδείξει μια θετική ατζέντα και να μην εστιάσει στα σημεία τριβής. Οι «κόκκινες γραμμές» είναι γνωστές. Ωστόσο, η παράλληλη προώθηση άλλων δράσεων μπορεί να αποδειχθεί χρήσιμη. 

Η συνάντηση του Ελληνα πρωθυπουργού με τον Τούρκο πρόεδρο στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στο Βίλνιους, η πρώτη μετά από 16 μήνες, αποτελεί τη στιγμή της αλήθειας για το άνοιγμα ενός νέου κεφαλαίου στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, μια εξέλιξη που έχει την έμπρακτη ενθάρρυνση σημαντικών συμμάχων όπως οι ΗΠΑ και η Γερμανία.

Στην αυριανή συνάντηση ο κ. Μητσοτάκης έχει κάθε λόγο να αναδείξει μια θετική ατζέντα και να μην εστιάσει στα σημεία τριβής. Οι «κόκκινες γραμμές» είναι γνωστές. Ωστόσο, η παράλληλη προώθηση άλλων δράσεων μπορεί να αποδειχθεί χρήσιμη.

Ενα μάλλον εύκολο, παραγωγικό και υψηλού συμβολισμού, πρώτο βήμα θα μπορούσε να είναι η επαναλειτουργία του Ανώτατου Συμβουλίου Συνεργασίας που είχε αποτιμηθεί θετικά στις κυβερνητικές θητείες Παπανδρέου, Σαμαρά και Τσίπρα.

Εάν δοθεί το «πράσινο» φως από τους δυο ηγέτες, υπάρχει μεγάλο περιθώριο για εμβάθυνση της συνεργασίας, όπως έχουν δείξει και οι αποτελεσματικές επαφές του υφυπουργού Εξωτερικών Κώστα Φραγκογιάννη.

Η προσπάθεια για «επανεκκίνηση» θα είναι συνολική καθώς θα υπάρξουν και συναντήσεις μεταξύ των νέων υπουργών Εξωτερικών και Αμυνας των δύο χωρών.

Η Ελλάδα προσβλέπει σε μια πραγματική και μακροχρόνια βελτίωση των σχέσεων με τη γείτονά της, αλλά η μπάλα είναι στο γήπεδο της Τουρκίας.

Εάν ο Τούρκος πρόεδρος αποφασίσει ότι έχει να κερδίσει περισσότερα όσον αφορά τις σχέσεις του με τις ΗΠΑ και την ΕΕ, όπως και από ένα νέο περιβάλλον συνεργασίας και όχι αντιπαράθεσης με όλες τις χώρες στην περιοχή, αντί της εμμονής στο αναθεωρητικό και επεκτατικό δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας», τα πράγματα θα μπορούσαν να βελτιωθούν γρήγορα.

Μετά τη θετική ατμόσφαιρα που δημιουργήθηκε από την άμεση και ειλικρινή αντίδραση της Ελλάδας στον σεισμό στην Τουρκία και την πρόσφατα επιβεβαιωμένη πολιτική δύναμη Μητσοτάκη και Ερντογάν, το παρόν σκηνικό προσφέρει μια ευκαιρία.

Η συμφωνία για την ανάγκη αποκλιμάκωσης και την ταχεία εφαρμογή των μέτρων οικοδόμησης εμπιστοσύνης θα μπορούσαν να είναι και αυτά σχετικά εύκολα πρώτα βήματα.

Προφανώς, η κυριαρχία και τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας δεν μπορούν να αποτελέσουν αντικείμενο συζήτησης ή διαπραγμάτευσης.

Όμως η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και των αποκλειστικών οικονομικών ζωνών είναι ζητήματα μείζονος σημασίας που οι δύο γείτονες μπορούν και πρέπει να επιλύσουν είτε μέσω διαπραγματεύσεων, είτε, το πιθανότερο, με προσφυγή στο διεθνές δικαστήριο.

Εάν προχωρήσει αυτή η διαδικασία, τόσο το διμερές όσο και το περιφερειακό παζλ θα είναι πολύ διαφορετικό, προσφέροντας περαιτέρω ευκαιρίες για την επίτευξη προόδου η οποία φαντάζει αδύνατη σήμερα.

Καθημερινή