Οι προσπάθειες ενίσχυσης των ναυτικών των παρακτίων χωρών της Μεσογείου, οι επιδεινούμενες διαμάχες για τη θαλάσσια δικαιοδοσία και ο θαλάσσιος άξονας του Ελληνισμού από το Αιγαίο προς την περιοχή της Μεσογείου, μας υπενθυμίζει ότι η θάλασσα είναι πάντα στην κεντρική σκηνή στην ανθρώπινη ανάπτυξη ως πηγή πόρων και ως μέσο μεταφορών, της ανταλλαγής πληροφοριών και της στρατηγικής κυριαρχίας. Παρέχει τη βάση για την ευημερία και την ασφάλεια της ανθρωπότητας, και αυτό ισχύει ακόμη περισσότερο σήμερα, με την εμφάνιση ενός ολοένα και πιο παγκοσμιοποιημένου εμπορικού συστήματος.
Η τοποθεσία της Οικονομικής Ζώνης του θαλάσσιου άξονα Αιγαίου-Μεσογείου διαδραματίζει αποτελεσματικό ρόλο στο επίκεντρο δύο στρατηγικών διαδρομών. Της κινεζικής πρωτοβουλίας Belt and Road, και του διαδρόμου Ινδίας-Μέσης Ανατολής-ΕΕ (IMEC) εξασφαλίζοντας μια μόνιμη στρατηγική εταιρική σχέση μεταξύ του Ελληνισμού (Ελλάδα-Κύπρος) και των άλλων συμμετεχουσών πλευρών, για την ενίσχυση της έννοιας του ρόλου των οικονομικών διαδρόμων και λιμένων στην ανάπτυξη προς όφελος όλων των μερών. Αυτό μας φέρνει σε μια θεμελιώδη ενέργεια ελέγχου των θαλασσών, το οποίο είναι η σημασία της ολοκλήρωσης μεταξύ λιμένων και ηπειρωτικών περιοχών, ως το πιο σημαντικό μοντέλο και ως πρότυπο συνεργασιών που είναι το πιο διακεκριμένο στη σύγχρονη εποχή, προκειμένου να προχωρήσει ο τροχός ανάπτυξης για όλα τα μέλη και να ανοίξει ατελείωτους ορίζοντες μπροστά σε διάφορες επενδύσεις. Διαπιστώνουμε ότι άξονας Αιγαίου-Μεσογείου είναι μια σημαντική πύλη για τα ασιατικά προϊόντα να εισέλθουν στις αγορές της Αφρικής και της Ευρώπης, λόγω της στρατηγικής του θέσης. Ως εκ τούτου, εξυπηρετεί τόσο την κινεζική πρωτοβουλία Belt and Road, όσο και το διάδρομο IMEC και αυτό θα αντικατοπτριστεί σε μεγάλο βαθμό μετά την ολοκλήρωση καθορισμού των θαλασσίων ζωνών από τα παράκτια κράτη αλλά και των ανταγωνιστικών προβλημάτων που παρουσιάζονται.
Ενώ ο IMEC έχει προταθεί για την αντιμετώπιση της πρωτοβουλίας Belt and Road που πρότεινε η Κίνα, η κινεζική παρουσία δεν μπορεί να απομακρυνθεί κατά μήκος της διαδρομής του IMEC. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι στο λιμάνι του Πειραιά δραστηριοποιείται η China Ocean Shipping (Group) Company (COSCO), η οποία είναι κινεζική κρατική εταιρεία. Από την άλλη, όλο το εμπόριο μεταξύ Ινδίας και Ευρώπης πραγματοποιείται μέσω της θαλάσσιας οδού, η οποία διέρχεται από τη διώρυγα του Σουέζ, που ελέγχεται από την Αίγυπτο. Επιπλέον, εκτιμάται ότι η Αίγυπτος, η οποία θα μπορούσε να χάσει έσοδα εάν παρακαμφθεί η διώρυγα του Σουέζ, θα μπορούσε επίσης να εγείρει αντιρρήσεις για το σχέδιο του IMEC. Ωστόσο, η Διώρυγα του Σουέζ θεωρείται επίσης ο κύριος σταθμός και ο κύριος θαλάσσιος διάδρομος για τη θαλάσσια διαδρομή της Πρωτοβουλίας Belt and Road, η οποία επικεντρώνεται στη σύνδεση των ηπείρων της Ασίας, της Αφρικής, της Ευρώπης και της Μέσης Ανατολής. Ωστόσο, σε κάθε περίπτωση η αξία του άξονα Αιγαίου-Μεσογείου είναι προστιθέμενη αυξάνοντας το γεωστρατηγικό ρόλο του Ελληνισμού.
Για το λόγο αυτό, υπό το πρίσμα του συστήματος παγκοσμιοποίησης και της νέας παγκόσμιας οικονομικής τάξης που προσπαθεί να ενισχύσει για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα των χωρών, επιδιώκονται αυτές οι πρωτοβουλίες/συνεργασίες, οι οποίες μας επιτρέπουν να συνεργαζόμαστε με τους στρατηγικούς εταίρους. Στο πλαίσιο αυτό, ο Ελληνισμός αποτελεί κέντρο βάρους λόγω γεωγραφίας και Εμπορικής Ναυτιλίας. Επίσης, η ναυτική ισχύς παρέχει πάντα έναν τρόπο ελέγχου των θαλασσίων διαδρόμων, και διασφάλισης της οικονομικής εκμετάλλευσης, του συστήματος. Στις σύγχρονες συνθήκες, το Πολεμικό Ναυτικό και άλλες μορφές θαλάσσιας ισχύος πρέπει να προσαρμοστούν, προκειμένου να ασκήσουν διακλαδικά τη μέγιστη ισχύ στις χερσαίες περιοχές και να διευρύνουν το φάσμα των ενδιαφερόντων, των δραστηριοτήτων και των ευθυνών τους. Ενώ αυτές οι νέες αποστολές και έργα αναπτύσσονται γρήγορα, οι παραδοσιακές σκέψεις εξακολουθούν να κυριαρχούν. Η αποτροπή παραμένει το πρωτεύον καθήκον των σημερινών ναυτικών, υποστηριζόμενη από την ανάγκη να «πολεμήσουν και να νικήσουν» εάν είναι απαραίτητο. Το πώς τα ναυτικά και τα κράτη τους ισορροπούν αυτές τις δύο επιταγές θα μας πει πολλά για το μέλλον μας σε αυτόν τον ολοένα και πιο θαλάσσιο αιώνα.
Συμπεράσματα
Ο άξονας Αιγαίου-Μεσογείου διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην αύξηση της συνεργασίας στους τομείς των εμπορικών συναλλαγών, του εντοπισμού της βιομηχανίας και της μεταφοράς τεχνολογίας και ενέργειας στην Ελλάδα και στη συνέχεια στην Ευρώπη. Δεδομένου ότι ο κύριος στόχος είναι να στηρίξει την οικονομία και το ενδοκρατικό εμπόριο μεταξύ των χωρών, να διευκολύνει το εμπόριο και να επεκτείνει τις γραμμές επικοινωνίας, τονίζοντας ότι αυτή η συνεργασία περιλαμβάνει την επέκταση των υποβρυχίων καλωδίων, επικοινωνιών, Διαδικτύου και θαλάσσιων γραμμών ψηφιοποίησης, εξηγώντας ότι η Ελλάδα η χώρα «Βατήρας και πύλη της Ευρώπης». Επίσης η Ελλάδα αντιπροσωπεύει έναν πολύ σημαντικό αριθμό εμπορικών πλοίων και έχει το γεωστρατηγικό βάρος της, λαμβάνοντας υπόψη τον άξονα Αιγαίου-Μεσογείου, και τη σημασία της γεωγραφικής θέσης, καθώς συνδέει την ανατολή με τη δύση και τον βορρά με τον νότο.
Προκειμένου να ενισχυθούν αυτές οι συνεργασίες, τόσο η Κίνα όσο και η Ινδία επιδιώκουν να επεκτείνουν τη βάση συνεργασίας με την Ελλάδα, έτσι ώστε να αποτελέσει σημείο εκκίνησης για την ενίσχυση της οικονομικής ανάπτυξης και της πολιτικής σταθερότητας των χωρών, ιδίως υπό το πρίσμα του υλικού συστήματος παγκοσμιοποίησης. Κατά συνέπεια, διαπιστώνουμε ότι όλα τα στοιχεία επιτυχίας είναι διαθέσιμα, καθώς ξεκίνησε από μια ολοκληρωμένη αναπτυξιακή αντίληψη που απευθύνεται στις οικονομίες και στοχεύει στην ενίσχυση της συνεργασίας με πολλά διεθνή φόρα.
Για την υλοποίηση αυτών των συνεργασιών πιο ενδιαφέρουσα είναι η προτεραιότητα να διατηρήσουμε τα μέσα για να κερδίσουμε αποφασιστικά σε μια επιχείρηση πολλαπλών φάσεων και να αρνηθούμε τους στόχους του κάθε επιτιθέμενου σε ολόκληρη της ελληνική επικράτεια. Αυτές είναι φράσεις γεμάτες νόημα για όσους είναι στοχαστές του πολέμου. Στη γλώσσα του Sir Julian Corbett, το Πολεμικό Ναυτικό ορκίζεται να κερδίσει έναν παρατεταμένο πόλεμο θετικού στόχου, η στη γλώσσα του Clausewitz μια εκστρατεία για να αναγκάσει τον αντίπαλο να υποταχθεί στη θέλησή μας, ενώ ταυτόχρονα διεξάγει έναν πόλεμο αρνητικού στόχου, μια εκστρατεία που προορίζεται να ματαιώσει – ή, σύμφωνα με τα λόγια του Sun Tzu, να εμποδίσει – τα σχέδια του αντιπάλου.
Αυτό είναι ένα ενδιαφέρον σημείο αναφοράς για τη ναυτική επάρκεια του Ελληνισμού, επειδή είναι σχετικό. Οι στρατιωτικοί ειδικοί έχουν τη συνήθεια να καθορίζουν τα μέσα που μπορούμε να αντέξουμε οικονομικά και να τα προμηθεύουν. Αυτό μειώνει τους αντιπάλους μας από την επιθετικότητά τους. Ωστόσο, ο εχθρός θέλει να κερδίσει και έχει λόγο στο πώς εξελίσσονται τα σχέδιά μας. Κατά συνέπεια, ο μόνος ουσιαστικός τρόπος για να μετρηθεί η ισχύς είναι σε σχέση με τον αντίπαλο που επιδιώκει δικούς του στόχους.
Ο συνήθης ύποπτος, ή πιθανός ανταγωνιστής στον άξονα Αιγαίου-Μεσογείου, είναι η Τουρκία. Τι χρειάζονται οι ΕΕΔ, ας πούμε, για να αποτρέψουν αποφασιστικά την Τουρκία; Η ετοιμότητα και προετοιμασία των ΕΔ είναι θέμα επιχειρησιακής σύνεσης. Αν γίνει σωστά, θα μπορούσε επίσης να παράσχει έναν μοχλό για να αποσπάσει περισσότερους πόρους ναυπηγικής/αμυντικής βιομηχανίας. Εάν η ναυτική ηγεσία μπορεί να δείξει ότι οι δημοσιονομικοί περιορισμοί αποκλείουν τις επιλογές του Ελληνισμού σε θέατρα όπως το Αιγαίο και η Μεσόγειος, η πραγματικότητα μπορεί επιτέλους να εδραιωθεί μεταξύ των πολιτικών ηγεσιών. Το φάντασμα της αποτυχίας – ή της ήττας – έχει έναν τρόπο να το κάνει αυτό, αλλά όσοι ανησυχούμε δεν το επιθυμούμε.
*Ο Δημήτριος Τσαϊλάς είναι απόστρατος Αξιωματικός του ΠΝ, δίδαξε επί σειρά ετών στις έδρες Επιχειρησιακής Σχεδιάσεως καθώς και της Στρατηγικής και Ασφάλειας, σε ανώτερους Αξιωματικούς στην Ανώτατη Διακλαδική Σχολή Πολέμου. Σήμερα είναι μέλος και ερευνητής του Institute for National and International Security, και του Strategy International.
Στις 8 Οκτωβρίου θα διεξαχθούν στη χώρα μας οι αυτοδιοικητικές εκλογές και στις 15 Οκτωβρίου οι επαναληπτικές όπου χρειαστεί να γίνει δεύτερος γύρος εκλογών. Τα συμβούλια που θα προκύψουν από αυτές στους 332 Δήμους και στις 13 Περιφέρειες θα κληθούν να φέρουν εις πέρας για τα επόμενα πέντε χρόνια τα θέματα που απασχολούν τον πρώτο και δεύτερο βαθμό της τοπικής αυτοδιοίκησης αντίστοιχα. Πολλές οι παρατάξεις και οι υποψήφιοι σε αυτές τις εκλογές, περισσότεροι από κάθε άλλη φορά λόγω του νέου εκλογικού συστήματος.
Με ποια κριτήρια όμως θα ψηφίσουμε τους υποψηφίους αυτών των παρατάξεων; Είναι κοινός τόπος ότι εμείς οι Έλληνες σε γενικές γραμμές ψηφίζουμε τους συγγενείς και τους φίλους μας, δηλαδή το κριτήριο για εμάς είναι η συγγένεια και η φιλία. Δεν ψηφίζουμε τους άξιους και μετά παραπονιόμαστε για το χαμηλό επίπεδο των πολιτικών μας ενώ εμείς οι ίδιοι τους φέραμε στην εξουσία προφανώς προσβλέποντας σε κάποιο «ρουσφέτι». Μα φυσικά, αυτοί οι πολιτικοί θα ικανοποιήσουν τις επιθυμίες μας σε μία κοινωνία, στην οποία η αξιοκρατεία υπάρχει μόνο ως λέξη. Με αυτό τον τρόπο δείχνουμε ότι προτιμούμε το προσωπικό-ιδιωτικό συμφέρον και όχι το δημόσιο. Στην ελληνική αρχαιότητα ο πολίτης ενδιαφερόταν για το καλό της πόλης, για το δημόσιο καλό. Αυτός που ενδιαφερόταν για το προσωπικό-ιδιωτικό του όφελος οι αρχαίοι πρόγονοί μας τον αποκαλούσαν «ιδιώτη». Η λέξη «ιδιώτης» στην αρχαιότητα σήμαινε «βλάκας». Πράγματι είναι βλάκας αυτός που φροντίζει για το ιδιωτικό του συμφέρον επειδή με αυτόν τον τρόπο δυναμώνει ο ίδιος εις βάρος της πολιτείας η οποία ταυτόχρονα αποδυναμώνεται. Έτσι όμως η πολιτεία καταρρέει και παρασύρει μαζί της και όλα τα μέλη της συμπεριλαμβανομένου και του «ιδιώτη». Η έννοια του «ιδιώτη» έχει διατηρηθεί στην αγγλική λέξη «idiot», η οποία σημαίνει «βλάκας» όπως και στην ελληνική αρχαιότητα. Καταστροφική λοιπόν η επιλογή του πολιτικού με το κριτήριο της συγγένειας και της φιλίας.
Ποια θα έπρεπε να ήταν τα κριτήριά μας; Κατά τη γνώμη μου θα πρέπει να επιλέξουμε να μας εκπροσωπήσουν οι άξιοι. Πέραν της όποιας κατάρτισης έχουν, θα πρέπει να είναι και πετυχημένοι στον επιστημονικό ή επαγγελματικό τους τομέα, να είναι ηθικοί και φυσικά να εμφορούνται από πατριωτικά αισθήματα. Δεν αρκεί να είναι κάποιος καταρτισμένος, πετυχημένος και ηθικός. Δεν αρκεί ένας τίμιος επιστήμονας, τεχνοκράτης, τεχνίτης κ.λπ. που φέρνει εις πέρας την εργασία του υποδειγματικά. Απαιτείται οι πολιτικοί που μας εκπροσωπούν να αγαπούν το ελληνικό έθνος και την Ελλάδα, δηλαδή να είναι εθνοπατριώτες. Και αυτό επειδή σε μία κοινωνία δεν αρκεί η εύρυθμη λειτουργία της αλλά και η συνέχιση της παράδοσής της. Αν υποθέσουμε ότι ο λαός είναι δέντρο, τότε οι ρίζες του δέντρου είναι η παράδοση του λαού. Όπως οι ρίζες κρατούν το δέντρο σταθερό για να μην πέσει, έτσι και η παράδοση ενός λαού είναι αυτή που τον κρατάει και διατηρεί τη συνέχειά του, άρα τον διατηρεί στη ζωή. Λαός που χάνει τη συνέχειά του, δηλαδή την παράδοσή του, είναι λαός χωρίς μέλλον, είναι λαός που σύντομα θα σβήσει.
Οι ψηφοφόροι θα πρέπει να ψάξουν μέσα στις παρατάξεις και να επιλέξουν ανθρώπους καταρτισμένους, πετυχημένους, ηθικούς και εθνοπατριώτες. Έτσι η πολιτική που θα εφαρμοστεί θα έχει ως αποτέλεσμα η κοινωνία μας να έχει και εύρυθμη λειτουργία και να παραμείνει ελληνική.
Προσωπικά σε αυτές τις εκλογές έχω επιλέξει να κατέβω ως Υποψήφιος Περιφερειακός Σύμβουλος στην Περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας – Θράκης και συγκεκριμένα στην Περιφερειακή Ενότητα Δράμας με την παράταξη Περιφερειακή Σύνθεση του Χριστόδουλου Τοψίδη. Δεδομένου του αγώνα που δίνω κατά της Συμφωνίας των Πρεσπών εδώ και σχεδόν πεντέμισι χρόνια, αποφάσισα να κατέβω υποψήφιος με αυτή την παράταξη επειδή ο επικεφαλής της δήλωσε ότι θα μου ικανοποιήσει ένα αίτημα σχετικό με τον πιο πάνω αγώνα. Το αίτημά μου λοιπόν είναι η ανέγερση ενός μνημείου σε χώρο της Περιφέρειας στην πόλη της Δράμας, δηλαδή στον προαύλιο χώρο του Διοικητηρίου και μάλιστα σε κεντρικότατο σημείο. Στο μνημείο αυτό θα υπάρχει η φράση «Αντίσταση και αγώνας κατά της Συμφωνίας των Πρεσπών» και θα φέρει τον αιματοβαμμένο αετό της μακεδονικής σημαίας του Πισοδερίου. Τα έξοδα του μνημείου θα τα αναλάβει το εθνοπατριωτικό Σωματείο «Επιτροπή Ελληνισμού» του οποίου είμαι ιδρυτής και πρόεδρος. Η περιφέρεια απλά θα μας δώσει την άδεια της ανέγερσης. Σε αυτό λοιπόν το αίτημα βρήκα ευήκοα ώτα στον Χριστόδουλο Τοψίδη, ο οποίος δήλωσε το εξής: «συμφωνώ και συναινώ στην ανέγερση του μνημείου κατά της Συμφωνίας των Πρεσπών». Επομένως, η υποψηφιότητά μου δεν έχει μόνο προσωπικό χαρακτήρα, δηλαδή να εκλεγώ και να καταλάβω μία θέση στο περιφερειακό συμβούλιο, αλλά και εθνικό χαρακτήρα αφού με το συγκεκριμένο μνημείο προστίθεται ακόμα ένα λιθαράκι στον αγώνα κατά της επαίσχυντης Συμφωνίας των Πρεσπών.
Τώρα τον λόγο έχουν οι Δραμινοί και οι Δραμινές. Εάν με ψηφίσουν και εκλεγώ το αίτημα της ανέγερσης του μνημείου δεν θα είναι μόνο δικό μου αίτημα αλλά και όλων αυτών που θα με ψηφίσουν. Έτσι το θέμα θα αποκτήσει μία μεγάλη δυναμική και από προσωπικό θα γίνει αίτημα του Δραμινού λαού.
Φυσικά με την κάθοδό μου στις εκλογές θέλω να προσφέρω στον τόπο μου γενικότερα, πέραν του πιο πάνω μνημείου που προτίθεμαι να ανεγείρω. Είναι δεδομένη η πρόθεσή μου να εργαστώ για το Νομό Δράμας σε όλους τους τομείς και να καταφέρω να πετύχω τους στόχους μου σε όλα τα επίπεδα, αλλά θεωρώ πολύ σημαντικό αυτό να συνοδευτεί από μία κίνηση υπέρ της ελληνικότητας της Μακεδονίας αλλά και της ελληνικότητας της μακεδονικής ταυτότητάς μας. Οι θέσεις εξουσίας καταλαμβάνονται από διάφορα πρόσωπα και αυτοί οι οποίοι τις κατέχουν εναλλάσονται σε αυτές, τα μνημεία όμως παραμένουν στη θέση τους και μας θυμίζουν κάποιο ανώτερο ιδανικό, αναφέρονται σε κάποια Ιδέα. Είναι προτιμότερος ο αγώνας για τις Ιδέες παρά για την εξουσία. Τα υλικά αγαθά όπως είναι η εξουσία και το χρήμα είναι υποδεέστερα των Ιδεών, οι οποίες είναι αθάνατες και είναι αυτές που ικανοποιούν την επίσης αθάνατη ψυχή μας. Αγωνιζόμενος λοιπόν για το υψηλό ιδανικό της πατρίδας κατεβαίνω στην πολιτική προκειμένου να συνεισφέρω γενικότερα στον τόπο μου. Οι πολίτες με την ψήφο τους θα απαντήσουν αν συμφωνούν με τις επιλογές μου. Σε κάθε περίπτωση θεωρώ ότι το καθήκον μου το έπραξα εργαζόμενος για υψηλά ιδανικά και μένει να δούμε ποιο θα είναι το αποτέλεσμα των εκλογών. Αν αυτά για τα οποία αγωνίζομαι τα συμμερίζεται και ο λαός του Νομού Δράμας ή όχι.
*Ο Ιωάννης Αμπατζόγλου είναι Ακτινοφυσικός Ιατρικής, διδάκτωρ του Τμήματος Ιατρικής του ΔΠΘ, Επιστημονικά Υπεύθυνος του Τμήματος Ιατρικής Φυσικής του Πανεπιστημιακού Γενικού Νοσοκομείου Αλεξανδρούπολης και Πρόεδρος της Επιτροπής Ελληνισμού. Στις περιφερειακές εκλογές του Οκτωβρίου κατεβαίνει Υποψήφιος Περιφερειακός Σύμβουλος στην Περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας – Θράκης (Περιφερειακή Ενότητα Δράμας) με την παράταξη Περιφερειακή Σύνθεση του Χριστόδουλου Τοψίδη.
«Το Κρεμλίνο πιστεύει ότι μπορεί να ελέγξει καλύτερα τις τουρκικές χώρες σε συμπαιγνία με ηγέτες και συστήματα μετασοβιετικού τύπου για να δημιουργήσουν αμοιβαία πλούτο από πάνω προς τα κάτω. Η Κίνα, επίσης, υπολογίζει ότι μπορεί να κάνει το ίδιο βοηθώντας στη σφυρηλάτηση του «Μεσαίου Διαδρόμου» μέσω της «Πρωτοβουλίας Belt-and-Road» του Πεκίνου, αν και αυτό θα έσπαγε το μπλόκ Ρωσίας-Κίνας-Ιράν».
Προφανώς κανείς δεν θέλει να ασχοληθεί με τη βαθύτερη γεωπολιτική αντιπαράθεση πίσω από τη σύγκρουση του Ναγκόρνο-Καραμπάχ, που τώρα αναζωπυρώθηκε ξανά και εισβάλλει στα πρωτοσέλιδα παγκοσμίως. Μια ιστορία δεκαετιών για έναν εντοπισμένο θύλακα σε μια βαθιά απομονωμένη ζώνη – πώς μπορεί να έχει ευρύτερες προεκτάσεις όσον αφορά την παγκόσμια ισορροπία ισχύος; Πώς μπορεί να επηρεάσει, ας πούμε, την Κίνα ή την Ευρώπη ή τη Μέση Ανατολή;
Φαίνεται φανταστικό, αλλά αυτό που συμβαίνει μεταξύ της Αρμενίας και του Αζερμπαϊτζάν, ακόμη και συγκεκριμένα ο έλεγχος στο ορεινό Καραμπάχ, μπορεί να μετατοπίσει μακρινές διηπειρωτικές ευθυγραμμίσεις.
Μόνο οι γειτονικές χώρες μιλούν για αυτό – αν το επιλέξουν. Μερικοί δεν το κάνουν επειδή είναι ο ελέφαντας στο δωμάτιο. Αυτή η στήλη δεν αφορά τα ιστορικά παράπονα ή τις καταστροφές στα ανθρώπινα δικαιώματα στη σύγκρουση του Καραμπάχ. Αυτά είναι σημαντικά αλλά καλύπτονται εξαντλητικά αλλού. Αυτό που δεν βλέπετε πουθενά είναι μια σωστή ματιά στα διακυβεύματα υπερδυνάμεων που κρύβονται στη γεωγραφία.
Ρίξτε μια προσεκτική ματιά στον χάρτη του Καραμπάχ, μια προεξοχή των βουνών του Καυκάσου μέσα στο Αζερμπαϊτζάν που, στη μέγιστη έκταση, φτάνει αρκετά νότια για να αγγίξει τα σύνορα με το Ιράν. Από υλικοτεχνική άποψη, όποιος ελέγχει τα υψώματα του Καραμπάχ στο Αζερμπαϊτζάν, δυνητικά κυριαρχεί σε αυτό το ευαίσθητο τμήμα των συνόρων, το οποίο προσφέρει μια ένδειξη για την αιματοχυσία πολλών δεκαετιών.
Τώρα αυτό το μέρος του επιχειρήματος δεν μπορεί να προχωρήσει χωρίς κάποια σοβαρή προσοχή στις γεωγραφικές λεπτομέρειες.
Θα το ονομάσουμε ιστορία δύο διαδρόμων. Πρώτον, ο διάδρομος του Zangezur. Κατά μήκος αυτής της συνοριακής ζώνης Ιράν-Αζερμπαϊτζάν εκτείνεται ο υποτιθέμενος «Διάδρομος Ζανγκεζούρ». Στη συνέχεια, ο διάδρομος διασχίζει ένα κομμάτι αρμενικού εδάφους, συνδέοντας έτσι απευθείας το Αζερμπαϊτζάν με την Τουρκία – μια μακροχρόνια διακοπή που οι δύο τουρκικές χώρες στοχεύουν να αποκαταστήσουν. Ακολουθεί ένα άρθρο για το έργο Zangezur. ΕΔΩ
Οι Ιρανοί είναι αντίθετοι. Οι Αρμένιοι είναι αντίθετοι. Η Μόσχα ήταν αντίθετη. Γιατί είναι τόσο σημαντικό; Απάντηση: επειδή ο «Διάδρομος Zangezur» είναι δυνητικά το τελευταίο σκέλος μιας πολύ μεγαλύτερης διαδρομής βορρά-νότου που ονομάζεται «Μεσαίος Διάδρομος» που θα συνέδεε τις Τουρκικές δημοκρατίες της Κεντρικής Ασίας με την Τουρκία μέσω του Αζερμπαϊτζάν.
Μιλάμε για μια σιδηροδρομική και οδική γραμμή σωτηρίας, και για διάφορους αγωγούς καυσίμων, που μπορούν να αναβιώσουν τον αρχαίο εμπορικό δρόμο του Μεταξιού που έκοψε η Μόσχα πριν από δύο αιώνες υπό τους Τσάρους.
ΟΠΩΣ ΑΥΤΗ Η ΣΤΗΛΗ ΔΕΝ ΚΟΥΡΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΛΕΕΙ, ΕΚΤΟΣ ΤΗΣ ΟΥΚΡΑΝΙΑΣ,, Η ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΑΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΜΕΓΑΛΟ ΓΕΩΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟ ΔΙΑΚΥΒΕΥΜΑ ΤΩΡΑ ΠΟΥ Ο ΑΦΓΑΝΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΕΛΕΙΩΣΕ.
Καλύψαμε τη βαρυσήμαντη συνάντηση Μπάιντεν με τους Προέδρους των «Stans» στην πρόσφατη UNGA, (General Assembly of the United Nations, Γενική Συνέλευση Ηνωμένων Εθνών) ένα φόρουμ με τίτλο C5+1 (coordination between the United States and Central Asia) . Μιλάμε για το Τουρκμενιστάν, το Ουζμπεκιστάν, το Καζακστάν, το Κιργιστάν, το Τατζικιστάν γνωστό και ως το C5. Επί του παρόντος, ολόκληρο το μπλοκ είναι ουσιαστικά περικυκλωμένο από τη Ρωσία, την Κίνα, το Ιράν κ.λπ.
[ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΣΥΝΤΑΞΗΣ: Ο όρος «Stans» είναι μια σύγχρονη ονομασία που χρησιμοποιείται συχνά, ίσως κάπως υποτιμητικά, για την Κεντρική Ασία. Καλύπτει τα περισσότερα από τα βουνά και τις ερήμους μεταξύ της Κασπίας Θάλασσας στα δυτικά και των συνόρων με την Κίνα στα ανατολικά. Περιλαμβάνουν πέντε σύγχρονα κράτη που (ξανα)δημιουργήθηκαν στα τέλη του 20ου αιώνα μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991. Αυτά είναι το Καζακστάν, το Κιργιστάν, το Τατζικιστάν, το Τουρκμενιστάν και το Ουζμπεκιστάν. Περιλαμβάνει επίσης τη σύγχρονη Ισλαμική Δημοκρατία του Αφγανιστάν. Και οι έξι αυτές χώρες ονομάζονται από τον κυρίαρχο εθνικό πληθυσμό τους, με το επίθημα «stan», που σημαίνει «γη». Το Afghan-i-stan σημαίνει επομένως «γη των Αφγανών».]
Επί του παρόντος, οι C5 ‘Stans πρέπει να περάσουν μέσα απο αυτές τις χώρες ταμπόν για να φτάσουν στον κόσμο, για να πουλήσουν πρώτες ύλες που περιλαμβάνουν στρατηγικές ποσότητες χρυσού, φυσικού αερίου, πετρελαίου και τα παρόμοια.
Αλλά μόλις προσθέσετε το Αζερμπαϊτζάν και την Τουρκία γεωγραφικά, ο σιωπηρός αποκλεισμός σπάει. Εκεί μπαίνει ο «Μεσαίος Διάδρομος», αποφεύγοντας τις περιφερειακές υπερδυνάμεις και συνδέοντας την Κεντρική Ασία μέχρι τον Διάδρομο Zangezur, δημιουργώντας έτσι έναν άμεσο αυτοκινητόδρομο μεταξύ των τουρκικών χωρών (και των φυσικών τους πόρων) προς τον έξω κόσμο.
Δηλαδή, τα πέντε «Stans, Κασπία Θάλασσα, Αζερμπαϊτζάν, Τουρκία και όχι μόνο.
Οι Αρμένιοι είναι το μόνο γεω-εμπόδιο. Έτσι σχεδίασαν οι Σοβιετικοί τα σύνορα, έτσι ώστε μια ολόκληρη σειρά χωρών να είναι αμοιβαία αντιτιθέμενες και περίκλειστες, εκτός από τη Ρωσία. Καθώς το Καραμπάχ δεν αποτελεί πλέον τακτική απειλή, η τουρκική αρτηρία βρίσκεται ένα βήμα πιο κοντά στην ολοκλήρωση.
Αλλά, φυσικά, ακόμη πιο κρίσιμο από τη χάραξη μιας ανεξάρτητης εμπορικής οδού, είναι ότι η νέα σύνδεση θα δημιουργούσε μια πολιτιστική και ταυτοτική αναβίωση του «παντουρκισμού», μια δεσμευτική αλληλεγγύη που – έχοντας παραμείνει αδρανής για αιώνες – αλλάζει τους υπολογισμούς των δυνάμεων ακριβώς σε όλη την Ασία.
Εάν το τουρκικό μπλοκ αρχίσει να ενεργεί από κοινού, μια νέα απειλή εμφανίζεται για το Ιράν, τη Ρωσία, την Κίνα, για να μην αναφέρουμε την Αρμενία.
Στην Κίνα, οι Ουιγούροι Τούρκοι θα έπαιρναν θάρρος. Στη Ρωσία, πολλές τουρκικές περιοχές από το Ταταρστάν έως την Μπουριατία ενδέχεται να αρχίσουν να αποσχίζονται. Το Ιράν, πάνω απ’ όλα, θα αισθανόταν την απειλή καθώς ο πληθυσμός της επαρχίας του Αζερμπαϊτζάν θα ήθελε να ενωθεί με τα ξαδέρφια του στο βορρά που έχουν μια δική τους χώρα.
Η τουρκική αλληλεγγύη είναι ο λόγος που ο Τούρκος πρόεδρος Ερντογάν, στο επίκεντρο της παγκόσμιας κριτικής, μόλις επισκέφτηκε το Μπακού για να συγχαρεί τον Πρόεδρο του Αζερμπαϊτζάν Αλίεφ για τη «νίκη» του στο Καραμπάχ. Ακολουθεί ένα εξαιρετικά κατατοπιστικό άρθρο από έναν κορυφαίο περιφερειακό δημοσιογράφο, τον Amberin Zaman, σχετικά με αυτήν την επίσκεψη και το πλαίσιό της. Αναφέρει τον διάδρομο του Zangezur. ΕΔΩ
Σε πολλούς στη Δύση, η ιδέα του «παντουρκισμού» μπορεί να φαίνεται μακρινή ή φανταστική, αλλά στις γύρω χώρες της περιοχής υπάρχει μια αρχαία προγονική ανάμνηση του φαινομένου, ένας φόβος για τις ορδές των Τατάρων ή τους Ούνους ή εισβάλλουσες φυλές ιππέων με τον Αττίλα, τον Τιμούρ. Γι’ αυτό η Κίνα έχτισε το Σινικό Τείχος.
Οι Ρώσοι, για παράδειγμα, έχουν ορίσει μεγάλο μέρος της ιστορικής τους ταυτότητας απο την απορρόφηση, την απόκρουση και την υποταγή του φαινομένου και ως εκ τούτου τη διάσωση του Χριστιανικού κόσμου. Εξ ου και η «Αγία Μητέρα Ρωσία» και ως εκ τούτου οι Τσάροι ως «απεσταλμένοι του Θεού».
Στο πλαίσιο αυτής της αποστολής, για αιώνες η Μόσχα ένιωθε δικαιωμένη να επιβάλει ηγεμονία όχι μόνο στους μουσουλμάνους της, αλλά και σε όλους τους γειτονικούς χριστιανικούς πληθυσμούς, από Αρμένιους και Γεωργιανούς έως Ουκρανούς.
Οι Ρώσοι δεν μπορούν να καταλάβουν, μετά από όλη την «προστασία» που έχουν προσφέρει, γιατί τέτοιοι πληθυσμοί θα πρέπει να θέλουν να ξεφύγουν από τον ρωσικό έλεγχο. Δεν προστάτευσαν τον πληθυσμό της Ουκρανίας από τους Τατάρους της Κριμαίας τον 18ο αιώνα; Εξ ου και η σπλαχνική αίσθηση αγανάκτησης του Πούτιν όποτε οποιαδήποτε χώρα στο εγγύς εξωτερικό προτιμά να ενταχθεί στη Δύση. Και όχι μόνο ο Πούτιν, αλλά μεγάλο μέρος του ρωσικού πληθυσμού, που είναι πραγματικά τυφλό στην ιστορία των σφαγών της Μόσχας στο όνομα της προστασίας.
Γιατί, λοιπόν, ο Πούτιν δεν προστάτεψε την Αρμενία από το Αζερμπαϊτζάν στην πρόσφατη καταστροφή του Καραμπάχ; Γιατί πήρε το μέρος του τελευταίου;
Είναι ένας πολλαπλός υπολογισμός. Όπως σημειώνει η Amberin Zaman στο άρθρο της, ο Πρόεδρος της Αρμενίας Πασινιάν είναι ένας δημοκράτης της «έγχρωμης επανάστασης», το χειρότερος είδος απειλής για την εξουσία του Πούτιν, ειδικά αν η αντίληψη εισέλθει στη Ρωσία. Προτιμά να συναλλάσσεται με αυταρχικούς ηγέτες όπως ο Αλίεφ, ο Ερντογάν και ο Ιβανισβίλι στη Γεωργία.
Στη συνέχεια, υπάρχει ο υπολογισμός του πετρελαίου. Σύμφωνα με τη Zaman, το Αζερμπαϊτζάν βοηθά τον Πούτιν να αποφύγει τις κυρώσεις πουλώντας ρωσικό πετρέλαιο ως πετρέλαιο του Μπακού. Ειδικά μέσω Τουρκίας μέσω του αγωγού Μπακού-Τιφλίδα-Τσεϊχάν.
Τελικά, το Κρεμλίνο πιστεύει ότι μπορεί να ελέγξει καλύτερα τις τουρκικές χώρες σε συνεννόηση με ηγέτες και συστήματα μετασοβιετικού τύπου για να δημιουργήσουν αμοιβαία πλούτο από πάνω προς τα κάτω. Η Κίνα, επίσης, υπολογίζει ότι μπορεί να κάνει το ίδιο βοηθώντας στη σφυρηλάτηση του «Μεσαίου Διαδρόμου» μέσω της «Πρωτοβουλίας Belt-and-Road» του Πεκίνου, παρόλο που αυτό θα έσπαγε το μπλόκ Ρωσίας-Κίνας-Ιράν.
Όπως το ρωσικό πετρέλαιο που ρέει μέσω του Μπακού, τα κινεζικά αγαθά θα ρέουν μέσω της Κεντρικής Ασίας στον κόσμο και οι τουρκικές δημοκρατίες θα εξαρτώνται οικονομικά από το Πεκίνο.
Αυτός, λοιπόν, είναι ο υπολογισμός Μόσχας-Πεκίνου. Αλλά δεν είναι δύσκολο να χάσει τον έλεγχο πολύ γρήγορα.
Οι περισσότεροι σχολιαστές υποστηρίζουν ότι τόσο το Αζερμπαϊτζάν όσο και η Αρμενία θα εκδιώξουν σύντομα τους Ρώσους ειρηνευτές.
Όπως έχει υποστηρίξει συχνά αυτή η στήλη, οι δημοκρατίες C5 της Κεντρικής Ασίας σταδιακά εκδημοκρατίζονται, επεκτείνονται οικονομικά και συνδέονται πολύ μεταξύ τους για να αποφύγουν νέα είδη εξάρτησης από κοντινούς ηγεμόνες. Εξ ου και η συνάντησή τους με τον Πρόεδρο Μπάιντεν.
Προσθέστε σε αυτό τον ενθουσιασμό των δυτικών εταιρειών πετρελαίου για εναλλακτικούς αγωγούς, και θα έχετε μια αρκετά μεγάλη δυναμική.
Ένα μεγάλο μέρος των ελπίδων τους στρέφεται στη σύνδεση Τουρκίας-Αζερμπαϊτζάν κατά μήκος των συνόρων του Ιράν και σε όλη την αρμενική γη. Το Καραμπάχ ήταν αλλά δεν αποτελεί πλέον εμπόδιο στον διάδρομο του Ζανγκεζούρ.
Κάθε Οκτώβριο η καρδιά της Ελλάδας και του απανταχού Ελληνισμού κτυπάει στη Θεσσαλονίκη από εθνικό παλμό για τις τρείς ιστορικές επετείους του Έθνους τα τελευταία 115 χρόνια.
Την 13ην Οκτωβρίου εορτάζεται ο Μακεδονικός αγώνας και ο θάνατος του Παύλου Μελά.
Την 26ην Οκτωβρίου εορτάζεται η απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης από τους Τούρκους.
Την 28ην Οκτωβρίου εορτάζεται η εποποιϊα του ΟΧΙ του 1940, των πολέμων αρχικά με τους Ιταλούς και μετά με τους Γερμανούς.
Όλος ο απανταχού Ελληνισμός ,εντός και εκτός Ελλάδας, τιμά ευλαβικά τις κορυφαίες αυτές επετείους και αποτίει τον οφειλόμενο φόρο τιμής και ευγνωμοσύνης στους αθάνατους νεκρούς.
Με κομμένη την ανάσα ακούει τα μηνύματά τους και συγκρίνει τα ιστορικά γεγονότα των ηρωϊκών εκείνων εποχών με τη σημερινή. Στους χαλεπούς καιρούς μας είναι περισσότερα επίκαιρα παρά ποτέ. Διδάσκουν, εμπνέουν, οδηγούν. Είναι ιερή υποχρέωση να συνειδητοποιήσουμε και να ενστερνισθούμε τα μηνύματα που, μέσω των γεγονότων, απευθύνει η ακίβδηλη Ιστορία, στο διάβα του χρόνου, σε μας τους νεότερους.
Τότε οι Έλληνες πέτυχαν ένα απίστευτο θαύμα. Μπορούμε να το πετύχουμε και σήμερα.
Τότε όλοι, πλούσιοι και φτωχοί, αγαπούσαν πρώτα την Ελλάδα και της χάριζαν τη ζωή τους για να ζήσει. Ο αγώνας γινότανε υπέρ πίστεως και πατρίδας.
Τότε υπήρχαν οικογένειες, ιερείς και δάσκαλοι που σμίλευαν τις ψυχές των νέων και τους μετέδιδαν αγάπη και πίστη στα όσια και τα ιερά της Ελλάδας.
Τότε η Πολιτική, Πολιτειακή, Στρατιωτική Ηγεσία και ο Λαός ήταν ενωμένη και αφιερωμένη στην αποστολή τους. Βασίλευε η Εθνική Ενότητα.
Τώρα σε επίπεδο αρχών και αξιών και Ηγεσιών συμβαίνει το αντίθετο πλην όμως δεν εμωράνθην το άλας της Γής. Ο Ελληνισμός μπορεί και τώρα όπως τότε, αρκεί να διδαχθεί και να οδηγηθεί ενωμένος στον σκληρό αγώνα. Αρκεί να νικήσει τη διχόνοια τη δολερή η οποία εμφιλοχωρεί μετά από κάθε θαύμα και φέρνει την καταστροφή.
Το 2012-13 κηρύχθηκε Πανελλαδικά επετειακή χρονική περίοδος με την συμπλήρωση εκατό χρόνων από τους νικηφόρους πολέμους 1912-13. Ήταν μοναδική ευκαιρία να αναγεννήσουμε την ιστορική μνήμη στον Ελληνικό Λαό για να αποτινάξουμε την επιδιωκόμενη προσπάθεια της γενοκτονίας αυτής της μνήμης. Δυστυχώς δεν το πετύχαμε. Δυστυχώς δεν το πετύχαμε, στο βαθμό που έπρεπε, ούτε στην επόμενη μεγάλη εθνική επέτειο της συμπλήρωσης 200 χρόνων της Εθνικής Παλιγγενεσίας του 1821.Το Χούϊ μας δύσκολα αλλάζει. Είναι σαν τη λαϊκή παροιμία που λέγει «ο λύκος την τρίχα αλλάζει το χούϊ ποτέ.»
Όταν ένας Λαός περάσει σε κατάσταση ιστορικής αμνησίας καθίσταται ευάλωτος σε παρουσιαζόμενες δύσκολες καταστάσεις. Πράγματι αυτό συνέβη στα τελευταία χρόνια.
Ο Μακεδονικός Αγώνας αμαυρώθηκε με την επαίσχυντη Συμφωνία των Πρεσπών, με την οποία το ιστορικό όνομα Μακεδονία παραδόθηκε στα Σκόπια μαζί με την Μακεδονική γλώσσα
Σε αυτή την θλιβερή για τους απανταχού Μακεδόνες και τους Έλληνες παραχώρηση συμμετείχε και ο πρώην Δήμαρχος της Πόλης μας κ. Μπουτάρης. Συγκεκριμένα στο πρώτο δεκαήμερο Φεβ.2018 στη συζήτηση στο Δημοτικό Συμβούλιο σε απ’ ευθείας μετάδοση είπε. [Χάσαμε Κύριοι για τη μη χρήση του ονόματος ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ από τα Σκόπια δεν το καταλάβατε;;;;] Ήταν η πλέον κατάπτυστη ομολογία. [Προς τούτο πρέπει να αλλάξουμε τις ονομασίες ΜΑΚΕΔΔΟΝΙΑ του αεροδρομίου και του σταθμού υπεραστικών λεωφορείων. Να δώσουμε π.χ στο αεροδρόμιο το όνομα Νίκος Γκάλλης]
Συνεχίζει ο πρώην κ. Δήμαρχος το άλλο διχαστικό ατόπημα με τον καθιερωθέντα με το Π.Δ.50/16 εορτασμό της απελευθέρωσης της Θεσσαλονίκης από τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής.
Επειδή κάθε Κράτος έχει καθιερώσει αντίστοιχη γιορτή, η Ελλάδα είχε καθορίσει ως ημέρα εορτασμού την 12ην Οκτωβρίου ημέρα αποχώρησης από την Αθήνα. Το 2016 με Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, η Πολιτεία αποφάσισε να καθιερώσει ,ως δημόσια εορτή τοπικής σημασίας σε κάθε πρωτεύουσα Νομού την ημέρα αποχώρησης των Γερμανικών Στρατευμάτων Κατοχής.
Για τη Θεσσαλονίκη μας ,με το Π.Δ.50/16 «Επισυνάπτεται» καθιερώθηκε ως ημέρα εορτασμού η 30η Οκτωβρίου. Ιδιαίτερα, το άρθρο 1 αναφέρει: « Καθιερώνουμε την 30η Οκτωβρίου, επέτειο απελευθέρωσης της Θεσσαλονίκης από τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής, ως δημόσια εορτή τοπικής σημασίας για το Δήμο Θεσσαλονίκης Νομού Θεσσαλονίκης». Το άρθρο 2 αναφέρει τι θα περιλαμβάνουν οι εκδηλώσεις εορτασμού και το άρθρο 3 αναφέρει ότι το πρόγραμμα των εκδηλώσεων καταρτίζεται από τον Περιφερειάρχη Κεντρικής Μακεδονίας.
Ο Δήμος Θεσσαλονίκης με τον τότε Δήμαρχο και τον σύντροφό του κ. Μυταφίδη, βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, βιάζοντας κατά τον πλέον ειδεχθή τρόπο την ιστορική αλήθεια και αμαυρώνοντας την τοπική ιστορική εορτή αποφάσισε να εορτάσει την, για πρώτη φορά καθιερωθείσα εορτή, με τις ακόλουθες εκδηλώσεις και χωρίς έγκριση του Δημοτικού Συμβουλίου, κατά τις κυκλοφορούσες έγκαιρες πληροφορίες.
Συναυλία της Συμφωνικής Ορχήστρας του Δήμου στο Μέγαρο Μουσικής με τίτλο. « Ο ΕΛΑΣ απελευθερώνει τη Θεσσαλονίκη»
Παρουσίαση ανάλογου προγράμματος από την TV-100
Τοποθέτηση αναθηματικής πλάκας στη θέση μεταξύ Βασιλικού Θεάτρου και Λευκού Πύργου με την επιγραφή. «Μνήμη των μαχητών του ΕΛΑΣ που απελευθέρωσαν τη Θεσσαλονίκη από τα Ναζιστικά Στρατεύματα Κατοχής στις 30 Οκτωβρίου 1944 .»
Είναι οφθαλμοφανής η ιστορική ανακρίβεια αλλά και η παραχάραξη και παραφθορά του κειμένου της απόφασης της Πολιτείας που αναγράφεται στο Π.Δ. πράγμα το οποίο αναβιώνει διχαστικά γεγονότα μίσους, τα οποία στοίχησαν ακριβά σε θύματα και υλικές καταστροφές στην Πατρίδα μας και δεν πρέπει να αναμοχλεύονται. Όλα αυτά τη στιγμή κατά την οποία η ιστορική αλήθεια έχει καταγραφεί από πολλούς συγγραφείς ή αρθρογράφους, ακόμη και υπηρετήσαντες ή συμπαθούντες τον ΕΛΑΣ, όπως:
« Πόλεμος και αίμα ,ταξίδι στο παρελθόν, ταξίδι στον πόνο.» της Μαργαρίτας Λαζαρίδου αγωνίστριας του Δημοκρατικού Στρατού.
« Ιστορία της Αντίστασης »τόμος Α σελίδα 410.Γράφει ο Καπετάν Έκτορας του ΕΛΑΣ [ Θεόδωρος Μακρίδης ]
« Ιστορικές Μαρτυρίες-Η Εθνική Αντίσταση των Ελλήνων 1941-1945 » Έκδοση της Πανελλήνιας Συνομοσπονδίας Εθνικών Αντιστασιακών Οργανώσεων.
«Σύμφωνο του Λειβαδίου 1944. ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΝ ΣΥΜΦΩΝΟΝ ΓΕΡΜΑΝΩΝ –ΕΛΑΣ.»
Επειδή σήμερα, παρά ποτέ, περνάμε δύσκολες ημέρες με ένα σωρό εθνικά θέματα ανοικτά έχουμε την υποχρέωση αλλά και το πατριωτικό καθήκον να μελετήσουμε την πραγματική ιστορία ώστε να περιέλθουμε σε αυτογνωσία όλοι μας και μέσα στο πνεύμα αυτής να προχωρήσουμε με ενότητα, αλληλεγγύη, και αδελφοσύνη, στοιχεία τα οποία αποτελούν κυρίαρχο ηθικό όπλο για την αντιμετώπιση οποιουδήποτε κινδύνου.
Παρά τις διαμαρτυρίες Θεσσαλονικέων με επιστολή στον τότε Δήμαρχο, με αρθρογραφία σε sites της Πόλεως, με συγκέντρωση χιλίων υπογραφών για την αποκατάσταση της ιστορικής ανακρίβειας, αντικαθιστώντας το κείμενο της αναθηματικής πλάκας με το ορθό του Π.Δ, ουδέν έπραξε.
Κατά την εκλογή του ο Δήμαρχος κ. Ζέρβας, άφησε την εντύπωση ότι θα αποκαταστήσει την ορθότητα των γεγονότων με την κατάργηση του κειμένου της αναθηματικής πλάκας. Φωτεινό παράδειγμα ήταν η αποκατάσταση των προτομών των Μακεδονομάχων , οι οποίες είχαν αποθηκευθεί σε ένα οικόπεδο στην Λαχαναγορά , δημιουργώντας την πλατεία των Μακεδονομάχων έναντι του Λευκού Πύργου, Εκκωφαντική η απουσία της προτομής του Μεγίστου Μακεδονομάχου Καπετάν Κώττα η οποία όλως τυχαία δε βρέθηκε. Όλως παραδόξως αποδείχθηκε ολίγιστος για μία τέτοια ενέργεια παρά τις τρείς συναντήσεις με ομάδα Θεσσαλονικέων και ενυπόγραφης επιστολής 540 ευυπόληπτων συνδημοτών, κανένα σεβασμό δεν έδειξε στις υποσχέσεις του για ενέργεια. Τελικά μας παρέπεμψε στον Πρόεδρο του Δημοτικού Συμβουλίου κ. Λεκάκη ο οποίος στη συνάντησή μας ζήτησε προθεσμία μιας εβδομάδος για ν α ενημερωθεί και μετά θα συζητήσουμε. Αντί να συζητήσουμε χάθηκε. Προσφύγαμε στην Αποκεντρωμένη αυτοδιοίκηση άνευ αποτελέσματος. Έτσι παρήλθε η θητεία του κ. Ζέρβα.
Κάνω έκκληση, μαζί με τα Μέλη του συνδέσμου μας και τη συντριπτική πλειοψηφία των Θεσσαλονικέων, σε όλους του υποψηφίους Δημάρχους στις προσεχείς Δημοτικές Εκλογές του Οκτωβρίου, διαπνεόμενοι με αισθήματα δικαίου, αλήθειας, σεβασμού στην ιστορία και σύμπνοιας όλων των Θεσσαλονικέων για το καλό της Πόλεως, να δεσμευθούν στην αντικατάσταση του μη εγκριθέντος με απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου αλλά μόνο της Αντιδημάρχου Οικονομικών, κειμένου της αναθηματικής πλάκας με το αντίστοιχο του Π.Δ. και να προγραμματίσουν τις όποιες εκδηλώσεις, σε συντονισμό με την Περιφέρεια, με γεγονότα που μας ενώνουν όλους μας.
Δεν είναι μόνο καθήκον σας κύριοι Δημοτικοί υποψήφιοι αλλά αποτελεί γενναιότητα η παραδοχή και η άμεση αποκατάσταση του λάθους. Η παραμονή θα δηλητηριάζει τις νεώτερες γενεές της Πόλεως και θα καταστήσει δεδικασμένο το γεγονός στο διάβα του χρόνου.
Στο παρακάτω Iink ακούγεται η συνέντευξη του καθηγητή της Νεωτέρας Ιστορίας του ΑΠΘ +Σπύρου Σφέτα με το δημοσιογράφο κ. Παντελή Σαββίδη με θέμα « Απελευθέρωση Θεσσαλονίκης από τα Γερμανικά Στρατεύματα Κατοχής τον Οκτώβριο του 1944 ( 30-10-1044) Αξίζει να τον ακούσετε. https://www.youtube.com/watch?v=GNZXfrMcznY
Καθιέρωση της 30ης Οκτωβρίου ως δημόσιας εορτής τοπικής σημασίας για το Δήμο Θεσσαλονίκης Νομού Θεσσαλονίκης.
Έχοντας υπόψη τις διατάξεις:
1.Του άρθρου 1 του Α.Ν. 198/1967 «Περί τρόπου καθιερώσεως και τελέσεως δημοσίων εορτών και τελετών και περί αντικαταστάσεως και καταργήσεως διατάξεων τινών του Α.Ν. 447/1937 “περί τρόπου απονομής σεβασμού εις την Εθνική Σημαία και γενικώς τα Εθνικά Σύμβολα”» (Α’ 215).
2.Του άρθρου μόνου του Π. δ/τος 555/1977 «Περί βελτιώσεως διαδικασιών τινών κατά την έκδοση διοικητικών πράξεων επί αντικειμένων αρμοδιότητος Υπουργείων Εξωτερικών, Εθνικής Αμύνης, Εσωτερικών και Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων» (Α’ 184).
3.Του άρθρου 90 του Κώδικα Νομοθεσίας για την Κυβέρνηση και τα κυβερνητικά όργανα, που κυρώθηκε με το άρθρο πρώτο του Π. δ/τος 63/2005 «Κωδικοποίηση της νομοθεσίας για την Κυβέρνηση και τα κυβερνητικά όργανα» (Α’ 98).
4.Το γεγονός ότι από τις διατάξεις του παρόντος διατάγματος δεν προκαλείται δαπάνη σε βάρος του κρατικού προϋπολογισμού.
5.Την υπ’ αριθμ. 57/2016 γνωμοδότηση του Συμβουλίου της Επικρατείας, με πρόταση του Υπουργού Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης, αποφασίζουμε:
Άρθρο 1
Καθιερώνουμε την 30η Οκτωβρίου, επέτειο της απελευθέρωσης της Θεσσαλονίκης από τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής, ως δημόσια εορτή τοπικής σημασίας για το Δήμο Θεσσαλονίκης Νομού Θεσσαλονίκης.
Άρθρο 2
Οι εκδηλώσεις του εορτασμού, οι οποίες θα γίνονται στο Δήμο Θεσσαλονίκης Νομού Θεσσαλονίκης, περιλαμβάνουν γενικό σημαιοστολισμό σε όλο το Δήμο από την 8η πρωινή μέχρι τη δύση του ηλίου της ημέρας της εορτής και φωταγώγηση του δημοτικού καταστήματος και των λοιπών δημόσιων κτιρίων, από τη δύση του ηλίου της ημέρας της εορτής μέχρι τις πρωινές ώρες της επομένης.
Άρθρο 3
Το πρόγραμμα των εορταστικών εκδηλώσεων καταρτίζεται με απόφαση του Περιφερειάρχη Κεντρικής Μακεδονίας.
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Ο Υπουργός Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης
Το ιταλικό καθολικό περιοδικό «Il Timone» γράφει ότι τα γυρίσματα της ταινίας που ο σκηνοθέτης του «Το Πάθος» θα αφιερώσει στο κεντρικό γεγονός της χριστιανικής πίστης, την Ανάσταση, θα ξεκινήσουν το 2024. Η ταινία θα κυκλοφορούσε αργότερα φέτος αλλά ο Γκίμπσον δεν είναι ακόμα σίγουρος για το πώς πρέπει να προσεγγίσει την ιστορία, και προτείνει ότι «η Ανάσταση δεν θα ήταν ίσως μια απλή γραμμική περιγραφή των γεγονότων. Ο Κλαβεζιέλ, πρωταγωνιστής της «αμφιλεγόμενης» (!!!) ταινίας Ήχος της Ελευθερίας – ένα κατηγορητήριο κατά της σεξουαλικής εμπορίας παιδιών, που καταγγέλθηκε από τους κριτικούς ως συνωμοτικό – θα υποδυθεί ξανά τον ρόλο του Ιησού.
” Δεν μπορώ να σου πώ. Αν το έκανα, θα έπρεπε να σας σκοτώσω», απάντησε ο διάσημος ηθοποιός Κλαβιεζέλ (Ιησούς στο Πάθος και Τιμ Μπάλαντ στο Ήχος Ελευθερίας) στον πρώην εκλεγμένο από τους Ρεπουμπλικάνους αξιωματούχο Ντέβιν Νούνες που τον ρώτησε για την πρώτη προβολή της Ανάστασης.
Μια ταινία γεμάτη προσδοκίες που έκανε τον σκηνοθέτη της, Μελ Γκίμπσον, να πει: «Αυτή θα είναι μια από τις πιο σημαντικές ταινίες στην ιστορία».
Τα γυρίσματα θα πραγματοποιηθούν από τον Ιανουάριο του 2024. Τουλάχιστον αυτό διαβεβαιώνουν οι εξειδικευμένες πύλες World of Reel και IMDB , η μεγαλύτερη υπάρχουσα βάση δεδομένων ταινιών, σύμφωνα με την οποία τα γυρίσματα και η κυκλοφορία θα πραγματοποιηθούν τον επόμενο χρόνο, εν αναμονή επίσημης επιβεβαίωσης.
Λίγα είναι ακόμη γνωστά για το ποιοι θα υποδυθούν τους ρόλους. Προς το παρόν, το IMDB αναφέρει ότι δίπλα στον Κλαβιεζέλ ως Ιησού θα είναι η Mάγια Mόργκενστεν ως Θεοτόκος και ο Φρανσέσκο ντε Βίτο ως απόστολος Πέτρος, αν και δεν έχει ληφθεί ακόμη επίσημη επιβεβαίωση.
Ένα άλλο ερώτημα που παραμένει αναπάντητο είναι αν η ταινία θα μπορούσε να χωριστεί σε πολλαπλά μέρη. Ο ίδιος ο Καβιεζέλ έθεσε το ενδεχόμενο διαίρεσης σε τρία μέρη.
Σχετικά με το σενάριο, ο διάσημος δημοσιογράφος, κριτικός κινηματογράφου και δημιουργός του κύρους κινηματογραφικού blog World of Reel , Jordan Ruimy, ανέφερε ότι η παραγωγή του βρισκόταν στα σκαριά εδώ και πολύ καιρό, με τον Gibson να έχει δουλέψει σε έως και έξι προσχέδια του σεναρίου με τον σεναριογράφο Braveheart Randall Wallace.
Ο τίτλος και η περίληψη, ωστόσο, δεν αφήνουν περιθώρια αμφισβήτησης. Ο ίδιος ο Γκίμπσον επιβεβαίωσε ότι η ταινία θα ονομάζεται Ανάσταση και ότι θα επικεντρώνεται στα γεγονότα μετά το πάθος και τον θάνατο του Ιησού. Η τελική έκδοση θα παρουσιαστεί όπως για το Πάθος, στα εβραϊκά, αραμαϊκά και λατινικά.
Ωστόσο, ο σκηνοθέτης δήλωσε επίσης ότι ήταν ανοιχτός σε «βαθιές» ερμηνείες αυτών των γεγονότων και ότι ήταν πιθανό το Ανάσταση να μην ήταν μια απλή γραμμική απεικόνιση των γεγονότων.
«Είναι ένα πολύ ευρύ θέμα που πρέπει να μελετηθεί γιατί δεν θέλουμε να κάνουμε μια απλή αναπαράσταση, διαβάστε τι συνέβη. Ο πειραματισμός και η εξερεύνηση βαθύτερων νοημάτων θα απαιτήσει δουλειά».
Σύμφωνα με τον Γκίμπσον, η ταινία θα τονίσει επίσης το τριήμερο που ξεκινά τη Μεγάλη Παρασκευή, την ημέρα που πέθανε ο Ιησούς, και θα εξετάσει γιατί οι μαθητές δεν αναγνώρισαν τον Ιησού στο δρόμο για την Εμμαούς. Στις 29 Αυγούστου, ο Ruimy ανέφερε ότι “η ιστορία θα είναι πιο φιλοσοφική και ποιητική από μια απλή ιστορία”, με βάση τις δηλώσεις του Gibson ότι η ανάσταση θα είναι σαν ένα ταξίδι όπου ο Ιησούς θα πήγαινε “σε άλλα βασίλεια”.
Τον περασμένο Απρίλιο, ο βραβευμένος με Όσκαρ σκηνοθέτης είπε ότι η ταινία «έρχεται πολύ σύντομα», αλλά ότι δεν είναι κάτι που μπορεί να γίνει «ελαφρά και γρήγορα». «Πρέπει πραγματικά να σκεφτείς τι να δείξεις για να το κάνεις συγκινητικό. Δεν μπορεί να είναι γραμμικό. Πρέπει να αντιπαραθέσεις πολλά πράγματα, ακόμα και σε διαφορετικές χρονικές στιγμές», είπε, συγκρίνοντας τη δουλειά του «προς το παρόν» με την «λύση ενός πραγματικού παζλ». Προς το παρόν, έχει να επιλέξει ανάμεσα σε δύο από τα σενάρια που έχει στα χέρια του.
Ολοκληρώθηκε η συνεδρίαση του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας. Η συνάντηση υπό την προεδρία του Προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν διήρκεσε 3 ώρες. Στην ανακοίνωση που κοινοποιήθηκε μετά τη συνεδρίαση, ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στην «Καταπολέμηση της τρομοκρατίας», γράφουν τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης.
Όπως σημειώνεται, μετά από διακοπή δύο μηνών, ολοκληρώθηκε η συνεδρίαση του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας (MGK), η οποία συνήλθε εκ νέου υπό την προεδρία του Προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.
Ο Ερντογάν προήδρευσε της συνεδρίασης, η οποία ξεκίνησε στις 15.50 στο Μπεσττέπε. Η συνάντηση είχε διάρκεια 3 ώρες.
Ο Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατηγός Μετίν Γκιουράκ, ο Διοικητής των Χερσαίων Δυνάμεων Στρατηγός Σελτζούκ Μπαϊρακτάρογλου και ο Διοικητής της Πολεμικής Αεροπορίας στρατηγός Ζίγια Τζεμάλ Καντίογλου παρευρέθηκαν για πρώτη φορά στη συνεδρίαση του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας.
Έμφαση στην καταπολέμηση της τρομοκρατίας
Η Διεύθυνση Επικοινωνιών της Προεδρίας δημοσιοποίησε γραπτή δήλωση σχετικά με τη συνεδρίαση του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας στην οποία επισημαίνονται:
1. Παρουσιάστηκαν πληροφορίες στο διοικητικό συμβούλιο για τις επιχειρήσεις που πραγματοποιήθηκαν με αποφασιστικότητα και επιτυχία στο εσωτερικό και στο εξωτερικό ενάντια σε κάθε είδους απειλές και κινδύνους για την εθνική μας ενότητα και αλληλεγγύη και επιβίωση, ιδίως εναντίον των PKK/KCK-PYD/YPG, FETO καθώς και τις τρομοκρατικές οργανώσεις DAESH.
Για τουρκόφιλες ομάδες στη Συρία
2. Η νόμιμη αντίσταση του συριακού λαού ενάντια στην τρομοκρατική οργάνωση PKK/KCK-PYD/YPG. Έχει δηλωθεί ότι αυτή η υπεργολάβος οργάνωση, που δολοφονεί αθώους ανθρώπους, στρατολογεί βίαια παιδιά και εκμεταλλεύεται τους φυσικούς πόρους της χώρας, επιβεβαιώνει ότι είναι το μεγαλύτερο εμπόδιο για την ειρήνη και την ηρεμία.
Τονίστηκε η αποφασιστικότητά μας να εξοντώσουμε την αυτονομιστική τρομοκρατική οργάνωση από την περιοχή μας και υπενθύμισαν στους παράγοντες που συνέχισαν να υποστηρίζουν αυτό το δίκτυο δολοφονιών τις υποχρεώσεις τους που απορρέουν από το διεθνές δίκαιο και τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις ευθύνες τους ως συμμάχων.
Για Ιράκ
3. Επισημάνθηκε ότι η Τουρκία θα συνεχίσει να παρέχει τη μέγιστη υποστήριξη στον φιλικό και αδελφό ιρακινό λαό που αντιμετωπίζει σημαντικές προκλήσεις για σχεδόν μισό αιώνα. Υπογραμμίστηκε ότι η διατήρηση της ειρήνης στο Κιρκούκ, που αποτελεί ένα από τα πιο εξαιρετικά παραδείγματα της κουλτούρας της ειρηνικής συνύπαρξης στη χώρα, και η πλήρης εξάλειψη των τρομοκρατικών οργανώσεων στη χώρα είναι μεταξύ των αρχών της πολιτικής μας απέναντι στην περιοχή.
«Η Τουρκία θα συνεχίσει την εγγύηση ασφάλειας και της ειρήνης των Τουρκοκυπρίων»
4. Οι στάσεις και οι δραστηριότητες διπλών προτύπων της Ειρηνευτικής Δύναμης των Ηνωμένων Εθνών απέναντι στην κυριαρχία της Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου (ΤΔΒΚ) και τις πιο βασικές ανθρωπιστικές ανάγκες των Τουρκοκυπρίων είναι ασυμβίβαστες με την υποχρέωση αμεροληψίας και βλάπτουν τη φήμη της.
Σε αυτό το πλαίσιο, αναφέρθηκε ότι προέκυψε για άλλη μια φορά η ανάγκη να τεθούν σε νομική βάση οι δραστηριότητες των ειρηνευτικών δυνάμεων στην ΤΔΒΚ μέσω γραπτής συμφωνίας με τις αρχές των Τουρκοκυπρίων.
Τονίστηκε ότι η Τουρκία θα συνεχίσει να είναι ο εγγυητής της ασφάλειας και της ειρήνης των Τουρκοκυπρίων στο πλαίσιο των δικαιωμάτων της που απορρέουν από το διεθνές δίκαιο και τις συνθήκες.
Για Αρμενία και Αζερμπαϊτζάν
5. Υπενθυμίστηκε σε όλα τα μέρη, ιδιαίτερα στην Αρμενία, ότι ο δρόμος προς τη μόνιμη ειρήνη στον Νότιο Καύκασο μπορεί να ανοίξει μόνο με την άνευ όρων εδραίωση της εδαφικής ακεραιότητας και κυριαρχίας του Αζερμπαϊτζάν και την εκπλήρωση των συμβατικών υποχρεώσεων που θα συμβάλουν στην ευημερία όλων των χωρών της περιοχής. Αναφέρθηκε ότι η Τουρκία θα συνεχίσει να στηρίζει τις προσπάθειες για την εξασφάλιση διαρκούς ειρήνης και σταθερότητας στην περιοχή.
Για την Ουκρανία
6. Συζητήθηκαν οι τελευταίες εξελίξεις σχετικά με τον συνεχιζόμενο πόλεμο στην Ουκρανία και τα βήματα που μπορούν να ληφθούν, ιδίως η αναβίωση της Πρωτοβουλίας για τα σιτηρά στη Μαύρη Θάλασσα. Επιβεβαιώθηκε η αποφασιστικότητα της Τουρκίας να συνεχίσει τις προσπάθειές της για τον τερματισμό του πολέμου με μια δίκαιη και διαρκή ειρήνη χωρίς καθυστέρηση.
Για το Κοσσυφοπέδιο
7. Αξιολογήθηκαν τα γεγονότα στο Κοσσυφοπέδιο και η τελευταία κατάσταση στα Βαλκάνια. Αναφέρθηκε ότι η Τουρκία θα καταβάλει τις μέγιστες προσπάθειες για τη διατήρηση της ειρήνης και της ηρεμίας τόσο στην περιοχή όσο και στο Κοσσυφοπέδιο, όπου θα αναλάβει τη διοίκηση της αποστολής του ΝΑΤΟ.
Για τη Λιβύη
8. Η Τουρκία θα συνεχίσει τη βοήθεια και την υποστήριξη που παρέχει στον φιλικό και αδελφικό λαό της Λιβύης, που περνά δύσκολες στιγμές, με ισορροπημένο και ισότιμο τρόπο σε ολόκληρη τη χώρα, και θα συνεχίσει να συμβάλλει στην αποκατάσταση της ενότητας και της αλληλεγγύης στην χώρα διατηρώντας την αλληλεγγύη που διαμορφώθηκε μετά τη μεγάλη καταστροφή, σε επαφή με όλους τους παράγοντες.
«Η Αρμενία γνωρίζει πολύ καλά ότι δεν είμαστε συμβαλλόμενα μέρη [στο Καταστατικό της Ρώμης] και η Αρμενία γνωρίζει, επίσης, καλά τη μη αποδεκτή απόφαση [του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου να εκδώσει ένταλμα σύλληψης για τον Ρώσο Πρόεδρο Βλαντίμιρ Πούτιν] που ελήφθη βάσει αυτού του καταστατικού.
Γνωρίζουμε ότι στο Ερεβάν αυτό είναι πολύ γνωστό. Δεν είναι αυτό που καλωσορίζουμε», σημείωσε ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου, Ντμίτρι Πεσκόφ, μιλώντας για τις αντίστοιχες ενέργειες της Αρμενίας, όπως αναφέρει το Radio Azatutyun επικαλούμενο το Tass.
Η επικύρωση του Καταστατικού της Ρώμης του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου (ΔΠΔ) από την Αρμενία θα έχει αρνητικές συνέπειες για τις σχέσεις μεταξύ των χωρών. Το Ερεβάν δεν έλαβε υπόψη τις αμοιβαίες προτάσεις της Μόσχας για το καταστατικό, δήλωσε το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών.
Σημειώνεται ότι η κυβέρνηση της Αρμενίας ενημερώθηκε για το απαράδεκτο της επικύρωσης του Καταστατικού της Ρώμης του ΔΠΔ, εν μέσω συνθηκών έκδοσης από τη διεθνή αυτή δομή «ένταλμα σύλληψης» για την ανώτατη ηγεσία της Ρωσίας, αναφέρουν τα ρωσικά μέσα ενημέρωσης.
«Αυτό θα έχει τις πιο αρνητικές συνέπειες για τις διμερείς σχέσεις», ανέφερε το υπουργείο.
Μάλιστα, η Μόσχα ζήτησε από το Ερεβάν διευκρινίσεις σχετικά με την επικύρωση από το κοινοβούλιο της δημοκρατίας του Καταστατικού της Ρώμης του ΔΠΔ.
Ταυτόχρονα, η Αρμενία κάλεσε τη Ρωσία να συνάψει διμερή συμφωνία προκειμένου «να διαλύσει τις ανησυχίες της Μόσχας σχετικά με την επικύρωση του Καταστατικού της Ρώμης του ΔΠΔ. Ας θυμηθούμε ότι τον Μάρτιο το ΔΠΔ εξέδωσε «ένταλμα σύλληψης» για τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντίμιρ Πούτιν.
Η γαλλική κυβέρνηση δεσμεύτηκε σήμερα να «αναλάβει περισσότερη δράση» για να καταπολεμήσει την εξάπλωση κοριών στο Παρίσι, λιγότερο από ένα χρόνο πριν από τους Ολυμπιακούς Αγώνες που θα διοργανώσει η γαλλική πρωτεύουσα, και θα συγκαλέσει την επόμενη εβδομάδα συνάντηση με τους φορείς μεταφορών για την καλύτερη «προστασία» των επιβατών.
«Θα έχω συνάντηση την επόμενη εβδομάδα με φορείς συγκοινωνιών για να ενημερώσω για τις ενέργειες που θα γίνουν και την περαιτέρω δράση για την εξυπηρέτηση των ταξιδιωτών. Για καθησυχασμό και για προστασία», έγραψε στην πλατφόρμα X ο υπουργός Μεταφορών Κλεμάν Μπον.
Χθες Πέμπτη, η δημαρχία του Παρισιού ζήτησε από την κυβέρνηση «ένα σχέδιο δράσης» κατά των κοριών, εκφράζοντας ανησυχία για μια «σημαντική επανεμφάνιση» αυτού του είδους παράσιτου.
«Το κράτος πρέπει επειγόντως να συγκεντρώσει όλους τους εμπλεκόμενους φορείς ώστε να αναπτύξει ένα σχέδιο δράσης ανάλογο με αυτή τη μάστιγα, καθώς ολόκληρη η Γαλλία προετοιμάζεται να φιλοξενήσει τους Ολυμπιακούς Αγώνες», προειδοποίησε ο Εμανουέλ Γκρεγκουάρ, πρώτος αντιδήμαρχος του Παρισιού.
Εντούτοις, «δεν υπάρχει καμία απειλή για τους Ολυμπιακούς Αγώνες (…) Οι κοριοί υπήρχαν ήδη», είπε σήμερα στο τηλεοπτικό δίκτυο BFMTV. Αλλά, όπως είπε «οι Ολυμπιακοί Αγώνες είναι μια ευκαιρία» να «μπούμε σε μια λογική δημόσιας υγείας».
Ύπαρξη κοριών έχει αναφερθεί τις τελευταίες εβδομάδες σε κινηματογράφους, τρένα μεγάλων αποστάσεων, στο μετρό του Παρισιού και σε ζώνες αναμονής του διεθνούς αεροδρομίου Σαρλ ντε Γκολ. Δεν αποδεικνύονται όμως όλα αυτά τα κρούσματα.
Για παράδειγμα, σε ένα τρένο της γραμμής 8 του μετρό του Παρισιού αναφέρθηκε «υποψία για παρουσία κοριών στην καμπίνα μηχανοδηγού» την Τετάρτη, σύμφωνα με την αρχή μεταφορών του Παρισιού (RATP). Ωστόσο, ολόκληρο το τρένο εξετάστηκε και τα αποτελέσματα «είναι αρνητικά», ανέφερε σήμερα η διαχειρίστρια εταιρεία στο Γαλλικό Πρακτορείο.
«Σε όλο τον εξοπλισμό μας γίνεται τακτικός εντατικός καθαρισμός (…) Τις τελευταίες ημέρες δεν έχει παρατηρηθεί καμία αποδεδειγμένη παρουσία κοριών στον εξοπλισμό μας», είτε σε μετρό, τραμ ή λεωφορείο, είπε.
Ο σιδηροδρομικός όμιλος SNCF τόνισε σήμερα στο Γαλλικό Πρακτορείο ότι «δεν έχει επιβεβαιωθεί καμία αποδεδειγμένη περίπτωση παρουσίας κοριών μέσα τις τελευταίες ημέρες σε τρένα μεγάλης ταχύτητας».
Αφού εξαφανίστηκαν από την καθημερινότητα τη δεκαετία του 1950, αυτά τα έντομα επανήλθαν τα τελευταία 30 χρόνια σε πολλές ανεπτυγμένες χώρες λόγω του ολοένα και πιο νομαδικού τρόπου ζωής, της κατανάλωσης που ευνοεί τις αγορές μεταχειρισμένων καθώς και της αυξανόμενης αντίστασης των παρασίτων σε εντομοκτόνα.
Με πληροφορίες από AFP μέσω ΑΠΕ – ΜΠΕ Παρίσι, Γαλλία
Περισσότεροι από 88.000 άνθρωποι έχουν φθάσει στην Αρμενία από το Ναγκόρνο Καραμπάχ και συνολικά μπορεί να φθάσουν τις 120.000, δήλωσε σήμερα αξιωματούχος της υπηρεσίας του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες, ένας αριθμός που ταιριάζει με τον εκτιμώμενο πληθυσμό του ορεινού θύλακα που ανακαταλήφθηκε από το Αζερμπαϊτζάν την περασμένη εβδομάδα.
Σύμφωνα με το ρωσικό πρακτορείο ειδήσεων RIA, που επικαλείται την κυβέρνηση της Αρμενίας, σχεδόν 93.000 πρόσφυγες από το Ναγκόρνο Καραμπάχ είχαν διασχίσει μέχρι σήμερα το απόγευμα τα σύνορα με την Αρμενία.
Η Καβίτα Μπελάνι, εκπρόσωπος της Ύπατης Αρμοστείας των Ηνωμένων Εθνών για τους Πρόσφυγες (UNCHR) στην Αρμενία, δήλωσε σε ενημέρωση των δημοσιογράφων από τον ΟΗΕ μέσω βιντεοσύνδεσης πως τεράστια πλήθη καταπονημένων και τρομαγμένων ανθρώπων συγκεντρώνονται στα κέντρα καταγραφής.
«Αυτή είναι μία κατάσταση όπου έζησαν εννέα μήνες υπό αποκλεισμό», είπε. «Και όταν έρχονται, είναι όλο αγωνία, είναι τρομαγμένοι, είναι φοβισμένοι και θέλουν απαντήσεις».
«Είμαστε έτοιμοι να διαχειριστούμε έως 120.000 ανθρώπους. Είναι πολύ δύσκολο να προβλέψουμε πόσοι θα έρθουν σε αυτή τη συγκυρία», πρόσθεσε απαντώντας σε ερώτηση για τον αριθμό των προσφύγων. Τα αρχικά σχέδια ήταν για περίπου 70.000-90.000 πρόσφυγες αλλά θα πρέπει τώρα να επικαιροποιηθούν, πρόσθεσε.
Περίπου το ένα τρίτο των προσφύγων είναι παιδιά, δήλωσε άλλη αξιωματούχος της UNHCR στην ενημέρωση των δημοσιογράφων.
«Η κύρια ανησυχία για εμάς είναι πως πολλά από αυτά έχουν χωριστεί από την οικογένειά τους», δήλωσε η Ρεγκίνα Ντε Ντομινίσις, περιφερειακή διευθύντρια της UNICEF.
Ο εκπρόσωπος της Διεθνούς Ομοσπονδίας Συλλόγων του Ερυθρού Σταυρού και της Ερυθράς Ημισελήνου, Χίσαμ Ντίαμπ, δήλωσε πως υπάρχει μαζική ανάγκη για υποστήριξη της ψυχικής υγείας των προσφύγων.
«Η κατάσταση περιλαμβάνει συχνά οικογένειες που φθάνουν με παιδιά τόσο αδύναμα που λιποθυμούν στην αγκαλιά των γονιών τους», είπε.
Ο Κάρλος Μορατσάνι, διευθυντής επιχειρήσεων της Διεθνούς Επιτροπής του Ερυθρού Σταυρού δήλωσε ότι μετέφερε περίπου 200 πτώματα από το Καραμπάχ — θύματα μιας έκρηξης σε πρατήριο καυσίμων και πρόσφατων μαχών.
Τώρα οι προσπάθειες θα εστιαστούν στο να βοηθηθούν εκείνοι που έμειναν πίσω με βασικά τρόφιμα και είδη υγιεινής.
«Σχεδιάζαμε μια εκκένωση που θα ήταν μία μεγαλύτερη διαδικασία», είπε. «Οι απομακρύνσεις αυτή την εβδομάδα προχώρησαν πολύ γρήγορα, με πολύ υψηλούς αριθμούς ανθρώπων, αλλά ως αποτέλεσμα πολλοί μένουν εκτός».
epa10890113 Ethnic Armenians from Nagorno-Karabakh cross the border with Azerbaijan by car, carrying their belongings with them, near the village of Kornidzor, Armenia, 29 September 2023. EPA/ANATOLY MALTSEV
Mε πληροφορίες από Reuters μέσω ΑΠΕ – ΜΠΕ Γενεύη, United Nations
Η επανάσταση οργανώνεται πάντοτε πολύ δύσκολα. Νικάει εξαιρετικά σπάνια. Και ποτέ δεν διατηρείται μετά τη νίκη της, αυτοαναιρούμενη.
Κ.Γ.
Ο κ. Τσίπρας διαμορφώθηκε στους κομματικούς σωλήνες, όπως το σύνολο των ανεπάγγελτων επαγγελματιών «πολιτικών» παντός είδους και καιρού. O κ. Κασσελάκης διαμορφώθηκε στους σκοτεινούς περιθωριακούς διαδρόμους του χρηματο-οικονομικού συστήματος, όπως το σύνολο των επίδοξων ανεπάγγελτων επαγγελματιών «πολιτικών» που δεν διαθέτουν «πολιτικές» περγαμηνές. Και οι δυό μαζί, αναδεικνύουν τις εκλεκτικές συγγένειες μεταξύ κομματικού και χρηματο-οικονομικού βούρκου.
Το φλερτ μεταξύ τους, που οδήγησε τον κ. Κασσελάκη από το πουθενά στην ηγεσία του θνήσκοντος κόμματος του κ. Τσίπρα, συνειρμικά παραπέμπει σε ένα συνδυασμό του Mr. Arkadin(Orson Welles, 1955), του The Godfather(Ο Νονός, Φράνσις Φορντ Κόπολα, 1972) και τουThe Talented Mr. Ripley(Ο Ταλαντούχος κύριος Ριπλέι, 1999). Με πολύ Klauss Schwab (Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ – Νταβός) και ολίγον Κοσκωτά.
Αποδεικνύοντας για πολλοστή φορά ότι η επανάσταση οργανώνεται πάντοτε δύσκολα. Νικάει εξαιρετικά σπάνια. Και ποτέ δεν διατηρείται μετά τη νίκη της, αυτοαναιρούμενη.
Υπάρχει μια συνομοταξία δίποδων που διαγκωνίζονται για μια καρέκλα παχυλής αργομισθίας στο σύμπαν της θεσμοποιημένης διαφθοράς: οι ανεπάγγελτοι επαγγελματίες γελωτοποιοί, που παρασιτοβιούν στους διαδρόμους κάθε εξουσίας, εμετικοί δουλόφρονες και ποικιλοτρόπως «παρακοιμώμενοι» στους αδιαφανείς γραφειοκρατικούς λαβύρινθους του βαθέως κράτους της κομματικής φαυλότητας, της πολιτικής, της οικονομίας, της «δικαιοσύνης», των ενόπλων δυνάμεων, των υπηρεσιών ασφαλείας και πληροφοριών, των μέσων μαζικής εξαπάτησης, της εκκλησίας, κ.α.
Στις πρόσφατες εκλογικές αναμετρήσεις, οι υπήκοοι κλήθηκαν να επιλέξουν ανάμεσα:
(α) στην «κουλτούρα» του παιδοβιασμού, της «αριστείας», της διαφθοράς, των υποκλοπών, της ιδιωτικοποίησης των μέσων μαζικής δολοφονίας, της καταναγκαστικής επιβολής των θανατηφόρων «εμβολίων»-COVID, των καταστροφικών απαγορευτικών μέτρων και των εξουσιαστικών θυσιαστηρίων όπως αυτό των Τεμπών, και
(β) στην «κουλτούρα της κωλοτούμπας και της αυτοαναίρεσης ως πολιτικής τακτικής, με την ανατροπή ενός Δημοψηφίσματος με μια απλή εκλογική διαδικασία (!!!) και τον αναγκαστικό εμβολιασμό με τα ανθρωποκτόνα «εμβόλια»-βιοόπλα Frankenstein.
Το 1853, ο Καρλ Μαρξ σκιαγράφησε με εκπληκτική ακρίβεια το πορτραίτο κάθε ανεπάγγελτου επαγγελματία πολιτικού–ειδικού του τίποτα, που ισχύει στο διηνεκές, περιγράφοντας τον λόρδο Πάλμερστον (1784-1865) που διατέλεσε πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου (1859–1865) ως εξής:
«Αυτός που υποκύπτει σε κάθε ξένη επίδραση, ενώ της αντιστέκεται με τα λόγια… Καταφέρνει να συνδυάζει τη δημοκρατική φρασεολογία με τις ολιγαρχικές ιδέες… Έχει την ειδικότητα να φαίνεται πως επιτίθεται όταν υποχωρεί, και πως υπερασπίζεται αυτούς που προδίδει. Ξέρει να χειρίζεται δεξιοτεχνικά έναν επιφανειακό αντίπαλο και να σπρώχνει σε απελπισία έναν υποτιθέμενο σύμμαχο. Ξέρει να παίρνει στην αποφασιστική στιγμή το μέρος του δυνατού απέναντι στον πιo αδύνατο, και να το βάζει στα πόδια αλαλάζοντας όλο θάρρος και στόμφο… Και μέχρι σήμερα, η φιλία του υπήρξε πάντοτε το προμήνυμα σίγουρης καταστροφής…» (Καρλ Μαρξ, Για τον Πάλμερστον, 22/10/1853)
Οι ανεπάγγελτοι υποψήφιοι επαγγελματίες πολιτικοί είθισται να εκκολάπτονται είτε στους κόλπους κάποιας πολιτικής «φαμίλιας» –κατά κανόνα με το… σικελικό περιεχόμενο του όρου– είτε στους διαδρόμους των κομματικών σχημάτων, ασκούμενοι στις οσφυοκαμψίες και στις ίντριγκες που απαιτεί η επιβίωσή τους στους δαιδαλώδεις εκφάνσεις της εξουσίας, που η κατάκτηση και η διατήρηση της οποίας αποτελεί τον μοναδικό στόχο των νεροκουβαλητών της, οι οποίοι ανεξάρτητα από τις δήθεν διαφορές τους στο χρώμα και την οσμή των πάντοτε «αγαθών» προθέσεων που προβάλλουν στο κοινό, συμφωνούν στον στόχο: πάντοτε κοντά στον πυρήνα της (δια)νομής της εξουσίας, που χαρίζει προνόμια σε όποιον της υποτάσσεται.
ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο κ. ΚΑΣΣΕΛΑΚΗΣ;
Του Piero Conte
https://www.linkedin.com › …
Το προφίλ του PieroConte στο LinkedIn, τη μεγαλύτερη επαγγελματική κοινότητα στον κόσμο. Ο Piero Conte έχει 3 θέσεις εργασίας στο προφίλ του στο LinkedIn.
Άκουσα για πρώτη φορά το όνομά του Κασσελάκη πριν από λίγους μήνες, όπως φαντάζομαι έκαναν και οι περισσότεροι/ες. Μια ιδιοφυΐα από τo Μαρούσι, πήρε υποτροφία για το Phillips Exeter αφού κέρδισε το ασημένιο στον διαγωνισμό “Αρχιμήδης”. Αυτό είναι γνωστόμόνο από τα λόγια του.Σχεδόν όλα τα sites απλώς επαναλαμβάνουν το βιογραφικό που έχει ανεβάσει στη σελίδα του στο Σύριζα, χωρίς να αναφέρουν άλλες πηγές. Μέχρι και η Βικιπαιδεια χρησιμοποιεί τη σελίδα του αντί για ανεξάρτητες πηγές.
Μετά το Phillips Exeter πήγε στο UPENN και σπούδασε οικονομικά στο κολλέγιο Wharton. Δούλεψε στην Goldman Sachs, ίδρυσε πλοιοκτήτρια εταιρεία και (ως φυσικό επακόλουθο) γύρισε στην Ελλάδα για να ηγηθεί σε ένα αριστερό κόμμα, χωρίς να είναι μέλος του ή να έχει κάποιο συμμετοχή.
Το πρόβλημα για εμένα είναι η έλλειψη πηγών για τη ζωή και τη δουλειά του. Ζω, εργάζομαι, και σπουδάζω Αμερική, και το πρώτο πράγμα που μαθαίνουμε στο κολλέγιο είναι η σημασία του LinkedIn και του networking, πράγματα που ένας απόφοιτος τόσο μεγάλων σχολών που εργάστηκε σε μια τόσο μεγάλη και ανταγωνιστική εταιρεία σίγουρα ξέρει.
Ο κ. Κασσελάκης έχει στο Instagram ένα προσωπικό/επαγγελματικό λογαριασμό, όπου το πρώτο ποστ στην ιστορία του είναι μια φωτογραφία των σκύλων του από τις 5/2/2020, και ένα βίντεο με τα σκυλιά του. Μετά από αυτό, δεν υπάρχουν φωτογραφίες για τρία ολόκληρα χρόνια, μέχρι που ανεβάζει μια φωτογραφία αγκαλιά με τον Πολάκη. Μπορείτε να το δείτε και εσείς στο προφίλ του κάνοντας σκρολ [εδώ] (https://www.instagram.com/skasselakis/).
Η εταιρεία SwiftBulk του Κασσελάκη, δεν έχει πολλά ίχνη.
Το site (https://www.swiftbulk.com) της εταιρείας SwiftBulk είναι νεκρό, ενώ το site (https://stephen-bogda-myby.squarespace.com/blog) φαίνεται πως είναι το επίσημο site της εταιρείας, αν και το όνομα του Κασσελάκη δεν αναφέρεται πουθενά, και το site είναι σε σημείο beta, όπως φαίνεται στο bottom της σελίδας. Επίσης, αν και το site λέει ότι η εταιρεία έχει τρεις τοποθεσίες (ΝΥ, Αθήνα, Λονδίνο),δεν υπάρχουν διευθύνσεις.
Σύμφωνα με το zoominfo (https://www.zoominfo.com/c/swiftbulk-llc/452596477), ο κ. Κασσελάκης είναι CEO και η εταιρεία βρίσκεται σε μια διεύθυνση στο Μανχάταν. Όταν κάλεσα την εταιρεία, κατάλαβα ότι κάλεσα το νούμερο της TipTreeInc (https://www.tiptreeinc.com/), μιας holding company που απ ‘ότι φαίνεται έχει τον έλεγχο της SwiftBulk, και άρα δεν μπορώ να επικοινωνήσω με την εταιρεία άμεσα, τουλάχιστον τηλεφωνικώς.
Εν ολίγοις (TL DR), όταν προσπάθησα να κάνω research γι’ αυτόν τον ένδοξο πολιτικό αρχηγό, βρήκα ότι δεν έχει σχεδόν κανένα στοιχείο για τον εαυτό του ή για την εταιρεία του ή για τις σπουδέςτου που θεωρητικά τον καθιστούν ιδανικό για να κυβερνήσει ένα αριστερό κόμμα. Από ότι φαίνεται είναι μία επανάληψη της περίπτωσης του περιβόητου απόφοιτου Χάρβαρντ Κοσκωτά.
Ένας συνδυασμός τουMr. Arkadin(Orson Welles, 1955), του The Godfather(Ο Νονός, Φράνσις Φορντ Κόπολα, 1972) και τουThe Talented Mr. Ripley(Ο Ταλαντούχος κύριος Ριπλέι, 1999). Με πολύ KlaussSchwab (Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ – Νταβός) και ολίγον Κοσκωτά…
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ (ΓΙΑ ΝΑ ΘΥΜΟΜΑΣΤΕ)
«ΒΑΖΟΥΜΕ ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΠΑΙΔΙΑ ΣΤΙΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ» (2017)
ΚΑΤΕΧΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΠΑΝΤΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΥΠΗΡΕΤΗΣΗ ΤΩΝ ΣΚΟΠΩΝ ΜΑΣ (2021)
DAVOS/SWITZERLAND, 23JAN11 – The WEF logo is seen on a window at the congress center during preparations for the upcoming Annual Meeting 2011 of the World Economic Forum in Davos, Switzerland, January 23, 2011. Copyright by World Economic Forum swiss-image.ch/Photo by Jolanda Flubacher
ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ
KLAUS SCHWAB: «ΒΑΖΟΥΜΕ TA ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΠΑΙΔΙΑ ΣΤΙΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ»
KLAUS SCHWAB: «ΕΛΕΓΧΟΥΜΕΤΟΥΣ ΠΑΝΤΕΣ»
ΠΟΛΙΤΚΟΙ ΣΤΡΑΤΟΛΟΓΗΜΕΝΟΙ ΑΠΟ ΤΟ WEF
ΚΛΕΑΝΘΗΣ ΓΡΙΒΑΣ: ΑΠΟ ΤΟ 1812 ΣΤΟ 1941, ΚΙ ΑΠΟ ΕΚΕΙ ΣΤΟ 2020
KLAUS SCHWAB, GREAT RESET ΚΑΙ Η ΣΥΜΜΟΡΙΑ ΤΟΥ WEF (ΝΤΑΒΟΣ)
Ο KlausSchwab, επικεφαλής της συμμορίας του Παγκοσμίου Οικονομικού Φόρουμ (WEF, Νταβός) και πρωθιερέας της Μεγάλης Επανεκκίνησης, (Great Reser), σε ομιλία του στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ το 2017, αναφέρεται στη «νέα γενιά ηγετών» του WEF, τους πρωθυπουργούς και τους πολιτικούς (του) που έχουν διεισδύσει σε κυβερνήσεις της Δύσης:
«Διεισδύουμε στις κυβερνήσεις και βάζουμε δικά μας παιδιά… ήξερα ότι τουλάχιστον το μισό υπουργικό συμβούλιο του Καναδά είναι δικοί μας, νέοι παγκόσμιοι ηγέτες του Παγκοσμίου Οικονομικού Φόρουμ».
Μεταξύ αυτών ξεχωρίζει τον νυν Γάλλο πρόεδρο, Εμάνουελ Μακρόν και τον νυν πρωθυπουργό του Καναδά, Τζάστιν Τριντό, λέγοντας πώς και οι δύο είναι οπαδοί της Μεγάλης Επανεκκίνησης.Πρόκειται για δύο ηγέτες που έχουν ταχθεί ξεκάθαρα υπέρ του υποχρεωτικού εμβολιασμού και των διαχωρισμών μεταξύ των πολιτών.
Φυσικά, αν και δεν αναφέρεται στο νέο βίντεο,στην ίδια κατηγορία ανήκει και ο Κυριάκος Μητσοτάκης,που είναι φανατικός αναγνώστης του «ευαγγέλιου» του Κλάους Σβαμπ, «COVID-19: TheGreatReset». (Η Μεγάλη Επανεκκίνηση, εκδόσεις Λιβάνη)
Σε ένα άλλο βίντεο, ο Klaus Schwab, μέγας μάγιστρος της συμμορίας του Παγκοσμίου Οικονομικού Φόρουμ, δηλώνει:
«Έχουμε δικές μας επιχειρήσεις, πολιτικούς, πολλές κυβερνήσεις σε όλο τον κόσμο, συνδικάτα, τα ΜΜΕ, πολύ σημαντικούς ειδικούς και επιστήμονες, και θρησκευτικούς ηγέτες, που εξυπηρετούν τον σκοπό μας».
ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΣΤΡΑΤΟΛΟΓΗΜΕΝΟΙ ΑΠΟ ΤΟ WEF
(περιλαμβάνονται στη 2η προσφυγή της Επιτροπής Corona –
σε παρένθεση το έτος στρατολόγησής τους από το WEF του KlausSchwab)
Οι Fuellmich και Oehler περιγράφουν και οι δύο μια σειρά από μαριονέτεςπου έχουν στρατολογηθεί και εκπαιδευτεί από το WEF για να βοηθήσουν στην εκτέλεση αυτών των σχεδίων στο πλαίσιο του προγράμματος του WEF «YoungGlobalLeader»,το οποίο ξεκίνησε το 1993. Αυτοί οι άνθρωποι του YoungGlobalLeadersέγιναν στη συνέχεια Πρόεδροι, Πρωθυπουργοί και Διευθύνοντες Σύμβουλοι. Ανάμεσά τους περιλαμβάνονται και ορισμένοι από τους βασικούς παράγοντες της εν εξελίξει επιχείρηση της «πανδημίας» και των «μαζικών εμβολιασμών», όπως οι:
Bill Gates, ιδρυτής της Microsoft (1993)
GavinNewsom, κυβερνήτης της Καλιφόρνια (2005)
PeteButtigieg , υποψήφιος πρόεδρος το 2020 και υπουργός Μεταφορών των ΗΠΑ από το 2021, (2019),
Stéphane Bancel, CEO της φαρμ. Εταιρείας Moderna (2009)
Mark Zuckerberg, ιδρυτής και CEO του Facebook (2009)
Sheryl Sandberg, CΕO του Facebook (2007)
Sergey Brin & Larry Page, συνιδρυτές της Google (2002 και 2005, αντιστοίχως)
Eric Feigl-Ding, προσωπικότητα του Covid στο Twitter (WEF Global Shaper το 2013)
JacindaArdern, πρωθυπουργός της Ν. Ζηλανδίας από το 2017 (2014)
σε παρένθεση το έτος στρατολόγησής τους από το WEF του Klaus Schwab)
Τώρα αρχίζουμε να έχουμε μια καθαρότερη αντίληψη για τα σκληρά αυταρχικά και υποχρεωτικά lockdown που εφαρμόστηκαν με μια ανατριχιαστική ομοιομορφία σε όλο τον κόσμο, εάν πάρουμε υπόψη τα ονόματα εκείνων που συμμετείχαν στο πρόγραμμα YoungGlobalLeadership του WEF.
Εάν ο Ναπολέων και ο Χίτλερ, που είχαν κατακτήσει ολόκληρη την Ευρώπη, δεν έκαναν το μοιραίο γι’ αυτούς σφάλμα να επιτεθούν στη Ρωσία (στις 24 Ιουνίου 1812 ο πρώτος και στις 21 Ιουνίου 1941 ο δεύτερος), η εικόνα της ευρωπαϊκής ηπείρου και του κόσμου ολόκληρου θα ήταν πολύ διαφορετική από τη σημερινή.
Έρμαια της εξουσιοφρένειας –μήτρα της μεγαλομανίας, της απληστία και της ψύχωσης της ισχύος– από την οποία έπασχαν, είχε ως αποτέλεσμα τα όνειρα του πρώτου να θαφτούν στο νησί της Αγίας Ελένης (στις 5 Μαΐου 1821 και του δεύτερου στα ερείπια του καταφυγίου του στο Βερολίνο (στις 30 Απριλίου 1945), αφήνοντας και οι δυό πίσω τους συντρίμμια.
H εξουσιοφρένεια, ως κεντρικό χαρακτηριστικό του εγγενώς σχιζοφρενικού ανθρώπινου είδους, αιτία όλων των σοβαρών ψυχικών διαταραχών (της μεγαλομανίας, της απληστία και της ψύχωσης της ισχύος), διαδραμάτιζε και διαδραματίζει τον πιο σημαντικό ρόλο στις καταστροφικές –ατομικές και συλλογικές– συμπεριφορές που μετασχηματίζουν το δώρο της ζωής σε κατάρα.
Αυτή η πυρηνική διαταραχή βρίσκεται πίσω από τις εμφανώς παράλογες παρανοϊκές επιδιώξεις του επαρχιώτη λοχαγού που αυτοαναγορεύθηκε σε αυτοκράτορα, και του ανεπάγγελτου σουλατσαδόρου στις μπυραρίες της Βιέννης και του Μονάχου που εξελίχθηκε σε Φύρερ που αυτοθεωρούνταν ως όργανα της «θείας πρόνοιας», αλλά και των διεστραμμένων ψυχοπαθητικών «προσωπικοτήτων» της Συμμορίας του Νταβός που αυτοπροβάλλονται ως παγκόσμιοι αναμορφωτές της κοινωνίας και της φύσης των ανθρώπων.
Στο παρελθόν, ο Ναπολέων και ο Χίτλερ διέπραξαν το μοιραίο γι’ αυτούς σφάλμα που κονιορτοποίησε τις (λογικά, αδύνατο να πραγματοποιηθούν) αρρωστημένες φιλοδοξίες τους για πανευρωπαϊκή κυριαρχία. Και συντρίφτηκαν. Σήμερα, οι ομογάλακτοί τους (συνασπισμένοι σε παγκοσμιοποιητικούς οργανισμούς όπως το WEF, ο ΠΟΥ, ο ΟΗΕ, κ.α) επιδιώκουν την εφαρμογή των μεγαλομανιακών σχεδίων τους για παγκόσμια κυριαρχία,αψηφώντας τους νόμους της φύσης. Και είναι πιθανό να τα καταφέρουν.
H Συμμορία του Νταβός πρωτοστάτησε στην επίθεση εναντίον του παγκόσμιου πληθυσμού με έναν ιό-βιολογικό όπλο που κατασκευάστηκε στα εργαστήρια των σύγχρονων Frankenstein (τον ιό SARS-CoV-2) και επέβαλε διεθνώς την «αντιμετώπισή» του με ένα άλλο βιολογικό όπλο, επίσης εργαστηριακό κατασκεύασμα (τις γονιδιακές θεραπείες που μετονομάστηκαν διαστροφικά σε «εμβόλια»), το οποίο πολλαπλασιάζει την καταστρεπτική ισχύ του πρώτου.
Στη φύση, η βαθμιαία συσσώρευση ποσοτικών αλλαγών όταν υπερβεί ένα ορισμένο κρίσιμο όριο, προκαλεί πάντα τη δημιουργία μιας καινούριας ποιότητας (αρνητικής ή θετικής). Το νερό, βαθμιαία θερμαινόμενο μέχρι και τους 99 βαθμούς, παραμένει νερό και διέπεται από τους νόμους των υγρών. Αλλά, μόλις προστεθεί ένας μόνο βαθμός και φτάσει στους 100 βαθμούς, μετασχηματίζεται σε ατμό (αέριο), μια καινούρια ποιότητα που διέπεται από τους νόμους των αερίων. Το ίδιο φαινόμενο συμβαίνει και αντιστρόφως: με τη βαθμιαία ψύξη του μέχρι τους -4 βαθμούς Κελσίου παραμένει υγρό, αλλά στους μείον 4 βαθμούς μετασχηματίζεται σε πάγο και διέπεται από τους νόμους των στερεών.
Το μοιραίο σφάλμα των σχιζο-εξουσιοφρενών του Νταβός έγκειται στην προσπάθειά τους να επιταχύνουν την εφαρμογή των παγκοσμιοποιητικών σχεδίων τους για τη δημιουργία μιας παγκόσμιας νεο-φεουδαρχικής κοινωνίας, εξοπλισμένης με εκπληκτικές τεχνολογικές δυνατότητες παρακολούθησης και ελέγχου, που θα έχει δύο κέντρα: την Ουάσιγκτον και το Πεκίνο.
Η εγκαθίδρυση αυτής της παγκόσμιας νεο-φεουδαρχικής κοινωνίας (που θα αποτελείται από το 0,1% του παγκόσμιου πληθυσμού των σύγχρονων «φεουδαρχών» οι οποίοι θα κατέχουν τον παγκόσμιο πλούτο και από το 99,9% των σύγχρονων «δουλοπάροικων» που δεν θα κατέχουν τίποτα απολύτως), περνάει μέσα από την μείωση του πληθυσμού, την καταλήστευση του παγκόσμιου πλούτου, την επιβολή ενός απόλυτου ελέγχου σε όλες τις πτυχές της κοινωνικής και ατομικής ζωής (που παύει να υφίσταται ως τέτοια) και την εγκαθίδρυση μιας Παγκόσμιας Κυβέρνησης υπό τον απόλυτο έλεγχό τους.
Οι ψυχο-εξουσιοφρενείς του Νταβός (ως σύγχρονοι Καβαλάρηδεςτης Αποκάλυψης), επιδίωξαν την επιτάχυνση της εφαρμογής των σχεδίων τους, χρησιμοποιώντας ένα εργαστηριακά κατασκευασμένο βιολογικό όπλο, του οποίου η συμπεριφορά και τα αποτελέσματα (άμεσα, μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα που είναι αδύνατο να προβλεφθούν και να ελεγχθούν), θα παράγει έναν χείμαρρο παρενεργειών που μόλις ξεπεράσουν ένα ορισμένο κρίσιμο όριο θα στραφούν εναντίον του παγκόσμιου πληθυσμού αλλά και εναντίον των εμπνευστών του σχεδίου (όπως το τέρας του δόκτορος Frankenstein), πράγμα που θα μπορούσε να κονιορτοποιήσει τους σχεδιασμούς τους, αφήνοντας πίσω τους συντρίμμια και θάνατο. Μ΄ άλλα λόγια, οι ψυχο-εξουσιοφρενείς της συμμορίας των Παγκοσμιοποιητών είναι πιθανό να πνιγούν στο αίμα των θυμάτων τους… Και θα κριθούν σε μια δεύτερη Νυρεμβέργη, που θα είναι πολύ σημαντικότερη από την πρώτη Νυρεμβέργη, από την άποψη της έκτασης των εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας που θα κριθούν σ’ αυτή.
KLAUSSCHWAB, GREATRESET ΚΑΙ Η ΣΥΜΜΟΡΙΑ ΤΟΥ WEF (ΝΤΑΒΟΣ)
KlausSchwab, ένας πονηρός –και ίσως διαβολικός– Γερμανός τεχνοκράτης, γόνος μιας οικογένειας οικονομικών συνεργατών του ναζιστικού καθεστώτος, είναι ο ιδρυτής του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ (WEF – Νταβός), ενός συνασπισμού του πλουσιότερου εκατοστημόριου της παγκόσμιας εταιρικής και πολιτικής αλίτ. Είναι ένας «μεσίτης εξουσίας» και ως τέτοιος έχει αναπτύξει στενές σχέσεις αμοιβαίου συμφέροντος με τους σημαντικότερους κατόχους πλούτου και εξουσίας στον πλανήτη και στενές –επίσης, αμοιβαία, επωφελείς– σχέσεις με πλήθος πολιτικών ηγετών, με σημαντικότερο ίσως ανάμεσά τους τον πρόεδρο της κομμουνιστικής Κίνας XiJinping, ο οποίος εκφώνησε μια βασική ομιλία στο Νταβός και επαίνεσε το όραμά του για μια Νέα Παγκόσμια Τάξη.
Στις 25 Ιανουαρίου 2021,ο KlausSchwab διαβεβαίωσε την υποστήριξή του στον XiJinping, τον οποίο προσφώνησε, λέγοντας:
«Κύριε Πρόεδρε (Xi Jinping), πιστεύω ότι αυτή είναι η καλύτερη στιγμή για να συντονίσουμε τις πολιτικές μας και να εργαστούμε, από κοινού, για έναν ειρηνικό και ευημερούντα κόσμο. Καλωσορίζουμε όλοι τώρα, την εξοχότητά του, Xi Jinping, Πρόεδρο της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας». (σημείο 2:26).
Ο Klaus Schwab θεωρείται ο «εγκέφαλος» της εκστρατείας για (α) την δραστική μείωση του παγκόσμιου πληθυσμού, (β) την ταυτοποίηση και την επιτήρηση όλων των πτυχών της ζωής των ανθρώπων – που θα είναι εγκλωβισμένοι όχι στα τεχνολογικά ξεπερασμένα στρατόπεδα συγκέντρωσης των ολοκληρωτισμών του 20ου αιώνα αλλά σε υπερσύγχρονα ατομικά ψηφιακά κλουβιά των «έξυπνων πόλεων» των 15 λεπτών, (γ) την κατάργηση των μετρητών και την επιβολή του ψηφιακού νομίσματος των κεντρικών τραπεζών, ως τελευταίες πράξεις στο δρόμο για την εγκαθίδρυσημιας φασιστικής παγκόσμιας κυβέρνησηςπου θα διοικεί με ολοκληρωτικό τρόπο, έναν διπολικό κόσμο με δύο κέντρα: την Ουάσιγκτον και το Πεκίνο. https://conservapedia.com/Klaus_Schwab
Special Address by Xi Jinping, President of the People’s Republic of China | DAVOS AGENDA 2021 – https://youtu.be/fp0HXMlStBA
ΣΥΣΤΑΣΗ: Για έχετε μια ακριβέστερη εικόνα του κινέζικου μοντέλου που επιδιώκουν να επιβάλλουν παγκοσμίως οι συνωμότες του WEF, ΟΗΕ, ΠΟΥ κ.ά., διαβάστε το «SOCIALCREDITSYSTEM – To δυστοπικό πείραμα της Κίνας πρότυπο για την Δύση;» του Βασίλη Αναστασόπουλου:
Για όσους μπορεί να αμφιβάλλουν για τα σχέδια των Παγκοσμιοποιητικών Αλήτ, θα συνιστούσα να διαβάσουν προσεκτικά το βιβλίο του KlausSchwab,TheGreatReset . Ένας από τους κύριους στόχους του είναι να διασφαλιστεί απολύτως η παρακολούθηση κάθε πτυχής της ζωής όλων των ανθρώπων και η ρύθμιση της συμπεριφοράς τους, με στόχο ένα καθεστώς ολοκληρωτικού ελέγχου. [το εν λόγω πόνημα έχει κυκλοφορήσει σε ελληνική μετάφραση από τις εκδόσεις Λιβάνη]
ΕΠΙΛΟΓΟΣ: ΟΙ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΜΕΝΕΣ ΚΡΙΣΕΙΣ – 28-09-2023
ΤοΠαγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ (WEF) «προβλέπει» περιόδους κατασκευασμένων μεγάλων κρίσεων και καταστροφών κάθε είδους:
▪ Εργαστηριακές οικονομικές κρίσεις, όπως αυτή του 2008.
▪ Εργαστηριακοίθανατηφόροι ιοί-βιοόπλα που δικαιολογούν την επιβολή δήθεν ‘πανδημιών’ όπως αυτή COVID-19 το 2020.
▪ Εργαστηριακές τροποποιήσεις του κλίματος –με εκτεταμένες προκλητές φωτιές και πλημμύρες (το Πρόγραμμα HAARP του Αμερικανικού Πενταγώνου για την χρήση του κλίματος ως βιολογικού όπλου, δεν έπαψε ποτέ να λειτουργεί – High frequency Active Auroral Research Project – Πρόγραμμα Έρευνας της ακτινοβολίας υψηλής συχνότητας). ).
▪ Εργαστηριακές μαζικές δολοφονίες που προβάλλονται ως δυστυχήματα όπως των Τεμπών.
Όλα υπήρξαν ως εργαστηριακές κρίσεις «ιδανικές ευκαιρίες για την εφαρμογή της “μεγάλης επαναφοράς», όπως αποφάνθηκε ο κ. Klaus Schwab, «μια ιδανική ευκαιρία για την εκτέλεση του σχεδίου των Παγκοσμιοποιητών και του WEF», για τους οποίους ο παγκόσμιας εμβέλειας δικηγόρος Dr. Reiner Fuellmich χρησιμοποιεί τον όρο «Mr. Global» όταν αναφέρεται στον Klaus Schwab και τους κολλητούς του συλλογικά,.
«Ο Klaus Schwab διευκρινίζει στο βιβλίο του TheGreat Reset, ότι απαιτεί μια Παγκόσμια Κυβέρνηση υπό τον ΟΗΕ, ελεγχόμενη από την Παγκοσμιοποιητική Αλήτ και το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ (WEF). Για να επιτευχθεί αυτό, χρειάζεται η δημιουργία όσο το δυνατόν μεγαλύτερου παγκόσμιου χάους με τη μορφήπανδημιών, πολέμων (και εμφυλίων πολέμων) και φυσικών καταστροφών, έτσι ώστε ο παγκόσμιος πληθυσμός να πειστεί ότι οι εθνικές κυβερνήσεις έχουν καταρρεύσει και ότι μόνο μια παγκόσμια κυβέρνηση δώσει λύσεις».
»Συγχρόνως, ο Schwab ζητά να μεταφερθεί όλος ο παγκόσμιος πλούτος στον «Mr. Global», ώστε το 2030 κανένας –εκτός του Mr. Global– να μην κατέχει τίποτα και υποτίθεται ότι όλοι θα είμαστε ευχαριστημένοι με αυτό. Τα μετρητά θα καταργηθούν και θα αντικατασταθούν από ένα ψηφιακό νόμισμα, το οποίο θα κατανέμεται ή θα αφαιρείται από κάθε άτομο στον κόσμο, το οποίο θα μπορεί να εντοπίζεται οπουδήποτε και ανά πάσα στιγμή από διάφορα συστήματα παρακολούθησης. Αυτό πρέπει να γίνεται από μια ενιαία κεντρική παγκόσμια τράπεζα».
‘Kremlin believes it can best control the Turkic countries by colluding with post-Soviet type leaders and systems to mutually create top-down wealth. China, equally, calculates that it can do the same by helping forge the ‘Middle Corridor’ via Beijing’s ‘Belt-and-Road Initiative’ even though that would break the Russia-China-Iran blockade.’
Apparently nobody wants to address the deeper geo-political struggle behind the Nagorno-Karabakh conflict, now flared up again and invading the front pages world-wide. A decades-long story about a localized enclave in a deeply isolated zone – how can it have wider ramifications in terms of the global power balance? How can it affect, say, China or Europe or the Mideast?
Seems fanciful but what happens between Armenia and Azerbaijan, even specifically the control over mountainous Karabakh, does potentially shift far-flung inter-continental alignments.
Only the neighboring countries talk about that – if they choose to. Some don’t because it’s the elephant in the room. This column is not about the historical grievances or human rights outrages of the Karabakh conflict. Those are important but exhaustively covered elsewhere. What you don’t see anywhere is a proper look at the superpower stakes hidden in the geography.
Take a close look at the map of Karabakh, an outcrop of the Caucasus mountains inside Azerbaijan that, in maximal extent, reaches far enough south to touch the border with Iran. Logistically whoever controls the Karabakh heights in Azerbaijan potentially dominates that sensitive stretch of border, which offers a clue to the decades-long bloodshed.
Now this part of the argument cannot advance without some serious attention to geographical detail.
We’ll call it the tale of two corridors. First, the Zangezur Corridor. Along that Iran-Azerbaijan border zone, overlooked by Karabakh’s mountains, runs the putative ‘Zangezur Corridor’. The corridor then goes across a sliver of Armenian territory, thereby directly connects Azerbaijan to Turkey – a long cut-off connection which the two Turkic countries aim to restore. Here’s an article about the Zangezur project.
The Iranians are against it. The Armenians are against it. Moscow used to oppose it. Why is it so important? Answer: because the ‘Zangezur Corridor’ is potentially the last leg of a much longer north-south route called the ‘Middle Corridor‘ that would connect Central Asia’s Turkic republics to Turkey proper via Azerbaijan.
We’re talking a rail and road lifeline, and various fuel pipelines, that can revive the ancient Silk Road trade route which Moscow cut off two centuries ago under the Czars.
As this column never tires of saying, Ukraine aside, Central Asia is the next big thing geostrategically, now that the Afghan war is over.
We covered the momentous Biden meeting with Presidents of the ‘Stans at the recent UNGA, a forum entitled C5+1. We are talking about Turkmenistan, Uzbekistan, Kazakhstan, Kyrgyzstan, Tajikistan aka the C5. Currently that entire bloc is effectively hemmed in by Russia, China, Iran etc..
Currently, the C5 ‘Stans need to go through those tampon countries to reach the world, to sell raw materials which include strategic amounts of gold, gas, oil and the like.
But once you add Azerbaijan and Turkey geographically, the implicit blockade is broken. That’s where the “Middle Corridor” comes in, avoiding regional superpowers and linking from Central Asia down to the Zangezur Corridor thereby creating a direct highway between the Turkic countries (and their natural resources) to the outside world. That is to say, the five ‘Stans, Caspian Sea, Azerbaijan, Turkey and beyond.
The Armenians are the only geo-obstacle. That’s how the Soviets planned the borders, so that a whole slew of countries were mutually opposed and landlocked except via Russia. With Karabakh no longer a tactical threat, the Turkic artery is one step closer to completion.
But, of course, even more critical than carving out an independent trade route, the new link-up would create a cultural and identity resurgence of ‘Pan-Turkism’, a bonding solidarity that – having remained dormant for centuries – changes the power calculations right across Asia.
If the Turkic bloc begins to gel and act in concert, a new threat emerges to Iran, Russia, China, not to mention Armenia. In China, the Uyghur Turks would feel emboldened. In Russia, numerous Turkic regions from Tatarstan to Buryatia might start seceding. Iran, above all, would feel the threat as the population of its own Azerbaijan province would want to unite with their cousins to the north who have a country of their own.
Turkic solidarity is why Turkish President Erdoğan, in the teeth of global criticism, has just visited Baku to congratulate Azerbaijani president Aliyev for his ‘victory’ in Karabakh. Here is a highly informative article by a top regional journalist, Amberin Zaman, about that visit and its context. She mentions the Zangezur Corridor.
To many in the West, the idea of ‘Pan-Turkism’ may seem remote or fanciful but to the region’s surrounding countries there’s an ancient ancestral memory of the phenomenon, a fear of the Tatar hordes or the Hun or invading tribes of horsemen from Attila to Timur. That’s why China built the Great Wall.
Russians, for example have defined much of their historical identity on absorbing, repelling and subduing the phenomenon and thereby saving Christendom. Hence ‘Holy Mother Russia’ and hence the Czars as ’emissaries of God’.
Under that mission, for centuries Moscow has felt justified in imposing hegemony not just over their Muslims but also over all nearby Christian populations, from Armenians and Georgians to Ukrainians.
Russians cannot understand, after all the ‘protecting’ they’ve done, why such populations should want to escape Russian control. Didn’t they protect the population of Ukraine from the Crimean Tatars in the 18th century? Hence Putin’s visceral sense of outrage whenever any near-abroad country prefers to join the West. And not just Putin, but much of the Russian population, who are genuinely blind to Moscow’s history of slaughter in the name of protection.
Why, then, didn’t Putin protect Armenia against Azerbaijan in the recent Karabakh debacle? Why has he taken the latter’s side?
It’s a multiplex calculation. As Amberin Zaman notes in her article, Armenia’s President Pashinyan is a ‘color revolution’ people-power democrat, the worst kind of threat to Putin’s own power especially if it gets going inside Russia. He prefers to deal with autocrats like Aliyev, Erdoğan, and Ivanishvili in Georgia.
Then there’s the oil calculation. According to Zaman, Azerbaijan helps Putin evade sanctions by selling Russian oil as Baku’s oil. Especially through Turkey via the Baku-Tbilisi-Ceyhan pipeline.
Ultimately, the Kremlin believes it can best control the Turkic countries by colluding with post-Soviet type leaders and systems to mutually create top-down wealth. China, equally, calculates that it can do the same by helping forge the ‘Middle Corridor’ via Beijing’s ‘Belt-and-Road Initiative’ even though that would break the Russia-China-Iran blockade.
Like Russian oil flowing via Baku, Chinese goods would flow through Central Asia to the world and the Turkic republics would be economically dependent on Beijing.
That, then, is the Moscow-Beijing calculation. But it’s a tricky one, that could lose control very quickly. Most commentators argue that both Azerbaijan and Armenia will soon kick out Russian peacekeepers.
As this column has often argued, the Central Asian C5 republics are gradually democratizing, expanding economically and bonding together very intentionally to avoid new kinds of dependence on nearby hegemons. Hence their meeting with President Biden.
Add to that the enthusiasm of Western oil companies for alternate pipelines, and you’ve got a sizable momentum. A large part of their hopes pivot on the Turkey-Azerbaijan link along Iran’s border and across Armenian land. Karabakh was but is no longer an impediment to the Zangezur corridor.
Οι Σόρος «επένδυσαν» 131 εκ. δολάρια στην Αλβανία για τον εκσυγχρονισμό της Δικαιοσύνης. Το αποτέλεσμα: η Αλβανία έστειλε ως εκπρόσωπό της στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο έναν άνθρωπο των Σόρος.
Ο Grégor Puppinck* αποκαλύπτει στο Valeurs Actuelles πώς η Ανοικτή Κοινωνία της οικογένειας Σόρος κατάφερε να επεκτείνει τη δύναμή της στην Αλβανία, και μέσω αυτής, ακόμη και εντός των ευρωπαϊκών θεσμών.
Ιστορικά, είναι κυρίως στις χώρες της Κεντρικής Ευρώπης που το Ίδρυμα Ανοιχτής Κοινωνίας (OSF) κατάφερε να αναπτύξει σημαντική δράση και να ασκήσει όλη του την επιρροή. Η περίπτωση της Αλβανίας είναι ένα παράδειγμα αυτής της στρατηγικής επενδύσεων και επιρροής.
Αυτή η μικρή χώρα έχει μόλις 2,7 εκατομμύρια κατοίκους, με εξαιρετικά χαμηλό κατά κεφαλήν ΑΕΠ, 6.000 ευρώ ετησίως. Είναι επίσης η χώρα «που πλήττεται περισσότερο από τη διοικητική διαφθορά, την υψηλότερη στην περιοχή, με το 57% των πολιτών να παραπονούνται ότι τους ζητήθηκαν μπαχτίσι τουλάχιστον περιστασιακά και το 47% να συμμετέχουν πραγματικά σε συναλλαγές διαφθοράς» σύμφωνα με την Euractiv. Αυτή η χώρα είναι κόμβος διακίνησης ναρκωτικών, εμπορίας ανθρώπων, νομιμοποίησης εσόδων από παράνομες δραστηριότητες κ.λπ. Είναι επίσης μια σημαντική βάση για το OSF.
«Αδέρφια» οι Alexandre Soros και Edi Rama
Από το 2013, η χώρα κυβερνάται από τον σοσιαλιστή Έντι Ράμα, που έχει στενές σχέσεις με τον Τζορτζ και τον Αλεξάντερ Σόρος. Ο τελευταίος και ο Έντι Ράμα βλέπονται τακτικά και αυτοαποκαλούνται «αδέρφια». Μεταξύ 1992 και 2020, το OSF των Τζορτζ και Αλεξάντερ Σόρος επένδυσε περισσότερα από 131 εκ. δολάρια στην Αλβανία, υποστηρίζοντας την άνοδο του Ράμα στην εξουσία και στη συνέχεια την κυβέρνησή του. Η επιρροή του OSF στην Αλβανία είναι επομένως σημαντική, σε σημείο που ο Ιλίρ Μέτα, πρώην πρόεδρος της Αλβανίας, κατηγόρησε τον Τζορτζ Σόρος ότι ήθελε να καταλάβει το κράτος.
«Μεταρύθμιση» των Δικαστηρίων
Μετά την εκλογή του Ράμα ως Πρωθυπουργού, μία από τις κύριες ενέργειες του OSF ήταν η προώθηση της μεταρρύθμισης του δικαστικού συστήματος της Αλβανίας. Σύμφωνα με τον Άντι Ντομπρούσι, εκτελεστικό διευθυντή του OSF της Αλβανίας, «Το OSF Albania ήταν ο κύριος χρηματοδότης ολόκληρης της διαδικασίας μεταρρύθμισης». Το OSF έδρασε επίσης σε συνεργασία με την αμερικανική κυβέρνηση (δημοκρατική), μέσω της USAID και με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η USAID συνεισέφερε 60 εκ. δολάρια μεταξύ 2000 και 2015 στον τομέα της δικαιοσύνης στην Αλβανία, με το OSF να συμμετέχει στην κατανομή αυτών των ποσών. Αρκετοί Αμερικανοί γερουσιαστές ανησυχούσαν για αυτή τη συνεργασία γιατί, σύμφωνα με τους ίδιους, θα είχε ως στόχο την ενίσχυση της εξουσίας της κυβέρνησης στη Δικαιοσύνη.
Η μεταρρύθμιση της δικαιοσύνης περιλαμβάνει αναδιοργάνωση του συστήματος διορισμών δικαστών και μηχανισμό επιλογής κατά της διαφθοράς. Η αντιπολίτευση κατήγγειλε αυτή τη μεταρρύθμιση ότι αποβλέπει στο να επιτρέψει στην κυβέρνηση να πάρει τον έλεγχο του δικαστικού συστήματος. Ο ρόλος του OSF σε αυτή τη μεταρρύθμιση καταγγέλθηκε ιδιαίτερα.
Δικηγόρος του Σόρος στο ΕΔΑΔ!
Σε αυτό το πλαίσιο, το 2019 η αλβανική κυβέρνηση επρόκειτο να προτείνει τρεις υποψηφίους για τη θέση του δικαστή στο ΕΔΑΔ. Η κυβέρνηση επέλεξε τους Σοκόλ Μπερμπέρι, Μαριάνα Σεμινί και τον Ντάριαν Παύλι. Ο Μπερμπέρι και ο Παύλι είναι πρώην συνεργάτες του OSF και παράγοντες στη διαδικασία μεταρρύθμισης της δικαιοσύνης, όπως και ο Αρτούρ Μετάνι, ο Πρόεδρος της εθνικής επιτροπής που δημιούργησε αυτή τη σύντομη λίστα. Ο Μετάνι είναι επίσης αδερφός της σοσιαλίστριας υπουργού Εγκλαντίνας Γκερμένι και σύμβουλος του Πρωθυπουργού.
OAλεξάντερ Σόρος (δεξιά) και ο πρωθυπουργός της Αλβανίας Έντι Ράμα αυτοαποκαλούνται αδέλφια!…
Ο Τύπος της Αλβανίας εξέφρασε τη λύπη του για το ότι οι τρεις υποψήφιοι δεν είχαν υποβληθεί στη διαδικασία κατά της διαφθοράς, σε αντίθεση με όσα ισχυρίστηκε η κυβέρνηση, επειδή ο Μπερμπέρι είχε αποχωρήσει από το δικαστικό σώμα ενώ ο Παύλι δεν ήταν ποτέ δικαστής.
Τελικά, ο Παύλι ήταν αυτός που εξελέγη δικαστής στο ΕΔΑΔ από την Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης. Γεννημένος το 1975 στην Αυλώνα της Αλβανίας, ο Ντάριαν Παύλι είναι πρώην φοιτητής του Πανεπιστημίου Κεντρικής Ευρώπης στη Βουδαπέστη, του πανεπιστημίου που ιδρύθηκε και χρηματοδοτήθηκε από τον Τζορτζ Σόρος. Εργάστηκε κυρίως για την Human Rights Watch (επίσης χρηματοδοτούμενη από το OSF), καθώς και για την Ανοιχτή Κοινωνία μεταξύ 2003 και 2017, ιδίως στη Νέα Υόρκη. Απέκτησε την αμερικανική υπηκοότητα. Το έργο του συνίστατο στην έναρξη στρατηγικών διαφορών με στόχο την παραγωγή πολιτικού αποτελέσματος μέσω της νομολογίας. Ντάριαν Παύλι είναι εξάδελφος του πρωθυπουργού Ράμα.
Το 2015 έγινε σύμβουλος της ειδικής κοινοβουλευτικής επιτροπής για τη μεταρρύθμιση της δικαιοσύνης του κοινοβουλίου της Αλβανίας και στη συνέχεια επέστρεψε στο OSF, ως διευθυντής προγραμμάτων για την Αλβανία. Συνεργάζεται επίσης με το Συμβούλιο της Ευρώπης και την Ευρωπαϊκή Ένωση για τη μεταρρύθμιση του αλβανικού δικαστικού συστήματος. Ο Παύλι είχε λοιπόν μια τυπική καριέρα ως δικηγόρος της Ανοιχτής Κοινωνίας.
Δεν είχε ποτέ εμπειρία ως δικαστής και παρουσιάζεται ως δικηγόρος. Για υποψηφιότητα ως δικαστή στο ΕΔΑΔ, οι αλβανικοί κανονισμοί απαιτούν 15ετή εμπειρία ως δικαστής, καθηγητής νομικής ή δικηγόρος. Σοβαρό όμως ερώτημα τίθεται ως προς την ιδιότητα του δικηγόρου που διεκδικεί ο Παύλι. Πράγματι, όχι μόνο δεν διευκρινίζει ποτέ σε ποιο δικηγόρο ασκήθηκε, πόσα χρόνια, αλλά είναι άγνωστος στα μεγάλους αμερικανικούς δικηγορικούς συλλόγους, όπως στη Νέα Υόρκη και στην Ουάσιγκτον. Όσον αφορά το Αλβανικό Δικηγορικό Σύλλογο, παραδόξως αρνείται να διευκρινίσει το σημείο αυτό με την αιτιολογία ότι θα αφορούσε την ιδιωτική ζωή του Παύλι. Ένα άλλο περίεργο είναι ότι σε νομικές υποθέσεις που έχει συμμετάσχει, όπως η υπόθεση Ελ Μάσρι, ο Παύλι δεν ενεργεί ως δικηγόρος, αλλά εκπροσωπείται από δικηγόρο.
Μόλις διορίστηκε στο ΕΔΑΔ, ο Παύλι έκρινε υποθέσεις που αμφισβητούσαν τη συμμόρφωση της αλβανικής μεταρρύθμισης της δικαιοσύνης με την Ευρωπαϊκή Σύμβαση, θέτοντας έτσι τον εαυτό του σε πολλές περιπτώσεις σε σαφή κατάσταση σύγκρουσης συμφερόντων. Μέρος του αλβανικού Τύπου κατήγγειλε αυτή τη σύγκρουση συμφερόντων. Αυτό είναι ακόμη πιο αξιοσημείωτο καθώς το αντικείμενο αυτών των αποφάσεων είναι άκρως πολιτικό και αμφισβητείται έντονα από την αντιπολίτευση.
Η αλβανική μαφία
Όσο για τον Σοκόλ Μπερμπέρι, ο οποίος επίσης συνεργάστηκε με το OSF, θα είχε αποκλειστεί από το Συμβούλιο της Ευρώπης λόγω της σχέσης του με τον Aγρόν Ξαφάζ, διεθνή διακινητή ναρκωτικών. Είναι επίσης κουνιάδος του Φατμίρ Ξαφάζ, υπουργού Εσωτερικών του Ράμα, ο οποίος παραιτήθηκε το 2018, «λιγότερο από μια εβδομάδα μετά από μια μεγάλη αστυνομική επιχείρηση κατά του οργανωμένου εγκλήματος και της διακίνησης ναρκωτικών». Αυτό δεν εμπόδισε την κυβέρνηση της Αλβανίας να διορίσει τον Μπερμπέρι ad hoc δικαστή στο ΕΔΑΔ, δηλαδή αναπληρωτή δικαστή, καθώς και στο πλαίσιο της αριστοκρατικής και ισχυρής Επιτροπής της Βενετίας: την ανώτατη ευρωπαϊκή αρχή σε θέματα συνταγματικού δικαίου… που ασχολήθηκε ιδιαίτερα με τη μεταρρύθμιση της δικαιοσύνης στην Αλβανία.
Αυτή είναι μια γεύση της επιρροής του OSF σε μια φτωχή και διεφθαρμένη χώρα, όπως η Αλβανία.
Αυτή η κατάσταση δείχνει πόσο δύσκολη είναι η λειτουργία ενός πανευρωπαϊκού ιδρύματος που αποτελείται εν μέρει από τέτοιες χώρες. Αυτό που βλέπουμε στην Αλβανία ισχύει και για άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Ένας ανώτερος αξιωματούχος του Συμβουλίου της Ευρώπης μου είπε πρόσφατα σχετικά με αυτό το θέμα: «Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο δύσκολο είναι να βρείτε κατάλληλους υποψηφίους για το ΕΔΑΔ σε ορισμένες χώρες. » Αυτή η δυσκολία είναι αρκετά κατανοητή, αλλά δύσκολο να γίνει αποδεκτή όταν επηρεάζει τη σύνθεση του ανώτατου ευρωπαϊκού δικαστηρίου.
*Ο Grégor Puppinck, PhD, είναι Διευθυντής του Ευρωπαϊκού Κέντρου για το Δίκαιο και τη Δικαιοσύνη (ECLJ).