Αρχική Blog Σελίδα 1556

ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ: το απόλυτο αδιέξοδο.- Ο κίνδυνος περιφερειακού πολέμου

3

 

Του Παντελή Σαββίδη

Κανένα από τα αγωνιώδη ερωτήματα που έχουν τεθεί μέχρι στιγμής δεν έχει απάντηση οδηγώντας σε ένα αδιέξοδο τέλμα τις εξελίξεις στην Παλαιστίνη.

Μέσα στην τραγωδία που βιώνουν οι κάτοικοι της περιοχής, θεωρείται ευτύχημα η μη άμεση, ισοπεδωτική αντίδραση του Ισραήλ στο χτύπημα της Χαμάς, γεγονός σπάνιο καθότι δεν φημίζεται για την αυτοσυγκράτησή του.

Κυριάρχησαν, φαίνεται, οι στρατιωτικές δυνάμεις που ζήτησαν χρόνο να προετοιμαστούν καθώς, η μακρά πολιτική κρίση αποδιοργάνωσε και την στρατιωτική ετοιμότητα μιας χώρας που εξ ορισμού βρίσκεται επι ποδός πολέμου.

Οι ισραηλινοί αξιωματούχοι επιμένουν στην προετοιμασία για εισβολή στη Γάζα αλλά, πέραν των στρατιωτικών εμπειρογνωμόνων που επισημαίνουν πως τα πράγματα έχουν αλλάξει, και ο πρόεδρος Μπαϊντεν συνέστησε στην ηγεσία του να μην κάνει το λάθος που έκαναν οι Αμερικανοί ύστερα από την κατάρριψη των δίδυμων πύργων.

Οι Αμερικανοί αντέδρασαν θυμικά με αποτέλεσμα να εμπλακούν σε έναν ατέρμονα πόλεμο στο Αφγανιστάν, το Ιράκ και την Συρία, να φύγουν με ταπεινωτικό τρόπο από το Αφγανιστάν και να είναι μπλεγμένοι ακόμη και σήμερα στο μεσανατολικό τέλμα.

Επί πλέον, είναι αβέβαιο αν το Ισραήλ θα μπορούσε να πετύχει σήμερα τις νίκες του παρελθόντος καθώς στο πάζλ της περιοχής έχουν εμπλακεί και άλλοι δρώντες όπως η Χεζμπολάχ του Λιβάνου της οποίας η δύναμη και οι ικανότητες είναι υπολογίσιμα μεγέθη, το Ιράν που εξέφρασε τη βούληση εμπλοκής με δικές του περιφερειακές δυνάμεις αν το Ισραήλ πραγματοποιήσει την εισβολή και άλλοι μικρότεροι αλλά αποφασιστικοί δρώντες που έχουν σχέση με την πολυπλοκότητα του ισλαμιστικού κινήματος.

Εκείνο, όμως, που ανησυχεί περισσότερο τους διεθνείς δρώντες και ευρύτερες δυνάμεις της περιοχής είναι να ξεφύγουν οι εξελίξεις από την τοπικότητά τους και να προκληθεί ένα περιφερειακό ντόμινο με απρόβλεπτη κατάληξη. Θα είναι το χειρότερο σενάριο το οποίο μπορεί να εμπλέξει ακόμη και χώρες όπως η Ελλάδα εκούσα άκουσα.

Οι Αραβικές χώρες τόσο αυτές που βρίσκονται πλησιέστερα στη Χαμάς όσο και εκείνες που είναι απομεμακρυσμένες από την πολιτική της αντιμετωπίζουν, ήδη, αντιδράσεις από τους πληθυσμούς τους για την στάση τους στο θέμα. Ακόμη και στην Δυτική Όχθη όπου βρίσκεται η Παλαιστινιακή αρχή υπήρξαν διαδηλώσεις τις τελευταίες ημέρες για συμπαράσταση στη Χαμάς.

Η Δύση (ΗΠΑ και ΕΕ) ανησυχεί για τις εξελίξεις στο εσωτερικό των φιλικά διακείμενων προς αυτήν αραβικών χωρών και δείχνει προσεκτική στις συστάσεις της προς το Ισραήλ, παρά την παρουσία δύο αμερικανικών αεροπλανοφόρων και άλλων δυτικών δυνάμεων στην περιοχή. Στόχος των δυνάμεων αυτών είναι να αποτρέψουν πιθανή συντονισμένη στρατιωτική επίθεση κατά του Ισραήλ και να το βοηθήσουν στις επιχειρήσεις του.

Σε πολιτικό επίπεδο κανέναν -ούτε το ίδιο το Ισραήλ-δεν συμφέρει μια εισβολή στη Γάζα διότι  θα ανοίξει τον Ασκό του Αιόλου αλλά και στο θέμα αυτό το Ισραήλ βρίσκεται σε αδιέξοδο. Εκείνο που αμφισβητήθηκε με την επίθεση της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου ήταν η αποτροπή που με την δύναμη και την αποφασιστικότητά του επέβαλε το Ισραήλ στη Χαμάς.

Αν δεν αντιδράσει η αποτροπή πήγε περίπατο. Αν αντιδράσει μπλέκει και το ίδιο και εμπλέκει ευρύτερες δυνάμεις σε μια περιπέτεια με απρόβλεπτες εξελίξεις. Μπορεί να είναι και δυσάρεστες για όλους.

Διότι, πλέον η Χαμάς δεν είναι, απλώς, μια παλαιστινιακή δύναμη. Στη Χαμάς έχουν εισέλθει και συμμετέχουν διάφορες ισλαμιστικές ομάδες και το διακύβευμα έχει ξεφύγει προ πολλού από το να είναι ένα ανεξάρτητο παλαιστινιακό κράτος. Αυτό και να το δώσουν στη Χαμάς δεν είναι σίγουρο πως θα το δεχθεί. Η Χαμάς, μετεξέλιξη της παλαιστινιακής Μουσουλμανικής Αδελφότητας, επιδιώκει την εξαφάνιση- όχι την συνύπαρξη- του Ισραήλ και η ιδεολογία της έχει πάψει προ πολλού να είναι κοσμική.

Κάτω από τα μάτια της δύσης έχει διαμορφωθεί τα τελευταία αρκετά χρόνια ένα δίκτυο ισλαμιστικών οργανώσεων των οποίων τα πλοκάμια δεν βρίσκονται, μόνο, στη Μέση Ανατολή. Το δίκτυο έχει διαχυθεί στην Ευρώπη και αποτελεί, όπως δείχνουν οι τελευταίες εξελίξεις, τον φόβο και τον τρόμο ευρωπαϊκών κυβερνήσεων οι οποίες δεν ξέρουν πως να αντιδράσουν. Είναι το αποτέλεσμα μακροχρόνια λανθασμένων πολιτικών οι οποίες, τώρα, πληρώνονται.

Το Ισλάμ στα κινήματα αυτά δεν είναι, απλώς, μια θεολογία. Έχει μετατραπεί σε ιδεολογική δύναμη επιβολής, πολιτικής και πολιτισμικής. Οι δυτικοί αρνούνται να καταλάβουν ότι τα πιο αιμοσταγή εγκλήματα γίνονται στο όνομα της θρησκευτικής πίστης. Αντί να αντιμετωπιστεί το φαινόμενο με έναν συνδυασμό αποφασιστικότητας και ευέλικτης ηπιότητας οι διάφοροι δυτικοί κοινωνιολογούντες, αναλίσκονται σε δευτερεύουσας σημασίας αναλύσεις, ενώ τα κράτη υποχωρούν στις μουσουλμανικές παραδόσεις και επιθυμίες.

Το ηθικό των δυτικών πολιτών πέφτει και οι δυτικές κοινωνίες βρίσκονται μπροστά σε αδιέξοδα που προκαλούν το τέλος των πλεονεκτημάτων που τις παρείχε η αποικιοκρατία  και το τέλος του μονοπωλίου της τεχνολογίας.

Βρισκόμαστε μπροστά σε μια παγκόσμια ανακατάταξη, με διακύβευμα την παγκόσμια ηγεμονία.

Για τον κόσμο που θα αναδυθεί, είμαστε πολλοί. Είναι ο κόσμος της Τεχνητής Νοημοσύνης που θα βγάλει εκτός παραγωγικής διαδικασίας εκατομμύρια συνανθρώπους μας. Δεν ενδιαφέρει τους πρωταγωνιστές αν θα μειωθούμε δραματικά.

Είναι στιγμές με διλήμματα σαν και εκείνα που το 1914 και το 1940 έθεσε στην ανθρωπότητα η άνοδος της Γερμανίας.

Από εκείνες τις κρίσεις βρεθήκαμε με τη μεριά των νικητών.

Και σήμερα ταχθήκαμε, ως χώρα, με σαφήνεια. Αλλά η έκβαση των εξελίξεων δεν είναι σαφής. Δεν μπορούμε να προβλέψουμε τον νικητή.

Κυρίως, να συνταχθούμε με όσους θέλουν να αποφύγουν έναν πόλεμο. Για να μην βρεθούμε σε δυσάρεστα και επικίνδυνα διλήμματα. Που μπορεί να μας στοιχήσουν πολύ ακριβά.

Τέλος, για μια γεωπολιτική ματιά στο περιβάλλον της μέσης Ανατολής και τις επιδιώξεις των δυνάμεων ας έχουμε υπόψη αυτά που έγραψε το γαλλικό ιστολόγιο diploweb:

Η Μέση Ανατολή χωρίζεται σε δύο γεωπολιτικές πλάκες που βρίσκονται σε τριβή κατά μήκος μιας γραμμής τεκτονικών ρωγμών που κάνει ζιγκ-ζαγκ από την Κύπρο μέχρι το Στενό του Ορμούζ μέσω του Λεβάντε και του Περσικού Κόλπου.

Η βόρεια πλάκα ελέγχεται τόσο από το Ιράν όσο και από τη Ρωσία, καθεμία από τις οποίες διεκδικεί την ηγεσία των ζωνών. Περιλαμβάνει το Ιράν, το Ιράκ, τη Συρία, τον Λίβανο και την Τουρκία, που προσχώρησαν σε αυτό κατά τη διαδικασία της Αστάνα.

Η νότια πλάκα κυριαρχείται από τις Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες στηρίζονται στο Ισραήλ, την Αίγυπτο (κέντρο της Διώρυγας του Σουέζ) και τις μοναρχίες της Αραβικής Χερσονήσου.

Η αμερικανική ηγεσία, χωρίς να αμφισβητηθεί ανοιχτά, αποδυναμώνεται.

Η εμπλοκή της Ρωσίας έχει βαθύνει με τον αυξανόμενο ανταγωνισμό μεταξύ Τεχεράνης και Ουάσιγκτον και με τις αμερικανικές αποτυχίες στο Ιράκ και τη Συρία. Μπορεί να σημειωθεί ότι οι περιφερειακές εντάσεις ενδιαφέρουν τους Αμερικανούς και τους Ρώσους δικαιολογώντας την παρουσία τους και τον ρόλο τους ως χορηγών, προμηθευτών όπλων και υποστήριξης στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ.

Οι δύο δυνάμεις γνωρίζουν, ωστόσο, ότι αυτή η ένταση δεν πρέπει να αυξηθεί με κίνδυνο να προκαλέσει πυρκαγιά που θα αποδεικνυόταν πολύ επιζήμια για τις ίδιες και για την περιφερειακή τους επιρροή».

 

 

 

 

 

Παλαιστινιακό… Η περίεργη γεωπολιτική εξίσωση και το συγκρουσιακό feed back για το οποίο προετοιμάζονται οι πάντες

1

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Η αίσθηση που αποκομίζει κανείς παρατηρώντας, τόσο το επίπεδο των προετοιμασιών όσο και το περιεχόμενο των δηλώσεων όλων των εμπλεκομένων, είναι ότι το Ισραήλ θα ξεκινήσει και εν τέλει θα ολοκληρώσει μια καλά σχεδιασμένη και εξαιρετικά αποτελεσματική χερσαία επιχείρηση στην Γάζα…

Με αυτήν την επιχείρηση είναι βέβαιο ότι θα σακατέψει την Χαμάς. Δεν έχει άλλωστε την επιλογή να μην την καταστρέψει. Το Ιράν και οι περιφερειακές Αραβικές χώρες, θα συνεχίσουν να παρεμβαίνουν με δηλώσεις καταδίκης για τα τεκταινόμενα, αλλά φαίνεται ότι δεν θα επιδιώξουν να αντιδράσουν στο πεδίο, για όσο θα διαρκεί η χερσαία επιχείρηση, παρά τους λεονταρισμούς και τις απειλητικές δηλώσεις. Δεν θα αντιδράσουν, διότι οι πάντες συνειδητοποιούν ότι δεν έχει κανένα απολύτως νόημα ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΣΤΙΓΜΗ, να επιδιώξουν την γενίκευση της σύγκρουσης και την αναβάθμισή της σε έναν περιφερειακό πόλεμο. Συντηρούν όμως και θα συνεχίσουν να συντηρούν τους μικροδιαξιφισμούς, διότι αυτό, όπως θα δούμε και στην συνέχεια, είναι μια χρήσιμη παρακαταθήκη – επένδυση για τις εξελίξεις της επόμενης μέρας. Η Τουρκία βεβαίως θα επιδιώξει να συνεχίσει τους τυχοδιωκτισμούς, πιέζοντας το Ιράν με σκοπό την δυναμική εμπλοκή της Χεζμπολάχ στην σύγκρουση, χωρίς ωστόσο να προεξοφλείται το αποτέλεσμα αυτής της προσπάθειας.

Μετά την λήξη της επιχείρησης όμως και αφού θα έχει πλέον συντριβεί ολοκληρωτικά η Χαμάς, το Ισραήλ θα είναι εκ των πραγμάτων υποχρεωμένο να μπει σε μια συζήτηση προκειμένου να διευθετηθεί η επίλυση του Παλαιστινιακού. Φαίνεται ότι το μεγάλο πρόβλημα, το οποίο θα βγει στην επιφάνεια με τρόπο εκρηκτικό, θα είναι η συζήτηση και οι παραχωρήσεις τις οποίες θα αναγκαστεί τρόπον τινά να κάνει, στα ζητήματα του εδαφικού. Και ο λόγος είναι απλός…

Η γεωγραφία της περιοχής είναι αμείλικτη. Και η λύση που θα δοθεί, με όποιον τρόπο και εάν την προσεγγίσει κανένας, θα δώσει ένα καινούριο μόρφωμα που δεν θα μπορεί να είναι ιδιαίτερα λειτουργικό, αφού στην ουσία θα πρόκειται για ένα κράτος εν κράτει. Θα πρόκειται δηλαδή για την δημιουργία ενός Παλαιστινιακού κράτους, το οποίο θα οριοθετείται μέσα στα όρια του κράτους του Ισραήλ.

Οι περιφερειακοί δρώντες, οι οποίοι δεκαετίες ολόκληρες εργαλειοποιούν το Παλαιστινιακό πρόβλημα για να προωθήσουν την δική τους γεωστρατηγική ατζέντα, θα επιδιώξουν να στηρίξουν μια μορφή λύσης που θα τους επιτρέπει να συνεχίσουν να εργαλειοποιούν το Παλαιστινιακό κρατικό μόρφωμα στους ευρύτερους γεωστρατηγικούς τους σχεδιασμούς. Και φυσικά η Τουρκία είναι η πρώτη που θα το επιδιώξει για πολλούς και συγκεκριμένους λόγους.

Το Ισραήλ από την άλλη μεριά, προφανώς θέλει την επίλυση του συγκεκριμένου προβλήματος, αλλά δεν φαίνεται διατεθειμένο να απωλέσει όλα όσα επένδυσε στην ιστορική του διαδρομή για να μετατραπεί στο τέλος σε μια χώρα όμηρο τόσο του Ιράν όσο και της Τουρκίας.

Αντιλαμβάνεται κανείς ότι αυτή η περίεργη γεωπολιτική εξίσωση του «κράτους εν κράτει», προσλαμβάνει τα στοιχεία πραγματικού εφιάλτη στην περίπτωση που αναβαθμιστεί στο επίπεδο του «δίδυμου κράτους εν κράτει» και θα γίνει κατανοητό στην συνέχεια το τι ακριβώς σημαίνει αυτό.

Το Ισραήλ λοιπόν θα επιδιώξει να σπρώξει τα πράγματα σε μια λύση που θα του εξασφαλίζει ότι το κράτος των Παλαιστινίων, θα είναι ένα ΠΕΡΙΚΛΕΙΣΤΟ κράτος χωρίς έξοδο στην θάλασσα. Θα είναι ένα κράτος που ΔΕΝ θα θέτει σε ομηρία το Ισραήλ. Θα είναι ένα κράτος που ΔΕΝ θα προσφέρεται για να ανατροφοδοτεί με την ύπαρξή του proxy συγκρούσεις και περιστατικά αποσταθεροποίησης, προκειμένου να κάνει είτε ή Τουρκία είτε το Ιράν, τα παιχνίδια που θα ήθελαν με την ενεργειακή ατζέντα της Μεσογείου, μετατρέποντας την Παλαιστίνη σε ένα υβριδικό μόρφωμα πλήρως υποτελές και χρησιμοποιώντας την Παλαιστινιακή ΑΟΖ ως γεωπολιτικό πάτημα ικανό να τροποποιήσει δραματικά τις ισορροπίες. Θα είναι με δυο λόγια ένα κράτος που το Ισραήλ θα επιδιώξει να το περιορίσει στην Δυτική όχθη, ακόμη και εάν χρειαστεί να θυσιάσει ότι μόνο την Ανατολική, αλλά το σύνολο της πόλης της Ιερουσαλήμ.

Αυτός είναι και ο λόγος που το Ισραήλ δεν πρόκειται να κάνει πίσω αλλά θα προχωρήσει στην Χερσαία επιχείρηση στην Γάζα… Αυτός είναι και ο λόγος που ο Νετανιάχου φρόντισε να ξεκαθαρίσει από την πρώτη στιγμή, ότι η απάντηση του Ισραήλ θα καταστήσει την Γάζα αγνώριστη… Και φυσικά αυτός είναι και ο λόγος που η Χαμάς επέλεξε την Γάζα και όχι την Δυτική όχθη για να ασκήσει διοίκηση και να ισχυροποιηθεί επιχειρησιακά… Διότι όλοι έχουν στραμμένα τα βλέμματα στην επόμενη μέρα.

Η Χαμάς προσβλέπει σε μια επόμενη μέρα με ένα Παλαιστινιακό κράτος υπό τον απόλυτο έλεγχό της και με την Γάζα πλήρως εργαλειοποιημένη και ενταγμένη στα γεωστρατηγικά παιχνίδια των πατρώνων της, ενώ το Ισραήλ συνειδητοποιεί πως αν δεν κόψει αυτόν τον Γόρδιο δεσμό, αργά ή γρήγορα θα βρεθεί σε απόλυτη γεωπολιτική ασφυξία.

Η πραγματική σύγκρουση λοιπόν εκεί θα δοθεί. Θα είναι δηλαδή μια σύγκρουση, που δεν θα αφορά γενικά και αόριστα στο δικαίωμα των Παλαιστινίων να έχουν δικό τους κράτος, αλλά θα στοχεύει στην ουσία του γεωγραφικού αποτυπώματος αυτού του κράτους, διότι τόσο η Τουρκία, όσο και το Ιράν, επιδιώκουν να έχουν το δικαίωμα να εξαρτούν την βιωσιμότητά του, από την συντήρηση του υβριδικού χαρακτήρα του και από την διασφάλιση μιας απολύτως υποτελούς σχέσης, αλλά αυτό έχει δεκάδες λόγους με πρώτιστον αυτόν της στρατηγικής του επιβίωσης να μην το επιτρέψει το Ισραήλ.

Όταν λοιπόν ο Νετανιάχου δηλώνει ότι αυτός ο πόλεμος θα έχει διάρκεια, είναι φανερό ότι δεν αναφέρεται στην χερσαία επέμβαση αυτήν καθ’ εαυτή. Αναφέρεται πρωτίστως στο συγκρουσιακό feed back που θα ακολουθήσει, όταν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων θα μπει η επίλυση του εδαφικού.

Αυτό πάντως που θα πρέπει να θεωρείται βέβαιο, είναι το γεγονός πως ένα ζήτημα το οποίο η διεθνής κοινότητα δεν επέδειξε την απαραίτητη αποφασιστικότητα για να το επιλύσει το 1948, σήμερα επανέρχεται ως πολυπαραμετρικό περιφερειακό πρόβλημα, με επιπτώσεις ευρύτερες που θα διαχυθούν στο διεθνές σύστημα επηρεάζοντας τις ισορροπίες του με τρόπο δραματικό…

Με αφορμή το χάλι της Γραβιάς: ΘΕΣΣΑΛΟΝΊΚΗ: οι ένοχοι των σκουπιδιών

0
του Δόν Κιχώτη
Παντελή καλημέρα, διάβασα δυο αναρτήσεις σου και ξέρεις ότι σε εκτιμώ όσο λίγους – ακόμη και όταν διαφωνώ !!
Η μια αφορά τα σκουπίδια … ´Έχω φωτογραφίες από το σπίτι μου μπροστά ( που αποδεικνύουν ότι απο τις 365 μέρες του χρόνου, οι 360 (χωρίς ίχνος υπερβολής) δεν αφήνουν χώρο διέλευσης απο βαριά αντικείμενα και ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ …
Στην γειτονιά έγιναν οι αλλαγές επι Μπουτάρη και είχα προβλέψει την εξέλιξη στον τότε αρμόδιο αντιδήμαρχο αρχιτεκτονικού κλπ… Δεν ήμουν Μαγος, αλλά με την ίδια μη ανταποδοτική νοοτροπία των υπαλλήλων του δημου και του δημοσίου (όχι όλων αλλά σίγουρα αρκετών), δουλεύουν και τα αρχιτεκτονικά τμήματα που σχεδιάζουν για την ζωή μας.
Η ασυνάρτητη επαρχιακή Θεσσαλονίκη εκτός απο το αδηφάγο κέντρο της Αθήνας – έχει τους τοπικούς ενόχους, που διαφεύγουν των καθηκόντων τους σε μια άφωνη πόλη. Ας μη γελιόμαστε οι δημοτικές αρχές στο λεκανοπέδιο ειναι σε απευθειας σύνδεση με τα αρμόδια υπουργεία, ενώ η επιτήρηση απο τα ΜΜΕ είναι καθημερινή.
Άρα για τα σκουπίδια, μην μακρηγορώ, επιβάλλεται να γίνουν :
1) σχεδιασμός τοποθέτησης των κάδων σε σταθερά και δίκαια σημεία, ανά δυο οικοδομές στο όριο τους, σκουπιδιών και στην απέναντι οικοδομική γραμμή κάδος ανακύκλωσης – που θα αλλάζει με τον απέναντι ανά χρόνο !!
Ο φόβος των σκουπιδιών του γείτονα μην βρεθούν στην πόρτα μας… (Δεν τα αναλύω – αλλά δεν είναι τυχαίο τίποτα ) ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ ΟΙ ΚΑΔΟΙ ΜΠΑΙΝΟΥΝ ΣΤΗΝ ΤΥΧΗ.
2. Αν δεν υπάρχουν χρήματα για κάδους να τους αγοράσουν οι οικοδομές. Τα καταστήματα, εστιατόρια, ταχυφαγεία, takeaway που πληρώνουν τεράστια ανταποδοτικά τέλη – πρέπει να βοηθούνται αλλά και να ελέγχονται για την διαχείριση των σκουπιδιών τους.
Η ανακύκλωση χαρτιών, φιαλών κλπ και η εναπόθεση υπολοίπων παρασκευασμένης τροφής σε κάδους κατοίκων είναι υγειονομική βόμβα.
3. Ενημέρωση για έναν μήνα ΠΑΝΤΟΥ ΚΑΙ ΜΕ ΚΑΘΕ ΤΡΟΠΟ οτι ακόμη και για μια σακούλα έξω απο κάδο το πρόστιμο θα είναι το προβλεπόμενο – 700 ευρώ. Εκτύπωση οδηγιών και σε άλλες γλώσσες γιατί ένα μεγάλο ποσοστό είναι μετανάστες.
4. Αύξηση της αστυνόμευσης απο δήμο και αστυνομία. Στον δήμο θα πρέπει να υπάρχει ενιαίο τηλεφωνικό κέντρο παραπόνων που να γίνεται ΚΑΤΑΝΟΜΗ στα τμήματα και έλεγχος απο αντιδημάρχους και δημάρχους (αν μένει χρόνος απο ….τους κατασκευαστές και προμηθευτές) να ελέγξουν τα αποτελέσματα. Σε οποία πολιτισμένη χώρα αν αφαιρέσεις την αστυνόμευση θα γίνει της …Θεσσαλονίκης!!
5. Επειδή η λατρεία των δημάρχων είναι οι αγορές εξοπλισμού και εργολαβίες … θέλω να θυμίσω στους μεγάλους οτι στην φτωχική Θεσσαλονίκη της δεκαετίας 70 με ανοιχτά φορτηγά απορριματοφόρα… τα σκουπίδια τα έβγαζαν ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ ώρα γιατί ήμασταν φτωχός Δήμος αλλά με κατοίκους που αντιλαμβάνονταν το συνολικό όφελος.
Η αστυνομία πρέπει να καταλάβει ότι η καταγγελία για σκουπίδια δεν υποτιμά το έργο της -που θεωρεί ότι είναι το κυνήγι φοιτητών – αλλά ΣΥΜΒΑΛΛΕΙ (έννοια αδύνατον να την συλλάβουν στην ηγεσία της- κι εκεί δημόσιοι υπάλληλοι είναι) στην ασφαλή καθημερινότητα των πολιτών.
Δημοτική αστυνομία μόνο για την εταιρεία στάθμευσης παρκινγκ έχουμε … Στο εξωτερικό αν αφεθεί σακούλα έξω αυτεπάγγελτα ανοίγουν και ψάχνουν τα σκουπίδια να βρουν τον ένοχο … το φαντάζεσαι εδώ για τα δικά μας παλικάρια που πίνουν καφεδάκια στα take away χαζεύοντας το κινητό ;;
Σταματώ γιατί μπορώ μα γράφω ώρες για το θέμα και τις λύσεις. ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΩ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑ ΔΗΜΑΡΧΟ που δεν καταλαβαίνει ότι εκλέχθηκε απο μια συντριπτική μειοψηφία πολιτών γιατί οι υπόλοιποι είναι απέλπιδες…
Αν σεβαστεί αυτό δεν θα έχει χρόνο για «γκλαμουριες».. Αντίθετα η λύση είναι ΜΟΝΟ σε εμάς τους πολίτες – σκεφτόμουν μια κίνηση πριν τις εκλογές – «Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ», που θα ασκεί έλεγχο πραγματικό και θα προτείνει. Θα πρέπει να υπογράψουμε το ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ συνύπαρξης στην Θεσσαλονίκη. Ο καθένας που παραπονιέται μονος του ΓΙΝΕΤΑΙ ΓΡΑΦΙΚΟΣ.
Ένα φιλικό χτύπημα στην πλάτη και ο δήμαρχος θα σε οδηγήσει έξω γιατί έχει σημαντικά πράγματα να κάνει …. Όσοι έχουν καταλάβει ότι ζούμε σε μια πόλη που η απελπισία την οδήγησε σε κανιβαλισμό και αδιαφορία, οφείλουμε να ξαναγίνουμε περήφανοι πολίτες, αυτοί πρέπει να ντρέπονται που κατάντησαν τους θεσμούς ανύπαρκτους για την πλειοψηφία ΠΟΥ ΔΕΝ ΣΥΜΜΕΤΕΧΕΙ στα εκλογικά τους παιχνίδια και προσωπικές ματαιοδοξίες.
ΥΓ. Για το «Μακεδονικό»έχω ενστάσεις … στο επόμενο τεύχος ….

Δ, Τσαϊλάς: δόγμα Begin και Drakon ΙΙ

0
του Δημήτρη Τσαϊλά, Υποναυάρχου ε.α.
Τι είναι αυτό που αναγκάζει όλες τις ηγεσίες του κόσμου να δημιουργήσουν συνθήκες σταθεροποίησης στο Ισραήλ άμεσα;
Καθώς οι εντάσεις στη Μέση-Ανατολή αυξάνονται, η επιχειρησιακή ετοιμότητα του νέου και βελτιωμένου υποβρυχίου κλάσης Dragon II έρχεται για να προβληματίσει την παγκόσμια κοινότητα. Το νέο υποβρύχιο, φαίνεται να παρουσιάζει αρκετά σημαντικές διαφορές από τα προηγούμενα υποβρύχια τύπου Dolphin.
Πιστεύεται ευρέως ότι το νέο υποβρύχιο έχει εφοδιαστεί με μια μονάδα συστήματος κάθετης εκτόξευσης για πυραύλους Κρουζ που εκτοξεύονται από υποβρύχιο, πιθανώς οπλισμένους με πυρηνικά.
Ενώ οι πραγματικές προδιαγραφές και οι δυνατότητες του Υ/Β Drakon ΙΙ δεν είναι απολύτως γνωστές, αυτό το νέο και βελτιωμένο υποβρύχιο θα πρέπει να ανησυχήσει τους αντιπάλους του Ισραήλ.
Σύμφωνα με το Δόγμα Begin του εβραϊκού κράτους, η ισραηλινή κυβέρνηση έχει καθήκον να εξαλείψει όλες τις υπαρξιακές απειλές για το Ισραήλ. Προφανώς, εάν δεχτεί μαζική επίθεση, αυτό θα δικαιολογούσε μια απάντηση για την εξάλειψη της.

US keeps Turkey at arm’s length, sidelining the Erdogan government at major events

0
US President Joe Biden holds a press conference following a solidarity visit to Israel, on October 18, 2023, in Tel Aviv, amid the ongoing battles between Israel and the Palestinian group Hamas in the Gaza Strip. - Thousands of people, both Israeli and Palestinians have died since October 7, 2023, after Palestinian Hamas militants based in the Gaza Strip, entered southern Israel in a surprise attack leading Israel to declare war on Hamas in Gaza on October 8. (Photo by Brendan SMIALOWSKI / AFP)

Abdullah Bozkurt/Stockholm

Amid a growing divergence with the Islamist government of President Recep Tayyip Erdogan in recent years on numerous issues, the United States seems to have been intent on maintaining some distance from Turkey, a policy that has resulted in sidelining Ankara from significant global and regional events.

The most recent display of Washington’s displeasure with the Erdogan government’s policies was evident during diplomatic efforts by the US to broker a ceasefire between Hamas and Israel and establish a humanitarian corridor for the safe passage of civilians and the provision of aid and supplies to Gaza. US Secretary Antony Blinken chose not to visit Ankara while touring capitals in the Middle East.

Frustrated by the US sidelining of Turkey in shuttle diplomacy, President Erdogan directly expressed his criticism of the US. He lambasted Washington for deploying an aircraft carrier group to the eastern Mediterranean, accusing the US of preparing for a potential massacre of Palestinians in Gaza through such a deployment. Additionally, he took direct aim at Blinken, criticizing the top American diplomat for comments about his Jewish ancestry made during a visit to Israel.

Although Turkey is a major supporter of Hamas in the region, and the Erdogan government has forged a close alliance with Hamas leadership, sidelining Ankara carries a significant message to the region. It suggests that Washington is not really interested in extending much credit to Turkey in this latest diplomatic campaign. Additionally, it indicates that Turkey may not have much to bring to the table.

 

US President Joe Biden (L) and Secretary of State Antony Blinken participate in the Summit for Democracy virtual plenary on “Democracy in the Face of Global Challenges” at the White House in Washington, D.C., March 29, 2023. (Photo by Jim WATSON / AFP)

Another significant instance of the US distancing itself from Erdogan’s government was when Turkey was notably absent from the list of invitees to an online summit focusing on advancing democracy and human rights, hosted by US President Joe Biden in March of this year. This marked the second occasion on which Turkey was not extended an invitation, following its exclusion from the attendee list for the first online summit on the same topic hosted by Biden in December 2021.

Sidelining Turkey from these summits has occurred in parallel with the US’s increasing criticism over the past decade of Turkey’s deteriorating human rights record.

The US State Department’s annual reports, known as “Country Reports on Human Rights Practices,” have consistently cited Turkey for widespread human rights violations. These violations encompass arbitrary killings, suspicious deaths of individuals in custody, forced disappearances, instances of torture, arbitrary arrests and the prolonged detention of tens of thousands of individuals. This includes opposition politicians, former members of parliament, lawyers, journalists, human rights activists and even an employee of the US mission.

Relations between the US and Turkey, two NATO allies, deteriorated significantly following Turkey’s acquisition of a Russian S-400 missile defense system in 2016, which the US believed could be employed for espionage on Western defenses. In response, Washington imposed sanctions on Turkey’s defense procurement agency and its officials in 2020.

 

Turkish President Recep Tayyip Erdogan (C) arrives for a press conference on the sidelines of the G20 Summit in Nusa Dua on the Indonesian resort island of Bali on November 16, 2022. (Photo by Goh Chai Hin / AFP)

Arguably, the most notable instance of the US government distancing itself from President Erdogan’s Turkey occurred in Indonesia in November 2022. President Erdogan was not extended an invitation to an emergency meeting of some NATO and G7 leaders held on the sidelines of the G20 summit in Bali that convened in response to a missile incident which resulted in two casualties near the Ukraine-Poland border.

Despite Turkey’s NATO and G20 membership and having the second-largest army in terms of manpower within the alliance, sidelining President Erdogan from such an important meeting underscored a significant level of mistrust and a lack of confidence in Turkey among NATO allies.

It was obvious that Ankara’s growing rapport with Russia, Turkey’s distinct position as the only NATO member refraining from joining Western sanctions on Russia and its involvement in facilitating Russian business dealings to bypass these sanctions contributed significantly to the tensions between Turkey and its NATO allies.

The US government has also increased punitive measures against Turkey by imposing sanctions on a growing number of Turkish companies. These sanctions were imposed due to concerns related to Russia, Iran, Hamas and the Islamic State in Iraq and Syria (ISIS). Additionally, Turkey was expelled from the F-35 Joint Strike Fighter program because of its purchase of Russian S-400 long-range missiles, a deal valued at $2.5 billion. Moreover, Ankara’s efforts to secure the modernization of its aging F-16 fleet and the purchase of new F-16 fighter jets have not yielded positive outcomes thus far.

Ankara’s delay, extending over a year, in approving Sweden’s NATO membership in the Turkish Parliament, despite President Erdogan’s earlier pledges to expedite the process, continues to be a contentious issue between Turkey and the US. The Erdogan government failed to submit the NATO protocol for the approval of Swedish membership to parliament before the summer recess. Furthermore, it has yet to take any action in this regard, even after the reopening of parliament on October 1.

 

US citizens board a ship in the port of Haifa to be evacuated to Cyprus on October 16, 2023, amid the ongoing battles between Israel and the Palestinian Islamist group Hamas. (Photo by Aris MESSINIS / AFP)

Turkish military operations in Syria that target the Syrian Democratic Forces (SDF), a local partner of the US military in combatting ISIS, is another thorny issue at the bilateral level. On October 12 the White House explicitly cited Turkey’s military actions in northeast Syria as a major threat to US national security and foreign policy.

According to the notice, Turkey’s military offensive “undermines the campaign to defeat the Islamic State of Iraq and Syria (ISIS), endangers civilians, and further threatens to undermine peace, security, and stability in the region.” This marks a significant shift, as the US administration directly implicates Turkey in contributing to regional instability and the persistence of ISIS.

Another indication of mistrust between Turkey and the US was evident during the evacuation of US nationals from Israel after Hamas’s attacks on Israeli targets, prompting a robust response from the Israeli armed forces. Instead of using Turkey, the transfer of US citizens to safety involved Cyprus and Greece.

Part of the reason for this tension may be the pronounced anti-US sentiment in Turkey, seemingly exacerbated by the rhetoric of Turkish officials. Over the past few days, the US diplomatic and military presence in Turkey has encountered significant pressure and faced angry crowds protesting Israeli attacks on Gaza targets and the increasing civilian casualties. The US Consulate in Adana witnessed individuals throwing rocks and Molotov cocktails at the outer wall of the building, while at the NATO radar base in Malatya province, where US troops are stationed, there were confrontations between angry protestors and police and gendarmes.

A parallel distancing from Turkey has also been manifested in relations with the European Union, which effectively suspended accession talks with Turkey in 2016 due to non-compliance with the union’s criteria. Furthermore, the EU stopped extending invitations to Turkey for Gymnich meetings, informal gatherings of foreign affairs ministers held every six months.

nordicmonitor.com

How is Russia’s war against Ukraine changing the EU? Interview with S. Kahn

0

By  Pierre VERLUISE , Sylvain KAHN , October 22, 2023   

Doctor in geography, associate professor of history at Sciences Po, Sylvain Kahn is a researcher at the Sciences Po History Center. Author of “History of the construction of Europe since 1945”, PUF, 2021. Co-author with Jacques Lévy from “The country of Europeans”, Odile Jacob, 2019.
Comments collected by Pierre Verluise, doctor in geopolitics, founder of Diploweb.com . Author of the Masterclass “What are the fundamentals of power?”

There is nothing worse than believing that “nothing changes, everything continues as before.” » S. Kahn helps us understand how the relaunch of the Russian war in Ukraine has – also – notable and structuring geopolitical effects on the European Union. Once again the EU is reinventing itself. Because Ukraine’s candidacy for the EU has relaunched those of the Western Balkans, S. Kahn also offers a bold reflection on a possible framing of the envisaged enlargements. He answers questions from Pierre Verluise for Diploweb.com .

Pierre Verluise (PV): Were the Member States of the European Union taken by surprise by the relaunch of the Russian invasion of Ukraine on February 24, 2022?

Sylvain Kahn (SK): Yes. The member states of the European Union did not envisage this scenario at all. This is why, for the EU member states, the Russian war in Ukraine is primarily a shock. Ukraine and the EU were already close. Ukraine is a country bordering the EU; it is a country with which the EU has an association agreement – which promotes economic exchanges, the mobility of people and progress in the rule of law. It is a country in which certain member states, such as Poland, campaigned for it to join the EU, while a majority of Ukrainians declared themselves Europeans and for integration into the EU. The EU was finally involved in mediation – the Minsk process – between the Ukrainian and Russian states since the latter had conquered Crimea (2014) – in violation of the Budapest Memorandum (1994) – and fomented a war of secession in Donbass, two regions of the Republic of Ukraine which became independent in 1991  [ 1 ] .

The relaunch of Russia’s invasion of Ukraine in February 2022 renders this EU Ukraine policy obsolete. She signed the failure of this EU Ukrainian policy, but also the failure of the EU’s Russian policy. Even if we cannot conclude from this that Russia’s invasion of Ukraine was “written”. Within the European Union, this dual policy was certainly debated, but many people considered it relevant because it was realistic. It was a matter of anchoring Ukraine to the EU while maintaining pressure on Russia (through targeted and measured sanctions) in the expectation and hope of its democratization and a renunciation of its policy of accomplished fact. The energy supply of some EU countries with Russian fossil fuels was considered by them as an interdependence: the Russian state needing these exports as much as several EU member states need these imports, the Russia would not take the risk of pursuing a policy that the Europeans would directly oppose. Its elites would end up returning to a less neo-imperial and more partnership-based policy, as under B. Yeltsin (1991-1999) and during the first mandate of V. Putin (2000-2004) because it was, “objectively”, their interest. …as we understood it.

The Russian policy of the EU member states as a whole aimed to contain the interference and influence of the Russian state in the countries that belonged to the USSR, to limit the attempts of the Russian state to distort the democratic political life of EU states through corruption, manipulation of information and data and also ideological convergence, and to increase economic interdependence between the EU and Russia. It was a bet on time . A bet which was also explained by the fact that relations with Russia and the policies of the Russian state were one of the problems among several others of great importance on which the Europeans had to act at the same time.

Sylvain Kahn
Doctor in geography and graduate in geopolitics, associate professor of history, normalien and researcher at the Sciences Po history center, he has notably published “History of Europe since 1945” at the PUF.
France Info

EU member states were not happy with the situation. But they made do. And they did not imagine that Putin would revive the Russian army in the invasion and conquest of Ukraine .

PV: How can we characterize the reaction of EU member countries to the resumption of the Russian war in Ukraine?

SK: This relaunch of the Russian invasion of Ukraine, on February 24, 2022, awakened a feeling of fear among EU member countries . The expression “ war is back in Europe” was used a lot in the public and media space in the first months of this invasion. In the public opinions of several EU member states that had previously been incorporated (or failed to be incorporated) into the Soviet empire, the fear of being invaded on the heels of Ukraine was there. In several EU Member States of the former Europe of Twelve  [ 2 ] , the fear of being threatened with being or being threatened with an unconventional attack by atomic weapons has manifested itself. The EU shares more than 2700 km of borders with Russia; Kaliningrad Oblast, with its military base and nuclear arsenal, is a Russian enclave in the EU on the Baltic Sea; and Russian leaders present Russia as the heir to Soviet power.

The Member States of the EU realized that the territory of the European political entity (ECSC from 1951; EEC known as “common market” from 1957 to 1993; European Union since) had been inviolate for almost 80 years – or three generations. At the same time, its members have never waged war among themselves. The awarding of the Nobel Peace Prize in 2012 also recognized this reality of the EU which marks a notable break in the contemporary and modern history of Europeans.

EU member states have abandoned war as a way of relating to each other and as a way of public action. They are faced with the fact that this way of seeing things and acting is far from being shared by this very large state which is on their border, Russia. This invasion of Ukraine – a country associated with the EU and possibly likely to join it – leads the EU countries to realize, in the sense of becoming fully aware, what characterizes them and what radically differentiates them from the Current Russia.

By relaunching the war against Ukraine just after declaring unilateral recognition by Moscow of the separatist territories of Donbass, the Russian regime is demonstrating that it is based on values ​​opposed point by point to those of European construction  : pluralism, law , exchange, critical thinking, negotiation, compromise. This stark distinction was compounded by war crimes committed by the Russian army from the start of the invasion.

Faced with Russia’s war of aggression against Ukraine , the leaders of EU countries and institutions decided quickly and over time to impose sanctions on the Russian regime to make them very costly and very restrictive. its war effort, and to support the Ukrainians through hospitality, solidarity, energy sobriety and the delivery of increasingly powerful and sophisticated war equipment.

EU member states no longer want to finance the imperialism and militarism of V. Putin’s Russia.

EU member states punished the aggressor very severely, including to their detriment. They are committed to freeing themselves from the interdependence they have established with Russia for more than twenty years, particularly in the food and energy sectors. They no longer want to finance its imperialism and militarism  ; and they no longer want to be dependent on this neighboring country which sees in their existence an obstacle and a rival as it is true that the EU exercises a strong power of attraction on the societies of the countries of the so-called post-Soviet space. However, Putin’s Russian regime resolves this type of competition through violence.

Also, two of the neutral EU member states – Finland and Sweden – decide to join NATO with the agreement of all EU member states also members of NATO. The EU therefore decides to open accession negotiations with Ukraine and Moldova. Therefore the EU establishes a European Political Community, the EPC, through which more than 40 countries recognize that the EU polarizes and organizes geographical Europe while Russia is a problem and a hegemonic state.

PV: Are there any ongoing developments within the EU that would be caused by this conflict?

By reading the Eurobarometer surveys, we understand that the majority of citizens of EU Member States have expressed a demand for a European defense and foreign affairs policy for several years, and that, in a high proportion, they support the policy of support for Ukraine, as well as Russia’s sanctions policy. This majority ranges from massive to clear depending on the country. However, de facto , support for the Ukrainian war effort and sanctions aimed at weakening the Russian war effort are, in history, the first manifestation of a policy of defense of European territory  [ 3 ] . The fact that it elicits the agreement of a majority of Europeans is therefore a life-size test: it validates in practice the expressed desire for a European defense policy.

It is notable that, despite maintaining the rule of unanimity in this area as in that of foreign policy, the EU countries are pursuing a Russian and Ukrainian policy that is both very coherent and very firm. For many observers, this is unexpected. Without waging war on the battlefield, the European Union is very involved in supporting Ukraine which is defending itself against the Russian state which attacked and invaded it. In doing so, European countries are concretely shaping a European foreign and defense policy .  [ 4 ]

One of the consequences of this Russian war in Ukraine is that the European Union, which was built in indifference to power  [ 5 ] and in the collective preference for influence, exchange and interdependence, is wondering how to be powerful enough to remain not only influential, but free and independent .

We can consider that this is an evolution initiated by the response to Covid-19 (2020-2021) and accelerated by the relaunch of Russia’s invasion of Ukraine (2022) .

P. V: What does the pragmatic use of the European Peace Facility teach us to finance Ukraine’s armaments efforts by reimbursing them through an extra-budgetary fund?

SK  : The European Union is mobilizing the European Peace Facility  [ 6 ] to finance donations of military equipment to Ukraine by those Member States which have decided so. This facility represents 1/8th of the total military aid provided and budgeted by the 27 to Ukraine – or, as of July 31, 2023, 5.6 billion euros. This is the first time since its creation in 2021 that this instrument has been used. The leverage effect is much greater than this proportion: it is in fact a shared public policy – decided together by 27 with execution entrusted to the High Representative of the European Union for Foreign Affairs and Security Policy , the official name of the “EU Foreign Minister”, a position held by Josep Borrell , who heads the European External Action Service (EEAS), the official name of the “EU Foreign Ministry”. It is indeed the EU which is committed as such to supporting Ukraine’s war effort. Several lessons can be learned from this. First of all, the EU as a whole positions itself as an entity with sovereign capacities. This is the third manifestation of this capacity in two years  : the recovery plan for the European economy to deal with the consequences of the pandemic is the first . By adopting this extraordinary budget financed by European treasury bonds and distributed between the different EU countries, all the actors in the European political system have tasked the European Commission with being like a finance ministry of a European state; the future will tell whether this disruption is an exception or a precedent. The second manifestation was more subtle: it is the EU’s anti-covid vaccine policy. The European Commission has pre-purchased doses of the vaccines currently being developed in considerable quantities, so as to give equal access to vaccine purchases to the 27 national governments and in sufficient quantity to vaccinate all their citizens. On the same note, the Commission, again with the agreement of the Member States, has issued orders for group gas purchases to the new suppliers to whom European countries have turned to replace Russian gas.

EU member states, without fighting a war, take sides in a war by mobilizing their defense industry and military capabilities.

Secondly, the EU has decided to use one of the instruments not only of sovereignty but also of power: waging war. EU member states, without fighting a war, take sides in a war by mobilizing their defense industry and military capabilities . They deliver weapons of war, they train the fighters of the Ukrainian army  [ 7 ] , they share military intelligence with the Ukrainians  [ 8 ] .

Third, this mobilization by EU member states of their military resources for the benefit of an associated country at war – Ukraine – signals a strategic political will of its own. If we add on the one hand the valuation of the military aid already carried out and the commitments announced by the EU countries together as the EU and individually as Member States, and on the other hand all forms of In terms of civil aid, the total aid provided by Europeans to Ukraine is almost twice that provided by the United States of America. In this total, the military aid of the Europeans (resources of individual member states and EU resources) and the Americans are equivalent. That of the Europeans includes multi-annual commitments over four years. If we add the effort made by the Norwegians and the Icelanders, outside the EU but members of the EEA, European military aid is greater than American military aid  [ 9 ] .

If we consider aid by state, Federal Germany is the second state providing military aid to Ukraine, after the United States. The UK – which is neither in the EU nor the EEA – comes third.

If we consider aid to Ukraine in relation to GNP, Germany is the 9th largest provider of military aid. Neither the United States nor the United Kingdom are in the top 10, which are: Norway, Lithuania, Estonia, Latvia, Denmark, Poland, Slovakia, Czech Republic, Germany and Finland.

PV: The war in Ukraine has also raised awareness of the EU’s vulnerabilities and dependencies beyond military issues: energy, raw materials, space, digital/cyber, maritime security. What responses have been provided in terms of industrial policy?

SK  : It is important to understand that the representation of an EU as “dependent” is recent. Until 2019, and for many years, EU member states have relied on interdependence. This representation  [ 10 ] is a recent version of comparative advantage and specialization on a global scale. EU countries bet that the size of their market would make their suppliers dependent on them, while the globalization of value chains diluted the risk of dependence on a supplier country as on any type of monopoly. The fact that this bet, with the parameters available to the Europeans in the 1990s, was far from inconsistent. It is on the strength of this representation that the Europeans promoted what is somewhat inaccurately called free trade, by first promoting the creation of the World Trade Organization (WTO, which was born in 1995) then bilateral agreements with countries or regions of the world. Today, nearly 40 agreements of this type insert the EU into the global space and spread a certain way of seeing, producing, consuming and living in the world. These agreements relate as much to the lowering of tariffs and customs barriers as to environmental, public health and consumer safety standards for the production of goods and services covered by the trade agreement. In doing so, the EU has sided with the international division of labor and interdependence.

Covid-19 and the revival of the Russian invasion of Ukraine have changed the situation by transforming interdependence into dependence . Already in 2019, the European Commission noted on behalf of the EU that the People’s Republic of China , basing its global policy since 2012 on ideological criticism and rivalry of European and Western policies, was no longer just a very important partner. commercial but also a systemic rival, not to say a threat.

EU leaders, spurred in particular by a few European commissioners, have agreed for several months now on the idea that Europeans must succeed in being as autonomous as possible, that is to say, relying as little as possible on suppliers located in States which do not aim for interdependence but for polarization, the increase of their economic power and the monopolization of resources. The expression strategic autonomy covers this awareness. The objective of strategic autonomy is embodied in new public policies and in a change in the trajectories of public policies in place for more than 30 years.

EU Member States are thus adopting a relaunch of public support policies for industrial sectors at EU level . They do this in particular by easing the strict framework for state aid to businesses put in place to build the single market; by extending the rules and standards that guarantee fair competition between companies to non-European companies; by a suspension of the rules of the Economic and Monetary Union which govern public spending (so-called Maastricht criteria); by strengthening control of company buyouts and FDI by non-European investors.

Since 2023, the EU has even gone so far as to return to the establishment of a proactive industrial policy, which fell into disuse in the 1980s, when the Europe of Twelve and the Delors Commission focused on the equalization of working conditions. competition, the end of national monopolies and structural funds to establish the single market and promote business competitiveness and economic development. This policy has notably taken the name of “industrial green pact”. It takes note of the scale of public subsidies for industry in China and the United States. At the same time as the European Commission authorizes exceptions to the ban on state aid, it has the States and the European Parliament accept a European investment program (Invest EU), a financing program for energy production . renewable energy in Europe ( Repower EU ), a financing program to boost the production of electronic chips (semiconductors) in Europe (the European Chips Act ); a financing program to revive the mining industry – this Critical Raw Materials Act aims to extract 10% in EU countries and refine and transform 40% of the rare metals consumed there while diversifying with countries deemed safe The bulk of supplies even though they still come largely from China.

It is not enough to adopt legislation and program public subsidies for a society, its universities and its companies to engage in innovation, risk,…

The future will tell whether this new course of European public policies will contribute to freeing the European economy from the geoeconomic and geopolitical dependencies which partly characterize it, while maintaining the competitiveness of its industrial companies. The case of the solar panel industry, abandoned in favor of goods imported from China and the automobile industry, whose leaders were unwilling or unable to take the turn towards electric cars and battery production altogether. by cheating on a large scale on GHG and fine particle emissions, without even mentioning here the insignificance of European companies in the digital and Internet fields, reminds us that it is not enough to adopt legislation and to program public subsidies so that a society, its universities and its companies make innovation, risk, the development of new sectors or industrial goods and the competitiveness of companies a collective preference and a priority .

PV: What are the strong and weak points of Ukraine’s EU candidacy?

SK: The first problem we will face is the standard of living in Ukraine. I tend to be optimistic: Ukraine is a major agricultural power  [ 11 ] of the world – one of the five largest world powers in grain exports . Consequently, there is very strong room for progress for this country economically. By activating different levers, including European investments, adapting the EU budget, which is very low, I believe that the EU will manage to have a positive effect on the Ukrainian economy and benefit from the strong points and of its dynamism.

PV: The political dynamic created by the granting of candidate country status to Ukraine and Moldova has put the Western Balkan candidates in a position to strengthen political pressure on the EU in order to relaunch their membership, including for a country, Serbia, culturally close to Russia. Half of the 13 countries that have joined the EU since 2004 have weaknesses in terms of the rule of law, including Hungary and Poland, which has just changed its majority it is true. For political reasons linked to the strategic context, does the EU not risk lowering its requirements in terms of the rule of law with regard to candidates (Ukraine, Moldova, Western Balkans)?

SK  : Russia’s war with Ukraine pushed EU leaders to a change in doctrine: faced with Russian aggression, they decided in June 2022 to establish the European Political Community (EPC) , to give Ukraine and Moldova candidate status at high speed, and to declare that it is time to finalize the accession of the Western Balkan countries which has been negotiated for around fifteen years and the end of the war in former Yugoslavia .

Russia intends to prove that imperialism and violence remain structuring and effective in Europe. The EU’s challenge is to demonstrate the opposite.

We can interpret Russia’s invasion of Ukraine as a bloody but rearguard attempt by the Russian state to test the depth and solidity of the state of mind which drives European construction, to challenge it. and demolish it , and prove that imperialism and violence remain structuring and effective in Europe.

Quite the opposite happens . The reaction of Europeans testifies to the depth of their paradigm shift in international relations between Europeans. They care so much about their interdependent, mutualized, pacified and a-imperialist territorial system that they invent new and imaginative policies and actions to defend it by engaging their economic and industrial forces with the Ukrainians and against the Russian state. By this yardstick, the current accessions and the concomitant formation of the European Political Community tell us that the European Union has won and that Russia has lost.

The Europeans are now deciding to integrate six more countries into their Union due to a new rational calculation: because of the imperialism and militarism of the Putin-like Russian state, it is more costly, more risky and more dangerous not to enlarge the EU to its countries but to include them in the EU . Indeed, outside the EU, the societies of the six countries in question are much more sensitive to the activities and political culture of this Russian state based on violence, corruption and authoritarianism as a way of living together. Outside the EU, these countries are much more exposed to plans by the Russian state to limit or violate their sovereignty, control their territory and subjugate them in various ways. To the extent that these six states are already closely linked to the EU economically, demographically and legally, this Russian policy has the effect of destabilizing, intimidating or threatening the EU itself.

Compared to the four previous waves of enlargement, the current enlargement of the 2020s is a different, particular and specific scenario. Indeed, the European Union is choosing this time to expand to countries whose societies are largely structured on the one hand by war or the post-war period of conflicts which have difficulty overcoming; and on the other hand by nationalism. However, European construction is fundamentally characterized by the disinterest of its members both in nationalism and in war. The latter is no longer part of the repertoire of political solutions of EU member countries both internally (with rare exceptions, such as for thirty years in Northern Ireland, more than twenty years ago now) and in their relationships with each other. Certainly, in two countries (Hungary since 2010 and Poland from 2015 to October 2023), parties have held power for a long time by mobilizing nationalism, but this is very watered down, is neither imperialist nor militarist, and remains very constrained by the overwhelming majority of companies’ desire to belong to the European Union.

The six countries of the current enlargement of the 2020s are also, to varying degrees, failed states, or very vulnerable, or very corrupt, or partially amputated. Finally, these are countries where part of the political and social forces are under the influence of the Russian state. These problems may have been present in the wave of enlargement of the 2000s, but marginally and in a spread out manner: Cyprus entered the EU in 2004 having lost a third of its territory invaded by the Turkish army in 1974 ; Romania experienced significant corruption in 2007; Croatia entered in 2013 and is affected by the end of the war and nationalism.

It is therefore a question of being inventive  : this time, enlargement is characterized secondarily by an increase in the number of co-decision makers (at the Council of the EU, at the European Council, at the Commission) and of deputies in Parliament; it is secondarily that it is characterized by the classic economic and financial problem of differential wealth and standard of living. This differential is there and it is very important: Ukraine is at the same time much less rich than the countries of the fourth enlargement, larger than France in surface area, and with a number of inhabitants between that of Spain and Poland. It is both much more rural than the EU, and a world-class agricultural exporting power. This new enlargement will therefore lead Europeans to significantly change their budget, their common agricultural policy and their structural funds. But, since the Treaty of Rome and the creation of the EEC, Europeans have had experience of this type of challenge. And these types of problems are less central this time than in previous enlargements: this time, in fact, the choice is being made to enlarge to societies which are primarily affected by war and nationalisms . This is why the EU will not prepare for this enlargement by only mobilizing its political culture and its proven experience of the past half century.

How would gradual accession to the EU work?

It will do this by giving breadth and depth to the conditioning of access to European funding on respect for the rule of law and pluralism . It will do this by deciding to replace the final exam and the transition from nothing to everything (from candidate to Member State) with progressive (gradual) adhesion of the continuous control type  : we do not wait until we have opened and closed the all chapters of the membership negotiation to declare the candidate suitable for integration. States integrate the EU progressively (gradually), by groups of chapters corresponding to sets of public policies. As soon as they integrate an EU public policy, one of their ministers sits on the Council of the EU (the “Chamber of States”) in the formation which decides on this policy and when the Council’s agenda is dedicated to the conduct and evolution of this policy. More generally, when a candidate state is integrated into the EU to a certain degree (for example 25%), their head of government will take part in the discussions of the European Council, a body which brings together heads of state and government and directs EU policies without executing them or creating legislation.

When it is integrated into the EU at 50% (for example), the MEPs that the candidate country has been offered to elect with observer status will cease to be observers and will become legislators. When the candidate country is 65% integrated into the EU, it will appoint a commissioner approved by the European Parliament within the Commission. When the candidate country is 100% integrated into the EU, its commissioner will be able to occupy one of the three positions of executive vice-presidents.

In short, gradual accession will decline the following principle: when a candidate state is integrated up to 25% into EU policies and programs, it participates up to 25% in the political institutions of the EU. When it is integrated up to 50% into EU policies and programs, it participates up to 50% in the political institutions of the EU. And so on. It’s quite easy to deploy.

Furthermore, we have to deal with reality. Opening up to a growing number of societies influenced by nationalism and sovereignism, the EU will benefit from maintaining the right of veto while developing it .

In this situation of residual veto (budget, taxation, foreign and defense policy are the policies where decisions are still taken unanimously), we propose to maintain the right of veto and to replace the veto with the “ veto +” . The veto + can take two forms. In both, it is a question of reinforcing the value of the veto, of ensuring that it is not brandished lightly, but in a very significant way. It is a question of giving it all the weight it deserves in the light of what it means in a post-nationalist supranational political system.

Veto + form 1  : in unanimity areas, the veto will in principle no longer be imposed by a single country; it will be done by two countries. The EU accession dates of these two countries will be separated by a certain period of time – ten years apart for example. In this way, France and Germany will not be able to block a decision alone; nor Hungary and Poland; nor Serbia and Albania (for example and hypothetically).

Veto + form 2  : for the reasons indicated above , it would be wrong because it is rigid or idealistic to completely remove the possibility for a single State to exercise its residual veto right. This right will be maintained by making its exercise truly valuable: it must correspond, not to ease or convenience, but to the intimate conviction (if we can say so in the case of a nation-state) that the decision taken in the name of the general European interest which we are preparing to oppose really jeopardizes the national interest or supposed such. This is why Veto + form 2 is in the very serious and very serious world of politics what the number of lives is in the childish world of games: a rare faculty. Concretely, with Véto + form 2, each Member State has the right to a number y vetoes in x years. For example, each Member State will be entitled to 3 vetoes per period of two rolling years.

With this Veto + forms 1 and 2, the value of the vet is increased . The vet becomes precious, rare and therefore expensive. It becomes a distinctive sign: it is made to be taken seriously and therefore little used, even in 33 Member States.

Copyright October 2023-Kahn-Verluise/Diploweb.com


You too, build the Diploweb!

Another way to build the Diploweb

Discover the geopolitical books published by Diploweb: references available via Amazon in two formats, Kindle and paperback

[ 1 ]  Editor’s note: The historian Michel Heller declared in December 1991: “A coup d’état marked this day (December 8, 1991), from the point of view of Soviet laws. For what ? Because the leaders of Russia, Ukraine and Belarus proclaimed the dissolution of the USSR. They now form a community of independent states. » Interview with Michel Heller by Pierre Verluise, published on December 13, 1991 in Le Quotidien de Paris . Text available online on Diploweb.com at the address https://www.diploweb.com/URSS-8-decembre-1991-pourquoi-l.html In other words, Russia was – in agreement with Ukraine – a of the three countries behind the dissolution of the USSR.

[ 2 ]  Europe of Twelve: Federal Germany, Belgium, France, Italy, Luxembourg, Netherlands, Denmark, Ireland, United Kingdom, Greece, Spain and Portugal.

[ 3 ]  Until now, the ESDP has been characterized by OPEX (external operations) as projections of forces in a civil-military framework to maintain a fragile peace and build a State (case of the former Yugoslavia) the operation military Atalanta to put an end to piracy off the Horn of Africa.

[ 4 ]  Editor’s note: This is also why Russia is increasing informational attacks on EU countries in order to weaken this support for Ukraine, via relays which may belong to various parts of the political field. The important thing is to split, to hysterize, to divide and weaken.

[ 5 ]  Laïdi, Zaki. “Europe facing the challenge of the Gaullian moment”, Le Débat , vol. 206, no. 4, 2019, pp. 48-59.

[ 7 ]  Editor’s note. Michel Goya wrote on October 8, 2023 on Diploweb.com “The Ukrainian army is now the most powerful and experienced European army. There are many more soldiers who have experienced fire in this army than in all the countries of the European Union combined. I am therefore always surprised to see, for example, Ukrainian units trained by German instructors, whose first instruction in external operations is to avoid combat at all costs. I have the impression that in fact it should be about mutual training, with Western armies taking advantage of their training infrastructures sheltered from combat and their mastered know-how, for example in the techniques of staff, but in cooperation with Ukrainian executives coming from the front bringing their experience to recruits and Westerners alike. To put it another way, the entire training process offered to the Ukrainians, but also to our own troops, must be fueled by feedback from the Ukrainian front. » https://www.diploweb.com/Comment-faire-l-histoire-immediate-de-la-russe-war-in-Ukraine-Interview-with-M-Goya.html

[ 8 ]  Editor’s note: We must hope that the sharing of intelligence between EU countries and Ukraine goes both ways, as many EU countries have had mediocre, not to say biased, knowledge of Russia for several years. decades, even in intelligence circles…

[ 9 ]  See: Kiel IFW, Ukraine Support Tracker Data | Kiel Institute Ukraine support tracker data , September 2023.

[ 10 ]  Editor’s note: It would be interesting to consider the part of ideology at the origin of this representation. Obviously the ideology has missed some of the realities.

[ 11 ]  Editor’s note: However, a significant proportion of Ukrainian agricultural land is mined and/or polluted by the remains of Russian weapons. This risks hampering cultivable areas for several years.

diploweb.com

Οι “μαύροι κύκνοι” και ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή

1
A swan searches for food on the Avon River in Christchurch, New Zealand, Tuesday, June 16, 2020. (AP Photo/Mark Baker)

Προφανώς όλος ο ενεργειακός σχεδιασμός των ΗΠΑ και της αγόμενης στο άρμα τους, Ευρώπης, όπως και τα χαρτιά που μάζεψε και κρατάει στο χέρι της η Αμερική, αποτελούν παρελθόν μετά τα γεγονότα και το άδηλο του αποτελέσματος της επικείμενης σύρραξης …

Σημ. 1: ο ενεργειακός σχεδιασμός στην νοτιοανατολική Μεσόγειο αφορά και τον EastMed, καλώδιο μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας κοκ.

Σημ. 2 : η μετατροπή της εν λόγω περιοχής σε εμπόλεμη ζώνη για άδηλο χρονικό διάστημα αναστέλλει τα πάντα που αφορούν σε ενεργειακό σχεδιασμό ΜΕ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ Η (ΑΣΣΥΜΕΤΡΗ) ΑΛΛΗΛΕΞΑΡΤΗΣΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΑΠΟ ΤΗ ΡΩΣΙΑ (υδρογονάνθρακες και φυσικό αέριο) ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ (LNG) ΝΑ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΣΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙ.

Σημ. 3 : Εκτιμώ όμως ότι υπάρχει Risk Management Plan (risk assessment) σε υψηλό πολιτικό επίπεδο, με καταχώρηση όλων των ενδεχόμενων περιπτώσεων (ακόμη και των λεγομένων Μαύρων Κύκνων όπως λέμε στην επιστήμη του Risk Management).

(σσ: Η θεωρία των «Μαύρων Κύκνων» είναι μια μεταφορά που περιγράφει ένα γεγονός το οποίο αποτελεί έκπληξη, καθώς κανείς δεν περίμενε να συμβεί, έχει πολύ σημαντική επίδραση στη ζωή των ανθρώπων εφόσον συμβαίνει και γίνεται προσπάθεια εξορθολογισμού του, εκ των υστέρων, ώστε να βγουν συμπεράσματα.)

Σημ 4 :ακυρώνεται και η προοπτική να περάσουν οι ροές φυσικού αερίου από Ισραήλ στην Ευρώπη μέσω Τουρκίας … η Τουρκία πίεζε να ακυρωθεί ο East Med ώστε οι αγωγοί να περνάνε από το έδαφός της … τώρα μετά από όλα αυτά μοιάζει εξαιρετικά απομακρυσμένη η περίπτωση, το Ισραήλ να εμπιστευτεί την Τουρκία

 

Ν. Ιγγλέσης: ο πόλεμος της Γάζας και οι πολλαπλές ερμηνείες του

0

Του Νίκου Ιγγλέση

21/10/2023 

Η αιφνιδιαστική και μεγάλης κλίμακας επίθεση της παλαιστινιακής Χαμάς κατά του Ισραήλ, στις 7 Οκτωβρίου 2023, προκάλεσε παγκόσμια αναταραχή. Οι αναλύσεις και τα σενάρια «δίνουν και παίρνουν» για το πώς θα εξελιχθεί αυτή η σύγκρουση, ποιοι και αν εμπλακούν στη συνέχεια και πώς αυτή επηρεάζει τα άλλα θερμά μέτωπα στον πλανήτη.

Από την πρώτη στιγμή διαμορφώθηκαν δύο βασικές γραμμές σκέψης και ερμηνείας των γεγονότων, με κάθε μία από αυτές να έχει και κάποιες δευτερεύουσες παραλλαγές:

Η πρώτη είναι η φιλοϊσραηλινή. Αναφέρεται σε επίθεση των αδίστακτων τρομοκρατών της Χαμάς κατά πολιτικών και στρατιωτικών στόχων. Επικεντρώνεται ιδιαίτερα στα εκατοντάδες  θύματα μεταξύ των αμάχων κάθε ηλικίας (1.400 νεκροί στο Ισραήλ) και στη σύλληψη, περίπου 210, ομήρων. Δηλώνει ότι το Ισραήλ έχει το αναφαίρετο δικαίωμα να αμυνθεί και να εξαλείψει από τη Γάζα τους τρομοκράτες, οι οποίοι χαρακτηρίζονται ως «ανθρώπινα κτήνη» και «νέοι ναζί».

Το σύνολο σχεδόν των χωρών του Δυτικού Μπλοκ εξέφρασαν την απόλυτη στήριξή τους στο δοκιμαζόμενο Ισραήλ, ενώ οι ΗΠΑ δήλωσαν ότι θα του προσφέρουν ό,τι εξοπλισμό χρειάζεται για την αποτελεσματική ενίσχυση των ενόπλων δυνάμεών του. Πολιτικοί, αναλυτές, δημοσιογράφοι και ΜΜΕ στη Δύση υποστηρίζουν ότι η Χαμάς δεν εκπροσωπεί τα συμφέροντα του παλαιστινιακού λαού, αλλά, τα στενά προσωπικά συμφέροντα υψηλόβαθμων στελεχών της και άλλων κρατικών δρώντων, φωτογραφίζοντας κυρίως το Ιράν.

Η υποστήριξη στο Ισραήλ αποτελεί την politically correct στάση που εναρμονίζεται με το αφήγημα περί της «σωστής πλευράς της Ιστορίας». Οι περισσότεροι από τους υποστηρικτές αυτής της ερμηνείας των γεγονότων προέρχονται από τις τάξεις των οπαδών του κυρίαρχου συστήματος της παγκοσμιοποίησης.

Η δεύτερη είναι η φιλοπαλαιστινιακή. Αναφέρεται στην κατοχή των παλαιστινιακών εδαφών από το 1948, οπότε ιδρύθηκε το κράτος του Ισραήλ και τα εκατομμύρια πρόσφυγες που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τη γη τους. Επισημαίνει τη συνεχή κατάληψη εδαφών στη Δυτική Όχθη, την εκδίωξη των Παλαιστινίων και την εγκατάσταση ένοπλων εποίκων σ’ αυτά. Επικεντρώνεται στις συνεχείς δολοφονίες, στις συλλήψεις και τους εξευτελισμούς που υφίστανται οι Παλαιστίνιοι για δεκαετίες. Αποκαλεί το Ισραήλ κράτος απαρτχάιντ. Θεωρεί τη Γάζα ως το μεγαλύτερο στρατόπεδο συγκέντρωσης  με πάνω από δύο εκατομμύρια εγκλωβισμένους. Η Χαμάς, όπως και οι άλλες ένοπλες οργανώσεις θεωρούνται όχι τρομοκρατικές, αλλά  εθνικοαπελευθερωτικές και οι άνδρες τους αποκαλούνται μαχητές της ελευθερίας του παλαιστινιακού λαού.

Οι περισσότεροι από τους υποστηρικτές αυτής της ερμηνείας των γεγονότων προέρχονται από την παλαιά Αριστερά που ήταν συνδεδεμένη πολιτικά με την πρώην Σοβιετική Ένωση. Η τελευταία υποστήριζε τους Παλαιστινίους, όπως και όλα τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα της εποχής του Ψυχρού Πολέμου, στην αντιπαράθεσή της με τη δυτική αποικιοκρατία και τον ιμπεριαλισμό.

Βέβαια, στη σημερινή εποχή που η επιρροή της Αριστεράς έχει συρρικνωθεί διεθνώς, τα όποια εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα έχουν επιστρέψει στα φονταμένταλς (fundamentals), δηλαδή, στα πολιτιστικά – θρησκευτικά θεμέλια και τις ρίζες του κάθε λαού. Αυτά είναι τα μόνα που μπορούν να τον κινητοποιήσουν. Γι’ αυτό οι σημερινές οργανώσεις αποκαλούνται φονταμενταλιστικές. Η Χαμάς, η Ισλαμική Τζιχάντ, η Χεσμπολάχ κ.α. δεν έχουν καμιά ιδεολογική συγγένεια με την παλαιά Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (PLO) του Γιάσερ Αραφάτ, ούτε με τον Νασερισμό, ούτε με τους Μπααθιστές της Συρίας και του Ιράκ, που ηγεμόνευαν στον αραβικό κόσμο τις πρώτες δεκαετίες μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Η επίθεση της 7ης Οκτωβρίου δεν είναι παρά το τελευταίο επεισόδιο μιας σύγκρουσης που άρχισε το 1948. Δύο λαοί με διαφορετικό πολιτιστικό – θρησκευτικό υπόβαθρο διεκδικούν τα ίδια εδάφη, που για τον καθένα αποτελούν τη γενέθλια γη του. Πρόκειται για μια πολύ μικρή έκταση γης στην οποία είναι αδύνατον να υπάρξουν δύο βιώσιμα ανεξάρτητα κράτη. Το Ισραήλ, με τα σύνορα του 1967, έχει έκταση 20.770 τετραγωνικών χιλιομέτρων (km2) – μεγάλο τμήμα της οποίας καλύπτεται από την έρημο Νεγκέβ – δηλαδή είναι όσο περίπου η Πελοπόννησος (21.000 Km2). Η Δυτική Όχθη μαζί με τη Γάζα έχει έκταση 6.220 Km2. Για σύγκριση, σημειώνουμε ότι η Ελλάδα έχει έκταση 132.000 km2. Αυτά για όσους εξακολουθούν να προτείνουν, ως λύση του προβλήματος, τη συνύπαρξη δύο ανεξάρτητων κρατών.

Το Ισραήλ χρειάστηκε να κάνει τρεις πολέμους (1948, 1967 και 1973) με τις γειτονικές του χώρες και να αντιμετωπίσει πολλές  εξεγέρσεις (ιντιφάντες) για να επιτύχει την αναγνώριση τής ύπαρξής του από ορισμένα αραβικά κράτη, αλλά όχι από τις παλαιστινιακές οργανώσεις, μερικές από τις οποίες επιδιώκουν την εξάλειψή του.

Οι στόχοι της Χαμάς

Με την επίθεση της 7ης Οκτωβρίου η Χαμάς επιδίωξε: α) Να επαναφέρει στη διεθνή σκηνή το  άλυτο παλαιστινιακό ζήτημα. β) Να αποδείξει ότι το Ισραήλ δεν είναι άτρωτο και η ίδια είναι ικανή να το πλήξει και να καταλάβει, έστω για λίγες ώρες κάποιο έδαφός του. γ) Να ενσπείρει μέσα στον εβραϊκό πληθυσμό τον τρόμο, την ανασφάλεια και τον πανικό. δ) Να ακυρώσει την προσπάθεια ομαλοποίησης των σχέσεων του Ισραήλ με ορισμένα αραβικά κράτη, όπως η Σαουδική Αραβία. ε) Να κινητοποιήσει όλον το μουσουλμανικό κόσμο εναντίον του Ισραήλ και των υποστηρικτών του.

Από τα μέχρι τώρα αποτελέσματα είναι φανερό ότι η Χαμάς πέτυχε να υλοποιήσει τους περισσότερους από αυτούς τους πολιτικούς στόχους. Το τίμημα βέβαια για τον παλαιστινιακό πληθυσμό της Γάζας είναι βαρύ. Χιλιάδες άνθρωποι (4.390) έχουν σκοτωθεί από τους ισραηλινούς αεροπορικούς βομβαρδισμούς και θα σκοτωθούν ακόμη πολλοί περισσότεροι όταν αρχίσει η χερσαία επιχείρηση. Επίσης, μέχρι στιγμής, η Χαμάς παραμένει μόνη στην αντιπαράθεσή της με το Ισραήλ. Έχει βέβαια τη ρητορική συμπαράσταση πολλών αραβικών και μουσουλμανικών κρατών, αλλά, όχι την ενεργό υποστήριξή τους επί του πεδίου. Ακόμα και η Χεσμπολάχ στο Λίβανο παραμένει ουσιαστικά αμέτοχη. Η Χαμάς όμως έχει κερδίσει το θαυμασμό και την αποδοχή των μουσουλμανικών μαζών στις ισλαμικές χώρες αλλά και μεταξύ των μουσουλμάνων μεταναστών σε Ευρώπη και Αμερική. Το γεγονός αυτό επηρεάζει σημαντικά τη στάση των κυβερνήσεων στις μουσουλμανικές χώρες που δεν μπορούν να το αγνοήσουν, γιατί θα αποσταθεροποιηθούν οι ίδιες.

Η απάντηση του Ισραήλ

Η επίθεση της 7ης Οκτωβρίου αιφνιδίασε απόλυτα το Ισραήλ. Αποδείχτηκε ότι οι περίφημες μυστικές υπηρεσίες του με τον υπερσύγχρονο εξοπλισμό τους «πιάστηκαν στον ύπνο». Οι χιλιάδες ρουκέτες που εξαπέλυσε η Χαμάς δημιούργησαν κορεσμό στην αντιαεροπορική άμυνά του με αποτέλεσμα αρκετές από αυτές να πλήξουν τα αστικά κέντρα του. Το γόητρο του Ισραήλ, ως ένα πανίσχυρο κράτος, υπέστη τεράστιο πλήγμα.

Η πρώτη απάντηση της ισραηλινής κυβέρνησης ήταν ο ολοκληρωτικός αποκλεισμός της Γάζας. Οι κάτοικοι της περιοχής έμειναν χωρίς νερό, τρόφιμα, ηλεκτρικό και φάρμακα. Αμέσως μετά άρχισαν αεροπορικοί βομβαρδισμοί μεγάλης κλίμακας και βομβαρδισμός πυροβολικού. Η Γάζα ισοπεδώνεται συστηματικά. Ακόμη και οι υποστηρικτές του Ισραήλ μιλούν για ανθρωπιστική καταστροφή μεγάλων διαστάσεων που πρέπει να αποφευχθεί πάση θυσία. Μουσουλμανικές χώρες, της Τουρκίας συμπεριλαμβανόμενης, μιλούν για γενοκτονία των Παλαιστινίων.

Δέκα πέντε ημέρες μετά την επίθεση της Χαμάς, όταν γραφόταν αυτό το κείμενο, το Ισραήλ δεν είχε αποφασίσει το είδος και το εύρος της χερσαίας επιχείρησης. Πρέπει να σταθμίσει: α) Τις απώλειες μεταξύ των δυνάμεών του σε μάχες εντός κατοικημένων περιοχών. β) Την τύχη των ομήρων. γ) Το φόβο μιας μεταστροφής της διεθνούς κοινής γνώμης από τους χιλιάδες νεκρούς μεταξύ των παλαιστίνιων αμάχων που αναπόφευκτα θα υπάρξουν. Εκ των πραγμάτων, όμως, το Ισραήλ είναι αναγκασμένο να προχωρήσει στη χερσαία επιχείρηση, διαφορετικά θα παραδεχόταν ότι οι πανίσχυρες ένοπλες δυνάμεις του δεν μπορούν να νικήσουν ούτε τη Χαμάς. Είναι θέμα υπαρξιακό για το Ισραήλ.

Για τους Ισραηλινούς η ιδανική λύση θα ήταν να εξαναγκάσουν τους Παλαιστινίους της Γάζας να διαφύγουν στην Αίγυπτο, προς το αραιοκατοικημένο Σινά – ήδη έχει απαιτηθεί η εκκένωση της βόρειας Γάζας – και αυτούς της Δυτικής Όχθης να καταφύγουν στην Ιορδανία. Θα πρόκειται για τελική λύση, μέσω εθνοκάθαρσης. Όμως, ούτε το Κάιρο ούτε το Αμμάν θέλουν να δεχτούν αυτούς τους ριζοσπαστικοποιημένους πληθυσμούς φοβούμενοι εσωτερική αποσταθεροποίηση. Παράλληλα φοβούνται ότι, μετά από ένα χρονικό διάστημα, η παλαιστινιακή αντίσταση θα ενεργεί από το δικό τους έδαφος, προκαλώντας ισραηλινά αντίποινα στις ίδιες.

Η ελληνική στάση

Απέναντι σ’ αυτόν τον φαύλο κύκλο θανάτου, αίματος, πόνου, δυστυχίας και ξεριζωμού η στάση της Ελλάδος και της Κυπριακής Δημοκρατίας πρέπει να έχει ως μοναδικό κριτήριο το εθνικό συμφέρον, μακριά από συναισθηματισμούς και ιδεολογικές αγκυλώσεις.

Ο Ελληνισμός, από τον Έβρο μέχρι την Κύπρο, αντιμετωπίζει την τεράστια απειλή της νεοοθωμανικής Τουρκίας που εμφανίζεται ως προστάτης των απανταχού μουσουλμάνων προκειμένου να καταστεί ηγεμονική δύναμη της ευρύτερης περιοχής. Η Τουρκία μαζί με το συμμαχικό της Κατάρ είναι από τους σημαντικούς, αλλά όχι μόνους, χρηματοδότες της Χαμάς, όπως ήταν παλαιότερα και του Ισλαμικού Κράτους (ISIS). Στην Ντόχα του Κατάρ είναι εγκατεστημένη η πολιτική ηγεσία της Χαμάς και στην Τουρκία λειτουργούν γραφεία της και διαβιούν ηγετικά στελέχη της. Η σημερινή ηγεσία της Τουρκίας, συνδέεται στενά με τη Μουσουλμανική Αδελφότητα, που γεννήθηκε στην Αίγυπτο το 1928 και από την οποία προήλθαν αργότερα η Χαμάς και άλλες ισλαμικές οργανώσεις. Τη βραχύβια  κυβέρνηση της Μουσουλμανικής Αδελφότητας στην Αίγυπτο ανέτρεψε με στρατιωτικό πραξικόπημα το 2013 ο σημερινός πρόεδρος της χώρας Αλ Σίσι.

Ο Ελληνισμός δεν έχει κανένα συμφέρον, ταυτιζόμενος με την εχθρική Τουρκία, να στραφεί κατά του Ισραήλ. Αυτό δεν το κάνει ούτε η Αίγυπτος ούτε άλλα αραβικά κράτη. Για τον Ελληνισμό αποτελεί γεωπολιτική αναγκαιότητα η διατήρηση της συμμαχικής σχέσης του με το Ισραήλ που είναι το μόνο μη μουσουλμανικό κράτος στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. Μια συμμαχική σχέση που δεν είναι μόνο πολιτική, αλλά, επεκτείνεται στη στρατιωτική συνεργασία, την αγορά σημαντικών οπλικών συστημάτων (που δεν μας προμηθεύουν άλλες δυτικές χώρες), την αμυντική βιομηχανία και την οικονομία. Αυτή η συμμαχική σχέση δε σημαίνει βεβαίως ταύτιση και συμπόρευση με όλες τις επιλογές του Ισραήλ.

Η Αθήνα και η Λευκωσία πρέπει να υπερασπίζονται πρωτίστως τα ελληνικά συμφέροντα. Αν δεν είμαστε δεδομένοι, όπως συμβαίνει σήμερα, τότε το Ισραήλ και όλοι οι άλλοι σύμμαχοι θα μας σέβονται ως σοβαρό και αξιόπιστο σύμμαχο που ξέρει τι θέλει. Αυτή είναι η ρεαλιστική και ορθολογιστική στάση στις διακρατικές σχέσεις. Αυτή τη στάση τηρούν όλα τα σοβαρά κράτη στον κόσμο.

«Τα έθνη  δεν έχουν ούτε μόνιμους φίλους ούτε μόνιμους εχθρούς, παρά μόνο μόνιμα συμφέροντα». Λόρδος Πάλμερστον

Υ.Γ. Το θέμα έχει και πολλές άλλες διαστάσεις που δεν μπορούν να περιληφθούν σ’ ένα άρθρο, όσο εκτενές κι αν είναι. Για την τρομοκρατία ως διάσταση του ολοκληρωτικού πολέμου και για τη φύση του Ισραήλ ως θρησκευτικού κράτους θα επιχειρήσουμε να αναφερθούμε σε προσεχή άρθρα.

Το Ισραήλ και οι Άραβες γείτονες

0

Η επίθεση της Χαμάς κατά του Ισραήλ έθεσε στο επίκεντρο και τις σχέσεις του Ισραήλ με τους γείτονές του στη Μέση Ανατολή. Ποιες είναι οι σχέσεις του μαζί τους;

Η Ράφα μετά από βομβαρδισμό των ΙσραηλινώνΕικόνα: Abed Rahim Khatib/dpa/picture alliance 

Στο μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας του, το Ισραήλβρισκόταν σε αντιπαράθεση με τους Άραβες γείτονές του. Μετά την εισβολή της τρομοκρατικής οργάνωσης Χαμάςστο Ισραήλ στις 7 Οκτωβρίου, οι περισσότερες αραβικές χώρες, ακόμη και εκείνες που είχαν διάλογο και συνεργασία με την ισραηλινή κυβέρνηση επί δεκαετίες, θεώρησαν το Ισραήλ υπεύθυνο για την κλιμάκωση της βίας. Ας δούμε όμως ξεχωριστά τις χώρες.

Αίγυπτος

Στις 15 Οκτωβρίου, ο πρόεδρος της Αιγύπτου Αμντέλ Φατάχ αλ Σίσι δήλωσε πως το Ισράλ «ξεπέρασε το δικαίωμα στην αυτοάμυνα» και η αντίδρασή του έμοιαζε με συλλογική τιμωρία.

Η Αίγυπτος διατηρεί εδώ και δεκαετίες σχέσεις  με το Ισραήλ από τότε που υπεγράφη η συμφωνία του Καμπ Ντέιβιντ το 1978 και ακολούθησε η ειρηνευτική συμφωνία Αιγύπτου-Ισραήλ το 1979. Η ειρηνευτική συμφωνία Αιγύπτου-Ισραήλ έχει αντέξει διάφορες κρίσεις, συμπεριλαμβανομένης και της εισβολής του Ισραήλ στον Λίβανο το 1982, καθώς και της πρώτης και της δεύτερης Ιντιφάντα των Παλαιστινίων.

Στη σημερινή σύγκρουση Χαμάς-Ισραήλ, Αιγύπτιοι αξιωματούχοι έχουν δηλώσει ότι θα προτιμούσαν να διευκολύνουν την παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας προς τη Γάζα παρά να επιτρέψουν στους Παλαιστίνιους να περάσουν στη χερσόνησο του Σινά. Εκτιμάται ότι η στάση αυτή οφείλεται στη δεινή οικονομική κατάσταση του Καΐρου και τη συνεχιζόμενη εισροή προσφύγων που διαφεύγουν από τον εμφύλιο στο Σουδάν.

Ιορδανία

Η Ιορδανία και το Ισραήλ βρίσκονταν σε εμπόλεμη κατάσταση για δεκαετίες, ωστόσο προχώρησαν στην υπογραφή συνθήκης ειρήνης το 1994. Η Ιορδανία έχει παράσχει βοήθεια στο Ισραήλ σε πολλές περιπτώσεις, όπως κατά τη διάρκεια των ταραχών στην Ιερουσαλήμ τον Νοέμβριο του 2014. Σε αντάλλαγμα, το Ισραήλ συνεργάζεται με την Ιορδανία σε διάφορους τομείς όπως εμπορίου, γεωργίας, βιομηχανίας και δημόσιας υγείας.

Παλαιστίνιοι πρόσφυγες στην Ιορδανία μετά τον πόλεμο των Εξι Ημερών
Παλαιστίνιοι πρόσφυγες στην Ιορδανία μετά τον πόλεμο των Εξι ΗμερώνΕικόνα: Terry Fincher/Getty Images

Ωστόσο, εξαιτίας του παλαιστιανικού υπάρχουν συχνά εντάσεις στις σχέσεις τους. Ο βασιλιάς Αμπντάλα της Ιορδανίας σε ομιλία του δήλωσε πως «η περιοχή μας δεν θα είναι ποτέ ασφαλής και σταθερή χωρίς την επίτευξη δίκαιης και συνολικής ειρήνης στη βάση της λύσης των δύο κρατών». Η Ιορδανία είναι επίσης ιδιαίτερα επιφυλακτική απέναντι σε μια νέα εισροή Παλαιστινίων προσφύγων, επιμένοντας ότι οι Παλαιστίνιοι πρέπει να παραμείνουν στην πατρίδα τους, εάν πρόκειται να σχηματίσουν ένα δικό τους κράτος στο μέλλον.

Η Ιορδανία έχει μια από τις υψηλότερες αναλογίες προσφύγων με τον τοπικό  πληθυσμό στον κόσμο.

Λίβανος

Η λιβανέζικη σιιτική πολιτική οργάνωση Χεζμπολάχ αποτελεί σημαντική απειλή για το Ισραήλ. Η στρατιωτική πτέρυγα της ομάδας, η οποία έχει χαρακτηριστεί ως τρομοκρατική οργάνωση από την ΕΕ, τις ΗΠΑ και άλλους, διατηρεί ένα σημαντικό οπλοστάσιο και έχει μεγάλη πολιτική και οικονομική επιρροή στο εσωτερικό της χώρας.  Οι εντάσεις μεταξύ τουΛιβάνουκαι του Ισραήλ χρονολογούνται από το 1948, όταν ο Λίβανος, μαζί με άλλα αραβικά έθνη, κήρυξε πόλεμο στο Ισραήλ λίγο μετά την ίδρυση του εβραϊκού κράτους.Το 2000, έπειτα από εκεχειρία υπό τη διαμεσολάβηση του ΟΗΕ, το Ισραήλ αποσύρθηκε από τα κατεχόμενα εδάφη του Λιβάνου. Ωστόσο, η συνοριακή περιοχή μεταξύ των δύο χωρών παραμένει ασταθής.

Συρία

Ισραηλινά τεθωρακισμένα καταλαμβάνουν τα υψίπεδα του Γκολάν
Ισραηλινά τεθωρακισμένα καταλαμβάνουν τα υψίπεδα του ΓκολάνΕικόνα: Keystone/ZUMA/IMAGO

Όπως και ο Λίβανος έτσι και η Συρία θεωρεί το Ισραήλ αντίπαλο και οι δύο χώρες βρίσκονται σε εμπόλεμη κατάσταση από την ίδρυση του Ισραήλ το 1948. Κατά τη διάρκεια του Πολέμου των Έξι Ημερών του 1967, το Ισραήλ κατέλαβε ένα συριακό συνοριακό οροπέδιο το οποίο είναι γνωστό και ως τα «υψίπεδα του Γκολάν» και έκτοτε κατέχει την περιοχή. Η Συρία διατηρεί επίσης συμμαχία με το Ιράν, τον κύριο αντίπαλο του Ισραήλ στην περιοχή. Τις τελευταίες δύο εβδομάδες, η Συρία και το Ισραήλ αντάλλαξαν πυρά. Ωστόσο, οι πυραυλικές επιθέσεις από τη Συρία κατά του Ισραήλ επαναλαμβάνονται εδώ και χρόνια.

Επιμέλεια: Μαρία Ρηγούτσου

DW

ΜΠΑΪΝΤΕΝ: ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΟ ΒΑΣΙΚΟ ΕΘΝΟΣ

1

Δηλώσεις του Προέδρου Μπάιντεν σχετικά με την αντίδραση των Ηνωμένων Πολιτειών στις τρομοκρατικές επιθέσεις της Χαμάς κατά του Ισραήλ και τον συνεχιζόμενο βάρβαρο πόλεμο της Ρωσίας κατά της Ουκρανίας

ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Καλησπέρα, αγαπητοί συμπατριώτες μου Αμερικανοί.  Βρισκόμαστε μπροστά σε ένα σημείο καμπής της ιστορίας – μια από εκείνες τις στιγμές όπου οι αποφάσεις που παίρνουμε σήμερα θα καθορίσουν το μέλλον για τις επόμενες δεκαετίες.  Γι’ αυτό θα ήθελα να σας μιλήσω απόψε.

Ξέρετε, νωρίτερα σήμερα το πρωί, επέστρεψα από το Ισραήλ.   Μου λένε ότι είμαι ο πρώτος Αμερικανός πρόεδρος που ταξιδεύει εκεί κατά τη διάρκεια πολέμου.

Συναντήθηκα με τον Πρωθυπουργό και μέλη του υπουργικού του συμβουλίου.  Και το πιο συγκινητικό είναι ότι συναντήθηκα με Ισραηλινούς που έζησαν προσωπικά τη φρικτή φρίκη της επίθεσης της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου.

Περισσότεροι από 1.300 άνθρωποι σφαγιάστηκαν στο Ισραήλ, μεταξύ των οποίων τουλάχιστον 32 Αμερικανοί πολίτες.  Δεκάδες αθώοι – από βρέφη μέχρι ηλικιωμένους παππούδες και γιαγιάδες, Ισραηλινοί, Αμερικανοί – πιάστηκαν όμηροι.

Όπως είπα στις οικογένειες των Αμερικανών που κρατούνται αιχμάλωτοι από τη Χαμάς, επιδιώκουμε με κάθε τρόπο για να φέρουμε τους αγαπημένους τους στην πατρίδα.  Ως Πρόεδρος, δεν υπάρχει για μένα υψηλότερη προτεραιότητα από την ασφάλεια των Αμερικανών που κρατούνται όμηροι.

Η τρομοκρατική ομάδα Χαμάς εξαπέλυσε καθαρό, ανόθευτο κακό στον κόσμο.  Αλλά δυστυχώς, ο εβραϊκός λαός γνωρίζει, ίσως καλύτερα από τον καθένα, ότι δεν υπάρχει όριο στη διαφθορά των ανθρώπων όταν θέλουν να προκαλέσουν πόνο στους άλλους.
Στο Ισραήλ, είδα έναν λαό δυνατό, αποφασισμένο, ανθεκτικό, αλλά και θυμωμένο, σοκαρισμένο και με βαθύ, βαθύ πόνο.

Μίλησα επίσης με τον Πρόεδρο της Παλαιστινιακής Αρχής Αμπάς και επανέλαβα ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες παραμένουν προσηλωμένες στο δικαίωμα του παλαιστινιακού λαού στην αξιοπρέπεια και την αυτοδιάθεση.  Οι ενέργειες των τρομοκρατών της Χαμάς δεν το αφαιρούν αυτό αμέσως.

Όπως τόσοι άλλοι, είμαι συντετριμμένος από την τραγική απώλεια ζωής Παλαιστινίων, συμπεριλαμβανομένης της έκρηξης σε νοσοκομείο στη Γάζα – η οποία δεν έγινε από τους Ισραηλινούς.

Θρηνούμε για κάθε αθώα ζωή που χάθηκε.  Δεν μπορούμε να αγνοήσουμε την ανθρωπιά των αθώων Παλαιστινίων που το μόνο που θέλουν είναι να ζήσουν ειρηνικά και να έχουν μια ευκαιρία.

Ξέρετε, η επίθεση στο Ισραήλ απηχεί σχεδόν 20 μήνες πολέμου, τραγωδίας και κτηνωδίας που προκλήθηκαν στον λαό της Ουκρανίας – λαός που υπέστη πολύ κακό τραύμα από τότε που ο Πούτιν ξεκίνησε την ολοκληρωτική εισβολή του.

Δεν έχουμε ξεχάσει τους ομαδικούς τάφους, τα πτώματα που βρέθηκαν με σημάδια βασανιστηρίων, το βιασμό που χρησιμοποιήθηκε ως όπλο από τους Ρώσους, και χιλιάδες και χιλιάδες ουκρανικά παιδιά που μεταφέρθηκαν με τη βία στη Ρωσία, κλεμμένα από τους γονείς τους.  Είναι άρρωστο.

Η Χαμάς και ο Πούτιν αντιπροσωπεύουν διαφορετικές απειλές, αλλά μοιράζονται αυτό το κοινό: και οι δύο θέλουν να εξοντώσουν εντελώς μια γειτονική δημοκρατία – να την εξοντώσουν εντελώς.

Η Χαμάς – ο δηλωμένος σκοπός της ύπαρξής της είναι η καταστροφή του κράτους του Ισραήλ και η δολοφονία των Εβραίων.

Η Χαμάς δεν εκπροσωπεί τον παλαιστινιακό λαό.  Η Χαμάς χρησιμοποιεί Παλαιστίνιους πολίτες ως ανθρώπινες ασπίδες και αθώες παλαιστινιακές οικογένειες υποφέρουν πολύ εξαιτίας τους.

Εν τω μεταξύ, ο Πούτιν αρνείται ότι η Ουκρανία έχει ή είχε ποτέ πραγματική κρατική υπόσταση.  Ισχυρίζεται ότι η Σοβιετική Ένωση δημιούργησε την Ουκρανία. Και μόλις πριν από δύο εβδομάδες, είπε στον κόσμο ότι αν οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί μας αποσύρουν – και αν οι Ηνωμένες Πολιτείες αποσύρουν, θα το κάνουν και οι σύμμαχοί μας – τη στρατιωτική υποστήριξη προς την Ουκρανία, θα έχει, εισαγωγικά, “μια εβδομάδα ζωής”  Αλλά δεν αποσύρουμε.
Ξέρω ότι αυτές οι συγκρούσεις μπορεί να φαίνονται μακρινές.  Και είναι φυσικό να αναρωτηθούμε: Γιατί αυτό έχει σημασία για την Αμερική

Επιτρέψτε μου λοιπόν να μοιραστώ μαζί σας γιατί η επιτυχία του Ισραήλ και της Ουκρανίας είναι ζωτικής σημασίας για την εθνική ασφάλεια της Αμερικής.  Ξέρετε, η ιστορία μας έχει διδάξει ότι όταν οι τρομοκράτες δεν πληρώνουν το τίμημα για τον τρόμο τους, όταν οι δικτάτορες δεν πληρώνουν το τίμημα για την επιθετικότητά τους, προκαλούν περισσότερο χάος και θάνατο και περισσότερη καταστροφή.  Συνεχίζουν και το κόστος και οι απειλές για την Αμερική και τον κόσμο συνεχίζουν να αυξάνονται.

Έτσι, αν δεν σταματήσουμε την όρεξη του Πούτιν για εξουσία και έλεγχο στην Ουκρανία, δεν θα περιοριστεί μόνο στην Ουκρανία.  Ο Πούτιν έχει ήδη απειλήσει να “υπενθυμίσει” – εισαγωγικά, να “υπενθυμίσει” στην Πολωνία ότι η δυτική γη τους ήταν δώρο από τη Ρωσία.

Ένας από τους κορυφαίους συμβούλους του, πρώην πρόεδρος της Ρωσίας, έχει αποκαλέσει την Εσθονία, τη Λετονία και τη Λιθουανία “βαλτικές επαρχίες της Ρωσίας”  Όλοι αυτοί είναι σύμμαχοι του ΝΑΤΟ.

Επί 75 χρόνια, το ΝΑΤΟ διατηρεί την ειρήνη στην Ευρώπη και αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο της αμερικανικής ασφάλειας.  Και αν ο Πούτιν επιτεθεί σε σύμμαχο του ΝΑΤΟ, θα υπερασπιστούμε κάθε σπιθαμή του ΝΑΤΟ, όπως απαιτεί και απαιτεί η συνθήκη.

Θα έχουμε κάτι που δεν επιδιώκουμε – να το ξεκαθαρίσουμε: δεν επιδιώκουμε – δεν επιδιώκουμε να έχουμε αμερικανικά στρατεύματα να πολεμούν στη Ρωσία ή να πολεμούν εναντίον της Ρωσίας.

Πέρα από την Ευρώπη, γνωρίζουμε ότι οι σύμμαχοί μας και, ίσως το πιο σημαντικό, οι αντίπαλοι και οι ανταγωνιστές μας παρακολουθούν.  Παρακολουθούν επίσης την αντίδρασή μας στην Ουκρανία.

Και αν απομακρυνθούμε και αφήσουμε τον Πούτιν να διαγράψει την ανεξαρτησία της Ουκρανίας, οι επίδοξοι επιτιθέμενοι σε όλο τον κόσμο θα ενθαρρυνθούν να επιχειρήσουν το ίδιο.  Ο κίνδυνος συγκρούσεων και χάους θα μπορούσε να εξαπλωθεί σε άλλα μέρη του κόσμου – στον Ινδο-Ειρηνικό, στη Μέση Ανατολή – ιδίως στη Μέση Ανατολή.

Το Ιράν υποστηρίζει τη ρωσική Ε- – στην Ουκρανία, και υποστηρίζει τη Χαμάς και άλλες τρομοκρατικές ομάδες στην περιοχή.  Και θα συνεχίσουμε να τους κρατάμε υπόλογους, θα μπορούσα να προσθέσω.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι εταίροι μας σε ολόκληρη την περιοχή εργάζονται για να οικοδομήσουν ένα καλύτερο μέλλον για τη Μέση Ανατολή, όπου η Μέση Ανατολή θα είναι πιο σταθερή, καλύτερα συνδεδεμένη με τους γείτονές της και – μέσω καινοτόμων έργων όπως ο σιδηροδρομικός διάδρομος Ινδίας-Μέσης Ανατολής-Ευρώπης που ανακοίνωσα φέτος στη σύνοδο κορυφής των μεγαλύτερων οικονομιών του κόσμου.  Πιο προβλέψιμες αγορές, περισσότερη απασχόληση, λιγότερη οργή, λιγότερα παράπονα, λιγότεροι πόλεμοι όταν συνδέονται.  Θα ωφελήσει τους λαούς – θα ωφελήσει τους λαούς της Μέσης Ανατολής και θα ωφελήσει εμάς.

Η αμερικανική ηγεσία είναι αυτό που κρατά τον κόσμο ενωμένο.  Οι αμερικανικές συμμαχίες είναι αυτές που μας κρατούν, την Αμερική, ασφαλείς.  Οι αμερικανικές αξίες είναι αυτές που μας καθιστούν εταίρους με τους οποίους τα άλλα έθνη θέλουν να συνεργαστούν.  Το να τα θέσουμε όλα αυτά σε κίνδυνο αν απομακρυνθούμε από την Ουκρανία, αν γυρίσουμε την πλάτη στο Ισραήλ, δεν αξίζει τον κόπο.

Γι’ αυτό, αύριο, θα στείλω στο Κογκρέσο ένα επείγον αίτημα προϋπολογισμού για τη χρηματοδότηση των αναγκών της εθνικής ασφάλειας της Αμερικής, για τη στήριξη των κρίσιμων εταίρων μας, συμπεριλαμβανομένου του Ισραήλ και της Ουκρανίας.

Πρόκειται για μια έξυπνη επένδυση που θα αποδώσει μερίσματα για την αμερικανική ασφάλεια για πολλές γενιές, θα μας βοηθήσει να κρατήσουμε τα αμερικανικά στρατεύματα μακριά από κινδύνους, θα μας βοηθήσει να οικοδομήσουμε έναν κόσμο πιο ασφαλή, πιο ειρηνικό και πιο ευημερούντα για τα παιδιά και τα εγγόνια μας.

Στο Ισραήλ, πρέπει να διασφαλίσουμε ότι θα έχουν ό,τι χρειάζονται για να προστατεύουν το λαό τους σήμερα και πάντα.  Το πακέτο ασφαλείας που στέλνω στο Κογκρέσο και ζητώ από το Κογκρέσο να κάνει είναι μια άνευ προηγουμένου δέσμευση για την ασφάλεια του Ισραήλ, η οποία θα οξύνει το ποιοτικό στρατιωτικό πλεονέκτημα του Ισραήλ, για το οποίο έχουμε δεσμευτεί – το ποιοτικό στρατιωτικό πλεονέκτημα.   Θα διασφαλίσουμε ότι το Iron Dome θα συνεχίσει να φυλάει τον ουρανό πάνω από το Ισραήλ.  Θα βεβαιωθούμε ότι οι άλλοι εχθρικοί παράγοντες στην περιοχή γνωρίζουν ότι το Ισραήλ είναι ισχυρότερο από ποτέ και θα αποτρέψουμε την εξάπλωση αυτής της σύγκρουσης.

Κοιτάξτε, την ίδια στιγμή, ο Πρόεδρος [Πρωθυπουργός] Νετανιάχου και εγώ συζητήσαμε και πάλι χθες την κρίσιμη ανάγκη για το Ισραήλ να λειτουργεί σύμφωνα με τους νόμους του πολέμου.  Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να προστατεύουν τους πολίτες στη μάχη όσο το δυνατόν καλύτερα.  Οι κάτοικοι της Γάζας χρειάζονται επειγόντως τρόφιμα, νερό και φάρμακα.

Και όπως είπα στο Ισραήλ: Όσο δύσκολο και αν είναι, δεν μπορούμε να παραιτηθούμε από την ειρήνη.  Δεν μπορούμε να παραιτηθούμε από τη λύση των δύο κρατών.

Το Ισραήλ και οι Παλαιστίνιοι αξίζουν εξίσου να ζουν με ασφάλεια, αξιοπρέπεια και ειρήνη.

Ξέρετε, και εδώ στην πατρίδα μας, πρέπει να είμαστε ειλικρινείς με τους εαυτούς μας.  Τα τελευταία χρόνια, το μίσος έχει πάρει πολύ οξυγόνο, τροφοδοτώντας τον ρατσισμό, την άνοδο του αντισημιτισμού και την ισλαμοφοβία εδώ στην Αμερική.

Ενισχύθηκε επίσης μετά τα πρόσφατα γεγονότα που οδήγησαν σε φρικτές απειλές και επιθέσεις που μας σοκάρουν και ραγίζουν τις καρδιές μας.
Χθες, σε συζητήσεις με τους ηγέτες του Ισραήλ και της Αιγύπτου, εξασφάλισα συμφωνία για την πρώτη αποστολή ανθρωπιστικής βοήθειας από τα Ηνωμένα Έθνη προς τους Παλαιστίνιους πολίτες στη Γάζα.

Εάν η Χαμάς δεν εκτρέψει ή κλέψει αυτό το φορτίο – αυτά τα φορτία, θα παράσχουμε ένα άνοιγμα για τη συνεχή παράδοση σωτήριας ανθρωπιστικής βοήθειας για τους Παλαιστίνιους.

Και όπως είπα στο Ισραήλ: Όσο δύσκολο και αν είναι, δεν μπορούμε να παραιτηθούμε από την ειρήνη.  Δεν μπορούμε να παραιτηθούμε από τη λύση των δύο κρατών.

Το Ισραήλ και οι Παλαιστίνιοι αξίζουν εξίσου να ζουν με ασφάλεια, αξιοπρέπεια και ειρήνη.

Ξέρετε, και εδώ στην πατρίδα μας, πρέπει να είμαστε ειλικρινείς με τους εαυτούς μας.  Τα τελευταία χρόνια, το μίσος έχει πάρει πολύ οξυγόνο, τροφοδοτώντας τον ρατσισμό, την άνοδο του αντισημιτισμού και την ισλαμοφοβία εδώ στην Αμερική.

Ενισχύθηκε επίσης μετά τα πρόσφατα γεγονότα που οδήγησαν σε φρικτές απειλές και επιθέσεις που μας σοκάρουν και ραγίζουν τις καρδιές μας.

Στις 7 Οκτωβρίου, οι τρομοκρατικές επιθέσεις προκάλεσαν βαθιές πληγές και τρομερές μνήμες στην εβραϊκή κοινότητα.

Σήμερα, οι εβραϊκές οικογένειες ανησυχούν για το αν θα γίνουν στόχος στο σχολείο, αν θα φορούν σύμβολα της πίστης τους περπατώντας στο δρόμο ή αν θα βγουν στην καθημερινή τους ζωή.

Ξέρετε, ξέρω ότι πολλοί από εσάς στην αμερικανική μουσουλμανική κοινότητα ή την αραβοαμερικανική κοινότητα, την παλαιστινιακή αμερικανική κοινότητα και τόσοι άλλοι είναι εξοργισμένοι και πληγωμένοι, λέγοντας στον εαυτό σας: “Να ‘μαστε πάλι”, με την ισλαμοφοβία και τη δυσπιστία που είδαμε μετά την 11η Σεπτεμβρίου.

Μόλις την περασμένη εβδομάδα, μια μητέρα μαχαιρώθηκε βάναυσα, ένα αγοράκι – εδώ στις Ηνωμένες Πολιτείες – ένα αγοράκι που μόλις είχε κλείσει τα έξι του χρόνια δολοφονήθηκε στο σπίτι τους έξω από το Σικάγο.

Το όνομά του ήταν Wadea – Wadea – ένας περήφανος Αμερικανός, μια περήφανη παλαιστινιακή αμερικανική οικογένεια.

Δεν μπορούμε να μείνουμε σιωπηλοί όταν συμβαίνει αυτό.  Πρέπει, χωρίς περιστροφές, να καταγγείλουμε τον αντισημιτισμό.  Πρέπει επίσης, χωρίς περιστροφές, να καταγγείλουμε την ισλαμοφοβία.

Και σε όλους εσάς που πονάτε – σε όσους από εσάς πονάτε, θέλω να ξέρετε: σας βλέπω.  Ανήκεις.  Και θέλω να σας πω αυτό: Είστε όλοι Αμερική.  Είστε όλοι Αμερική.

Αυτό συμβαίνει σε μια στιγμή όπου υπάρχει – ξέρετε, σε στιγμές όπως αυτές, όταν ο φόβος και η καχυποψία, ο θυμός και η οργή είναι έντονα, πρέπει να εργαστούμε σκληρότερα από ποτέ για να κρατήσουμε τις αξίες που μας κάνουν αυτό που είμαστε.

Είμαστε ένα έθνος θρησκευτικής ελευθερίας, ελευθερίας της έκφρασης.  Όλοι έχουμε το δικαίωμα να συζητάμε και να διαφωνούμε χωρίς να φοβόμαστε ότι θα στοχοποιηθούμε στα σχολεία, στους χώρους εργασίας ή στις κοινότητές μας.

Και πρέπει να αποκηρύξουμε τη βία και το βιτριόλι, να δούμε ο ένας τον άλλον όχι ως εχθρούς, αλλά ως – αλλά ως συμπολίτες μας.

Όταν ήμουν χθες στο Ισραήλ, είπα ότι όταν η Αμερική βίωσε την κόλαση της 11ης Σεπτεμβρίου, νιώσαμε κι εμείς οργή.  Ενώ αναζητήσαμε και αποδώσαμε δικαιοσύνη, κάναμε λάθη.  Έτσι, προειδοποίησα την κυβέρνηση του Ισραήλ να μην τυφλωθεί από την οργή.

Και εδώ στην Αμερική, ας μην ξεχνάμε ποιοι είμαστε.  Απορρίπτουμε όλες τις μορφές – όλες τις μορφές μίσους, είτε κατά των Μουσουλμάνων, είτε κατά των Εβραίων, είτε κατά οποιουδήποτε άλλου.  Αυτό κάνουν τα μεγάλα έθνη, και εμείς είμαστε μεγάλο Όταν ο Πούτιν εισέβαλε στην Ουκρανία, πίστευε ότι θα καταλάμβανε το Κίεβο και ολόκληρη την Ουκρανία μέσα σε λίγες ημέρες.  Λοιπόν, πάνω από ένα χρόνο αργότερα, ο Πούτιν απέτυχε και συνεχίζει να αποτυγχάνει.  Το Κίεβο στέκεται ακόμα όρθιο χάρη στη γενναιότητα του ουκρανικού λαού.

Η Ουκρανία έχει ανακτήσει περισσότερο από το 50% του εδάφους
Ρωσικά στρατεύματα κατέλαβαν κάποτε, υποστηριζόμενα από έναν συνασπισμό υπό την ηγεσία των ΗΠΑ που αποτελείται από περισσότερες από 50 χώρες σε όλο τον κόσμο, οι οποίες κάνουν το καθήκον τους για να υποστηρίξουν το Κίεβο.

Τι θα συνέβαινε αν φεύγαμε;
Είμαστε το βασικό έθνος.

Εν τω μεταξύ, ο Πούτιν στράφηκε στο Ιράν και τη Βόρεια Κορέα για να αγοράσει επιθετικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη και πυρομαχικά για να τρομοκρατήσει τις πόλεις και τους κατοίκους της Ουκρανίας.

Από την αρχή είπα ότι δεν θα στείλω αμερικανικά στρατεύματα να πολεμήσουν στην Ουκρανία.

Το μόνο που ζητάει η Ουκρανία είναι βοήθεια – για τα όπλα, τα πυρομαχικά, την ικανότητα, την ικανότητα να απωθήσει τις εισβολικές ρωσικές δυνάμεις από το έδαφός της και τα συστήματα αεράμυνας για να καταρρίψει τους ρωσικούς πυραύλους πριν καταστρέψουν τις ουκρανικές πόλεις.

Και επιτρέψτε μου να ξεκαθαρίσω κάτι: στέλνουμε στην Ουκρανία εξοπλισμό που βρίσκεται στα αποθέματά μας.  Και όταν χρησιμοποιούμε τα χρήματα που διατίθενται από το Κογκρέσο, τα χρησιμοποιούμε για να αναπληρώσουμε τις δικές μας αποθήκες – τα δικά μας αποθέματα με νέο εξοπλισμό – εξοπλισμό που υπερασπίζεται την Αμερική και κατασκευάζεται στην Αμερική: πύραυλοι Patriot για συστοιχίες αεράμυνας που κατασκευάζονται στην Αριζόνα, βλήματα πυροβολικού που κατασκευάζονται σε 12 πολιτείες σε όλη τη χώρα – στην Πενσυλβάνια, το Οχάιο, το Τέξας – και τόσα άλλα.

Ξέρετε, όπως και στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, έτσι και σήμερα, οι πατριώτες Αμερικανοί εργάτες χτίζουν το οπλοστάσιο της δημοκρατίας και υπηρετούν την υπόθεση της ελευθερίας.

Επιτρέψτε μου να κλείσω με αυτό.  Νωρίτερα φέτος, επιβιβάστηκα στο Air Force One για μια μυστική πτήση στην Πολωνία.  Εκεί, επιβιβάστηκα σε ένα τρένο με μαυρισμένα παράθυρα για μια 10ωρη διαδρομή προς το Κίεβο για να συμπαρασταθώ στο λαό της Ουκρανίας ενόψει της επετείου ενός έτους από τον γενναίο αγώνα του κατά του Πούτιν.

Μου είπαν ότι ήμουν ο πρώτος Αμερικανός [πρόεδρος] που εισήλθε σε εμπόλεμη ζώνη που δεν ελέγχεται από τον στρατό των Ηνωμένων Πολιτειών μετά τον πρόεδρο Λίνκολν.

Μαζί μου ήταν μόνο μια μικρή ομάδα προσωπικού ασφαλείας και μερικοί σύμβουλοι.
Αλλά όταν βγήκα από εκείνο το τρένο και συνάντησα τον Zelenskyy – τον πρόεδρο Zelenskyy, δεν ένιωσα μόνος.  Έφερνα μαζί μου την ιδέα της Αμερικής, την υπόσχεση της Αμερικής στους ανθρώπους που σήμερα αγωνίζονται για τα ίδια πράγματα για τα οποία αγωνιστήκαμε πριν από 250 χρόνια: ελευθερία, ανεξαρτησία, αυτοδιάθεση.

Και καθώς περπατούσα στο Κίεβο με τον Πρόεδρο Zelenskyy, με τις σειρήνες αεροπορικής επιδρομής να ηχούν στο βάθος, ένιωσα κάτι που πάντα πίστευα πιο έντονα από ποτέ: η Αμερική είναι ένας φάρος για τον κόσμο ακόμα.  Ακόμα.Είμαστε, όπως είπε η φίλη μου Μαντλίν Ολμπράιτ, “το απαραίτητο έθνος”

Απόψε, υπάρχουν αθώοι άνθρωποι σε όλο τον κόσμο που ελπίζουν εξαιτίας μας, που πιστεύουν σε μια καλύτερη ζωή εξαιτίας μας, που είναι απελπισμένοι να μην ξεχαστούν από εμάς και που μας περιμένουν.

Αλλά ο χρόνος είναι σημαντικός.

Ξέρω ότι έχουμε τις διαιρέσεις μας στο σπίτι.  Πρέπει να τους ξεπεράσουμε.  Δεν μπορούμε να αφήσουμε την ασήμαντη, κομματική, οργισμένη πολιτική να εμποδίσει τις ευθύνες μας ως μεγάλο έθνος.Δεν μπορούμε και δεν θα αφήσουμε τρομοκράτες όπως η Χαμάς και τυράννους όπως ο Πούτιν να νικήσουν.  Αρνούμαι να το επιτρέψω αυτό.

Σε τέτοιες στιγμές, πρέπει να υπενθυμίζουμε – πρέπει να θυμόμαστε ποιοι είμαστε.  Είμαστε οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής – οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.  Και δεν υπάρχει τίποτα – τίποτα πέρα από τις δυνατότητές μας αν το κάνουμε μαζί.

Σπύρος Λίτσας: σκέψεις για την κρίση στο Ισραήλ

0

Του Σπύρου Ν. Λίτσα

Έχουν γραφεί και ειπωθεί πολλά ήδη, από τον υποφαινόμενο και άλλους, για την 7/10, την τρομοκρατική επίθεση δηλαδή της Hamas και άλλων ριζοσπαστικοποιημένων ομάδων εντός της Λωρίδας της Γάζας, π.χ η Παλαιστινιακή Ισλαμική Τζιχάντ (PIJ) που αριθμεί γύρω στα 6 χιλιάδες μέλη. Στο σημερινό μου σημείωμα θα αναφερθώ στις ευρύτερες προκλήσεις για το κράτος του Ισραήλ μέσα από αυτή τη μεγάλη κρίση.

Είναι σημαντικό να αναφερθεί ότι η αρχή της αναλογικότητας, αν και το κελεύει το Διεθνές Δίκαιο, είναι αδύνατον να αποτυπωθεί σε έναν πόλεμο. Κι αυτό γιατί ο πόλεμος δεν εξελίσσεται ως στρατιωτική άσκηση επιτελείων, αλλά είναι χαμαιλέοντας όπως ορθά υποστηρίζει ο Κλαούσεβιτς και σε συμπαρασύρει στις δικές του διαδικασίες απορρύθμισης όσο κι αν ο στρατός σου είναι άρτια εκπαιδευμένος, η εθνική ενότητα αταλάντευτη, οι κρατικές δομές ευέλικτες και αποδοτικές και έχεις πλήρη συναίσθηση της αξίας της ζωής όπως επιβάλει ο αξιακός κώδικας του δυτικού κόσμου μετά τον Διαφωτισμό. Το Ισραήλ έχει όλα τα παραπάνω. Στην παρούσα χρονική στιγμή όμως έχει να αντιμετωπίσει δυο είδη κομβικών απειλών, α) την εσωτερική του ασφάλεια, β) τον κίνδυνο παραμόρφωσης της φυσιογνωμίας του.

Είναι σημαντικό να γίνει κατανοητό πως το Ισραήλ δεν αντιμετωπίζει μια συμβατική απειλή. Οι αντίπαλοι του με προεξέχοντα το Ιράν έχουν την ίδια στόχευση που είχε κάποτε ο Χίτλερ και οι συν αυτώ. Να σβηστεί το Ισραήλ, τότε οι Εβραϊκοί πληθυσμοί, από τον χάρτη. Γι’ αυτό και η υπέρμετρη ωμότητα της βίας απέναντι σε παιδιά, γυναίκες, ηλικιωμένους από τους τρομοκράτες. Το να παίρνεις τη ζωή από ένα παιδί δεν σου εξασφαλίζει μόνο μια σίγουρη θέση στην Κόλαση, επίγεια και υπόγεια, αλλά και ξεριζώνεις την προοπτική της συνέχειας, την ενδυνάμωση του κορμού, τη δυνατότητα της ανθοφορίας του γένους σε χρόνο μέλλοντα. Η ασύμμετρη απειλή που το Ισραήλ έχει να αντιμετωπίσει δεν αφορά μόνο τη στοχοποίηση του ένστολου που φέρει όπλο, αλλά και του παιδιού ή του ηλικιωμένου που το μόνο που φέρουν είναι η προσδοκία του μέλλοντος και η ελπίδα για μια αξιοπρεπή ολοκλήρωση του προσωπικού κύκλου της ζωής.

Το Ισραήλ, για πρώτη φορά στην ιστορία του, θρηνεί μεγαλύτερο αριθμό αμάχων από ό,τι πολεμιστών κι αυτό είναι δύσκολο να το αντέξει ο οποιοσδήποτε. Παράλληλα όμως έχει να αντιμετωπίσει την προοπτική της εμπλοκής του σε ένα διπλό μέτωπο από Νότο και Βορά, αντιμετωπίζοντας τις ακραία ριζοσπαστικοποιημένες Σουνιτικές αλλά και Σιιτικές οργανώσεις, το όλον του Ερέβους δηλαδή. Η πραγμάτωση μιας τέτοιας εξέλιξης θα είναι εξόχως αρνητική για το Ισραήλ εξαιτίας του ότι θα έχει να αντιμετωπίσει από τη μια έναν πόλεμο φθοράς με στοιχεία ανταρτοπολέμου αστικού περιβάλλοντος στη Γάζα και από την άλλη μια εισβολή από τα σύνορα του Λιβάνου. Παράλληλα θα πρέπει να βρει απαντήσεις στα ακόλουθα δυο κομβικά ερωτηματικά, α) τον ρόλο της Δυτικής Όχθης κατά τη διάρκεια της κρίσης και β) τον ρόλο της Συρίας στην περιοχή των υψωμάτων του Γκολάν. Η επιτυχής αντιμετώπιση όλων αυτών των πραγματικών και δυνητικών μετώπων προϋποθέτει χρήση πολεμικής τεχνολογίας αλλά και “άρβυλο πάνω στο έδαφος”. Το δεύτερο επίπεδο είναι αυτό που δημιουργεί μεγάλο πονοκέφαλο στο Ισραήλ αφού απαιτεί σημαντική διασπορά δυνάμεων. Αν κάποιος μελετήσει τη δομή του Ισραήλ θα φτάσει στο συμπέρασμα ότι ο τρόπος με τον οποίο είναι δομημένος ο στρατός του Ισραήλ εμπεριέχει μεγαλύτερες πιθανότητες να ανταπεξέλθει επιτυχώς στις προκλήσεις αυτές παρά το αντίθετο. Το ζητούμενο εδώ όμως δεν είναι οι αντοχές του στρατού του Ισραήλ αλλά της Ισραηλινής κοινωνίας που είναι στο μεγαλύτερο μέρος της απολύτως δυτική. Με άλλα λόγια είναι άνθρωποι φυσιολογικοί που υμνούν την προοπτική της ζωής και όχι αυτή του θανάτου και εκ των πραγμάτων η πύκνωση άφιξης φέρετρων από το μέτωπο με νέους και νέες ουδείς μπορεί να γνωρίζει τι αποτελέσματα θα φέρει.

Αυτό το στοιχείο μας οδηγεί στη δεύτερη απειλή, αυτή της φυσιογνωμίας. Η προσπάθεια του Ισραήλ να ανταποκριθεί στις πολυεπίπεδες προκλήσεις των συγκρούσεων ουσιαστικά το σέρνει στο γήπεδο των Ισλαμιστών που η επιτυχία της σύγκρουσης δεν μετριέται από το στρατιωτικό αποτέλεσμα της ημέρας αλλά από τον αριθμό των δικών τους νεκρών που θα διευρύνουν ακόμη περισσότερο τον κύκλο της ριζοσπαστικοποίησης σε βάθος χρόνου και γενεών. Με άλλα λόγια το Ισραήλ δεν θα πρέπει να επιτρέψει στον εαυτό του να πετάξει τη δυτική του ταυτότητα και να αναζητήσει μια νέα φυσιογνωμία μέσα από τα βιβλικά ολιστικά σχήματα της υπέρτερης τιμωρίας και της υπέρμετρης ανταπόδοσης. Ταυτόχρονα με τον πόλεμο απέναντι στους Τρομοκράτες το Ισραήλ σύντομα θα έχει να αντιμετωπίσει ένα εσωτερικό μέτωπο, αυτών που θα απαιτούν την αλλαγή της φυσιογνωμίας του κράτους από μια δυτική φιλελεύθερη δημοκρατία σε μια πολεμική μηχανή αρχαϊκού τύπου που θα είναι συμβατή με το μέγεθος της απειλής και όχι με το βάρος της προοπτικής και την προσμονή των δικών της επόμενων γενεών για μια καλύτερη ζωή. Όσοι έχουμε ζήσει το Τελ Αβίβ ως μια κοσμοπολίτικη πρωτεύουσα του δυτικού κόσμου δεν θέλουμε να το δούμε να μεταμορφώνεται ούτε σε ερείπια από τους τρομοκράτες αλλά ούτε και σε στρατώνα από τις υπέρμετρες ανάγκες του ίδιου του πολέμου.

Μοναδική λύση είναι τώρα και ενώ οι συγκρούσεις συνεχίζονται η Διπλωματία να αναλάβει ρόλο. Έξυπνο κράτος είναι αυτό που ενώ ο στρατός του πολεμά ο διπλωμάτης του βρίσκει τρόπους να συζητά με τμήματα της άλλης πλευράς για την οικοδόμηση των προοπτικών της μετάβασης σε φάση post-bellum. Αλλιώς η σύρραξη μετατρέπεται σε εθισμό και η ζωή χάνει την εμπιστοσύνη της στην προσμονή της επόμενης καλύτερης ημέρας.

Υ.Γ. Καθώς γράφονται οι γραμμές αυτές έφθασαν τα κακά νέα για τον βομβαρδισμό του Ελληνορθόδοξου ναού του Αγίου Πορφυρίου στη Γάζα, τόπο λατρείας για τους Χριστιανούς Ορθόδοξους ανά τον πλανήτη, αλλά και σημαντικό αρχαιολογικό μνημείο της Βυζαντινής εποχής. Τα νέα αυτά έρχονται να ενισχύσουν τους προβληματισμούς μου περί της εσωτερικής πάλης για τη φυσιογνωμία του Ισραήλ, ενώ προκρίνουν κι άλλη μια αναγκαιότητα. Την προβολή της θέσης της Ελλάδας ότι δεν θα επιτρέψει το παραμικρό πλήγμα στο status του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων από κανέναν.

* Ο Σπύρος Λίτσας είναι Καθηγητής Θεωρίας των Διεθνών Σχέσεων Πανεπιστημίου Μακεδονίας. Το νέου του βιβλίο “Διεθνείς Σχέσεις από την Αρχή: Θεωρητικοί Αναστοχασμοί” κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις του Πανεπιστημίου Μακεδονίας σε όλη την Ελλάδα.

capital.gr

Guerre Israël-Hamas : les diplomates israéliens ont quitté la Turquie

0
TOPSHOT - Protesters shout slogans during a demonstration against Israel in Istanbul on October 20, 2023, after Turkey declared a three-day national mourning in solidarity with the Palestinian people. Israelis and Palestinians have traded blame for a deadly strike on a Gaza hospital this week, with the number of deaths given ranging from dozens to nearly 500. World leaders have condemned the strike and protests have erupted in Arab countries and the wider Muslim world amid stark disagreement over the toll and who is responsible. (Photo by BULENT KILIC / AFP)

 

Par

Des manifestations hostiles ont eu lieu, mardi et mercredi, devant les bâtiments des représentations diplomatiques à Istanbul et Ankara, avec des tentatives d’intrusion, en soutien à la population de Gaza.

Israël a ordonné, jeudi 19 octobre, l’évacuation de ses diplomates de Turquie, après que des manifestations de soutien à la population de Gaza ont dégénéré aux abords de ses représentations diplomatiques à Istanbul et à Ankara. Deux jours plus tôt, le Conseil national de sécurité israélien avait tiré la sonnette d’alarme. Evoquant des « menaces terroristes croissantes » envers ses ressortissants à l’étranger, il a enjoint à « tous les Israéliens présents en Turquie de partir le plus vite possible ».

L’ambassadrice en Turquie, Irit Lillian, nommée à ce poste en septembre 2022, a quitté Ankara dans la journée de jeudi en compagnie de son équipe. A cette occasion, des sources diplomatiques turques ont tenu à souligner aux médias, sous le couvert de l’anonymat, que ce départ était lié à des raisons de sécurité et qu’il n’y avait pas de crise politique entre les deux pays, actuellement sur la voie de la réconciliation après des années de brouille.

En réalité, le rapprochement turco-israélien apparaît fragilisé par la guerre entre le Hamas et Israël. Rompant avec le ton modéré qu’il avait adopté au début des hostilités, le président Erdogan a qualifié le pilonnage de Gaza par l’armée israélienne de « génocide ». Il a affirmé que les porte-avions envoyés en Méditerranée par les Etats-unis avaient pour mission de bombarder Gaza, malgré les dénégations du Pentagone, selon lequel il s’agit de dissuader l’implication d’autres acteurs dans le conflit.

Image de défenseur des musulmans sunnites

Ces déclarations à l’emporte-pièce tranchent avec le ton de désescalade adopté au début de la guerre. Pour contenter son électorat, conservateur et religieux, le président turc doit renouer avec son image de défenseur des musulmans sunnites et de champion de la cause palestinienne. Soucieux d’exprimer son soutien à Gaza, M. Erdogan a déclaré mardi soir un deuil national de trois jours en Turquie.

L’opinion publique turque, toutes tendances confondues, soutient les prises de position de son chef. Tous les partis politiques, y compris ceux de l’opposition, notamment le Parti républicain du peuple mais aussi la gauche prokurde, sont sur la même ligne. Mardi soir, l’annonce de l’explosion dans l’hôpital Al-Ahli à Gaza, dont M. Erdogan a attribué d’emblée la responsabilité à l’armée israélienne, a mis le feu aux poudres. Des milliers de militants affiliés à des partis islamistes et nationalistes ont afflué aux abords des représentations diplomatiques israéliennes. A Istanbul, les manifestants ont lancé des feux d’artifice sur l’immeuble abritant le consulat, où un groupe a tenté de pénétrer. Après plusieurs heures d’affrontements, un militant islamiste est mort d’une crise cardiaque et soixante-trois personnes ont été blessées, des policiers pour la plupart, selon un bilan fourni par le gouvernorat d’Istanbul.

Des scènes similaires ont eu lieu au même moment à Ankara, où l’ambassade a été cernée par une foule réclamant sa fermeture. La résidence a fait l’objet d’une tentative d’incursion. Les manifestations se sont poursuivies mercredi soir, toujours aux abords des représentations diplomatiques. Vendredi, la tension est retombée d’un cran, les manifestants restant cantonnés à proximité des mosquées à Istanbul et à Ankara, probablement sur ordre du gouvernement. « Arrêtez le génocide ! », « Israël assassin, quitte la Palestine », ont scandé des hommes brandissant des poupées couvertes de taches rouges, en référence aux enfants palestiniens victimes de la guerre.

L’explosion de l’hôpital, dont les Israéliens et les Palestiniens se renvoient mutuellement la responsabilité, a suscité une vague de protestation dans de nombreux pays musulmans. Mercredi, environ 10 000 personnes se sont rassemblées devant l’ambassade d’Israël à Amman, exigeant l’expulsion des diplomates. Au Maroc, des centaines de personnes ont convergé mercredi vers le consulat américain à Casablanca, dénonçant le soutien de Washington à Israël dans le cadre de son offensive sur Gaza. Craignant pour la sécurité de ses diplomates, Tel-Aviv leur a enjoint de quitter la Jordanie, le Maroc et Bahreïn.

https://www.lemonde.fr/international/article/2023/10/21/guerre-israel-hamas-les-diplomates-israeliens-ont-quitte-la-turquie_6195803_3210.html