Αρχική Blog Σελίδα 1552

Αλλαγή καθεστώτος στο Ιράν: Προϋπόθεση για την ειρήνη και τη σταθερότητα στη Μέση Ανατολή

2

-OCTOBER 27, 2023

Τις τελευταίες ημέρες, ο κόσμος έγινε μάρτυρας γεγονότων που εκτυλίχθηκαν στη Γάζα, αφήνοντας τους πάντες σοκαρισμένους στη θέα της σφαγής αθώων ανθρώπων. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το ιρανικό καθεστώς υποστηρίζει τρομοκρατικές ομάδες στην περιοχή, αλλά όταν πρόκειται για την αντιμετώπιση του καταστροφικού ρόλου του ιρανικού καθεστώτος, όλα τα μέρη διστάζουν και εκφράζουν αμφιβολίες. Ο λόγος για αυτόν τον δισταγμό δεν είναι η έλλειψη επίγνωσης των επιζήμιων δραστηριοτήτων του ιρανικού καθεστώτος στην περιοχή, αλλά μάλλον η κυρίαρχη πολιτική αναποφασιστικότητας και κατευνασμού απέναντί ​​του.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το ιρανικό καθεστώς υποστηρίζει ενεργά τις πυρκαγιές του πολέμου στην περιοχή, συμπεριλαμβανομένου του πιο πρόσφατου επεισοδίου που βλέπουμε σήμερα. Ο Χαμενεΐ και οι Φρουροί της Επανάστασης εκμεταλλεύονται τον καταστροφικό πόλεμο στη Μέση Ανατολή για να γλιτώσουν από την καθυστερημένη ανατροπή του καθεστώτος.

Πέρυσι, αυτές ακριβώς τις μέρες, έλαβε χώρα μια μεγάλη εξέγερση σε περισσότερες από 280 πόλεις σε όλο το Ιράν. Οι δυνάμεις ασφαλείας του καθεστώτος σκότωσαν τουλάχιστον 750 άτομα, τραυμάτισαν πολλούς και συνέλαβαν 30.000 άτομα.

Σύμφωνα με αξιωματούχους του καθεστώτος, κατά τη διάρκεια αυτής της εξέγερσης, 5.000 μέλη των Φρουρών της Επανάστασης τραυματίστηκαν και περίπου 200 από αυτούς σκοτώθηκαν. Έτσι, το καθεστώς συνειδητοποίησε ότι βρισκόταν στα πρόθυρα της κατάρρευσης.

Μπροστά στη βίαιη καταστολή του καθεστώτος, ο λαός του Ιράν συνέχισε τις διαδηλώσεις του, αποτελώντας σοβαρή απειλή για τη θρησκευτική τυραννία που κυριαρχεί στο Ιράν. Υπό αυτές τις συνθήκες, το ιρανικό καθεστώς πρέπει να αναλάβει δράση για να ξεφύγει την ανατροπή και τις μελλοντικές εξεγέρσεις. Η χορηγία της τρομοκρατίας και η αποσταθεροποίηση της Μέσης Ανατολής και πέρα ​​από αυτήν ήταν βασικά στοιχεία στο παιχνίδι του ιρανικού καθεστώτος για τη διασφάλιση της επιβίωσης και του ελέγχου του στη χώρα. Ανώτεροι αξιωματούχοι του καθεστώτος έχουν παραδεχτεί ότι εάν το καθεστώς δεν πολεμήσει στο Ιράκ, τη Συρία, την Υεμένη, την Παλαιστίνη και τον Λίβανο, θα πρέπει να αγωνιστεί για την επιβίωσή του στην Τεχεράνη.

Ο υπουργός Εξωτερικών του ιρανικού καθεστώτος, στις τελευταίες του δηλώσεις στην εθνική τηλεόραση στις 16 Οκτωβρίου, δήλωσε: «Εάν σήμερα δεν υπερασπιστούμε τη Γάζα, αύριο θα πρέπει να αμυνθούμε ενάντια σε αυτές τις βόμβες στις δικές μας πόλεις».

Αυτή είναι η πολιτική που ακολουθεί το ιρανικό καθεστώς εδώ και χρόνια. Το σχέδιο ατομικής βόμβας του καθεστώτος, το οποίο αποκαλύφθηκε από το Εθνικό Συμβούλιο Αντίστασης του Ιράν (NCRI), αφύπνισε τον κόσμο για την ύπαρξη ενός τέτοιου έργου. Οι βαλλιστικοί πύραυλοι του καθεστώτος έχουν πλέον το βεληνεκές να φτάσουν σε ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Οι βόμβες IED στο Ιράκ και η παρέμβαση του καθεστώτος στη χώρα αυτή είχαν ως αποτέλεσμα την απώλεια χιλιάδων ζωών. Οι επεμβάσεις του καθεστώτος στην Υεμένη και τη Συρία, η σφαγή ανθρώπων, η ομηρεία ξένων υπηκόων στις ιρανικές φυλακές και η παρέμβασή του στον Λίβανο μέσω της Χεζμπολάχ είναι μόνο ένα κλάσμα των πολιτικών αυτού του καθεστώτος.

Και δεν έχουμε ξεχάσει ότι τα ιρανικά drones σκοτώνουν καθημερινά αθώους Ουκρανούς.

Ωστόσο, η διεθνής κοινότητα παρέμεινε σε μεγάλο βαθμό αδιάφορη σε αυτό το καθεστώς. Δεν μπορεί να ειπωθεί ότι οι διεθνείς κυρώσεις ήταν αναποτελεσματικές για τον περιορισμό αυτού του καθεστώτος, αλλά σίγουρα μπορεί να ειπωθεί ότι αυτές οι κυρώσεις απλώς επιβράδυναν τον ρυθμό του καθεστώτος στη χρηματοδότηση της τρομοκρατίας και απέτυχαν να στοχεύσουν την καρδιά του ζητήματος.

Μόλις πρόσφατα, οι Ηνωμένες Πολιτείες απελευθέρωσαν 6 δισεκατομμύρια δολάρια από κατασχεμένα περιουσιακά στοιχεία του ιρανικού καθεστώτος με αντάλλαγμα την απελευθέρωση πέντε από τους ομήρους του. Αν νομίζετε ότι αυτά τα χρήματα θα δαπανηθούν για τον ιρανικό λαό, κάνετε μεγάλο λάθος. Επομένως, η κυρίαρχη πολιτική της Δύσης απέναντι στο ιρανικό καθεστώς ήταν ο κατευνασμός και η προσέγγιση.

Αυτή η λανθασμένη πολιτική επιτρέπει στο ιρανικό καθεστώς να συνεχίσει τις επεμβάσεις του στην περιοχή και να καταστείλει περαιτέρω τον λαό του. Όταν πρόκειται για την αντιμετώπιση των μουλάδων, ο κατευνασμός στέλνει μόνο ένα σήμα αδυναμίας και ενθαρρύνει το καθεστώς να επεκτείνει περαιτέρω τις προκλητικές του ενέργειες.

Όπως είχε πει κάποτε ο Ουίνστον Τσόρτσιλ: «Καλυνός είναι αυτός που ταΐζει έναν κροκόδειλο, ελπίζοντας ότι θα τον φάει τελευταίος».

Αν αναζητήσετε τον μεγαλύτερο εχθρό του ιρανικού καθεστώτος, θα τον βρείτε ανάμεσα στον λαό και το αντιστασιακό του κίνημα. Αυτό φοβάται το καθεστώς περισσότερο από μια στρατιωτική επίθεση. Το 1988, το καθεστώς εκτέλεσε 30.000 μέλη και υποστηρικτές της Οργάνωσης των Μουτζαχεντίν του Λαού του Ιράν ( PMOI/MEK ), της κύριας αντιπολίτευσης. Όμως η ΜΕΚ επέζησε και συνέχισε να ευδοκιμεί τις επόμενες δεκαετίες. Μόνο τον περασμένο χρόνο, οι υποστηρικτές των MEK στο Ιράν πραγματοποίησαν περισσότερες από 3.000 αντικαθεστωτικές δραστηριότητες σε ολόκληρη τη χώρα και απέδειξαν για άλλη μια φορά ότι η Ιρανική Αντίσταση είναι η αληθινή εναλλακτική στο καθεστώς των μουλάδων.

Η αλλαγή καθεστώτος στο Ιράν είναι η προϋπόθεση για την ειρήνη, την ασφάλεια και τη σταθερότητα για τα εκατοντάδες εκατομμύρια των ανθρώπων που ζουν στη Μέση Ανατολή. Δυστυχώς, όσο συνεχίζεται η πολιτική κατευνασμού της Δύσης προς την ιρανική κυβέρνηση, η ειρήνη και η σταθερότητα στην περιοχή δεν θα είναι εφικτές.

Ευτυχώς, η αλλαγή καθεστώτος δεν απαιτεί ξένη σύγκρουση ή εξωτερική εισβολή. Υπάρχει ήδη μεγάλη δυνατότητα για αυτό στο εσωτερικό του Ιράν. Τον τελευταίο χρόνο, ο λαός του Ιράν βγήκε στους δρόμους για άλλη μια φορά, απορρίπτοντας κάθε μορφή δικτατορίας, είτε μοναρχία είτε θρησκευτική εξουσία. Ο λαός του Ιράν απαιτεί αλλαγή καθεστώτος και εγκαθίδρυση μιας δημοκρατίας που θα βασίζεται στον διαχωρισμό θρησκείας και κράτους.

Δυστυχώς, η άσκηση λανθασμένων πολιτικών έναντι του ιρανικού καθεστώτος έχει το κόστος της απώλειας χιλιάδων ζωών στην περιοχή και το ίδιο το Ιράν. Οι δυτικές κυβερνήσεις γνωρίζουν πολύ καλά τον καταστροφικό ρόλο του Σώματος των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης ( IRGC ) και των πληρεξουσίων του στην περιοχή, τη συμμετοχή τους στην τρομοκρατία και την πολεμοκάπηλη  λειτουργία του στο εξωτερικό, καθώς και την καταστολή του στο εσωτερικό.

Το Εθνικό Συμβούλιο Αντίστασης του Ιράν (NCRI) έχει δηλώσει εδώ και καιρό ότι η θρησκευτική και τρομοκρατική δικτατορία που κυβερνά το Ιράν είναι το επίκεντρο της έντασης και ο εξαγωγέας της τρομοκρατίας και του φονταμενταλισμού σε αυτήν την περιοχή του κόσμου. Σήμερα, όλοι μπορούν να δουν αυτήν την πραγματικότητα.

Οποιαδήποτε αντιτρομοκρατική πολιτική που ακολουθείται από δυτικές κυβερνήσεις που δεν στοχεύει την πηγή της τρομοκρατίας στην Τεχεράνη δεν θα έχει τελικά κανένα αποτέλεσμα και θα κερδίσει μόνο χρόνο για τους μουλάδες που κυβερνούν το Ιράν.

Ωστόσο, η λύση δεν βρίσκεται στην ξένη στρατιωτική επέμβαση. Τα λάθη που έκαναν οι Ηνωμένες Πολιτείες στις εισβολές τους στο Αφγανιστάν και το Ιράκ καθιστούν αυτή την επιλογή εξαιρετικά επικίνδυνη και αναποτελεσματική, και μπορεί ακόμη και να προωθήσει τους απαίσιους στόχους του ιρανικού καθεστώτος στην περιοχή.

Ο κ. Masoud Rajavi, ο ηγέτης της Ιρανικής Αντίστασης, είπε πριν από τριάντα χρόνια ότι το κεφάλι του φιδιού στην Τεχεράνη πρέπει να είναι ο στόχος, και αυτό μπορεί να επιτευχθεί μόνο με την υποστήριξη της αντιπολίτευσης.

Στις 24 Οκτωβρίου, στο μήνυμά της σε διάσκεψη στο βρετανικό κοινοβούλιο, η κυρία Maryam Rajavi είπε:

«Δυστυχώς, οι δυτικές κυβερνήσεις αγνόησαν τρεις δεκαετίες προειδοποιήσεων και αποκαλύψεων της  Ιρανικής Αντίστασης  σχετικά με την πολεμοχαρή φύση του καθεστώτος, ιδιαίτερα τον ρόλο του IRGC και της τρομοκρατικής δύναμης Quds και των πληρεξουσίων της.

«Από δύο δεκαετίες πριν, έχουμε επιμείνει ότι το IRGC (Islamic Revolutionary Guard Corps)πρέπει να χαρακτηριστεί τρομοκρατική  οντότητα  . Οποιαδήποτε καθυστέρηση ως προς αυτό θα επιτρέψει στο IRGC να αυξήσει την επιρροή του, να συνεχίσει τα πυρηνικά του έργα χρησιμοποιώντας ευρωπαϊκές εγκαταστάσεις, να εξάγει τρομοκρατία και πολεμοχαρείς ενέργειες και να έχει πρόσβαση σε εξοπλισμό που χρησιμοποιείται για την καταστολή στο Ιράν. Επομένως,

«Πρώτον, είναι καιρός το βρετανικό κοινοβούλιο να ζητήσει από την κυβέρνησή του να χαρακτηρίσει το IRGC ως τρομοκρατική ομάδα το συντομότερο δυνατό.

«Δεύτερον, θα πρέπει να αναγνωρίσει τον αγώνα του ιρανικού λαού για την ανατροπή του καθεστώτος και τον νόμιμο αγώνα των Ιρανών νέων εναντίον του IRGC.

«Τις τελευταίες ημέρες, το καθεστώς έχει προειδοποιηθεί να μείνει μακριά από τη σύγκρουση. Αυτές οι προειδοποιήσεις είναι αναποτελεσματικές. Το καθεστώς πρέπει να λογοδοτήσει για την πυροδότηση του πολέμου.

«Για να σβήσει τη φωτιά, ο κόσμος πρέπει να σταθεί ενάντια στο κόμμα που τροφοδοτεί τη φωτιά. Διαφορετικά, το καθεστώς θα ξαναρχίσει τον πόλεμο σε άλλο μέρος και με άλλο τρόπο. Οποιαδήποτε μορφή δολοφονίας αθώων πολιτών παρέχει καύσιμο στον θρησκευτικό φασισμό στο Ιράν. Τους δίνει ασπίδα και κάλυψη για να συγκρατήσουν την εξέγερση και να αποφύγουν την ανατροπή τους».

Η λύση βρίσκεται αποκλειστικά στα χέρια του λαού και της αντίστασής του.

iranfocus.com

 

Χρήστος Κωνσταντινίδης: Έγκλημα στη Χειμάρρα! Το αλβανικό καθεστώς υφαρπάζει περιουσίες Ελλήνων (ΒΙΝΤΕΟ)

0

Ένας μαραθώνιος υφαρπαγών και αδειών στην αλβανική κυβέρνηση.

Τις καταγγελίες μελών της ελληνικής εθνικής μειονότητας για τον σφετερισμό ελληνικών περιουσιών από το αλβανικό καθεστώς στη Χειμάρρα μετέφερε στην εκπομπή LEADERS ο δημοσιογράφος του Sportdog.gr, Χρήστος Κωνσταντινίδης.

Ακόμα και αλβανικά μέσα δείχνουν τις μπουλντόζες των εργολάβων να έχουν πιάσει δουλειά στους γκρεμούς. Πρόκειται για έγκλημα που καταστρέφει την τουριστική περιοχή αναφέρει ο τίτλος του ρεπορτάζ αλβανικού μέσου ενημέρωσης.

Όπως καταγγέλλουν κάτοικοι της Χειμάρρας έχουν ξεκινήσει 4-5 έργα τεράστια στο χωριό Δρυμάδες. Ένας μαραθώνιος υφαρπαγών και αδειών στην αλβανική κυβέρνηση το να δώσουν άδεια σε ολιγάρχες.

Μιλώντας στην εκπομπή LEADERS, ο δημοσιογράφος του Sportdog.gr σχολίασε, ότι «το θέμα είναι ο ορισμός, ότι λείπει η γάτα και χορεύουν τα ποντίκια. Όπου γάτα, βάλτε μία ισχυρή Ελλάδα», οι κινήσεις της οποίας είναι αναιμικές.

Όσο η δίκη του εκλεγμένου Έλληνα δημάρχου δεν προχωρά τόσο μεγαλώνει η αυθαιρεσία με Αλβανούς από τα βόρεια της χώρας να εμφανίζονται ως ιδιοκτήτες σε εκτάσεις φιλέτο στη Χειμάρρα και τους Δρυμάδες.

Τα αλβανικά μέσα πάντως ενώ καλύπτουν εκτενώς της δίκη Μπελέρη αποφεύγουν κάθε σύνδεσή της με τις καταγγελίες για υφαρπαγή των ελληνικών περιουσιών.

Τί κάνει η Ελλάδα για τον Μπελέρη; Όπως σχολίασε πρόσφατα σε συνέντευξή του στην ΕΡΤ ο αδελφός του εκλεγμένου δήμαρχου Χειμάρρας Λεονάρντο Μπελέρη, «5 μήνες η Ελλάδα τους χαϊδεύει τα αφτιά».

Δείτε την παρέμβαση του Χρήστου Κωνσταντινίδη στην εκπομπή LEADERS:

@xkon1984Καταγγελίες για υφαρπαγή ελληνικών περιουσιών στη Χειμάρρα♬ πρωτότυπος ήχος – Xristos Konstantinidis

Επιθέσεις, αντίποινα και πολιτοφυλακές: Η αντιπαράθεση Ιράν-ΗΠΑ εντείνεται στη Μέση Ανατολή

0

OCTOBER 28, 2023
FARAMARZ DAVAR

 

Οι Ηνωμένες Πολιτείες έβαλαν στο στόχαστρο τις δυνάμεις πληρεξουσίου του Ιράν στην ανατολική Συρία λίγες ώρες μετά την άμεση προειδοποίηση του Τζο Μπάιντεν στον Ανώτατο Ηγέτη του Ιράν Αλί Χαμενεΐ. 

Οι επιθέσεις πολιτοφυλακών που υποστηρίζονται από την Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν κατά των αμερικανικών δυνάμεων στο Ιράκ και τη Συρία έχουν κλιμακωθεί από την έναρξη της σύγκρουσης μεταξύ του Ισραήλ και της τρομοκρατικής ομάδας Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου. 

Τα ολονύκτια επιδρομές των ΗΠΑ, που εξουσιοδοτήθηκαν από τον Πρόεδρο Μπάιντεν, ήταν η πρώτη αμερικανική απάντηση σε αυτό που ο υπουργός Άμυνας Λόιντ Όστιν είπε ότι ήταν μια σειρά επιθέσεων εναντίον αμερικανικού προσωπικού και εγκαταστάσεων στο Ιράκ και τη Συρία από πολιτοφυλακές που υποστηρίζονται από το Ιράν τις τελευταίες δύο εβδομάδες. 

Το Πεντάγωνο είπε ότι οι βάσεις που χτυπήθηκαν χρησιμοποιήθηκαν από αυτές τις πολιτοφυλακές και περιέγραψε τα χτυπήματα ως μέτρα αυτοάμυνας ξεχωριστά από τη στρατιωτική του υποστήριξη προς το Ισραήλ.

Συνέβη λιγότερο από 48 ώρες μετά την άνευ προηγουμένου ομιλία του Μπάιντεν στον Αλί Χαμενεΐ κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου στον Λευκό Οίκο.

“Η προειδοποίησή μου προς τον Αγιατολάχ ήταν ότι, εάν συνεχίσουν να κινούνται εναντίον αυτών των στρατευμάτων, θα απαντήσουμε και θα πρέπει να είναι προετοιμασμένος. Δεν έχει να κάνει με το Ισραήλ”, είπε μαζί με τον Αυστραλό πρωθυπουργό Άντονι Αλμπανέζε που επισκέφθηκε. 

Στη συνέχεια, οι Ηνωμένες Πολιτείες στόχευσαν τις δυνάμεις πληρεξουσίου του Ιράν στην ανατολική Συρία, με αποτέλεσμα να τραυματιστούν επτά άνθρωποι, σύμφωνα με τοπικά μέσα ενημέρωσης στη Συρία. 

Η επίθεση δεν έχει σκοπό να εξαλείψει αυτές τις δυνάμεις. Αντίθετα, σκοπός του είναι να χρησιμεύσει ως προειδοποίηση στον Ανώτατο Ηγέτη του Ιράν και να δείξει την αποφασιστικότητα των Ηνωμένων Πολιτειών, τις οποίες η Ισλαμική Δημοκρατία αντιλαμβάνεται ως φθίνουσα δύναμη.

Τις τελευταίες ημέρες, ορισμένοι αμερικανοί γερουσιαστές, αμερικανικά κέντρα σκέψης και κυβερνητικοί αναλυτές στην Ουάσιγκτον συνέστησαν στην κυβέρνηση Μπάιντεν να εγκαταλείψει την πολιτική του «κατευνασμού με την Ισλαμική Δημοκρατία», η οποία πιστεύουν ότι έχει αποδειχθεί «αναποτελεσματική».

Πριν από το ξέσπασμα των εχθροπραξιών μεταξύ του Ισραήλ και της Χαμάς, η ισραηλινή αεροπορία είχε στοχεύσει θέσεις ιρανικής πολιτοφυλακής, ιδιαίτερα στη Συρία, η οποία μοιράζεται σύνορα με το Ισραήλ. 

Η τελευταία φορά που η αμερικανική κυβέρνηση πραγματοποίησε αεροπορικές επιδρομές εναντίον αυτών των θέσεων ήταν στην αρχή της κυβέρνησης Μπάιντεν, περίπου πριν από 30 μήνες.

Μετά την επίθεση-σοκ της Χαμάς στο Ισραήλ, η Ισλαμική Δημοκρατία εξέδωσε προειδοποίηση, δηλώνοντας ότι οι πολιτοφυλακές της στην περιοχή, συλλογικά γνωστές ως «Άξονας της Αντίστασης», θα απαντούσαν στην χερσαία επίθεση του Ισραήλ στη Γάζα.

Τρεις ημέρες μετά την επίθεση της Χαμάς, ο Χαμενεΐ είπε ότι η Ισλαμική Δημοκρατία δεν ευθύνεται για τις επιθέσεις και πρότεινε ότι η Χαμάς είχε ενεργήσει μονομερώς για να αποφύγει την απόδοση ευθύνης στην ιρανική κυβέρνηση. 

Ωστόσο, με τη συνεχιζόμενη σύγκρουση, τις εκτοξεύσεις με ρουκέτες και τις επιθέσεις της Χαμάς, καθώς και τη δυνατότητα εισόδου του ισραηλινού στρατού στη Γάζα, ο τόνος του Χαμενεΐ γρήγορα άλλαξε.

Στις δηλώσεις του, που αυτή τη φορά χρησιμεύουν ως σαφής ένδειξη ότι οι μαχητές ήταν υπό έλεγχο στην περιοχή, αρχικά θεώρησε τις Ηνωμένες Πολιτείες «κυρίως υπεύθυνες» για τις ενέργειες του Ισραήλ. 

Στη συνέχεια εξέδωσε μια προειδοποίηση ότι εάν οι επιθέσεις στη Γάζα συνεχιστούν, «οι μουσουλμάνοι από όλο τον κόσμο και οι δυνάμεις της αντίστασης θα γίνουν ανυπόμονοι και κανείς δεν θα μπορέσει να τους αποτρέψει».

Καθώς η σύγκρουση μεταξύ της Χαμάς και του Ισραήλ συνεχίζεται, οι πολιτοφυλακές που υποστηρίζονται από την Ισλαμική Δημοκρατία έχουν εντείνει σημαντικά τις δικές τους επιθέσεις. 

Τη δεύτερη εβδομάδα του πολέμου μεταξύ της Χαμάς και του Ισραήλ, το Υπουργείο Άμυνας των ΗΠΑ ανέφερε ότι οι δυνάμεις του στοχοποιήθηκαν τουλάχιστον 12 φορές στο Ιράκ και τέσσερις φορές στη Συρία.

Οι αντάρτες Χούτι της Υεμένης, οι οποίοι λαμβάνουν οικονομική και στρατιωτική υποστήριξη από το Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC), χρησιμοποίησαν drone για να επιτεθούν σε αμερικανικό πλοίο στην Ερυθρά Θάλασσα.

Η επίθεση δεν έβλαψε τις αμερικανικές δυνάμεις λόγω της επιτυχούς αναχαίτισης και καταστροφής του drone. Ωστόσο, χρησιμεύει ως απόδειξη των κινήτρων και των έμμεσων προσπαθειών της Ισλαμικής Δημοκρατίας εναντίον των Ηνωμένων Πολιτειών σε διάφορες περιοχές.

Η Ισλαμική Δημοκρατία υποστηρίζει ομάδες πληρεξουσίων στο Ιράκ, τη Συρία, τον Λίβανο και την Υεμένη. Οι ΗΠΑ έχουν βάλει στο στόχαστρο ορισμένες από τις πολιτοφυλακές που λαμβάνουν οικονομική υποστήριξη, εκπαίδευση και όπλα από το IRGC, την περασμένη εβδομάδα. 

Σύμφωνα με το Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, αυτές οι πολιτοφυλακές αριθμούν περίπου 15.000 μαχητές.

Οι πολιτοφυλακές βρίσκονται κυρίως στην περιοχή μεταξύ Αμπού Καμάλ και Ντέιρ εζ-Ζορ, η οποία βρίσκεται κοντά στα σύνορα με το Ιράκ. 

Η περιοχή παρέχει μια στρατηγική τοποθεσία για την αποστολή όπλων και τη μεταφορά δυνάμεων του IRGC από το εσωτερικό του Ιράν μέσω χερσαίων διαδρομών. 

Ο Κασέμ Σουλεϊμανί, τότε διοικητής της Δύναμης Κουντς του υπερπόντιου κλάδου του IRGC, ο οποίος σκοτώθηκε σε αεροπορική επιδρομή των ΗΠΑ τον Ιανουάριο του 2020 στη θέση του στη Βαγδάτη, ήταν παρών στο Αμπού Καμάλ για μεγάλο χρονικό διάστημα κατά τη διάρκεια του συριακού εμφυλίου πολέμου. διοικούσε απευθείας τις επιχειρήσεις στο πεδίο της μάχης. 

Μετά την αναχώρησή του από το Αμπού Καμάλ, δημοσιεύτηκε μια επιστολή του, που απευθυνόταν στον ιδιοκτήτη του σπιτιού που είχε χρησιμοποιήσει ως έδρα της διοίκησης του.

Η Ταξιαρχία Fatemiyoun είναι μια άλλη ομάδα πολιτοφυλακής, που περιλαμβάνει Αφγανούς πρόσφυγες και μετανάστες που έχουν εκπαιδευτεί και οπλιστεί από το IRGC. Αποτελεί τον πυρήνα των πολιτοφυλακών υπό τον έλεγχο της Ισλαμικής Δημοκρατίας στη Συρία.

Επιπλέον, η Ταξιαρχία Zeinabiyoun αποτελείται από Πακιστανούς Σιίτες μαχητές που έχουν ενσωματωθεί στις πολιτοφυλακές που υποστηρίζονται από το IRGC στη Συρία. 

Αυτές οι ομάδες ενισχύθηκαν περαιτέρω με την προσθήκη ιρακινών σιιτικών πολιτοφυλακών, κυρίως από την Kataib Hezbollah στο Ιράκ, σχηματίζοντας μια μεγαλύτερη οργάνωση πολιτοφυλακής στην ανατολική Συρία, αποτελούμενη από τουλάχιστον τέσσερις πολιτοφυλακές.

Το Ιράν έχει χρησιμοποιήσει διάφορες μεθόδους για την παροχή υποστήριξης σε αυτές τις πολιτοφυλακές, συμπεριλαμβανομένης της αποστολής όπλων αεροπορικώς και της μεταφοράς εκπαιδευμένου προσωπικού ή διοικητών στη Συρία μέσω αεροπορικών ταξιδιών.

Επιπλέον, χρησιμοποιούν χερσαίες διαδρομές μέσω του Ιράκ για να παραδώσουν όπλα στη Συρία.

Την τελευταία δεκαετία, το Ισραήλ έχει βάλει στο στόχαστρο αυτά τα φορτηγά ανεφοδιασμού σε πολλές περιπτώσεις, και σε μία περίπτωση ο αμερικανικός στρατός υπό την κυβέρνηση Μπάιντεν στόχευσε επίσης αυτά τα περιουσιακά στοιχεία. 

Η στρατηγική της Ισλαμικής Δημοκρατίας, μετά τη συνεργασία με τις Ηνωμένες Πολιτείες για την απομάκρυνση του καθεστώτος του Σαντάμ Χουσεΐν στο Ιράκ, περιλάμβανε την υποστήριξη πολιτοφυλακών που εξαπέλυσαν συνεχείς επιθέσεις στις Ηνωμένες Πολιτείες. 

Στόχος τους ήταν να μετατρέψουν το Ιράκ σε αυτό που ορισμένοι αποκαλούσαν «βάλτο της Αμερικής» και να βάλουν τις Ηνωμένες Πολιτείες σε μια κατάσταση παρόμοια με τον πόλεμο του Βιετνάμ. 

Αυτή η στρατηγική επεκτάθηκε και στη Συρία, ιδιαίτερα με την περιορισμένη παρουσία αμερικανικών δυνάμεων στη χώρα αυτή.

Κατά τη διάρκεια της προεδρίας του Ντόναλντ Τραμπ, από το 2016 έως το 2020, πραγματοποιήθηκαν αρκετά ισχυρά αντίποινα από τις ΗΠΑ ως απάντηση στα υποστηριζόμενα από το Ιράν επεισόδια.

Μετά τον θάνατο ενός Αμερικανού εργολάβου στο Ιράκ, η αεροπορική επιδρομή εναντίον του Κασέμ Σουλεϊμανί, διοικητή της εκστρατευτικής δύναμης Quds του IRGC, είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατό του και τον θάνατο ενός Ιρακινού διοικητή πολιτοφυλακών που υποστηρίζονται από το Ιράν.

Σε απάντηση στη δολοφονία του Σουλεϊμανί, ο Ανώτατος Ηγέτης του Ιράν, Αλί Χαμενεΐ, δήλωσε ότι η Ισλαμική Δημοκρατία θα επιδιώξει εκδίκηση εκδιώκοντας στρατιωτικές δυνάμεις των ΗΠΑ από την περιοχή, κυρίως μέσω της χρήσης ομάδων πολιτοφυλακής.

Η ολονύκτια επίθεση στις 26 Οκτωβρίου, η οποία σημειώθηκε μετά από δημόσια προειδοποίηση από τον υπουργό Εξωτερικών Άντονι Μπλίνκεν, δεν είχε άμεση σχέση με τη σύγκρουση μεταξύ της Χαμάς και του Ισραήλ και οι ΗΠΑ εξέφρασαν την απροθυμία τους να δουν τη σύγκρουση να κλιμακώνεται. 

«Ανησυχούμε για το ενδεχόμενο οι Ιρανοί πληρεξούσιοι να κλιμακώσουν τις επιθέσεις τους εναντίον του προσωπικού μας, του δικού μας λαού», δήλωσε ο Μπλίνκεν κατά τη διάρκεια συνέντευξης στο CBS την Κυριακή.

«Λαμβάνουμε κάθε μέτρο για να βεβαιωθούμε ότι μπορούμε να τους υπερασπιστούμε και, αν χρειαστεί, να απαντήσουμε αποφασιστικά», είπε. 

Ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες χαρακτηρίζουν τις αμυντικές τους ενέργειες κατά των πολιτοφυλακών που υποστηρίζονται από την Ισλαμική Δημοκρατία ως ξεχωριστές από τη σύγκρουση στο Ισραήλ, φαίνεται ότι η Ισλαμική Δημοκρατία έχει υιοθετήσει μια νέα πολιτική, όπως διατυπώθηκε στις πρόσφατες ομιλίες του Khamenei και του Hossein Amir-Abdollahian, του υπουργού Εξωτερικών. 

Ο Αμίρ-Αμπντολαχιάν έκανε μια σαφή δήλωση κατά τη διάρκεια έκτακτης συνόδου της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών αυτή την εβδομάδα, όταν είπε: «Στους Ισραηλινούς πολεμοκάπηλους και τους υποστηρικτές τους, στους Αμερικανούς πολιτικούς και στρατιώτες που επί του παρόντος επιβλέπουν μια γενοκτονία στην Παλαιστίνη, κατηγορηματικά δεν καλωσορίζω την επέκταση και το εύρος της σύγκρουσης», είπε. 

“Εάν η κρίση στη Γάζα επιμείνει, δεν θα μείνουν απρόσβλητοι στις συνέπειες. Αυτή η περιοχή είναι το σπίτι μας. Η Δυτική Ασία [η Μέση Ανατολή] είναι το κτήμα μας. Δεν θα συμβιβαζόμαστε για τη διαφύλαξη των συμφερόντων μας.”

Σύμφωνα με τον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, ορισμένοι παρατηρητές έχουν προτείνει, ο τόνος του Amir-Abdollahian αποτελούσε «απειλή για χρήση βίας», την οποία η Ισλαμική Δημοκρατία απέφυγε να κάνει πριν από την επίθεση της Χαμάς στο Ισραήλ. 

Ωστόσο, είναι προφανές ότι, από την οπτική γωνία του Χαμενεΐ και της ιρανικής κυβέρνησης, η περιφερειακή κατάσταση έχει εξελιχθεί σε σημείο που απειλούν ανοιχτά το Ισραήλ και τις Ηνωμένες Πολιτείες με ένοπλη σύγκρουση, ακόμη και μιλώντας από τη Νέα Υόρκη, φαινομενικά στηριζόμενοι στη δύναμη των πολιτοφυλακών τους.

Αντίθετα, οι Ηνωμένες Πολιτείες, στο αμυντικό τους δόγμα και στη νομική ερμηνεία του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, δεν εξισώνουν την απειλή βίας με την πραγματική χρήση βίας, κάτι που διαφέρει από ορισμένες άλλες χώρες.

Ωστόσο, η κατάσταση σχετικά με το Ισραήλ, που τώρα έχει εμπλακεί σε σύγκρουση με τη Χαμάς, είναι διαφορετική και θα μπορούσε να προκαλέσει μια απάντηση από τις ΗΠΑ, καθώς τα γεγονότα συνεχίζουν να εντείνονται και να κλιμακώνονται.

Επιπλέον, οι ομάδες πολιτοφυλακής που υποστηρίζονται από την Ισλαμική Δημοκρατία, που δεν αναγνωρίζονται ως κρατικοί παράγοντες και δεν τηρούν τους διεθνείς νόμους και κανονισμούς, ενδέχεται να προκαλέσουν ακούσια ενέργειες για τις οποίες η Ισλαμική Δημοκρατία θα φέρει ευθύνη λόγω της υποστήριξής της, οδηγώντας ενδεχομένως σε απότομη κλιμάκωση της η σύγκρουση.

iranwire.com

Τα Άγραφα δείχνουν το δρόμο για το δημογραφικό! 3000 ευρώ για κάθε νεογέννητο

0

Το Δημογραφικό είναι το μείζον ζήτημα που αντιμετωπίζει η χώρα μας και ο Δήμος Αγράφων που είναι η περιοχή με τον περισσότερο γηρασμένο πληθυσμό στη χώρα, κινείται ακόμη πιο συντονισμένα στη στήριξη του ντόπιου πληθυσμού και από την 1η Ιανουαρίου του 2024, θα δίνει επίδομα 3000 ευρω για κάθε νεογέννητο. Μάλιστα όπως είχε δηλώσει πρόσφατα στο star ο δήμαρχος Αλέξης Καρδαμπίκης, το ποσό αυτό μπορεί να γίνει και 5000 ευρώ, αρκεί να δεχτούν την πρότασή του και οι επιχειρηματίες που έλκουν την καταγωγή τους από τα Άγραφα. Επίσης οι 350 μαθητές των Αγράφων, έχουν μπει σε ειδικό πρόγραμμα και τους χορηγείται δωρεάν δεκατιανό στα σχολεία.

Aντιστράτηγος Γ. Μπαλτζώης – “Ελλάδα – Τουρκία. Δύο διαφορετικοί κόσμοι”

0

Στην εκπομπή LEADERS στις 23.10.2023 με τον Ηλία Παπανικολάου, ο Αντιστράτηγος ε.α. και πρόεδρος του ΕΛΙΣΜΕ Γιάννης Μπαλτζώης αναλύει το ντόμινο των εξελίξεων στη Γάζα αλλά και πού θα οδηγηθούν οι ελληνοτουρκικές σχέσεις μετά την εκ διαμέτρου αντίθετη στάση των δύο χωρών στον πόλεμο στη Μέση Ανατολή.

Ο δημοσιογράφος του Sportdog.gr Χρήστος Κωνσταντινίδης μεταφέρει τις καταγγελίες της Ελληνικής Εθνικής Μειονότητας στην Αλβανία για την υφαρπαγή ελληνικών περιουσιών στη Χειμάρρα και την εκμετάλλευσή τους από το καθεστώς του Έντι Ράμα.

Γιώργος Αδαλής: Τα τρία σενάρια του πολέμου! Η κατάσταση που θα θυμίσει Αρμαγεδδώνα

0

Γιώργος Αδαλής: Το ζήτημα της χερσαίας επίθεσης του Ισραήλ στην Γάζα. Οι επιδράσεις των 9 μεγάλων οικονομικών κρίσεων που χτύπησαν την παγκόσμια οικονομία από το 1973 ως το 2010. Γιατί ο πόλεμος του Γιομ Κιπούρ προκάλεσε συγκριτικά με τις υπόλοιπες κρίσεις, την μεγαλύτερη ζημιά που έγινε στο διάστημα αυτό, στις χρηματαγορές και στην ενέργεια. Τα 3 σενάρια αναφορικά με την εξέλιξη της σύγκρουσης στην περιοχή.

Στέφανος Καραβίδας: Ρεαλισμός, Γεωπολιτική και τα Διεθνολογικά αδιέξοδα στο άρθρο των τεσσάρων

0

Σε επίπεδο Διεθνών Σχέσεων, η τουρκική διεθνής συμπεριφορά και όχι απλώς η πολιτική του κρατικού δρώντα, πρέπει να μελετηθεί και να ερμηνευτεί εντός του θεωρητικού πλαισίου του ρεαλισμού. Μάλιστα δύναται να αξιοποιηθεί τόσο η θεώρηση του κλασικού και νεοκλασικού ρεαλισμού των Θουκυδίδη, Hobbes, Μachiavelli και Morgenthau, όσο και αυτή του νεορεαλισμού. Ξεκινώντας από τη νεορεαλιστική θεώρηση, μπορούμε να ερμηνεύσουμε στη βάση της τη συμπεριφορά του τουρκικού κρατικού δρώντα, όχι τόσο εξαιτίας της δομής του κρατοκεντρικού συστήματος, η οποία «καθορίζει» τα περιθώρια ελιγμών του, αλλά κυρίαρχα εξαιτίας του στόχου της Τουρκίας εντός του. Και ο στόχος αυτός είναι ξεκάθαρα η περιφερειακή ηγεμονία.

Αυτό προκύπτει καταφανώς από τα τρία τουρκικά ορόσημα, όπως έχουν εκφραστεί από την τουρκική ελίτ και για τα οποία εργάζεται η Τουρκία. Το πρώτο σχετίζεται με την ένταξή της στις είκοσι ισχυρότερες οικονομίες (χώρες) του πλανήτη (G20), έως το 2023, χρονιά που σηματοδοτεί τα εκατό έτη από την ίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας, στόχος που έχει επιτευχθεί. Ακολούθως, το επόμενο ορόσημo αφορά στην ανάρρηση της Τουρκίας στις πέντε ισχυρότερες χώρες της υφηλίου (ΗΠΑ, Κίνα, Ρωσία, Ινδία, Τουρκία) μέχρι το 2053, ήτοι εξακόσια χρόνια από την κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης. Τέλος, στα χίλια χρόνια από τη Μάχη του Ματζικέρτ, που άνοιξε τις πύλες της Μικράς Ασίας για τους Ογούζους Τούρκους,  δηλαδή το 2071, η Τουρκία πρέπει να βρίσκεται μεταξύ των τριών πιο ισχυρών δυνάμεων (Νικολοβγένης, 2022). Προς επίρρωση των παραπάνω, συντηρείται σταθερά στο δημόσιο λόγο ο «Εθνικός Όρκος» (Μilli Μisaki) του τελευταίου Οθωμανικού Κοινοβουλίου, έχει διακηρυχθεί το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας» (Mavi Vatan), έχει υπογραφεί το λεγόμενο «Τουρκολιβυκό Μνημόνιο», ενώ γίνεται συστηματική προσπάθεια πολιτικής, οικονομικής και πολιτισμικής κηδεμονίας, των τουρκόφωνων-τουρκογενών πληθυσμών και κρατικών δρώντων, σε όλο το εύρος του Τουράν (Fidan, 2010). Στόχος είναι, εκμεταλλευόμενη τις ιδιαιτερότητες του πολυπολικού συστήματος, να «απογαλακτιστεί» από το δυτικό σύστημα ασφάλειας και να αναδειχθεί σε έναν αυτόνομο γεωπολιτικό κόμβο.

Η ηγεμονία ωστόσο ως τάση, συνδέεται με την επιμέρους θεώρηση εντός του νεορεαλιστικού πλαισίου, του επιθετικού ρεαλισμού, του οποίου εισηγητής είναι ο Mearsheimer (2001). Σε αντίθεση με τον αμυντικό νεορεαλισμό του Waltz όπου η ασφάλεια και επιβίωση του κράτους επιδιώκεται μέσω της ισορροπίας της ισχύος (Waltz, 1979), ο επιθετικός ρεαλισμός προτάσσει την  ηγεμονία ως την καταληκτική κατάσταση επιβίωσης. Σε αυτή την περίπτωση φυσικά, ελλοχεύει ο κίνδυνος του «διλήμματος ασφαλείας» (Herz, 1950), που αποτελεί συνέχεια της «παγίδας του Θουκυδίδη» και περιγράφηκε εκτενώς στη σύγχρονη εποχή από το Henry Butterfield (1950). Με βάση αυτό, οι ηγεμονικές τάσεις από ένα σημείο και έπειτα, πιθανόν να προκαλέσουν αντίρροπες δυνάμεις που να αντιταχθούν επιτιθέμενες στον ηγεμονικό δρώντα, προκειμένου να τον αντιμετωπίσουν προτού επιβάλει την ηγεμονία του. Οι υποστηρικτές του αμυντικού ρεαλισμού δηλαδή, θεωρούν ότι μία μεγάλη δύναμη ακόμη και περιφερειακή, θα προτιμήσει την εξισορρόπηση (ισορροπία της ισχύος), προκειμένου να αποφευχθεί η «υπερεξάπλωση» (overexpansion), η οποία συνεπακόλουθα και μοιραία, θα προκαλέσει   «αντισυσπειρώσεις» (counter-alliances) εναντίον της (Waltz, 2011). Εξετάζοντας διαφορετικές ιστορικές περιπτώσεις, ο Mearsheimer υποστηρίζει  πως η διαρκής επιθετικότητα που στοχεύει στην ηγεμονία, είναι ενδογενής στο διακρατικό σύστημα, καθώς τα κράτη μεγιστοποιώντας την ισχύ τους, ώστε να εξασφαλίσουν την επιβίωση,  επιλέγουν τελικά τη στρατιωτική επέμβαση και την εδαφική εξάπλωση. Καταλήγει μάλιστα, ότι η τραγικότητα των «Ηγεμονικών Δυνάμεων» εστιάζεται στο ότι ωθούμενες από τη δομή του διεθνούς διακρατικού συστήματος, «ασχέτως εάν έχουν αναθεωρητικούς σκοπούς, καταλήγουν τελικά στο πλαίσιο του ανταγωνισμού για την ισχύ, να λειτουργούν αναθεωρητικά» και κατά συνέπεια ηγεμονικά (Mearsheimer, 2006).

            Πάρα ταύτα, στην περίπτωση της Τουρκίας, ο νεορεαλισμός, ακόμη και στην «επιθετική» θεώρησή του, δεν κρίνεται επαρκής για να ερμηνεύσει τη συμπεριφορά του τουρκικού κρατικού δρώντα. Αυτό, δεδομένου ότι δεν είναι το διεθνές σύστημα που ωθεί την Τουρκία στον αναθεωρητισμό και τις ηγεμονικές επιδιώξεις με βάση τη νεορεαλιστική θεώρηση, αλλά η ίδια η φύση του σύγχρονου τουρκισμού, η οποία πρέπει να εξεταστεί. Η τουρκική φύση παραπέμπει ευθέως στην «ανθρώπινη φύση» και την απαισιόδοξη οπτική του Hans Morgenthau, όπως εκφράστηκε στο πλαίσιο της νεοκλασσικής θεώρησης, μετά την αδιαμφισβήτητη αποτυχία των  αφηγημάτων του ουτοπικού φιλελευθερισμού του μεσοπολέμου, στις Διεθνείς Σχέσεις. Σε αυτό το σημείο, προκειμένου να επανεστιάσουμε από τον επιθετικό νεορεαλισμό του Mearsheimer, στον νεοκλασικό ρεαλισμό του Morgenthau, θα επιχειρηθεί μία μεθοδολογική υπέρβαση, αξιοποιώντας το θεωρητικό υπόβαθρο της κλασικής Γεωπολιτικής και δη της «γερμανικής σχολής». Τόσο η Γεωπολιτική, όσο και οι Διεθνείς Σχέσεις, αποτελούν διεπιστημονικά, παγκοσμίως αποδεκτά ερευνητικά πεδία, τα οποία δεν επιδέχονται «ακαδημαϊκών στεγανών» και που συνδυαστικά μπορούν να δώσουν ευκρινέστερα ερευνητικά αποτελέσματα. 

Η «εμπλοκή» της Γεωπολιτικής κρίνεται απαραίτητη εξαιτίας της πολιτικο-ιδεολογικής συγγένειας του τουρκισμού με το ιδεολογικό αποτύπωμα της «γερμανικής σχολής» της Γεωπολιτικής. Ήδη από την εποχή των Νεοτούρκων και πριν ακόμη την ίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας, ο υπό διαμόρφωση τουρκισμός επηρεάστηκε από το γερμανικό μεγαλοϊδεατισμό, με ροπή προς τον παντουρκισμό και τον αποκρυφισμό, ενώ κομβικός ήταν ο γερμανικός ρόλος στις γενοκτονίες των μικρασιατικών πληθυσμών (Morgenthau, 1918).  Η ιδεολογική συγγένεια εντοπίζεται και στα μετέπειτα ιδεολογικά αντιδάνεια και την αντιγραφή πρακτικών του κεμαλικού καθεστώτος από τους Ναζί, στο ζήτημα της εξολόθρευσης των Εβραίων (Ferguson, 2007 & Ihrig, 2012, 2014). Άλλωστε σήμερα, η «Γαλάζια Πατρίδα» ή «Mavi Vatan», δεν είναι κάτι άλλο από το «lebensraum», το «ζωτικό χώρο» δηλαδή όπως εκφράστηκε από το Friedrich Ratzel (2001) και καθιερώθηκε στη Γερμανία του μεσοπολέμου από τον Karl Haushofer. Κατ’ ακρίβεια, με τον όρο «Γεωπολιτική» που εισήγαγε ο Rudolph Kjelen, η «γερμανική σχολή» ερευνά,  όχι «πως δύναται να επηρεάσει η γεωγραφία την πολιτική», αλλά αντίστροφα με βάση τη θεώρηση περί της «Πολιτικής Γεωγραφίας», πως μπορεί να επηρεάσει ή ακριβέστερα να αλλάξει η πολιτική, τη γεωγραφία. Η επιρροή τόσο του Ratzel όσο και κυρίαρχα του Haushofer, είναι όχι απλά ευδιάκριτη, αλλά κυρίαρχη στο «Στρατηγικό Βάθος» του Αχμέτ Νταβούτογλου (2010), ο οποίος δε λειτουργεί ως γεωπολιτικός στο επίπεδο της ανάλυσης, αλλά ξεκάθαρα ως γεωστρατηγιστής στο επίπεδο της πολιτικής, προκειμένου να  αλλάξει τη γεωγραφία προς όφελος της Τουρκίας. Αναφέρεται χαρακτηριστικά, στο «όραμα των γεωπολιτικών ορίων» και στην «ευέλικτη/ελαστική/παραμεθόριο ζώνη, αναλόγως με τις αλλαγές της κυριαρχίας»  (Μάζης, 2013).

Συνεχίζοντας τη «γεωπολιτική παρένθεση», εστιάζουμε στο μεθοδολογικό εργαλείο της Συστημικής Γεωπολιτικής Ανάλυσης (ΣΓA), όπως την εισηγήθηκε διεθνώς ο Ομότιμος Καθηγητής Οικονομικής Γεωγραφίας και Γεωπολιτικής Ιωάννης Θ. Μάζης (1989). Η ΣΓA εντός του νεοθετικιστικού επιστημολογικού πλαισίου,  «μελετώντας την ανακατανομή της Ισχύος σε ένα γεωγραφικό σύμπλοκο που η Ισχύς κατανέμεται ανισόρροπα,  δύναται να περιγράφει και να προβλέπει τις συμπεριφορές και τις επιπτώσεις των σχέσεων των αντιτιθέμενων και διακριτών δράσεων ανακατανομής της Ισχύος, καθώς και των ιδεολογικών μεταφυσικών που τις καλύπτουν, στο πλαίσιο των γεωγραφικών συμπλόκων που οι πολιτικές αυτές εφαρμόζονται». Αξιοποιεί δηλαδή μετρήσιμους γεωπολιτικούς δείκτες που σχετίζονται με συγκεκριμένους γεωπολιτικούς παράγοντες, προκειμένου να διερευνήσει πως η επιρροή των τελευταίων στους τέσσερις Γεωπολιτικούς Πυλώνες Ισχύος (Πολιτική, Άμυνα, Οικονομία, Πολιτισμός-Πληροφορία),  επηρεάζει τις τάσεις ανακατανομής της Ισχύος σε ένα γεωγραφικό σύμπλοκο, καταλήγοντας στη Συνισταμένη Τάση Ισχύος (Μάζης, 2002). Εν προκειμένω, για να μελετηθεί ο τουρκισμός ως γεωπολιτικός παράγοντας, πρέπει να εστιάσουμε στον τέταρτο γεωπολιτικό πυλώνα της Πληροφορίας-Πολιτισμού, εντοπίζοντας γεωπολιτικούς δείκτες που σχετίζονται με τα ιστορικά, εθνοτικά, θρησκευτικά, κοινωνιολογικά και μεταφυσικά χαρακτηριστικά του κύρια, με πλήθος ακόμη δεικτών που μπορούν ωστόσο να συμπεριληφθούν.

Αξιοποιώντας δηλαδή το διεπιστημονικό πεδίο της Γεωπολιτικής και το μεθοδολογικό εργαλείο της Συστημικής Γεωπολιτικής Ανάλυσης ως αναλυτική «γέφυρα» προς το νεοκλασικό ρεαλισμό, αποφεύγεται η περιχαράκωση στο οριζόντιο επίπεδο του διακρατικού συστήματος των κύριων θεωρήσεων των Διεθνών Σχέσεων και η μονοεπίπεδη απόπειρα ερμηνείας του διεθνούς γίγνεσθαι, μέσω της αξιοποίησης της Οικονομικής Γεωγραφίας και δεικτών από άλλα επιστημονικά πεδία. Ο σύγχρονος τουρκισμός ως κυρίαρχη ιδεολογία της σημερινής τουρκικής κοινωνίας, βρίσκεται σε πλήρη συνέργεια με το τουρκικό κράτος, το οποίο επηρεάζει στη λειτουργία του αλλά και επηρεάζεται από αυτό (Öncü, 2003). Αποτελεί λοιπόν με βάση τα ιστορικά, εθνοτικά, θρησκευτικά, κοινωνιολογικά και μεταφυσικά χαρακτηριστικά του, ένα «ιδεολογικό κράμα» μεταξύ του κεμαλικού «εθνικισμού» (σοβινισμού) των «έξι βελών» της κεμαλικής ιδεολογίας, του ριζοσπαστικού Ισλάμ και του αποκρυφιστικού παντουρκισμού, το οποίο αποζητεί το «ζωτικό χώρο» της γερμανικής σχολής της Γεωπολιτικής.

Η επίμονη επίκληση του «Milli Misaki», του δόγματος της «Γαλάζιας Πατρίδας» (Mavi Vatan) και της νομιμότητας του Τουρκολιβυκού Μνημονίου, αφορά αυτήν ακριβώς την τουρκική ψύχωση περί του τουρκικού «ζωτικού χώρου». Επομένως, η οριζόντια περιχαράκωση στη δομή του διεθνούς συστήματος, αγνοεί κυρίαρχα αξιακά ζητήματα που σχετίζονται με την τουρκική κοινωνία και τα οποία τελικά καταλήγουν στα ατομικά χαρακτηριστικά μεγάλης μερίδας των Τούρκων πολιτών, ανεξαρτήτως πολιτικών προτιμήσεων (Μάζης, 2012, 2013). Αυτό, δεδομένου ότι ήδη μέσω της «τουρκοϊσλαμικής σύνθεσης», το πνεύμα του τουρκομάνου νομά επήλυδος συναντά το πνεύμα του μουσουλμάνου γαζή και καταλήγει στο προαναφερθέν «κράμα» που συνιστά τον τουρκισμό (Kafesoglou, 1985). Ακριβώς όπως και την εποχή που ο κλάδος των ογούζων Τουρκομάνων συνάντησε το Ισλάμ και διαπεραιώθηκε στη Μικρασία σαρώνοντάς τη (Inalcik, 1995). Η ίδια λοιπόν η «φύση» της τουρκικής ψυχής, αποτελεί το «πολιτικό καύσιμο» που ωθεί τον τουρκικό κρατικό δρώντα στην υπερεξάπλωση και τον ηγεμονισμό και όχι τα χαρακτηριστικά του κρατοκεντρικού συστήματος. Επίσης, η ηγετική φυσιογνωμία του Erdogan, δεν επιτρέπει να αγνοήσουμε το «άτομο», εστιάζοντας αποκλειστικά στις επιλογές που παρέχει η δομή του κρατοκεντρικού συστήματος, όπως τυπικά η νεορεαλιστική προσέγγιση ορίζει.

Η τουρκική πολιτική όντας μία ξεκάθαρα συγκρουσιακή πολιτική, περιορίζει σαφώς τη μελέτη της μεταξύ των θεωρήσεων του ρεαλισμού.  Καταλήγοντας όμως σε ζητήματα αξιακά, γίνεται εμφανές ότι η τουρκική πολιτική και συμπεριφορά πρέπει να μελετηθεί ειδικότερα εντός του θεωρητικού πλαισίου του κλασικού και νεοκλασικού ρεαλισμού. Ήδη, η «ανθρώπινη φύση» (τουρκική) μας παραπέμπει κατευθείαν στο Hans Morgentau, όπως και η επίμονη στόχευση αύξησης της τουρκικής ισχύος και στους τέσσερις Πυλώνες Ισχύος (Morgenthau, 1965). Πλείστα ιστορικά γεγονότα του τελευταίου αιώνα που σχετίζονται όχι μόνο με κρατικές επιλογές της Τουρκίας αλλά και την αντίδραση της κοινωνίας της, συντηρούν την «απαισιόδοξη» οπτική για την «τουρκική φύση». Η γενοκτονία Αρμενίων, Ελλήνων και Ασσυρίων από τους Νεότουρκους, η κατάπνιξη των κουρδικών εξεγέρσεων στα τέλη της δεύτερης δεκαετίας του 20ου αιώνα, η μεθοδική εκδίωξη των μη τουρκικής καταγωγής πολιτών της στη διάρκεια του μεσοπολέμου, επιδιώκοντας τη δημιουργία καθαρά τουρκικής αστικής τάξης, ο φόρος περιουσίας (varlik vergisi, 1942-1944), τα Σεπτεμβριανά του 1955 και οι διωγμοί των Ελλήνων της Πόλης της Ίμβρου και της Τενέδου το 1964, η εισβολή και κατοχή του 38% της Κύπρου, το τουρκικό casus belli, η καταπίεση Αλεβιτών και Κούρδων, η τουρκική κατοχή στο Βόρειο Ιράκ και τη Συρία, οι φυλακίσεις αλλά και οι δολοφονίες αντιφρονούντων του σημερινού καθεστώτος ανά την υφήλιο, η διαπλοκή του σκληρού πυρήνα του κράτους με τη μαφία, αποτελούν μέρος γεγονότων και πολιτικών, που επιβεβαιώνουν την απαισιόδοξη αυτή οπτική.

Επίσης, η κατά περίσταση επίκληση του Διεθνούς Δικαίου, χρησιμοθηρικά, όποτε η Τουρκία κρίνει ότι εξυπηρετεί τα συμφέροντά της και η απόρριψή του στις περιπτώσεις που αυτά δεν υπηρετούνται, παραπέμπει στο θουκυδίδειο «διάλογο των Μηλίων», όπου  η Ισχύς καθορίζει την επιβολή της «δικαιοσύνης», κατά το μέτρο που η φυσική πραγματικότητα επιτρέπει (Θουκυδίδη Ιστορία, E’ 83-114). Χαρακτηριστικό παράδειγμα, η επίκληση της Συνθήκης Εγγυήσεως για την επέμβαση στην Κύπρο και η αντίστοιχη μη υπογραφή της UNCLOS III, η οποία κατά την Τουρκία, αγνοεί τα γεωφυσικά, γεωγραφικά και πληθυσμιακά χαρακτηριστικά της, δίνοντας στην Ελλάδα δικαιώματα που δεν της αναλογούν, μέσω του άρθρου 121 (Μazis & Troulis, 2020). Παρότι λοιπόν έχει επεκτείνει στον Εύξεινο Πόντο τα χωρικά της ύδατα και έχει προχωρήσει στην υπογραφή του τουρκολιβυκού μνημονίου αξιοποιώντας βάσιμα ή καταχρηστικά κατά περίσταση τις προβλέψεις του Δικαίου της Θάλασσας (UNCLOS III), απαγορεύει στην Ελλάδα με τη χρήση απειλής πολέμου (casus belli) και προβολής σκληρής ισχύος,  να πράξει όσα νομίμως δικαιούται. Αυτή λοιπόν η επίκληση του «Δικαίου της Ισχύος», δε διαφέρει σε τίποτε από τη θουκυδίδεια θεώρηση, όπως εκφράστηκε μέσα από το «διάλογο των Μηλίων» εντάσσοντας την τουρκική «θέαση» και κυρίαρχα τις γεωστρατηγικές της επιδιώξεις, εντός του ερευνητικού πλαισίου του κλασικού ρεαλισμού.

Καταληκτικά, είναι προκλητικά οξύμωρο, διάφορες «δεξαμενές σκέψης» (think tank) μέσω άρθρων, όπως το «εμβληματικό» πλέον άρθρο «των τεσσάρων» στην Καθημερινή (30/07/2023), να εμμένουν σε πασιφιστικές και νεοφιλελεύθερες διεθνολογικά «λύσεις» στην ελληνοτουρκική αντιπαράθεση, ενώ ξεκάθαρα η Τουρκία λειτουργεί εντός του ρεαλιστικού πλαισίου των Διεθνών Σχέσεων. Πως γίνεται όταν ένας κρατικός δρών σε πλήρη συνέργεια με την πλειοψηφία της κοινωνίας του, επιλέγει να κινείται με βάση τον ρεαλισμό, οι πάσχοντες από έναν ιδιότυπο ακαδημαϊκό ναρκισσισμό «ειδικοί», να σερβίρουν στο «πόπολο» (έτσι μας αντιλαμβάνονται) λύσεις, που προέρχονται από την αποτυχημένη θέαση του ουτοπικού φιλελευθερισμού και της διάδοχης νεοφιλελεύθερης θεώρησης των Διεθνών Σχέσεων. Οι «προτάσεις» αυτών των «ειδικών» έχουν παραπλανητικά χαρακτηριστεί ως «ρεαλιστικές». Όχι! Είναι ξεκάθαρα κυνικές, αφού προτρέπουν σε λύσεις επικίνδυνες για την Πατρίδα, μόνο και μόνο για να παραμείνουν οι ίδιοι στη δούλεψη του συστήματος που συντηρεί το κυρίαρχο αφήγημα του ανεδαφικού κατευνασμού. Όλα αυτά, απέναντι σε μια ηγεμονική δύναμη που ωθείται από μια απάνθρωπη «ιδεολογία» και που δε θα σταματήσει μέχρι να μας «καταπιεί» γεωπολιτικά και μοιραία, υπαρξιακά. Τελικά, το μόνο αληθινό «think tank» στην Ελλάδα, είναι το LEO2A6HEL!

Επισμηναγός (Ι) ε.α Στέφανος Καραβίδας

ΜA Διεθνών Σχέσεων

Υπ. Δρ Γεωπολιτικής ΕΚΠΑ

 

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

Butterfield, H. (1950). The Tragic Element in Modern International Conflict. The Review of Politics, 12(2), σελ.147-164.

Ferguson, N. (2007). The war of the world: history’s age of hatred. London, New York: Penguin.

Fidan, H. (2010). Turkish foreign policy towards Central Asia. Journal of Balkan and Near Eastern Studies,Volume 12(1), 109-111.

Herz H.J. (1950). Idealist Internationalism and the Security Dilemma. World Politics, 2(2), σελ. 157-180.

Ihrig, S. (2012). Nazi Perceptions of the New Turkey, 1919-1945 (PhD thesis). University of Cambridge.

Ihrig, S. (2014). Atatürk in the Nazi Imagination. Harvard University Press.

Kafesoglou, I. (1985). Turk-Islam sentezi, Ankara: Aydinlar Ocagi.

Mazis, I. & Trullis, M. (2020). Greece’s Aegean Policy in the Post Cold War period. Ege Geopolitigi Cilt 1, 851-857.

Mearsheimer, J. (2001). The Tragedy of Great Power Politics. New York: W.W Norton, σελ. 29-53.

Mearsheimer, J. (2006). Conversations in International Relations: Interview with John J.

Mearsheimer (Part I). International Relations, 20 (1), σελ.105-123.

Morgenthau, J. (1918). Secrets of the Bosphorus. London: Hutchinson & Co, σελ. 198-252.

Morgenthau, H.J. (1965). Scientific Man versus Power Politics. Chicago: Phoenix Books, 195.

Öncü, A. (2003). Dictatorship Plus Hegemony: A Gramscian Analysis of the Turkish State. Science & Society, 67(3), 303-328.

Ratzel, F. (1923). Politische Geographie. Berlin & Munchen: Oldenburg, σελ. 52-56, 124-134.

Waltz, K. (1979). Theory of International Politics. Boston, Mass: McGraw-Hill, σελ. 123-128.

Waltz, K. (2011). Anarchic Orders and Balances of Power. C. W. Hughes & Y. M. Lai. Security Studies a Reader. London: Routledge, σελ. 203-204.

Inalcik, H. (1995). H Οθωμανική Αυτοκρατορία, η κλασική εποχή, 1300-1600. Αθήνα: Αλεξάνδρεια, σελ. 103.

Μάζης, Ι. (1989). Εισαγωγή στην Οικονομική Γεωγραφία και στις Διεθνείς Οικονομικές Σχέσεις. Αθήνα: Πανεπιστημιακές Εκδόσεις.

Μάζης, Ι. (2002). Γεωπολιτική η θεωρία και η πράξη. Αθήνα: Παπαζήση, σελ. 110.

Μάζης, Ι. (2008). Η Γεωπολιτική της Ευρύτερης Μέσης Ανατολής και η Τουρκία. Αθήνα: Λιβάνη.

Μάζης, Ι. (2012). Μεταθεωρητική κριτική Διεθνών Σχέσεων και Γεωπολιτικής. Το νεοθετικιστικό πλαίσιο. Αθήνα: Παπαζήση.

Μάζης, Ι. (2012). Γεωγραφία του ισλαμιστικού κινήματος στην Μέση Ανατολή. Αθήνα: Παπαζήση.

Μάζης, Ι. (2013). Μυστικά Ισλαμικά Τάγματα: Ο Μικρασιατικός Χώρος. Αθήνα: Παπαζήση.

Μάζης, Ι. (2013). Νταβούτογλου και Γεωπολιτική. Αθήνα: Ηρόδοτος, σελ. 31-42.

Μάζης, Ι. (2021). Μεσογείου Παλίμψηστον. Αθήνα: Λειμών.

Νικολοβγένης, Θ. (2022). 2023-2053-2071 Τα τρία τουρκικά ορόσημα και ο Ερντογάν, Άμυνα και Γεωστρατηγική (4/6/2022).

Νταβούτογλου, Α. (2010). Το στρατηγικό βάθος. Η διεθνής θέση της Τουρκίας. Αθήνα: Ποιότητα, σελ. 50-51.

Κ. Κεραμιδάς: Εκκλησία και τάσεις

0

 

του Κωνσταντίνου Κεραμιδά – Δημοσιογράφου

Φωτογραφία:Ιερός Ναός Αγίας Σκέπης Πτολεμαΐδος.

Ο καθημερινός βίος κατακλύζεται από ερεθίσματα και εντυπώσεις. Πολλές είναι οι προκλήσεις και πολλές οι πληροφορίες οι οποίες εμφανίζουν νέες τάσεις ή συντηρούν παλαιές τάσεις. Η Εκκλησία γενικώς και οι Χριστιανοί ως μονάδες καλούνται να έχουν ταυτότητα και κατεύθυνση. Ζήτημα αποτελεί σε ποιά κριτήρια θα βασισθεί αυτή η πορεία.

Δυστυχώς λίγοι έχουν αληθινή όρεξη για ουσιαστική αναζήτηση και έρευνα, καταπιάνονται σε όσα τους βολεύουν και χρησιμοποιούν σαν είδωλα κάποιες αυθεντίες, δίχως να θέλουν να εμβαθύνουν, δίχως να θέλουν να αναζητήσουν την αληθινή αιτία και σκοπό, καθώς και την πραγματική διάσταση των πραγμάτων-όντων. Η κατήχηση των σημερινών Χριστιανών είναι ελλιπής εως μηδαμινή, ακόμα και σε ιερωμένους είναι εμφανές αυτό. Λείπει βασική γνώση και η βιωματική εμπειρία, επικρατούν τάσεις και πεποιθήσεις άσχετες εως αντίθετες ως προς τον ουσιαστικό Χριστιανισμό.

Δύο τάσεις επικρατούν στην Εκκλησία σήμερα, η πρώτη είναι του αγόνου συντηρητισμού έχοντας εμμονή σε μάταιες επιμέρους παραδόσεις (όχι την Ιερά Παράδοση), έθιμα, τυπικά, σε ηθικισμούς (όχι το σωστό ήθος) και σε ειδωλοποίηση ανθρώπων π.χ. του πνευματικού, των γερόντων ακόμη και Αγίων.

Η δεύτερη είναι του ακάρπου μοντερνισμού έχοντας παρασυρθεί από την αποκαλούμενη νεωτερικότητα, έχοντας χάσει το σωστό ήθος και την αληθινή σχέση με την Ιερά Παράδοση, με εκπτώσεις και μάταιους συμβιβασμούς, με μια μορφή σύγχρονης ειδωλολατρείας.

Αμφότερες δεν είναι ουσιωδώς ούτε ορθόδοξες, ούτε Χριστιανικές. Είναι τάσεις οι οποίες προάγουν το βόλεμα και όχι την ουσία, είναι τάσεις οι οποίες παρασέρνουν και δεν ευεργετούν και δυστυχώς είναι επικρατούσες. Οι άγιοι είναι άνθρωποι, ούτε είδωλα, ούτε αυθεντίες, δεν έχουν το αναμάρτητο και το αλάνθητο, η κοινωνία τους με τον Τριαδικό Θεό είναι που τους αγιάζει, καθιστώντας τους πρότυπα, ωστόσο δεν σημαίνει ότι είναι τέλειο και αλάνθητο ό,τι είπαν, ό,τι έγραψαν, ό,τι έκαναν. Έτσι και για τον εξομολόγο-πνευματικό, το μυστήριον της μετανοίας είναι άγιον, όχι η οποιαδήποτε φράση ή παρότρυνση που θα ειπωθεί κατά τη διάρκεια. Τούτο είναι εμφανές από την διαφορά σε όμοια ζητήματα ανάμεσα σε πνευματικούς, άλλα λέει ο ένας, αλλά λέει ο άλλος. Το έτερο πρόβλημα αφορά το ότι κάποιοι στην προσπάθεια να φανούν δεκτικοί ή ανοικτοί ή αρεστοί, παρουσιάζουν τον Χριστιανισμό σαν κάτι άλλο άσχετο από ό,τι στα αλήθεια είναι, κάνοντας εκπτώσεις και συμβιβασμούς, π.χ. στο όνομα της αγάπης. Η αγάπη του Χριστού είναι ουσιώδης αγάπη. Είναι αγάπη σωστού ήθους και μετανοίας, όχι αοριστίας. Ο Χριστός καλεί σε μετάνοια – αλλαγή νοοτροπίας – τρόπου ζωής.

Όλα αυτά γίνονται διότι το βασικό στοιχείο και προτεραιότητα σήμερα είναι το υπαρξιακό βόλεμα, το άτομο, ο ατομοκεντρισμός. Ακόμα και οι θρησκευόμενοι αποσκοπούν στο βόλεμά τους μέσα στην θρησκεία, εκλαμβάνοντας τον Χριστιανισμό κατά το δοκούν και όχι στην πραγματική του διάσταση. Γι αυτό και δεν υπάρχει πηγαία αληθινή χαρά. Όπως επιδιώκουν το βόλεμα οι εκτός Εκκλησίας έτσι επιδιώκουν το βόλεμα και οι εντός, μόνο τα συμπτώματα διαφέρουν.

Δεν υπάρχουν βεβαιότητες και συνταγές. Όμως υπάρχει η Θεία Χάρις. Με αναζήτηση πρός την σωστή κατεύθυνση, με ελπίδα στον Θεό – Πατέρα, Υιόν και Άγιον Πνεύμα, με έμπρακτη αγάπη προς το πλησίον, προς κάθετι στον κόσμο η Εκκλησία γενικώς και έκαστος-εκάστη μέσα σε αυτήν, δύναται να αποκολληθεί από το βόλεμα, βιώνοντας την αληθινή χαρά της ζωής. Την ζωή της κοινωνίας των σχέσεων και όχι της αποκοπής. Αποτελεί σοβαρή πρόκληση για κάθε επισκοπή, κάθε ενορία, κάθε Χριστιανό και Χριστιανή για έργο και δράση. Είναι ζήτημα χαράς και του πώς βιώνεται η κάθε στιγμή.

 

Π. Παυλόπουλος: Μία διαφορά έχουμε με την Τουρκία, τη νησιωτική υφαλοκρηπίδα και την αντίστοιχη ΑΟΖ

0

Την Παρασκευή 27/10 ο τέως Πρόεδρος της Δημοκρατίας – Ακαδημαϊκός –Επίτιμος Καθηγητής Νομικής Σχολής του ΕΚΠΑ Προκόπης Παυλόπουλος, φιλοξενήθηκε στη «Φωνή της Ελλάδας» και στην εκπομπή “Πάρε τον Χρόνο” σου με τον Προκόπη Αγγελόπουλο. Ο κ. Παυλόπουλος αναφέρθηκε στα Εθνικά Θέματα με αφορμή την τρίτη αναθεωρημένη και επαυξημένη έκδοση του βιβλίου του με τίτλο “Μελέτες για τα Εθνικά Θέματα και για το Κυπριακό Ζήτημα”.

Απαντώντας σε ερώτηση για το ποια είναι η θέση η οποία βάζει τη χώρα μας στη σωστή πλευρά της Ιστορίας σε σχέση με τον πόλεμο στη Γάζα, είπε ότι έχουμε χρέος απέναντι στους λαούς του Ισραήλ και της Παλαιστίνης να υποστηρίξουμε τη λύση που διαμορφώθηκε μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο που προβλέπει την δημιουργία Παλαιστινιακού κράτους με παράλληλη πλήρη αναγνώριση από πλευράς Παλαιστινίων του Κράτους του Ισραήλ.

Τόνισε όμως ότι οι Παλαιστίνιοι πρέπει να καταλάβουν ότι εχθρός τους είναι η Χαμάς και πίσω της η Τουρκία και να υπάρξει λύση στη Μέση Ανατολή για να επέλθει ισορροπία στον κόσμο. Διευκρίνισε, ωστόσο, ότι διαχρονικά και στις δύο πλευρές υπήρχαν συμφέροντα που δεν ήθελαν τη λύση.

Για τα Ελληνοτουρκικά δήλωσε ότι έχουμε μία διαφορά με την Τουρκία, την νησιωτική υφαλοκρηπίδα και την ΑΟΖ και δήλωσε ότι επειδή η Χώρα μας είναι χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, βαδίζουμε και με βάση το Ευρωπαϊκό Δίκαιο. Η συνθήκη της Λωζάνης είπε ότι ισχύει στο ακέραιο και είναι πολύ επίκαιρη σε ό,τι μας αφορά γιατί είναι ένα είδος «καταστατικού» χάρτης για τα σύνορά μας και την κυριαρχία μας.

Σχετικά με το θέμα της συνεκμετάλλευσης στο Αιγαίο ξεκαθάρισε ότι δεν τίθεται ως ζήτημα. Διεκδικούμε αυτό που μας ανήκει κατά το Δίκαιο της Θάλασσας, και μάλιστα στο ακέραιο. Για το Κυπριακό ανέφερε ότι η συνθήκη της Ευρωπαϊκής Ένωσης λέει ποιες είναι οι επτά βασικές προϋποθέσεις για την Κύπρο.

1.Πρέπει να έχει Ομοσπονδιακή μορφή.

2.Να είναι καθεστώς αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας.

3. Να έχει ενιαία Νομική προσωπικότητα.

4.Μία Ιθαγένεια.

5.Κυριαρχικά Δικαιώματα πλήρως.

6.Να αποχωρήσουν τα στρατεύματα κατοχής.

7.Και τέλος να φύγουν οι “‘έποικοι”.

Σχετικά με τις γερμανικές αποζημιώσεις ο κ. Παυλόπουλος είπε ότι οι απαιτήσεις μας είναι πάντα νομικώς ενεργές και δικαστικώς επιδιώξιμες και η Γερμανία αυθαιρετεί και στρέφεται κατά του Νομικού Πολιτισμού της Ευρώπης. Για την επιστροφή των γλυπτών του Παρθενώνα στην χώρα μας μίλησε για υποκρισία της Μ. Βρετανίας και πρόσθεσε ότι με την άρνησή της γίνεται συνένοχος «κλεπταποδόχος» για το έγκλημα του Έλγιν. Επίσης, έκανε έκκληση στην ομογένεια να είναι στις επάλξεις και να διδάσκει την ενότητα γιατί ο διχασμός κατέστρεψε την Ελλάδα.

Δείτε ολόκληρη τη συνέντευξη του κ. Προκόπη Παυλόπουλου στη Φωνή της Ελλάδας και στην εκπομπή “Πάρε τον Χρόνο σου” με τον Προκόπη Αγγελόπουλο.

 

Η Ινδία καταδικάζει το Πακιστάν επειδή έθεσε το ζήτημα του Κασμίρ κατά τη διάρκεια της συζήτησης Ισραήλ-Χαμάς στο Συμβούλιο Ασφάλειας των Ηνωμένων Εθνών

0

Η Ινδία επέκρινε το Πακιστάν επειδή έθεσε το ζήτημα του Κασμίρ εν μέσω μιας συζήτησης που προοριζόταν για την κατάσταση Ισραήλ-Γάζας και χαρακτήρισε τη δράση ως «συνήθης φύσης». Ο R Ravindra, Αναπληρωτής Μόνιμος Αντιπρόσωπος της Ινδίας (DPR) στα Ηνωμένα Έθνη προτού ολοκληρώσει τις παρατηρήσεις του στο φόρουμ της Τετάρτης 25 Οκτωβρίου, χαρακτήρισε ότι οι παρατηρήσεις από την πλευρά του Πακιστάν δεν αξίζουν απάντησης και δεν αξίζουν αξιοπρέπειας.

“Πριν τελειώσω, υπήρξε μια παρατήρηση συνήθους φύσης από μια αντιπροσωπεία που αναφερόταν σε εδάφη της Ένωσης που είναι αναπόσπαστα και αναπαλλοτρίωτα μέρη της χώρας μου”, είπε ο Ραβίντρα, προσθέτοντας, “Θα αντιμετώπιζα αυτές τις παρατηρήσεις με την περιφρόνηση που τους αξίζει και δεν θα τις αξιοπρέπειζα. με ανταπόκριση προς το συμφέρον του χρόνου».

Υπογράμμισε επίσης τις προσπάθειες του Νέου Δελχί να στείλει ανθρωπιστική βοήθεια σε αμάχους στη Λωρίδα της Γάζας, εν μέσω του συνεχιζόμενου πολέμου Ισραήλ-Χαμάς, λέγοντας ότι έχει στείλει 38 τόνους τροφίμων και κρίσιμο ιατρικό εξοπλισμό στην περιοχή.

Ο Ραβίντρα έκανε τη δήλωση ενώ εκπροσωπούσε την Ινδία στην ανοιχτή συζήτηση του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών για την «κατάσταση στη Μέση Ανατολή, συμπεριλαμβανομένου του Παλαιστινιακού ζητήματος».

Ευχαριστώντας τη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών (UNGA) για την ανοιχτή συζήτηση σχετικά με το τελευταίο κεφάλαιο των εχθροπραξιών στη Δυτική Ασία, είπε ότι η Ινδία ανησυχεί βαθιά για την επιδείνωση της κατάστασης ασφαλείας και τις μεγάλες απώλειες αμάχων στη συνεχιζόμενη σύγκρουση.

«Η αυξανόμενη ανθρωπιστική κρίση είναι εξίσου ανησυχητική», είπε. “Η Ινδία έστειλε 38 τόνους ανθρωπιστικών αγαθών, συμπεριλαμβανομένων φαρμάκων και εξοπλισμού, στον λαό της Παλαιστίνης. Προτρέπουμε επίσης τα μέρη να εργαστούν για τη δημιουργία απαραίτητων συνθηκών για ειρήνη και για επανέναρξη των άμεσων διαπραγματεύσεων, μεταξύ άλλων μέσω αποκλιμάκωσης και βίας.” πρόσθεσε ο Ραβίντρα.

«Η κλιμάκωση των υπηρεσιών κοινής ωφελείας μας στην περιοχή έχει επιδεινώσει μόνο τη δεινή ανθρωπιστική κατάσταση», είπε.

Οι τρομοκρατικές επιθέσεις που συνέβησαν στις 7 Οκτωβρίου στο Ισραήλ ήταν συγκλονιστικές και η Ινδία τις καταδίκασε απερίφραστα, σημείωσε ο αναπληρωτής μόνιμος απεσταλμένος στον ΟΗΕ. Ο πρωθυπουργός Ναρέντρα Μόντι ήταν ένας από τους πρώτους παγκόσμιους ηγέτες που μετέφερε τα συλλυπητήριά του για την απώλεια ζωών και «προσευχές για τα αθώα θύματα και τις οικογένειές τους».

Ο Ραβίντρα ολοκλήρωσε τη δήλωσή του επιβεβαιώνοντας τη σταθερή δέσμευση της Ινδίας για την επίτευξη μιας «δίκαιης, ειρηνικής και διαρκούς λύσης στη σύγκρουση Ισραήλ-Παλαιστίνης».

 

ΠΗΓΗ: dnaindia.com

Σάββας Καλεντερίδης: Ποια πρέπει να είναι η πολιτική της Ελλάδας στην κρίση Ισραήλ-Χαμάς (ΒΙΝΤΕΟ)

0

Θέματα Εκπομπής 26ης Οκτωβρίου 2023
Εισαγωγικά Σχόλια
1. Ισραήλ-Χαμάς: Ο Νετανιάχου δέχεται ότι έχει τις δικές του ευθύνες για το φιάσκο της 7ης Οκτωβρίου – Προετοιμασίες για την χερσαία επιχείρηση – Εμπλοκή των ΗΠΑ 05:10
2. Χεζμπολάχ: Η σιιτική οργάνωση του Λιβάνου δηλώνει έτοιμη να μπει στη μάχη, αν ο ισραηλινός στρατός εισβάλει στη Γάζα 28:30
3. Μέση Ανατολή – Διεθνείς αντιδράσεις: Δεν πέρασαν δύο ψηφίσματα στο Σ.Α., ένα των ΗΠΑ και ένα της Ρωσίας, για την Γάζα – Ο Μπάιντεν επιπλήττει τους εποίκους του Ισραήλ που επιτίθενται στους Παλαιστίνιους στη Γάζα – Δήλωση του ΥΠΕΞ του Ομάν, παρόμοια με αυτήν του Ερντογάν: Η Χαμάς δεν είναι τρομοκρατική οργάνωση αλλά αντιστασιακό κίνημα 38:00
4. ΗΠΑ: Εκλέχτηκε Πρόεδρος στη Βουλή των Αντιπροσώπων ο Ρεπουμπλικάνος Μάικ Τζόνσον 45:40
5. Ουκρανία: Δεν υπάρχει ανησυχία για τη συνέχιση της βοήθειας από τις ΗΠΑ – Αναχαιτίστηκαν δύο πύραυλοι ATACMS απ τη ρωσική αεράμυνα, δηλώνει η Ρωσία – Η Σλοβακία διακόπτει τη στρατιωτική βοήθεια στην Ουκρανία 49:15
6. Ρωσία: Διεύρυνση της συνεργασίας με τη Βόρειο Κορέα προανήγγειλε ο Πεσκόφ – Η υπηρεσία στρατιωτικών πληροφοριών της Βρετανίας αναφέρει ότι 1000 κοντέινερ με πυρομαχικά έφθασαν από τη Β. Κορέα στη δυτική Ρωσία – Ασκήσεις με διηπειρωτικούς και βαλιστικούς πυράυλους από τη Ρωσία 54:55
7. Γερμανία και Πακιστάν προαναγγέλλουν απελάσεις παράνομων μεταναστών!!! 01:02:45
8. Τουρκία: Συνεχίζει το “τζογάρισμα” στο Παλαιστινιακό ο Ερντογάν 01:04:20
Σχόλιο: Ποια πρέπει να είναι η πολιτική της Ελλάδας στο θέμα Ισραήλ-Χαμάς

Μάικλ Χέρτσφελντ: Μέση Ανατολή, οι ρίζες του μίσους

0

Μάικλ Χέρτσφελντ

Παλαιστίνιοι και Ισραηλινοί είναι θύματα μιας ιστορίας που γεννήθηκε από τον ανίερο γάμο έθνους και κράτους, κληρονομιά της αποικιοκρατίας και των διχασμών που έσπειρε

Είμαι Ισραηλίτης την καταγωγή, αλλά δεν είμαι Ισραηλινός. Πρόκειται για μια λεπτή διάκριση, η οποία όμως έχει άμεση και βαρυσήμαντη σχέση με την κατάσταση στη Μέση Ανατολή.

Το να είναι κανείς Ισραηλίτης δηλώνει θρησκεία και καταγωγή και αντιστοιχεί στον κοινώς γνωστό όρο «Εβραίος». Αντλεί τη δύναμή της από την αίσθηση του ανήκειν σε μια ευρύτερη θρησκευτικο-πολιτισμική κοινωνία. Αλλο η πολιτισμική ταυτότητα, άλλο όμως η υπηκοότητα, άλλο πάλι η καταγωγή. Ο επικίνδυνος μύθος περί «καθαρόαιμων λαών» χρησίμευσε στους Ναζί ως «δικαιολογία» του Ολοκαυτώματος, το οποίο με τη σειρά του έγινε και αφορμή της εμμονής των Εβραίων να έχουν δικό τους κράτος. Κατά συνέχεια, η βία που οδήγησε πολλούς Παλαιστινίους σε προσφυγιά λέγεται Αλ Νάκμπα, που σημαίνει «Η Καταστροφή». Η αναλογία με τις εμπειρίες του ελληνισμού πάει παραπέρα από την ομοιότητα των ονομασιών.

Οντως, οι ονομασίες παίζουν κεντρικό ρόλο στην ιστορία της μεσανατολικής κρίσης. Η λέξη «Ισραηλινός», σε αντιπαράθεση με τον όρο «Ισραηλίτης», σημαίνει υπηκοότητα και μόνο. Υπάρχουν ακόμη και σήμερα πολλοί ισραηλινοί πολίτες που είναι μουσουλμάνοι, χριστιανοί και μέλη άλλων θρησκειών και εθνοτήτων. Οι περισσότεροι από αυτούς είναι αραβόφωνοι. Επισήμως, έχουν τα ίδια δικαιώματα με τους Εβραίους. Αλλά ιδού το παράδοξο: ενώ το επίσημο Ισραήλ ισχυρίζεται ότι το πολίτευμά του είναι δημοκρατικό, ταυτόχρονα επιμένει στην ταυτότητά του ως «εβραϊκού κράτους». Με άλλα λόγια, το ισραηλινό κράτος κάνει την ίδια σύγχυση όρων που παρατήρησα στην Ελλάδα. Μόνο που το ισραηλινό κράτος τούς συγχέει επίτηδες.

Οι ελληνικές αντιλήψεις για το Μεσανατολικό επηρεάζονται ασφαλώς από τον ρόλο της θρησκείας στην οικοδόμηση του ελληνικού κράτους και, έναν αιώνα αργότερα, στη Συνθήκη της Λωζάννης, η οποία σε μία από τις συνέπειες της Μικρασιατικής Καταστροφής θεσμοποίησε την ανταλλαγή πληθυσμών με βάση τη θρησκευτική ταυτότητα και μόνο.

Η παλαιστινιακή εθνική ταυτότητα εξελίχθηκε σε αντιπαράθεση με την ισραηλινή και οι παλαιστίνιοι ηγέτες μιμήθηκαν, εν μέρει, τις στρατηγικές των εβραίων εθνικιστών. Οι δυο πλευρές – όπως στη Βόρειο Ιρλανδία, στην Ινδία και στην Κύπρο – έπεσαν στο γεωπολιτικό ναρκοπέδιο που τους είχε προετοιμάσει η βρετανική αποικιοκρατία, με τη γνωστή στρατηγική τού «διαίρει και βασίλευε». Οι ρίζες της σημερινής τραγωδίας – μιας τραγωδίας όπου η επανειλημμένη αναζήτηση εκδίκησης προμηνύει όλο και χειρότερες εξελίξεις – πρέπει να αναζητηθούν σε αυτή την ιστορία.

Δεν είναι τυχαίο ότι σήμερα διάφορες δυνάμεις ξανατρέχουν να ανακατευτούν στη σύρραξη. Οχι μόνο οι ΗΠΑ, η ΕΕ και η Ρωσία αλλά και διάφορα αραβικά κράτη (ιδιαίτερα εκείνα που φοβούνται τις εξίσου πολιτικές βλέψεις του Ιράν), ακόμη και η Τουρκία (που δεν κρύβει τις δικές της επεκτατικές επιδιώξεις), αναμείχθηκαν στο πανδαιμόνιο. Οι πιο ιδιοτελείς από αυτές τις επεμβάσεις σίγουρα δεν εξυπηρετούν τους πολεμόπληκτους τοπικούς πληθυσμούς.

Ας είμαι σαφής: απεχθάνομαι και καταδικάζω την τρομοκρατία της Χαμάς. Την απεχθάνονται και πολλοί Παλαιστίνιοι που έχουν την πολυτέλεια να ζουν μακριά από την αιματηρή κυριαρχία της. Απορρίπτω και την καταπιεστική πολιτική του Νετανιάχου απέναντι στους Παλαιστινίους, που κινδυνεύει να τους οδηγήσει στα χέρια της Χαμάς. Αλλά είναι καιρός να αναγνωρίσουμε τον ρόλο και της ευρωπαϊκής αποικιοκρατίας στη δημιουργία του θεσμού του έθνους-κράτους και των διακρίσεων που συνεπάγεται.

Το ισραηλινό κράτος αναγνωρίζει το δικαίωμα του εθνικού (μειονοτικού) αυτοπροσδιορισμού, αν και ο Νετανιάχου φαίνεται διατεθειμένος να το καταργήσει, όπως πρόσφατα κατάργησε τη μέχρι πρόσφατα αναγνώριση της αραβικής ως μίας από τις εξίσου επίσημες γλώσσες της χώρας. (Επισήμως, το ισραηλινό κράτος εγγυάται τα ίδια δικαιώματα στους άραβες πολίτες με αυτά που διαθέτουν οι Εβραίοι, κάτι που δεν βρίσκει αντιστοιχία στις περισσότερες αραβικές χώρες.) Εμπρακτα, ωστόσο, οι άραβες πολίτες του Ισραήλ αντιμετωπίζουν πλήθος περιορισμών εξαιτίας της σταδιακά αυξανόμενης εμμονής στον απόλυτα εβραϊκό χαρακτήρα του κράτους. Το ενδεχόμενο το Ισραήλ να γίνει απλώς μία πολυεθνική δημοκρατία, έστω ένα κράτος που εγγυάται το αυτόματο δικαίωμα παραμονής σε όσους Εβραίους επιθυμούν να κατοικούν εκεί, φαίνεται ασυμβίβαστο με την εξελισσόμενη πραγματικότητα. Δυστυχώς.

Ενα κράτος δεν είναι αναγκαστικά εθνικό. Είναι ένα γραφειοκρατικό οικοδόμημα που έχει ως κεντρική υποχρέωση την προστασία όλων ανεξαιρέτως των πολιτών. Από τη στιγμή που γίνεται «εθνικό», κινδυνεύει να «ρατσιστικοποιηθεί», και μόνο η επαγρύπνηση των καλοπροαίρετων πολιτών της εθνικής πλειοψηφίας μπορεί να διαφυλάξει τα δικαιώματα των πολιτών που διεκδικούν μια μειονοτική ταυτότητα. Οταν όμως κυβερνάται από ακραίους εθνικιστές, κάθε επεισόδιο βίας υποθάλπει τη δίψα για εκδίκηση, όπως απέδειξε συγκεκριμένα το πρόσφατο κάλεσμα σε εκδίκηση που εξαπέλυσε ο Νετανιάχου. Η τρομοκρατία της Χαμάς ενισχύει εσκεμμένως αυτή την εξέλιξη. Με την αντεπίθεση των Ισραηλινών, φουσκώνει το αντιεβραϊκό μίσος, άσχετα αν πρόκειται για ισραηλινούς πολίτες ή απλώς για Ισραηλίτες. Οι μη Ισραηλινοί Ισραηλίτες, οι πανταχού Εβραίοι, δηλαδή, που δεν ενδιαφέρονται για την ισραηλινή υπηκοότητα, πληρώνουν και αυτοί βαρύ τίμημα.

Η ολοκληρωτική αποδόμηση του ισραηλινού κράτους δεν είναι ούτε σκόπιμη ούτε εφικτή. Αλλά ούτε το ενδεχόμενο και άλλης σφαγής Παλαιστινίων, κάτι που η Χαμάς προκαλεί με πλήρη επίγνωση των πιθανών επιπτώσεων, πρόκειται να φέρει ειρήνη στο Ισραήλ ή δικαιοσύνη πουθενά. Παλαιστίνιοι και Ισραηλινοί είναι θύματα μιας ιστορίας που γεννήθηκε από τον ανίερο γάμο έθνους και κράτους, κληρονομιά της αποικιοκρατίας και των διχασμών που έσπειρε παντού. Μόνο αν γίνει αποδεκτό ότι η διακυβέρνηση μίας χώρας δεν συνεπάγεται αναγκαστικά την πολιτισμική ομοιογένεια των πολιτών της μπορούμε να βάλουμε τέρμα στις σφαγές. Δεν είμαι αισιόδοξος για την προοπτική να γίνει κάτι τέτοιο. Αλλά τολμώ να ελπίζω.

Ο κ. Μάικλ Χέρτσφελντ είναι κοινωνικός ανθρωπολόγος, ομότιμος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ.

Το Βήμα