«Η νέα χρονιά σηματοδοτεί και μία νέα αρχή για το Δήμο Θεσσαλονίκης. Στην αφετηρία αυτής της καινούργιας προσπάθειας απαιτείται να προχωρήσουμε ενωμένοι για να αλλάξουμε την εικόνα της πόλης.
Με αυτοπεποίθηση, με πίστη στις δυνάμεις μας και στη δυναμική της πόλης μας, μπορούμε να κερδίσουμε αυτά που η Θεσσαλονίκη δικαιούται.
Είναι ώρα να αγαπήσουμε περισσότερο την πόλη μας και τους συνανθρώπους μας.
Να απαντήσουμε στις προκλήσεις του σήμερα με περισσότερη αλληλεγγύη, ελπίδα, αισιοδοξία και δημιουργία.
Μπορούμε και θα τα καταφέρουμε!
Εύχομαι ολόψυχα σε όλες και όλους υγεία, χαρά, ατομική και οικογενειακή ευτυχία!
ΤΕΧΕΡΑΝΗ- Ο Ibrahim Saif Al Azri, Γενικός Διευθυντής και Αρχισυντάκτης του Οργανισμού Ειδήσεων του Ομάν (ONA), δήλωσε το Σάββατο ότι η επιστροφή των σχέσεων Ιράν-Αιγύπτου στην ομαλότητα μπορεί να θεωρηθεί ως πηγή σταθερότητας στην περιοχή.
Δεδομένου του ρόλου του Μουσκάτ (πρωτεύουσας του Ομάν) στη μεσολάβηση μεταξύ του Ιράν και της Αιγύπτου, πρόσθεσε ότι παρόλο οτι δεν υπάρχει επίσημη δήλωση από αξιωματούχους του Ομάν που να το αποδεικνύει, τα μέσα ενημέρωσης δημοσίευσαν αναφορές που υπαινίσσονται την αναθέρμανση των δεσμών μετά την επίσκεψη του σουλτάνου Χάιθαμ στην Τεχεράνη τον Μάιο και τη συνάντησή του με τον Ηγέτη της Ισλαμικής Επανάστασης Αγιατολάχ Σεϊέντ Αλί Χαμενεΐ.
Δήλωσαν ότι χαιρετίζουν τις προσπάθειες βελτίωσης των σχέσεων μεταξύ Τεχεράνης και Καΐρου.
«Αναμφισβήτητα, η εξωτερική πολιτική του Ομάν βασίζεται στη μη ανάμειξη στις υποθέσεις άλλων χωρών. Ωστόσο, το Μουσκάτ υποστηρίζει τις προσπάθειες για την εδραίωση σταθερότητας και την επίλυση διαφορών μεταξύ φίλων και αδελφών», σημείωσαν.
Ο Αλ Αζρί συνέχισε τονίζοντας ότι η αποκατάσταση των διπλωματικών σχέσεων μεταξύ του Ιράν και της Αιγύπτου μετά την επανέναρξη των σχέσεων μεταξύ Τεχεράνης και Ριάντ σηματοδοτεί έναν ουσιαστικό υπαινιγμό που προαναγγέλλει το άνοιγμα ενός νέου κεφαλαίου μεταξύ του Ιράν και των γειτονικών του αραβικών χωρών. Επεσήμανε επίσης ότι η Τεχεράνη και το Κάιρο είναι δύο περιφερειακές δυνάμεις που καλούνται να διαδραματίζουν βασικό ρόλο στην επίτευξη της σωστής σταθερότητας στο παρόν και στο μέλλον.
Σε μια συνέντευξη στο ρωσικό πρακτορείο ειδήσεων Sputnik την Παρασκευή, ο Rakha Ahmad Hassan, μέλος του Αιγυπτιακού Συμβουλίου Εξωτερικών Υποθέσεων, δήλωσε ότι μετά από δεκαετίες αποξένωσης, η Αίγυπτος και το Ιράν είναι έτοιμες να αποκαταστήσουν πλήρως τους διπλωματικούς δεσμούς και να ανταλλάξουν πρεσβευτές στο εγγύς μέλλον.
Σημείωσε ότι οι δεσμοί μεταξύ Καΐρου και Τεχεράνης έχουν φτάσει σε νέο στάδιο με τον Ιρανό Πρόεδρο Ebrahim Raisi να συγχαίρει τον Αιγύπτιο ομόλογο του Abdel Fattah el-Sisi για την πρόσφατη νίκη του στις προεδρικές εκλογές της Αιγύπτου. Στις 23 Δεκεμβρίου, ο Raisi και ο El-Sisi συμφώνησαν να «επιλύσουν» τα εναπομείναντα ζητήματα μεταξύ των δύο χωρών.
Όπως αναφέρθηκε στη συνέχεια από τον ιστότοπο του Ιρανού προέδρου, ο Raisi συνεχάρη τον el-Sisi για τη νίκη στις τελευταίες προεδρικές εκλογές της Αιγύπτου κατά τη διάρκεια της τηλεφωνικής επικοινωνίας. Κάλεσε επίσης το Κάιρο «να χρησιμοποιήσει όλες τις δυνατότητες του για να σταματήσει τις επιθέσεις του σιωνιστικού καθεστώτος στη Γάζα, να αρχίσει να παρέχει βοήθεια και να εκπληρώσει τα δικαιώματα του λαού της Παλαιστίνης».
Ο Αιγύπτιος ηγέτης, από την πλευρά του, εξέφρασε την ικανοποίηση του για την ευκαιρία να μιλήσει στον Ραΐσι, προσθέτοντας ότι «το Ιράν και η Αίγυπτος μπορούν να διαδραματίσουν αποτελεσματικό ρόλο στην εδραίωση της σταθερότητας και της ασφάλειας στην περιοχή λόγω της υψηλής ιστορικής και πολιτισμικής τους θέσης .
” Τους τελευταίους μήνες, το Ιράν και η Αίγυπτος εργάζονται για να καλλιεργήσουν μια στενότερη σχέση και να θεραπεύσουν μακροχρόνιες ρήξεις. Ο υπουργός Εξωτερικών του Ιράν Χοσεΐν Αμίρ Αμπντολαχιάν και ο Αιγύπτιος ομόλογός του Σάμεχ Σούκρι συνήλθαν στις 20 Σεπτεμβρίου κατά τη διάρκεια της 78ης συνόδου της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών στη Νέα Υόρκη. Ο εκπρόσωπος του ιρανικού υπουργείου Εξωτερικών Νάσερ Καναάνι χαιρέτισε τη συνάντηση ως κομβική στιγμή στις σχέσεις Τεχεράνης-Κάιρου, σηματοδοτώντας ένα θετικό βήμα στο πλαίσιο των πρωτοβουλιών περιφερειακής διπλωματίας του Ιράν.
Εκτός από τις διπλωματικές δεσμεύσεις, ο υπουργός Οικονομικών του Ιράν Ehsan Khandouzi συναντήθηκε με τον Αιγύπτιο ομόλογο του κατά τη διάρκεια επίσκεψης στο Κάιρο τον Σεπτέμβριο και οι δύο αξιωματούχοι κατέληξαν σε συμφωνία για τη σύσταση επιτροπής για την επίβλεψη κοινών έργων.
Η ιστορική επιτυχία των δυτικών χωρών εμποδίσει την κατανόηση του 21ου αιώνα (Ανάλυση)
Δεκέμβριος 30, 2023. Ελλάδα.
Η αποτίμηση των πεπραγμένων των δυτικών χωρών στο δεύτερο μισό του εικοστού αιώνα είναι μια ιστορία επιτυχίας.
Οι μεταπολεμικές δεκαετίες ήταν μια εποχή οικονομικών θαυμάτων, εξεύρεσης συμβιβασμών στην εσωτερική πολιτική και ένωσης πρώην εχθρών σε μια σταθερή εμπορική και πολιτική ένωση – την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Οι σημερινές αιματηρές συγκρούσεις θα καταλήξουν σε κάτι παρόμοιο;
Σήμερα δεν υπάρχει λόγος να περιμένουμε μια τελική νίκη που θα βάλει τα πάντα και τους πάντες στη θέση τους. Ακόμη και τα πρόχειρα περιγράμματα του μεταπολεμικού κόσμου δεν είναι ακόμη ορατά.
Το 1945, η ήττα της ναζιστικής Γερμανίας ήταν συντριπτική και ο νικητήριος συνασπισμός ήταν ευρύς, καθώς περιλάμβανε, μεταξύ δεκάδων άλλων χωρών, τις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Σοβιετική Ένωση και την Κίνα.
Η άνευ όρων νίκη αυτού του συνασπισμού, το σχέδιο «Μάρσαλ» και οι προσπάθειες των πολιτικών να αποτρέψουν νέους πολέμους δημιούργησαν συνθήκες για την ταχεία ανάκαμψη της Ευρώπης.
Η συμφωνία για τη σοβαρότητα των ναζιστικών εγκλημάτων ήταν σχεδόν αδιαμφισβήτητη. Επέτρεψε σε ανθρώπους από πολλούς διαφορετικούς πολιτισμούς να συμφωνήσουν σε ένα σύνολο κοινών αξιών που ήταν γραμμένες στην Οικουμενική Διακήρυξη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.
Αυτή η ίδια συμφωνία επέτρεψε στα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια να διαπραγματευτεί τη δημιουργία του κράτους του Ισραήλ – ένα ασφαλές σπίτι για τα θύματα του ναζισμού.
Σαράντα χρόνια μετά από αυτά τα γεγονότα, ο κόσμος που διχάστηκε από τον Ψυχρό Πόλεμο επανενώθηκε.
Πολλές χώρες από το πρώην κομμουνιστικό μπλοκ προσχώρησαν στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ακόμη και η Ρωσία για ένα διάστημα έγινε εταίρος στον ανασυσταθέντα συνασπισμό των πρώην νικητών του ναζισμού.
Οι δύο όψεις της ιστορίας
Αυτό το σχέδιο του 20ου αιώνα μπορεί να ονομαστεί «Δυτικό» επειδή οι κύριοι χαρακτήρες του είναι εκείνοι που βοήθησαν τη Δύση να κερδίσει τον πόλεμο, τη βοήθησαν να ενωθεί και να επιτύχει οικονομικό άθλο.
Και οι κύριοι κακοί αυτού του εικοστού αιώνα είναι οι ολοκληρωτικοί ηγεμόνες Χίτλερ και Στάλιν.
Οι καλύτερες διάνοιες και πνευματικές δυνάμεις των δυτικών πολιτισμών, συμπεριλαμβανομένου του ρωσικού – από τον Karl Jaspers και τη Hannah Arendt μέχρι τη Lydia Ginzburg και τον Alexander Solzhenitsyn – είναι αφοσιωμένες στο να κατανοήσουν αυτή την εμπειρία.
Ταυτόχρονα, αυτού του είδους η ιστορική συνειδητοποίηση αφήνει στη σκιά γεγονότα που είναι βασικά για πολλές μη δυτικές χώρες και πολιτισμούς.
Οι πρώην αποικίες είχαν τον δικό τους εικοστό αιώνα, τους ήρωές τους και τους κακούς τους.
Στο επίκεντρο του «μη δυτικού εικοστού αιώνα» βρίσκεται η ανάπτυξη της εθνικής συνείδησης, η απόκτηση ανεξαρτησίας από τις δυτικές αποικιακές δυνάμεις και η οικοδόμηση των δικών της πολιτικών συστημάτων.
Ενώ για τις δυτικές χώρες οι μεταπολεμικές δεκαετίες ήταν εποχή ανάκαμψης, ανάπτυξης και τελικής νίκης επί του κομμουνισμού, για πολλούς ανθρώπους στην Ασία και την Αφρική ήταν μια εποχή αγώνων ανεξαρτησίας, εμφυλίων πολέμων και πολιτικών συγκρούσεων.
Επιπλέον, εκείνοι που βρίσκονταν στη «σωστή πλευρά της ιστορίας» στο δυτικό τμήμα του εικοστού αιώνα ήταν συχνά στη «λάθος πλευρά» στην Ασία και την Αφρική τον εικοστό αιώνα.
Οι Βρετανοί, μέρος του συνασπισμού της Νίκης το 1945 με πρωταγωνιστικούς ρόλους, συνέτριψαν την εξέγερση του ΜαλαισιανούΛαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού λίγο μετά τον πόλεμο και στη δεκαετία του 1950 αντιμετώπισαν βάναυσα την εξέγερση Μάου-Μάου στην Κένυα.
Η βιαστική διχοτόμηση της Ινδίας από τη Βρετανία το 1947 οδήγησε σε μαζικούς εκτοπισμούς λαών και βία.
Το 1946-1954, η Γαλλία προσπάθησε να διατηρήσει τις αποικίες της στη χερσόνησο της Ινδοκίνας με στρατιωτικά μέσα.
Ο Πόλεμος της Ανεξαρτησίας της Αλγερίας (1954-1962) συνοδεύτηκε επίσης από βία και καταστολή από τα γαλλικά στρατεύματα.
Τα ολλανδικά αποικιακά στρατεύματα πολέμησαν σκληρά με τους Ινδονήσιους εθνικιστές κατά τη διάρκεια της ινδονησιακής επανάστασης, η οποία διήρκεσε από το 1945 έως το 1949 και έληξε με την αναγνώριση μιας ανεξάρτητης Ινδονησίας.
Μερικά από τα πιο σημαντικά γεγονότα του μη δυτικού εικοστού αιώνα μπορούν να εξηγηθούν από εσωτερικές αντιφάσεις, αλλά ταυτόχρονα αποτελούν αντίδραση σε προηγούμενα παράπονα.
Η κινεζική κοινωνία, παρά το γεγονός ότι η Κίνα δεν ήταν επίσημα αποικία κανενός, αντιλήφθηκε την κατάστασή της ως ταπεινωτική, ιδίως λόγω των εμπορικών και εδαφικών απαιτήσεων της ίδιας της Μεγάλης Βρετανίας και Ρωσίας.
Η οποία -και αυτό είναι σημαντικό να θυμόμαστε σήμερα- ήταν μια από τις ευρωπαϊκές αποικιακές δυνάμεις σε αυτήν την κοσμοθεωρία.
«Ο ισχυρισμός του Μάο Τσε Τουνγκ ότι «ο κινεζικός λαός έχει επιμείνει» μετά από έναν αιώνα ταπείνωσης στα χέρια των δυτικών δυνάμεων ήταν πάντα κάτι περισσότερο από καυχησιολογία», γράφει ο αρθρογράφος Pankaj Mishra με έδρα την Ινδία.
«Η Κινεζική Επανάσταση του 1949 ήταν η αρχή μιας πυρετώδους, γεμάτης καταστροφές, αλλά τελικά επιτυχημένης αναζήτησης για τον εθνικό πλούτο και την εξουσία».
Πολλά από αυτά που συμβαίνουν στον δυτικό κόσμο σήμερα που τρομάζουν διανοούμενους και πολιτικούς (συμπεριλαμβανομένων των φιλοπαλαιστινιακών διαδηλώσεων) σχετίζονται άμεσα ή έμμεσα με τη διαδικασία της αποαποικιοποίησης, «το κεντρικό γεγονός του εικοστού αιώνα», γράφει ο Mishra.
Και δεν πρόκειται για αριστερή ατζέντα ή καμία ιδεολογία.
Όταν φάσκουν και αντιφάσκουν και η πολιτική πραγματικότητα
Οι μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες ασχολούνται με την εντατική εξερεύνηση και εξόρυξη φυσικών πόρων στις αποικίες τους, συχνά χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τις περιβαλλοντικές συνέπειες.
Τώρα οι ίδιες δυτικές χώρες που έχουν την οικονομική δυνατότητα να στραφούν στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας ηγούνται μιας παγκόσμιας εκστρατείας για την πρόληψη της κλιματικής κρίσης.
Οι προηγούμενες καταστροφικές ενέργειές τους, που από πολλές απόψεις προόρισαν την κρίση, δεν περιλαμβάνονται στην εικόνα.
Επιτυχημένες και με αυτοπεποίθηση στην ηγεσία τους, οι δυτικές δυνάμεις έρχονται όλο και περισσότερο αντιμέτωπες με τις μόνιμες επιπτώσεις των προηγούμενων αποικιακών πολιτικών.
Ιστορικά, η εκμετάλλευση των αποικιών σε αναζήτηση πόρων και φθηνού εργατικού δυναμικού ήταν ένας από τους μοχλούς της οικονομικής τους ανάπτυξης.
Αλλά τελικά το χάσμα του κόστους εργασίας έπληξε τη Δύση επειδή διευκόλυνε τη μεταφορά θέσεων εργασίας από τις δυτικές χώρες σε πρώην αποικίες.
Αυτό με τη σειρά του οδήγησε σε δυσαρέσκεια στις πρώην μητροπόλεις, το κλείσιμο ολόκληρων βιομηχανιών και την εμφάνιση αριστερών αντι-παγκοσμιοποιητικών και δεξιών κινημάτων απομόνωσης.
Οι φόβοι των δυτικών κοινωνιών για αυξανόμενο αριθμό μεταναστών από πρώην αποικίες αντανακλώνται στην άνοδο ακροδεξιών κομμάτων και κινημάτων στη Δύση.
Ιδεολογικές συγκρούσεις, πόλεμοι και η γέννηση του Ισραήλ
Αλλά το πραγματικό άναρχο σταυροδρόμι όπου συγκρούονται δυτική και μη δυτική ιστορική συνείδηση είναι οι συγκρούσεις και οι πόλεμοι στη Μέση Ανατολή.
Η δημιουργία του κράτους του Ισραήλ ήταν το αποτέλεσμα μιας ευρείας διεθνούς συναίνεσης που προέκυψε σε μια εποχή που ο αντιχιτλερικός συνασπισμός δεν είχε ακόμη καταρρεύσει: τόσο οι Ηνωμένες Πολιτείες όσο και η Σοβιετική Ένωση ψήφισαν υπέρ της δημιουργίας του νέου κράτους.
Είναι πιθανό ότι οι δυτικοί πολιτικοί προσπάθησαν επίσης να επανορθώσουν το γεγονός ότι οι χώρες τους ήταν εξαιρετικά απρόθυμες να δεχτούν Εβραίους που διέφυγαν από τη θανάσιμη απειλή κατά τα προπολεμικά και μεταπολεμικά χρόνια.
Θυμηθείτε την τραγική ιστορία του υπερατλαντικού ταξιδιού του πλοίου του Σεντ Λούις, με το οποίο Εβραίοι πρόσφυγες από τη Γερμανία προσπάθησαν να φτάσουν στην Κούβα, στις Ηνωμένες Πολιτείες και στον Καναδά – και δεν έγιναν δεκτοί πουθενά.
Στα προπολεμικά χρόνια, οι Βρετανοί, μέσω ποσοστώσεων εισόδου, εμπόδισαν τη μεταφορά των Εβραίων στην υπό εντολή τους, Παλαιστίνη (παρεμπιπτόντως, η Μεγάλη Βρετανία απείχε από την ψηφοφορία για τη δημιουργία του Ισραήλ).
Σε αυτό το πλαίσιο, η εμφάνιση του Ισραήλ είναι μια από τις σημαντικότερες θετικές εξελίξεις του δυτικού τμήματος του εικοστού αιώνα.
Οι προσπάθειες πολλών γενεών Εβραίων, ενός λαού που δεν είχε δικό του κυρίαρχο κράτος για σχεδόν 2.000 χρόνια, στέφθηκαν με επιτυχία.
Η αντίσταση από τους αδιάλλακτους Άραβες εθνικιστές, που ξεκίνησε πολύ πριν από το Ολοκαύτωμα, τουλάχιστον από τη δεκαετία του 1920, απέτυχε.
Η Δύση θεώρησε το γεγονός ως εκπλήρωση του καθήκοντός της, το λιγότερο που έπρεπε να κάνει μετά το Ολοκαύτωμα.
Αλλά στον μη δυτικό κόσμο, αυτό το γεγονός αντιμετωπίζεται με διαφορετικό πρίσμα.
Οι δημιουργοί της Δύσης του εικοστού αιώνα —οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Μεγάλη Βρετανία και η Γαλλία— είχαν ήδη από καιρό αναμειχθεί στην πολιτική της Μέσης Ανατολής.
Από τη σκοπιά των λαών της Αιγύπτου, της Συρίας, της Ιορδανίας και πολλών άλλων, η πολιτική των δυτικών δυνάμεων στην περιοχή ασκήθηκε πρωτίστως προς τα συμφέροντα της Δύσης.
Την κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο ακολούθησε μια αυθαίρετη, από αυτή την άποψη, ανακατανομή των συνόρων και των πόρων στην περιοχή.
Η δημιουργία του Ισραήλ μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και η οριοθέτηση των συνόρων του νέου κράτους γίνεται αντιληπτή από τους ανθρώπους της περιοχής υπό αυτό το πρίσμα – ως αποικιακή αναμόρφωση των εδαφών τους από κάποιον από το εξωτερικό.
Ένας άλλος εικοστός αιώνας είναι μπροστά μας
Η βάρβαρη επίθεση της Χαμάς εναντίον του Ισραήλ στις 7 Οκτωβρίου 2023 και οι τερατώδεις θηριωδίες των μαχητών δεν μπορούν να δικαιολογηθούν. Δεν μπορεί να υπάρχουν δύο απόψεις εδώ. Ακόμη και στον αραβικό κόσμο, λίγοι τολμούν να δικαιολογήσουν αυτή την επιθετικότητα.
Αλλά με την πάροδο του χρόνου, ο τρέχων πόλεμος έχει απλώς βαθύνει το ρήγμα μεταξύ των δυτικών και των μη δυτικών απόψεων αυτής της μακροχρόνιας σύγκρουσης.
Στον τρέχοντα πόλεμο, οι ΗΠΑ έχουν χάσει περαιτέρω έδαφος στις κοινωνίες της Μέσης Ανατολής, αφήνοντας τη θέση τους στην Κίνα και τη Ρωσία.
Σε δυσμένεια η Ρωσία στη Δύση αλλά μόνον εκεί
Η φήμη της Μόσχας στη Δύση επιδεινώνεται εδώ και τουλάχιστον δεκαπέντε χρόνια. Οι ηγέτες σε αυτές τις χώρες δεν διστάζουν να μιλήσουν για τον Πούτιν ως έναν «τρομερό άνθρωπο» που κυβερνάται από «κακές δυνάμεις».
Αντίθετα, διανοούμενοι και πολιτικοί στη Μέση Ανατολή, την Ινδία ή την Κίνα αρνούνται να λάβουν θέση πλήρους καταδίκης της Μόσχας.
«Ένας Κινέζος συνομιλητής μου βλέπει την κατάσταση στην Ουκρανία όχι ως έναν επιθετικό πόλεμο μεταξύ κυρίαρχων κρατών, αλλά μάλλον ως επαναπροσδιορισμό των μετα-αποικιακών συνόρων μετά το τέλος της δυτικής ηγεμονίας», έγραψε ο Mark Leonard, διευθυντής του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Εξωτερικών Σχέσεων.
Δεν είναι τώρα η ώρα να χαρακτηρίσουμε τον Βλαντίμιρ Πούτιν ως «κακό τρελό», έγραψε ο Farhad Mujahid Chak, καθηγητής διεθνών σχέσεων στο Πανεπιστήμιο του Κατάρ, λίγο μετά την έναρξη της εισβολής της Ρωσίας στην Ουκρανία.
Τα στοιχεία από μια πρόσφατη έρευνα που διεξήχθη από την ανεξάρτητη ερευνητική ομάδα IIACSS δείχνουν ότι η εμπιστοσύνη στην Αμερική και τις πολιτικές της έχει φτάσει σε ιστορικό χαμηλό στις αραβικές κοινωνίες, ενώ η υποστήριξη προς τους αντιπάλους και στρατηγικούς αντιπάλους της Αμερικής – Κίνα, Ρωσία και Ιράν – έχει αυξηθεί.
Μεταξύ των ερωτηθέντων στο Ιράκ, τη Συρία, την Ιορδανία, την Αίγυπτο, τον Λίβανο, τη Συρία και τα παλαιστινιακά εδάφη στα τέλη Οκτωβρίου 2023, μόνο μεταξύ 2 και 7% πιστεύουν ότι η Αμερική παίζει θετικό ρόλο στον τρέχοντα πόλεμο.
Αντίθετα, ο ρόλος της Κίνας στη σύγκρουση χαρακτηρίστηκε θετικός από το 46% των ερωτηθέντων στην Αίγυπτο, το 34% στο Ιράκ και το 27% στην Ιορδανία.
Δεδομένης της έλλειψης ορατών διπλωματικών προσπαθειών του Πεκίνου στην περιοχή, αυτό απλώς υπογραμμίζει ότι οποιαδήποτε εναλλακτική στη Δύση, ακόμη και καθαρά συμβολική, είναι ευπρόσδεκτη εκεί.
Η έγκριση των ενεργειών του Κρεμλίνου είναι ακόμη μεγαλύτερη: το ποσοστό εκείνων που πιστεύουν ότι η Ρωσία έχει θετική επιρροή είναι σχεδόν το μισό, κατά μέσο όρο το 47% των ερωτηθέντων.
Δεν είναι μόνο ότι το αντιαμερικανικό αίσθημα επικρατεί εδώ και καιρό στην περιοχή, με εξαίρεση το Ισραήλ.
Ο πόλεμος ανέδειξε μια διαφορετική ιστορική συνείδηση από αυτή της Δύσης. Στο επίκεντρο της δυτικής αφήγησης του εικοστού αιώνα βρίσκεται ο θρίαμβος επί του κακού, που ενσωματώνεται, μεταξύ άλλων, στη δημιουργία ενός σπιτιού για τον εβραϊκό λαό.
Το αποκορύφωμα αυτής της αφήγησης είναι η κατάρρευση των φιλοσοβιετικών καθεστώτων στην Ευρώπη.
Η μέθη της αδιαμφισβήτητης νίκης επί του ναζισμού και του κομμουνισμού άφησε την άλλη, μη δυτική ιστορική συνείδηση στη σκιά. Αλλά τώρα ένας άλλος εικοστός αιώνας πλανάται στον κόσμο.
Ο συνασπισμός που υποστηρίζει το Ισραήλ και ο συνασπισμός που υπερασπίζεται τα παλαιστινιακά συμφέροντα δεν μπορούν να βρουν κοινό έδαφος.
Ο συνασπισμός που υποστηρίζει την Ουκρανία είναι πολυάριθμος, αλλά δεν είναι τόσο ολοκληρωμένος όσο ο αντιχιτλερικός συνασπισμός.
Τα εγκλήματα του ρωσικού κράτους στην Ουκρανία έχουν καταδικαστεί ευρέως, αλλά η άποψη του Πούτιν ως πηγής του παγκόσμιου κακού δεν είναι καθολική.
Εξαιτίας αυτών των συνθηκών, δεν υπάρχει κανένα σενάριο στο οποίο οι σημερινές μεγάλες κρίσεις μπορούν να επιλυθούν με τρόπο παρόμοιο με αυτόν που συνέβη στην ακμή του δυτικού εικοστού αιώνα, στα μέσα της δεκαετίας του 1940 και στην αυγή της δεκαετίας του 1990.
Επίσκεψη πραγματοποίησε στην Τουρκία, ο Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου της Σαουδικής Αραβίας, Πρώτος Αντιστράτηγος Φαγιάντ μπιν Χαμίντ αλ Ρουβάιλι, βάσει πρόσκλησης που έλαβε από τον Τούρκο Αρχηγό του Γενικού Επιτελείου, Πρώτο Αντιστράτηγο Μετίν Γκοράκ.
Σύμφωνα με το σαουδαραβικό πρακτορείο ειδήσεων SPA ο αλ Ρουβάιλι ξεκίνησε την επίσκεψή του με συνάντηση με τον Τούρκο Αρχηγό Γενικού Επιτελείου, κατά τη διάρκεια της οποίας εξέτασε τις διμερείς σχέσεις μεταξύ των δύο αδελφών χωρών και συζήτησε την αμυντική και στρατιωτική συνεργασία και τρόπους ενίσχυσης και ανάπτυξης τους.
Στη συνέχεια, ο Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου της Σαουδικής Αραβίας, Αντιστράτηγος Φαγιάντ αλ Ρουβάιλι, συναντήθηκε με τον Υπουργό Εθνικής Άμυνας της Δημοκρατίας της Τουρκίας, Γιασάρ Γκιουλέρ.
Στη συνάντηση εξετάστηκαν οι στρατηγικές σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών και συζητήθηκαν ευκαιρίες για ενίσχυση και ανάπτυξη της διμερούς συνεργασίας στον αμυντικό και στρατιωτικό τομέα.
Ο αρχηγός του Γενικού Επιτελείου της Σαουδικής Αραβίας επισκέφθηκε επίσης το αρχηγείο της Διοίκησης Ειδικών Δυνάμεων της Τουρκίας και συναντήθηκε με τον διοικητή της, Υποστράτηγο Ομάρ Ερτουγκρούλ Ερμπακάν, ενώ κατά τη διάρκεια της επίσκεψης ενημερώθηκε για τις προμήθειες και τον εξοπλισμό της δύναμης.
Ο αλ Ρουβάιλι συναντήθηκε με τον επικεφαλής της Τουρκικής Αρχής Αμυντικών Βιομηχανιών, καθηγητή Χαλούκ Γκιουργκούν, και συζήτησε μαζί του τρόπους ενίσχυσης της συνεργασίας στον τομέα των στρατιωτικών βιομηχανιών και ανάπτυξης επιστημονικής έρευνας.
Έγινε επίσης ενημέρωση στον Σαουδάραβα αξιωματούχο για εταιρείες που ειδικεύονται στον αμυντικό και στρατιωτικό τομέα στη Δημοκρατία της Τουρκίας.
Ο Τούρκος Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δήλωσε ότι η χώρα του απέτρεψε ένα «ιμπεριαλιστικό παιχνίδι» που είχε ως στόχο να την περικυκλώσει από τα νότια σύνορά της, σε σχέση με τις στρατιωτικές επιχειρήσεις που διεξάγει ο τουρκικός στρατός στη Συρία και το Ιράκ, όπως γράφει τουρκικό δημοσίευμα στην αραβική.
Σε ομιλία του κατά τη διάρκεια συνάντησης στο Προεδρικό συγκρότημα, ο Ερντογάν αναφέρθηκε στον πόλεμο της Τουρκίας κατά της τρομοκρατίας, λέγοντας ότι τα τελευταία έξι ή επτά χρόνια για την Τουρκία ήταν πολύ επιτυχημένα όσον αφορά τον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας.
Και συνέχισε:
«Δεν μας ένοιαζαν οι κίνδυνοι και οι απειλές στον κόσμο. Η Τουρκία πραγματοποίησε τις πιο σημαντικές αντιτρομοκρατικές επιχειρήσεις στη σύγχρονη ιστορία της σε ένα στάδιο στο οποίο το κλίμα ασφαλείας επιδεινώθηκε. Όπως θυμάστε, το ανακοινώσαμε στο σύνολο του κόσμου μετά τις 15 Ιουλίου ότι είχαμε αλλάξει την έννοια του πολέμου κατά της τρομοκρατίας και ότι θα πολεμούσαμε τις απειλές από «όπου και αν προέρχονται, όχι μόνο εντός των συνόρων μας».
Πρόσθεσε:
«Έχουμε κάνει βήματα σύμφωνα με αυτή τη νέα ιδέα κατά μήκος των νότιων συνόρων μας και ξεκινήσαμε επιχειρήσεις για την εξάλειψη τρομοκρατών στα κρησφύγετα τους. Με αυτόν τον τρόπο, ματαιώσαμε αυτό το «ιμπεριαλιστικό παιχνίδι» που είχε στόχο να περικυκλώσει την Τουρκία από το νότο».
Επεσήμανε, «προς το παρόν, συνεχίζουμε τις διασυνοριακές μας επιχειρήσεις βάσει αυτής της προσέγγισης και δεν επιτρέπουμε στους τρομοκράτες να βεβηλώνουν τα εδάφη της πατρίδας μας».
Ο Πρόεδρος Ερντογάν ζήτησε από τον Παντοδύναμο Αλλάχ έλεος και συγχώρεση για τους μάρτυρες που έδωσαν τη ζωή τους για χάρη αυτής της γης και ευχήθηκε υπομονή και παρηγοριά στις οικογένειές τους, λέγοντας χαρακτηριστικά:
«Δεν αφήσαμε το αίμα των μαρτύρων μας να είναι μάταιο και δεν θα το επιτρέψουμε. 56 τρομοκράτες έχουν εξουδετερωθεί κατά τις επιχειρήσεις που πραγματοποιήθηκαν από τις 22 Δεκεμβρίου έως σήμερα. Η Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών μας, πραγματοποίησε πολύ επιτυχημένες επιχειρήσεις κατά των υποδομών και των ηγετών της στη βόρεια Συρία. Θα συνεχίσουμε τις αντιτρομοκρατικές επιχειρήσεις μέχρι τον τελευταίο τρομοκράτη που θα αποτελεί απειλή για τη χώρα μας».
Ο Ισραηλινός υπουργός Οικονομικών Bezalel Smotrich κάλεσε την Κυριακή την επιστροφή των Εβραίων εποίκων στη Λωρίδα της Γάζας μετά το τέλος του πολέμου, θεωρώντας ότι οι Παλαιστίνιοι της Λωρίδας θα πρέπει να «ενθαρρυνθούν» να μεταναστεύσουν σε άλλες χώρες, γράφει αραβικό δημοσίευμα.
Απαντώντας σε ερώτηση σχετικά με την πιθανή επανίδρυση οικισμών στη Λωρίδα της Γάζας, ο Smotrich είπε σε συνέντευξή του στο Military Radio:
«Για να επιτύχουμε την ασφάλεια, πρέπει να ελέγξουμε τη Λωρίδα και για να την ελέγξουμε μακροπρόθεσμα χρειαζόμαστε μια πολιτική παρουσία».
Το 2005, το Ισραήλ εκκένωσε τον στρατό του και περίπου 8.000 εποίκους από τη Λωρίδα της Γάζας, που ήταν κατεχόμενη από το 1967, ως μέρος του μονομερούς σχεδίου αποχώρησης που παρουσίασε ο τότε πρωθυπουργός Αριέλ Σαρόν .
Ο Smotrich, ο οποίος ηγείται του κόμματος «Θρησκευτικός Σιωνισμός» στον κυβερνητικό συνασπισμό, είπε ότι το Ισραήλ θα πρέπει να «ενθαρρύνει» τους περίπου 2,4 εκατομμύρια Παλαιστίνιους στη Γάζα να εγκαταλείψουν τη Λωρίδα.
Και πρόσθεσε: «Αν κινούμασταν με στρατηγικά σωστό τρόπο και ενθαρρύναμε τη μετανάστευση, και αν υπήρχαν εκατό χιλιάδες ή διακόσιες χιλιάδες Άραβες στη Γάζα και όχι δύο εκατομμύρια, η ομιλία την επόμενη μέρα (του πολέμου) θα ήταν εντελώς διαφορετική».
Και συνέχισε: «Θα βοηθήσουμε να επιστρέψουν αυτοί οι πρόσφυγες σε μια κανονική ζωή σε άλλες χώρες με κατάλληλο και ανθρώπινο τρόπο σε συνεργασία με τη διεθνή κοινότητα και τις γειτονικές αραβικές χώρες».
Ο Smotrich αρνήθηκε την ύπαρξη του παλαιστινιακού λαού κατά τη διάρκεια μιας ιδιωτικής επίσκεψης στο Παρίσι τον Μάρτιο, λέγοντας ότι «δεν υπάρχουν Παλαιστίνιοι γιατί δεν υπάρχει Παλαιστινιακός λαός».
Ο ισραηλινός βομβαρδισμός της Λωρίδας της Γάζας , ο οποίος συνοδεύτηκε από χερσαίες επιχειρήσεις από τις 27 Οκτωβρίου, είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο τουλάχιστον 21.822 ανθρώπων, στην πλειονότητά τους γυναίκες και παιδιά, σύμφωνα με απολογισμό που δημοσίευσε το Υπουργείο Υγείας της Χαμάς την Κυριακή. , που είναι ο υψηλότερος απολογισμός για οποιαδήποτε ισραηλινή επιχείρηση μέχρι σήμερα.
Το υπουργείο ανέφερε 56.451 τραυματίες από την έναρξη του πολέμου, τη στιγμή που τα περισσότερα νοσοκομεία της Γάζας είτε ήταν εκτός λειτουργίας είτε είχαν υποστεί ζημιές και ήταν υπερπλήρη.
Ο πόλεμος ξέσπασε αφού η Χαμάς εξαπέλυσε μια άνευ προηγουμένου επίθεση στο Ισραήλ στις 7 Οκτωβρίου, σκοτώνοντας περίπου 1.140 ανθρώπους, στην πλειονότητά τους άμαχους, σύμφωνα με καταμέτρηση του Γαλλικού Πρακτορείου που βασίζεται σε επίσημα στοιχεία.
Η Κεντρική Διοίκηση του Στρατού των ΗΠΑ ανακοίνωσε, την Κυριακή, τη βύθιση 3 σκαφών που ανήκαν στην υποστηριζόμενη από το Ιράν ομάδα Χούτι στην Υεμένη που αναχαίτισαν ένα φορτηγό πλοίο και επιχείρησαν να επιβιβαστούν σε αυτό.
Η ανακοίνωση της Κεντρικής Διοίκησης των ΗΠΑ, ανέφερε: «Στις 31 Δεκεμβρίου, στις 6:30 π.μ. (ώρα Sanaa), το πλοίο μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων Maersk Hangzhou εξέδωσε δεύτερη κλήση κινδύνου σε λιγότερο από 24 ώρες δηλώνοντας ότι του επιτέθηκαν τέσσερις μικρές βάρκες που ανήκουν στους Χούτι που υποστηρίζονται από το Ιράν.
Και συνέχισε: «Τα μικρά σκάφη, που απέπλευσαν από περιοχές που ελέγχονται από τους Χούτι στην Υεμένη, άνοιξαν πυρ κατά του πληρώματος του πλοίου Maersk Hangzhou και έφτασαν σε απόσταση 20 μέτρων από το πλοίο και επιχείρησαν να επιβιβαστούν».
Πρόσθεσε:
«Η συμβεβλημένη ομάδα ασφαλείας του πλοίου ανταπέδωσε τα πυρά. Τα αμερικανικά ελικόπτερα από το USS EISENHOWER (CVN 69) και το GRAVELY (DDG 107) ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα κινδύνου και ενώ έκαναν προφορικές κλήσεις προς τα μικρά σκάφη, τα σκάφη άνοιξαν πυρ εναντίον των ελικοπτέρων των ΗΠΑ εξοπλισμένα με φορητά όπλα και τα ελικόπτερα του αμερικανικού ναυτικού απάντησαν.»
«Άνοιξαν πυρ σε αυτοάμυνα, βυθίζοντας τρία από τα τέσσερα μικρά σκάφη, σκοτώνοντας τα μέλη του πληρώματος και το τέταρτο σκάφος εγκατέλειψε την περιοχή».
Iranian-backed Houthi small boats attack merchant vessel and U.S. Navy helicopters in Southern Red Sea
On Dec. 31 at 6:30am (Sanaa time) the container ship MAERSK HANGZHOU issued a second distress call in less than 24 hours reporting being under attack by four Iranian-backed… pic.twitter.com/pj8NAzjbVF
Αναφέρεται ότι ένα πλοίο μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων που ανήκει στη Δανία και φέρει τη σημαία της Σιγκαπούρης, που ονομάζεται «Maersk Hangzhou», χτυπήθηκε από πύραυλο το Σάββατο ενώ διέσχιζε τη νότια Ερυθρά Θάλασσα.
Το USS Gravely και το USS Laboon απάντησαν στο πλοίο. Η Κεντρική Διοίκηση των ΗΠΑ είπε ότι δεν αναφέρθηκαν θύματα και τόνισε ότι το πλοίο ήταν σε θέση να συνεχίσει τον πλουν του.
Arabic CNN
Οι Ηνωμένες Πολιτείες μέχρι στιγμής έχουν αποφύγει να στοχοποιήσουν άμεσα την ομάδα εντός της Υεμένης, ενώ προσπαθούν να αποφύγουν την περαιτέρω κλιμάκωση της κρίσης.
Ωστόσο, ο εκπρόσωπος του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας των ΗΠΑ, Τζον Κίρμπι, δήλωσε την Κυριακή ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα συνεχίσουν να ενεργούν σε αυτοάμυνα.
«Δεν επιδιώκουμε μια ευρύτερη σύγκρουση στην περιοχή και δεν επιδιώκουμε μια σύγκρουση με τους Χούτι», δήλωσε ο Κίρμπι στο ABC News.
Είπε, «το καλύτερο αποτέλεσμα εδώ είναι να σταματήσουν οι Χούτι αυτές τις επιθέσεις, όπως έχουμε ξεκαθαρίσει επανειλημμένα».
Στην Τουρκία η πανίσχυρη Διεύθυνση Θρησκευτικών Υποθέσεων αποκηρύσσει τις στολές του Άγιου Βασίλη, τον στολισμό δέντρων και τον τζόγο της Πρωτοχρονιάς. Αλλά τί σημαίνει αυτό πρακτικά;
https://p.dw.com/p/4ajDk
Χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα στην Κωνσταντινούπολη, φωτογραφία του 2021Εικόνα: Arife Karakum/AA/picture alliance
Σε όλη την Τουρκία, ή τουλάχιστον στις μεγάλες πόλεις, οι δυτικού τύπου εορτασμοί των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς κυριαρχούν. Ωστόσο φέτος, η Διεύθυνση Θρησκευτικών Υποθέσεων αποκηρύσσει τον στολισμό χριστουγεννιάτικων δέντρων, τις φιγούρες και τις στολές του Άγιου Βασίλη. Στο τελευταίο κήρυγμα της («hutbe») η Διεύθυνση περιέγραψε τον εορτασμό της Πρωτοχρονιάς ως «απρεπή στάση».
Στο κείμενο του κηρύγματος, με τίτλο «Να ζήσεις μια ζωή με ενδοσκόπηση», αναφέρεται ότι οι εορτασμοί της Πρωτοχρονιάς «δεν έχουν θέση στη θρησκεία και τον πολιτισμό μας». Μάλιστα η Διεύθυνση Θρησκευτικών Υποθέσεων προειδοποίησε και για συμπεριφορές που απαγορεύονται στο Ισλάμ και αποτελούν «χαράμ», όπως είναι το αλκοόλ, ο τζόγος και τα τυχερά παιχνίδια.
Άι Βασίλης και στην Τουρκία;
Η κατανάλωση αλκοόλ δεν συνάδει με τις επιταγές του ΙσλάμΕικόνα: Iordache Magdalena/Shotshop/picture alliance
Ωστόσο, αν κάνει κανείς μια βόλτα τις τελευταίες ημέρες στους στολισμένους δρόμους των τουρκικών πόλεων, θα παρατηρήσει ότι πολλά παράθυρα σπιτιών είναι φωτισμένα και στολισμένα με χριστουγεννιάτικα δέντρα. Ο Άι Βασίλης, που εορτάζεται από την Ορθοδοξία, στην Τουρκία- όπως και στην υπόλοιπη Δύση- ταυτίζεται με τον Άγιο Νικόλαο, τον Σάντα Κλάους που φοράει κόκκινα ρούχα, έχει λευκή γενειάδα και μοιράζει δώρα στα παιδιά. Αυτός βρίσκεται παντού στα μαγαζιά και τα εμπορικά κέντρα που πουλάνε ό,τι μπορεί να βρει κανείς σε μια δυτική πόλη.
Στην Τουρκία, που γιορτάζει τον δεύτερο αιώνα από την ίδρυσή της, θεωρητικά οι απόγονοι του Κεμάλ προτιμούσαν τη Δύση και τα δυτικά έθιμα. Όμως, η είσοδος του οργανωμένου Ισλάμ μέσα από την κυριαρχία του προέδρου Ταγίπ Ερντογάν θέλει να στρέψει την κοινωνία στο παραδοσιακό Ισλάμ και χαρακτηρίζει αμαρτωλές τις δυτικές συνήθειες, από τα πρωτοχρονιάτικα γλέντια μέχρι τα γλυκά με φιγούρες του Σάντα Κλάους.
Βέβαια, αν κρίνει κανείς από το τί βλέπει αυτές τις ημέρες στις πόλεις της Τουρκίας, τα κηρύγματα δεν πιάνουν. Χαρακτηριστικό «αμαρτωλό» παράδειγμα είναι το ετήσιο εθνικό λαχείο που κληρώνει κάθε χρόνο την Πρωτοχρονιά. Για την κλήρωση του 2024 θα διατεθούν 77 εκατομμύρια δολάρια.
-Οι Βρετανοί ενέμεναν τον Κληρίδη να δεχθεί «δύο λαούς»
-Οι παραχωρήσεις Γλ. Κληρίδη από το 2002- «Σχέδιο Ανάν»
-Jack Straw: Το μέλλον των γλυπτών του Παρθενώνα αφορά το Βρετανικό Μουσείο
Αποδεσμεύθηκαν στις 29 Δεκεμβρίου 2023, διάφοροι φάκελοι στο Βρετανικό Εθνικό Αρχείο. Μόνο ένας αναφέρεται σε Ελλάδα και Κύπρο.
Οι σημαντικές αναφορές είναι α) οι παραχωρήσεις Γλ. Κληρίδη από το 2002 για το προετοιμαζόμενο «Σχέδιο Ανάν» από τους Βρετανούς και β) ηθέση της βρετανικής Εργατικής Κυβέρνησης το 2002 για τα Γλυπτά του Παρθενώνα.
J.Straw (εν ζωή) Γλ. Κληρίδης (απεβίωσε) D. Hannay (εν ζωή)
Ο Τούρκος Υπ. Εξωτερικών στο Λονδίνο 24 Σεπτεμβρίου 2002
O Şükrü Sina Gürel έφυγε από το Λονδίνο με τη διαβεβαίωση ότι το Ηνωμένο Βασίλειο προσδοκούσε σε ένα γενναιόδωρο πακέτο στην Κοπεγχάγη για την Τουρκία… Στην συζήτηση με τον Βρετανό Υπ. Εξωτερικών συμμετείχαν ο Βρετανός Πρέσβης στην Άγκυρα και ο λόρδος Hannay. Ο Υπ. Εξωτερικών Jack Straw είπε ότι ήδη εργαζόταν με όλους τους συνεταίρους των για να έχουν το καλύτερο αποτέλεσμα για την ενταξιακή της Τουρκίας…Για την Κύπρο ο Jack Straw είπε ότι αν η Κύπρος πληρούσε τα κριτήρια το Δεκέμβριο θα γινόταν δεκτή επανενωμένη ή μη… «Δίχως διευθέτηση του Κυπριακού το Ηνωμένο Βασίλειο (ο καλύτερος φίλος της Τουρκίας στην Ευρώπη) θα είχε τρομερή δυσκολία για φιλόδοξο πακέτο για την Τουρκίαστην Κοπεγχάγη όχι απλώς δυσκολία. ..». Και πρόσθεσε πως οΓλαύκος Κληρίδης ήταν έτοιμος να δεχθεί (τη λύση), και όχι με μικρό πολιτικό ρίσκο για τον ίδιο. Αυτό πίστευαν και τα 15 μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας. Οι απαιτήσεις του Ντενκτάς ήταν καλά κατανοητές. Στο «νέο συνεταιρισμό» και πολιτική ισότητα, ο Κληρίδης πρόσφερε την εγκατάλειψη του Συντάγματος του 1960 και δεν χρησιμοποιούσε τη λέξη « μειονότητα» για τους Τουρκοκύπριους.Η επιμονή του Ντενκτάς στην κυριαρχία ήταν πιο δύσκολη… Μια κυριαρχία με πολύ μεγάλη αυτονομία (στα ΗΕ και την ΕΕ) μπορούσε να συνδυαστεί με πολύ μεγάλη αυτονομίαστο επίπεδο component states. Ήταν η καλύτερη ευκαιρία που είχαν για χρόνια. Αν η Τουρκία αμφέβαλε όσα πρόσφερε οΚληρίδη, έπρεπε ο Ντενκτάς να τον δοκιμάσει ζητώντας από τα ΗΕ να βάλουν κάτω σε χαρτίτη μορφή της νέας Κύπρου*…
Και πρόσθεσε επιγραμματικά ο Jack Straw: «… Ο Γιώργος Παπανδρέου θα κάνει τη δική προσπάθεια…Η τουρκική πλευρά πρέπει να σταματήσει να συγχύζει τι λένε οι Ελληνοκύπριοι ηγέτες στις εφημερίδες τους με τιείναι εφικτό με μια γνήσια διαπραγμάτευση. Π.χ. αναμέναμεπλήρως τον Κληρίδη να μπορεί να δεχθεί μια διευθέτηση μεταξύ « δύο λαών» όσο αμφιλεγόμενη και να είναι δημόσια η φράση. Ούτε επέμενε ο Κληρίδης στην επιστροφή μέχρι 100,000 Ελληνοκυπρίων στο βορρά (όπως ισχυριζόταν ο Gurel). Αντιθέτως, έδινε ξεκάθαρα σημεία ανταλλάγματος ως μέρος εδαφικών αναπροσαρμογών. Και έδειξε ελαστικότητα και στο θέμα ασφάλειας και εκ περιτροπής προεδρία. Το κλειδί τώρα ήταν για την Τουρκία (και Ελλάδα) να βοηθήσουν και να κάνουν τη συμφωνία. Η απουσία κίνησης ήταν βαθιά ενοχλητική για το Ηνωμένο Βασίλειο, το οποίο έβαζε το λαιμό του κάτω υποστηρίζονταςτην υποψηφιότητα της Τουρκίας στην ΕΕ».
Σημ. Φ.Α. *Τα Ηνωμένα Έθνη/Βρετανοί«έβαλαν» σε χαρτί «τη μορφή της νέας Κύπρου» και το ονόμασαν «Σχέδιο Ανάν». Για το οποίο ο Γλ. Κληρίδης εκλιπαρούσεπαράτασηεκλογών για 16 μήνες ίσως και τοκάνει αποδεκτό.Ο λαός το απέρριψε στο δημοψήφισμα 24.4.2004 με συντριπτική πλειοψηφία 76%. Γι΄αυτό οι Jack Straw και David Hannay άφριζαν από το κακό τους την επομένη.
Οι δηλώσεις Jack Straw για τις παραχωρήσεις Κληρίδη
Κώστας Σημίτης στο Λονδίνο
Στις 28 Οκτωβρίου 2002 ο τότε Έλληνας Πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης είχε γεύμα εργασίας με τον Βρετανό ΠρωθυπουργόTony Blair στο Λονδίνο, εις προετοιμασία της ανάληψης της προεδρίας της ΕΕ από την Ελλάδα.Παρόντες από ελληνικής πλευράςοι Πλασκοβίτης, Κόρακας, Θεμελής, Σωτηρόπουλος και ο Έλληνας Πρέσβης και από βρετανικήςοι Jonathan Powell, Stephen Wall, David Manning, David Madden (Βρετανός Πρέσβης στην Αθήνα) και ο συντάκτης των πρακτικών Matthew Rycroft.
Κύπρος
Ο Κώστας Σημίτης ξεκίνησε με μακροσκελή αναφορά για τηνΚύπρο. Υποστήριξε ότι για τηνένταξη της Κύπρου στην ΕΕ η Ελληνική Κυβέρνησης δεν θα δεχόταν στη Κοπεγχάγηη Κύπρος να τύχει διαφορετικής μεταχείρισης από τις άλλες 9 χώρες. Για τη πρόταση των Ηνωμένων Εθνών για λύση, αυτή έπρεπε να είναι βιώσιμη και σύμφωνα με το ευρωπαϊκό κεκτημένο (εννοώντας ότι η Κύπρος θα είχε το δικαίωμα να αποφασίζει στην ΕΕ σύμφωνα με τους κανονισμούς της ΕΕ). Οποιεσδήποτε παρεκκλίσεις αυτές έπρεπε να συμφωνηθούν πριν την ένταξη και έπρεπε να είναι μέρος της συνθήκης ένταξης και δεν θα έπρεπε να ισχύουν για πάντα. Η φρασεολογία της πρότασης του ΟΗΕ έπρεπε να είναι προσεκτική που να βοηθά τη συνεργασία των δύο κοινοτήτων, αλλά δεν έπρεπε να υπάρξει συμβιβασμός με κάθε κόστος. (Η αναφορά στη πρόταση του ΟΗΕ εννοείται αναφερόταν στο εκκολαπτόμενο «Σχέδιο Ανάν»).
Η βρετανική πλευρά είπε ότι η διευθέτηση (του Κυπριακού) δεν θα ήταν προϋπόθεση για την ένταξη, όμως προτιμούσε πρώτα διευθέτηση και σ΄αυτό στόχευε. Από τις επαφές του λόρδου Hannay πίστευαν ότι η ΕΕ θα ήταν ικανοποιημένη με τη πρόταση που θα υπέβαλε ο ΓΓ του ΟΗΕ.Ο Σημίτης απέρριψε το ενδεχόμενο αυτό, δεν έπρεπενα ήταν δεδομένο.
Ο Σημίτης ήλπιζε να υπήρχε κάτι θετικό για την Τουρκία στη Κοπεγχάγη, μια ημερομηνία ενταξιακής πορείας…
Αποσπάσματα από την πρώτη σελίδα της ελληνικής πρότασης
Προετοιμασία πυρήνα υποστήριξης «Σχεδίου Ανάν»
Σημ. Φ.Α. Η προπαγάνδα υποστήριξης του «Σχεδίου (τους) Ανάν» είχε ήδη ξεκινήσειμέσω του εντολοδόχουPRIO Νορβηγίας, πέντε μέρες πριν τη συνάντηση Σημίτη,με «μυστικό» κάλεσμα στην Αθήνα επίλεκτων Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, με «οδηγίες» όπως συμβάλουν στην μη απόρριψή του!
Οι «υπογράφοντες» και επιστολή που τους «επέβαλε» ο Βρετανός Project Leader του PRIO,Dan Smith:ΧρήστοςΣτυλιανίδης, Καίτη Κληρίδου, Ανδρούλα Βασιλείου, Τάκης Χατζηδημητρίου, Μουσταφά Ακκιντζί….
(Ολόκληρη η επιστολή στο βιβλίο Φανούλας Αργυρού « Top Secret» Εκδόσεις ΓΕΡΜΑΝΟΣ, κεντρική διανομή « Εκδοτικός Οίκος ΔΙΑΣ». 2004).
Η επιβεβαίωση με ονόματα προετοιμασίας πυρήνα υποστήριξης Αθήνα 23.10.2002
ΜάρμαραΠαρθενώνα
Ο Κώστας Σημίτης έδωσε αντίτυπο του βιβλίου της Benita Eislerγια το Βύρωνα (με σημαδεμένη μια του σελίδα για τον λόρδο Elgin)και κατέθεσε «Πρόταση για την επανένωση των Μαρμάρων του Παρθενώνα στην Ελλάδα».
Η πρόταση Σημίτηπρότεινε δανεισμό
Η δισέλιδη πρόταση Σημίτη ημερ. 21 Οκτωβρίου 2002ξεκινούσε περιγράφοντας τα γλυπτά που μετέφερε στην Αγγλία ο λόρδος Elginκαι στη συνέχεια αναφέρθηκε στο νέο, Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς από την ΟΥΝΕΣΚΟ 1987,Μουσείο στην Ακρόπολη που μπορεί να στεγάζει τα γλυπτά.
Εξήγησε ότι η θέση της Ελλάδας βασίζεται στην επιθυμία της να επανενώσει τα κομμάτια αυτού του μοναδικού μνημείου. Με αυτό υπόψη ήταν που η κυβέρνηση ανέλαβε να κτίσει το ειδικό αυτό Μουσείο έναντι 100 δις ευρώ στα πόδια της Ακρόπολης….
« Η πρόταση μας για την επιστροφή (τους) συνιστά μια πρόταση για κοινή καινοτομία στη πολιτιστική πολιτική… η αποκατάσταση των Μαρμάρων να γίνει υπό μορφή μακροχρόνιου δανείου από το Βρετανικό Μουσείο στο νέο Μουσείο της Ακρόπολης προσπερνώντας το θέμα ιδιοκτησίας των Μαρμάρων…Ηδημοσκόπηση Mori το Σεπτέμβριο2002 παρουσίαζε ευρεία υποστήριξη και ελάχιστη αντίδραση για την επιστροφή των Μαρμάρων του Παρθενώνα στην Ελλάδα, 56% υπερ 7% εναντίον και 37% αναποφάσιστους.»
Η πρότασηεισηγήθηκε έναρξη συζητήσεων μεταξύ των δύο πλευρών για υλοποίηση του κοινού project.
Πρακτικά συνάντησης Σημίτη 28.10.2002
Jack Straw 2002: Το μέλλον των γλυπτών του Παρθενώνα αφορά το Βρετανικό Μουσείο
Στις 17 Δεκεμβρίου 2002 ο Υπουργός Εξωτερικών και Κοινοπολιτείας Jack Straw σε επιστολή του προς τον Πρωθυπουργό Blair με τίτλο «Τα Γλυπτά του Παρθενώνα» έγραψε ότι συμφωνούσε με την επιστολή/εισηγήσεις της Υπουργού Πολιτισμού Tessa Jowell(πέθανε 12/5/2018) προςτον Πρωθυπουργό ως προς το πως να απαντούσαν στον ΄Ελληνα Πρωθυπουργό και πως «το μέλλον των Γλυπτών είναι ένα θέμα που αφορά το Βρετανικό Μουσείο».
Όμως, στη συνέχεια τόνισε την σημασία να χειρίζονταν το θέμα αποφασιστικά και προσεκτικά γιατί ήταν ένα θέμα που θα επανερχόταν…είχαν δυνατές σχέσεις με την Ελλάδα και μέσω αυτής (της σχέσης) έπρεπε να αντιμετωπίσουν την ελληνική απογοήτευση…
Ο Ευάγγελος Βενιζέλος συνομιλεί με τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε σε συνεδρίαση του Eurogroup στις Βρυξέλλες το 2012
Ας σκεφτούμε λοιπόν τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε ως έναν «καθρέπτη» στον οποίο φάνηκε μια κρίσιμη περίοδο το δικό μας συλλογικό πρόσωπο και ο τρόπος με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τη δική μας Ιστορία.
Οταν στις 16 Ιουνίου 2011 ανέλαβα τα καθήκοντα του αντιπροέδρου της Κυβέρνησης και υπουργού Οικονομικών, το πρώτο πρόγραμμα στήριξης είχε αποδειχθεί ανεπαρκές και το επειγόντως ζητούμενο ήταν ένα δεύτερο πρόγραμμα με πολύ μεγαλύτερο δάνειο, συνοδευόμενο από γενναία μείωση και ριζική αναδιάρθρωση του ελληνικού δημόσιου χρέους που θα το καθιστούσε μακροπρόθεσμα βιώσιμο.
Γνώρισα τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε δυο μόλις ημέρες μετά, στη συνεδρίαση του Eurogroup. Αρχές Ιουλίου (6.7.2011) πραγματοποιήθηκε στο Βερολίνο η πρώτη και καθοριστική διμερής συνάντησή μας παρουσία ενός μόνο συνεργάτη κάθε πλευράς, του Γκεργκ Ασμουσεν και του Γιώργου Ζανιά. Εκεί συμφωνήθηκε το πλαίσιο στο οποίο θα κινηθούμε ώστε να αποφασιστεί από το Eurogroup και το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο το δεύτερο πρόγραμμα και κυρίως η προσχώρηση της ευρωζώνης στη λογική του κουρέματος και της αναδιάρθρωσης του δημόσιου χρέους κράτους-μέλους της, σε αντίθεση με τις έως τότε προβλέψεις του πρωτογενούς ενωσιακού δικαίου (ΣΛΕΕ ) και τις θεμελιώδεις παραδοχές των θεσμικών μας εταίρων.
Η Συμφωνία του Βερολίνου, όπως περιγράφω αναλυτικά στο βιβλίο μου «Εκδοχές πολέμου» (εκδόσεις Πατάκη, 2022), τηρήθηκε πλήρως παρά τις δυσκολίες και τις παλινδρομήσεις. Μεσολάβησε η ένταση του Σεπτεμβρίου 2011, όταν η τρόικα επέμενε να ληφθούν πρόσθετα δημοσιονομικά μέτρα εντός της λογικής του πρώτου προγράμματος, χωρίς αυτά να συσχετίζονται με το δεύτερο πρόγραμμα και το κούρεμα του χρέους. Μεσολάβησε η δραματική συνάντησή μας στο Βρότσλαβ της Πολωνίας (16.9.2011), όταν έθεσε ευθέως το ζήτημα του (προσωρινού υποτίθεται) Grexit, αλλά αποδέχθηκε την άμεση αρνητική απάντησή μου. Μεσολάβησε η ανάληψη της προεδρίας της ΕΚΤ από τον Μάριο Ντράγκι, με τον οποίο είχα εκ προοιμίου συναντηθεί και συνεννοηθεί στην Ουάσιγκτον στο περιθώριο της συνόδου του ΔΝΤ (24.9.2011). Μεσολάβησε η απόφαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου (27.10.2011) για το δεύτερο πρόγραμμα και το PSI και αμέσως μετά η εξαγγελία του δημοψηφίσματος από τον Γ. Παπανδρέου και η καταλυτική συνάντηση των Καννών (2.11.2011). Μεσολάβησε ο σχηματισμός της κυβέρνησης Λ. Παπαδήμου με τη συμμετοχή του ΠαΣοΚ, της ΝΔ και αρχικά του ΛΑΟΣ. Κυρίως μεσολάβησαν άπειρες συναντήσεις, συνεννοήσεις, διαπραγματεύσεις. Φτάσαμε όμως στο δεύτερο πρόγραμμα και στην πλήρη συμφωνία για την αναδιάρθρωση του Ελληνικού Δημοσίου (12.2.2012 ) που συντελέστηκε (8.3.2012) με ακρίβεια σύμφωνα με τον σχεδιασμό.
Ακολούθησαν οι εκλογές του 2012 που κατέγραψαν ένα ριζικά διαφορετικό πολιτικό σκηνικό, η κυβέρνηση συνεργασίας ΝΔ – ΠαΣοΚ – ΔΗΜΑΡ, η κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου, η μεγάλη περιπέτεια του πρώτου εξαμήνου του 2015 και του δημοψηφίσματος και εν τέλει η προσχώρηση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ στην πολιτική της περιόδου 2010-2015 με κορμό το PSI/OSI και την αναδιάρθρωση του χρέους με τους πρόσθετους όρους του τρίτου προγράμματος, περιλαμβανομένου του λεγόμενου υπερπλεονάσματος.
Πίσω από όλη αυτή την καμπύλη υπάρχει η φιγούρα του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε. Προφανώς και του Ζαν Κλοντ Γιούνκερ. Προφανώς η στάση των ευρωπαίων ηγετών και ιδίως της Ανγκελα Μέρκελ ήταν αποφασιστικής σημασίας. Ομως ο Σόιμπλε κρατούσε στην πραγματικότητα στα χέρια του το κλειδί των τελικών αποφάσεων καθώς επηρέαζε το «κεντρικό ρεύμα» του Eurogroup. Από ένα σημείο και μετά τον ενδιέφεραν δυο κυρίως πράγματα, πρώτον, η δέσμευση των ελληνικών πολιτικών δυνάμεων και πρωτίστως των εκάστοτε κυβερνήσεων ότι θα μείνουν σταθερές στα συμφωνηθέντα παρά το τεράστιο πολιτικό κόστος. Και, δεύτερον, ότι θα εισαχθούν στην ελληνική νομοθεσία οι αναγκαίες για την αναδιάρθρωση του χρέους ρυθμίσεις και ιδίως η ρήτρα συλλογικής δράσης (CAC) με αναδρομική ισχύ.
Αυτή είναι πολύ συνοπτικά η αλληλουχία των γεγονότων. Υπάρχουν όμως και οι προθέσεις που δικάζονται διαρκώς χωρίς τις εγγυήσεις της δίκαιης δίκης. Η πρώτη προτίμηση του Σόιμπλε ήταν άραγε μια Ελλάδα που θα πετύχει τη δημοσιονομική και διαρθρωτική της προσαρμογή με ισχυρή οικονομική βοήθεια των θεσμικών της εταίρων και θα παραμείνει μέλος της ευρωζώνης έχοντας καταβάλει τεράστιο δημοκρατικό και κοινωνικό κόστος ή μια Ελλάδα που θα αποχωρούσε από το ευρώ και θα πετύχαινε τη δημοσιονομική προσαρμογή και την αύξηση της ανταγωνιστικότητάς της μέσω αλλεπάλληλων υποτιμήσεων της δραχμής, έχοντας την ευχέρεια της νομισματικής χρηματοδότησης των κρατικών δαπανών της με το κόστος που θα συνεπαγόταν η ασύντακτη χρεοκοπία και η δραστική μείωση του επιπέδου ζωής;
Στη μεταξύ μας περιβόητη συζήτηση στο Βρότσλαβ έθεσε ωμά την πρόταση για «προσωρινό» Grexit.
Υπήρξα ο ομόλογός του στην πιο σκοτεινή και δύσκολη φάση της κρίσης. Οι δυο μας κάναμε τη Συμφωνία του Βερολίνου που εν τέλει εφαρμόστηκε, ακριβέστερα εφαρμόζεται μέχρι σήμερα και οδηγεί στο 2032, οπότε και λήγει η περίοδος χάριτος ως προς τα χρεολύσια που είναι βασική συνιστώσα της αναδιάρθρωσης και της βιωσιμότητας του δημόσιου χρέους μέσω της δραστικής μείωσης του ετήσιου κόστους εξυπηρέτησης και της διαρκούς και γενναιόδωρης εμπλοκής των θεσμικών μας εταίρων (μέσω δηλαδή της δυναμικής του Official Sector Involvement / OSI που είναι διαρκής και πολύ πιο μεγάλη από το Private Sector Involvement / PSI). Στη μεταξύ μας περιβόητη συζήτηση στο Βρότσλαβ έθεσε ωμά την πρόταση για «προσωρινό» Grexit. Είναι χαρακτηριστικός ο τρόπος που το περιέγραψε ο ίδιος σε συνέντευξη του στα «ΝΕΑ» ( 22-24.7.2022) μιλώντας στον δημοσιογράφο Γ. Παππά: «Θυμάμαι πολύ καλά τον Βενιζέλο, κατέβαλε κάθε προσπάθεια για την Ελλάδα. Του είπα όμως πολύ νωρίς: Κατά βάση έχετε δύο επιλογές, είτε θα εκχωρήσετε την ευθύνη των αποφάσεων καταπιστευτικά σε άλλους είτε θα αποχωρήσετε για ένα διάστημα από το ευρώ και εμείς θα σας βοηθήσουμε. Ο Βενιζέλος τις απέρριψε και τις δύο για σεβαστούς λόγους. Αλλά το τίμημα που έπρεπε να πληρώσει η Ελλάδα ήταν υψηλό».
Χωρίς τη δική του, όχι φιλική αλλά σαφή, στάση δεν θα είχαμε πετύχει το μείζον που είναι η αναδιάρθρωση του ελληνικού δημόσιου χρέους.
Η επιλογή του Grexit θα προκαλούσε μια αλυσίδα επιπτώσεων που δύσκολα μπορούσε να αντιμετωπίσει η ευρωζώνη και σίγουρα μια παρόμοια δραστική και ακραία επιλογή δεν ανήκε στον κύκλο των εξουσιών του γερμανού υπουργού Οικονομικών, ακόμη και αν αυτός ήταν ο Σόιμπλε. Η συζήτηση όμως και η φημολογία θα μπορούσαν να υπονομεύσουν όλον τον σχεδιασμό της αναδιάρθρωσης του χρέους και της σταδιακής επανόδου στις αγορές και την περιβόητη κανονικότητα. Η άμεση απορριπτική αντίδρασή μου ήταν αναγκαία. Οι επιπτώσεις για την Ελλάδα θα ήταν δραματικές αλλά και για την ίδια την ευρωζώνη απρόβλεπτες. Προφανώς ο Σόιμπλε ήθελε να αποκομίσει τη δέσμευση της Ελλάδας στην τήρηση του προγράμματος. Αυτό διά της τεθλασμένης οδού και της στενής πύλης του πρώτου εξαμήνου του 2015 επιτεύχθηκε εν τέλει και συνολικά με τον πιο σκληρό τρόπο και με αυξημένο κοινωνικό και δημοκρατικό κόστος.
Ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε ήταν αιχμάλωτος πολλών αρνητικών στερεοτύπων για την Ελλάδα και τους Ελληνες και εξέφραζε αναμφίβολα την παιδαγωγική / τιμωρητική αντίληψη ως προς τα προγράμματα προσαρμογής και τα δάνεια προς την Ελλάδα. Υπερασπίστηκε όμως όλες τις σχετικές συμφωνίες ενώπιον του δύσκολου και πολιτικά παρεμβατικού Γερμανικού Ομοσπονδιακού Συνταγματικού Δικαστηρίου και εν τέλει έμεινε σταθερός στο πλαίσιο που συμφωνήσαμε. Χωρίς τη δική του, όχι φιλική αλλά σαφή, στάση δεν θα είχαμε πετύχει το μείζον που είναι η αναδιάρθρωση του ελληνικού δημόσιου χρέους. Η αντίληψή του υπερτιμούσε τη δημοσιονομική πειθαρχία και υποτιμούσε τους κινδύνους που διατρέχει η ευρωπαϊκή φιλελεύθερη δημοκρατία. Ομως η Ιστορία δεν γράφεται τελικά όπως θέλησε κάποιος εξαρχής, αλλά με πολύ πιο περίπλοκο και αντιφατικό τρόπο.
Ας σκεφτούμε λοιπόν τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε ως έναν «καθρέπτη» στον οποίο φάνηκε μια κρίσιμη περίοδο το δικό μας συλλογικό πρόσωπο και ο τρόπος με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τη δική μας Ιστορία.
Ο κ. Ευάγγελος Βενιζέλος είναι πρώην αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης και υπουργός Οικονομικών.
Σύμφωνα με την απόφαση της γαλλικής κυβέρνησης, από τις αρχές του 2024 θα απαγορεύεται η αποστολή ιμάμηδων από το εξωτερικό για να εργαστούν στα τζαμιά της Γαλλίας.
Από εδώ και πέρα, η εκπαίδευση των κληρικών του Ισλάμ και η πληρωμή μισθών σε αυτούς θα γίνεται από ιδρύματα που υπάρχουν στο γαλλικό κράτος.
Σύμφωνα με την απόφαση της γαλλικής κυβέρνησης, η είσοδος νέων ιμάμηδων από το εξωτερικό απαγορεύεται από την 1η Ιανουαρίου 2024.
Τα μέτρα ελήφθησαν για την αντιμετώπιση του λεγόμενου «ισλαμικού σχίσματος» και από εδώ και στο εξής, οι ιμάμηδες του Ισλάμ θα εκπαιδεύονται υπό την επίβλεψη γαλλικών ιδρυμάτων και στα πανεπιστήμια αυτής της χώρας.
Σύμφωνα με τον Γάλλο υπουργό Εσωτερικών Τζεράλντ Νταρμανίν, οι ιμάμηδες που έχουν ήδη σταλεί στη Γαλλία για θρησκευτικές δραστηριότητες από χώρες όπως το Μαρόκο, η Τυνησία και η Αλγερία θα πρέπει να ακολουθήσουν το «νέο καθεστώς» από την 1η Απριλίου 2024.
Η «νέα κατάσταση» για τους ιμάμηδες στη Γαλλία περιλαμβάνει τη μη λήψη μισθών από ξένες χώρες και την πληρωμή τους «απευθείας από ενώσεις τζαμιών στη Γαλλία».
Ο κύριος στόχος αυτού του νόμου είναι οι ιμάμηδες που εργάζονται στη Γαλλία να μην είναι πλέον υπάλληλοι ξένων χωρών.
Σύμφωνα με αυτά τα μέτρα, οι ιμάμηδες που έχουν ήδη δραστηριοποιηθεί στη Γαλλία είναι υποχρεωμένοι να αλλάξουν τις «συνθήκες εργασίας» τους έως τα τέλη Μαρτίου 2024.
Ο Υπουργός Εσωτερικών της Γαλλίας έστειλε επιστολή για να ενημερώσει τις αρμόδιες αρχές των χωρών που στέλνουν ιμάμηδες για την υιοθέτηση αυτών των αλλαγών.
Ο Νταρμανίν δήλωσε ότι οι μεταρρυθμίσεις που συνέταξε ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν στις αρχές του 2020 θα εφαρμοστούν.
Στα μέσα Δεκεμβρίου του τρέχοντος έτους, η γερμανική κυβέρνηση συμφώνησε επίσης με την τουρκική κυβέρνηση ότι η αποστολή ιμάμηδων από την Τουρκία στη Γερμανία θα σταματήσει από εδώ και στο εξής.
Σημειώνεται ότι το ίδιο μέτρο, ανακοίνωσε και η γερμανική κυβέρνηση.
Ο μισός πλανήτης θα πάει στις κάλπες το 2024 με 76 χώρες να έχουν προγραμματίσει για το επόμενο δωδεκάμηνο βουλευτικές ή προεδρικές εκλογές που θα δρομολογήσουν μεγάλες αλλαγές ειδικά αν σκεφτούμε ότι θα πραγματοποιηθούν σε χώρες όπως οι ΗΠΑ, Ρωσία και Ινδία και ή θα επιβεβαιώσουν το status quo ή θα δούμε ανατροπές.
Με περίπου τέσσερα δισεκατομμύρια ψηφοφόρους να καλούνται τη χρονιά που έρχεται στις κάλπες το ενδιαφέρον εστιάζεται στις σημαντικότερες εκλογές.
ΗΠΑ: Νέο ντέρμπι Τραμπ – Μπάιντεν;
Στις 5 Νοεμβρίου του 2024 δεκάδες εκατομμύρια Αμερικανοί θα εκλέξουν τον νέο πρόεδρό τους ή θα διατηρήσουν στον Λευκό Οίκο τον Τζο Μπάιντεν για άλλα τέσσερα χρόνια μέχρι την ηλικία των 86 ετών.
Απανωτές δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι η πλειονότητα των ψηφοφόρων θεωρεί τον επιρρεπή στις γκάφες Μπάιντεν πολύ ηλικιωμένο για να κρατά στα χέρια του τα ηνία της χώρας, και ο αντίπαλός του, ο πρώην πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ αν και στα 77 του δείχνει να είναι στην καλύτερη του πολιτική φόρμα.
Ο Τραμπ εισέρχεται στην κούρσα της διεκδίκησης του χρίσματος των Ρεπουμπλικανών ως το ξεκάθαρο φαβορί την ίδια στιγμή που η εκστρατεία του Μπάιντεν υπέστη πλήγμα πρόσφατα μετά την απόφαση της ελεγχόμενης από τους Ρεπουμπλικανούς Βουλής των Αντιπροσώπων να ξεκινήσει επίσημη έρευνα με το ερωτηματικό της παραπομπής εις βάρος του για το αν επωφελήθηκε παράνομα από τις επιχειρηματικές δοσοληψίες του 53χρονου γιου του Χάντερ Μπάιντεν στο εξωτερικό στο διάστημα που ήταν αντιπρόεδρος των ΗΠΑ επί προεδρίας του Μπαράκ Ομπάμα.
Τυχόν εκλογή του Ν.Τραμπ για πολλούς στις ΗΠΑ σημαίνει στροφή στην επίλυση των εσωτερικών προβλημάτων στην αμερικανική κοινωνία και διατήρηση της παγκόσμιας κυριαρχίας εκ νέου με αναγνώριση όμως και των άλλων πόλων.
Ρωσία: O Πούτιν βάζει πλώρη για νέα εξαετή θητεία
Με ανεβασμένο το ηθικό του καθώς οι δυνάμεις του στην Ουκρανία καταφέρνουν και επικρατούν στα μέτωπα μετά από σχεδόν δύο χρόνια πολέμου ο Βλαντίμιρ Πούτιν θα διεκδικήσει στις προεδρικές εκλογές του Μαρτίου στη Ρωσία μια παράταση κατά έξι χρόνια της 24ετούς εξουσίας του.
Στις 8 Δεκεμβρίου ο Ρώσος πρόεδρος ανακοίνωσε ότι θα είναι για πέμπτη φορά υποψήφιος προκειμένου να παραμείνει στο Κρεμλίνο μέχρι το 2030 με την επανεκλογή του Ρώσου προέδρου να θεωρείται σχεδόν βέβαιη.
Ινδία: Τρίτη θητεία στην πρωθυπουργία για τον Μόντι;
Στην Ινδία – ή Μπαράτ, όπως θέλει να τη μετονομάσει ο πρωθυπουργός της – σχεδόν ένα δισεκατομμύριο ψηφοφόροι θα κληθούν στις κάλπες στις εκλογές του ερχόμενου Απριλίου – Μαϊου, με το κυβερνών BJP του Ναρέντρα Μόντι, το μεγαλύτερο πολιτικό κόμμα στον κόσμο με περισσότερα από 180 εκατομμύρια μέλη, να διεκδικεί μια τρίτη θητεία.
Η πολιτική καριέρα του Μόντι και η επιτυχία του, σύμφωνα με τους επικριτές του, έχουν βασιστεί στην υποστήριξη των άνω του ενός δισεκατομμυρίου Ινδουιστών της χώρας και την υπομόχλευση της εχθρότητας κατά της μεγάλης μουσουλμανικής μειονότητας της Ινδίας.
Παρά την καταστολή των πολιτικών ελευθεριών επί των ημερών του, ο Μόντι κατεβαίνει στις εκλογές ως ξεκάθαρο φαβορί με τους υποστηρικτές του να του πιστώνουν ότι ενίσχυσε τη θέση της Ινδίας στην παγκόσμια σκακιέρα ειδικά μετά την εξεσφάλιση ειδικών συμφωνιών με την Μόσχα στην εισαγωγή πετρελαίου που ενίσχυσε την οικονομική θέση της χώρας.