Η οικογένεια του Αλέν Ντελόν αλληλοσπαράσσεται: ο εμβληματικός ηθοποιός του γαλλικού κινηματογράφου ανακοίνωσε σήμερα ότι κατέθεσε μήνυση σε βάρος του γιου του, του Άντονι, έπειτα από μια σοκαριστική συνέντευξη του τελευταίου, ο οποίος κατηγόρησε την ετεροθαλή αδελφή του, την Ανούσκα, για «χειραγώγηση» του 88χρονου πατέρα τους, η υγεία του οποίου φθίνει τα τελευταία χρόνια.
Η σπίθα ήταν η συνέντευξη του 59χρονου Άντονι Ντελόν που δημοσιεύτηκε σήμερα στο περιοδικό Paris Match. Σ’ αυτήν ο γιος του ηθοποιού λέει ότι ο πατέρας του είναι «εξασθενημένος» και «δεν αντέχει πλέον να τον βλέπει έτσι, αδυνατισμένο».
Ένα άλλο από τα παιδιά του ηθοποιού, ο Αλέν-Φαμπιέν, είχε αναρτήσει στο Instagram, με την ευκαιρία των Χριστουγέννων, μια φωτογραφία στην οποία ο Αλέν Ντελόν δείχνει εμφανώς αδυνατισμένος.
Ο Άντονι Ντελόν ανέφερε ότι έκανε καταγγελία (δήλωση γεγονότων στην αστυνομία, χωρίς κατάθεση μήνυσης) σε βάρος της Ανούσκα, υποστηρίζοντας ότι δεν τον ενημέρωσε ότι ο πατέρας τους, ο οποίος υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο το καλοκαίρι του 2019, απέτυχε σε πέντε τεστ για την αξιολόγηση της νοητικής λειτουργίας του μεταξύ 2019-22.
Το απόγευμα ο δικηγόρος του Αλέν Ντελόν, Κριστόφ Αγιελά, ανέφερε σε ανακοίνωσή του ότι ο πελάτης του είναι «σοκαρισμένος από τον μιντιακό χείμαρρο που ενορχήστρωσε ο γιος του» και ότι σκοπεύει να καταθέσει μήνυση υποστηρίζοντας ότι οι δηλώσεις του Άντονι ζημιώνουν τον ίδιο και την κόρη του.
«Ποιος πατέρας θα το ανεχόταν αυτό;» αντέδρασε ο σταρ, σύμφωνα με την ανακοίνωση. Ο Αλέν Ντελόν «δεν ανέχεται την επιθετικότητα του γιου του, Άντονι, που δεν σταματάει να λέει ότι έχει ξεμωραθεί» και «διατείνεται ότι έζησε τα τελευταία του Χριστούγεννα», πρόσθεσε ο δικηγόρος.
Η Ανούσκα, κόρη της Ολλανδής Ροζαλί φαν Μπρέμεν, στη δική της ανακοίνωση, μέσω του ίδιου δικηγόρου, κατήγγειλε τον ετεροθαλή αδελφό της και προανήγγειλε ότι θα καταθέσει σε βάρος του μήνυση για δυσφήμιση, συκοφαντία, απειλές και παρενόχληση.
Ο Άντονι Ντελόν απάντησε αμέσως με ανάρτηση στο Instagram: Η Ανούσκα, λέει, επισκέφθηκε σήμερα τον πατέρα τους στο σπίτι του στο Ντουσί-Μονκορμπόν «για να του πετάξει στο πρόσωπο το Paris Match και να τον αναγκάσει να υπογράψει αυτήν την απαράδεκτη ανακοίνωση».
«Ξέρω ότι ο πατέρας μου υπέγραψε αυτό το σκουπίδι χωρίς να το καταλάβει, αναμφίβολα χωρίς να το διαβάσει, καταπονημένος από όλες αυτές τις διαμάχες που τον εξαντλούν», πρόσθεσε.
Σύμφωνα με τον Άντονι, ο εισαγγελέας, εξετάζει το ενδεχόμενο να θέσει υπό δικαστική προστασία τον Αλέν Ντελόν, βασιζόμενος σε μια ιατρική διάγνωση σύμφωνα με την οποία ο πατέρας του δεν διαθέτει πλέον ορθή κρίση.
Ο εισαγγελέας, από τον οποίο ζητήθηκε να σχολιάσει αυτόν τον ισχυρισμό, δεν είχε απαντήσει μέχρι αργά το απόγευμα.
Mε πληροφορίες από AFP μέσω ΑΠΕ – ΜΠΕ Παρίσι, Γαλλία
“Ποιος ρωτάει αυτό το παιδί εάν θέλει να έχει δυο άντρες ή δυο γυναίκες για μητέρα και πατέρα; Εμείς για τον εγωισμό μας θέλουμε, το παιδί όμως θέλει να ακούει το φυσιολογικό” διευκρινίζει ο Πέτρος Ξεκούκης.
Με αφορμή την παράσταση στην οποία συμμετέχει αυτό το διάστημα, ο Πέτρος Ξεκούκης μίλησε στην κάμερα του Πρωινού την Πέμπτη στον ΑΝΤ1. Ο γνωστός ηθοποιός θέλησε να εκφραστεί με αιχμηρότητα γύρω από το θέμα του επερχόμενου νομοσχεδίου για τα ομόφυλα ζευγάρια και την τεκνοθεσία.
Ειδικότερα, ο Πέτρος Ξεκούκης σημείωσε χαρακτηριστικά πως «εμείς ζούμε σε ένα δημοκρατικό κράτος, αυτή είναι η Ελλάδα. Άλλο η εκκλησία, άλλο η πολιτεία. Η πολιτεία οφείλει να προστατέψει έστω μια μικρή ομάδα ανθρώπων που ζουν και τους ενδιαφέρει αυτό το θέμα. Οι κανόνες όμως οι αποστολικοί είναι σαφείς: ο Κύριος έκανε το πρώτο του θαύμα στο γάμο στην Κανά της Γαλιλαίας. Δεν παντρεύτηκαν δυο γυναίκες ούτε δυο άντρες. Εσείς πιστεύετε ότι δεν υπήρχαν ομοφυλόφιλοι τότε; Δεν ευλόγησε όμως γιατί είπε απλούστατα ότι το «αυξάνεστε, πληθύνεστε και κυριεύστε τη γη». Πως θα αυξηθούν και θα κυριεύσουν τη γη;».
«Είναι δικαίωμα τους, είναι σεβαστή η άποψη τους, δεν μας αφορά ούτε και έχουμε κανένα δικαίωμα να επέμβουμε στη ζωή του κάθε ανθρώπου. Δεν πρέπει όμως να μπερδεύουν τους νόμους της εκκλησίας με τους νόμους του κράτους. Καλά έκανε η εκκλησία και είπε αυτό που είπε, διότι μην μου πείτε και για την υιοθεσία! Ακόμα δεν τους παντρέψαμε! Ακόμα δεν εγέννησε και Γιάννη τον εβγάλαμε, που λέμε και στα Μέγαρα. Ας δούμε πρώτα τι θα γίνει με τον γάμο».
«Ποιος πολιτικός θα βγάλει αυτή την καυτή πατάτα και θα ψηφίσει το νομοσχέδιο; Ξέρω πάρα πολλούς πολιτικούς που ψήφισαν ένα νομοσχέδιο και δεν ξαναείδαν τη βουλευτική καρέκλα ποτέ! Θα πρέπει να το σκεφτεί πάρα πολύ καλά ο βουλευτής και ο υπουργός που θα υπογράψει αυτόν τον νόμο εάν θέλει να τον ξαναέχουμε μαζί μας υπουργό, να τον χειροκροτάμε και να τον βλέπουμε. Ο λαός θα κρίνει εάν είναι σωστό ή όχι. Ας βγούμε έξω στην κοινωνία να ρωτήσουμε».
«Είμαι σαφής ότι διαφωνώ και ήταν σαφέστατη η απόφαση της συνόδου. Άλλο παιδί, άλλο ένα ζώο. Εγώ αγαπώ τα ζώα αλλά ένα παιδί ποιος θα το διαπαιδαγωγήσει; Όταν θα πάει στο σχολείο, θα τον συνοδεύουν δυο άντρες και θα του πει ο συμμαθητής του: Ποιος είναι η μαμά σου, ο Μητσάρας ή ο Βαγγέλης;». Τι θα πει τότε; Με ποιο δικαίωμα θα παίξει στην ψυχολογία αυτού του μικρού παιδιού. Ποιος ρωτάει αυτό το παιδί εάν θέλει να έχει δυο άντρες ή δυο γυναίκες για μητέρα και πατέρα; Εμείς για τον εγωισμό μας θέλουμε, το παιδί όμως θέλει να ακούει το φυσιολογικό και όταν θα μεγαλώσει ας αποφασίσει αυτό» συμπλήρωσε εν συνεχεία ο Πέτρος Ξεκούκης στην καθημερινή εκπομπή του ΑΝΤ1.
Η τζιχαντιστική οργάνωση Ισλαμικό Κράτος ανέλαβε σήμερα την ευθύνη για τις δύο εκρήξεις που είχαν ως αποτέλεσμα να σκοτωθούν σχεδόν 100 άνθρωποι και να τραυματιστούν δεκάδες σε μια τελετή στο Ιράν στη μνήμη του διοικητή Κασέμ Σολεϊμανί, ο οποίος σκοτώθηκε από αμερικανικό drone το 2020 στο Ιράκ.
Η τζιχαντιστική οργάνωση ανήρτησε μια ανακοίνωση στους λογαριασμούς της στο Telegram αναφέροντας πως δύο από τα μέλη της «πυροδότησαν τη ζώνη τους με εκρηκτικά» εν μέσω «μιας μεγάλης συγκέντρωσης αποστατών, κοντά στον τάφο του ηγέτη τους “Κάσεμ Σολεϊμανί” χθες, στο Κερμάν, στο νότιο Ιράν».
Το αυτοαποκαλούμενο Ισλαμικό Κράτος ενέταξε αυτήν την επιχείρηση στο πλαίσιο μιας εκστρατείας την οποία ονόμασε «Σκοτώστε τους παντού όπου τους βρείτε», σύμφωνα με την ανακοίνωση.
Λίγα λεπτά πριν από την ανάληψη της ευθύνης, η τζιχαντιστική οργάνωση δημοσίευσε ένα ηχογραφημένο μήνυμα με τη φωνή του εκπροσώπου της, όπου επιβεβαίωνε πως αυτή η εκστρατεία διεξήχθη «ως στήριξη στους μουσουλμάνους όπου κι αν βρίσκονται, ιδίως στην Παλαιστίνη».
Πολιτικός σύμβουλος του Ιρανού προέδρου Εμπραχίμ Ραϊσί κατηγόρησε το Ισραήλ και τις ΗΠΑ ότι ευθύνονται για την επίθεση. «Η ευθύνη για αυτό το έγκλημα βαραίνει το αμερικανικό και το σιωνιστικό καθεστώς και η τρομοκρατία δεν είναι παρά εργαλείο», έγραψε ο Μοχαμάντ Τζαμσιντί στο X.
Ο ανώτατος ηγέτης του Ιράν, ο αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, υποσχέθηκε μια «αυστηρή απάντηση» στην επίθεση, μια «ειδεχθή και δειλή» ενέργεια, όπως τη χαρακτήρισε ο Ιρανός πρόεδρος Εμπραχίμ Ραϊσί ο οποίος ακύρωσε την προγραμματισμένη για σήμερα επίσκεψή του στην Τουρκία.
Ωστόσο, οι Ηνωμένες Πολιτείες μέσω ανώτερου αξιωματούχου έκαναν εξ αρχής λόγο για επίθεση που μοιάζει να ήταν «τρομοκρατική» ενέργεια του είδους αυτών που διέπραττε συχνά στο παρελθόν η τζιχαντιστική οργάνωση Ισλαμικό Κράτος (ΙΚ).
Το Στέιτ Ντιπάρτμεντ χαρακτήρισε «παράλογη» οποιαδήποτε υπόνοια για εμπλοκή των ΗΠΑ ή του Ισραήλ στην επίθεση.
«Οι ΗΠΑ δεν εμπλέκονται με κανέναν τρόπο», τόνισε ο εκπρόσωπος του Στείτ Ντιπάρτμεντ Μάθιου Μίλερ. «Δεν έχουμε κανέναν λόγο να πιστεύουμε ότι εμπλέκεται το Ισραήλ», πρόσθεσε.
Ορκισμένος εχθρός του Ιράν, το Ισραήλ δεν έχει σχολιάσει την επίθεση. «Είμαστε επικεντρωμένοι στις μάχες με τη Χαμάς», απάντησε σε σχετική ερώτηση ο εκπρόσωπος του ισραηλινού στρατού Ντάνιελ Χαγκάρι.
Ο Κασέμ Σολεϊμανί ήταν πρόσωπο κλειδί του ιρανικού καθεστώτος και μία από τις πιο δημοφιλείς προσωπικότητες του Ιράν. Ήταν επικεφαλής της Δύναμης Κοντς, του επίλεκτου σώματος των Φρουρών της Επανάστασης που είναι αρμόδιο για τις επιχειρήσεις στο εξωτερικό, και επέβλεπε τις στρατιωτικές επιχειρήσεις στο σύνολο της Μέσης Ανατολής. Παράλληλα η συμβολή του στην ήττα του Ισλαμικού Κράτος στο Ιράκ και τη Συρία θεωρούνταν κρίσιμη.
Ο αγιατολάχ Χαμενεΐ είχε κηρύξει τον Σολεϊμανί «ζωντανό μάρτυρα» ενόσω αυτός βρισκόταν ακόμη εν ζωή.
O πρόεδρος του Ιράν Ιμπραήμ Ραϊσι απευθύνεται στο πλήθος που συμμετέχει στις εκδλώσεις για την τέταρτη επέτειο από την δολοφονία του Σολεϊμανί, λίγη ώρα πριν εκδηλωθούν τα χτυπήματα του Ισλαμικού Κράτους που άφησαν πίσω τους 100 νεκρούς. EPA/ABEDIN TAHERKENAREH EPA-EFE/ABEDIN TAHERKENAREH
Με πληροφορίες από Reuters- AFP μέσω ΑΠΕ – ΜΠΕ Ντουμπάι, United Arab Emirates
Την επίσκεψη του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών Άντονι Μπλίνκεν στην Ελλάδα ανακοίνωσε την Πέμπτη το Στέιτ Ντιπάρτμεντ.
Tην επίσκεψη του Άντονι Μπλίνκεν επιβεβαίωσε ο εκπρόσωπος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ Μάθιου Μίλερ κατά την ενημέρωση των δημοσιογράφων.
Ο κορυφαίος διπλωμάτης των ΗΠΑ θα αναχωρήσει την Πέμπτη για μια εβδομάδα διπλωματικών επαφών σχετικά με τον πόλεμο του Ισραήλ στη Γάζα. Θα επισκεφθεί το Ισραήλ και τη Δυτική Όχθη, καθώς και την Τουρκία, την Ελλάδα, την Ιορδανία, το Κατάρ, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, τη Σαουδική Αραβία και την Αίγυπτο την επόμενη εβδομάδα, δήλωσε στους δημοσιογράφους ο εκπρόσωπος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ Matthew Miller.
People gather at the scene of explosions during a ceremony held to mark the death of late Iranian General Qassem Soleimani, in Kerman, Iran, January 3, 2024. WANA (West Asia News Agency) via REUTERS ATTENTION EDITORS - THIS PICTURE WAS PROVIDED BY A THIRD PARTY
ΤΕΧΡΑΝΗ, 4 Ιανουαρίου (MNA) –
Με ανακοίνωση, η τρομοκρατική ομάδα ISIL ανέλαβε επίσημα την ευθύνη για την τρομοκρατική επίθεση της Τετάρτης στο Κερμάν που άφησε πίσω της 84 νεκρούς.
Η ομάδα τακφιρί εξέδωσε ανακοίνωση το βράδυ της Πέμπτης, αναλαμβάνοντας την ευθύνη για τις εκρήξεις που άφησαν επίσης τραυματίες 284 ανθρώπους, μετέδωσε το Reuters.
Οι επιθέσεις σημειώθηκαν μετά από δύο εκρήξεις που σημειώθηκαν σε μια διαδρομή που οδηγεί στον τόπο ταφής του στρατηγού Κασέμ Σουλεϊμανί, καθώς ο κόσμος είχε συγκεντρωθεί για να τιμήσει την τέταρτη επέτειο της δολοφονίας του από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο στρατηγός Σουλεϊμανί έπαιξε βασικό ρόλο στην ήττα της τρομοκρατικής ομάδας Daesh στο Ιράκ και τη Συρία.
Ο Κόλιν Στιούαρτ εξέφρασε ανησυχίες για την αύξηση της στρατιωτικοποίησης της νεκρής ζώνης
Ο Ειδικός Αντιπρόσωπος του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ στην Κύπρο και Επικεφαλής της UNFICP, Κόλιν Στιούαρτ, εξέφρασε ανησυχίες για την αύξηση της στρατιωτικοποίησης της νεκρής ζώνης (πράσινη γραμμή) και είπε ότι η έκθεση για την ειρηνευτική δύναμη της UNFICYP στην Κύπρο αντανακλά αυτές τις ανησυχίες.
Mετά τη συνάντησή του με τον Κύπριο Πρόεδρο Νίκο Χριστοδουλίδη, ο Κόλιν Στιούαρτ είπε ότι θα ενημερώσει επίσης το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ για τυχόν νέες εξελίξεις μετά τις 12 Δεκεμβρίου που λήγει η έκθεση, στις 17 Ιανουαρίου που θα βρίσκεται στη Νέα Υόρκη. Όταν ρωτήθηκε για τις εξελίξεις στο μικτό χωριό Πύλα, ο Κ. Στιούαρτ εξέφρασε τις ανησυχίες του «για ζητήματα που απειλούν την ακεραιότητα της νεκρής ζώνης και ορισμένα ζητήματα που ανατρέπουν το στρατιωτικό στάτους κβο».
Είπε επίσης ότι συζήτησε όλα αυτά τα θέματα τόσο με τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας Νίκο Χριστοδουλίδη όσο και με τον Τουρκοκύπριο ηγέτη Ερσίν Τατάρ. «Η κύρια ανησυχία που έχουμε είναι αυτή η αύξηση της στρατιωτικοποίησης κατά μήκος της νεκρής ζώνης, γιατί ο κύριος σκοπός μας είναι να διατηρήσουμε τη σταθερότητα, να δημιουργήσουμε ευνοϊκές συνθήκες ώστε να λυθεί το Κυπριακό», είπε. Πρόσθεσε ότι μόλις διοριστεί η απεσταλμένη του νέου Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ, θέλουν να έχει καλές συνθήκες για να μπορεί να προχωρήσει.
Για τη συνάντησή του με τον Τουρκοκύπριο ηγέτη Ε. Τατάρ, ο Κ. Στιούαρτ ανέφερε ότι συζήτησαν πρωτίστως ζητήματα της νεκρής ζώνης και σχετικά θέματα και ότι δεν συζήτησαν το Κυπριακό αυτό καθαυτό. «Δεν έχω δει σημαντικές αλλαγές στις θέσεις των μερών», πρόσθεσε. Ερωτηθείς για την καθυστέρηση στον διορισμό της απεσταλμένης του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ για το Κυπριακό, ο Κ. Στιούαρτ είπε «δεν ξέρω αν αυτά τα πράγματα χρειάζονται χρόνο, αλλά είμαι σίγουρος ότι θα συμβεί πολύ σύντομα».
Ανέφερε ακόμα ότι αναμένει άμεσα την ανακοίνωση της απεσταλμένης του Γενικού Γραμματέα και ότι ανυπομονεί να τη συναντήσει στη Νέα Υόρκη όταν θα βρίσκεται εκεί. Παράλληλα αναφέρθηκε στις προσδοκίες για το 2024 και εξέφρασε την ελπίδα να υπάρχουν θετικές εξελίξεις στο Κυπριακό.
«Ελπίζουμε σε ένα θετικό 2024, όπως γνωρίζετε, το 2024 σηματοδοτεί την 60η επέτειο από την παρουσία του ΟΗΕ στην Κύπρο. Είναι μια πολύ θλιβερή επέτειος. Πιστεύουμε ότι το Κυπριακό θα έπρεπε να είχε λυθεί εδώ και πολύ καιρό», σημείωσε. Πρόσθεσε ότι η 60η αυτή επέτειος που σηματοδοτείται στις 4 Μαρτίου, θα πρέπει να είναι μια υπενθύμιση του πόσο σημαντική είναι η επίλυση του Κυπριακού.
Μια τραγική περίπτωση ενός ασθενούς στην Πάτρα ο οποίος ζούσε μέσα στο νοσοκομείο του Ρίου για 4 χρόνια μέχρι που πέθανε, φέρνει στην επιφάνεια ένα μείζον πρόβλημα που όμως δεν φαίνεται να απασχολεί τα αρμόδια υπουργεία.
Η φαινομενικά απίστευτη ιστορία αφορά έναν ασθενή, με χρόνιο πρόβλημα, καθώς είχε υποστεί εγκεφαλικό με παραπληγία, νοσηλευόταν και ο άνθρωπος δεν μπορούσε να πάρει εξιτήριο γιατί δεν είχε ΑΜΚΑ και καμία κρατική δομή δεν μπορούσε να τον δεχθεί….
Ο αλλοδαπός ασθενής της Πάτρας χωρίς ΑΜΚΑ παρέμεινε στο νοσοκομείο για 4 χρόνια λόγω του ανθρωπισμού που επέδειξαν διοίκηση, γιατροί και νοσηλευτές , όπως αποκάλυψε το OPEN.
Όπως εξήγησε μάλιστα η Ιουλία Συροκώστα – παθολόγος Διευθύντρια στο νοσοκομείο του Ρίου, αυτή τη στιγμή σε όλη την Ελλάδα περίπου 500 ασθενείς αναγκάζονται να ζουν μέσα στα νοσοκομεία που νοσηλεύονται γιατί πολύ απλά δεν έχουν που να πάνε μόλις πάρουν εξιτήριο: Είτε γιατί δεν διαθέτουν ΑΜΚΑ, είτε γιατί οι δομές είναι υπερπλήρεις.
Είναι προφανές ότι το ελληνικό κράτος δεν θεωρεί μείζον το πρόβλημα αυτό που εκτός του όποιου κόστους στερεί κρίσιμες κλίνες από άλλους ασθενείς που τις έχουν άμεση ανάγκη για τη νοσηλεία τους.
Η πιθανή δικαιολογία ότι πρόκειται για θέματα δυσεπίλυτα που χρονίζουν, είναι καταφανέστατα έωλη, καθώς κανένα πρόβλημα δεν είναι άλυτο, εφόσον φυσικά ασχοληθείς με την επίλυσή του. Δεν είναι δα και ο τετραγωνισμός τους κύκλου…
Το θλιβερό περιστατικό θυμίζει αν μη τι άλλο την ταινία The Terminal του Στίβεν Σπίλμπεργκ η οποία εμπνεύστηκε από την πραγματική ιστορία ενός Ιρανού ο οποίος έζησε μέσα στο αεροδρόμιο Σαρλ ντε Γκωλ για…. 18 χρόνια. Στην ταινία ο άνθρωπος από την Ανατολική Ευρώπη, εγκλωβίστηκε στο JFK της Νέας Υόρκης: Δεν μπορούσε να μπει στις Ηνωμένες Πολιτείες αλλά δεν γινόταν να γυρίσει στην πατρίδα του όπου είχε εκδηλωθεί πραξικόπημα.
Βαρύτατες κατηγορίες που αφορούν τα οικονομικά πεπραγμένα της «Κιβωτού του Κόσμου» απήγγειλε ο εισαγγελέας σε βάρος του ιδρυτή του ΜΚΟ πατέρα Αντωνίου και της συζύγου του.
Με το πέρας της έρευνας που διενέργησε επί σειρά μηνών, για την οικονομική διαχείριση της «Κιβωτού», ο εισαγγελέας Ιωάννης Σέβης άσκησε ποινική δίωξη σε βάρος του πατέρα Αντώνιου και της πρεσβυτέρας, Σταματίας Γεωργαντή, για τα κακουργήματα της απιστίας, της υπεξαίρεσης και της νομιμοποίησης παράνομου χρήματος.
Σύμφωνα με την δίωξη η πρεσβυτέρα φέρεται να έχει τελέσει τα αδικήματα της απιστίας και της υπεξαίρεσης ως φυσικός αυτουργός ενώ στον κληρικό σύζυγό της αποδίδεται ηθική αυτουργία στις παραπάνω πράξεις.
Και οι δύο βαρύνονται με πράξεις που αφορούν ξέπλυμα χρημάτων.
Στη δικογραφία που σχηματίστηκε, κατηγορούμενοι για αδίκημα σε βαθμό πλημμελήματος είναι επίσης ένα πρόσωπο του οικογενειακού κύκλου των βασικών κατηγορουμένων καθώς και ένας πρώην εργαζόμενος στον ΜΚΟ.
Το αδίκημα αφορά συνέργεια σε πλημμεληματική υπεξαίρεση και όσον αφορά τον υπάλληλο σχετίζεται με τη φερόμενη επιστροφή μέρους του μισθού του (30.000 ευρώ) στο ταμείο της «Κιβωτού». Για τον συγγενή των βασικών κατηγορουμένων η κατηγορία αγορά το ποσό των 57.000 ευρώ που εντοπίστηκαν σε θυρίδα του.
Τόσο ο κληρικός όσο και η σύζυγός του στις εξηγήσεις που κλήθηκαν να δώσουν στον εισαγγελέα φέρονται να αρνήθηκαν κατηγορίες που τους αποδίδονται.
Στη δικογραφία αναφέρεται ότι το ζευγάρι εμφανίζει τεράστιες δαπάνες χωρίς αιτιολογία, όπως η αγορά ακινήτου στην Πωγωνιανή και τα έξοδα για τις επισκευές που έγιναν σε αυτό. Η κατηγορία της απιστίας πλην αυτών των δεδομένων φαίνεται να σχετίζεται και με εκταμιεύσεις 2.000.000 ευρώ από τα ταμεία της Κιβωτού για τα οποία δεν υπάρχουν παραστατικά. Κατά τις εισαγγελικές αρχές τα χρήματα αυτά εκταμιεύτηκαν για άλλους σκοπούς από αυτούς που υπηρετεί η οργάνωση.
Η υπεξαίρεση που βαρύνει τον πατέρα Αντώνιο και την πρεσβυτέρα αφορά τα χρήματα και τιμαλφή ύψους περίπου 470.000 ευρώ που βρέθηκαν στο διαμέρισμα της οργάνωσης που χρησιμοποιούσε ο πατέρας Αντώνιος, αλλά και τα χρήματα, τα κοσμήματα και τις χρυσές λίρες που εντοπίστηκαν σε θυρίδες.
Τέλος αφορά και ποσό 300.000 ευρώ που φέρεται να λείπει από τα διαθέσιμα της οργάνωσης.
Μιας και όταν ο στρόβιλος του παρόντος υποχωρεί, καθώς τα γεγονότα χάνονται στο παρελθόν, συνήθως οι άνθρωποι αναλογίζονται το δέον πράττειν, αποφάσισα να θέσω μια σειρά από ερωτήματα…
… «A posteriori in summa, ἐκ τῶν ὑστέρων συνοπτικῶς»
Θ’. Η ΚΡΙΣΗ ΜΙΑΣ ΣΥΜΒΑΤΙΚΗΣ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ.
Υπάρχει μία κατά σύμβασιν αντιπολίτευση στην Ελλάδα; Και αν ναι, σήμερα σε τι κατάσταση βρίσκεται;
Ως γνωστόν, η δημοκρατία είναι το πολίτευμα όπου υπάρχει αντιπολίτευση. Ως συμβατική αντιπολίτευση θα μπορούσε να λογιστεί εκείνη που αντιτίθεται στην φερόμενη ως κυρίαρχη ιδεολογία σε μία κοινωνία, και στο εκάστοτε κατεστημένο οικονομικοκοινωνικό σύστημα. Μεταπολεμικά, επικράτησε, όταν οι άνθρωποι αναφέρονταν στην αντιπολίτευση στην Ελλάδα, να εννοούν κατ’ εξοχήν τις πολιτικές θέσεις που θεωρούνταν συμβατικά πως κατατάσσονταν «Αριστερά» της «Δεξιάς» – όποιες κι αν ήταν αυτές. Υπάρχει όμως σήμερα πειστική αντιπολίτευση στο κυρίαρχο παράδειγμα στην Ελλάδα; Ή μήπως ξεκίνησε την δεκαετία του 2020, μια υπαρκτική κρίση στη νεοελληνική, συμβατική αντιπολίτευση;
Στην Ελλάδα, το φαινόμενο της «Αριστεράς» υπήρξε διακριτό από την Ανατολική Ευρώπη, και κοντολογίς ακολούθησε τις εξελίξεις στην Δυτική Ευρώπη. Αν και η ελληνική «Αριστερά» μεταπολεμικά στην Ελλάδα, έφερε την ιδιαιτερότητα πως ήταν η ηττημένη ενός Εμφυλίου Πολέμου (1946-1949), τελικά υπερίσχυσε ιδεολογικά ως κριτική του αυταρχικού μεταπολεμικού κράτους (1945-1974). Μάλιστα η «Αριστερά» κυβέρνησε την Ελλάδα μετά την Μεταπολίτευση, αρχικά ως σοσιαλδημοκρατία έως την δεκαετία του 2000, και τέλος, μετά την κατάρρευση της σοσιαλδημοκρατίας, ως «Νέα Αριστερά» (New Left) κατά την δεκαετία του 2010.
Όμως, η πολυετής διάσταση μεταξύ ιδεαλιστικής ρητορικής και πραγματιστικής πολιτικής, η μη τήρηση των υπεσχημένων στον λαό, η κακοδιοίκηση και η διαφθορά, και προπάντων η υπερχρέωση της χώρας, έπληξαν μακροπρόθεσμα το κύρος της. Κατά την δεκαετία του 2020, η νεοελληνική «Αριστερά» μοιάζει πλέον σε αποδιάλυση, και το χειρότερο για αυτήν, με μάλλον ιδεολογικές προεκτάσεις. Η διαφαινόμενη απώλεια από την «Αριστερά», της ιδεολογικής ηγεμονίας στην Ελλάδα είναι ένα κομβικό γεγονός, ιστορικών διαστάσεων, που ίσως προοιωνίζεται την επερχόμενη αδυναμία του πολυσχιδούς, ιδεολογικού χώρου αυτού να ανακάμψει στην ελληνική πολιτική, τουλάχιστον σύντομα. Ταυτόχρονα, ένα μέρος της ιδεολογίας της «Αριστεράς», κυρίως ο δικαιωματισμός, μοιάζει πλέον να έχει αφομοιωθεί από την ελληνική «Δεξιά» μέσω της θεωρίας του κοινωνικού φιλελευθερισμού.
Γιατί η ελληνική κοινή γνώμη την δεκαετία του 2020 δείχνει να εγκατέλειψε ιδεολογικά την «Αριστερά»; Μήπως οι Έλληνες πολίτες πλέον δεν ενθουσιάζονται όπως παλιά από την ρητορική της «Αριστεράς» που πολλές φορές αποδείχτηκε πολιτικά ανεφάρμοστη; Μήπως οι πολίτες καταλογίζουν στην «Αριστερά» την ανταπόδειξη των πολιτικών της, ως ανεπαρκών, που αντί για την μεταρρύθμιση του ελληνικού Κράτους, θεωρούν πλέον πως συνέβαλαν καθοριστικά στην αποδυνάμωσή του;
Αρκεί η αλλαγή προσώπων για τον αναβαπτισμό της συμβατικής αντιπολίτευσης στην ελληνική κοινή γνώμη; Πως θα αποκατασταθεί η χαμένη καλή πίστη, στο εκλογικό σώμα; Μπορεί η ελληνική «Αριστερά» να ανακάμψει σύντομα ή μήπως έχει ξεκινήσει ένας καθοδικός ιστορικός κύκλος, που θα διαρκέσει για πολύ καιρό, ώσπου να απολογηθεί για τα σφάλματά της, επαρκώς στην ελληνική κοινωνία; Συνελόντι ειπείν, πρέπει πρώτα να δηλώσει η συμβατική αντιπολίτευση ειλικρινά μετανιωμένη για τα ιστορικά λάθη της, και κατόπιν, αφού αποκατασταθεί συν τω χρόνω η εμπιστοσύνη των πολιτών, να προτείνει μια σοβαρή πολιτική, ως εφαρμόσιμη μεταρρύθμιση του Κράτους;
Τίποτα το πρωτότυπο! Ποιος να προέβλεπε το 1917, όταν ξέσπασε η περίφημη Οκτωβριανή Επανάσταση, πως λιγότερο από έναν αιώνα μετά, η «Αριστερά» στην Ανατολική Ευρώπη, δεν θα προτιμούνταν από τις κοινωνίες του πρώην «Ανατολικού Συνασπισμού»; Ως γνωστόν, η απαξίωση της «Αριστεράς» στις κοινωνίες της Ανατολικής Ευρώπης είναι οξύτατη, και διαρκεί πολλές δεκαετίες. Μπορεί όμως ένα ανάλογο φαινόμενο να συμβεί και στην Ελλάδα του 21ου αιώνα; «Σοφώτατον χρόνος· ἀνευρίσκει γὰρ πάντα», όπως έλεγε ο σοφός Θαλής ο Μιλήσιος, μόνιμη φωνή αντιλογίας στην εποχή του. Αυτό θα μας το δείξει μονάχα ο καιρός!
FILE PHOTO: Ο Αρχιεπίσκοπος Ελπιδοφόρος επί του Θρόνου στο ναό του Αγίου Παύλου ευλογεί τους πιστούς και το κοινοτικό συμβούλιο στον εσπερινό επί τη μνήμη του Αποστόλου Παύλου τον Ιούνιο του 2022. Διακρίνεται ο Αρχιδιάκονος Διονύσιος Παπίρης. Φωτογραφία Αρχείου Εθνικού Κήρυκα
Τι θα συμβεί αν ανοίξει το στόμα του; Ο Ελπιδοφόρος έδιωξε τον Αρχιμανδρίτη Βασίλειο Δρόσσο, τον πιο στενό του σύμβουλο, που γνωρίζει τα πάντα για τον Αρχιεπίσκοπο….
Με μια απόφαση καταπέλτης -είναι χωρίς προηγούμενο- το Άγιο Όρος με ομόφωνη απόφαση όλων των Μονών, έστειλαν γράμμα στον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο, ο οποίος είναι ο κανονικός τους Επίσκοπος, διαμηνύοντας του με σεβαστικό τρόπο ότι ο Αρχιεπίσκοπος Αμερικής Ελπιδοφόρος δεν είναι ευπρόσδεκτος να πραγματοποιήσει επίσκεψη στην Μοναστική Πολιτεία κατά το τρίτο δεκαήμερο του Ιανουαρίου.
Οι Αντιπρόσωποι και Προϊστάμενοι των Ιερών Μονών εξηγούν τους λόγους, οι οποίοι ανάγονται στα διαμειφθέντα κατά την βάπτιση των τέκνων του εξ’ Αμερικής ομοφύλου ζεύγους των ομογενών Ευαγγέλου Μπούση και Πίτερ Ντούντα, στις 9 Ιουλίου 2022 στον ιερό ναό Παναγίας Φανερωμένης της Μητρόπολης Βούλας.
Γράφουν χαρακτηριστικά οι Αντιπρόσωποι των Μονών, πως, «μετά λύπης διαπιστώνομεν ότι , μέσω των δημιοσιευθέντων φωτογραφιών του Αρχιεπισκόπου Αμερικής, μετά το πέρας του μυστηρίου, εδημιουργήθη λανθασμένη εντύπωσις σχετικώς με την αποδοχήν υπό της Εκκλησίας του μυστηρίου του γάμου εξ ατόμων του ιδίου φύλου, μήνυμα αντίθετον προς τα δόγματα και την διδασκαλίαν της Ορθοδόξου Εκκλησίας».
Κάνουν έκκληση στον Πατριάρχη «όπως κλίνητε ευήκοον ους εις την ανησυχίαν ημών επί του εξαιρετικώς ευαισθήτου θέματος, το οποίον αφορά εις την ακεραιότητα της ημετέρας πίστεως και των ορθοδόξων παραδόσεων».
Πληροφορίες του «Εθνικού Κήρυκα» εξ’ Αγίου Ορους αναφέρουν πως η Ιερά Κοινότητα και η Ιερά Επιστασία δεν πρόκειται να υποδεχθούν τον κ. Ελπιδοφόρο με το σύνηθες τυπικό για Αρχιεπισκόπους.
Οι Μονές και οι εν αυταίς ασκούμενοι Πατέρες έχουν μπει σε δύσκολη θέση διότι δεν μπορούν να κλείσουν την πόρτα, όπως είπαν χαρακτηριστικά σ’ έναν Ορθόδοξο Ιεράρχη, γι’ αυτό και διά της επιστολής τους απευθύνονται στον Πατριάρχη Βαρθολομαίο να συστήσει στον Αρχιεπίσκοπο Ελπιδοφόρο να μην πάει στο Αγιο Ορος, καθότι πιστεύουν ότι θα φωτογραφηθεί εκεί μετά των συνοδών του ομογενών για να δείξει ότι τυγχάνει της αποδοχής των Μοναχών.
Ο «Εθνικός Κήρυκας» είναι σε θέση να γνωρίζει ότι πριν μερικούς μήνες ζήτησε να μεταβεί στο Αγιο Ορος για να παραστεί σε πανήγυρη Μονής, πλην όμως του ελέχθη ότι ήταν ανεπιθύμητος.
Στην επίσκεψη του στη Θεσσαλονίκη θα συνοδεύεται από όμιλο Ελληνοαμερικανών, ενώ έχει προγραμματιστεί να κάνει ομιλία σε Ισραηλινό Σύλλογο και να τελέσει χειροτονία νέου από το Μεξικό, τον οποίον θα διορίσει στην κοινότητα της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος στην Κορώνα Νέας Υόρκης για να κάνει «ιεραποστολή» ανάμεσα στους Ισπανόφωνους της περιοχής.
Η χειροτονία θα γίνει στην Ελλάδα διότι οι Αμερικανικές Αρχές δεν ενέκριναν την βίζα των συγγενών του μέλλοντος να χειροτονηθεί να ταξιδεύσουν στην Αμερική. Εκείνον τον ιερέα που είχε διορίσει πριν μερικούς μήνες δεν μπόρεσε να παραμείνει και αποχώρησε.
Η επιστολή του Αγίου Ορους προς τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο έχει ως εξής:
«Καρυαί τη 15η/28η Δεκεμβρίου 2023
Τη Αυτού Θειοτάτη Παναγιότητι
Τω Οικουμενικώ Πατριάρχη
Κυρίω κω ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΩ
Πανσεβάστω Πατρί ημών και Δεσπότη
Εις Φανάριον
Παναγιώτατε Πάτερ και Δέσποτα,
Διά του παρόντος ιεροκοινοσφραγίστου ημών γράμματος προαγόμεθα όπως εξ’ αφορμής της επικειμένης επισκέψεως του Σεβασμιοτάτου Αρχιεπισκόπου Αμερικής κ. Ελπιδοφόρου εις την Αγιώνυμον Πολιτείαν, καταθέσωμεν ενώπιον της Υμετέρας Παναγιότητος τον προβληματισμόν της καθ’ ημάς Ιεράς Κοινότητος αναφορικώς εις τα επισυμβάντα κατά τη διάρκεια της τελέσως του μυστηρίου της βαπτίσεως παιδιών «ομοφύλου ζεύγους», το οποίον έλαβεν χώραν εις τοιν Ιερόν Ναόν της Παναγίας Φανερωμένης εις Βουλιαγμένην.
Μετά λύπης διαπιστώνομεν ότι, μέσω των δημιοσιευθέντων φωτογραφιών του Αρχιεπισκόπου Αμερικής, μετά το πέρας του μυστηρίου, εδημιουργήθη λανθασμένη εντύπωσις σχετικώς με την αποδοχήν υπό της Εκκλησίας του μυστηρίου του γάμου εξ ατόμων του ιδίου φύλου, μήνυμα αντίθετον προς τα δόγματα και την διδασκαλίαν της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Το γεγονός τούτο, απάδον τη ευαγγελική διδασκαλία, προκαλεί τον έντονον προβληματισμόν της καθ’ ημάς Ιεράς Κοινότητος.
Οθεν, Παναγιώτατε, παρακαλούμεν υιικώς, όπως κλίνητε ευήκοον ους εις την ανησυχίαν ημών επί του εξαιρετικώς ευαισθήτου θέματος, το οποίον αφορά εις την ακεραιότητα της ημετέρας πίστεως και των ορθοδόξων παραδόσεων.
Επί δε τούτοις, εμπεπιστευμένοι τη Υμετέρα πεπνυμένη κρίσει εξαιτούμενθα τας Υμετέρας Πατρικάς ευχάς επί ταις εορταίς του Αγίου Δωδεκαημέρου και διατελούμεν εν τω μέλλοντι Κυρίω βαπτισθήναι μεθ’ υιικής αφοσιώσεως κατασπαζόμενοι την σεπτήν Υμετέραν Δεξιάν μετά βαθυτάτου σεβασμού.
Απαντες οι εν τη κοινή Συνάξει Αντιπρόσωποι και Προϊστάμενοι των είκοσιν Ιερών Μονών του Αγίου Ορους Αθω».
Hello! And welcome to “20-2024 hours to gooooo” the year that comes with its own theme song and motto. Though not all of us want to be sedated.
Some people want to be accelerated, in which case Adana is already welcoming 2025 and ready to host you.
Others want to be updated, and that’s why we’re here, back in your inboxes with our annual “Turkey precap”, this time featuring predictions from 21 Turkey experts on everything from regional wars to local elections and more. Happy new year to all!
Sinem Adar, an associate at the Center for Applied Turkey Studies in the German Institute for International and Security Affairs
The football crisis that marked the end of 2023 exemplifies what lies ahead in 2024: economic exigencies, culture wars, scapegoatism, and political suppression.
After victories in Turkey’s twin elections in May 2023, Turkey’s ruling elites will be determined to win back the major metropolitan municipalities. This is important to maintain the legitimacy of the ruling party. It is also essential to consolidate gains under the presidential system until the next planned parliamentary and presidential elections in 2028.
For the opposition parties, their fragmentation after the May elections and hostilities between them constitute serious challenges. Should the opposition hold onto the biggest metropolitan municipalities, this will undoubtedly boost the morale of the electorate. Still, the sliding of the Turkish political landscape to the far right has already passed a critical threshold and is difficult to reverse in the near future.
A crisis of some sort will remain integral to Turkish politics in 2024. The durability of Turkey’s crisis-ridden state will also be influenced by the outcome of elections in Europe in June and in the US in November.
Özer Sencar, director of the MetroPoll polling company
There are many factors that may affect the results of the March 2024 local elections. The first of these is the possible change in the voting potential of the parties. There does not appear to be a notable change in AKP, CHP, MHP and DEM Party votes. A significant decrease in the İYİ Party would not be a surprise.
The second and most impactful factor is whether DEM and İYİ enter the elections with their own candidates. We do not know how determined these two parties, especially DEM, will be on this issue. If they run a serious campaign with effective candidates, it may cause CHP to lose a significant number of municipalities and AKP will benefit. DEM and MHP maintain their power. İYİ Party suffers the biggest loss.
The most important result of the March vote will be the İstanbul election because, I think, it will determine the political scene in a way that will resonate for a quarter century.
If İmamoğlu wins, he will most likely win the presidential election in 2028 and the president of the next 20 years will emerge. If İmamoğlu loses, Erdoğan will probably remain president until the end of his life and many political actors will withdraw from the political scene.
Seda Demiralp, professor and chair of the International Relations department at Işık University in İstanbul
An important consequence of the 2023 elections has been the normalization of AKP policies.
Since the 2023 victory, Erdoğan has been following a return to economic orthodoxy, he signaled a return to Turkey’s traditional Western-friendly foreign policy (although the Israel-Hamas war has been jeopardizing this turn), and he also started an anti-mafia operation on interior affairs.
These points were among the opposition’s main promises during their 2023 campaign, and their adoption by the AKP signals the ruling party intends to make the most out of the post-election dissolution of the opposition.
In other words, AKP has been signaling to opposition voters that all is not bad and that there is no need for opposition parties anyway because the AKP government is already doing what the opposition would have been doing if they had won.
I expect the AKP to continue with its post-election normalization policies because they are likely to contribute to opposition voters’ political disengagement.
Berk Esen, an assoc. prof. of Political Science, Sabancı University in İstanbul
Following the İYİ Party’s decision to field its own candidates, it seems that there won’t be the broad opposition grassroots alliance we saw last time in the 2024 local elections.
Suppose the CHP candidates succeed in İstanbul and Ankara with the help of a de-facto alliance among opposition voters. In that case, the alliance balance will change in favor of the CHP, and a discussion will begin within the İYİ Party that may lead to a change of leadership.
However, if the opposition loses the elections, then the CHP will most likely have another inner-party congress. In this case, the government will perhaps further strengthen the steps it has already taken to consolidate the regime for a long time, and perhaps a point will be reached where the authoritarian regime cannot be reversed even if an opposition alliance is established.
The ideologically dominant voters of the İYİ and DEM Party will support their parties, but if we consider that the “candidates who will win” in the opposition will mostly come from CHP – and when we add polarization in the country to this – a grassroots alliance will most likely take place in metropolitan cities.
Previously, CHP candidates received more votes in local elections than their party got in the general elections in İstanbul. In the last elections, Erdoğan was 4 points behind Kılıçdaroğlu [in İstanbul], but this year we are not heading to the polls with the same equation of the 2019 elections in İstanbul.
There is a weaker AKP that has lost a lot of votes and a CHP that leads the local alliance – with a voter bloc that has further closed the ranks against the current government composition.
In İstanbul, we have 53 percent against the AKP and 47 percent supporting the AKP. Opposition parties’ candidates and their campaigning approaches will determine how İmamoğlu will get votes from this 53 percent.
While there is so much uncertainty, it is possible to say that İmamoğlu could take İstanbul even without the support of the DEM and İYİ Party. When we look at the numbers, the lack of votes from DEM and İYİ definitely causes them to lose [when running their own candidates], but the balance and equation in local elections are different.
When we look at the numbers, the lack of votes from DEM and İYİ definitely causes İmamoğlu to lose [when running their own candidates], but the balances and equations in local elections are different.
If the DEM Party nominates a “rabbit candidate” [a weak candidate that acts as a front for other candidates], its voters may go for CHP at a significant rate. In addition, CHP’s attitude will also have an impact. For example, jailed former HDP co-chair Selahattin Demirtaş’ father passed away, and he could not attend the funeral, and İmamoğlu hesitated to publish a condolence message. People talk about this.
Everyone knows that İmamoğlu won the last elections thanks to Kurds. A person who hesitates to make a statement about such a situation and often made public appearances with the İYİ Party in the last elections will have weaker arguments to draw votes from Kurds.
The candidates of the Erdoğan palace are set to do very well in the elections, taking back many of the major cities they lost in 2019. Overall, the country is starting to see Erdoğan as a less divisive figure. If he is able to pull İYİ Party towards him, win the municipal elections, play it cool in foreign policy, and have reasonable success with his economic orthodoxy, he will have the loyalty and support of a stable, perhaps even slightly growing majority.
On foreign policy, I think we’ll see more of the gentle approach that’s been present since the elections. Ankara’s overarching goal is to revise the international treaties that determine its place in the world. They seem to believe that this would be easier to do if Donald Trump gets elected for a second term. That makes sense.
The Washington status quo instinctively wants to stop geopolitical revisionism, be it from adversaries like Russia or nominal allies like Turkey. Not only does Trump lack that instinct, he relishes fighting it in Washington and elsewhere. That’s why it would make sense for Erdoğan to keep his powder dry until Nov. 5. The nature of his task will change considerably depending on who’s in the White House in 2025.
Soner Çağaptay, director of the Turkish Research Program at the Washington Institute for Near East Policy
While the opposition will keep two of Turkey’s three large cities in the March local elections, Erdoğan’s candidate will likely win İstanbul and this will be a really significant win for Erdoğan. It’s the last contest he has to succeed in before becoming Turkey’s permanent president.
Importantly, Erdoğan will be winning the city where he started his national career before rising as prime minister and then president, while also putting his hands back on Turkey’s financial machine and capital. So for economic and personal as well as politically symbolic reasons, Erdoğan has to take İstanbul and, I think, he’ll do everything to get it back.
On the foreign policy front, Turkey will comfortably settle in its new role – simultaneously – as a middle-power and NATO member, which successfully plays US, Russia, and others against each other. Ankara will continue to punch above its weight and Sweden will join NATO.
On Israel/Palestine
Louis Fishman, an assoc. prof. at Brooklyn College who writes on Turkish and Israeli/Palestinian affairs
Much has been lost since Oct. 7th. If at first Erdoğan sent signals that he would take a middle road, following Israel’s destructive reprisal and its mass indiscriminate killing, he has since shown his support for Hamas and his sheer disdain for Israel. Meanwhile, the Turkish government has allowed antisemitism to run rampant while also not providing a path forward to end the war.
Had Turkey insisted on a more active role in facilitating a hostage release or a constructive path to provide humanitarian aid, it could have been in a much different place. For now, Erdoğan has placed a lot of emphasis on Netanyahu, as if he is the source of the military campaign. There is no doubt that Netanyahu’s political career will most likely not survive 2024 and, regardless of which government comes next, it is hard to imagine that Israel will place much trust in Turkey.
In short, Turkey, at least for now, has lost out on becoming a key player. It only confirmed Washington’s cautious policy towards Turkey; it has left Saudi Arabia and UAE on edge with Erdoğan’s open support for Hamas while leaving Qatar to do the work. Thus, it seems Turkey will not come out ahead on this but rather has once again confirmed its role as an outsider, which does not fare well for the future.
For now, in terms of its relations with Israel, it seems more difficult days lay ahead. Thus, Ankara will also lose out on the Palestinian front as well.
Sure, Erdoğan and Turkey might gain popularity among groups within the Middle East, but this will neither help fortify long-term goals for energy security nor mark Turkey as a moderate country working for a new order in which it, too, would benefit from the United State’s attempts to broker a post-war alliance between Saudi Arabia and Israel. While this might seem to some as an unlikely scenario in today’s reality, it is still on the table, though postponed for the time being.
Gallia Lindenstrauss, a senior research fellow at the Tel Aviv-based Institute for National Security Studies (INSS) and who specializes in Turkish foreign policy
2024 was supposed to be a festive year in Turkey-Israel relations as it will mark 75 years since Turkey became the first Muslim-majority state to recognize the state of Israel. Obviously, the war in Gaza will overshadow what should have been a celebratory event in March, and it is highly probable that the ambassadors, who were recalled for consultations early in the war, will not be back in Ankara and Tel Aviv by then.
The Israel-Turkey bilateral trade volume, which had already begun to decrease before the war, is likely to decline further due to the prevailing popular demand in both countries to reduce trade. However, given Turkey and Israel’s existing free trade agreement, geographical proximity, and complementary economies, there remains significant momentum in both states to maintain high trade levels.
Turkey will persist in expressing strong criticism of Israel and will actively engage in international forums to condemn its actions. While the conflict in Gaza will continue to be a prominent issue in Turkey’s public agenda, as time goes by there will be a growing weariness in discussing the ongoing conflict.
Moreover, there are no indications that Israel is inclined towards Turkish mediation in the conflict, largely due to significant mistrust towards Ankara. Additionally, Turkey seems to lack sufficient leverage over Hamas to exert substantial pressure.
Following the 2016 coup attempt, Turkey’s Syria policy has taken the form of direct military intervention aimed at (1) freezing the regime-opposition front lines to prevent a further influx of refugees, and (2) slowly destroying the political project of the local PKK-aligned PYD and its affiliated SDF militia.
While the latter has consisted of military offensives in the past, US and Russian opposition has curtailed additional operations since 2019. Since then, Turkey has transitioned to attacking the SDF from above: targeting military commanders, PKK cadres, and civilian activists in drone strikes while pulverizing key oil and gas facilities that keep the struggling local economy afloat.
Barring currently unforeseen events, this policy is unlikely to change in 2024. Erdoğan’s domestic position remains strong: the political opposition is fractured following the 2023 elections, the military castrated, the PKK insurgency relegated to Iraqi Kurdistan. The Russian attempt at Syrian-Turkish reconciliation remains in a stalemate in part due to the likely possibility a Turkish military withdrawal would kickstart another refugee outflow.
And while the Biden-led US and Russia remain unlikely to green light future Turkish offensives, the current status quo of degrading the SDF’s military and economic capacity through drone strikes remains comfortable for Erdoğan.
M. Murat Erdoğan, director of Mülkiye Migration Research Center of Ankara University, Faculty of Political Science
2023 was the year when the refugee issue in Turkey turned into a populist politicization. This situation dominated the policies of both the government and the opposition. Syrians in Turkey have now become an integral part of Turkish politics. It will not be surprising if Syrians and other refugees are among the important topics in the March 2024 local elections.
I think that the government will prioritize voluntary repatriation and the fight against irregular migration in 2024, and that integration efforts will be shared less with the public. Thus, efforts will be made to reduce the reactions [negative sentiments] in society. Border security will be strengthened, but I do not expect a different policy than the current one regarding the repatriation of Syrians.
Refugees will again be the most important issue in relations with the EU, and the EU will try to manage the process with a little more financial support. However, the possibility of a new refugee crisis originating from Syria and, especially Idlib, seems quite strong.
Cavidan Soykan, a migration researcher and honorary fellow at the School of Political, Social and Global Studies of Keele University in England
The Migration Presidency is planning to reduce the number of refugees in the country through its so-called fight against irregular migration. This year, a policy based on returns will continue. It’s worth noting the word “repatriation” has been replaced by “return”.
That said, returns from Turkey are neither safe nor voluntary. People in need of protection, particularly Afghans and Syrians, face the threat of prolonged detention without due process in return centers. In 2023, these newly-built centers doubled in capacity because the Turkish asylum system created further informal barriers to asylum for people in need of protection.
The aim is to keep people unregistered and make them irregular so they can be detained under inhumane conditions until they give up [hope of staying in Turkey]. Refugees are forced to sign voluntary return papers. I do not expect any change in this policy because of the unrelated correlations being made between high inflation rates, the economic slump and the number of refugees in Turkey.
On Russia/Ukraine
Evren Balta, professor of Political Science at Özyeğin University in İstanbul
The backdrop of the Ukraine war continued to shape Turkish-Russian relations throughout 2023. The unfolding developments in the conflict are poised to significantly influence the trajectory of Turkish-Russian ties in 2024.
Despite the ongoing war, trade relations between Turkey and Russia progressed in 2023. However, the deepening economic cooperation attracted criticism, particularly concerning Turkey’s perceived role in violating sanctions. In the upcoming year, if sanctions persist, Turkey’s involvement in breaching them is likely to face heightened scrutiny.
Russia maintained its pivotal position as a major supplier of oil and natural gas to Turkey throughout 2023, and this steady flow is anticipated to continue unabated in 2024. The activation of the first reactor at the Akkuyu nuclear power plant in 2024 is poised to further solidify the energy partnership between the two nations.
Since the onset of the Ukraine war, Turkey has been actively engaged as a mediator and expresses its commitment to maintaining this role. However, Russia’s withdrawal from the grain deal in 2023 made the sustainability of this role more difficult. Ukraine has also devised an alternative plan for transporting grain from Ukraine, making the renewal of this treaty challenging.
Yet, depending on the evolving dynamics of the war, new opportunities may arise for Turkey to assume different roles as a mediator.
Russia will remain the world’s most sanctioned country, and it will exhaust all its resources in 2024 for domestic production, if it hasn’t already. For small items, Turkish-Russian trade relations will keep booming, not only with the usual food and vegetables, but also eggs, chicken and dairy and that will be welcome for Turkish producers.
At the same time, on bigger items and electronics, Turkish-Russian trade will come under even more scrutiny. It’s hard to predict how relations will develop, but they can be impacted by a compensation mechanism from the EU, or some other transactional relation from the US. Turkish-Russian relations will either cool down or increase further depending on EU-US actions.
Meanwhile, the competition areas between Turkey and Russia will remain as tense as ever. With Russians possibly building a base in Ochamchire in occupied Georgia, occupied Abkhazia, or even if they cannot complete a base … Russia is moving more forces to the eastern Black Sea due to pressure from Ukraine. This will send a message to Ankara that Russia is not ready to hand the Caucasus to Turkey. Though the stars are lining up for Turkey in the Caucasus as Russia suffers in Ukraine.
If Ukraine can cut the supply lines to Crimea, and further deplete the Russian navy in the Black Sea, Turkey will face the reality and the question that Black Sea dynamics are changing. This is not just an issue for 2024 but for the years to come.
Kerim Has, a Moscow-based political analyst on Russian and Eurasian affairs
It’s hard to imagine that the Russia-Ukraine war will end in 2024. The Kremlin would likely prefer to see the outcome of the US presidential election before making any moves to secure a better agreement for itself.
Turkey under Erdoğan will most likely continue the same policy since Feb. 24, 2022, balancing between the West and Moscow, focusing more on economic advantages of the war and geopolitical benefits in the South Caucasus, Central Asia and Syria, etc.
Regarding Sweden’s NATO membership, I think sooner rather than later, the Turkish Parliament will approve the bid and the US-Turkey stalemate on the F-16 issue may be overcome. I don’t think that Turkey’s ratification of Sweden’s NATO membership can worsen relations with Russia. For Moscow, Turkey and its leadership under Erdoğan are still allies devoted to NATO principles.
On the Quake zone
Gönül Tol, founding director of the Turkey program at the DC-based Middle East Institute
In 2024, the millions affected by the February 2023 earthquake will continue to suffer. More than 3 million people were displaced, and hundreds of thousands of them are still living in container camps. Erdoğan failed to deliver on his promise to rebuild the devastated cities in a year. While reconstruction was speedy until May elections last year, it has slowed since then.
Soaring rebuilding costs, coupled with the country’s economic problems and dramatic increases in rental prices are likely to further complicate life for the victims in 2024. Yet the ruling AKP might still fare better than the opposition in these cities in municipal elections.
Hatay, one such city currently run by an opposition mayor, came under heavy criticism for the mayor’s handling of the aftermath of the earthquake. Dimming his prospects is the wide-held belief among the city’s residents that without an AKP victory, the city will not get much-needed investment for reconstruction.
Earthquake survivors who lost their homes in the previous İzmir and Elazığ earthquakes in 2020 have not yet been able to find stable housing.
As the influence of the Feb. 6 earthquakes on society begins to fade, the government has once again focused earthquake preparation on İstanbul. However, promises for İstanbul have not been fulfilled either. There is no clarity regarding the location of the reserve areas nor the financial models. For all we know, reserve areas can be both in and around forest areas, which implies the further destruction of nature.
As for the earthquake zone, no policies have been made public that would indicate a possibility of recovery in the near future. A clear strategy is needed to discuss the reconstruction of the Antakya old town and the new areas of settlement.
The voices of experts who work on the subject have not been heard either. Multidisciplinary studies should have been done with professional chambers and academia, but this has not been the case. All of these points do not give us much hope about the intentions towards the earthquake zone.
Tuğçe Tezer, assist. prof. at the Urban and Regional Planning Department at Mimar Sinan University in İstanbul
In 2024, we will see the tension between different priorities in Antakya, the city that suffered the worst destruction in Feb. 6 and Feb. 20 earthquakes. Since the earthquakes, nothing has been fixed here. There is still not enough temporary shelter, education and health facilities are inadequate, social rehabilitation and gathering spaces are insufficient, and the city is more insecure than ever.
At least seven times in its history Antakya was completely destroyed and it was reborn on the same lands.
In 2024, tensions will continue throughout the year between those who see Antakya as a “tourism city” or an economic gain and those whose “home”, hometown, family and past are Antakya; between those who do not know the history and culture of Antakya and those who are the history and culture themselves; between those who deepen the destruction of the earthquake and those who are most severely affected; between those who harm and destroy human health, natural sites and cultural heritage and those who try to protect them.
But this year, the dark clouds of 2023 will be lifted with hope and solidarity. And in the end, even if they look, at the moment, wounded, feeble and exhausted, the people of Antakya who rebuilt their town after each and every destruction throughout history, the “good” will prevail.
On EU-Turkey relations
Çiğdem Nas, assist. prof. of International Relations and a Lecturer at Yıldız Technical University in İstanbul
Based on the results of the local elections, the Turkish government may proceed with a new constitutional process which may cause controversy in the society. So, the EU may want to wait on decisions until the post-election landscape in Turkey becomes clearer.
On the EU side, in addition to the European Parliament elections, the heads of major institutions such as the European Commission and European Council will be elected. This period of transition may also stall Turkey-EU relations. The European Council postponed the debate on the recommendations of the Borrell-Varhelyi report on Turkey-EU relations to a later European Council meeting. The leaders may choose to postpone this debate until the June summit.
Hungary’s term presidency in the second half of the year may provide some opportunity for a new impetus in the relations. Some of the recommendations of the report, such as more engagement in foreign and security policy, visa facilitation, high-level dialogues in energy, economics and political relations may be put into effect.
The most important step that could provide for a revitalization in the relations would be the start of customs union modernization talks, which would be impacted by the Cyprus question, ongoing trade irritants and sanctions against Russia. It would be a nice surprise from the perspective of Turkey-EU relations if EU member states could take the decision to start the customs union modernization process aligning Turkey more with the twin priorities of the EU, i.e. the green and digital transition.
In 2023, there was much questioning of Erdoğan’s willingness to stick with the CB’s rate hiking strategy. Those fears were misplaced. Voters respond much more to populist wage policies and the stability of the Turkish Lira, than they do to interest rates.
Importantly, with a minimum wage equal to more than 80 percent of the average wage, Erdoğan has a fairly unique ability to significantly influence national wages by decree. The 49 percent rise in the minimum wage in January 2024, which is circa 15 percentage points higher than inflation realized since the last 34 percent hike in July, now brings the cumulative hike in the minimum wage to 99.7 percent since the election.
While monetary tightening has been significant and market mood music has improved, Erdoğan has retained his ability to implement short-term economic stimulus.
I believe the minimum wage is now a much more important driver of inflation than the currency. Though with four years until the next major elections, expect minimum wages will not be hiked further in 2024. While that will be great for dis-inflation and local currency fixed income, it will be recessionary.
Prior to the March vote, the government is likely to do everything in its power, including further rate hikes, to make sure that local depositors and investors are compensated to stay in Turkish Lira. They may try just one hike in the policy rate to 45 percent in January, but if that’s not enough to constrain currency weakness, then expect more.
Expect the latter quarters of 2024 to see disappointing private investment and job creation. In time, an under-performing economy may lead to tension between Erdoğan, markets and his economic team.
The Mehmet Şimsek-led stabilization program will make progress as the year advances. Alas, that ”progress” will benefit the wealthy and foreign investors, rather than the average Ayşa on the street. Even worse, for the stabilization program to gain speed and reach its final destination, Turkey may have to permanently dispense with the last vestiges of democracy.
As for the March elections, if AKP candidates take the big cities, it might actually present a good “case scenario” for the economy. With no opposition to snap at his heels, Erdoğan is likely to grant Şimsek and CBRT Gov. Hafize Gaye Erkan full authority to steer the economy right.
This means interest rates remain higher for longer, smaller wage and pension hikes for the working class and even a very strict budgetary diet to whittle away at the deficits, which are rapidly becoming structural.
If the opposition keeps the large cities, Erdoğan may scapegoat Şimsek and Erkan, sacking them and returning to unorthodox economic policies, particularly if he is serious about amending the constitution. Another year of pork-barreling and low interest rates will likely trigger triple-digit inflation and a balance of payments crisis.
Λιβυκό στρατιωτικό προσωπικό και αναλυτές επιβεβαίωσαν ότι το ζήτημα των ξένων δυνάμεων και μισθοφόρων στη χώρα είναι ακόμη άλυτο, τονίζοντας ότι αυτό αποτελεί κίνδυνο για τις πολιτικές, ασφαλείς και οικονομικές συνθήκες της χώρας, εν μέσω ερωτημάτων για το ποιος εμποδίζει την απομάκρυνσή τους, γράφει η αραβική «Μέση Ανατολή».
Ο πρώην υπουργός Άμυνας της Λιβύης, Μουχάμαντ αλ Μπαργκάτι, θεώρησε την αποτυχία ορισμένων χωρών να μειώσουν τις δυνάμεις τους και τους μισθοφόρους που είναι παρόντες στη χώρα «μια ξεκάθαρη ένδειξη της επιθυμίας τους να παραμείνουν».
Για να χρησιμοποιήσουν αυτή την παρουσία ως κάρτα διαπραγμάτευσης στις σχέσεις της με άλλες ανταγωνιστικές χώρες της περιοχής ή ως μηχανισμό για την ενίσχυση των οικονομικών και γεωπολιτικών συμφερόντων τους στη Λιβύη.
Τούρκοι αξιωματικοί εκπαιδεύουν τις δυνάμεις της Λιβύης στα περίχωρα της Τρίπολης (Al-Wahda)
Ο αλ Μπαργκάτι, έδωσε μεγάλο μέρος της ευθύνης για τη συνέχιση αυτής της ξένης παρουσίας στις λιβυκές δυνάμεις, παρά τη διακοπή του πολέμου στη χώρα και την επανάληψη των δεσμεύσεων των περισσότερων λιβυκών ηγετών και των μηνυμάτων καθησυχασμού να μην επιστρέψει η χώρα σε αυτήν την κατάσταση.
Είπε ότι η κυβέρνηση «Εθνικής Ενότητας», με επικεφαλής τον Αμπντούλ Χαμίντ αλ Ντμπεϊμπά, δεν αντιτίθεται στην παρουσία τουρκικών δυνάμεων και Σύριων μισθοφόρων πιστών στην Τουρκία, ούτε οι πρόσφατες στατιστικές δείχνουν μείωση του αριθμού των ρωσικών μελών «Βάγκνερ» που είναι παρόντες στην ανατολική Λιβύη, ακόμη και μετά τον θάνατο του ιδρυτή αυτής της ομάδας, Γεβγκένι Πριγκόζιν, τον περασμένο Αύγουστο.
Ο αλ Μπαργκάτι συμφωνεί με αυτό που υποστηρίζουν πολλοί στρατιωτικοί αναλυτές:
«Οι συγκρούσεις και τα πραξικοπήματα που ξέσπασαν σε ορισμένες χώρες της αφρικανικής ηπείρου κατά τη διάρκεια του περασμένου έτους εμπόδισαν εντελώς την υλοποίηση των σχεδίων της Μικτής Λιβυκής Στρατιωτικής Επιτροπής (5 + 5 ), σε συντονισμό με την αποστολή του ΟΗΕ, για την απομάκρυνση Αφρικανών μισθοφόρων, ειδικά από τις χώρες του Νίγηρα, του Τσαντ και του Σουδάν από το λιβυκό έδαφος».
Ο αλ Μπαργκάτι συνόψισε το όραμά του για τη λύση «γρήγορη εκλογή προέδρου για τη χώρα και ενοποίηση του στρατιωτικού θεσμού», προειδοποιώντας για τις συνέπειες της καθυστέρησης στην επίτευξη αυτού του στόχου.
Ρωσικές κινήσεις
Ορισμένοι παρατηρητές επισημαίνουν ότι η Ρωσία επιδιώκει να καθιερώσει το στρατιωτικό της σχέδιο, την Αφρικανική Λεγεώνα, που συμπίπτει με τον θάνατο του ιδρυτή του Ομίλου Βάγκνερ, ως αντικατάσταση αυτής της τελευταίας ομάδας, δίνοντάς της ταυτόχρονα επίσημο καθεστώς δίνοντας την καθήκον της επίβλεψής του στον Ρώσο Υφυπουργό Άμυνας, Γιουνούς Μπεκ Γεβκίροφ, ο οποίος έχει επισκεφθεί πολλές χώρες, από τις χώρες της αφρικανικής ηπείρου, με επικεφαλής τη Λιβύη, τον Νίγηρα και την Μπουρκίνα Φάσο, τους τελευταίους μήνες του περασμένου έτους.
Λιβύοι και Τούρκοι αξιωματούχοι συμμετείχαν στους ελιγμούς AVIS 2022 στην τουρκική πόλη Σμύρνη (κυβέρνηση)
Ο Τζαλάλ Χαρτσάουι, ερευνητής στο Ίδρυμα Global Initiatives, είπε ότι ο αριθμός των ξένων δυνάμεων και των μισθοφόρων δεν έχει αλλάξει καθόλου, ειδικά τους τελευταίους μήνες. Τόνισε σε δήλωσή του ότι υπάρχουν περίπου 800 ανεπίσημα στοιχεία που συνδέονται με τη Μόσχα, επιπλέον των περίπου 200 στρατιωτών και αξιωματικών που συνδέονται με τον ρωσικό στρατό στη Λιβύη.
Ο ερευνητής που ειδικεύεται στα θέματα της Λιβύης εντόπισε τις τοποθεσίες της ρωσικής παρουσίας στη Λιβύη, οι οποίες είναι η βάση αλ Τζούφρα και το Μπρακ αλ Σάτι στα νότια της χώρας, η αεροπορική βάση αλ Καρντάμπίγια κοντά στη Σύρτη, η βάση αλ Χαντίμ κοντά στην πόλη Βεγγάζη, και την πόλη Μαρτούμπα κοντά στην πόλη Ντέρνα στην ανατολική Λιβύη. Σύμφωνα με την εκτίμησή του, υπάρχουν αρκετές εκατοντάδες τουρκικές δυνάμεις στη Λιβύη, μαζί με δύο χιλιάδες Σύρους μισθοφόρους τους.
Ο Λίβυος πολιτικός ερευνητής, Μουχάμαντ αλ Ασμάρ, μοιράστηκε τις προηγούμενες απόψεις σχετικά με τη διατήρηση των θέσεων των δυνάμεών τους στη Λιβύη από τη Ρωσία και την Τουρκία, τονίζοντας την επιθυμία τους «να απόσχουν από τη δημοσίευση στατιστικών στοιχείων σχετικά με τον αριθμό αυτών των δυνάμεων επί του παρόντος ή την ανακοίνωση των λεπτομερειών και της φύσης τα καθήκοντα που αναλαμβάνουν».
Ο αλ Ασμάρ επεσήμανε ότι «το τουρκικό κοινοβούλιο ανακοίνωσε πρόσφατα την έγκρισή του να παρατείνει την παραμονή αυτών των δυνάμεων για τα επόμενα δύο χρόνια, χωρίς να αποκαλύψει τον αριθμό τους στη δυτική Λιβύη».
Επισημαίνεται ότι αυτή «είναι η προσέγγιση που ακολουθήθηκε από τότε που η προηγούμενη Κυβέρνηση Εθνικής Συμφωνίας έφερε αυτές τις δυνάμεις στα τέλη του 2019, με την πρόθεση να τις υποστηρίξει στον πόλεμο της πρωτεύουσας από τον Απρίλιο του 2019 έως τα μέσα του 2020».
Μειώθηκαν οι μισθοφόροι των Τούρκων
Ο αλ Ασμάρ δεν απέκλεισε την εγκυρότητα των «εκτιμήσεων για μείωση του αριθμού των τουρκικών δυνάμεων και των Σύριων μισθοφόρων στη Λιβύη, οι οποίοι εκτιμήθηκαν σε οκτώ χιλιάδες το 2021 σε περίπου 3.500 το 2022 και το 2023».
Όσον αφορά την παρουσία της ομάδας «Βάγκνερ», και παρά όλα τα προβλήματα που αντιμετώπισε αυτή η ομάδα μετά τον θάνατο του ιδρυτή της, ο πολιτικός αναλυτής επιβεβαίωσε ότι ο αριθμός τους είχε μειωθεί σημαντικά από όσα αναφέρθηκαν σε αμερικανικά και ευρωπαϊκά μέσα ενημέρωσης και το απέδωσε σε υποχρεώσεις «γιατί αυτές οι δυνάμεις αναλαμβάνουν πολλά καθήκοντα σε γειτονικές χώρες» της Αφρικής, ιδιαίτερα στην περιοχή Σαχέλ και Σαχάρα.
Ο Τούρκος Πρόεδρος σε προηγούμενη συνάντηση με τον Ακίλα Σάλεχ, παρουσία του Προέδρου της τουρκικής Βουλής, Νουμάν Κουρτουλμούς, στο Προεδρικό Μέγαρο (Τουρκική Προεδρία)
Σύμφωνα με την «African Defense Platform» που εκδόθηκε από τη στρατιωτική διοίκηση των ΗΠΑ για την αφρικανική ήπειρο (AFRICOM), σχεδόν δύο χιλιάδες μισθοφόροι της Βάγκνερ έχουν εγκατασταθεί στο κεντρικό τμήμα της χώρας από την απόφαση κατάπαυσης του πυρός που εκδόθηκε το 2020.
Σε αυτό το πλαίσιο, ο αλ Ασμάρ βλέπει ότι οι συνθήκες των Τούρκων και των Ρώσων για ταυτόχρονη αποχώρηση δεν είναι λιγότερο δύσκολες από την απομάκρυνση των Αφρικανών μισθοφόρων, οι οποίοι είναι οι μεγαλύτεροι σε αριθμό.
Επισήμανε ότι «υπάρχουν έξι φατρίες της αντιπολίτευσης του Τσαντ, που υπολογίζονται σε 25.000 μαχητές, που ασκούν παρουσία στη νότια Λιβύη και μπορεί να βγουν και να επιστρέψουν ξανά πέρα από τα νότια σύνορα και να συμμαχήσουν με τις κύριες δυνάμεις στα ανατολικά και δυτικά της χώρας, με κίνητρο την απόκτηση χρημάτων».
Ο Al-Asmar σημείωσε επίσης την παρουσία περίπου 8.000 μαχητών από τον Νίγηρα και το Σουδάν που χρησιμοποιούν τη νότια έρημο της Λιβύης ως χώρο για τις κινήσεις τους και είπε ότι «η απομάκρυνση όλων δεν θα γίνει χωρίς συναίνεση με τους ηγέτες και τις κυβερνήσεις αυτών χώρες, οι οποίες αντιμετωπίζουν αναταραχές και συγκρούσεις αυτή τη στιγμή».