Αρχική Blog Σελίδα 1486

Δ. Μακροδημόπουλος: οι απειλές στην ευρύτερη περιοχή και η Ελλάδα

0

του Δημήτρη Μακροδημόπουλου

Ο θάνατος των τριών ισραηλινών ομήρων, που κατόρθωσαν να δραπετεύσουν από τη Χαμάς, από πυρά ισραηλινών στρατιωτών, καίτοι είχαν σηκώσει λευκή σημαία και ήσαν ημίγυμνοι ως ένδειξη ότι δεν ήσαν ζωσμένοι με εκρηκτικά, ήταν αποκαλυπτικός της περιφρόνησης του πολεμικού δικαίου από το Ισραήλ. Όπως και οι βομβαρδισμοί νοσοκομείων, σχολείων, οι εκατόμβες των αμάχων. Γιατί όμως οι Ισραηλινοί αντιμετωπίζουν τους Παλαιστινίους ως “υπανθρώπους” σε σημείο μάλιστα να θέλουν να τους εκτοπίσουν από τον τόπο τους σε αφρικανική χώρα;; Από πού εκπορεύεται αυτή η αντίληψη για την ανωτερότητά τους με φυλετικά μάλιστα κριτήρια; Είναι αποτέλεσμα της νοοτροπίας των αποικιοκρατικών κρατών της Ευρώπης, όπου επί αιώνες διαμόρφωσαν τις αντιλήψεις τους, πριν εποικίσουν την Παλαιστίνη.

Με την Ειρήνη της Βεστφαλίας το 1648, μας λέει ο Ένζο Τραβέρσο, εδραιώθηκε η έννοια της κρατικής κυριαρχίας στην Ευρώπη και θεμελιώθηκε η ευρωπαϊκή τάξη ενώ με το Συνέδριο της Βιέννης (1815) και την “εκατονταετή ειρήνη” που ακολούθησε, εμπεδώθηκε το αίσθημα σε όλες τις χώρες ότι ανήκαν στον ίδιο πολιτισμό και μοιράζονταν τις ίδιες αξίες. Αυτός ο πολιτισμός ορίζονταν ως το αντίθετο του αποικιακού κόσμου όπου η βία μπορούσε να χρησιμοποιηθεί χωρίς όρια και κανόνες. Οι κατακτητικοί πόλεμοι ή ακόμη και οι αποικιακές σφαγές μετατρέπονταν σε “δίκαιους πολέμους” στο όνομα του φυσικού δικαίου (του εμπορίου, της διακίνησης και της ιδιοκτησίας, δηλαδή της ιδιοποίησης εδαφών και αγαθών που υποτίθεται ότι δεν ανήκαν σε κανέναν). Καθώς δεν αντιμετώπιζαν τακτικούς στρατούς αλλά φυλές και πολεμιστές που δεν είχαν καθορισμένη υπόσταση από τη σκοπιά των κατακτητών, οι αποικιακοί πόλεμοι δεν έκαναν καμία διάκριση μεταξύ στρατιωτών και αμάχων. Με αυτήν την έννοια οι σφαγές που στιγμάτισαν την ιστορία της αποικιοκρατίας δημιούργησαν ένα μοντέλο για τους ολοκληρωτικούς πολέμους του 20ου και του 21ου αιώνα.

Ποιό θα είναι το επόμενο βήμα; Ο πρωθυπουργός του Ισραήλ Μπενιαμίν Νετανιάχου έχει συνειδητοποιήσει ότι η συνέχιση του πολέμου είναι αυτή που διασφαλίζει την παραμονή του στην εξουσία. Η πρόσφατη δημοσκόπηση του Israel Democracy Institute σύμφωνα με την οποία μόνον το 15% των Ισραηλινών επιθυμεί την παραμονή του στη θέση του πρωθυπουργού, προοιωνίζεται όχι μόνον τη συνέχιση του πολέμου στη Γάζα αλλά και την επέκτασή του στην ευρύτερη περιοχή ώστε να υπάρχει συνέχεια. Τί νόημα είχε η δολοφονία του υπαρχηγού της Χαμάς Σαλέχ αλ Αρούρι και μάλιστα σε ξένο κράτος, στη Βηρυτό, όταν ισοπεδώνεις τη Γάζα, τί νόημα είχε η τελευταία επιδρομή, στο Λίβανο πάλι, με τη δολοφονία διοικητή της Χεζμπολάχ  ή η δολοφονία υψηλόβαθμου Ιρανού διοικητή στη Συρία, αν όχι της πρόκλησης της Χεζμπολάχ και του Ιράν; Το βέβαιο είναι ότι οι προθέσεις του Νετανιάχου συνάδουν με τα σχέδια της Ουάσινγκτον, διαφορετικά οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να σταματήσουν μέσω του συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ τη γενοκτονία στη Γάζα. Όμως πότε οι ΗΠΑ και η Δύση έδειξαν ειλικρινές ενδιαφέρον για τα ανθρώπινα δικαιώματα; Πάντα θεωρούσαν την έννοια της «ανθρωπότητας» ως ιδεολογικό όπλο ιμπεριαλιστικής επέκτασης και αξιοποιούσαν την ανθρωπιστική ηθική ως όχημα οικονομικού ιμπεριαλισμού. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι ΗΠΑ με αφορμή την 11η Σεπτεμβρίου είναι αυτές που δημιούργησαν το χάος στην περιοχή με την επέμβαση σε Αφγανιστάν και σε Ιράκ. Έτσι “ευεργέτησαν” το Ιράν,  το απάλλαξαν από ένα πρόβλημά τους προς ανατολάς, το Αφγανιστάν, ενώ επέτρεψαν στην Τεχεράνη να επεκτείνει την επιρροή της μέχρι τα παράλια της Ανατολικής Μεσογείου (Ιράκ, Συρία, Λίβανος) χωρίς καμιά προσπάθεια. Σήμερα ο Νετανιάχου αποτελεί το όχημα των ΗΠΑ για επανέλεγχο της περιοχής, που σημαίνει περαιτέρω αποσταθεροποίηση της, εκτός και αν αντιδράσει ο λαός του Ισραήλ στην επέκταση του πολέμου πέραν της Γάζας Επακόλουθο της συνέχισης του πολέμου στη Γάζα είναι η αμερικανοβρετανική επίθεση εναντίον των Χούθι. Ποιά θα είναι η συνέχεια; Γιαυτό, το 1999, ο Σάμιουελ Χάντινγκτον σε άρθρο του στο περιοδικό Foreign Affairs προειδοποιούσε ότι για μεγάλο μέρος του πλανήτη οι ΗΠΑ «μετατρέπονται σε υπερδύναμη – ταραξία […] σε βασική εξωτερική απειλή για τις κοινωνίες τους».

Η προειδοποίηση του Χάντινγκτον αφορά άμεσα και τη χώρα μας. Αυτό το “παιχνίδι” ανάμεσα σε Ελλάδα – Τουρκία με τα F -16 και τα F- 35 με υποβολέα την Ουάσινγκτον, αντί της προσπάθειας για ειρήνευση και όχι της υπόθαλψης της ελληνοτουρκικής κρίσης με την πώληση εξοπλισμών, όπως επιβεβαιώθηκε κατά τη συνάντηση του πρωθυπουργού της χώρας μας με τον Αμερικανό ΥΠΕΞ στα Χανιά, αποδεικνύει ότι η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ εξυπηρετείται από την ένταση ανάμεσα στις δύο χώρες ώστε να μπορεί να διεισδύει στην περιοχή. Απόδειξη η μετατροπή της πατρίδας μας σε απέραντη αμερικανική βάση στο όνομα της προστασίας μας  έναντι της τουρκικής απειλής. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο διευθυντής του γραφείου Τύπου του πρωθυπουργού Δημήτρης Τσιόδρας επαίρονταν στην ΕΡΤ: “Το 2019, είπε, η Τουρκία ήταν στο πρόγραμμα των F – 35 εμείς προσπαθούσαμε να αναβαθμίσουμε τα F- 16 και σήμερα εμείς είμαστε κοντά στο να μπούμε στο πρόγραμμα των F – 35, που δεν είναι η Τουρκία, και η Τουρκία προσπαθεί να αποκτήσει F- 16. Για να δούμε δηλαδή τί έχουμε πετύχει όλα αυτά τα χρόνια” (Καθημερινή 9/1/2024). Το “παιχνίδι” των ΗΠΑ καλά κρατεί. Όμως, ποιοί υφίστανται και θα υποστούν τις συνέπειες;

Μακροδημόπουλος Δημήτρης

Αλεξ/πολη – κιν. 6947-771412

10/1/2024

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

16
DAILY MAIL
Το πολυτελές παραθαλάσσιο συγκρότημα αξίας 6,8 δισεκατομμυρίων λιρών που μετατρέπει την αρχαία Αθήνα σε «μίνι-Ντουμπάι»: Οι ντόπιοι φοβούνται ότι η τεράστια ανάπτυξη με πύργους 650 μέτρων, μαρίνα για μεγάλα γιοτ και καζίνο θα κάνει την πόλη «παιδική χαρά για πλούσιους» με «εξάλειψη όλης της ελληνικότητας».
The £6.8bn luxury seaside complex turning ancient Athens into a ‘mini-Dubai’: Locals fear huge development featuring 650ft-towers, marina for mega yachts and casino will make city a ‘playground for uber-rich’ with ‘all Greekness wiped out’.
ΣΧΟΛΙΟ: Εμείς γιατί πρέπει να πληρώνουμε για την μεγαλομανία των ανθρώπων αυτού του εκτρώματος-πόλης; Μας συμπεριφέρονται σαν να είμαστε δουλοπάροικοί τους.
Ήρθε η ώρα της Μακεδονίας να σώσει τον ελληνισμό. (Όπως και τότε).
Η αθηναϊκή παρακμή “μας” και “σας” τελειώνει.
Όταν το συνειδητοποιήσετε θα είναι αργά.
Αν είχε να επιδείξει κάτι ο ελληνισμός ήταν το πολιτισμικό αποτύπωμα που άφησε.
Έβγαλε γεναίους ανθρώπους. Αλλά έβγαλε και προδότες, ουκ ολίγους. Η αυλή των Περσών βασιλέων έβριθε απο αυτούς.
Κυρίως, έβγαλε αναταγωνισμό. Πολεμούσαν μεταξύ τους με το καλημέρα.
Όταν την σκυτάλη της ένωσης όλων των Ελλήνων πήρε ο Φίλιππος και δημιούργησε το πρώτο εθνικό κράτος στον κόσμο, Αθηναίοι, Σπαρτιάτες και άλλα καλώπαιδα της μικρής Ελλάδας, άρχισαν τις ερωτοτροπίες με τους Πέρσες, ακόμη και με τους Ρωμαίους αργότερα. Ή αυτοί ή ας τελειώσει ο ελληνισμός. Αυτό είναι το δόγμα τους και σήμερα. Η Ελλάδα τελειώνει στα αθηναϊκά σύνορα.
Δεν τους ενδιέφερε ο ελληνισμός. Το τομαράκι τους ήθελαν να σώσουν. Και μισούσαν τους Μακεδόνες. Διότι κατάφεραν να δημιουργήσουν έναν οικουμενικό κράτος και να διαδόσουν έναν πολιτισμό με οικουμενικά χαρακτηριστικά.
Τον ελληνικό πολιτισμό αν δεν τον διέδιδαν, στον τότε γνωστό κόσμο, οι Μακεδόνες θα τον γνώριζαν στα στενά μικροελλαδικά όρια του περιορισμένου κόσμου τους.
Όταν είπαν στον Δαρείο (της Μάχης του Μαραθώνα) και στον Ξέρξη αργότερα για τους Αθηναίους τους οποίους πρέπει να πολεμήσει, ρωτούσε ποιοί είναι αυτοί οι Αθηναίοι. τόσο γνωστοί ήταν. Και του έκαναν μήνες φροντιστήριο να το καταλάβει.
Έμαθε καλά, όμως, τους Έλληνες όταν την αυτοκρατορία του κατέλαβε ο Αλέξανδρος.
Αυτό το αθηναϊκό μίσος κατά των Μακεδόνων-και κατά συνέπεια και του μεγαλύτερου μέρους του ελληνικού κόσμου- διατρέχει το υποσυνείδητο της μικροελλαδικού χώρου (αθηναϊκού και λοιπού) απο την αρχαία εποχή μέχρι σήμερα.
Ο ελληνικός πολιτισμός δεν ήταν αθηναϊκός. Τα πρώτα επιστημονικά, καλλιτεχνικά και φιλοσοφικά σκιρτήματα αναπτύχθηκαν στις ακτές της Μικράς Ασίας. Στην Ιωνία. Η Αθήνα αποτέλεσε-με κάθε είδους εκβιασμό- τον τόπο όπου ανατύχθηκε το πνεύμα όλων των Ελλήνων.
Η Αθήνα εγκατέλειψε και σήμερα τον ελληνισμό (ελλαδικό, κυπριακό και ομογενειακό). Η φωτογραφία αψευδής μάρτυς. Κάποιος πρέπει να αναλάβει την σωτηρία του.
Αναθεωρήστε τις απόψεις σας για το αθηναϊκό κέντρο.
Οι πρώτοι που θα πουλήσει στα σύγχρονα σκλαβοπάζαρα Ανατολής και Δύσης θα είστε εσείς.
Κάτι πρέπει να κάνουμε για να σώσουμε την διαχρονική ύπαρξή μας.
Δεν ενδιαφέρονται για εμάς. Θέλουν να δημιουργήσουν μια πόλη κράτος, αυτήν που λέμε Αθήνα με αποικίες στην ελλαδική επικράτεια (πέραν αυτής δεν μπορούν να κάνουν τίποτε. Ούτε και στην Κύπρο που εγκατέλειψαν στην Τουρκία).
Θέλουν μια πόλη-κράτος που δεν θα θυμίζει τίποτε απο Ελλάδα αλλά θα διοικεί καταναγκαστικά τον ελλαδικό χώρο και όσους Έλληνες μείνουν σ αυτόν.
Έχουμε να κάνουμε με την πλέον επικίνδυνη κυβέρνηση απο δημιουργίας του νεοελληνικού κράτους.
Διαλέξτε πλευρά: ή με τον ελληνισμό ή με τον αθηναϊσμό.
http://www.anixneuseis.gr/the-6-8bn-luxury-seaside-complex-turning-ancient-athens-into-a-mini-dubai-locals-fear-huge-development-featuring-650ft-towers-marina-for-mega-yachts-and-casino-will-make-city-a-playground-for/

Κ. Κυριακόπουλος: Κρίσεις 2024 – Μεγάλοι απόντες: Η επάρκεια του Εθνικού Αμυντικού Δόγματος και ο τρόπος αποτίμησης του ηγετικού προφίλ των στελεχών

1

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Λέχθηκαν και γράφτηκαν πολλά με αφορμή τις κρίσεις για την ανάδειξη της νέας στρατιωτικής ηγεσίας και αυτό ήταν μάλλον αναμενόμενο..

Αναμενόμενη ήταν και η κυβερνητική επικοινωνιακή προσπάθεια, μέσα από την οποία επιχειρήθηκε να συνδυαστούν οι κρίσεις, με την πολιτική βούληση για «μεγαλεπίβολες και βαρύγδουπες ανατροπές» που δήθεν έρχονται αλλά που η έλευσή τους ΔΕΝ υποστηρίζεται από τα «συμφραζόμενα» και από τα επισήμως καταγεγραμμένα παρελθόντα.

Με δυο λόγια, οι κρίσεις συνοδεύτηκαν ΚΑΙ αυτήν την φορά, από μπόλικη πολιτική φλυαρία. Υπάρχουν ωστόσο δυο εξαιρετικά κρίσιμες παράμετροι, που ενώ θα έπρεπε να έχουν πρωταγωνιστική θέση στο περιβάλλον των σοβαρών τουλάχιστον προβληματισμών που διατυπώθηκαν, εν τούτοις, η μια από αυτές αποσιωπάται πλήρως και αποσιωπάται συνειδητά, τόσο από τα φόρα των εξειδικευμένων αναλύσεων όσο και από την πολιτικοστρατιωτική ηγεσία στο σύνολό της, ενώ η άλλη ευνουχίζεται συστηματικά, μέσα στις Συμπληγάδες της σκοπιμότητας, αναπαράγοντας αδιέξοδα και διαχρονικές κακοδαιμονίες.

Η κρίσιμη παράμετρος η οποία αποσιωπάται συνειδητά ΚΑΙ από όλους αυτούς που συμβιβάστηκαν με την ιδέα πως η παρουσία τους στα ανώτατα κλιμάκια ευθύνης στην διοίκηση των Ενόπλων Δυνάμεων, είναι απλώς ένα μέρος της επαγγελματικής τους ενασχόλησης και ισοδυναμεί επί της ουσίας με ένα ιδιότυπο προσυνταξιοδοτικό καθεστώς, είναι η παράμετρος που σχετίζεται με την επάρκεια του Εθνικού Αμυντικού Δόγματος, για την οποία οφείλουν να έχουν άποψη και την οποία επάρκεια, οφείλουν να θεωρούν προαπαιτούμενο, προκειμένου να αποδεχτούν ή ενδεχομένως και να αρνηθούν την ανάληψη της συγκεκριμένης ευθύνης.

Με επικύψεις στην Εξωτερική πολιτική και με τον πρωθυπουργό της χώρας να συλλαμβάνεται ψευδόμενος κατ’ επανάληψη περί τα Εθνικά, είναι φανερό ότι επάρκεια Εθνικού Αμυντικού Δόγματος ΔΕΝ υφίσταται. ΔΕΝ μπορεί να υφίσταται, γιατί απλούστατα ΔΕΝ μπορεί να εναρμονίζεται με  τις φαιδρές πρακτικές της πολιτικής τάξης που καλείται να το υπηρετεί. Είναι λοιπόν απορίας άξιον το γεγονός ότι ΔΕΝ υπάρχουν αρνήσεις ανάληψης της συγκεκριμένης ευθύνης. Εκτός εάν υπάρχουν και δεν τις πληροφορούμεθα.

Προσωπικά πάντως, δεν αντιλαμβάνομαι τι ακριβώς ελπίζει ότι θα διαχειριστεί και πόσο αποτελεσματικός πιστεύει ότι μπορεί να είναι – σε σχέση πάντα με τον όρκο που έδωσε – ένας αξιωματικός ο οποίος αποδέχεται και αναλαμβάνει την κορυφαία ευθύνη που του αναθέτουν, με δεδομένο:

Α. Ότι έχει να συνεργαστεί με μια κυβέρνηση, η οποία επιδίδεται σε επικύψεις δια του υπουργού της των Εξωτερικών, η οποία ροκανίζει την πολιτική της αξιοπιστία ανακαλώντας δημόσια διατυπωμένες θέσεις της για την προκλητική και αντισυμμαχική συμπεριφορά της Τουρκίας και η οποία φτάνει στο σημείο να απαιτήσει δια του πρωθυπουργού της, την αντικατάσταση του Κυπρίου Υπουργού Άμυνας, επειδή επέμεινε να μιλά και να απαιτεί τα αυτονόητα, από αυτούς που σπεύδουν όπως – όπως να γονατίσουν.

Β. Ότι έχει απέναντί του έναν επιθετικό γείτονα, ο οποίος διατηρεί ενεργό το casus belli σε βάρος της χώρας μας και σπεύδει σε κάθε ευκαιρία να υπενθυμίσει ότι η «Γαλάζια πατρίδα» για την οποία μιλά καθημερινά, είναι μέρος της Εθνικής μας επικράτειας αλλά και μέρος της ευρύτερης περιοχής στην οποία οφείλουμε να ασκούμε απρόσκοπτα τα Εθνικά κυριαρχικά μας δικαιώματα τα οποία δυστυχώς ΔΕΝ ασκούμε.

Η δεύτερη παράμετρος, σχετίζεται με το αναγκαίο σύστημα κριτηρίων και με την συνακόλουθη δυναμική διαδικασία που επιλέγεται κατά την αξιολόγηση των στελεχών. Πρόκειται για πράγματα για τα οποία επί της ουσίας δεν συζητάμε ή όταν μιλάμε γι’ αυτά, η όλη συζήτηση εξαντλείται κατά κανόνα στην απαρίθμηση τυπικών προσόντων (την σοβαρότητα των οποίων βεβαίως δεν έχουμε την πρόθεση να υποτιμήσουμε), χωρίς να μπαίνουμε στην ουσία του ηγετικού προφίλ των ανώτατων στελεχών, το οποίο θα πρέπει να προσεγγίζεται και κυρίως να αποτιμάται, ως ένα άθροισμα αρετών, ικανοτήτων, ηγετικών δεξιοτήτων, αποφασιστικότητας, αδιαμφισβήτητου και κυρίως αδιαπραγμάτευτου κύρους, στρατηγικής ευστροφίας, δέους, σεβασμού και μηδενικής ανοχής σε πρακτικές που θα μπορούσαν να οδηγήσουν στην προσωπική και την θεσμική τους απαξίωση.

Η πατρίδα χρειάζεται τέτοια στελέχη για να μπορεί να εξασφαλίζει την απαραίτητη ευστάθεια στον δύσκολο γεωπολιτικό της βηματισμό, μέσα σε ένα εξαιρετικά ασταθές περιβάλλον.

Η πολιτική ελίτ της χώρας όμως, απεχθάνεται τα επιτελικά στελέχη που ΔΕΝ είναι χειραγωγίσιμα, που ΔΕΝ θέλουν να εκλαμβάνονται ως δεδομένα στην στήριξη της πολιτικής των επικύψεων και που ΔΕΝ δηλώνουν πρόθυμα να φορτωθούν τον μουτζούρη της καραμπινάτης εθνικής και επιχειρησιακής ατολμίας εάν και όταν αυτή επιδεικνύεται από αυτούς που θα έπρεπε να φυλάττουν Θερμοπύλες…

Είναι φανερό ότι αυτή η εξίσωση ΔΕΝ επιλύεται προς όφελος της πατρίδας, διότι απλούστατα η διαδικασία των κρίσεων, ΔΕΝ υποστηρίζεται από ένα ισχυρό και κυρίως μη χειραγωγήσιμο σύστημα θεσμών που θα χαράσσει και θα επικαιροποιεί ένα πραγματικά Εθνικό Αμυντικό Δόγμα, που θα αξιολογεί και θα επιλέγει τους καλύτερους των καλυτέρων για να το υπηρετήσουν και που θα οριοθετεί κόκκινες γραμμές, πραγματικά απαραβίαστες από πρωθυπουργούς και υπουργούς οσφυοκάμπτες.

Προφανώς οι παραπάνω αναφορές, ΔΕΝ συνιστούν κριτική για τα επιτελικά στελέχη που ανέδειξαν οι πρόσφατες κρίσεις και τα οποία μπορεί όντως να είναι τα καλύτερα των καλυτέρων. Συνιστούν όμως κριτική σε ένα σαθρό σύστημα νοσηρής πρωθυπουργοκεντρικής κομματοκρατίας, η ύπαρξη του οποίου ΔΕΝ μπορεί να εγγυηθεί αυτό που χρειάζεται η πατρίδα μας, διότι είναι προσανατολισμένο να υπηρετεί φτηνές μικροπολιτικές και διαχειριστικές σκοπιμότητες, αδιαφορώντας πλήρως για το Εθνικό κόστος.

ΠΑΡΑΚΜΗ της ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΑΘΗΝΟΚΕΝΤΡΙΣΜΟΣ.-Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΜΕ ΑΡΙΘΜΟΥΣ

11

του Γιώργου Μιχαηλίδη*

Aπό τη μία πλευρά: η χώρα της χρονιάς, η πρωταθλήτρια της Ευρώπης, το μεγαλύτερο έργο αστικής ανάπλασης στην Ευρώπη. Από την άλλη: η Θεσσαλονίκη της παρακμής, η φραπεδούπολη, η φωλιά της αντιδραστικής συντήρησης και η επιτομή της μιζέριας. Παράλληλα, η μόνιμη συμβουλή: όχι εύκολες καταγγελίες, να αναλάβετε πρωτοβουλίες. Τί ισχύει τελικά και γιατί; φταίει η κρίση για την παρακμή της Θεσσαλονίκης; φταίει η Αθήνα; φταίει η ανεπάρκεια των Θεσσαλονικέων; Αν προχωρήσουν δέκα big projects θα αλλάξει η εικόνα της και η δυναμική της πόλης; Γιατί δεν έγινε Μιλάνο, Βαρκελώνη ή έστω Σμύρνη;

Η σίγουρη απάντηση είναι ότι, πέρα από τις αδυναμίες του τοπικού πολιτικού, οικονομικού και πολιτιστικού συστήματος (που και αυτές έχουν κάθε άλλο παρά απλή εξήγηση), έχει διαμορφωθεί τα τελευταία εικοσιπέντε χρόνια ένα συγκεκριμένο οικονομικό υπόστρωμα που σταθερά ορίζει την πόλη ως ένα παρακμάζον, δευτερεύον, σχεδόν μόνο καταναλωτικό αστικό κέντρο. Και πριν ξεκινήσει οποιαδήποτε συζήτηση για το τί μέλλει γενέσθαι, καλόν είναι να εντοπιστούν, να παρουσιαστούν και ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ, τα σημερινά οικονομικά μεγέθη της Θεσσαλονίκης. Και να συγκριθούν και με αυτά της Αττικής, γιατί ο ανταγωνισμός λειτουργεί μεταξύ πόλεων, δεν πρέπει να παραγνωρίζεται και μάλιστα από πολλούς προβάλλεται ως κινητήρας της αστικής ανάπτυξης. Αλλά και γιατί επί δεκαετίες η ανάπτυξη της χώρας είναι εκ των πραγμάτων αθηνοκεντρική.

Καταρχάς, το κατά κεφαλήν ΑΕΠ στη Θεσσαλονίκη όχι μόνο είναι πλέον στο 60% της Αττικής αλλά και μειώνεται συνεχώς. Ακόμη χειρότερα, είναι ακριβώς στις περιόδους ανάπτυξης όπου η μεν Αττική κερδίζει η δε Θεσσαλονίκη χάνει. Τελικό αποτέλεσμα; σήμερα ο νομός Θεσσαλονίκης δεν είναι ο κάποτε δεύτερος αλλά πλέον ο ΕΝΑΤΟΣ στο κατά κεφαλήν ΑΕΠ στη χώρα.

Σήμερα επίσης (και αυτό είναι καθοριστικό για τη λήψη αποφάσεων είτε των οικονομικών δυνάμεων του τόπου είτε των ελληνικών κυβερνήσεων) οι επιχειρήσεις της Αττικής κάνουν τζίρο ΟΚΤΩ φορές μεγαλύτερο από αυτές της Θεσσαλονίκης. Δηλαδή, η «οικονομική δύναμη» της Αττικής είναι οκταπλάσια της Θεσσαλονίκης (είναι εξάλλου και το 68% όλης της χώρας). Ακόμα και στη μεταποίηση (όπου άλλοτε η Θεσσαλονίκη ήταν το συγκριτικά ισχυρότερο βιομηχανικό κέντρο της χώρας) οι επιχειρήσεις της Αττικής κάνουν πλέον τζίρο ΕΝΝΙΑ φορές μεγαλύτερο από τις επιχειρήσεις της Θεσσαλονίκης.

Είναι ακριβώς η όξυνση της αποβιομηχάνιση της χώρας το 1990-2000 (με πολλές ενδο- και εξωγενείς αιτίες) που επέδρασε καταλυτικά στην περιθωριοποίηση της Θεσσαλονίκης μέσα σε μια εθνική οικονομία προσανατολισμένη (σε ένα βαθμό αναπόφευκτα λόγω ένταξης στην Ευρωζώνη και σε ένα βαθμό χάρις σε ένα εκούσιο έλλειμμα αναπτυξιακής πολιτικής) στις υπηρεσίες και στις κατασκευές. Είναι πριν από 20-25 χρόνια που η πόλη έχασε τα μισά εργοστάσια της και έμεινε με μια μισο-άδεια Βιομηχανική Περιοχή, άναρχες επαγγελματικές συγκεντρώσεις και εκατοντάδες βιοτεχνικά κτίρια εκπλειστηριαζόμενα σήμερα προς malls, logistic centers, Airbnb, και η παραγωγικότητα έφτασε να είναι 30% έως 60% χαμηλότερη από ό,τι σε οποιαδήποτε περιοχή της Αττικής.

Είναι γεγονός, όχι μίζερη καταγγελία, η απόκλιση μεταξύ Αττικής και υπόλοιπης Ελλάδας που συνεχώς μεγαλώνει εδώ και είκοσι τουλάχιστον χρόνια και, επιπλέον, διευρύνεται στις φάσεις ανάπτυξης ή ανάκαμψης.

Ως τελικό αποτέλεσμα, σήμερα στην Αττική συγκεντρώνεται το 55% του κινητού και ακίνητου πλούτου της χώρας και οι καταθέσεις εκεί είναι ΕΞΗ φορές αυτές της Θεσσαλονίκης ενώ η (κατά τον ΕΝΦΙΑ) αξία των ακινήτων της, 4 φορές αυτή της Κεντρικής Μακεδονίας.

Καθόλου παράξενα, η ανεργία στην ευρύτερη περιοχή (Κεντρική Μακεδονία) είναι 30% υψηλότερη από ό,τι στην Αττική και μάλιστα η απόκλιση ΑΥΞΑΝΕΤΑΙ στο μέτρο που υποχωρεί η επίπτωση της οικονομικής κρίσης. Καθόλου παράξενα επίσης, ένας στους 8 Θεσσαλονικείς εργάζεται στον κλάδο της εστίασης και παροχής καταλύματος (ένας στους 11 στην τουριστική Αττική).

Απέναντι σε αυτά τα δεδομένα, η συνήθης προτροπή είναι: big projects. Το πόσο εύκολη, αποδοτική και αποτελεσματική για τη μείωση των ανισοτήτων είναι αυτή η λύση, είναι εξαιρετικά αμφίβολο. Εξάλλου, πάντα θα ακυρώνεται από τον «ανταγωνισμό»: για το παραλιακό μέτωπο της Αθήνας «δρομολογούνται» έργα 16 φορές μεγαλύτερα από ό,τι γι’ αυτό της Θεσσαλονίκης, για τις υποδομές αερομεταφορών 6 φορές και βέβαια κάθε Αθηναίος έχει ήδη 3 φορές πυκνότερο δίκτυο μετρό από αυτό που ΘΑ έχει κάθε Θεσσαλονικιός (ενώ σε έναν άλλον τομέα, καθόλου αδιάφορο, η Αθήνα έχει 10 φορές τα θέατρα της Θεσσαλονίκης).

Όλα τα παραπάνω σημαίνουν ότι ο «αθηνοκεντρισμός» εποφθαλμιά τη «νύφη του Θερμαϊκού»; Όχι. Απλά σημαίνουν ότι η διαδρομή μέχρι να βγει η Θεσσαλονίκη από την παρακμή θα είναι μακρά, ότι οι συνθήκες και οι τάσεις είναι εναντίον της και ότι μόνες τους οι δυνάμεις της πόλης δεν επαρκούν. Αν δεν σχεδιαστεί μια βολονταριστική ΕΘΝΙΚΗ στρατηγική για την πόλη, αν δεν ξεκινήσει μια ΣΥΝΟΛΙΚΗ για όλη τη χώρα πολιτική αντιμετώπισης των περιφερειακών ανισοτήτων που ξεπηδούν αναπόφευκτα από τη στηριγμένη στο υπάρχον μοντέλο οικονομική ανάκαμψη, η εξέλιξη θα είναι πολύ περισσότερο δυσμενής. Και, φυσικά, όχι μόνο στη Θεσσαλονίκη.

Και τί μας νοιάζει; Θα μας νοιάζει όταν θα μετρούμε τη «γεωγραφία της δυσαρέσκειας», κοινωνικής, ιδεολογικής, πολιτισμικής, πολιτικής, ή όταν θα ψάχνουμε να ερμηνεύσουμε εκλογικά αποτελέσματα με ανασκαφές στην εποχή του Σαμπρή πασά ή του Μαξ Μέρτεν ή του Γκοτζαμάνη …

*Ο Γιώργος Μιχαηλίδης είναι Σύμβουλος Ανάπτυξης. Δίδαξε στα Πανεπιστήμια Θεσσαλίας και Θεσσαλονίκης. Σπούδασε Πολεοδομία-Χωροταξία στο Universite de Paris IV – Sorbonne. Αρχιτεκτονική στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Κοινωνιολογία στο École des hautes études en sciences sociales (EHESS). Οικονομικά στο École des hautes études en sciences sociales (EHESS).

 

Αλ. Λεκάκης: άμεση ανάλυση: γιατί το Ιράν κατέλαβε το ελληνόκτητο πλοίο

0
του Αλέξη Λεκάκη Κερκυραίου, Ιρανολόγου-Διεθνολόγου
Η κατάληψη του, ελληνικών συμφερόντων, δεξαμενόπλοιου St. Nikolas, με σημαία Νήσων Μάρσαλ, από το ιρανικό πολεμικό ναυτικό έγινε στο πλαίσιο της ιρανικής στρατηγικής της «ενεργητικής αντίστασης», η οποία επιτάσσει σκληρά αλλά συνάμα προσεκτικά υπολογισμένα αντίποινα σε όποια ναυτιλιακή εταιρεία ή χώρα τολμήσει να συνεργαστεί με τις ΗΠΑ στην κατάσχεση εξαγωγών ιρανικού πετρελαίου.
Η εν λόγω ιρανική πολιτική οδόντα αντί οδόντος αποσκοπεί τόσο στην ανάκτηση του απολεσθέντος πετρελαίου, ακόμη κι από άλλη πηγή, όσο και στο να αποτρέψει/αποθαρρύνει μελλοντικά άλλες ναυτιλιακές εταιρείες από το να διανοηθούν να παραδώσουν ιρανικό πετρέλαιο προς κατάσχεση στις ΗΠΑ. Η «ενεργητική αντίσταση» εγκαινιάστηκε από το Ιράν το 2019 ως απάντηση στις κινήσεις της τότε αμερικανικής διοίκησης να ξεκινήσει τις κατασχέσεις ιρανικού πετρελαίου καθώς και των δεξαμενόπλοιων που το μετέφεραν. Ο τότε πρόεδρος Τραμπ επιθυμούσε να μηδενίσει τοιουτοτρόπως τις σχετικές ιρανικές εξαγωγές, προκειμένου να εξαντλήσει οικονομικά το Ιράν.
Στην προκειμένη περίπτωση, η εμπλεκόμενη ελληνική ναυτιλιακή εταιρεία ονόματι Empire Navigation προέβη σε έναν δικαστικό διακανονισμό με τις ΗΠΑ το περασμένο έτος, κι παρέδωσε στις τελευταίες 980.000 βαρέλια ιρανικού αργού πετρελαίου, που βρισκόταν στο δεξαμενόπλοιο Suez Rajan (σήμερα ονομάζεται St. Nikolas) και προορίζονταν αρχικώς να μεταφερθούν στην Κίνα για λογαριασμό του Ιράν. Σημειωτέον, το Suez Rajan βρισκόταν επί δυόμισι μήνες στα ανοικτά του Τέξας, προτού ξεκινήσει η μεταφορά πετρελαίου σε ένα μικρότερο πετρελαιοφόρο, κι αυτό της εταιρείας Empire Navigation, το οποίο στη συνέχεια εκφόρτωσε στις αμερικανικές ακτές. Αυτή η καθυστέρηση οφειλόταν στο ότι υπήρχε δυσκολία να βρεθεί ναυτιλιακή εταιρεία που θα αναλάμβανε αυτόν τον ρόλο, καθότι υπήρχε έντονος φόβος για ιρανικά αντίποινα σε πλοία που διαβαίνουν τον Περσικό Κόλπο και τον Κόλπο του Ομάν. Όσον αφορά τις ΗΠΑ, πούλησαν το ιρανικό πετρέλαιο, προκαλώντας έντονες αντιδράσεις στην Ισλαμική Δημοκρατία. Υπολογίζεται ότι από αυτήν την υπόθεση η Τεχεράνη έχασε πετρέλαιο αξίας περίπου 56 εκατομμυρίων δολαρίων.
Τούτων δοθέντων, το Ιράν ήθελε να τιμωρήσει την εν λόγω εταιρεία και τις ΗΠΑ και να περάσει ταυτόχρονα ένα μήνυμα αποτροπής προς πάσα κατεύθυνση, προκειμένου να αποσοβηθούν ανάλογες κατασχέσεις στο μέλλον. Μάλιστα, ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι τα ιρανικά κρατικά μέσα ενημέρωσης επιμένουν να αναφέρονται στο δεξαμενόπλοιο ως αμερικανικό (αντί για ελληνικό), κι ότι το πετρέλαιο που φέρει είχε ως προορισμό τις ΗΠΑ, όχι την Τουρκία. Είναι γεγονός ότι το πετρελαιοφόρο ανήκε έως τα τέλη Μαΐου του 2023 στην αμερικανική εταιρεία Oaktree Capital Management με έδρα το Λος Άντζελες. Ωστόσο, τούτο φαίνεται ότι δεν ισχύει πια. Εν πάση περιπτώσει, το κρατικό πρακτορείο ειδήσεων Iran Press αναφέρει χαρακτηριστικά ότι «το Suez Rajan έκλεψε το φορτίο πετρελαίου που ανήκε στην Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν υπό την καθοδήγηση των ΗΠΑ και το μετέφερε στα λιμάνια της χώρας αυτής. Με όνομα πλέον ST Nicholas, το πλοίο μετέφερε πετρέλαιο στη Θάλασσα του Ομάν, το οποίο κατέλαβε η στρατηγική ναυτική δύναμη του Ιράν με δικαστική απόφαση, ως αντίποινα για την κλοπή πετρελαίου από τις ΗΠΑ. Το πετρελαιοφόρο θα παραδοθεί στις αρμόδιες δικαστικές αρχές». Μήνες νωρίτερα, πριν δηλαδή ολοκληρωθεί η κατάσχεση από τις ΗΠΑ του ιρανικού πετρελαίου στο πλοίο Suez Rajan, ο υπαρχηγός των Φρουρών της Επανάστασης, Αλί Φανταβί, είχε απειλήσει ότι «εάν οι εχθροί διαπράξουν μια ανοησία κι αδειάσουν το ιρανικό δεξαμενόπλοιο, θα ενεργήσουμε με το ίδιο νόμισμα. Μία από τις πολιτικές της χώρας από τον επιβληθέντα [Ιρακινό] πόλεμο είναι να ενεργούμε με το ίδιο νόμισμα». Στο κάτωθι άρθρο μου είχα αναλύσει διεξοδικά την ιρανική στρατηγική της «ενεργητικής αντίστασης». ΕΔΩ
Υ.Γ. Για όσους αναρωτιούνται, γιατί ανέλαβε τούτη τη φορά το ιρανικό πολεμικό ναυτικό την επιχείρηση κατάληψης, κι όχι το ναυτικό των Φρουρών της Επανάστασης, όπως είθισται, ο λόγος είναι ότι το πρώτο είναι επιχειρησιακά υπεύθυνο για τον Κόλπο του Ομάν, εν αντιθέσει με το δεύτερο που έχει αναλάβει την προστασία των ιρανικών χωρικών υδάτων στον Περσικό Κόλπο. Εν ολίγοις, υπάρχει ένας καταμερισμός ευθυνών μεταξύ των δύο (παράλληλων) ναυτικών σωμάτων.
Απο την σελίδα του κ. Λεκάκη στο fb

KKE-Απαράδεκτη η καταδίκη Λαφαζάνη και άλλων τριών για κινητοποιήσεις κατά πλειστηριασμών

0

Σε σχόλιό του για την καταδίκη του Παναγιώτη Λαφαζάνη και άλλων τριών ατόμων, το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ σημειώνει:

«Η απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου που καταδικάζει τον Παναγιώτη Λαφαζάνη, τους Ηλία και Λεωνίδα Παπαδόπουλο και τον Αντώνη Μαυρομάτη για τη συμμετοχή τους στις κινητοποιήσεις ενάντια στους πλειστηριασμούς το 2018 είναι απαράδεκτη, επικίνδυνη και στόχο έχει τον εκφοβισμό σε μια περίοδο που προχωράει νέος γύρος πλειστηριασμών λαϊκών κατοικιών, ενώ ταυτόχρονα δυναμώνουν οι κινητοποιήσεις, η αντίσταση, η αλληλεγγύη.

Αποδεικνύεται εν προκειμένω «η συνέχεια του κράτους», αφού η μια μετά την άλλη οι κυβερνήσεις ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ διαμόρφωσαν ένα αντιδραστικό θεσμικό πλαίσιο για να μπορούν τα «κοράκια» ανενόχλητα να βγάζουν στο σφυρί τη λαϊκή περιουσία.

Η τρομοκρατία δεν θα περάσει. Ο αγώνας και η αλληλεγγύη ενάντια στους πλειστηριασμούς, τις τράπεζες και τα “κοράκια” θα συνεχιστεί και θα δυναμώσει»

πηγη 902.gr

Ο μισός πλανήτης προσέρχεται στις κάλπες το 2024

0

Οι εκλογικές αναμετρήσεις σε 50 χώρες, ορισμένες εξ΄αυτών από τις πολυπληθέστερες του κόσμου, θα δοκιμάσουν ακόμη και τις πιο ισχυρές δημοκρατίες.

Περισσότερες από 50 χώρες στις οποίες ζει ο μισός πληθυσμός του πλανήτη πρόκειται να διεξαγάγουν εθνικές εκλογές το 2024. Ωστόσο ο αριθμός των πολιτών που θα ασκήσουν το δικαίωμα ψήφου δεν είναι αμιγώς καλά νέα. Οι εκλογικές αναμετρήσεις φαίνεται ότι θα δοκιμάσουν ακόμη και τις πιο εύρωστες δημοκρατίες αλλά και να ενισχύσουν ηγέτες με αυταρχικές τάσεις.

Από τη Ρωσία, την Ταϊβάν και το Ηνωμένο Βασίλειο έως την Ινδία, το Ελ Σαλβαδόρ και τη Νότια Αφρική, οι προεδρικές και βουλευτικές αναμετρήσεις θα έχουν τεράστιες επιπτώσεις στα ανθρώπινα δικαιώματα, τις οικονομίες, τις διεθνείς σχέσεις και τις προοπτικές για ειρήνη σε έναν ολοένα και πιο ασταθή κόσμο.

Σε ορισμένες χώρες, η ψηφοφορία δεν θα είναι ούτε ελεύθερη ούτε δίκαιη. Και σε πολλές χώρες, οι περιορισμοί στους υποψηφίους της αντιπολίτευσης, το εξουθενωμένο εκλογικό σώμα και η πιθανότητα χειραγώγησης και παραπληροφόρησης έχουν καταστήσει την τύχη της δημοκρατίας κεντρικό θέμα της προεκλογικής εκστρατείας.

VIA ASSOCIATED PRESS

Μια πιθανή ρεβάνς μεταξύ του προέδρου των ΗΠΑ, Τζο Μπάιντεν, και του προκατόχου του Ντόναλντ Τραμπ ξεχωρίζει σε μεγάλο βαθμό στο προεκλογικό ημερολόγιο. Μια πιθανή νίκη του Τραμπ τον Νοέμβριο θα είναι ίσως ο μεγαλύτερος «παγκόσμιος μπαλαντέρ». Ωστόσο, εκλογές με υψηλά διακυβεύματα πριν από αυτές στις ΗΠΑ θα σφυγομετρήσουν επίσης τη «διάθεση δυσαρέσκειας, ανυπομονησίας, ανησυχίας» σ′ ένα ευρώ εκλογικό σώμα, δήλωσε η Bronwen Maddox, διευθύντρια της δεξαμενής σκέψης Chatham House με έδρα το Λονδίνο.

Ο Ko Wen-je, υποψήφιος πρόεδρος του Λαϊκού Κόμματος της Ταϊβάν (TPP), φτάνει σε ναό για να προσευχηθεί για επιτυχία στη Νέα Ταϊπέι, Ταϊβάν, την Τετάρτη 10 Ιανουαρίου 2024. Οι εκλογές της Ταϊβάν για την ανάδειξη του προέδρου και του 113μελούς νομοθετικού σώματος θα διεξαχθούν το Σάββατο υπό την έντονη πίεση της Κίνας, γεγονός που καθιστά το αποτέλεσμα σημαντικό για μεγάλο μέρος της περιοχής Ασίας-Ειρηνικού, καθώς και για τις ΗΠΑ

Ο Ko Wen-je, υποψήφιος πρόεδρος του Λαϊκού Κόμματος της Ταϊβάν (TPP), φτάνει σε ναό για να προσευχηθεί για επιτυχία στη Νέα Ταϊπέι, Ταϊβάν, την Τετάρτη 10 Ιανουαρίου 2024. Οι εκλογές της Ταϊβάν για την ανάδειξη του προέδρου και του 113μελούς νομοθετικού σώματος θα διεξαχθούν το Σάββατο υπό την έντονη πίεση της Κίνας, γεγονός που καθιστά το αποτέλεσμα σημαντικό για μεγάλο μέρος της περιοχής Ασίας-Ειρηνικού, καθώς και για τις ΗΠΑ
VIA ASSOCIATED PRESS

Εκλογές με παγκόσμιο αντίκτυπο

Οι εκλογές της Ταϊβάν για την ανάδειξη του προέδρου της χώρας και των 113 μελών της Βουλής διεξάγονται το Σάββατο υπό την έντονη πίεση της Κίνας, κάτι που καθιστά το αποτέλεσμα σημαντικό για μεγάλο κομμάτι της νοτιοανατολικής Ασίας, καθώς και για τις ΗΠΑ.

Το Πεκίνο έχει ανανεώσει την απειλή του να χρησιμοποιήσει στρατιωτικά μέσα για να προσαρτήσει το αυτοδιοικούμενο νησί που θεωρεί δικό του έδαφος και περιέγραψε τις εκλογές ως μια επιλογή μεταξύ πολέμου και ειρήνης. Κανένας από τους τρεις επικρατέστερους υποψήφιους προέδρους δεν έχει εκδηλώσει την επιθυμία να δοκιμάσει την αποφασιστικότητα της Κίνας κηρύσσοντας την ανεξαρτησία της Ταϊβάν.

Τούτου λεχθέντος, ο επικρατέστερος υποψήφιος, ο William Lai, ο οποίος είναι σήμερα αντιπρόεδρος της Ταϊβάν, έχει υποσχεθεί να ενισχύσει την άμυνα του νησιού και μια νίκη του θα μπορούσε να αυξήσει τις εντάσεις μεταξύ των δύο χωρών. Το αντιπολιτευόμενο Εθνικιστικό Κόμμα, ή Κουομιντάνγκ, είναι πιο προσιτό στο Πεκίνο από το Δημοκρατικό Λαϊκό Κόμμα του Lai.

Οι 23 εκατομμύρια κάτοικοι της Ταϊβάν τάσσονται με συντριπτική πλειοψηφία υπέρ της διατήρησης της de facto ανεξαρτησίας του νησιού μέσω της αυτοδιοίκησης. Επομένως, εσωτερικά ζητήματα όπως το στεγαστικό και η υγειονομική περίθαλψη είναι πιθανό να διαδραματίσουν καθοριστικό ρόλο στην προεδρική κούρσα.

Ο Ινδός πρωθυπουργός Ναρέντρα Μόντι χαιρετά τους υποστηρικτές του καθώς φτάνει σε προεκλογική συγκέντρωση του κόμματός του Bharatiya Janata (BJP) στο Χαϊντεραμπάντ της Ινδίας, Δευτέρα 27 Νοεμβρίου 2023. Οι ψηφοφόροι στη γειτονική Ινδία, την πολυπληθέστερη χώρα του κόσμου, θα προσέλθουν στις κάλπες στα μέσα του 2024 για γενικές εκλογές που είναι πιθανό να φέρουν στον πρωθυπουργό Ναρέντρα Μόντι του δεξιού ινδουιστικού εθνικιστικού κόμματος Bharatiya Janata μια τρίτη συνεχόμενη θητεία.

Ο Ινδός πρωθυπουργός Ναρέντρα Μόντι χαιρετά τους υποστηρικτές του καθώς φτάνει σε προεκλογική συγκέντρωση του κόμματός του Bharatiya Janata (BJP) στο Χαϊντεραμπάντ της Ινδίας, Δευτέρα 27 Νοεμβρίου 2023. Οι ψηφοφόροι στη γειτονική Ινδία, την πολυπληθέστερη χώρα του κόσμου, θα προσέλθουν στις κάλπες στα μέσα του 2024 για γενικές εκλογές που είναι πιθανό να φέρουν στον πρωθυπουργό Ναρέντρα Μόντι του δεξιού ινδουιστικού εθνικιστικού κόμματος Bharatiya Janata μια τρίτη συνεχόμενη θητεία.
VIA ASSOCIATED PRESS

Η πρωθυπουργός του Μπαγκλαντές, Σεΐχ Χασίνα, η μακροβιότερη γυναίκα πρωθυπουργός στον κόσμο (σ.σ κυβερνά αδιάλειπτα από το 2009), κέρδισε την τέταρτη διαδοχική θητεία της τη Δευτέρα σε εκλογές τις οποίες μποϊκοτάρισαν τα κόμματα της αντιπολίτευσης και καταγράφηκαν βία επεισόδια πριν τη διεξαγωγή τους. Το κόμμα Awami League της Χασίνα επανεξελέγη με συμμετοχή μόλις 40% ενώ η καταστολή των αντιφρονούντων κινδυνεύει να προκαλέσει πολιτική αναταραχή.

Η Ινδία, η πολυπληθέστερη χώρα του κόσμου, πρόκειται να διεξαγάγει γενικές εκλογές στα μέσα του 2024, οι οποίες είναι πιθανό να χαρίσουν στον πρωθυπουργό Ναρέντρα Μόντι του δεξιού ινδουιστικού εθνικιστικού κόμματος Bharatiya Janata τρίτη συνεχόμενη θητεία.

Για τους υποστηρικτές του, ο Μόντι είναι ένας πολιτικός outsider που καθάρισε μετά από δεκαετίες τη χώρα από τη διαφθορά και τη μετέτρεψε σε μια αναδυόμενη παγκόσμια δύναμη. Οι επικριτές λένε ότι οι επιθέσεις στον Τύπο και την ελευθερία του λόγου, καθώς και οι επιθέσεις σε θρησκευτικές μειονότητες από ινδουιστές εθνικιστές, έχουν γίνει πιο ξεδιάντροπες επί των ημερών του.

Ένας άλλος ηγέτης που επιδιώκει να διατηρήσει την εξουσία είναι ο πρόεδρος του Ελ Σαλβαδόρ, Ναγίμπ Μπουκέλε, ο οποίος έχει κερδίσει ευρεία υποστήριξη από τότε που χρησιμοποίησε εξουσίες έκτακτης ανάγκης για μια επιθετική καταστολή των εξαιρετικά βίαιων συμμοριών του δρόμου.

Το Ανώτατο Δικαστήριο, το οποίο στελεχώθηκε από δικαστές διορισμένους από το κόμμα του, επέτρεψε στον Μπουκέλε να θέσει υποψηφιότητα στις 4 Φεβρουαρίου, παρά τη συνταγματική απαγόρευση για δύο διαδοχικές θητείες των προέδρων. Ενώ ξένες κυβερνήσεις έχουν επικρίνει την αναστολή ορισμένων πολιτικών δικαιωμάτων, ο Μπουκέλε δεν αναμένεται να αντιμετωπίσει σοβαρό ανταγωνισμό.

Η Claudia Sheinbaum μιλάει μετά την εκλογή της ως υποψήφια του κυβερνώντος κόμματος για τις επερχόμενες εθνικές προεδρικές εκλογές, κατά τη διάρκεια εκδήλωσης στην Πόλη του Μεξικού, 6 Σεπτεμβρίου 2023.

Η Claudia Sheinbaum μιλάει μετά την εκλογή της ως υποψήφια του κυβερνώντος κόμματος για τις επερχόμενες εθνικές προεδρικές εκλογές, κατά τη διάρκεια εκδήλωσης στην Πόλη του Μεξικού, 6 Σεπτεμβρίου 2023.
VIA ASSOCIATED PRESS

Εκλογές – ορόσημο και εκλογές… μια από τα ίδια

Το Μεξικό είναι έτοιμο να εκλέξει την πρώτη του γυναίκα πρόεδρο στις 2 Ιουνίου – είτε την πρώην δήμαρχο της Πόλης του Μεξικού Κλαούντια Σεϊνμπάουμ, προστατευόμενη του προέδρου Αντρές Μανουέλ Λόπες Ομπραδόρ, είτε μια πρώην γερουσιαστή της αντιπολίτευσης, την Ξοχίτλ Γκάλβες. Η νικήτρια θα κυβερνήσει μια χώρα με τρομακτική βία που σχετίζεται με τα ναρκωτικά και έναν στρατό με αυξανόμενη επιρροή.

Οι ψηφοφόροι στην Ινδονησία, τη μεγαλύτερη δημοκρατία της Νοτιοανατολικής Ασίας, επιλέγουν στις 14 Φεβρουαρίου τον διάδοχο του προέδρου Τζόκο Γουιντόντο. Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν μια αμφίρροπη κούρσα μεταξύ του υπουργού Άμυνας Prabowo Subianto, ενός δεξιού εθνικιστή, και του πρώην κυβερνήτη της Κεντρικής Ιάβας, Ganjar Pranowo, υποψηφίου του κυβερνώντος κόμματος.

Βασικός υποστηρικτής του Subianto είναι ο γιος του απερχόμενου προέδρου Γουιντόντο, προκαλώντας φόβους για μια διαδικασία καθιέρωσης μιας δυναστείας σε εξέλιξη. Οποιοσδήποτε από τους δύο νικητές, ωστόσο, αναμένεται να συνεχίσει τη μολυσμένη από τη διαφθορά πολιτική που κυριαρχεί στην Ινδονησία από το τέλος της δικτατορίας του Σουχάρτο το 1998.

Οι βουλευτικές εκλογές της 8ης Φεβρουαρίου στο Πακιστάν διεκδικούνται επίσης από καθιερωμένους πολιτικούς, υπό το βλέμμα του ισχυρού στρατού της χώρας. Ο πρώην πρωθυπουργός Ίμραν Χαν, δημοφιλής εκπρόσωπος της αντιπολίτευσης, παραμένει φυλακισμένος και οι εκλογικοί αξιωματούχοι τον εμπόδισαν να κατέβει στις εκλογές.

Ο αντίπαλός του, ο τρεις φορές πρωθυπουργός Ναουάζ Σαρίφ, ο ηγέτης της Μουσουλμανικής Λίγκας του Πακιστάν, έλαβε άδεια να συμμετάσχει στις εκλογές μετά την αναίρεση των καταδικαστικών αποφάσεων για διαφθορά. Υποψήφιος είναι επίσης το Λαϊκό Κόμμα του Πακιστάν, του οποίου ηγείται ο πρώην υπουργός Εξωτερικών Μπουλαουάλ Μπούτο Ζαρντάρι.

Οι αναλυτές λένε ότι οι εκλογές είναι πιθανό να οδηγήσουν σε μια ασταθή κυβέρνηση. Η ψηφοφορία ενδεχομένως μάλιστα να αναβληθεί εν μέσω της κατακόρυφης πτώσης των σχέσεων με το γειτονικό Αφγανιστάν που ελέγχεται από τους Ταλιμπάν και των φονικών επιθέσεων κατά των πακιστανικών δυνάμεων ασφαλείας.

Ο Rishi Sunak συναντά υποστηρικτές καθώς φτάνει για να συμμετάσχει στις εκλογές για την ηγεσία του Συντηρητικού Κόμματος στο NEC, στο Μπέρμιγχαμ της Αγγλίας, Τρίτη, 23 Αυγούστου 2022.

Ο Rishi Sunak συναντά υποστηρικτές καθώς φτάνει για να συμμετάσχει στις εκλογές για την ηγεσία του Συντηρητικού Κόμματος στο NEC, στο Μπέρμιγχαμ της Αγγλίας, Τρίτη, 23 Αυγούστου 2022.
VIA ASSOCIATED PRESS

Εχει ο λαϊκισμός φτάσει στην κορύφωσή του;

Ο λαϊκισμός κέρδισε έδαφος στην Ευρώπη καθώς η ήπειρος βίωσε οικονομική αστάθεια και μαζική μετανάστευση από τρίτες χώρες. Οι εκλογές του Ιουνίου για το κοινοβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης των 27 χωρών θα δείξουν αν τα παραδοσιακά κόμματα μπορούν να αποκρούσουν τους λαϊκιστές, πολλοί από τους οποίους είναι επιφυλακτικοί απέναντι στη στρατιωτική υποστήριξη της Ουκρανίας.

Οι περσινές εθνικές εκλογές έστειλαν ανάμεικτα μηνύματα: Η Σλοβακία εξέλεξε τον φιλορώσο λαϊκιστή πρωθυπουργό Ρόμπερτ Φίκο, αλλά οι ψηφοφόροι στην Πολωνία αντικατέστησαν την συντηρητική κυβέρνηση με έναν συνασπισμό υπό την ηγεσία του κεντρώου Ντόναλντ Τουσκ.

Ο Mujtaba Rahman της εταιρείας πολιτικών συμβούλων Eurasia Group προέβλεψε ότι οι επερχόμενες εκλογές για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο δεν θα φέρουν μια λαϊκιστική πλειοψηφία, μολονότι «το κέντρο θα χάσει έδαφος σε σχέση με την τελευταία ψηφοφορία» του 2019.

Στη Βρετανία, πρώην χώρα-μέλος της ΕΕ, ο λαϊκισμός βρήκε έκφραση στο δημοψήφισμα του 2016 για το Brexit και στην ταραχώδη θητεία του πρώην πρωθυπουργού Μπόρις Τζόνσον. Οι γενικές εκλογές στο Ηνωμένο Βασίλειο φέτος θα φέρουν αντιμέτωπους τους κυβερνώντες Συντηρητικούς με το κεντροαριστερό Εργατικό Κόμμα, το οποίο προηγείται σταθερά στις δημοσκοπήσεις καθώς επιδιώκει να ανακτήσει την εξουσία μετά από 14 χρόνια.

Άνθρωποι σχηματίζουν ουρά έξω από εκλογικό τμήμα στην Khayelitsha στο Κέιπ Τάουν της Νότιας Αφρικής, Δευτέρα, 1 Νοεμβρίου 2021.

Άνθρωποι σχηματίζουν ουρά έξω από εκλογικό τμήμα στην Khayelitsha στο Κέιπ Τάουν της Νότιας Αφρικής, Δευτέρα, 1 Νοεμβρίου 2021.
VIA ASSOCIATED PRESS

Προκλήσεις για τη Δημοκρατία στην Αφρική

Η κλιματική αλλαγή, η διακοπή της προμήθειας σιτηρών λόγω του πολέμου στην Ουκρανία και η αυξανόμενη προσοχή της Κίνας και της Ρωσίας είναι μεταξύ των παραγόντων που αναδιαμορφώνουν την Αφρική, την ταχύτερα αναπτυσσόμενη ήπειρο του κόσμου.

Σε οκτώ χώρες της Δυτικής Αφρικής έγιναν στρατιωτικά πραξικοπήματα από το 2020, συμπεριλαμβανομένων του Νίγηρα και της Γκαμπόν το 2023.

Η Σενεγάλη θεωρείται προπύργιο σταθερότητας στην περιοχή. Τώρα που ο πρόεδρος Μακί Σαλ παραιτείται, οι εκλογές στις 25 Φεβρουαρίου θεωρούνται δείκτης της πολιτικής ανθεκτικότητας της χώρας.

Οι υποστηρικτές του ηγέτη της αντιπολίτευσης Ουσμάν Σόνκο κατηγορούν την κυβέρνηση ότι προσπαθεί να τον εμποδίσει να κατέβει στις εκλογές με μια σειρά νομικών υποθέσεων που έχουν προκαλέσει βίαιες διαδηλώσεις. Οι προεδρικές εκλογές θα μπορούσαν είτε «να σηματοδοτήσουν μια επιστροφή στις νόρμες των προηγούμενων ετών ή μια διαρκή στροφή προς μια πιο ασταθή πολιτική», δήλωσε ο αναλυτής του ομίλου Eurasia, Τότσι Ενί-Καλού.

Στη Νότια Αφρική, οι βουλευτικές εκλογές που θα διεξαχθούν από τον Μάιο έως τον Αύγουστο έχουν ως πολιτικό υποβάθρο μια προβληματική οικονομία, παραλυτικές διακοπές ρεύματος και ένα ποσοστό ανεργίας σχεδόν 32%. Η υπερκέραση της απογοήτευσης των ψηφοφόρων θα αποτελέσει μια πρόκληση για το επί μακρόν κυρίαρχο Αφρικανικό Εθνικό Κογκρέσο (ΑΝC).

Το ANC κατέχει την προεδρία και την πλειοψηφία στη βουλή από το τέλος του απαρτχάιντ της χώρας το 1994, αλλά κέρδισε λιγότερες από τις μισές ψήφους στις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές του 2021.

Εάν η υποστήριξή του πέσει κάτω από το 50%, το ANC θα πρέπει να σχηματίσει συνασπισμό για να διασφαλίσει την επανεκλογή του προέδρου Σίριλ Ραμαφόσα.

Σε αυτή τη φωτογραφία από βίντεο που παραχωρήθηκε από την Κρατική Εταιρεία Τηλεόρασης και Ραδιοφώνου της Λευκορωσίας, ο πρόεδρος Αλεξάντερ Λουκασένκο κρατάει τουφέκι κοντά στο Παλάτι της Ανεξαρτησίας στο Μινσκ της Λευκορωσίας, την Κυριακή 23 Αυγούστου 2020.

Σε αυτή τη φωτογραφία από βίντεο που παραχωρήθηκε από την Κρατική Εταιρεία Τηλεόρασης και Ραδιοφώνου της Λευκορωσίας, ο πρόεδρος Αλεξάντερ Λουκασένκο κρατάει τουφέκι κοντά στο Παλάτι της Ανεξαρτησίας στο Μινσκ της Λευκορωσίας, την Κυριακή 23 Αυγούστου 2020.
VIA ASSOCIATED PRESS

Εκλογές… συμβολικής σημασίας

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία για το ποιος θα κερδίσει τις προεδρικές εκλογές στη Ρωσία τον Μάρτιο. Ο πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν αντιμετωπίζει μόνο στα χαρτιά αντιπολίτευση στην προσπάθειά του για μια πέμπτη θητεία. Οι κύριοι αντίπαλοί του είναι στη φυλακή, στην εξορία ή νεκροί, ενώ ένας πολιτικός που ζητούσε ειρήνη στην Ουκρανία αποκλείστηκε από τη διαδικασία.

Παρόμοια είναι η κατάσταση και στη Λευκορωσία, της οποίας ηγείται ο πρόεδρος Αλεξάντερ Λουκασένκο, πρόεδρος της χώρας από τις 20 Ιουλίου του 1994. Στις 25 Φεβρουαρίου, η Λευκορωσία αναμένεται να διεξαγάγει τις πρώτες βουλευτικές εκλογές από τότε που η κυβέρνηση του Λουκασένκο κατέπνιξε τις διαμαρτυρίες κατά της αμφισβητούμενης επανεκλογής του συμμάχου του Πούτιν το 2020. Χιλιάδες αντίπαλοι βρίσκονται στη φυλακή ή έχουν εγκαταλείψει τη χώρα.

Παρόλα αυτά, το δημοκρατικό ιδεώδες διατηρεί ευρεία απήχηση, ακόμη και για τους αυταρχικούς ηγέτες, δήλωσε η Maddox.

«Το γεγονός ότι επιλέγουν να διεξάγουν εκλογές δείχνει ότι βλέπουν την αξία του ισχυρισμού ότι έχουν λάβει ”ελεύθερη” ψήφο από τον λαό».

https://www.huffingtonpost.gr/entry/o-misos-planetes-proserchetai-stis-kalpes-to-2024_gr_659e8228e4b0e696b9104263?i59&utm_source=cordial&utm_medium=email&utm_campaign=hp-intl-gr-daily-brief_2024-01-13&utm_term=gr-daily-brief&email_hash=3ede2eb64d27811b9933e5c46548c26625ce5cc4

«Calò su ivra!» «Καλώς σου ηύρα!» Καλώς σε βρήκα!

1
του Γιώργου Τσουκαλά, Δικηγόρου
Ως εκ θαύματος, πεισματάρικα ελληνικά συνεχίζουν να ακούγονται στην Κάτω Ιταλία! Ακόμη συναπαντιούνται ομιλητές της ελληνικής γλώσσας, στις γραφικές κωμοπόλεις και στα χωριά, στις ασβεστολιθικές χερσονήσους και στους πράσινους κάμπους του αλλοτινού βυζαντινού «Κατεπανικίου Ἰταλίας», της αρχαίας ελληνικής «Μεγάλης Ἑλλάδος»… Αληθινό ιστορικό παράδοξο, καθώς το μακρινό μέρος, χωρισμένο από μεγάλη θάλασσα, το ευρύχωρο Ιόνιο Πέλαγος, αποκόπηκε ολοσχερώς από τον κυρίως ελληνισμό, εδώ και δέκα αιώνες – συμβολικά όταν αλώθηκε η βυζαντινή Βάρις (Bari) από τους Νορμανδούς (1071).
Σαν εκδιώχθηκε ο τελευταίος βυζαντινός Κατεπάνω, ένας ηρωϊκός Βυζαντινός ονόματι Στέφανος Πατεράνος – ύστερα από σκληρούς πολέμους του μεσαιωνικού ελληνισμού, καθώς το Βυζάντιο έδειχνε μεγάλη επιμέλεια για την Κάτω Ιταλία – τα περισπούδαστα ελληνικά του Αρχιμήδη και των Αποστόλων, έπαψαν να είναι η ελκυστική γλώσσα της διοίκησης. Έκτοτε, μετατράπηκαν σε προφορική γλώσσα των αναλφάβητων αγροτών, υποτιμήθηκαν ως η βάρβαρη γλώσσα των αγραμμάτων χωρικών, αλλοιώθηκαν με πάμπολλες ξένες λέξεις που δανείστηκαν από τις λαλιές των νέων κυριάρχων. Η ελληνική γλώσσα θεωρήθηκε άχρηστη στο νέο οικονομικοκοινωνικό και πολιτικό περιβάλλον, και σταδιακά χάθηκε. Παρόλα αυτά, ακόμη επιβιώνει, αν και με το λατινικό αλφάβητο…
Για όσους και όσες ενδιαφέρονται για τις κατωϊταλιώτικες διαλέκτους της ελληνικής γλώσσας – που συνεχίζουν να μιλιούνται στις περιοχές της Καλαβρίας και της Σαλαντίας – θα παρουσιάσω, με την βοήθεια του Salvatore Lolli από το Σαλέντο, και του Francesco Marcianò από την Καλαβρία, την αντιστοίχιση των νεοελληνικών αυτών διαλέκτων με την κοινή νέα ελληνική.
*** ***
ΟΙ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΕΥΧΕΣ.
Α’. «Kalos ìrtate sto Salento!» Ποιοι είναι οι βασικοί χαιρετισμοί στο Σαλέντο, στην κατωϊταλιώτικη, ελληνική διάλεκτο της Σαλαντίας; Με την βοήθεια του Salvatore Lolli από τα Χωριάνα του Υδρούντα (Corigliano D‘ Otranto):
– Καλημέρα! Kalimèra!
– Χαίρετε! Santu Martinu!
– Γεια σας, φίλοι μου! Santu Martinu fìli mu!
– Γεια σου, φίλε μου! Santu Martinu ‘s esèna file!
– Καλησπέρα! Kalispèra!
– Τι κάνεις; Τι κάνετε; Ti kànni? Ti kànnete?
– Είστε καλά; Istèi kalò?
– Όλα καλά; Τι κάνουν οι δικοί σου; Òlo kalò? Τi kànnune tu’ dikù ssu?
– Καλά να περάσετε! Diàvati kalì!
– Πως περάσατε; Pos tin diàvike?
– Εύχομαι να είστε όλοι καλά! Να είσαι καλά! Ìtela na stasùte òli kalì! Stàsu kalò!
– Πολύ καλά! Ευχαριστώ πολύ! Poddhì kalà! Charistò poddhì!
– Καλή όρεξη! Καλό μεσημέρι! Kalò fài! Kalì misciamera!
– Παρακαλώ! Parakalò!
– Καλό απόγευμα! Kalò sperinò!
– Καλό βράδυ! Kalòn vrài!
– Καληνύχτα! Kalinìtta!
– Καλό ξημέρωμα! Kalò zimèroma!
– Καλό μήνα! Kalò mìna!
– Καλό χειμώνα! Κalò scimòna!
– Καλές γιορτές! Kalè ghiortè!
– Καλά Χριστούγεννα! Kalò Christù !
– Καλή χρονιά! Kalò chròno cinùrio!
– Καλό Πάσχα! Kalò Pàska!
– Καλό καλοκαίρι! Kalò calocèri!
– Καλό Δεκαπενταύγουστο! Kalò Dekapènte tu Àgustu!
– Να πας στο καλό! Καλό ταξίδι! Καλή επιστροφή! Àmo me to kalò! Kàme ‘na kalò viaggio! Ghiùriso me to kalò!
– Χαιρετίσματα! Να δώσεις χαιρετίσματα! Cheretìmmata! Cherètisò mu!
– Καλή συνέχεια να έχεις! Kalisòrta nâchi!
– Καλή ξεκούραση! Plòse kalà!
– Φιλιά! Πολλά φιλιά! Φιλάκια! Filìa! Poddhà filìmmata! Filìmmata!
– Σε αγαπώ πολύ! Σας αγαπώ πολύ! S’ agapò poddhì! Sas agapò poddhì!
– Και εγώ! Και εμείς! Ce ‘vò! Ce ‘mà!
– Χρόνια πολλά! Με υγεία, ευτυχία και επιτυχίες! Chrògna poddhà! Me aìa, charà ce orria pràmata!
– Αντεύχομαι! To tèlo puru ‘vò! To ìtela puru ‘vò!
– Χαίρω πολύ! Χάρηκα για την γνωριμία! Ìme cherùmeno ka s’ annòrisa! Chèrùmeno jai tin annorimìa!
– Ομοίως! Addhottòsso!
– Δόξα τω Θεώ! Όλα πήγαν καλά! Charistùme to Teò! Òlo ‘pìtte kalò!
Β’. «Kalos ìrthate sti Kalavrìa!» Στην κατωϊταλιώτικη, ελληνική διάλεκτο της Καλαβρίας – με την βοήθεια του Francesco Marcianò από την Σπυρόπολη της Καλαβρίας (Palizzi di Calabria):
– Καλημέρα! Calimèra
– Χαίρετε! Καλώς σε βρήκα! Cheretàme! Calò su ivra!
– Γεια σας φίλοι μου! Cheretàme olò! Calò sas ivra fili mu!
– Γεια σου φίλε μου! Cheretàme filommu! Calò su ivra filommu
– Καλησπέρα! Calispèra
– Τι κάνεις? Τι κάνετε; Ti cànnise? Pos istèkise? Τi lèghete? Pos pàme? Ti lèghise?
– Είσαι καλά; Isson calò? Ola calà? Stèkise calà? Ise calò?
– Όλα καλά; Τι κάνουν οι δικοί σου; Καλά να περνάς! Ola kalà? Ti cannusi i dikisu? Charàpetta!
– Τι έκανες; Πως πέρασε ο καιρός; Ti ecàmese? Pos epèrae o kerò?
– Να είστε όλοι καλά! Ìthela na stathùsi oli calì (calà)!
– Πολύ καλά! Ευχαριστώ πολύ! Àzzalo! Charistò (cheràmine) poddhì!
– Καλή όρεξη! Calò faghì! (Η έκφραση “καλό μεσημέρι!” δεν απαντάται στην διάλεκτο)
– Παρακαλώ! Paracalò!
– Καλησπέρα! Calispera!
– Καληνύχτα! Calinitta!
– Καλημέρα! Calimera!
– Καλό μήνα! Calò mina!
– Καλό χειμώνα! Calò chimòna! (Η έκφραση “καλό φθινόπωρο!” δεν υπάρχει στην διάλεκτο)
– Καλές γιορτές! Καλά Χριστούγεννα! Καλή χρονιά! Cales arghìe! calà Christòjenna! Calò Chròno!
– Καλό Πάσχα! Calì Pascalìa!
– Καλό καλοκαίρι! Καλό Δεκαπενταύγουστο! Calò calocèri! Calò Decapende tu àgustu!
– Να πας στο καλό! Να πάτε στο καλό! Καλό ταξίδι! Η ώρα η καλή! Fenòmmasto! Fenòmmesta! Calà pràmata! Stin calin ora!
– Χαιρετίσματα! Να δώσεις χαιρετίσματα! Cheretìmata!
– Καλή συνέχεια να έχεις! Καλή τύχη! Sto calò! Calombòdi! Sto calombòdi!
– Καλή ξεκούραση! Calò potònima!
– Φιλιά! Πολλά φιλιά! Φιλάκια! Filìmia! Poddhà filìmata! Filìmata!
– Σε αγαπώ πολύ! Se gapào parapoddhì!
– Και εγώ! Και εμείς! Ce egò! Ciòla emìse!
– Χρόνια πολλά! Με υγεία και ευτυχία! Chrònia poddhà! Me ighìa ce charapìa!
– Αντεύχομαι! To thèlo ciola egò, to ithela ciola egò!
– Χαίρω πολύ! Χάρηκα για την γνωριμία! Immo charapimèno ti se annòria!
– Ομοίως! To stèsso!
– Καλά! Όλα πήγαν καλά! Calà! Ola ejàissa calà!

Ο ρόλος της  Τουρκίας στην αναδυόμενη παγκόσμια τάξη και η διπλωματική «πενία» της Ελλάδας

1

Γιώργος Βενέτης

Ως χώρα στο σταυροδρόμι τριών ηπείρων (Ασίας, Αφρικής και Ευρώπης), η Τουρκία είναι  βασικός περιφερειακός παίκτης. Τα δόγματα εξωτερικής πολιτικής της Άγκυρας τα τελευταία 10-15 χρόνια δημιούργησαν προβλήματα στους γείτονές της και ιδιαίτερα στη χώρα μας. Ειδικότερα, ο νεο-οθωμανισμός και η πρόθεση της Τουρκίας να αποκαταστήσει την προηγούμενη επιρροή της στον μετα-οθωμανικό χώρο, προκαλεί ανησυχία στα γειτονικά της κράτη αλλά και στην ευρύτερη περιοχή. Η αρχή των «μηδενικών προβλημάτων με τους γείτονες» που προτάθηκε από τον Αχμέτ Νταβούτογλου, συγγραφέα της δογματικής έννοιας του νεο-οθωμανισμού, είχε δημιουργήσει την  ελπίδα ότι οι τουρκικές αρχές θα ακολουθήσουν αυτή την πορεία. Οι ελπίδες γρήγορα διεψεύσθησαν

Η Τουρκική διείσδυση στην Ευρασία

Επιπρόσθετα, το δόγμα του Τουρκικού Ευρασιανισμού, λόγω της γεωγραφικής θέσης και της εθνοπολιτιστικής συγγένειας  με χώρες του  μετασοβιετικού χώρου, δημιουργεί ανησυχίες στους μεγάλους παίκτες της περιοχής, τη Ρωσία και τη Κίνα καθώς και στο Ιράν.  Το δόγμα του νεοπαντουρανισμού, το οποίο πρεσβεύει την πολιτιστική, στρατιωτική, πολιτική, οργανωτική και δομική ενοποίηση των ανεξάρτητων τουρκογενών  κρατών τέθηκε σε νέα βάση  μετά τους  παγκόσμιους γεωπολιτικούς μετασχηματισμούς που προκάλεσε η κατάρρευση της ΕΣΣΔ.  Επιπλέον, στο πλαίσιο αυτού του δόγματος, η Άγκυρα σχεδιάζει να σχηματίσει μια κοινή οικονομική αγορά με τη συμμετοχή και ορισμένων μη τουρκογενών κρατών (συμπεριλαμβανομένων της Γεωργίας, του Τατζικιστάν και του Πακιστάν), προωθώντας ένα φιλόδοξο σχέδιο για  τη διαμόρφωση μιας εναλλακτικής οικονομικής ολοκλήρωσης με πληθυσμό 423 εκατομμυρίων από την Κωνσταντινούπολη μέχρι το Ισλαμαμπάντ.

Αυτή η οικονομική διείσδυση που έχει ως στόχο την  αύξηση του αποτυπώματος  του τουρκικού κράτους στο σύστημα των περιφερειακών και παγκόσμιων σχέσεων,  δημιουργεί από την άλλη μεγάλη επιφυλακτικότητα από την πλευρά μιας ομάδας μικρών και μεγάλων παικτών της περιοχής,(της Αρμενίας, του  Τατζικιστάν, του  Ιράν, της Ρωσίας, της  Ινδίας και της  Κίνας).

Προς τα μέσα του εικοστού αιώνα, η Τουρκία προσπάθησε ανεπιτυχώς να προχωρήσει σε μία  γεωπολιτική διείσδυση στην Ευρασία. Κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, η Άγκυρα ακροβατούσε σε μια συμμαχία με τη Γερμανία με στόχο  να εισέλθει βίαια στις εκτάσεις του σοβιετικού Καυκάσου και της Κεντρικής Ασίας. Ωστόσο, αυτή η προσπάθεια ακυρώθηκε λόγω των στρατιωτικών επιτυχιών του Κόκκινου Στρατού, με τη  Τουρκία να μην  τολμά να μπει στον πόλεμο κατά της ΕΣΣΔ. Νέες ευκαιρίες για την Τουρκία ήρθαν με την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, καθώς πέντε νέα τουρκογενή  κράτη εμφανίστηκαν στον μετασοβιετικό χώρο.

Στις συναλλαγές της με τα ανεξάρτητα τουρκογενή  κράτη,  τα  οποία δεν υπήρξαν ποτέ ιστορικά μέρος του οθωμανικού κράτους. η τουρκική διπλωματία χρησιμοποιεί μια ρεαλιστική προσέγγιση που λαμβάνει υπόψη κοινά οικονομικά και άλλα (συμπεριλαμβανομένων των στρατιωτικών) συμφέροντα. Συγκεκριμένα, η Τουρκία, λόγω της νέας ενεργειακής πολιτικής του Ηνωμένου Βασιλείου και των Ηνωμένων Πολιτειών, κατέστη σημαντικός κόμβος για την εξαγωγή πετρελαίου και φυσικού αερίου του Αζερμπαϊτζάν στην Ευρώπη, παρακάμπτοντας τη Ρωσία. Στις αρχές του 21ου αιώνα, δημιουργήθηκε στην Τουρκία μία αποτελεσματική υποδομή αγωγών πετρελαίου και φυσικού αερίου. Ο νότιος μεταφορικός διάδρομος και ο υπερανατολιανός αγωγός φυσικού αερίου έχουν γίνει πλέον απόλυτα αναγκαίοι για τις χώρες της περιοχής της Κασπίας (Αζερμπαϊτζάν, Καζακστάν και Τουρκμενιστάν).

Ποιές είναι οι προοπτικές του τουρκικού ρεβανσισμού

Όσον αφορά τον στρατιωτικό πραγματισμό, η Τουρκία είχε αποφασιστικό αντίκτυπο στον δεύτερο πόλεμο του Καραμπάχ, παρείχε την απαραίτητη στρατιωτική, τεχνική και διπλωματική βοήθεια στο Αζερμπαϊτζάν για να αποκαταστήσει τον έλεγχο του στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ. Σήμερα, η συμβολή της Τουρκίας στην  επιτυχία του Αζερμπαϊτζάν στο Καραμπάχ χρησιμοποιείται ενεργά στο πλαίσιο του OTS για την προώθηση μιας στρατιωτικής συμμαχίας με την Τουρκία. Η Άγκυρα παρέχει ενεργή στρατιωτική και τεχνική βοήθεια στις χώρες OTS (συμπεριλαμβανομένου του Καζακστάν και της Κιργιζίας, που είναι μέλη του Οργανισμού Συνθήκης Συλλογικής Ασφάλειας(CSTO). Επιπρόσθετα η Άγκυρα προτείνει στους Τουρκογενείς συμμάχους της να σκεφτούν τη δημιουργία κάποιου είδους κοινού στρατιωτικού θεσμού (Στρατός του Τουράν ή  Δύναμη Ταχείας Αντίδρασης OTS). Αντίστοιχα, η οικονομική και στρατιωτική σύνδεση Τουρκίας-Αζερμπαϊτζάν παρουσιάζεται ως παράδειγμα ενός νέου μοντέλου τουρκικής ολοκλήρωσης που βασίζεται στην αρχή «ένα έθνος – δύο (έξι) κράτη».

Πολλοί ειδικοί είναι δύσπιστοι για τις προοπτικές ενός τέτοιου τουρκικού ρεβανσισμού. Ως επιχειρήματα αναφέρονται οι ανεπαρκείς οικονομικοί και στρατιωτικοί πόροι, η συνεχιζόμενη οικονομική κρίση, και η εξάρτηση της Τουρκίας από τις εισαγωγές ενέργειας. Επιπλέον, ο Πρόεδρος Ρετζέπ Ερντογάν,  με την επιθετική και πολύπλευρη του διπλωματία ανοίγει πολλά μέτωπα.  Η Άγκυρα παρεμβαίνει αυξάνοντας το διπλωματικό της αποτύπωμα  σε χώρες της Μέσης Ανατολής, των Βαλκανίων, της Βόρειας Αφρικής, του Νότιου Καυκάσου και της Κεντρικής Ασίας. Ως εκ τούτου, τίθεται ένα φυσικό ερώτημα – αντιστοιχούν οι πραγματικές δυνατότητες της Τουρκίας με τις υπέρογκες φιλοδοξίες της; Από αυτή την ανάλυση προκύπτει ότι η Τουρκία αναμένει να κερδίσει το παιχνίδι με «αδύναμα χαρτιά». Ωστόσο, ένας τέτοιος «πολιτικός τζόγος» λειτουργεί μόνο όταν παίζεται με αδύναμους αντιπάλους, αλλά είναι απίθανο να πετύχει εναντίον ενός ισχυρού παίκτη, όπως είναι η Ρωσία, η Κίνα ακόμη και το Ιράν. Η Άγκυρα προς το παρόν επιτυγχάνει να ελίσσεται και να προωθεί τα γεωπολιτικά και οικονομικά της συμφέροντα, υποχωρώντας σε κάποιο πεδίο επιρροής της κερδίζοντας ως αντάλλαγμα  την ανοχή  των άλλων δυνάμεων σε άλλο-άλλα σημεία εμπλοκής της. Χρησιμοποιεί ευέλικτη διπλωματία, συνδυάζοντας την ακαμψία με το φλερτ, βρίσκει ένα αδύνατο σημείο και προωθεί τα σχέδιά της.

Μια ιδιαίτερα ζωντανή επίδειξη αυτής της πολιτικής από την Άγκυρα παρατηρείται στη Συρία, δεδομένης της ισορροπίας δυνάμεων μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας. Επίσης κέρδισε την ανοχή της Ρωσίας με ανοιχτό το θέμα της Ουκρανίας, βοηθώντας  το Αζερμπαϊτζάν να επικρατήσει της  αδύναμης  Αρμενίας στο Καραμπάχ. Οι τουρκικές φιλοδοξίες στα βορειοανατολικά μπορούν  να συγκρατηθούν από τη Ρωσία, το  Ιράν και την  Κίνα. Εάν όμως  η Άγκυρα κατορθώσει  να υλοποιήσει τους μεγαλεπήβολους σχεδιασμούς της  στην Ευρασία, τότε η Τουρκία θα αλλάξει πραγματικά το καθεστώς της σε υπερ-περιφερειακή, και στη συνέχεια σε μετρίου μεγέθους παγκόσμια δύναμη.

Η μικροσκοπική ελληνική διπλωματία

Τούτων λεχθέντων, παρατηρώντας την πραγματιστική ευέλικτη  και ταυτόχρονα επιθετική τουρκική διπλωματία δεν μπορεί κανείς να μην μελαγχολήσει αναλογιζόμενος την διπλωματική «πενία» της χώρας μας, που αναλίσκεται τις τελευταίες δεκαετίες  σε μία πολιτική υποτέλειας υπαγορευόμενη από το άγος της ηττοπάθειας. Ενώ η γειτονική χώρα στην προσπάθεια  της να αμφισβητήσει την κυριαρχία της Σαουδικής Αραβίας στον ισλαμικό κόσμο,  επεκτείνει την επιρροή της στους μουσουλμάνους της Νοτίου Ασίας με παρεμβάσεις για το θέμα των παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των Ουιγούρων στην Κίνα  και του μουσουλμανικού πληθυσμού του Κασμίρ, για τη μικροσκοπική μας διπλωματία η Κύπρος «κείται» μακράν. Η Αθήνα κατ’ ουσίαν θεωρεί την Κυπριακή Δημοκρατία “βαρίδι” στις  διμερείς σχέσεις Ελλάδας- Τουρκίας. Για το αν η Κυπριακή Δημοκρατία υπεισέλθει παντελώς στην τουρκική επιρροή μ’ ένα άλλο σχέδιο Ανάν ή κάτι παρόμοιο, δεν φαίνεται να ενοχλεί και τόσο τις νεοφιλελεύθερες ελίτ της χώρας. Η Ελλάδα  παραβλέπει ότι  με την υπογραφή της, είναι μία απ’ τις εγγυήτριες δυνάμεις της ασφάλειας και της ακεραιότητας της Κυπριακής Δημοκρατίας και επιπρόσθετα ότι είναι απολύτως συνυπεύθυνη για ό, τι έχει συμβεί στη Μεγαλόνησο.

Η Αθήνα παραβλέπει επίσης τη γεωπολιτική θέση της Κύπρου, που θα μπορούσε να προσδώσει στον ελληνισμό, το ρόλο που δικαιούται στη Ν.Α. Μεσόγειο. Η Μεγαλόνησος κατέχει θέση – κλειδί για κάθε σχέδιο ελέγχου της Μέσης Ανατολής και αποτελεί κόμβο για όλες τις γραμμές συγκοινωνιών προς την περιοχή αυτήν. Απέχει 175 μίλια απ’ τη Βηρυτό, 175 απ’ τη Χάιφα και 190 απ’ τη διώρυγα του Σουέζ. Αποτελεί την ιδανική βάση συγκέντρωσης και ανεφοδιασμού στρατευμάτων για  στρατιωτικές επεμβάσεις. Η Αθήνα αντί να επιδιώξει σε  συνεργασία με τη Λευκωσία, την εκπόνηση ενός κοινού εξοπλιστικού προγράμματος που θα θωρακίσει τη Μεγαλόνησο έναντι της τουρκικής επιβολής, αρέσκεται στο ρόλο της «κακής» μητριάς…

Σε αντίθεση, η τουρκική διπλωματία με τον ορθολογισμό που τη διακρίνει,  θεωρεί  το Κυπριακό ως ένα ζήτημα που συνδέεται με τη γεωπολιτική και κατ’ επέκταση με τη γεωστρατηγική της περιοχής. Ο έλεγχος όλης της Κύπρου ήταν και παραμένει προτεραιότητα της εθνικής στρατηγικής της Τουρκίας, στο πλαίσιο της ανάδειξής της  σε ηγεμονική δύναμη στην Ανατολική Μεσόγειο και στη Μέση Ανατολή.

Καταληκτικά, βλέπουμε την Τουρκία να κόπτεται των δικαιωμάτων των τουρκογενών Ουιγούρων στην μακρινή Κίνα, αντιθέτως και υποκριτικά για το ελληνικό πολιτικό σύστημα  η Κύπρος «κείται» μακράν, ενώ παράλληλα  επιδεικνύουμε μία  προκλητική ανεκτικότητά στο θέμα της Βορείου Ηπείρου. Το πρόβλημα µε τις περιουσίες των Χειµαρριωτών υφίσταται εδώ και δεκαετίες, αλλά από το 2016 και µετά οι πιέσεις και οι µεθοδεύσεις έχουν ενταθεί. Οι ωμές δολοφονίες Ελλήνων (Κωνσταντίνος Κατσίφας, Αριστοτέλης Γκούμας), κατεστραμμένοι ελληνορθόδοξοι ναοί, μεροληψία της αλβανικής δικαιοσύνης εις βάρος των μελών της ελληνικής μειονότητας και διαφόρων ειδών εκφοβισμοί καθιστούν τη ζωή των Ελλήνων της Βορείου Ηπείρου ανυπόφορη. Η παρατεταμένη κράτηση του εκλεγμένου δημάρχου Χειμάρρας Φρέντι Μπελέρη, αποτελεί το τελευταίο πλήγμα στη διπλωματική μας ισχύ. Αν υποθετικά τα προαναφερόμενα συνέβαιναν στη Δυτική Θράκη, ποια θα ήταν άραγε η τουρκική αντίδραση…

https://www.militaire.gr/o-rolos-tis-toyrkias-stin-anadyomeni-pagkosmia-taxi-kai-i-diplomatiki-penia-tis-elladas/

Στ. Βαβλιάρας: οι αξίες και τα ” τρεντς ” της εποχής

1

Oι ΗΠΑ ανακοίνωσαν την διακοπή της βοήθειας στην Ουκρανία: «Δώσαμε ότι είχαμε και δεν έχουμε άλλη χρηματοδότηση»

1

Αναπληρωτής Αρχηγός της ουκρανικής GUR: «Οι Ρώσοι έχουν αρκετούς άντρες να κάνουν rotation για ξεκούραση και για αναπλήρωση απωλειών»

Οι Ηνωμένες Πολιτείες ανακοίνωσαν επισήμως διαμέσου του εκπροσώπου του Πενταγώνου Τζον Κίρμπι  ότι πλέον δεν μπορούν να στείλουν άλλη στρατιωτική βοήθεια στην Ουκρανία λόγω της διακοπής της χρηματοδότησης.

Συγκεκριμένα δήλωσε: «Δώσαμε από τα υπάρχοντα αποθεματικά μας το τελευταίο πακέτο βοήθειας στην Ουκρανία για το οποίο διαθέταμε χρηματοδότηση».

Σύμφωνα με τον Κίρμπι, η περαιτέρω διάθεση κεφαλαίων στο Κίεβο εξαρτάται εξ ολοκλήρου από το Κογκρέσο.

«Η βοήθεια που παρέχουμε έχει σταματήσει».

Την ίδια στιγμή όμως οι Ουκρανοί αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα λόγω έλλειψης προσωπικού, όπλων και πυρομαχικών.

Αντίθετα οι Ρώσοι δεν αντιμετωπίζουν κανένα πρόβλημα σε κανέναν από αυτούς τους τομείς καθώς πλέον έχουν μεταφέρει όλες τις στρατιωτικές τους υποδομές στα εδάφη τα οποία έχουν καταλάβει εδώ και ενάμιση χρόνο και τα οποία η Μόσχα έχει ενσωματώσει στην Ρωσική Ομοσπονδία.

Ο αναπληρωτής Αρχηγός της Ουκρανικής Διεύθυνσης Στρατιωτικών Πληροφοριών (GUR) στρατηγός Βαντίμ Σκιμπίτσκιι, δήλωσε στις 11 Ιανουαρίου ότι οι ρωσικές ένοπλες δυνάμεις έχουν αναπτύξει 462.000 στρατιώτες στην Ουκρανία (αν προστεθεί όμως και η δύναμη των ρωσόφωνων τότε η συνολική δύναμη φτάνει τους 600.000 άντρες).

Ο Σκιμπίτσκιι, δήλωσε ότι οι περισσότερες ρωσικές μονάδες στην Ουκρανία είναι επανδρωμένες μεταξύ 92% και 95% της προβλεπόμενης τελικής τους δύναμης και ότι το μέγεθος της ρωσικής στρατιάς στην Ουκρανία επιτρέπει στις ρωσικές δυνάμεις να πραγματοποιούν «rotation» στο σύνολο του μετώπου.

Δηλαδή, οι Ρώσοι αποσύρουν μονάδες που βρίσκονται στο 50% ή λιγότερο της προβλεπόμενης τελικής τους δύναμης στα μετόπισθεν και τις επιστρέφουν στο μέτωπο μετά την ανάκτηση δυνάμεων και την αναπλήρωση των απωλειών τους.

Σημειώνεται ότι χθες το ρωσικό ΥΠΑΜ ανακοίνωσε ότι αναπλήρωσε επιτυχώς τις ρωσικές δυνάμεις στην Ουκρανία μέσω μιας συνεχιζόμενης προσπάθειας κινητοποίησης-επιστράτευσης που απέφερε 500.000 νέους στρατιώτες το 2023.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/enoples-sygkroyseis/oi-ipa-anakoinosan-tin-diakopi-tis-voitheias-stin-oukrania-dosame-oti-eixame-kai-den-exoume-alli-xrimatodotisi/

Άδωνις Γεωργιάδης για ομόφυλα ζευγάρια: Δεν υπάρχει κανένας λόγος βουλευτές και υπουργοί να μη ψηφίσουν

1

Την πλήρη στήριξή του στο νομοσχέδιο για τον γάμο ομοφύλων εκφράζει ο υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης, με άρθρο του στα ΝΕΑ.

«Την πρώτη μέρα που ξεκίνησε στο δημόσιο διάλογο η συζήτηση περί του γάμου των ομόφυλων ζευγαριών, είχα ξεκαθαρίσει ότι πρέπει πρώτα να δούμε το νομοσχέδιο και μετά να τοποθετηθούμε για το αν θα ψηφίσουμε υπέρ ή κατά», αναφέρει στο άρθρο του ο Υπουργός Υγείας.

Και ακολουθεί ολόκληρο το άρθρο του Άδωνι Γεωργιάδη:
«Μετά την τηλεοπτική συνέντευξη του κυρίου Πρωθυπουργού και τις διευκρινίσεις που δόθηκαν, πιστεύω ειλικρινά ότι δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος οιοσδήποτε βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας, πόσο μάλλον υπουργός, να μην ψηφίσει αυτό τον νόμο διότι εφόσον όλοι συμφωνούμε ότι στην Ελλάδα πια δεν μπορούν να υπάρχουν διακρίσεις ως προς την ερωτική επιλογή ενός ανθρώπου και ως προς τα δικαιώματά του που απορρέουν ένεκα αυτής, το μόνο που έμενε να συζητήσουμε ήταν το θέμα της τεκνοθεσίας μέσω παρένθετης μητέρας.

Ο νόμος που τελικά προτείνει ο Κυριάκος Μητσοτάκης πιστεύω ότι έχει βρει μια απόλυτη ισορροπία και εξηγούμαι το γιατί. Ως προς τον γάμο, τι αλλάζει; Ενα σύμφωνο συμβίωσης που σήμερα υπογράφεται σε ένα συμβολαιογραφείο, θα υπογράφεται ενώπιον ενός δημάρχου σε ένα δημαρχείο. Είναι αυτός πραγματικός λόγος για να τσακωθούμε;

Δεύτερον, ως προς την υιοθεσία που έχει γίνει μεγάλη συζήτηση, ήδη από το 1946 προβλέπεται στην Ελλάδα η υιοθεσία από έναν άγαμο άνδρα ή από μία άγαμη γυναίκα. Τι αλλάζει με το νομοσχέδιο; Ότι πια μπορούν να το υιοθετούν δύο άνδρες ή δύο γυναίκες, δηλαδή ότι μπορεί να το υιοθετεί το ζευγάρι. Αυτό όμως είναι κάτι το οποίο δρα βλαπτικά ως προς τα δικαιώματα του παιδιού;

Ας αναλογιστούμε όλοι τι πραγματικά είναι καλύτερο για το ίδιο το παιδί. Να μεγαλώνει με έναν γονέα και να έχει την ανασφάλεια, που θα βρεθεί, εάν συμβεί κάτι σε αυτόν τον έναν γονέα ή να έχει μεγαλύτερη εξασφάλιση και σταθερότητα στη ζωή του με τους δύο γονείς;

Άρα, η σχετική συζήτηση είναι κατά βάσιν υποκριτική. Δεν έχει να κάνει με το παιδί, γιατί για το παιδί σίγουρα είναι καλύτερο να έχει δύο γονείς από έναν. Γίνεται καθαρά για ιδεολογικούς και πολιτικούς λόγους, που μπορεί να είναι σεβαστοί, αλλά καλύτερα να εξηγηθούν ως τέτοιοι.

Δεν βλέπω λοιπόν ούτε ως προς τα δικαιώματα των παιδιών μια βλαπτική για τα παιδιά μεταβολή από τα ισχύοντα εδώ και περισσότερο από 70 χρόνια. Αντιθέτως, το νομοσχέδιο επαναλαμβάνω είναι ισορροπημένο τόσο γιατί δεν υιοθετεί την παρένθετη μητέρα για τα ομόφυλα ζευγάρια, όσο και γιατί δεν υιοθετεί των κατά τη γνώμη μου εξαιρετικά ατυχή τίτλο ‘Γονέας 1’ και ‘Γονέας 2’, διατηρώντας τις παραδοσιακές ονομασίες που δημιουργούν την εικόνα της οικογένειας εδώ και αιώνες».

“https://www.iefimerida.gr/politiki/adonis-georgiadis-gia-omofyla-zeygaria-den-yparhei-kanenas-logos-boyleytes-kai-ypoyrgoi-na”>Άδωνις Γεωργιάδης για ομόφυλα ζευγάρια: Δεν υπάρχει κανένας λόγος βουλευτές και υπουργοί να μη ψηφίσουν