Αρχική Blog Σελίδα 1477

«Θλιβερό ποδαρικό» με μπαράζ παραιτήσεων στο ΠΝ! Τι συνέβη με το πλήρωμα της φρεγάτας ΥΔΡΑ

4

«Βόμβα» που έχει εδώ και πάρα πολύ καιρό ενεργοποιηθεί είναι οι παραιτήσεις στις Ένοπλες Δυνάμεις και ειδικά στο Πολεμικό Ναυτικό. Το θέμα αναδεικνύεται ξανά από τις παραιτήσεις μελών του πληρώματος της φρεγάτας ΥΔΡΑ , η οποία θα συμμετάσχει στην αποστολή της Ερυθράς Θάλασσας. Το έγγραφο της ΠΟΕΣ επιβεβαιώνει 17 παραιτήσεις -είχαμε γράψει για 18- και κρούει ξανά κώδωνα κινδύνου. Το βράδυ στις 21:30 στο militaire channel  ο πρόεδρος της ΠΟΕΣ Δημήτρης Μεθενίτης μιλά για το τεράστιο θέμα των παραιτήσεων στελεχών στις ΕΔ.

ΘΕΜΑ:   Παραιτήσεις Στελεχών στο ΠΝ

ΣΧΕΤ.:   α.   Υπ’ αριθμ. πρωτ. 006/2024 έγγραφό μας

β.   Υπ’ αριθμ. πρωτ. 007/2024 έγγραφό μας

1.   Σας γνωρίζουμε ότι, σε συνέχεια των πρόσφατων πολύ σοβαρών αποκαλύψεων [σχετικά (α) και (β)] που έχουμε φέρει στο φως αναφορικά με τις παραιτήσεις και τις δυσμενείς, αν όχι τοξικές, συνθήκες της εργασιακής καθημερινότητας στο ΠΝ, πρόσφατα περιήλθε εις γνώση μας πληροφορία την οποίαν αξιολογούμε ως ιδιαίτερα σοβαρή και μάλιστα ως αυξημένης κρισιμότητας.

2.   Χθες το μεσημέρι γίναμε αποδέκτες της πληροφορίας ότι στη Φρεγάτα ΥΔΡΑ φέρεται να είχε υποβληθεί διψήφιος αριθμός παραιτήσεων από προσωπικό διαφόρων βαθμών και προελεύσεων. Κατά την προσπάθειά μας να διασταυρώσουμε την, κυριολεκτικά, απίστευτη πληροφορία, διαπιστώσαμε ότι ο αριθμός των παραιτηθέντων στελεχών του ΠΝ φέρεται να ανέρχεται σε δεκαεπτά (17). Σύμφωνα με όσα μας μεταφέρονται ως προς, προς τους λόγους των παραιτήσεων, πολύ μεγάλη απογοήτευση διαπιστώνουμε ότι είναι ακριβώς όσοι αποκαλύπτουμε εδώ και μήνες και η Ηγεσία επιχειρεί διαρκώς να ωραιοποιεί ή να διαψεύδει. Όμως η πραγματικότητα δεν διαψεύδεται.

3.   Επιπλέον, είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε για την ύπαρξη σήματος, σύμφωνα με το οποίο ζητείται να αποσπαστούν στην ανωτέρω Φρεγάτα για κάλυψη αναγκών περί τα εβδομήντα (70) άτομα (σχεδόν το μισό πλήρωμα) διαφόρων βαθμών και ειδικοτήτων στο πλαίσιο της «ειδικής αποστολής εκτός περιοχής ευθύνης Α/ΓΕΕΘΑ», αριθμός που αναμένεται να καλυφθεί από έτερα πλοία της ίδιας Διοικήσεως.

4.   Αναμφίβολα παρουσιάζει πολύ μεγάλο στατιστικό ενδιαφέρον, η ανταπόκριση του προσωπικού έτερων μονάδων της Διοικήσεως, μιας και το προαναφερθέν σήμα ζητούσε τη δήλωση επιθυμιών μέχρι προχθές, 17/1. Ήδη εξ όσων κυκλοφορούν από στόμα σε στόμα σε όλο το Ναύσταθμο, επειδή οι ανάγκες δεν καλύφθηκαν ούτε στο ελάχιστο, αναμένεται να υπάρξουν διαταγές αποστάσεων για κάλυψη υπηρεσιακών αναγκών.

5.   Τα ανωτέρω συνθέτουν ένα σοβαρό πρόβλημα: επί σειρά μηνών, αν όχι ετών, πληροφορούμαστε για τη δήθενκαλύτερη «νέα πραγματικότητα» στις ΕΔ. Συνεχώς η Πολιτεία μας διαβεβαιώνει για το ενδιαφέρον της:

  • Τι είναι αυτό, λοιπόν, που δεν μπορεί να αντιληφθεί το προσωπικό του ΠΝ και παραιτείται;
  • Ποιο είναι το υψηλό νόημα που αδυνατεί να γίνει κατανοητό;
  • Γιατί δεν βιώνει αυτή τη δήθεν καλύτερη «νέα πραγματικότητα»;

6.   Παλαιότερα υπήρχε προσωπικό που ζητούσε να συμμετέχει σε αποστολές εξωτερικού για οικονομικούς λόγους. Πλέον φαίνεται ότι δεν υπάρχει ούτε το οικονομικό δέλεαρ. Η απάντηση είναι ότι το προσωπικό αντιλαμβάνεται τα πάντα και μάλιστα πολύ καλύτερα από την Ηγεσία: ο εργασιακός μεσαίωνας είναι εδώ. Αυτή είναι η περιβόητη νέα πραγματικότητα και αυτό αποδεικνύεται πέραν πάσης αμφιβολίας από το γεγονός ότι μέσα σε μόλις μία μέρα, σε ένα μόλις πολεμικό πλοίο, φέρεται να έχει υποβληθεί το 10% των συνολικών παραιτήσεων συνολικά του ΠΝ για το 2023. Ακόμα σοβαρότερα, ισχυρή ένδειξη επιβεβαίωσης της πρόβλεψής μας ότι αναμένουμε επιδείνωση της όλης κατάστασης, ήρθε μέσα σε μόλις λίγες μέρες.

7.   Οι μύθοι περί μέριμνας, περί οικονομικής στήριξης ή περί δήθεν παχυλής αποζημίωσης της «νέας πραγματικότητας» που, κάποιοι με αναίδεια ισχυρίζονταν όλο το προηγούμενο διάστημα ότι θα αποτελούσε κίνητρο να επιστρέψει ο κόσμος στα πολεμικά Πλοία, καταρρίπτονται ολοκληρωτικά και αποστομωτικά. Όσον αφορά τη σημειολογία, να επισημάνουμε ότι τα στελέχη έχουν ήδη πληρωθεί και με τις νέες «αυξήσεις» του τύπου «τόσα έχουμε», οι οποίες προφανώς συνεκτιμήθηκαν και κρίθηκαν λιποβαρείς από το προσωπικό.

8.   Προκειμένου να μην αφεθούν περιθώρια για παρερμηνείες των γεγονότων, θα υπενθυμίσουμε ότι τα τελευταία έτη έχουμε κάνει λόγο για ανεξήγητο μένος της Ηγεσίας εις βάρος του ΠΝ και μάλιστα μέσα από δυσμενείς διακρίσεις που θεσμοθετήθηκαν ιδίως το 2023 (περίπτωση «επιδόματος Στόλου», ΥΑ των δήθεν ευεργετικών μέτρων). Είχαμε μεταφέρει έως και το δυσμενές κλίμα που είχε δημιουργηθεί ακόμα και λόγω όσων είχαν μεσολαβήσει στην αποστρατεία Αρχηγού Στόλου πριν από ακριβώς ένα έτος (βλ. αρθρογραφία κλπ). Αντιλαμβανόμαστε ότι όσα δημοσιοποιούμε δεν γίνονται αρεστά, ιδίως στα υψηλά κλιμάκια της Ιεραρχίας, ωστόσο διερωτώμεθα δημόσια:

  • Τι άλλο πρέπει να συμβεί για να ληφθούν στα σοβαρά τα γεγονότα;
  • Γιατί δεν γίνεται αντιληπτός ο λόγος που έχουμε φτάσει σε αυτή την κατάσταση, η οποία μόνο άγνωστη δεν είναι;

9.   Τα ανωτέρω, μέρος των οποίων διαπιστώσαμε ότι πρόλαβαν ήδη και δημοσιεύθηκαν και σε ιστοσελίδες αμυντικού ρεπορτάζ, εφόσον δεν διαψευστούν, δημιουργούν αμείλικτα ερωτήματα:

α.   Ως πότε η Ηγεσία θα εθελοτυφλεί; Πότε θα αναληφθούν ουσιαστικά μέτρα; Πως ερμηνεύεται με βάση τα περιβόητα «στατιστικά ΓΕΕΘΑ» το προαναφερθέν αδιανόητο νούμερο των δεκαεπτά παραιτήσεων σε μόλις μία μέρα σε ένα μόνο πλοίο;

β.   Εάν η εν λόγω Φρεγάτας χρειάζεται περί τα 80 στελέχη για να μπορεί να αποπλεύσει ασφαλώς για τη συγκεκριμένη αποστολή, ποιο είναι το επίπεδο στελέχωσής της με βάση τους προβλεπόμενους πίνακες; Και ποια τα επίπεδα στελέχωσης των πολεμικών πλοίων του Στόλου γενικά;

γ.   Θα συνεχίσει η Ηγεσία να εμμένει στο αφήγημα ότι δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα;

10.   Κατόπιν των ανωτέρω επαναφέρουμε τις προτάσεις μας που προσφάτως γνωστοποιήσαμε για μια ακόμα φορά και ζητάμε άμεσα συνάντηση με την Ηγεσία, η οποία οφείλει να σταματήσει να κωφεύει και ευελπιστούμε ότι η πρόσφατες αλλαγές στην Ηγεσία θα σηματοδοτήσουν μια νέα αρχή, κατ’ αρχάς με την συνειδητοποίηση της πραγματικής έκτασης του προβλήματος. Επί μήνες κρούαμε τον κώδωνα του κινδύνου. Με το τελευταίο έγγραφό μας σημάναμε συναγερμό. Δυστυχώς, αν δεν αναληφθούν άμεσα ενέργειες, δεν ξέρουμε αν σε λίγο καιρό θα συνεχίσει να έχει αξία να σημαίνεται συναγερμός: η κατάσταση βρίσκεται σε πολύ σοβαρό σημείο.

www.militaire.gr

Έρχεται το Μεγάλο Κουρδιστάν: Τί προμηνύει για τον Ελληνισμό;

1

Αυτές τις μέρες εκδηλώθηκαν επιθέσεις του Ιράν εναντίον τόσο στόχων στο Ιράκ όσο και στο Πακιστάν

Οι στόχοι στο Ιράκ περιελάμβαναν κουρδικούς στόχους, οι οποίοι καταδεικνύονται από τους Ιρανούς ως συνεργαζόμενοι με την Μοσάντ, όπως και στόχοι σχετιζόμενοι με το ισλαμικό κράτος κυρίως στο Πακιστάν.
Τι σημαίνει αυτό πρακτικά;
Είχα πει σε συνέντευξη στον Λάμπρο Καλαρρύτη πως αργά ή γρήγορα θα ανοίξει κουρδικό ζήτημα για μια σειρά από στρατηγικούς λόγους και όχι μόνο.
Οι Ιρανοί στόχευσαν στοιχεία τα οποία θεωρούν ότι στο μέλλον θα εργαλειοποιηθουν εναντίον τους διότι ένα Κουρδιστάν θα στραφεί κατά του Ιράν αποτελώντας ένα φιλοδυτικό κράτος, λειτουργώντας και ως μαξιλαράκι για το Ισραήλ.
Από την άλλη οι Ιρανοί θεωρούν εξίσου ως απειλή τα σουνιτικα ισλαμιστικά κινήματα τα οποία βρίσκουν πρόσφορο έδαφος στο Πακιστάν, του οποίου οι μυστικές υπηρεσίες έχουν παρελθόν στην ενίσχυση και δημιουργία των, πολλές φορές με την στήριξη των ΗΠΑ.
Μάλιστα λέγεται πως μια διαμεσολαβητική προσπάθεια της Κίνας έπεσε στο κενό, δείγμα του πόσο σημαντικό είναι για το Ιράν αυτό το ζήτημα.
Να πω εδώ πως το Ιράν λειτουργεί κυρίως μέσω της δράσης των Φρουρών της Επανάστασης, οι οποίοι λειτουργούν ξεχωριστά από τον επίσημο στρατό του Ιράν.
Οι Φρουροί έχουν δική τους υπηρεσία πληροφοριών, δικές τους ομάδες εξωτερικής παρέμβασης, δική τους πυραυλική υπηρεσία, ναυτικό και ελέγχουν σε μεγάλο βαθμό την πολιτική ζωή της χώρας.
Δεν αποτελούν απλώς εθνική φρουρά αλλά κυρίως ιδεολογική. Μάλιστα έχουν έρθει πολλές φορές σε αντιπαράθεση με τον κανονικό στρατό του Ιράν (Αρτές) ο οποίος έχει ως αποστολή την άμυνα του Ιράν εναντίον εξωτερικών απειλών.
Επομένως οι Φρουροί αντιλαμβάνονται κάθε ενέργεια στην Μέση Ανατολή ως απειλή κυρίως για το καθεστώς του Ιράν μιας και αποστολή τους είναι ακριβώς η διατήρηση της κληρικαριστικής ελίτ που κυβερνά την χώρα.
[iEpikaira: Πριν από χρόνια -για την ακρίβεια το 2019!- το παρόν βήμα είχε μιλήσει για το “τόξο Κρήτης-Κύπρου-Κουρδιστάν”. Πλέον πολλοί αναλυτές (δείτε και ΕΔΩ) βλέπουν το Μεγάλο Κουρδιστάν να βρίσκεται κοντά στην ανακήρυξή του…
Για την ολοκλήρωση όμως του τόξου “Κρήτης-Κύπρου-Κουρδιστάν”, πρέπει να προηγηθεί και κάτι άλλο που μας αφορά άμεσα όπως εξηγήθηκε ΕΔΩ! Στην ανάλυση αυτή επισημαίνεται και ο λόγος για τον οποίο η βαριά αντιπαλότητα Ισραήλ-Τουρκίας έχει διπλή όψη και ενδέχεται να έχει άμεσες συνέπειες για τον Ελληνισμό εν συνόλω.]

 i-epikaira.blogspot.com

Η ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΤΗΣ ΨΕΥΔΟΥΣ ΤΡΑΝΣΕΞΟΥΑΛ-ΙΔΕΟΛΟΓΙΑΣ

0

 

Κλεάνθης Γρίβας

18 Ιανουαρίου 2024

Από τον αγώνα για νόμιμα δικαιώματα στην εκστρατεία της επιβολής

Να αναγνωριστούν πλήρη δικαιώματα στους ενήλικες τρανς.

Αλλά να αφεθούν ήσυχα τα παιδιά

«Το γεγονός ότι οι άνδρες και οι γυναίκες δεν είναι φτιαγμένοι από την ίδια πάστα, το επιβεβαιώνει και η μοριακή βιολογία. Δυστυχώς, σχεδόν κάθε νέα ανακάλυψη τρόπου σκέψης και συμπεριφοράς που σχετίζεται με τα φύλα παρασύρει τον κόσμο σε γρήγορα και φανταχτερά συμπεράσματα που γίνονται πρωτοσέλιδα στις εφημερίδες και που μιλούν για “δυνατά” και “αδύνατα” σημεία των γυναικών και των ανδρών ή οδηγούν στην ”πολιτικά ορθή” άρνηση οποιασδήποτε διαφοράς ανάμεσα στα δύο φύλα.

Κατά τη γνώμη μου, τέτοιου είδους αντιδράσεις προσβάλλουν την ανθρώπινη οντότητα, καθώς αγνοούν παντελώς πόσο καθοριστικός είναι ο ρόλος των βιολογικών διαφορών ανάμεσα στον άνδρα και στη γυναίκα για την ποικιλομορφία στην ανθρώπινη ζωή και στον ανθρώπινο πολιτισμό».

Gottfied Schatz: Βιολογία, ένας κήπος γεμάτος θαύματα

ΠΟΙΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ

Κάθε ενήλικο άτομο έχει αναφαίρετο δικαίωμα στον σεξουαλικό προσανατολισμό που επιλέγει εν επιγνώσει (ομοφυλόφιλοι, λεσβίες, αμφιφυλόφιλοι, τρανς, κ.α.) και στη συμβίωσή του με το σύντροφο που επιθυμεί, είτε με σύμφωνο συμβίωσης είτε με γάμο (πολιτικό ή θρησκευτικό, αδιάφορο). Αυτό δεν αποτελεί πρόβλημα στη σύγχρονη κοινωνία. Το πρόβλημα προκύπτει όταν αυτή η αποδεκτή ομόφυλη σχέση διεκδικεί το “δικαίωμα” της υιοθεσίας , εμπλέκοντας σε μια απολύτως προβληματική κατάσταση παιδιά, με εξ’ αντικειμένου άγνωστες συνέπειες στην  εξέλιξή τους – από την άποψη της σεξουαλικής ταυτότητας, της ψυχικής ισορροπίας, της κοινωνικής υπόστασης και του νομικού στάτους τους.

Στις φιλελεύθερες ολιγαρχίες, οι ομοφυλόφιλοι απέκτησαν ευτυχώς πλήρη νομικά και πολιτικά δικαιώματα, με τα οποία πήρε τέλος η μακραίωνη ιστορία των εγκληματικών διώξεων, των βασανιστηρίων, των φυλακίσεων και της περιθωριοποίησής τους από τις παντός είδους ανελεύθερες θρησκευτικές, πολιτικές και δικαστικές εξουσίες που κυριαρχούσαν στον πλανήτη κατά το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας του ανθρώπινου είδους – και εξακολουθούν να κυριαρχούν μέχρι σήμερα σε ένα μεγάλο αριθμό χωρών.

Η τραγωδία που βίωναν –και εξακολουθούν να βιώνουν οι ομοφυλόφιλοι σε όλη την έκταση κυριαρχίας ανελεύθερων πολιτικών εξουσιών και άκαμπτων θρησκευτικών δογμάτων, (που καθένα τους στηρίζεται στο ένα και μοναδικό βιβλίο της δικής του μιας και μοναδικής «αλήθειας»), περιγράφονται αναλυτικά σε πλήθος μελετών και βιβλίων – μεταξύ των οποίων και το σημαντικό έργο του Thomas Szasz, Η βιομηχανία της Τρέλας –1970, στο κεφάλαιο με τίτλο “Το Μοντέλο του Αποδιοπομπαίου: O Ομοφυλόφιλος”.

Αλλά, στην εποχής μας, από τον δίκαιο αγώνα για τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων προέκυψε μια κατασκευή, η τρανσεξουαλ-ιδεολογία, που – όπως κάθε ιδεολογία – αποτελεί μορφή ψευδούς κοινωνικής συνείδησης και παίρνει επεκτατικό χαρακτήρα από τη στιγμή που διεισδύει στην εξουσία.

Βασικά στοιχεία του αφηγήματος της τρανσεξουαλ-ιδεολογίας είναι ότι το φύλο (αρσενικό και θηλυκό) είναι μια «κοινωνική κατασκευή» (!!!), ότι η σεξουαλική ταυτότητα είναι ξεχωριστή από τη βιολογία και ότι, συνεπώς υπόκειται σε μετατροπή κατ’ επιλογή. Πρόκειται για ένα αφήγημα που δεν αντέχει σε οποιαδήποτε κριτική από τη σκοπιά της βιολογίας και της ιστορίας.

Ο ΚΑΘΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΦΥΛΟΥ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΑΜΙΓΩΣ ΒΙΟΛΟΓΙΚΟ ΣΥΜΒΑΝ

1) Από τη στιγμή της εμφάνισης της αμφιγονικής αναπαραγωγής (που απαιτεί δύο άτομα διαφορετικού φύλου), η οποία στην εξέλιξή της οδήγησε στην εμφάνιση του ανθρώπου εδώ και πάνω από 300 εκατομμύρια χρόνια πριν, το φύλο καθορίζεται από ειδικά κύτταρα (τα ωάρια και τα σπερματοζωάρια),  που είναι απολύτως εξειδικευμένα για την αναπαραγωγή. Απ’ αυτά, το μεν ωάριο φέρει πάντα ένα χρωμόσωμα Χ,  το δε σπερματοζωάριο φέρει ένα χρωμόσωμα Χ ή ένα Υ. «Τα χρωμοσώματα Χ και Υ εμφανίστηκαν πριν από περίπου 300 εκατομμύρια χρόνια, όταν τα θηλαστικά άρχισαν να διαχωρίζονται γενεαλογικά από τα ερπετά». (Gottfried Schatz)

2) Εάν ένα ωάριο γονιμοποιηθεί από ένα σπερματοζωάριο με χρωμόσωμα Χ, το έμβιο ον που προκύπτει  είναι θηλυκό, ενώ εάν γονιμοποιηθεί από ένα σπερματοζωάριο με χρωμόσωμα Υ θα είναι αρσενικό.

3) Συνεπώς, ο καθορισμός του φύλου είναι ένα αμιγώς βιολογικό συμβάν που συντελείται τη στιγμή της σύλληψης, χωρίς καμιά απολύτως «κοινωνική επιρροή», εννέα μήνες πριν από τη μετατροπή του γονιμοποιημένου ωαρίου σε νεογνό, δηλαδή πολύ πριν υπάρξει οποιαδήποτε δυνατότητα παρέμβασης του κοινωνικού παράγοντα.

4) Μ’ άλλα λόγια, το φύλο είναι ένα βιολογικό δημιούργημα και όχι μια «κοινωνική κατασκευή» όπως διατείνεται το ψευδές αφήγημα που διακινούν οι προπαγανδιστές της κυρίαρχης πλέον τρανς-ιδεολογίας. Και μόνο η επίθεση στο κύημα με συνθετικές χημικές ουσίες, κατά την ενδομήτρια και την πρώιμη ζωή, θα μπορούσε ίσως να παίξει ρόλο στην τροποποίηση του φύλου, σε λίγες μόνο περιπτώσεις.

5) Ο άνθρωπος διαθέτει μια κληρονομικότητα βιολογική (προγενετική) και μια πολιτισμική (μεταγενετική), Και όπως είναι αυτονόητο, η βιολογική προηγείται της πολιτισμικής, πράγμα που σημαίνει ότι η βιολογική κληρονομικότητα αποτελεί το υπόστρωμα πάνω στο οποίο επενεργεί η πολύμορφη επίδραση του κοινωνικού περιβάλλοντος (κοινωνική κληρονομικότητα).

6) Όπως γράφει ο διακεκριμένος καθηγητής βιοχημείας Gottfried Schatz (1936-2015):

«Το γεγονός ότι οι άνδρες και οι γυναίκες δεν είναι φτιαγμένοι από την ίδια πάστα, το επιβεβαιώνει και η μοριακή βιολογία. Δυστυχώς, σχεδόν κάθε νέα ανακάλυψη τρόπου σκέψης και συμπεριφοράς που σχετίζεται με τα φύλα παρασύρει τον κόσμο σε γρήγορα και φανταχτερά συμπεράσματα που γίνονται πρωτοσέλιδα στις εφημερίδες και που μιλούν για “δυνατά” και “αδύνατα” σημεία των γυναικών και των ανδρών ή οδηγούν στην ”πολιτικά ορθή” άρνηση οποιασδήποτε διαφοράς ανάμεσα στα δύο φύλα.

Κατά τη γνώμη μου, τέτοιου είδους αντιδράσεις προσβάλλουν την ανθρώπινη οντότητα, καθώς αγνοούν παντελώς πόσο καθοριστικός είναι ο ρόλος των βιολογικών διαφορών ανάμεσα στον άνδρα και στη γυναίκα για την ποικιλομορφία στην ανθρώπινη ζωή και στον ανθρώπινο πολιτισμό. Ζηλωτές και των δύο πλευρών έχουν κάνει ταμπού τούτο το θέμα όχι μόνο στην ευρύτερη κοινωνία, αλλά και μέσα στην επιστημονική κοινότητα, επιφέροντας πολύ σοβαρό πλήγμα στην αξιοπιστία της. Γιατί βέβαια, αν εμείς οι επιστήμονες δεν μπορούμε πλέον να συζητάμε με απόλυτη ελευθερία σκέψης και χωρίς συναισθηματικές επιρροές για ένα θέμα που διχάζει την κοινωνία, τότε έχουμε χάσει το παιχνίδι».

(Gottfied Schatz: Βιολογία, ένας κήπος γεμάτος θαύματα. Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, 2018)

6) Η αναπαραγωγή της πραγματικής ζωής είναι εκ των ουκ άνευ προϋπόθεση της ύπαρξης των κοινωνιών. Όπως εύστοχα σημειώνει ο Friedrich Engels, αντικρούοντας την ανοητολογία των μεταμοντέρνων Ε-πλην (αριστερών και μη, που υιοθετούν συστηματικά τις πολιτικές της μόδας):

«Σύμφωνα με την υλιστική αντίληψη το καθοριστικό στοιχείο στην ιστορία είναι, σε τελευταία ανάλυση, η παραγωγή και η αναπαραγωγή της άμεσης ζωής. Αυτή όμως με τη σειρά της έχει διπλό χαρακτήρα. Από τη μιά μεριά η παραγωγή των μέσων συντήρησης, των αντικειμένων για τη διατροφή , το ντύσιμο, την κατοικία και των εργαλείων που χρειάζονται γι’ αυτά. Από την άλλη μεριά η παραγωγή των ίδιων των ανθρώπων, η αναπαραγωγή του είδους. Οι κοινωνικοί θεσμοί όπου ζουν οι άνθρωποι μιας ορισμένης ιστορικής εποχής και μιας ορισμένης χώρας, καθορίζονται και από τα δυό είδη τής παραγωγής: από τη μια μεριά από τη βαθμίδα ανάπτυξης, και από την άλλη της οικογένειας».

(Friedrich Engels: Η Καταγωγή της οικογένειας, της ατομικής ιδιοκτησίας και του κράτους. Πρόλογος στην πρώτη έκδοση, 1884. Στο Friedrich Engels – Karl Marx: Διαλεχτά Έργα. Τόμος Β, σελ. 190).

ΑΠΟ ΤΟ «ΑΛΟΓΟ» ΒΡΕΦΟΣ ΣΤΟΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΑΝΘΡΩΠΟ

Ο άνθρωπος έρχεται στον κόσμο ως φορέας ενός βιολογικού εξοπλισμού και μιας ψυχικής μονάδας που «είναι ριζικά τρελή-ανορθόλογη, α-λειτουργική».  (Κ. Καστοριάδης: Το Περιεχόμενο του Σοσιαλισμού, 1979, Ύψιλον, 1986, σ. 10)

Ο σταδιακός μετασχηματισμός του ανορθόλογου βρέφους σε κοινωνικό άνθρωπο επιτελείται μέσω μιας διαδικασίας κοινωνικοποίησης, η οποία στην πρώτη φάσης της έχει ως καθοριστικό εργαλείο της την οικογένεια (πρωτογενής κοινωνικοποίηση) στο πλαίσιο της οποίας εσωτερικεύονται τρόποι συμπεριφοράς, ιδέες και στάσεις ζωή, και στη δεύτερη φάση της το ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον, τη γειτονιά και το σχολείο (δευτερογενής κοινωνικοποίηση). Μέσω αυτής της διαδικασίας, διαμορφώνονται οι γενικές παράμετροι της επιθυμητής χαρακτηριοδομής και συμπεριφοράς που είναι απαραίτητες για την ύπαρξη και τη λειτουργία της κοινωνίας.

Η κοινωνικοποίηση του ανθρώπου (δηλαδή, η διαμόρφωση και εσωτερίκευσης των κοινωνικά επιθυμητών μοντέλων συμπεριφοράς) συνιστά μια ανελέητη σύγκρουση ανάμεσα στην «ψυχική μονάδα» του «άλογου» βρέφους που τείνει να διατηρήσει την κατάστασή του και στην κοινωνία που αποσκοπεί στο να το μεταμορφώσει σε άτομο που μπορεί να λειτουργεί σε κάποιο βαθμό ως κοινωνικό ον, με την αποδοχή κάποιων κανόνων «που γίνονται λίγο-πολύ καθολικά αποδεκτοί από την κοινωνία ως δεσμευτικοί κανόνες διαγωγής». (T. Bottomore: Κοινωνιολογία. Γκούτενμπεργκ, Αθήνα, χχ).  Εξ’ αιτίας της διττής φύσης της, η διαδικασία της κοινωνικοποίησης ως συγκρουσιακή κατάσταση, εμπεριέχει το στοιχείο της βίας και της πειθούς.

Μ’ αυτό τον τρόπο, η  διαδικασία της κοινωνικοποίησης αρχικά διαμορφώνει τις «μήτρες» ορισμένων συμπεριφορών και στάσεων ζωής,  που με την σειρά τους υφίστανται την  επίδραση του κοινωνικού περιβάλλοντος, το οποίο εάν κυριαρχείται από τη βία λειτουργεί προτρεπτικά στην παραγωγή βίαιων συμπεριφορών ως τρόπων επικοινωνίας με τους άλλους, ενώ εάν διέπεται από τη μη-βία και την ανοχή λειτουργεί προτρεπτικά στην εκδήλωση μη-βίαιων συμπεριφορών

Ο βαθμός του πολιτισμού κάθε κοινωνίας (και, συνεπώς, και της οικογένειας ως λειτουργικής μονάδας του κοινωνικού σχηματισμού, και του ατόμου ως λειτουργικής μονάδας της οικογένειας) είναι συναρτημένος με την αναλογία βίας και πειθούς που περιέχονται στις θεσπισμένες διαδικασίες κοινωνικοποίησης των ατόμων.

Το συμπέρασμα είναι μάλλον εύλογο: εφόσον η οικογένεια είναι το πρωταρχικό μέσο της κοινωνικοποίησης του ανθρώπου, οποιαδήποτε μεταβολή στον τύπο της οικογένειας συνεπάγεται αναγκαία και αλλαγές στη συνολική κοινωνικοποίηση του ατόμου, γιατί πάνω στο έδαφος της πρωτογενούς κοινωνικοποίησης (οικογένεια) δρουν οι παράγοντες της δευτερογενούς κοινωνικοποίησης (ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον, γειτονιά, το σχολείο), που ολοκληρώνουν την κοινωνικοποιητική διαδικασία, καθορίζοντας αυτό που είμαστε.

Κι αυτός ακριβώς ο πρωταρχικός ρόλος της αμφιγονικής οικογένειας, που λειτουργεί λίγο ή πολύ αποτελεσματικά εδώ και 300 εκατομμύρια χρόνια τόσο ως μέσο αναπαραγωγής του είδους (πράγμα που προϋποθέτει τη συμμετοχή δύο φύλων) όσο και ως μηχανισμός κοινωνικοποίησης του ανθρώπου, είναι που θέτει υπό ριζική αμφισβήτηση η τρανσέξουαλ-ιδεολογία που προωθείται στην εποχή μας από τις παγκοσμιοποιητικές αλήτ με κάθε δυνατό προπαγανδιστικό μέσο, προκειμένου να επιτευχθεί  η ολοκληρωτική αλλαγή της ανθρώπινης ύπαρξης. 

ΠΑΙΔΙΑ – ΤΑ ΑΙΩΝΙΑ ΘΥΜΑΤΑ 

Η εναντίωση στην τρανσέξουαλ-ιδεολογία με κανένα τρόπο δεν συνιστά άρνηση των  αναγνωρισμένων  δικαιωμάτων των ομοφυλόφιλων και των συμφώνων συμβίωσης ή γάμων μεταξύ τους. Αποτελεί απόρριψη μόνο της υιοθεσίας παιδιών από συμβιούντα ή έγγαμα άτομα του ίδιου φίλου: Οι ενήλικες μπορούν επιλέξουν ό,τι θέλουν. Αλλά, θα πρέπει να αφήσουν ήσυχα τα παιδιά.

▪ Δεν νομίζω ότι υπάρχουν ενήλικες που θα απαντούσαν καταφατικά στο ερώτημα «εάν ήθελαν να μεγαλώσουν οι ίδιοι σε μια “οικογένεια” ομόφυλων;».

▪ Δεν νομίζω ότι υπάρχουν ενήλικες που θα απαντούσαν καταφατικά στο ερώτημα «εάν ήθελαν να μεγαλώσουν τα παιδιά τους σε μια “οικογένεια” ομόφυλων».

▪ Αλλά τα εκχωρούμενα δια της «τεκνοθεσίας» παιδιά δεν μπορούν να ερωτηθούν γι’ αυτο. Τον λόγο έχουν μόνο κάποιοι ενήλικες που αποφασίζουν ερήμην αυτών των παιδιών και, κατά κανόνα, εναντίον τους.

Ανεξάρτητα από την αδυναμία να προβλεφθούν όλες οι αρνητικές επιπτώσεις στην κοινωνικοποίησή των παιδιών, οι εμπλεκόμενοι (και κυρίως τα παιδιά και οι έφηβοι) θα πρέπει να γνωρίζουν ότι:

▪ Η παρεμπόδιση της εφηβείας με ορμόνες ΔΕΝ είναι δυνατή χωρίς σοβαρές παρενέργειες.

▪ Τα αποτελέσματα της ορμονικής παρέμβασης ΔΕΝ είναι αναστρέψιμα.

▪ Η ορμονοθεραπεία και η χειρουργική επέμβαση για αλλαγή φύλου συνιστούν μόνιμες αλλαγές, και η ζημιά που προκαλούν δεν μπορεί να αναιρεθεί εάν κάποιος αλλάξει γνώμη ή μετανιώσει.

▪ Κι αυτό ανεξάρτητα από το γεγονός ότι αυτή η αλλαγή μπορεί να προκαλέσει σοβαρά ιατρικά προβλήματα, ισοβίως (συχνές λοιμώξεις, χρόνιοι πόνοι και, φυσικά, στειρότητα).

▪ Τα βιολογικά φύλα ήταν και είναι δύο. Η «αλλαγή του φύλου» δεν οδηγεί στη διαμόρφωση ενός «τρίτου» φύλου. Σημαίνει απλώς ότι επιδιώκεται φαρμακο-χειρουργική πρόσκτηση σεξουαλικών οργάνων που εναρμονίζονται επιφανειακά με τον σεξουαλικό προσανατολισμό που υιοθετείται από τον ενδιαφερόμενο, οργάνων τα οποία δεν εξυπηρετούν καμιά βιολογική λειτουργικότητα.

ΝΟΜΙΚΟΣ ΛΑΒΥΡΙΝΘΟΣ

Η θέσπιση της τεκνοθεσίας από ομόφυλα ζευγάρια δημιουργεί ένα λαβύρινθο νομικών προβλημάτων, για τον οποίο δεν διατίθεται κανένας μίτος της Αριάδνης:

Σε κάθε συμβίωση ετερόφυλων ατόμων (με σύμφωνο ή με γάμο) ενυπάρχει το ενδεχόμενο του διαζυγίου, περίπτωση στην οποία η δικαιοσύνη κρίνει με βάση το συμφέρον του παιδιού και αναθέτει κατά κανόνα τη φροντίδα του παιδιού στη μητέρα (με εξαίρεση κάποια προσδιορισμένα κριτήρια καταλληλότητας). Απ’ αυτό προκύπτουν μερικά ενοχλητικά δυσαπάντητα ή αναπάντητα ερωτήματα:

▪ Στην περίπτωση των ομόφυλων ζευγαριών, που καταλήγουν σε διαζύγιο, πώς αντιμετωπίζεται το ζήτημα της ανάθεσης της φροντίδας του παιδιού, με «βάση το συμφέρον» του;

▪ Με ποια κριτήρια προσδιορίζεται ο “πατέρας” και η “μητέρα” στον οποίο/α θα ανατίθεται η ευθύνη της φροντίδας του παιδιού στην περίπτωση διαζυγίου των ομόφυλων ζευγαριών;

▪ Φυσικά, αυτά τα ερωτήματα δεν τίθενται εάν η τρανσέξουαλ-ιδεολογία μπορεί να «εγγυηθεί» με κάποιο μαγικό τρόπο ότι τα συμβιούντα ομόφυλα ζευγάρια διαθέτουν πλήρη ανοσία απέναντι στο… διαζύγιο.

Το σύμφωνο συμβίωσης και ο γάμος (πολιτικός ή θρησκευτικός), παρέχουν ορισμένες προστασίες στα παιδιά των ετερόφυλων ζευγαριών, που είναι αδύνατο να παρέχονται στα παιδιά που «υιοθετούνται» από ομόφυλα ζευγάρια.

Δυστυχώς, είναι δύσκολο να αντιμετωπιστεί η τρανσέξουαλ-ιδεολογία —που δεν έχει καμιά επιστημονική βάση– η οποία προπαγανδίζεται στο μάθημα της σεξουαλικής αγωγής στα σχολεία πολλών «προοδευτικών» χωρών και προβάλλεται κατά κόρο από τα μέσα μαζικής αποβλάκωσης, το διαδίκτυο, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση.

Η υιοθεσία παιδιών («τεκνοθεσία», κατά τον σύγχρονο νεολογισμό) προσφέρεται απρόσκοπτα στα ομόφυλα ζευγάρια, αλλά παρεμποδίζεται τερατωδώς γραφειοκρατικά στα χιλιάδες ετερόφυλα ζευγάρια που λαχταρούν να υιοθετήσουν ένα παιδί . Εξ’ ου και το ερώτημα: «τι κρύβεται πίσω απ’ αυτόν τον κραυγαλέο παραλογισμό;»

«ΕΞΑΕΡΩΣH» ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ

Στο χαοτικό σύμπαν της τρανσέξουαλ-ιδεολογίας, στα ομόφυλα ζευγάρια εξαλείφεται ως δια μαγείας ο ανεπανάληπτος δεσμός μητέρας και παιδιού που στα ετερόφυλα ζευγάρια λειτουργεί, κατά κανόνα, ως μια σχέση ανιδιοτελούς αγάπης, διαρκούς φροντίδας και συνεχούς προσφοράς, η οποία διαρκεί μέχρι το βιολογικό πέρας της μητέρας.

Στα ομόφυλα ζευγάρια αυτή η σχέση δεν μπορεί να υφίσταται, και η απουσία της δεν μπορεί παρά να έχει επιπτώσεις στην πνευματική υγεία και την ανέλιξη του παιδιού προς την ωριμότητα. Και το κενό που προκύπτει είναι αδύνατο να καλυφθεί με όποιες λογικές στρεψοδικίες.  Όπως γράφει ο Έριχ Φρομ στο βιβλίο του «Η Τέχνη της Αγάπης»:

«Η αγάπη της μητέρας, από τη φύση της, δεν υπόκειται σε όρους. Η μητέρα αγαπά το νεογέννητο γιατί είναι παιδί της, και όχι γιατί αυτό εκπλήρωσε κάποιο ειδικό όρο ή ανταποκρίθηκε σε κάποια ιδιαίτερη προσδοκία. Η σχέση με τον πατέρα είναι τελείως διαφορετική. Η μητέρα είναι το σπίτι από το όποιο προερχόμαστε, είναι η φύση, το έδαφος, ο ωκεανός. Ο πατέρας δεν εκπροσωπεί τη φυσική μας καταγωγή. ΟΙ σχέσεις του πατέρα με το παιδί στα πρώτα χρόνια τής ζωής του είναι ελάχιστες σε σύγκριση με αυτές της μητέρας, και η σημασία τους για το παιδί σ’ αυτή την πρώτη περίοδο δεν μπορεί να συγκριθεί με τη σημασία της μητέρας… Η πατρική αγάπη είναι αγάπη υπό όρους. Η αρχή της είναι : “Σ’ αγαπώ γιατί ανταποκρίνεσαι στις προσδοκίες μου, γιατί κάνεις το καθήκον σου, γιατί μου μοιάζεις” […]. Η μητρική αγάπη είναι αγάπη άνευ όρων… Σ’ αυτή την εξέλιξη της στοργής, που έχει επίκεντρο πρώτα τη μητέρα και ύστερα τον πατέρα, στην τελική σύνθεσή της βρίσκεται η όαση της πνευματικής υγείας και της ανέλιξης προς την ωριμότητα».

(Έριχ Φρομ: Η Τέχνη της Αγάπης. Μπουκουμάνης, Αθήνα, 2006)

Σε πλείστες όσες καταστάσεις της καθημερινής ζωής, οι γυναίκες και τα παιδιά αναφέρονται πάντα μαζί. Ακούμε συχνότατα την σύσταση «προηγούνται οι γυναίκες και τα παιδιά», αλλά ποτέ τη σύσταση «προηγούνται οι άνδρες και τα παιδιά». Πράγμα που συνιστά αναγνώριση των ειδικών δεσμών πού υπάρχουν ανάμεσα στις γυναίκες και τα παιδιά.

ΤΟ ΦΥΛΟ ΚΑΙ ΤΑ ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ ΑΝΑΠΑΡΑΓΩΓΙΚΑ ΟΡΓΑΝΑ ΣΤΟ ΣΤΟΧΑΣΤΡΟ

«Το γυναικείο σώμα αποτελεί στόχο υψηλού ενδιαφέροντος της παγκοσμιοποιητικής αλήτ και των δουλόφρονων τεχνο-“επιστημόνων” της: ωάρια, ωοθήκες, μήτρες, και γαλακτοποιητικοί αδένες, όλα τίθενται στο στόχαστρο προκειμένου να επιτευχθεί η ”εξουσιοδοτημένη διαθεσιμότητα” της ανθρώπινης αναπαραγωγής μέσω του ελέγχου και της απαλλοτρίωσης των γυναικείων αναπαραγωγικών οργάνων. Αυτή η “εξουσιοδοτημένη διαθεσιμότητα” είναι προϋπόθεση όχι για την διαμόρφωση ανθρώπων αλλά για την εκτροφή όντων που θα μοιάζουν με “ανθρώπους”. Γι αυτό, η fake τεχνο-“επιστήμη” επιδιώκει να βγάλει τα όργανα αναπαραγωγής από το γυναικείο σώμα: H αναπαραγωγή του ανθρώπου πρέπει να αποκοπεί από τη γυναικεία μήτρα».

Η αποκοπή της αναπαραγωγής από τη γυναικεία μήτρα αποτελεί προϋπόθεση για την εξουσιαστικά επιδιωκόμενη δημιουργία του μετα-ανθρώπου, που δεν έχει κοινά σημεία με τον άνθρωπο όπως τον γνωρίζουμε.

Στην κατεύθυνση αυτή, η τρανσέξουαλ-ιδεολογία παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο καλλιεργώντας στους ανθρώπους την αυταπάτη ότι μπορούν να αλλάξουν τη φύση κατ’ επιλογή και με τη θέλησή τους. Μ’ άλλα λόγια, την αυταπάτη ότι είναι θεοί. Και δεν υπάρχει μεγαλύτερη ψυχική διαστροφή από την αυταπάτη ότι είμαστε θεοί.

Στον πυρήνα της τρανσέξουαλ-ιδεολογίας βρίσκεται ένα κολοσσιαίο ψέμα, που αψηφά τους αμετάβλητους νόμους της φύσης. Δεν έχουμε τη δύναμη να αλλάξουμε το φύλο μας. Είναι στο DNA μας. Είναι στη δομή της βιολογίας μας. Ο άνθρωπος δεν μπορεί να αλλάξει το φύλο του, όσο και να το θέλει. Μπορεί μόνο να επιλέξει ένα σεξουαλικό προσανατολισμό διαφορετικό απ’ αυτόν που συνδέεται με το βιολογικό του φύλο, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δημιουργείται ένα «τρίτο» φύλο και χωρίς αυτό να επικυρώνει τον ισχυρισμό της τρανσέξουαλ-ιδεολογίας ότι «οι τρανς-γυναίκες είναι γυναίκες» και «οι τρανς-άνδρες είναι άντρες».

Από βιολογική άποψη, οι τρανς-γυναίκες και οι τρανς-άνδρες είναι άτομα που διατηρούν το βιολογικό τους φύλο, αλλά έχουν επιλέξει ένα σεξουαλικό προσανατολισμό που δεν εναρμονίζεται μ’ αυτό.  Μ’ άλλα λόγια, βιολογικά, τα φύλα ήταν και παραμένουνε δύο: γυναίκες και άντρες.

Αυτό, φυσικά, θίγει τον πυρήνα της τρανσέξουαλ-ιδεολογίας, οι προπαγανδιστές της οποίας λειτουργούν ως φανατικοί θρησκευτικοί εξτρεμιστές που επιδίδονται σε ένα τζιχάντ κατά του πληθυσμού, εξυπηρετώντας αλλότριες και σκοτεινές σκοπιμότητες που τους υπερβαίνουν. 

ΠΟΙΟΙ ΚΑΘΟΡΙΖΟΥΝ ΤΙΣ ΕΚΑΣΤΟΤΕ ΣΚΟΠΙΜΟΤΗΤΕΣ

Οι αλλότριες και σκοτεινές σκοπιμότητες που καθορίζουν τη ζωή μας σε πλανητικό επίπεδο, προσδιορίζονται και προωθούνται από τις παγκοσμιοποιητικές αλήτ, μέσω της σύγχρονης ναζιστικής διεθνούς, που είναι οργανωμένη κατά το αξεπέραστο ολοκληρωτικό μοντέλο της χριστιανικής εκκλησίας, της ναζιστικής και της κομμουνιστικής οργάνωσης, που επιτρέπει στην ηγεσία της να αυτο-αναπαράγεται διαρκώς, να αποφασίζει για τα σημαντικότερα ζητήματα του πλανήτη και να μη λογοδοτεί ποτέ και σε κανένα. 

Στην κορυφή της οργανωτικής πυραμίδας της σύγχρονης ναζιστικής διεθνούς, υπάρχει ένα αφανές Πολιτικό Γραφείο που αποτελείται από τους αυτοδιορισμένους εκπροσώπους των σημαντικότερων οικονομικών αυτοκρατοριών, από το οποίο οργανώνεται στην αρχή κάθε χρόνου μια σύνοδος της Κεντρικής Επιτροπής της Διεθνούς στο Νταβός (σύγχρονο υποκατάστατο της Νυρεμβέργης), όπου συνωθείται ένα ετερόκλητο πλήθος από εξωνημένα, χρήσιμα ημι-ηλίθια και αναφροδισιακά ζωντανόνεκρα ζόμπι.

Εκεί, οι μεγάλοι χειραγωγοί –τα μέλη του αφανούς Πολιτικού Γραφείου της σύγχρονης ναζιστικής διεθνούς– ανακοινώνουν στις μαριονέτες τους (στα μέλη της ετήσιας σύναξης της Κεντρικής Επιτροπής της), τους σχεδιασμούς, τις αποφάσεις, και τις πολιτικές τους για τη διαχείριση των σημαντικότερων –κατά τη γνώμη τους– ζητημάτων του πλανήτη, κατά το επόμενο έτος. Και οι μαριονέτες τους, αναλαμβάνουν να τις μεταφέρουν και να τις επιβάλουν ως εφαρμόσιμες πολιτικές στις χώρες προέλευσης τους.

Οι μαριονέτες, αποτελούν την Πέμπτη Φάλαγγα των Παγκοσμιοποιητικών αλήτ, στις διάφορες χώρες: Αναλαμβάνουν να «διαχύσουν» τον προσανατολισμό και τις αποφάσεις της Ναζιστικής Διεθνούς του Νταβός στο πολιτικό και οικονομικό περιβάλλον και στην κοινή γνώμη της χώρας τους, και παίζουν ή προορίζονται να παίξουν κάποιο σημαντικό ρόλο στις χώρες από τις οποίες προέρχονται.

 

 

Αντώνης Μανιτάκης: το αβέβαιο μέλλον του κράτους σε μια εποχή που αδυνατεί να το υπερβεί

0

Αντώνης Μανιτάκης

Η κυριαρχία στο θολό τοπίο της παγκόσμιας διακυβέρνησης

Ο Καθηγητής και πρώην Υπουργός Αντώνης Μανιτάκης προσεγγίζει με το νέο βιβλίο του το θέμα της κυριαρχίας του κράτους στο θολό τοπίο της παγκόσμιας διακυβέρνησης. Παρουσίαση αποσπασμάτων απο το βιβλίο.

ΠΡΟΟΙΜΙΟ

Το ζήτημα που τέθηκε με τρόπο έμμεσο αλλά, ταυτόχρονα, και επιτακτικό, με την καλούμενη «παγκοσμιοποίηση» στην πολιτική φιλοσοφία και ειδικότερα στο συνταγματικό δίκαιο και στην πολιτειολογία, αφορά, κατά τη γνώμη μου, τον τρόπο διακυβέρνησης των λαών σε συνδυασμό με τον τρόπο διακυβέρνησης του κόσμου συνολικά, και πιο συγκεκριμένα τον τρόπο διασύνδεσης της κρατικής ή εθνικής διακυβέρνησης με μια υπό διαμόρφωση υπερεθνική, διεθνική ή κοσμοπολίτικη, παγκόσμια διακυβέρνηση.

Το κρίσιμο, δηλαδή, ερώτημα της διακυβέρνησης ενός λαού τίθεται πλέον σε συνάρτηση με τη διακυβέρνηση του κόσμου και εντάσσεται σε μια ορατή ιστορική προοπτική. Η απάντηση στο ερώτημα «Ποιος κυβερνά αυτή τη χώρα» συνυφαίνεται πια με την απάντηση στο ερώτημα «Ποιος κυβερνά αυτόν τον κόσμο και πώς κυβερνιέται ο ίδιος».

 Ποτέ άλλοτε στην ιστορία της ανθρωπότητας ένα τέτοιο ερώτημα δεν τέθηκε με τόσο απτό, καθολικό και τραγικό μαζί τρόπο. Και ποτέ άλλοτε οι τραγικές ή οι ευεργετικές συνέπειες από την ενδεχόμενη επικράτηση μιας παγκόσμιας ενσωματωμένης οικονομίας, που θα διέπεται από τους νόμους της αγοράς και θα καθοδηγείται ή θα εποπτεύεται από υπερεθνικούς και διεθνείς οργανισμούς, δεν είχαν γίνει, τόσο τραγικά αλλά και τόσο καταιγιστικά, αισθητές.

Ακρογωνιαίος λίθος όλης αυτής της ιστορικής εξέλιξης, τόσο όσον αφορά την εσωτερική οργάνωση των κρατών, όσο και σε ό, τι αφορά τη διεθνή συνεργασία τους, υπήρξε η έννοια της κυριαρχίας, δηλαδή της πρωταρχικής και υπέρτατης εξουσίας αυτοπροσδιορισμού ενός κράτους με τον λαό του. Γι’ αυτό και πιστεύω ότι η μελέτη της σημασίας και του νοήματος που αποκτά σήμερα η έννοια αυτή θα μας δώσει το κλειδί για την κατανόηση όλων των αλλαγών και των μετασχηματισμών που συντελούνται σχετικά με τον τρόπο διακυβέρνησης του κόσμου και των λαών.

Θα πρέπει, πάντως, προκαταβολικά να τονιστεί ότι καταλύτης για τις πρωτοφανείς μεταμορφώσεις της κυριαρχίας, που ξεκινούν με την απαγκίστρωση της κρατικής εξουσίας από τη χωρική ή εδαφική της επικράτεια και καταλήγουν στη διαπλοκή της με διεθνείς οργανισμούς και στη διάχυσή της σε ολόκληρο τον κόσμο, στάθηκε η τεχνολογική επανάσταση, η αποκαλούμενη τέταρτη βιομηχανική επανάσταση. Οι κοινωνίες της πληροφορίας, της πλανητικής, ψηφιακής επικοινωνίας και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, που επικάθονται και στηρίζουν τις οικονομίες των διεθνών συναλλαγών, δεν μπορούν να υπάρχουν και να λειτουργούν περιχαρακωμένες στα εδαφικά σύνορα του εθνικού κράτους.

Η αλήθεια είναι, εξάλλου, ότι το κράτος από τη μια μεριά είναι πολύ μικρό για να αντιμετωπίσει τα μεγάλα πλανητικής διάστασης προβλήματα, όπως είναι η επιβίωση του πλανήτη από την κλιματική αλλαγή, η προστασία της δημόσιας υγείας από τις πανδημίες ή ο έλεγχος της βιοτεχνολογίας και της ρομποτικής τεχνολογίας κ.ά. Από την άλλη μεριά, το κράτος είναι πολύ μεγάλο για να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά προβλήματα τοπικού, εθνικού ή ειδικού ενδιαφέροντος.

Η κρατική κυριαρχία στέκεται, από αυτήν την άποψη, εμπόδιο στην αντιμετώπιση αυτών των προβλημάτων, που ξεπερνούν ή υπερβαίνουν τα κρατικά σύνορα ή είναι πολύ μικρά και μικροσκοπικά για μια υπερεθνική αντιμετώπιση.

Σε κάθε περίπτωση, οι διαδικασίες της δημιουργίας υπερεθνικών ή διεθνικών ενοτήτων και διεθνών οργανισμών δεν είναι δυνατόν, ούτε πρέπει στην παρούσα ιστορική φάση, να νοηθούν αποκλειστικά ως διαδικασίες απίσχνασης ή εξαφάνισης των «κρατικών επικρατειών» και της κυριαρχίας τους αλλά ως διαδικασίες συμμετοχής ή ενσωμάτωσής τους σε μια μορφή διεθνικής, παγκόσμιας διακυβέρνησης, που θα αποτελείται από μετασχηματισμένες κρατικές οντότητες και θα συνθέτουν όλες μαζί μια δικτυωμένη, πλανητικά, συνένωση Πολιτειών και λαών.

Τα κράτη δρουν, τελικά, ως οι βασικοί συντελεστές της παγκοσμιοποίησης και μιας διεθνικής, παγκόσμιας διακυβέρνησης και εξακολουθούν να παίζουν στις διεθνείς σχέσεις πρωταγωνιστικό ρόλο, μέσω συμμαχιών και διεθνών οργανισμών, με στόχο την εγκαθίδρυση κοινών κανόνων και θεσμών που θα διέπουν τις διεθνείς έννομες σχέσεις. Και όπως πάντα, είναι τα ίδια που κηρύσσουν πόλεμο και εγγυώνται την ειρήνη, μαζί με την εθνική και δημόσια ασφάλεια και την προαγωγή της ευημερίας των λαών τους.

Η κρατική ενότητα παραμένει το πιο άμεσο και σίγουρο σημείο αναφοράς των επιχειρήσεων, των ατόμων και των ομάδων για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων και των συμφερόντων τους. Ενώ, από την άλλη, η «κρατική» δημοκρατία είναι ο μόνος νομιμοποιημένος εκπρόσωπος των διάφορων πολιτικών «κοινωνιών» ανά τον κόσμο, και η μόνη οργανωμένη και ενοποιητική δύναμη για την αντιμετώπιση όλων των προβλημάτων που ανακύπτουν από την παγκοσμιοποίηση. Με εξασθενημένη ή άκρως σχετικοποιημένη τη λαϊκή κυριαρχία, η δημοκρατική Πολιτεία παραμένει, παρ’ όλα αυτά, η πιο νομιμοποιημένη και η πιο αντιπροσωπευτική δύναμη για τη μετάβαση από την παλιά στη νέα τάξη πραγμάτων.

Αυτό σημαίνει ότι, στη μεταβατική αυτή περίοδο, το κράτος δεν εξαφανίζεται ούτε αποδυναμώνεται. Αντίθετα, μετασχηματίζεται σε τοπικό ή περιφερειακό παράγοντα μιας απρόσωπης, πολυδαίδαλης, παγκόσμιας δικτύωσης διεθνών σχέσεων κυριαρχίας κρατών, διεθνών οργανισμών και αγορών. Το μέλλον του κράτους μπορεί μεν να φαντάζει σήμερα αβέβαιο, η αδήριτη όμως εθνική και διεθνής πραγματικότητα μας δείχνει, παρ’ όλες τις δυσοίωνες για το ίδιο προβλέψεις, ότι το κράτος καλώς κρατεί, ζει και βασιλεύει και τον κόσμο κυριεύει, θύμα και συντελεστής μαζί της παγκοσμιοποίησης.

Η σχέση του κράτους και της κυριαρχίας με την παγκοσμιοποίηση και την παγκόσμια διακυβέρνηση είναι ένα θέμα που με απασχολεί σοβαρά από τις αρχές του αιώνα, από τότε που εμφανίστηκε το φαινόμενο της παγκοσμιοποίησης και άρχισε να συζητείται στην ελληνική και στην αλλοδαπή βιβλιογραφία.

Σε όλες τις σχετικές μελέτες μου η ιδέα που με κατατρύχε και μου έχει γίνει έμμονη είναι η έννοια της κυριαρχίας, την οποία θεωρώ ως την πλέον θεμελιώδη του συνταγματικού δικαίου και της πολιτειολογίας, καταστατική και για τους δύο κλάδους. Αποτελεί την πεμπτουσία του κράτους και τον θεμέλιο λίθο της Δημοκρατίας. Αυτός είναι ο μίτος που ακολουθώ όταν πραγματεύομαι θέματα του κράτους, της Δημοκρατίας και του κράτους δικαίου.

*   *   *

Αισθάνομαι την ανάγκη να ευχαριστήσω, ακόμη μια φορά, τη συνάδελφο Λίνα Παπαδοπούλου για την καλοσύνη που είχε να διαβάσει τις αρχικές ψηφιακές γραφές του δοκιμίου και να κάνει χρήσιμες υποδείξεις, κυρίως σε ό,τι αφορά το κεφάλαιο για την Ευρώπη

Ευχαριστώ θερμά τη φιλόλογο Μαρία Ηλιάδου για τη σχολαστική γλωσσική επιμέλεια του κειμένου και τις συζητήσεις που είχα μαζί της.

Και, βέβαια, τον εκδοτικό οίκο Αλεξάνδρεια για την πρόθυμη αποδοχή και την ιδιαίτερα επιμελημένη έκδοση του δοκιμίου.

Η μελέτη δεν θα είχε πραγματοποιηθεί, αν δεν τύγχανε της ευγενικής χορηγίας του Πανεπιστημίου “Λευκωσία” της Κύπρου και αν δεν εργαζόμουν στο φιλόξενο  ακαδημαϊκό περιβάλλον της Νομικής Σχολής του.

Αντώνης Μανιτάκης

Καλαμάκι (Πρόπαν) Πηλίου, Σεπτέμβριος 2023

ΠΡΟΔΗΜΟΣΊΕΥΣΗ “Καθημερινή”: Ο αξεπέραστος ορίζοντας του κράτους

  • Η Καθημερινή
  • 10 Dec 2023
  • Του ΑΝΤΩΝΗ ΜΑΝΙΤΑΚΗ
  • Προδημοσίευση από το δοκίμιο του Αντώνη Μανιτάκη, «Η κυριαρχία στο θολό τοπίο της παγκόσμιας διακυβέρνησης», Αλεξάνδρεια, 2023.

Η εξέγερση των Πατρών προβάλλεται στην πρόσοψη της Βουλής με αφορμή τα 200 χρόνια από την Επανάσταση και την Παγκόσμια Ημέρα Φιλελληνισμού και Διεθνούς Αλληλεγγύης. Τα σύγχρονα κράτη, παρότι διαπλέκονται σε δίκτυα οικονομικών, γεωπολιτικών και αμυντικών συνασπισμών, διατηρούν την αυτοτέλεια και την αυτονομία τους. Με τη μία ή την άλλη μορφή, το κράτος θα είναι πάντα παρόν.

Η παγκοσμιοποίηση επέδρασε καταλυτικά στη φυσιογνωμία και στις λειτουργίες του κράτους. Στην πραγματικότητα δεν απείλησε ούτε αμφισβήτησε την υπόστασή του, το ανάγκασε να μεταμορφωθεί. Μάρτυρας αδιάψευστος, η παγκόσμια, πολύπλοκη και συνεχώς αυξανόμενη διασύνδεση κρατών, εθνικών οικονομιών, πολιτισμών, αγορών, διεθνών ψηφιακών συναλλαγών, αμυντικών συμμαχιών, και πλανητικής εμβέλειας μαζικών μέσων επικοινωνίας και κοινωνικής δικτύωσης. Το κράτος βρίσκεται πλεγμένο σε ένα εκτεταμένο παγκόσμιο δίκτυο πολύμορφων διασυνδέσεων, τόσων και τέτοιων, που το εμποδίζουν να εκπληρώσει ακόμη και τις πιο βασικές λειτουργίες του, χωρίς να προστρέξει στις διεθνείς συνεργασίες, συμφωνίες ή συμμαχίες και να λάβει σοβαρά υπόψη του τις διεθνείς αγορές. Η ίδια η υπόστασή του εξαρτάται από αυτές.

Τα κράτη δραστηριοποιούνται, διαδραματίζοντας έναν ενεργό και καθοριστικό ρόλο στη διαδικασία της παγκοσμιοποίησης και συμμετέχοντας αποφασιστικά στην αντιμετώπιση των προκλήσεων και διακινδυνεύσεων, που ανακύπτουν από τις γεωπολιτικές ανακατατάξεις και από τις τεχνολογικές προκλήσεις της ψηφιακής επανάστασης. Τα αιτήματα και οι εκκλήσεις για παρέμβαση του κράτους στην οικονομία, στην κοινωνία, στη δημόσια υγεία, στο περιβάλλον και στον έλεγχο των νέων τεχνολογιών δεν σταματούν. Αυτό αποδεικνύει πόσο παραπλανητική είναι σήμερα η αναφορά στην «επιστροφή» του κράτους, αφού, άλλωστε, ποτέ δεν είχε αποχωρήσει.

Με τη μία ή την άλλη μορφή, το κράτος ήταν και, όπως όλα δείχνουν, θα είναι πάντα παρόν. Aλλοτε ως αίτημα του μικρού και άλλοτε του μεγάλου κράτους. Aλλοτε ως έντονα παρεμβατικό στην οικονομία, όπως τα χρόνια ιδίως μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ή τη δεκαετία του ’70 και ’80 με τις κοινωνικοποιήσεις και τις εθνικοποιήσεις. Αλλοτε ως εγγυητής της ελεύθερης οικονομίας και στήριγμα των ιδιωτικοποιήσεων, όπως συνέβη τη δεκαετία του ’90, την περίοδο της νεοφιλελεύθερης απορρύθμισης. Και άλλοτε, ως προγραμματιστής της οικονομικής ανάπτυξης και εγγυητής της ιδιωτικής οικονομικής πρωτοβουλίας ή ως δημιουργός και εγγυητής του κοινωνικού κράτους, προστάτης του περιβάλλοντος και των δημόσιων κοινωνικών αγαθών. Και πάντα ως εγγυητής της κρατικής και προσωπικής ασφάλειας και της κοινωνικής ειρήνης, της οικονομικής, της πολιτικής και προσωπικής ελευθερίας. Κυρίως, όμως, ως ακοίμητος φρουρός της εδαφικής ακεραιότητας και της ανεξαρτησίας της χώρας, ως φορέας ετοιμοπόλεμης ή και εμπόλεμης δύναμης και ως ειρηνοποιός των εμφύλιων συρράξεων και των κοινωνικών συγκρούσεων.

Δεν βρισκόμαστε, άρα, με βάση αυτά που προελέγχθηκαν, μπροστά σε μια υποχώρηση ούτε σε μια επιστροφή του παλιού, φιλελεύθερου κράτους αλλά σε μια νέα μορφή κράτους, της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας της αγοράς, σε αντιδιαστολή προς το φιλελεύθερο κράτος της εθνικής οικονομίας της αγοράς. Ενα κράτος που βρίσκεται, μάλιστα, υπό συνεχή αναδιαμόρφωση, όπως ακριβώς συμβαίνει και με την κυριαρχία του. Η νέα αυτή μορφή κράτους, σε ό,τι αφορά κυρίως τα κράτη της Ευρώπης και γενικά της Δύσης, αλλά και πολλά της Ανατολής και της Ασίας, διατηρεί τα δομικά του χαρακτηριστικά ως φιλελεύθερο, με τον σχετικό διαχωρισμό της κρατικής και πολιτικής εξουσίας από την κοινωνία και την οικονομία της αγοράς και, κυρίως, με τη συνταγματική προστασία των ατομικών δικαιωμάτων και ελευθεριών και την κατοχύρωση της διάκρισης των εξουσιών.

Είναι αλήθεια ότι στο πολύπλοκο παγκόσμιο και διεθνές σύστημα διακυβέρνησης, πολλές και βασικές «κυβερνητικές» λειτουργίες του κράτους, ιδίως οικονομικές, όπως οι χρηματοπιστωτικές και εμπορικές συναλλαγές, οι επικοινωνίες, τα μέσα μαζικής δικτύωσης και επικοινωνίας, έχουν, κατά ένα μεγάλο μέρος, απαγκιστρωθεί από την εθνική επικράτεια και υπερβαίνουν τα κρατικά σύνορα. Αλλες όμως, όπως οι λειτουργίες της παιδείας, υγείας, κοινωνικής προστασίας και ασφάλισης, του πολιτισμού, της αστυνόμευσης και της εθνικής ασφάλειας, εξακολουθούν να ασκούνται βασικά από το ίδιο. Την ίδια στιγμή που άλλες τις μοιράζεται το κράτος με διεθνείς ή υπερεθνικούς ή διεθνικούς ή παγκόσμιους οργανισμούς, συμμετέχοντας ενεργά στη διαδικασία της παγκόσμιας ρύθμισης (global regulation).

Επομένως, το κράτος, υπό την επίδραση των διεθνών εξελίξεων, αλλάζει διαρκώς και σκοπούς και λειτουργίες, χωρίς ωστόσο να παύσει να ασκεί τις αναγκαίες στο εθνικό επίπεδο κλασικές λειτουργίες, ασφάλειας και ευημερίας.

Ο ρόλος του αναπόδραστα διευρύνεται και ενισχύεται και πολύ απέχει από το να αποδυναμώνεται. Τούτο είναι εμφανές, κυρίως, στον τομέα της προστασίας της εθνικής άμυνας και κρατικής ασφάλειας, όπου οι κυβερνοεπιθέσεις και ο πολλαπλασιασμός των απειλών και των διακινδυνεύσεων, τρομοκρατικών και άλλων, μέσω του Διαδικτύου, αναγκάζουν το κράτος, για να ανταποκριθεί στα καθήκοντά του, να εξοπλιστεί με μέσα ψηφιακά, τόσα και τέτοια, που τείνουν να το καταστήσουν πανοπτικό και πάνοπλο, ψηφιακά και αμυντικά. Η κλιματική αλλαγή κάνει, τέλος, το κράτος ακόμη πιο αναγκαίο ή απαραίτητο και κεντρικά υπεύθυνο όχι μόνον της ασφάλειάς μας αλλά και της επιβίωσής μας με μια βιώσιμη ανάπτυξη. Ενώ, παράλληλα, οι πρωτοφανείς και απρόβλεπτες γεωπολιτικές ανακατατάξεις το καθιστούν παράγοντα «παγκόσμιας» εμπόλεμης σύρραξης αλλά και ειρήνευσης, συντελεστή άλλοτε διεθνούς αστάθειας και άλλοτε της διεθνούς σταθερότητας και ασφάλειας.

Απο διεθνιστική σκοπιά, η οποία μας επιτρέπει να ανακαλύψουμε μια πλειάδα παγκόσμιων, διεθνών ή διεθνικών οργανισμών, δημόσιων ή ιδιωτικών, οι οποίοι συνυπάρχουν, συνεργάζονται, αντιπαρατίθενται και ανταγωνίζονται μεταξύ τους, άλλοτε με φειδώ και άλλοτε με απληστία. Μπορούμε, έτσι, να διαγνώσουμε, μέσα από το πρίσμα αυτό, την πολυσύνθετη πορεία προς μια πολυδαίδαλη, πολυεπίπεδη και πολυκεντρική παγκόσμια διακυβέρνηση.

Η πολυπρισματική αυτή θεώρηση μας παρακινεί, επί πλέον, να εγκαταλείψουμε την πρόσληψη του κράτους και του κρατικού δικαίου ως ενός μονολιθικού, αυτάρκους και αυτοαναφερόμενου συστήματος κανόνων δικαίου, που αντιπαρατίθεται με τις υπερεθνικές έννομες τάξεις.

Η έντονη, ωστόσο, τάση διεθνοποίησης της εθνικής έννομης τάξης και η όλο και μεγαλύτερη ώσμωσή της με τη διεθνή έννομη τάξη δεν μας οδηγεί, πάντως, και στην άρνηση αντιμετώπισης της εθνικής έννομης τάξης, ως μιας σχετικά αυτόνομης και αυτοδύναμης τάξης δικαίου, με τη δική της θεσμική ιδιαιτερότητα, συνταγματική ταυτότητα και ικανότητα πολιτικού αυτοκαθορισμού, ισότιμης με κάθε άλλη εθνική έννομη τάξη.

Η οικουμενικά (global) πολυκεντρική και διεθνική (transnational) αυτή θεώρηση της παγκόσμιας διακυβέρνησης (global governance) μας προτρέπει, επί πλέον, να αντιμετωπίζουμε το κρατικό δίκαιο, και αυτό ως τμήμα ενός παγκόσμιου συνταγματικού πλουραλισμού, ο οποίος αγκαλιάζει τη συνύπαρξη πολλαπλών, αυτόνομων, διεθνικών και εθνικών έννομων τάξεων που δρουν συμπλεκόμενες ή αντιπαρατιθέμενες. Η ίδια θεώρηση συμπλέει, βέβαια, και με την πρόσληψη της παγκόσμιας διακυβέρνησης, ως ενός μη τυποποιημένου και δυναμικού συστήματος διακρατικής, πολυπολιτισμικής, πολυεθνικής και πολυκλαδικής έννομης ρύθμισης. Η πρόσληψη της κρατικής κυριαρχίας που αρμόζει, επομένως, σε συνθήκες έκρηξης πολλαπλών και σύνθετων αυτόνομων νομιμοτήτων, είναι εκείνη ενός πλέγματος «δια-νομιμοτήτων», οι οποίες συγκροτούν μια πλειάδα κρατικών επικρατειών, που συνυπάρχουν, συχνά ανταγωνιστικά, με δεκάδες άλλες «λειτουργικές», τομεακές ή κλαδικές, επικράτειες διεθνών οργανισμών, όπως είναι, μεταξύ πολλών, η Παγκόσμια Οργάνωση Εμπορίου, Συναλλαγών, Υγείας, το ΝΑΤΟ, η Ε.Ε. κ.ά.

Με αυτήν την έννοια, η παγκόσμια, διεθνική, διακυβέρνηση είναι από τη φύση της «πλουραλιστική». Η κρατική επικράτεια δεν είναι μεν το μοναδικό πεδίο, ο μοναδικός «τόπος» άσκησης της κυριαρχίας. Παραμένει, όμως, ο κύριος και ο πλέον ενεργός συντελεστής της απρόβλεπτης διαδικασίας της παγκοσμιοποίησης, αν ληφθεί υπόψη η ενεργός δράση του διά μέσου των λειτουργικών ή τομεακών «επικρατειών», όπως είναι εκείνες των διεθνών οργανισμών, των πολυποίκιλων εμπορικών διεθνών συναλλαγών, των χρηματοπιστωτικών οργανισμών και των πολυεθνικών επιχειρήσεων, των μέσων μαζικής ενημέρωσης και κοινωνικής δικτύωσης κ.ά. Σε κάθε μια από αυτές τις λειτουργικές επικράτειες, οι κρατικοί συντελεστές της διαδραματίζουν, εμφανώς ή και αφανώς, ενεργό ρόλο στο θέατρο των διεθνών εξελίξεων. Λειτουργούν ως πρωταγωνιστές ενός πολυκεντρικού και πολυεπίπεδου πολυεθνικού συστήματος πολλαπλών λειτουργικών επικρατειών.

Επομένως, το σύγχρονο κράτος, δημιούργημα μιας ιστορικής διαδικασίας αιώνων, εξακολουθεί να αναπτύσσεται, να μεταμορφώνεται και να παραμένει στην ημερήσια διάταξη της σύγχρονης κοσμογονίας.

Το εθνικό δίκαιο έχει, από τη μεριά του, δείξει και αυτό απαράμιλλη ικανότητα, επιλέγοντας από συγγενή, εθνικά ή διεθνή, νομικά συστήματα στοιχεία κανονιστικά, τα οποία ενσωματώνει και αφομοιώνει στο δικό του νομικό σύστημα, όπως συμβαίνει με τις διεθνείς κατοχυρώσεις των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Η προσαρμοστική του δεινότητα είναικαι εδώ εντυπωσιακή και δεν πρέπει να υποτιμάται.

Ετσι, μπορεί μεν το κράτος εξαιτίας της έντονης διεθνοποίησης του εθνικού δικαίου να έχει χάσει το μονοπώλιο της διεθνούς ή διεθνικής έννομης ρύθμισης, δεν έχει, όμως, πάψει να είναι το βασικό κέντρο παραγωγής εθνικών και διεθνών κανόνων δικαίου. Παρά τις απώλειες που υπέστη με την εκχώρηση κυριαρχικών του δικαιωμάτων σε διεθνείς οργανισμούς, όπως εκείνη της Ευρωπαϊκής Ενωσης, η κυριαρχία εξακολουθεί να παραμένει η κεντρική, εμπειρικά και κανονιστικά, κατηγορία που συμβάλλει στη διατήρηση και διαφύλαξη της κρατικής ανεξαρτησίας, της πολιτικής αυτονομίας και του πολυπολιτισμικού πλουραλισμού. Παράλληλα, η διαρκώς αυξανόμενη, διεθνική ή παγκόσμια διασύνδεση και διαπλοκή κρατών, κοινωνιών και οικονομιών, δημιούργησαν ευνοϊκές συνθήκες ενίσχυσης της σημασίας και ισχύος εθνικών κυβερνήσεων και κρατών. Στο πλαίσιο, βέβαια, πάντα των κραυγαλέων ανισοτήτων και διαφοροποιήσεων ισχύος και μεγέθους μεταξύ κρατών, φορέων κατά τα άλλα ίσης, τυπικά, κυριαρχίας.

Από όποια σκοπιά και αν το κοιτάξουμε, πάντως, η διαμεσολάβηση των κρατικών οντοτήτων, των κυρίαρχων και τυπικά ίσων, αλλά ουσιαστικά άνισων πολιτειακών αυτών οντοτήτων ανά τον κόσμο, είναι για την προώθηση της παγκόσμιας ή πλανητικής διακυβέρνησης και αναγκαία και αναπόφευκτη. Η εξέλιξη αυτή δεν μειώνει· αντίθετα, ενισχύει την επίδραση του διεθνούς και πλανητικού δικαίου (global law) επί του κρατικού, η οποία γίνεται εξ αποτελέσματος, ούτως ή άλλως, πιο πολύπλοκη και πιο σύνθετη από μια απλή και επιφανειακή σύνδεσή του με το εθνικό. Διότι στην πραγματικότητα συντελείται μια στενή διασύνδεση, αλληλοδιείσδυση και αλληλοεπίδραση μεταξύ των δύο μορφών νομιμοτήτων, της εθνικής με τη διεθνική ή παγκόσμια.

Υπό την επίδραση των διεθνών εξελίξεων το κράτος αλλάζει σκοπούς και λειτουργίες, παραμένει πάντα, ωστόσο, εγγυητής της ασφάλειας και της ευημερίας.

Το αρχαϊκό ερώτημα, «ποιος κυβερνά και πώς κυβερνιέται αυτή η χώρα», συνυφαίνεται, πλέον, σήμερα με το εξίσου καυτό και αγωνιώδες ερώτημα: «ποιος κυβερνά και πώς κυβερνιέται αυτός ο κόσμος».

Ποτέ άλλοτε στην ιστορία της ανθρωπότητας ένα τέτοιο ερώτημα δεν τέθηκε με τόσο απτό, καθολικό και τραγικό, συνάμα, τρόπο.

Οι οικουμενικές αυτοκρατορίες του παρελθόντος ήταν ένα ατελές και περισσότερο φαντασιακό πρόπλασμα της σημερινής οικουμενικής απόπειρας εγκαθίδρυσης μιας πλανητικής διακυβέρνησης.

Και ποτέ άλλοτε οι τραγικές ή οι ευεργετικές συνέπειες από την ενδεχόμενη επικράτηση μιας παγκόσμιας ενσωματωμένης και ανταγωνιστικής οικονομίας της αγοράς, που θα διέπεται από τους κανόνες μιας διεθνικής διακυβέρνησης και θα εποπτεύεται από υπερεθνικούς οργανισμούς, δεν είχαν γίνει τόσο τρομακτικά αισθητές στις παγκόσμιες ανισότητες και στις γεωπολιτικές ανακατατάξεις.

Ταυτόχρονα, όμως, και σε αντιπαράθεση με την προηγούμενη ιστορική τάση, ποτέ άλλοτε το εθνικό κράτος δεν είχε μετεξελιχθεί σε τοπικό ή περιφερειακό παράγοντα μιας απρόσωπης, πολυδαίδαλης, παγκόσμιας δικτύωσης διεθνών σχέσεων ισχύος και κυριαρχίας κρατών, διεθνών οργανισμών και αγορών. Το μέλλον του κράτους μπορεί μεν να φαντάζει, σήμερα, αβέβαιο, η αδήριτη όμως εθνική και διεθνής πραγματικότητα, μας δείχνει, παρ’ όλες τις δυσοίωνες, εκ πρώτης όψεως, για το ίδιο προβλέψεις, ότι

το κράτος καλώς κρατεί, ζει και βασιλεύει και τον κόσμο κυριεύει, θύμα και συντελεστής μαζί της παγκοσμιοποίησης.  επικρατειών.

Επομένως, το σύγχρονο κράτος, δημιούργημα μιας ιστορικής διαδικασίας αιώνων, εξακολουθεί να αναπτύσσεται, να μεταμορφώνεται και να παραμένει στην ημερήσια διάταξη της σύγχρονης κοσμογονίας. Το εθνικό δίκαιο έχει, από τη μεριά του, δείξει και αυτό απαράμιλλη ικανότητα, επιλέγοντας από συγγενή, εθνικά ή διεθνή, νομικά συστήματα στοιχεία κανονιστικά, τα οποία ενσωματώνει και αφομοιώνει στο δικό του νομικό σύστημα, όπως συμβαίνει με τις διεθνείς κατοχυρώσεις των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Η προσαρμοστική του δεινότητα είναι και εδώ εντυπωσιακή και δεν πρέπει να υποτιμάται.

 

Επιμύθιο: με το βλέμμα στραμμένο στο αβέβαιο μέλλον του κόσμου  και με το νου αγκιστρωμένο στο φωτισμένο παρελθόν του

 

  1. Από την αφήγηση της ιστορικής πορείας της κυριαρχίας που επιχειρήσαμε, εκείνο που έμεινε, ως καταστάλαγμα, και μας παρηγορεί, είναι ότι η Αγία Τριάδα του εθνικού συνταγματισμού (Constitutionalist Trinity – the trinitarian mantra of the constitutionalist faith, δημοκρατία [κρατική/λαϊκή κυριαρχία], δικαιώματα του ανθρώπου και κράτος δικαίου), ακριβό κληροδότημα του ευρωπαϊκού πολιτικού Διαφωτισμού, εξακολουθεί να μας διαφωτίζει, να μας εμπνέει και να μας καθοδηγεί, ως φάντασμα, στην αβέβαιη πορεία μας στο θολό τοπίο μιας δύσβατης, ανεξιχνίαστης και απρόβλεπτης παγκοσμιοποίησης.[1]

Η πίστη μας στα δικαιώματα του ανθρώπου, στην κρατική και λαϊκή κυριαρχία και στο κράτος δικαίου, παρά τις όποιες αμφιβολίες, αμφισβητήσεις ή ειρωνείες ή περιφρονήσεις συνοδεύουν την εφαρμογή τους, μας προσφέρει ένα ιδεατό πρότυπο, υπό το φως του οποίου μπορούμε να αξιολογούμε νομικά και ηθικοπολιτικά αποφάσεις και ενέργειες κρατών και διεθνών οργανισμών, πολιτικών οργανώσεων και διεθνών συμβάσεων ή συμφωνιών.

Με αυτήν την έννοια, οποιαδήποτε μορφή άσκησης εξουσίας ή εφαρμογής δημόσιας πολιτικής εκδηλωθεί σε εθνικό ή διεθνές επίπεδο υπόκειται σε κριτική και έλεγχο, και θα πρέπει να αξιολογείται και να δικαιολογείται νομικά και πολιτικά με αναφορά στους τρεις αυτούς ιερούς κανόνες αναφοράς. Η νομιμοποιητική αυτή τριάδα, ως κεντρική φιγούρα του σύγχρονου πλουραλιστικού συνταγματισμού, διεθνικού ή παγκόσμιου, συναρθρώνεται, λογικά και θεσμικά, τόσο με τις αξίες της ατομικής αυτονομίας και του συλλογικού/πολιτικού αυτοπροσδιορισμού ατόμων και λαών όσο και με την ιδέα μιας συντεταγμένης και εύτακτης Πολιτείας σε μια ασταθή και ανισόρροπη παγκόσμια έννομη τάξη.[2]

Τα νομιμοποιητικά αυτά θεμέλια του συνταγματισμού είναι ανυπέρβλητα, όπως δείχνει η ιστορική πορεία του παγκόσμιου συνταγματικού πλουραλισμού και οι συνεχείς απόπειρες μιας διεθνικής μορφής παγκόσμιας διακυβέρνησης, σε Ανατολή και Δύση, Ευρώπη, Αμερική, Ασία ή Αφρική. Όπως και αν προσληφθούν τα νομιμοποιητικά αυτά θεμέλια, είτε ως αξίες ή ως αρχές οικουμενικής αποδοχής είτε απλώς ως οργανωτικά θεμέλια μιας οποιασδήποτε μορφής παγκόσμιας διακυβέρνησης, δεν φαίνεται να αντικαθίστανται ούτε διαφαίνεται να κυοφορούνται άλλες αξίες.

Όσο σίγουροι όμως και αν δείχνουμε να είμαστε για την αξία και την ανθεκτικότητα των φιλελεύθερων και δημοκρατικών ιδεών μας, άλλο τόσο αβέβαιοι και ανήσυχοι πρέπει να είμαστε για την εφαρμογή τους στην πράξη, σε μια υπό διαμόρφωση και εν εξελίξει πορεία της ανθρωπότητας προς άγνωστες και απρόβλεπτες μορφές παγκόσμιας διακυβέρνησης. Όχι μόνον γιατί οι μορφές αυτές είναι ακόμη αδιαμόρφωτες και ασταθείς, αλλά κυρίως διότι είναι ευεπίφορες και ευάλωτες σε ανατροπές και πισωγυρίσματα. Και κυρίως διότι συντελεστές της πορείας τους είναι, όπως είδαμε, τα κράτη, και μάλιστα τα μεγάλα, Ρωσία, ΗΠΑ Κίνα, ακόμη και η Τουρκία, με διαφορετικά πολιτικά καθεστώτα και μορφές εθνικής διακυβέρνησης.

Η πρόσφατη ιστορική εμπειρία μάς δείχνει ότι η εσωτερική πολιτική κατάσταση της κάθε χώρας επηρεάζει και την εξωτερική συμπεριφορά της, τη στάση της στη διεθνή έννομη τάξη και τελικά στη διακυβέρνηση του κόσμου. Ολοκληρωτικό σύστημα διακυβέρνησης στη Ρωσία, δεσποτικό στην Κίνα και μια ασταθής δημοκρατικά και διχασμένη πολιτικά χώρα των ΗΠΑ, , ενώ αυταρχικά και λαϊκίστικα πολιτικά καθεστώτα, με μανδύα δημοκρατικό και φιλελεύθερο, αντιστέκονται και δυσκολεύουν, έως ακυρώνουν, κάθε είδους πορεία προς μια μορφή παγκόσμιας διακυβέρνησης.

Το ιστορικό παράδειγμα της Ρωσίας είναι, επ’ αυτού, αποκαλυπτικό. Ένα απολυταρχικό πολιτικό καθεστώς, με κουλτούρα και παράδοση ευρωασιατική, ξένο προς τις αξίες της δημοκρατίας και του φιλελευθερισμού, σε μια χώρα που δεν γνώρισε δημοκρατική επανάσταση και της οποίας λαός δεν ενστερνίστηκε ποτέ, ως οργανωμένο πολιτικό σύνολο, τα δημοκρατικά και φιλελεύθερα ιδεώδη, διεξάγει έναν πόλεμο εθνικιστικό, με έναν αιώνα καθυστέρηση, φέρνοντας γεωπολιτική αναστάτωση και ανατρέποντας προοπτικές ειρήνης, τουλάχιστον στην Ευρώπη. Στάση συνειδητά εχθρική προς τις αξίες της Δύσης, όπως δηλώνεται άλλωστε, και προς την ειρηνική συνεργασία των λαών.

Είναι προφανές ότι καθεστώτα όπως της Ρωσίας ή καθεστώτα αυταρχικά, εθνικολαϊκίστικα ή νεοφασιστικά αντιμάχονται αντικειμενικά κάθε είδους συναδέλφωση των λαών, ειρηνική διευθέτηση εθνικών διαφορών και στήριξη διεθνών θεσμών και οργανισμών πλανητικής εμβέλειας. Και, φυσικά, κάθε είδους πολιτική και ατομική ελευθερία στο εσωτερικό τους και στους λαούς των άλλων χωρών, αφού η ιδεολογία τους είναι μισαλλόδοξη.

Από τη στιγμή που δεχτήκαμε, ωστόσο, ότι τα κράτη είναι οι δραστήριοι συντελεστές της παγκοσμιοποίησης, της παγκόσμιας διακυβέρνησης και του παγκόσμιου συνταγματικού πλουραλισμού, υποχρεούμαστε ταυτόχρονα να δεχτούμε ότι και η ιστορική πορεία προς την κατεύθυνση αυτή συναρτάται με τη συμπεριφορά των μεγάλων, ηπειρωτικής εμβέλειας, κρατών ή συμμαχιών και εξαρτάται από την πολιτική τους ιδεολογία και την πολιτική τους διακυβέρνηση.

Θολός και ομιχλώδης διαγράφεται, άρα, ο ορίζοντας της πολιτικής παγκοσμιοποίησης ή της παγκόσμιας διακυβέρνησης και αβέβαιη και απρόβλεπτη η εξέλιξη του. Το μόνο σχετικά σίγουρο είναι ότι πορευόμαστε, προς το παρόν, προς μια παγκόσμια, διεθνική διακυβέρνηση, χωρίς παγκόσμιο κράτος και χωρίς, ευτυχώς, παγκόσμια κυβέρνηση. Η ελκυστική ιδέα δημιουργίας μιας παγκόσμιας δημοκρατικής κυβέρνησης, πέρα και ενάντια ή πάνω από τα κράτη, μοιάζει με χίμαιρα, και στην καλύτερη περίπτωση με ουτοπία, που σε κάθε περίπτωση εγκλείει τρομακτικές διακινδυνεύσεις και σίγουρα δεν είναι ένα οικοδόμημα του κόσμου τούτου.[3]

Με την παγκοσμιοποίηση έγινε τουλάχιστον φανερό ότι ο κόσμος είναι πολυσύνθετος, πολύπλοκος, απρόβλεπτος, γεμάτος αντιθέσεις αλλά και δυνατότητες, ότι το διεθνές οικονομικό και πολιτικό σύστημα χαρακτηρίζεται από ένα δαιδαλώδες πλέγμα σχέσεων κυριαρχίας, δηλαδή εξουσιών δύναμης και ισχύος μεταξύ κρατών, διεθνών οργανισμών, παγκόσμιων αγορών και, ανεξέλεγκτων, παγκόσμια, ιδιωτικών συμφερόντων, που ελέγχουν και εκμεταλλεύονται τις νέες, πλανητικής εμβέλειας, τεχνολογίες. Η κυριαρχία διαχέεται, έτσι, σε όλη την υφήλιο και μετασχηματίζεται, νομικά, σ’ ένα αξεδιάλυτο σύμπλεγμα πολλαπλών εννόμων, διεθνών, σχέσεων εξουσίασης και ισχύος. Οι τελευταίες σχηματίζουν, όλες μαζί, έναν πολυκέντρο και πολυεπίπεδο εικονικό τόπο, συντεταγμένης νομικά διασύνδεσής τους.

Οι σχέσεις του εθνικού κράτους με τους διεθνείς οργανισμούς, του εθνικού με τον παγκόσμιο συνταγματισμό και με τις μορφές της παγκόσμιας διακυβέρνηση δεν είναι, πάντως, μονομερείς αλλά αμφιμερείς και αμφίρροπες. Δεν είναι, σίγουρα, αντιθετικές ούτε συγκρουσιακές μεταξύ τους, όπως πιστεύεται, αν και βρίσκονται διαρκώς σε ένταση. Αντίθετα, οι δύο αυτές οντότητες αναγκάζονται να ενεργούν αμοιβαία ή από κοινού, ως δυνάμεις αλληλοενισχυόμενες και αλληλοεξαρτώμενες.[4] Η μια καθορίζει την φυσιογνωμία της άλλης και επηρεάζεται από αυτήν.

Σε αυτήν την πολυεπίπεδη, πολύπλοκη, ασταθή και αβέβαιη παγκόσμια διάταξη διεθνικών σχέσεων εξουσίασης και ισχύος, η έννοια της κυριαρχίας διαπιστώσαμε ότι επιβιώνει, άλλοτε ως μύθος ή είδωλο, άλλοτε ως εικονική, ψηφιακή ή υλική πραγματικότητα, άλλοτε ως βία, καταναγκασμός ή πειθαναγκασμός, άλλοτε, πάλι, ως δύναμη εμπόλεμης εξουσίασης, αλλά ταυτόχρονα και ως εγγύηση ασφάλειας, ειρήνης, ευημερίας και προστασίας των δικαιωμάτων των λαών, της αυτονομίας και του αυτοπροσδιορισμού τους και άλλοτε ως αγωγός και συντελεστής της παγκοσμιοποίησης με τη διάπλαση διεθνικών έννομων σχέσεων κυριαρχίας.[5]

Όπως και αν νοηθεί πάντως η κρατική κυριαρχία, επιμερισμένη, πολυεπίπεδη ή διαδικτυωμένη, πολλαπλή και διαιρετή, ορατή, αόρατη ή απρόσωπη, στέκεται σε κάθε περίπτωση απέναντί μας αμήχανη, αλλά αγέρωχη, αντιμέτωπη με την πανουργία της Ιστορίας, και διερωτάται συνεχώς για τη μοίρα της. Αντικρίζει το πολυπρισματικό είδωλό της στον καθρέφτη και βλέπει τον εαυτό της να φαντάζει στο νομικό και πολιτικό στερέωμα σαν ένα φάντασμα αληθινό, χαμένο στο υπερπέραν. Τη βλέπουμε να συνεχίζει ακάθεκτη την ατέρμονη πορεία της, από το εθνικό κράτος στο θολό και αχανές τοπίο της παγκόσμιας διακυβέρνησης, πορευόμενη μετά φόβου θεού (του πολέμου), πίστεως και ελπίδας.

  1. Μετά από όλα αυτά γίνεται, πιστεύω, φανερό ότι η έλευση της παγκοσμιοποίησης δεν οδηγεί μοιραία στην καταστροφή, στην αλλοίωση ή στον εκφυλισμό των ειδώλων που πολιτικού διαφωτισμού. Δεν φαίνεται, από τα μέχρι τούδε δεδομένα, να επαληθεύονται προγνώσεις και προερμηνευτικές επιλογές που να προδιαγράφουν μια απαισιόδοξη και καταστροφική εξ ορισμού δυναμική της νέας εθνικής και παγκόσμιας «καπιταλιστικής», ούτως ή άλλως, πραγματικότητας.[6] Οι απαισιόδοξες κοσμοαντιλήψεις υπηρετούν συνήθως έναν ανομολόγητο νομικό και κοινωνιολογικό θετικισμό, που τρέφεται από έναν περιγραφικό ρεαλισμό και εμποδίζει σκέψεις δημιουργικές και επινοητικές. Τρέφονται, απλώς, από έναν στείρο αρνητισμό.[7]

Το γεγονός ότι συντελούνται γύρω μας κοσμοϊστορικές αλλαγές τόσο σε πραγματικό όσο και στο συμβολικό επίπεδο, με τέτοια ταχύτητα που δεν προλαβαίνουμε καν να τις αντιληφθούμε και να τις κατανοήσουμε, δεν σημαίνει ότι βαίνουμε προς την παρακμή και το χάος. Επειδή δε κλονίζονται ακλόνητες μέχρι πρόσφατα βεβαιότητές μας και ο κόσμος έγινε απρόβλεπτος, δεν σημαίνει πως θα πρέπει να οδηγηθούμε στη διαπίστωση ότι οι θεμελιώδες αξίες του πολιτικού διαφωτισμού, με βάση τις οποίες κρίνουμε και αξιολογούμε ακόμη τον κόσμο, μοιραία καταρρέουν. Η Ιστορία της ανθρωπότητας είναι ανοικτή σε κάθε είδους εξέλιξη, στον πόλεμο και στην ειρήνη, στην πρόοδο και στην οπισθοδρόμηση, στην καταστροφή και στη δημιουργία. Όσο δυσοίωνες δείχνουν, εκ πρώτης όψεως, οι εξελίξεις πάντα υπάρχει μια διέξοδος. Απλώς χρειάζεται να την ανακαλύψουμε και, γιατί όχι, να την επινοήσουμε.[8]. Η ιδέα της παρακμής είναι, άλλωστε, ένας «παρηγορητικός μύθος ενάντια στα δεινά του τώρα. Ταυτόχρονα όμως κλείνει η ίδια τον ορίζοντα του μέλλοντος: εάν θεωρηθεί η παρακμή μοιραία και αναπόφευκτη, τότε τι νόημα έχει να σκεφτόμαστε τους όρους της μελλοντικής κοινής μας διαβίωσης;».[9]

Το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι, πια, ναι ή όχι στην παγκοσμιοποίηση, από τη στιγμή που η παγκοσμιοποίηση της οικονομίας της αγοράς, καλή ή κακή, αποτελεί αναπότρεπτη πραγματικότητα. Το επιτακτικό ερώτημα που ανακύπτει και καλούμαστε όλοι να σκεφτούμε σοβαρά, λαοί και κυβερνήσεις, είναι τι σημαίνει παγκοσμιοποίηση και παγκόσμια διακυβέρνηση, τι είδους διακυβέρνηση προτιμούμε και επιδιώκουμε, πως συνδέεται αυτή με τα κράτη και ειδικά με το κράτος μας και πώς θα πρέπει να οργανωθούμε και να δράσουμε ως κράτη, ως διεθνείς οργανισμοί και ως λαοί, ενόψει αυτής της αδήριτης πραγματικότητας.

Σε συνθήκες αλληλεξάρτησης των κρατών και επιδίωξης συμφιλίωσης της εθνικής κυριαρχίας με θεσμούς και κανόνες διεθνικούς ή υπερεθνικούς, η ανθρωπότητα βρίσκεται αντιμέτωπη με προβλήματα και διακινδυνεύσεις πλανητικής εμβέλειας, όπως είναι η κλιματική αλλαγή και η ψηφιακή τεχνολογική επανάσταση, πρωτόγνωρα και απρόβλεπτα, που απαιτούν σωφροσύνη, διάλογο και περίσκεψη, αξιολογήσεις ηθικοπολιτικές και κυρίως σταθμίσεις. Και βέβαια, μια νέα πρόσληψη της κυριαρχίας, περιεκτικής και όχι αποκλειστικής, ανοικτής στον κόσμο.[10]

Ένας νέος κόσμος γεννιέται σε εθνικό, ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο. Ας τον αφουγκραστούμε, ας προσπαθήσουμε να τον καταλάβουμε, αν θέλουμε να παρέμβουμε συνειδητά για να τον επηρεάσουμε ή και για να τον αλλάξουμε· και όχι απλώς να τον υποστούμε αγκιστρωμένοι δογματικά στις κλονιζόμενες από τους παγκόσμιους ανέμους βεβαιότητές μας, οργισμένοι και αγανακτισμένοι για τα δεινά και την αδικία, για το κακό που μας έτυχε, καταγγέλλοντας ως Κασσάνδρες θεούς και δαίμονες και καταφεύγοντας συνέχεια, απελπισμένοι, στον όρο «κρίση», «κρίση των πάντων, κρίση παντού», επειδή αδυνατούμε να εξηγήσουμε και να αποδεχτούμε αυτά που απλώς δεν καταλαβαίνουμε.[11] Όντας στοιχειωμένοι από ψευδαισθήσεις και πολιτικές ιδεοληψίες.

Αν πιστεύουμε ειλικρινά ότι μπορούμε να ορίζουμε, έστω και εν μέρει, την κοινή μας μοίρα και δεν θέλουμε να μετατραπούμε σε παθητικούς και ανήμπορους συντελεστές της, οφείλουμε να συνειδητοποιήσουμε τα όρια και τις δυνατότητές μας ως λαός, ως έθνος, ως κράτος, και να καταλάβουμε αυτό που συντελείται μπρος στα μάτια μας χωρίς να το βλέπουμε, αλλά μόνο να το διαβλέπουμε, διερωτώμενοι συνεχώς και αμφιβάλλοντας γι’ αυτό που πιστεύουμε ότι βλέπουμε.

[1] Βλ. ενδεικτικά, A. Wiener, A.F. Lang jr. κ.ά., «Global constitutionalism: Human rights, democracy and the rule of law», Global Constitutionalism 1/1 (2012): 1-15.

[2] Στο ίδιο, σ. 4.

[3] Βλ. αναλυτικά, W.E. Scheuerman, «Post national democracies without postnational states?», ό.π., σ. 75· W.E. Scheuerman, «Globalization, Constitutionalism, and Sovereignty», ό.π., σ. 102-118.

[4] E.C. Ip, «Globalization and the future of law of the sovereign state», ό.π., σ. 639.

[5] Δ. Χριστόπουλος, Ταξίδι στο κράτος, ό.π., σ. 285.

[6] Όπως ο Κ. Τσουκαλάς, Ο αόρατος Λεβιάθαν, ό.π., σ. 432-469, ο οποίος, στον αμφίσημο τελικά επίλογό του, διερωτάται αν η κατάσταση είναι ζοφερή ή αν απλώς εμείς τη βλέπουμε έτσι. Τελειώνει, ωστόσο, το γεμάτο αμφιβολίες και αυτοαναιρέσεις ογκώδες πόνημά του, δανειζόμενος μια φράση που αποδίδεται στον Κάφκα: «Μπορεί ελπίδα να μην υπάρχει για μας, αλλά η ελπίδα είναι πάντα άπειρη». Στην ίδια κατεύθυνση κινείται και ο Ν. Μουζέλης, «Παγκοσμιοποίηση, μύθοι και πραγματικότητες», στο συλλογικό, Εξουσία και κοινωνία, ό.π., σ. 81-84. Παρόμοια επιφυλακτική, έως αρνητική, στάση κράτησαν και οι ομότεχνοι σε συνέδριο για την παγκοσμιοποίηση που οργανώθηκε από τη Νομική Σχολή Θεσσαλονίκης, το 2002, και συγκεκριμένα οι  Ά. Καζάκος, «Η κατάσταση και οι λειτουργίες του Δικαίου σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης», στο Ά. Καζάκος (επιμ.), Το Δίκαιο μπροστά στην πρόκληση της παγκοσμιοποίησης, ό.π., σ. 27-68 και Ι. Μανωλεδάκης, «“Παγκοσμιοποίηση” και ποινικό δίκαιο», στο ίδιο, σ. 279-290. Τα αρνητικά και θετικά της παγκοσμιοποίησης επισήμανε ο διεθνολόγος Α. Μπρεδήμας, «Παγκοσμιοποίηση και Δικαιώματα του Ανθρώπου», στο ίδιο, σ. 97-142, ο οποίος καταλήγοντας σημειώνει ότι τα συμπεράσματα από την παγκοσμιοποίηση θα κριθούν στη βάση των γεωπολιτικών ανακατατάξεων και των μορφών που θα πάρει ο ανελέητος ανταγωνισμός των αγορών από τη μια μεριά, και των αντιστάσεων που θα αναπτυχθούν από τη διεθνή αναγνώριση των δικαιωμάτων του ανθρώπου και από τη διεθνοποίηση του Δικαίου.

[7] Παράδειγμα αποτελεί η μονογραφία του Ιταλού, πρώην προέδρου του Συνταγματικού Δικαστηρίου της Ιταλίας, επιφανούς συνταγματολόγου, A. Baldassarre, Globalizzazione contro democrazia, ό.π. σ. 414, ο οποίος στην πανοραμική και εκτενή μελέτη του αναλύει τους λόγους για τους οποίους πιστεύει ότι, αν η παγκοσμιοποίηση αφεθεί να αναπτύσσεται μόνη της, χωρίς παρέμβαση από τη διεθνή κοινότητα και χωρίς συνειδητοποίηση των πολλαπλών προκλήσεων, απειλών και κινδύνων που αυτή συνεπάγεται για τις αρχές και τις αξίες του φιλελεύθερου και δημοκρατικού πολιτικού μας πολιτισμού, τότε μοιραία θα οδηγήσει η ίδια στην καταστροφή της φιλελεύθερης και πλουραλιστικής δημοκρατίας μας. Και από ελληνική βιβλιογραφία, βλ. τις εκτενείς, σφόδρα επικριτικές, αναλύσεις του παγκόσμιου καπιταλισμού του Δ.Α. Τραυλού-Τζανετάτου, Καπιταλιστική αναδιάρθρωση, καταστάσεις έκτακτης ανάγκης και εργασία, Αθήνα-Θεσσαλονίκη: Σάκκουλας, 2023, ιδίως σ. 159-161.

[8] Η «ριζική αβεβαιότητα δεν αποτελεί λόγο αποστράτευσης αλλά, αντιθέτως ζείδωρη εστία συνεχούς επανέμπνευσης και επανακινητοποίησης», όπως σημειώνει, με έναν τόνο συγκρατημένης αισιοδοξίας, αυτή τη φορά, σχολιάζοντας το βιβλίο του Δ. Τσάτσου, ο Τσουκαλάς, Για μιαν άλλη Πολιτεία; ό.π., σ. 278.

[9] Γ. Μπαλαμπανίδης, παρέμβαση στο «Ζούμε αλήθεια την παρακμή της Δύσης;» Καθημερινή, 30 Οκτωβρίου 2020.

[10] A. Bosio και S. Dellavalle, «Crisi e ridefinizione della sovranita nel contesto pluriliveralle», ό.π., σ. 131 και Π. Στάγκος, «Το διεθνές οικονομικό δίκαιο στην εποχή της παγκοσμιοποίησης», στο Ά. Καζάκος (επιμ.), Το Δίκαιο μπροστά στην πρόκληση της παγκοσμιοποίησης, σ. 291-332 (317).

[11] Βλ. χαρακτηριστικά τη μελέτη Γ.Σ-Π. Κατρούγκαλου, «Κρίση κρατικής κυριαρχίας και κοινωνικό κράτος», ό.π., σ. 156-187 και Δ.Α. Τραυλού-Τζανετάτου, Καπιταλιστική αναδιάρθρωση, καταστάσεις έκτακτης ανάγκης και εργασία, ό.π., σ. 159-161.

 

 

Τούρκοι αναλυτές: την Τουρκία έχουν στόχο οι επιθέσεις του Ιράν.

0

Φωτογραφία: The Guardian. Επιθέσεις απο τις 7 Οκτωβρίου

Διαστάσεις παίρνει η επίθεση του Ιράν με βαλλιστικούς πυραύλους κατά της Συρίας, του Ιράκ και του Πακιστάν. Το Πακιστάν, όπως είναι γνωστό, αντέδρασε με αντίποινα χτυπώντας σε επαρχία του ιρανικού Βελουχιστάν. Η Συρία δεν έχει κάνει καμιά δήλωση,ακόμη και το Ιράκ έχει προσφύγει σε διεθνείς οργανισμούς κατά του Ιράν.

Όπως όμως αναλύουν αξιόλογοι Τούρκοι δημοσιογράφοι, η επίθεση του Ιράν και στις τρείς περιπτώσεις στέλνει μήνυμα στην Τουρκία.

Η επίθεση του Ιράν με βαλλιστικούς πυραύλους κατά του Ερμπίλ, της πρωτεύουσας της Κουρδικής Περιφερειακής Κυβέρνησης (KRG) έχει μερικούς βασικούς στόχους, γράφει στο Habertürk ο Çetiner Çetin και τους παραθέτει:

–  Το Ιράν προσπαθεί να καταστείλει τις παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και τις πολιτικές διαμάχες στο εσωτερικό του με εξωτερικές τρομοκρατικές ενέργειες και περιστασιακές πυραυλικές επιθέσεις.

– Ενώ σύρεται στον πάτο από την οικονομική κρίση, το Ιράν θέλει να παρασύρει σε οικονομική αστάθεια μια ευρεία γεωγραφική περιοχή από τον Κόλπο του Άντεν έως τη λεκάνη της Μεσογείου. Και βραχυπρόθεσμα, το έχει πετύχει. Μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα, θα δούμε τις επιπτώσεις αυτού.

– Το Ιράν δεν μπορεί να επιτεθεί στο Ισραήλ. Επειδή και οι δύο χώρες τρέφονται πολιτικά η μία από την άλλη. Το είδαμε αυτό την περίοδο που το Ισραήλ σκοτώνει δεκάδες χιλιάδες αθώους ανθρώπους στη Γάζα, ενώ το Ιράν δεν μπόρεσε να κάνει κάτι με τις παραστρατιωτικές του δυνάμεις στην περιοχή έστω για μια απλή πολιτική προπαγάνδας. Στο Λίβανο, ο ηγέτης της Χεζμπολάχ Nasrallah έκανε μια ομιλία σαν αθλητικός σχολιαστής.

– Το Ιράν δεν θυσίασε τη στρατηγική του θέση στη Συρία για τη Γάζα. Και δεν έστειλε τις παραστρατιωτικές του δυνάμεις από τη Συρία στη συνοριακή γραμμή με το Ισραήλ.

– Ο πόλεμος στην Υεμένη δεν θα περιοριστεί στους Χούθι. Ο κύριος στόχος του Ιράν είναι να εξεγερθούν πέρα από τα σύνορα της Υεμένης οι σιίτες, που αποτελούν το 27% του πληθυσμού της Σαουδικής Αραβίας, και να τεθεί στο στόχαστρο ο σαουδαραβικός πετρελαϊκός γίγαντας Aramco.

– Μέχρι στιγμής, το Ιράν δεν πείραξε ποτέ τις γραμμές εφοδιασμού του PKK στην περιοχή Σιντζάρ. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι το PKK στο Σιντζάρ βρίσκεται υπό ιρανικό έλεγχο και οι ιρακινές αρχές πληρώνουν μισθούς σε 4.700 τρομοκράτες του PKK ως μέρος της παραστρατιωτικής δύναμης Hashti Shabi του Ιράν. Από την άλλη πλευρά, η τρομοκρατική οργάνωση του PKK λειτουργεί ως φύλακας εφοδιασμού στο Σιντζάρ τόσο για το Ιράν όσο και για τις ΗΠΑ στα περάσματα προς τη Συρία.

– Το Ιράκ δεν θεωρεί το PKK τρομοκρατική οργάνωση.

– Ας έρθουμε στο θέμα του Καντίλ (στο όρος Καντίλ βρίσκεται η ηγεσία του PKK). Σήμερα η πρόεδρος του κόμματος IYI Μεράλ Ακσενέρ δήλωσε ότι το Ιράν, σε συνεργασία με το Ιράκ, πέτυχε στη μάχη κατά του PJAK, του ιρανικού παραρτήματος του PKK. Ωστόσο, αυτή η εικόνα είναι ελλιπής. Από το 1992 μέχρι σήμερα, η τρομοκρατική οργάνωση PKK έχει συνάψει συμφωνία με τον Quds, την παραστρατιωτική δύναμη του Ιράν. Με μια πολύ απλή λογική, το PKK παραμένει στο Καντίλ και εγγυάται στο Ιράν να μην δεχτεί ομάδες της ιρανικής αντιπολίτευσης στο Καντίλ. Επιπλέον, δεδομένου ότι το PKK εμποδίζει την Αλ Κάιντα, το ΙΚ και, κυρίως, την Ansar al-Islam να εισέλθουν στο Ιράν, το Ιράν βλέπει το PKK και τις συνδεδεμένες οργανώσεις του ως δύναμη φύλαξης των συνόρων. Με τη δημιουργία της στρατιωτικής βάσης Χαρίρ από τις ΗΠΑ, η τρομοκρατική οργάνωση PKK απέκτησε ακόμη μεγαλύτερη σημασία για το Ιράν.

 

Η αεροπορική βάση Χαρίρ των ΗΠΑ στο Ιρακινό Κουρδιστάν

– Ο τούρκος Υπουργός Εξωτερικών Χακάν Φιντάν δήλωσε ότι η PUK (Patriotic Union of Kurdistan, Πατριωτική Ένωση του Κουρδιστάν) άνοιξε χώρο για το PKK. Ναι, αυτή είναι μια πολύ σαφής παρατήρηση. Η οργάνωση βρίσκεται σε μια ευρεία περιοχή που εκτείνεται από πόλεις όπως το Κιρκούκ, το Μαχμούρ και το Σιντζάρ, οι οποίες περιλαμβάνονται στο άρθρο 140 του ιρακινού συντάγματος και το σε ποιόν θα μεταφερθούν οι πόλεις αυτές θα καθοριστεί με δημοψήφισμα, μέχρι τη Σουλεϊμανίγια και το Καντίλ. Τώρα, το σημείο στο οποίο θα πρέπει να προσέξουν οι [τουρκικές] υπηρεσίες Εξωτερικών και Πληροφοριών είναι πώς μπορεί να υπάρξει μια λύση πριν το PKK μονιμοποιηθεί και πολιτικά στην περιοχή που ορίζεται ως «ΖΩΝΗ 140»;

– Διότι ο Kubat Talabani (Αντιπρόεδρος της κυβέρνησης του Ιρακινού Κουρδιστάν) και ο Bafel Talabani (Πρόεδρος της Πατριωτικής Ένωσης του Κουρδιστάν) βρίσκονται στη διαδικασία να συνδέσουν την ιρακινή δομή της οργάνωσης του PKK με τους ίδιους. Ωστόσο, η κατάσταση αυτή δεν σχετίζεται μόνο με την υποστήριξη των ΗΠΑ, αλλά και το Ιράν εμπλέκεται σε αυτή τη διαδικασία.

Το Ιράν δεν μπόρεσε να χτυπήσει άμεσα τις ΗΠΑ και το Ισραήλ. Αλλά στόχευσε το Ερμπίλ ως απάντηση για την Υεμένη. Το Ιράν επιδιώκει να μετατρέψει ολόκληρη την περιοχή σε πύρινο κλοιό.

Πάντα κατά τον  Çetiner Çetin

Το να αποκτήσει σήμερα πυρηνικά όπλα το Ιράν είναι απειλή για το Ισραήλ, είναι και για μας [την Τουρκία] απειλή, πρέπει να δούμε κι αυτό. Εμείς, για αιώνες, υπάρχει ένας ανταγωνισμός δηλαδή. Το Ιράν για μας είναι γείτονας, αλλά δεν είναι ούτε στρατηγικός εταίρος μας, ούτε φίλη χώρα μας. Κοιτάξτε, το χτύπημα στο Ερμπίλ. Αμέσως έκαναν δήλωση, να χτυπήσαμε γραφείο του Ισραήλ, της Μοσάντ. Τι χτυπήσαν γραφείο της Μοσάντ, που επιχειρηματίας ήταν, ήταν στενός μου φίλος, εγώ μόλις πριν τρεις εβδομάδες στο Ιράκ τον είχα επισκεφθεί, στη ζωή του δεν είχε υπάρξει ποτέ… επιχειρηματίας του Ισραήλ.

Ένας άλλος δημοσιογράφος, ο Zeynep Gürcanlı επισημαίνει:

Εκ πρώτης όψεως, θεωρήθηκε ότι στόχος των ιρανικών επιθέσεων ήταν οι Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες υποστήριξαν άνευ όρων τη στρατιωτική επιχείρηση του Ισραήλ στη Γάζα που αγγίζει τα όρια της γενοκτονίας και έπληξαν στόχους των φιλοϊρανών Χούθι στην Υεμένη. Ωστόσο, όταν εξετάζονται οι στόχοι που χτυπήθηκαν από τους έξυπνους πυραύλους [ επιθέσεις που έκανε το Ιράν], είναι δυνατόν να συμπεράνουμε ότι το πραγματικό μήνυμα απευθύνεται στην Τουρκία.

Πρώτα απ’ όλα, θα ήταν χρήσιμο να αναλύσουμε την επίθεση του Ιράν στο Ιράκ,

Η Κουρδική Αυτόνομη Περιφέρεια στο Βόρειο Ιράκ είναι de facto διαιρεμένη μεταξύ των φυλών Barzani και Talabani. Η Τουρκία έχει ένα δίκτυο σχέσεων με τη διοίκηση Barzani, η οποία ελέγχει το Ερμπίλ, την πρωτεύουσα της Αυτόνομης Περιφέρειας, το οποίο έχει σταδιακά βελτιωθεί τα τελευταία χρόνια.

Το Ιράν βρίσκεται σε εγγύτητα με τη διοίκηση Talabani που εδρεύει στη Σουλεϊμανίγια. Η Τουρκία, από την άλλη πλευρά, κατηγορεί επίσημα τη διοίκηση Talabani ότι υποστηρίζει την τρομοκρατική οργάνωση PKK.

Από αυτή την άποψη, είναι δυνατόν να πούμε ότι η Άγκυρα και η Τεχεράνη βρίσκονται σε σύγκρουση συμφερόντων στο Βόρειο Ιράκ.

Η πρόσφατη πυραυλική επίθεση του Ιράν στην ελεγχόμενη από τον Barzani πόλη Ερμπίλ είναι σημαντική από αυτή την άποψη.

Το Ιράν δεν στόχευσε το Γενικό Προξενείο των ΗΠΑ στο Ερμπίλ ή τους Αμερικανούς στρατιώτες που σταθμεύουν στο αεροδρόμιο του Ερμπίλ. Αντ’ αυτού, χτυπήθηκε μια βίλα στο Ερμπίλ από προηγμένους βαλλιστικούς πυραύλους.

Ο ιδιοκτήτης της βίλας, ο Peshrev Diyazi, ήταν ένας από τους πλουσιότερους επιχειρηματίες του Ιράκ. Τα προσωπικά του περιουσιακά στοιχεία υπολογίζονται σε 3,5 δισεκατομμύρια δολάρια. Ο Diyazi ήταν επίσης γνωστός ως η κρυφή «τράπεζα» της διοίκησης Barzani στο Βόρειο Ιράκ.

Οι υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης καθαρίζουν τα ερείπια του σπιτιού που επλήγη από ιρανικό πυραυλικό χτύπημα στο Ιρμπίλ του Ιράκ την Τρίτη. Φωτογραφία: Julia Zimmermann/AP

 

Μετά την επίθεση, ιρανικοί λογαριασμοί στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης διέδωσαν την πληροφορία ότι ο Diyazi έγινε στόχος λόγω του «ρόλου του στη μεταφορά ιρακινού πετρελαίου στο Ισραήλ». Οι επίσημες ιρανικές δηλώσεις δεν ανέφεραν θέμα πετρελαίου, αλλά έκαναν λόγο για στενούς δεσμούς του Diyazi με την ισραηλινή μυστική υπηρεσία Mossad.

Θα πρέπει να προστεθεί ότι οι ομάδες αντιπροσώπων του Ιράν στην περιοχή κατηγορούν την Τουρκία ότι εμπορεύεται πετρέλαιο με το Ισραήλ από την αρχή του πολέμου στη Γάζα- ο Nasrallah, ο επικεφαλής της Χεζμπολάχ στο Λίβανο, του μεγαλύτερου συμμάχου του Ιράν στην περιοχή, εξακολουθεί να έχει στον λογαριασμό του στο Twitter σκίτσα που δείχνουν την Τουρκία να κάνει δηλώσεις υποστήριξης της Γάζας, ενώ πουλάει πετρέλαιο στο Ισραήλ από την πίσω πόρτα.

Το Ιράν πραγματοποίησε παρόμοια επίθεση στο Βόρειο Ιράκ στις 13 Μαρτίου 2022, χρησιμοποιώντας και πάλι βαλλιστικούς πυραύλους που έπληξαν τη βίλα του Baz Karim Barzanji, ιδιοκτήτη του ομίλου KAR, ο οποίος κάνει εμπόριο φυσικού αερίου με την Τουρκία. Είναι πολύ προφανές για να πρόκειται για σύμπτωση.

Σε όλα αυτά πρέπει να προσθέσουμε και το πετρελαιοφόρο St Nikolas, το οποίο το Ιράν κατέλαβε την περασμένη εβδομάδα ενώ έπλεε στον Κόλπο του Ομάν. Το δεξαμενόπλοιο φέρει σημαία Marshall Islands. Ωστόσο, είναι σημαντικό ότι ο προορισμός του πετρελαίου που μετέφερε ήταν η Τουρκία. Το ένα μήνυμα μετά το άλλο έρχεται από την Τεχεράνη στην Άγκυρα.

Η πυραυλική επίθεση του Ιράν κατά του βόρειου γείτονά του Πακιστάν είναι επίσης σημαντική- το Πακιστάν είναι ένας από τους στενότερους συμμάχους της Τουρκίας. 

 Ο στόχος της επίθεσης του Ιράν στη Συρία ήταν μια ένοπλη τρομοκρατική ομάδα που συνδέεται με την Αλ Κάιντα στο Ιντλίμπ. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο ρόλος που ανατέθηκε στην Άγκυρα στις συμφωνίες που υπογράφηκαν στο πλαίσιο της τριμερούς διαδικασίας Τουρκίας-Ιράν-Ρωσίας για τη Συρία ήταν η εξάλειψη των τρομοκρατικών στοιχείων στο Ιντλίμπ.

Είναι προφανές ότι η Τεχεράνη έστειλε μήνυμα στην Άγκυρα ότι «θα κάνω εγώ αυτοπροσώπως τη δουλειά που δεν κάνετε εσείς».

Θα πρέπει επίσης να ληφθούν υπόψη και οι πρόσφατες επιθέσεις εναντίον Τούρκων στρατιωτών στο Βόρειο Ιράκ.

Είναι σαφές ότι οι ΗΠΑ υποστηρίζουν την τρομοκρατική οργάνωση PYD-YPG που συνδέεται με το PKK στη βόρεια Συρία, αλλά τι γίνεται με το Ιράν;

Δ. Κωνσταντακόπουλος: εντολή ΗΠΑ-Ισραήλ: Πάμε Υεμένη και όπου βγει

0

Τόσο η εσωτερική, όσο και η εξωτερική πολιτική της χώρας θυμίζει, όλο και περισσότερο Ιονέσκο, Θέατρο του Παραλόγου.

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
18 Ιανουαρίου 2024

Η απόφαση Μητσοτάκη και Δένδια να στείλουν φρεγάτα στην Ερυθρά Θάλασσα:

  • Κινδυνεύει να εμπλέξει την Ελλάδα σε όλο και πιθανότερο μεγάλο πόλεμο στη Μέση Ανατολή, μεταξύ Ισραήλ και ΗΠΑ αφενός και σειράς αντιπάλων κρατών και κινημάτων (Χαμάς, Χεζμπολάχ, Συρία, Υεμένη, σιϊτικές πολιτοφυλακές Ιράκ, Ιράν) με συνέπειες που κανείς δεν μπορεί να υπολογίσει σήμερα και χωρίς κανένα κέρδος για τη χώρα.
  • Έρχεται σε αντίθεση με το Σύνταγμα, τους νόμους του κράτους και τον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ, που δεν επιτρέπουν ανάληψη στρατιωτικής δράσης εναντίον τρίτου κράτους χωρίς σχετική εξουσιοδότηση του Συμβουλίου Ασφαλείας.
  • Η κυβέρνηση ετοιμάζεται να κηρύξει ουσιαστικά πόλεμο στην Υεμένη, χωρίς να έχει ζητήσει καν τη γνώμη των κομμάτων, να έχει προσκαλέσει σύσκεψη του Συμβουλίου Πολιτικών Αρχηγών ή σχετική ψηφοφορία στη Βουλή.
  • Η απόφαση είναι ηθικά κατάπτυστη στο μέτρο που συνιστά έμμεση πλην σαφή υποστήριξη στη συντελούμενη από το Ισραήλ γενοκτονία των Παλαιστινίων. Οι Χούθι επιτίθενται σε πλοία που πάνε ή που έρχονται από το Ισραήλ, ζητώντας ακριβώς να σταματήσει η σφαγή. Αντί να ζητάει η Ελλάδα τη διακοπή της γενοκτονίας, κάτι που θα επέτρεπε και την αποκατάσταση της ελεύθερης και ασφαλούς ναυσιπλοΐας, επιτίθεται σε αυτούς που προσπαθούν να τη σταματήσουν.
  • Η αποστολή της φρεγάτας και η τυχόν εμπλοκή της σε εχθροπραξίες με τους Χούθι καθιστά τη χώρα και ιδιοκτησίες ελληνικών συμφερόντων ανά τον κόσμο δυνητικούς στόχους επίθεσης και αντιποίνων.
  • Η αποστολή της φρεγάτας ζημιώνει σοβαρά το παγκόσμιο ηθικό και πολιτικό κεφάλαιο της Ελλάδας και τη βάζει στη λάθος πλευρά της ιστορίας, στην πλευρά του γενοκτονικού Ισραήλ, που ποτέ άλλοτε δεν ήταν τόσο απομονωμένο παγκοσμίως όσο σήμερα. Ταυτόχρονα αποξενώνει περαιτέρω την Ελλάδα από παραδοσιακές φιλικές δυνάμεις στον αραβομουσουλμανικό κόσμο που χρησίμευσαν στο παρελθόν στην Αθήνα (και τη Λευκωσία) για να αντιμετωπίσουν δυτικές και τουρκικές επιβολές. Η Ελλάδα έχει καταντήσει σήμερα μια άθλια «Μπανανία» που περιφρονούν οι πάντες, ενώ η Τουρκία, χάρη στην ανεξαρτησία της πολιτικής της, έχει γίνει διπλωματική και διεθνοπολιτική υπερδύναμη, κάτι που υπονομεύει τελικά και αποφασιστικά την ελληνική αμυντική ικανότητα. Αν σε αυτά προσθέσουμε τώρα και ενεργό εμπλοκή με τους εγκληματίες της περιοχής (ΗΠΑ και Ισραήλ), τελειώσαμε ως κράτος. Αν ο πατέρας του σημερινού Πρωθυπουργού έβαλε σταυρό στην Κύπρο με την Αποστασία του 1965, ετούτος εδώ κινδυνεύει, αν δεν αλλάξει άμεσα και δραστικά την πορεία του, να βάλει σταυρό στην ίδια την Ελλάδα.
  • Δεν είμαστε στα 1991, όταν η ελληνική φρεγάτα έκανε περίπατο στον Περσικό. Είμαστε στα 2024. Σκληροί πολεμιστές, υποστηριζόμενοι μαχητικά από τον λαό τους, στην πρωτοπορία του αγώνα των Αράβων εναντίον της κτηνώδους νεοαποικιοκρατίας Αμερικανών και Ισραηλινών, οι Χούθι ούτε ψοφίμια είναι, ούτε διοικούνται από πολιτικούς σαν τους δικούς μας. Οι Χούθι κατάφεραν να καταστρέψουν με drones τα μισά διυλιστήρια της Aramco και δεν έχουν ποτέ χάσει από κανένα στρατιωτικό αντίπαλο στην ιστορία τους. Τι θα γίνει αν πληγεί η φρεγάτα; Θα στείλουν κι άλλη οι κυβερνώντες; Τι θα κάνουν αν οι Χούθι δεν πλήξουν τη φρεγάτα, αλλά πλήξουν άλλον ελληνικό στόχο; Ποιο σχέδιο Β΄ έχουν εκπονήσει τα Επιτελεία; Μήπως πρέπει να υπάρξει κάποιο όριο στην ανευθυνότητα, τον τυχοδιωκτισμό και την υποτέλεια; Και τέλος τι ακριβώς κάνει, που ακριβώς βρίσκεται η εξ «αριστερών» και εκ δεξιών αντιπολίτευση; Γιατί έχει μουγγαθεί; Τι λένε και οι αρχηγοί των Επιτελείων; Τους ζητήθηκε η γνώμη και την έδωσαν; Δεν είναι και δεν πρέπει να είναι απλοί «δημόσιοι υπάλληλοι». Και πάντως, αν τα πράγματα στραβώσουν, η Ιστορία θα ζητήσει κι από αυτούς εξηγήσεις. Δεν θα πείσει ένα «εμείς εντολές εκτελούσαμε».

Άθλιο προτεκτοράτο

Όταν ο Μητσοτάκης ανακοίνωσε για πρώτη φορά ότι θέλει να στείλει φρεγάτα στην Ερυθρά Θάλασσα όπως του ζητάνε οι Αμερικανοί, ο υπουργός Άμυνας Νίκος Δένδιας άφηνε να εννοηθεί ότι ήταν προσωπική απόφαση του Πρωθυπουργού και έλεγε μάλιστα σε συνομιλητές του ότι μπορεί στο τέλος και να μην πάει.

Τώρα βέβαια υποχρεώθηκε να αναγγείλει ο ίδιος και να υπερασπιστεί την αποστολή της φρεγάτας με συνέντευξή του στο Action24. Στην πραγματικότητα τέτοιες αποφάσεις δεν ανήκουν στη δικαιοδοσία ούτε του Μητσοτάκη, ούτε του Δένδια. Στην πανάθλια «Μπανανία» που έχει καταντήσει η Ελλάδα στις μέρες μας δεν τις παίρνουν τις αποφάσεις οι Έλληνες πολιτικοί. Τις παίρνουν Αμερικανοί, Ισραηλινοί και τα διάφορα λόμπι τους και οι Έλληνες πολιτικοί τις εκτελούν. Αν δεν ήταν έτσι γιατί θα ερχόταν σε τέτοια σύγκρουση με το μισό κόμμα του και τη μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού ο Μητσοτάκης για να περάσει την υιοθεσία παιδιών από ομοφυλόφιλους; Γιατί θα πήγαινε σε «αυτοκτονία ΣΥΡΙΖΑ» ο Κασσελάκης, με τις ιδέες του για παρένθετες μητέρες και γονείς Α΄ και Β΄;

Μάλιστα δεν είναι μόνο η φρεγάτα. Ερχόμενος στην Ελλάδα ο Μπλίνκεν απαίτησε από τον Μητσοτάκη να στείλει και ελληνικές χερσαίες δυνάμεις σε ιδιαίτερα επικίνδυνες αποστολές στην Υεμένη, όπως επίσης και να διαλύσουμε εντελώς την αντιαεροπορική μας άμυνα και να τη στείλουμε στο Κίεβο!

Η χώρα δεν θα επιβιώσει για πολύ ακόμα, αν οι κυβερνώντες δεν ξαναμάθουν ότι υπάρχει στα ελληνικά και η λέξη «όχι».

Προς μεγάλο πόλεμο

Η ελληνική φρεγάτα πάει στην Ερυθρά Θάλασσα σε μια στιγμή που κλιμακώνεται όχι μόνο η σύγκρουση ΗΠΑ με την Υεμένη, αλλά έχει αρχίσει μια slow motion κλιμάκωση της σύγκρουσης ΗΠΑ και Ισραήλ με το σύνολο των «ριζοσπαστικών» κρατών και δυνάμεων της περιοχής (Χεζμπολάχ, Συρία, Ιράν, φιλοϊρανικές πολιτοφυλακές Ιράκ, Υεμένη), ενώ οι παραδοσιακοί σύμμαχοι της Αμερικής, όπως η Αίγυπτος και η Σαουδική Αραβία αρνούνται να ταχθούν με την αμερικανοϊσραηλινή πλευρά.

Η κλιμάκωση αυτή δεν γίνεται τυχαία. Ανταποκρίνεται στη στρατηγική αντίληψη του βαθιού πυρήνα της συμμαχίας κοσμικού και θρησκευτικού φασισμού που κυβερνά το Ισραήλ. Είναι τραγικό και βαθειά απογοητευτικό να βλέπει κανείς τον εβραϊκό λαό, τουλάχιστον τους Ισραηλινούς Εβραίους και την ηγεσία τουλάχιστο των Εβραίων της διασποράς, ενός λαού με τεράστια συμβολή στον πολιτισμό της νεώτερης εποχής (έστω και δια των αιρετικών κυρίως, αντιραβινικών στοχαστών του), να μην έχουν διδαχθεί τίποτα και να μην έχουν ξεχάσει τίποτα από ότι τους συνέβη, μετατρεπόμενοι σήμερα σε πρωτοπορία της πορείας του κόσμου προς τον όλεθρο.

Κανονικά, η Ουάσιγκτον θα έπρεπε να έχει σταματήσει εδώ και καιρό αυτή την τρέλα. Αλλά η Ουάσιγκτον κυβερνάται σήμερα από το πανίσχυρο λόμπι, που είναι στο κέντρο της πραγματικής εξουσίας στη Δύση, του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου (λόμπυ που έχει μεγάλη επιρροή και εκτός Δύσης). Ακόμα και το ισχυρότερο κράτος στον κόσμο, οι ΗΠΑ, παραμερίζονται από την ισχύ της «Αυτοκρατορίας του Χρήματος». Όπως δείχνουν τα ίδια τα πράγματα, ολόκληρη η αμερικανική κυβέρνηση διοικείται σήμερα από το Λόμπυ. Οι μόνοι αντιδρώντες είναι η ηγεσία των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων, ενώ και ο ίδιος ο αρχηγός της CIA διαφωνεί μεν, καταλαβαίνει την τρέλα στη Γάζα, όπως και στην Ουκρανία, αλλά φοβάται να έρθει σε σύγκρουση μαζί του, φοβούμενος ότι θα χάσει τη δουλειά του.

Σε παρόμοιες συνθήκες, η κύρια προτεραιότητα κάθε Έλληνα πολιτικού που έχει κάτι στο κεφάλι του είναι να κρατήσει την Ελλάδα (και την Κύπρο) όσο πιο μακριά από τη σύγκρουση και να κρατήσει μια κατά το δυνατόν ισορροπημένη θέση.

Βαθμός μηδέν ανεξαρτησίας και κυριαρχίας

Έχουμε φτάσει στο βαθμό μηδέν της ανεξαρτησίας και κυριαρχίας μας και στο θέμα της οικονομίας και σε αυτό της εξωτερικής-αμυντικής πολιτικής. Και για να επιτευχθεί αυτό, δεν ήταν αρκετός ο έλεγχος της κυβέρνησης. Χρειάστηκε  -και έχει επιτευχθεί- ο έλεγχος σχεδόν των πάντων:  της «αριστερής» και της δεξιάς αντιπολίτευσης, των media, των υπηρεσιών ασφαλείας, αν όχι και των ενόπλων δυνάμεων, μετά από μακρά διαδικασία «φιλτραρίσματος», με διάφορες μεθόδους, σχεδόν όλου του προσωπικού που έχει δυνατότητα επιρροής στην ελληνική πολιτική.

Ο κ. Δένδιας δήλωσε στο Action24 ότι η φρεγάτα θα πάει τελικά στην Ερυθρά για να υπερασπιστεί «και τα ελληνικά συμφέροντα». Τα «υποστηρίζοντα μέσα» που κατάλαβαν τι συνειρμό θα δημιουργούσε αυτή η φράση την τροποποίησαν στους τίτλους και τα κείμενα που αναφέρονται σε αυτήν και την έκαναν «τα ελληνικά συμφέροντα».

Τέτοιες διαστρεβλώσεις, που δεν επισημαίνει κανένας, έχουν γίνει ψωμοτύρι για τα ΜΜΕ και την ελληνική πολιτική και δημοσιογραφία σήμερα. Για παράδειγμα ο κ. Κασσελάκης δήλωσε ότι όλοι οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ υπέγραψαν την πρότασή του κόμματος για τα τέκνα ομοφυλοφίλων. Κανένας δεν διερωτήθηκε στη δημόσια σφαίρα πως είναι δυνατό να την ψήφισαν όλοι και να διαφωνούν τουλάχιστο τρεις βουλευτές, ή γιατί χρειάζεται κομματική πειθαρχία αφού το κόμμα είναι μπετόν αρμέ στο ζήτημα. Χρειάστηκε να βγει η βουλευτής Κασιμάτη και να διαμαρτυρηθεί για την υφαρπαγή της υπογραφής της και, ακόμα και τότε, το πράγμα θάφτηκε όσο ήταν δυνατό από τα συστημικά ΜΜΕ. (Άκουσα μάλιστα έναν πολιτικό συντάκτη να εξανίσταται στο ραδιόφωνο, όχι γιατί η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ Κασσελάκη πλαστογράφησε την υπογραφή βουλευτών του, αλλά γιατί η Κασιμάτη άργησε να το καταγγείλει).

Τα ίδια και χειρότερα συμβαίνουν και στα πιο σοβαρά ζητήματα της εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής, είναι η κατ’ εξοχήν μέθοδος διακυβέρνησης και «ενημέρωσης» που χρησιμοποιείται σήμερα σε μια Ελλάδα που έγινε ξανά πειραματόζωο εφαρμογής των πιο ακραίων μεθόδων ολοκληρωτισμού. Πληροφορηθήκαμε αίφνης από τους Ουκρανούς ότι πήραμε απαραίτητους για την άμυνα των ελληνικών νησιών  πυραύλους Στίνγκερ και τους στείλαμε στο Κίεβο. Κι από την άλλη έχουμε έναν υπουργό Άμυνας που δηλώνει, στην προαναφερθείσα συνέντευξή του, «εθνικά υπερήφανος» γιατί θα αγοράσουμε F35, χρήσιμα για να καταστρέψουν οικονομικά την Ελλάδα και για να κάνει το ΝΑΤΟ παγκόσμιο πόλεμο κατά του Ιράν ή της Ρωσίας, που, αν τον κάνει, θα καταστραφούμε όλοι. Και είναι για αυτό τον λόγο που δηλώνει εθνικά υπερήφανος ο κ. Δένδιας, που έχει φροντίσει να πλασαριστεί ως «εθνικόφρων» από το 2019 (ελπίζουμε του ελληνικού, όχι άλλων εθνών), και αυτό παρόλο που παρέδωσε στην Τουρκία όλα τα ελληνικά δικαιώματα στην Αν. Μεσόγειο, υπογράφοντας τη συμφωνία για την ΑΟΖ με την Αίγυπτο κατ’ εντολήν του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών, Μάικ Πομπέο.

Ο κ. Δένδιας δήλωσε εξάλλου ότι οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις θα πρέπει να φύγουν από την αποκλειστική επικέντρωση στην Τουρκία και να επεκταθούν και σε άλλα ζητήματα. Ποια άλλα ζητήματα έχει στο νου του; Το Σαχέλ μας τέλειωσε γιατί κυνήγησαν τους Γάλλους προτού προλάβουμε εμείς να πάμε. Πού θέλει να στείλει τα στρατά μας; Στη Μέση Ανατολή, στην Ουκρανία, πού ακριβώς;

Τόσο η εσωτερική, όσο και η εξωτερική πολιτική μας θυμίζει, όλο και περισσότερο Ιονέσκο, Θέατρο του Παραλόγου. Σταδιακά καταστρέφεται το ίδιο το λογικό θεμέλιο της πολιτικής, η υπεράσπιση δηλαδή του ελληνικού έθνους κράτους, της λαϊκής κυριαρχίας (που είναι συνώνυμο της μη κυριαρχίας από ξένες δυνάμεις), των συμφερόντων του ελληνικού λαού. Ο ελληνικός λαός στερείται ακόμα και από τις πιο στοιχειώδεις πληροφορίες για το τι συμβαίνει στη χώρα του και διεθνώς, χωρίς τις οποίες δεν μπορεί βέβαια να μορφώσει γνώμη για τίποτα και θα οδηγηθεί ως πρόβατον επί σφαγή. Ο παραλογισμός και η παραφροσύνη δεν εμφανίζεται τυχαία στις κοινωνίες και τα κράτη. Εμφανίζεται όταν η Ιστορία ετοιμάζει μεγάλες καταστροφές. Αν ο πατέρας του σημερινού Πρωθυπουργού άνοιξε, με την αποστασία του 1965, τον δρόμο για την καταστροφή της Κύπρου, ο γιός του κινδυνεύει να οδηγήσει σε καταστροφή την Ελλάδα. Ας ελπίσουμε ότι θα πατήσει φρένο (ή θα βρεθεί κάποιος να τον σταματήσει) πριν είναι πολύ αργά.

Πηγή:  konstantakopoulos.gr

How Germany Facilitates Erdogan’s Influence

0

Explainer: what we know about the latest Middle East attacks

0

Iran has launched strikes on sites in Pakistan and Iraq, and the US has struck Houthi sites in Yemen. Meanwhile efforts are continuing to deliver aid to Gaza

  • Middle East crisis: latest updates
  • Emergency services clear the rubble of the house that was hit by an Iranian missile strike in Irbil, Iraq, on Tuesday. Photograph: Julia Zimmermann/AP

Tensions have continued to rise across the Middle East, with violence spreading to the farthest reaches of the region, even as diplomatic efforts ramp up. The deadly 7 October by Hamas on Israel – and the subsequent bombardment of Gaza – has inflamed long-frozen conflicts, the repercussions of which are now being felt all over the world.

Here are the latest flashpoints:

Iran

  • Iran has launched airstrikes in Pakistan, apparently aimed at a Sunni militant group. Iran has long suspected Sunni-majority Pakistan as hosting insurgents and local media reported that the strikes were aimed Jaish al-Adl, a group who have claimed bombings and kidnapped Iranian border police in the past.

  • Pakistan’s government said the attacks late on Tuesday killed two children and wounded three others, describing the assault as an “unprovoked violation” of its airspace.

  • The strikes in Pakistan came less than a day after Iranian missiles hit targets in Syria and Iraq, in what have been seen as reprisals in the wake of a double suicide bombing in the city of Kerman on 3 January which killed more than 80 Iranians.

  • Iraq has vowed to take Iran to the UN security council after Monday’s strikes, which Tehran claims were aimed at Israeli “espionage headquarters” in the northern city of Erbil.

The Red Sea and Yemen

  • The US launched a new wave of strikes against the Houthis in Yemen, in what was the third assault on the Iranian-backed group in recent days. On Thursday, the US and UK hit Houthi-controlled areas of Yemen for the first time, in response to continued attacks on ships in the Red Sea.

  • The latest attack on Red Sea shipping saw the Houthis hit a Greek-owned cargo ship with a missile off the coast of Yemen as it headed to the Suez canal. No injuries were reported and the vessel remained navigable.

  • Separately, US Navy Seals boarded a boat heading for Yemen and seized Iranian-made weapons which it said were bound for Houthi forces. The incident occurred last Thursday and two Navy Seals who were declared missing on Monday were involved in the operation, the military said.

  • The Biden administration is expected to announce plans to redesignate the Houthis as global terrorists, US media reported on Tuesday. The group were delisted from US terrorism lists in 2021 in an effort to make it easier to get humanitarian aid into Yemen.

Israel and Gaza

  • A deal to allow the delivery of medicines to hostages in Gaza, as well as additional aid for civilians in the territory has been agreed, Qatar announced. The International Committee of the Red Cross will facilitate the delivery of aid.

  • The future governance of Gaza has been a matter of discussion at the World Economic Forum in Davos. Norway’s foreign minister said European and Arab countries along with the United States are working on a concept for a unified Palestinian government that could attract reconstruction funds.

  • The US has warned that some Arab countries are not keen to get involved in the rebuilding of Gaza if the Palestinian enclave will be “levelled” again in a few years.

  • Qatar’s prime minister used a meeting at the forum to say that Israel must agree to a time-bound, mandatory path to a two-state solution.

  • The Guardian

“Το όραμα για την Αλεξανδρούπολη”

0

του Δημήτρη Μακροδημόπουλου

Σχόλιο στο άρθρο του κ. Άγγελου Συρίγου:

Διάβασα το άρθρο του κ. Άγγελου Συρίγου με τίτλο “Το όραμα για την Αλεξανδρούπολη” στην Καθημερινή της 31/12/2023 και ζώντας επί πέντε δεκαετίες σχεδόν στην Αλεξανδρούπολη με αντικείμενο εργασίας το σιδηρόδρομο που σχετίζεται άμεσα και με το λιμάνι, θεώρησα ότι θα έπρεπε  να εκθέσω την άποψή μου, απόρροια βιωματικής εμπειρίας, σε σχέση με τα γραφόμενα: Τη χαμένη τριακονταετία εξ αιτίας της αβελτηρίας όσων κυβέρνησαν και κυβερνούν τη χώρα αλλά και σε τί μπορεί να προσδοκά η πόλη για το μέλλον.

          Η γεωπολιτική εκτόξευση της Αλεξανδρούπολης

Ο αρθρογράφος, αφού εκτιμά ότι για τρεις χιλιετίες “η πιο σύντομη και οικονομική οδός για τη μεταφορά εμπορευμάτων από τη Μαύρη Θάλασσα προς τον υπόλοιπο κόσμο ήταν μέσω του Βοσπόρου και των Δαρδανελλίων” θεωρεί, λανθασμένα, ότι αυτό άλλαξε τον Ιούλιο του 2020 με το πρώτο στρατιωτικό τρένο των ΗΠΑ προς Ρουμανία. Λανθασμένα διότι η Αλεξανδρούπολη εκτοξεύθηκε γεωπολιτικά, γεωοικονομικά και γεωστρατηγικά από το 1991 με τη διάλυση του Συμφώνου της Βαρσοβίας και της ΕΣΣΔ και έκτοτε υπήρχε η δυνατότητα αυτή.

Γιαυτό η ΕΕ το 1992, αξιοποιώντας τις δυνατότητες που δημιούργησαν τα δύο κοσμοϊστορικά γεγονότα, δημιούργησε τον Διευρωπαϊκό σιδηροδρομικό Διάδρομο ΙΧ (ΔΔ ΙΧ) που θα συνέδεε τη Βαλτική (Ελσίνκι) με τη Μεσόγειο (Αλεξανδρούπολη). Δεν συνέδεε μόνον την Αλεξανδρούπολη με το Ελσίνκι αφήνοντας έξω την Ουκρανία, όπως ισχυρίζεται ο αρθρογράφος,. Αντίθετα ο ΔΔ ΙΧ διασχίζει την Ουκρανία, όπως φαίνεται στο συνημμένο διάγραμμα, διέρχεται από το Κίεβο και διακλαδίζεται στην Οδησσό αλλά και στο λιμάνι του Ισμαήλ. Διέρχεται από το Βουκουρέστι, το Κισινάου, την Αγία Πετρούπολη και διακλαδίζεται και προς το Μινσκ, το Βίλνιους, το Καλίνινγκραντ, όπως και προς τη Μόσχα.

Η ΕΕ χρηματοδότησε την ανακαίνιση του σιδηροδρομικού άξονα Αλεξανδρούπολης – Ελληνοβουλγαρικών συνόρων, που ανακαινίστηκε, χρηματοδότησε μάλιστα και την αναβάθμιση του λιμένα Αλεξανδρούπολης, μάταια όμως.

Προφανώς η ΕΕ δεν δημιούργησε τον ΔΔ ΙΧ διότι προέβλεψε ότι το 2022, τριάντα χρόνια μετά, θα εισέβαλε η Ρωσία στην Ουκρανία αλλά διότι αξιολόγησε το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης λόγω της θέσεώς του ως κέντρο του διαμετακομιστικού εμπορίου ανάμεσα στις χώρες της Β. Αφρικής και της Εγγύς Ανατολής αφενός με τις χώρες της Μ. Θάλασσας, της Κεντρικής της Ανατολικής και της Βόρειας Ευρώπης αφετέρου.

Μάλιστα  η  διεύρυνση της ΕΕ με Κύπρο, Μάλτα, Εσθονία, Λετονία, Λιθουανία, Πολωνία, Βουλγαρία, Ρουμανία επέτεινε ακόμη περισσότερο την αξία του λιμένα της. Το αν δεν αξιοποιήθηκε αυτή η δυνατότητα μέχρι και σήμερα, επί μία τριακονταετία και πλέον, αυτό αναδεικνύει την αδιαφορία των κυβερνήσεων όλα αυτά τα χρόνια να αξιοποιήσουν το προφανές και την αδυναμία της Τοπικής Αυτοδιοίκησης να υπερασπιστεί τα συμφέροντα της πόλης, του Έβρου και της Θράκης ευρύτερα. Γιαυτό η ΕΕ το 2013 απένταξε το λιμάνι από τα Ευρωπαϊκά Δίκτυα. Έως τότε διατέθηκαν για το λιμάνι 13,5 δις. δραχμές (1995 – 1999) από Β’ Κ.Π.Σ,  23.100.000 € (2000 – 2006) από το Π.Ε.Π. Α.Μ.Θ και 3.940.000 € (2007–2013) από το Ε.Π. Μακεδονίας – Θράκης, χωρίς αποτέλεσμα (Ν. Παπανικολόπουλου: “Για τον Διευρωπαικό άξονα ΙΧ και το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης”). Επανεντάχθηκε μόλις στις 6/12/2023.

Ο σιδηρόδρομος είναι το πρόβλημα;

Το πρόβλημα δεν είναι ο σιδηρόδρομος, όπως διαφαίνεται μέσα από το άρθρο του κ. Συρίγου. Για τους παρακάτω λόγους:

  1. Η γραμμή Αλεξανδρούπολη – Ελληνοβουλγαρικά σύνορα, μήκους 178 km, έχει πρόσφατα ανακαινιστεί. Η ανακαίνιση περατώθηκε το 2011. Κόστισε 120 εκ. ευρώ.
  2. Στα εμπορικά τρένα, όπως είναι και τα στρατιωτικά, επιβάλλεται ανώτατο όριο ταχύτητας 100 km/h. Η ανακαινισθείσα γραμμή εξασφαλίζει ταχύτητες 100 – 140 km/h, δηλαδή ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις. Επομένως το όραμα για γραμμή υψηλών ταχυτήτων δεν έχει κανένα πρακτικό αντίκρισμα, μόνον τεράστιο κόστος.
  3. Διπλή σιδηροδρομική γραμμή κατασκευάζεται μόνον όταν η χωρητικότητα της μονής γραμμής δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της κυκλοφορίας, αφού βέβαια εξαντληθούν όλα τα μέσα για την αύξηση της χωρητικότητας της γραμμής (π.χ. με σηματοδότηση – τηλεδιοίκηση). Όπως σημειώνει ο κ. Συρίγος από τον Ιούλιο του 2020 κυκλοφόρησαν 70 αμαξοστοιχίες, δηλαδή μόνον 20 ετησίως. Αν λάβετε υπόψη ότι στην παλιά γραμμή Αλεξανδρούπολης – Ελληνοβουλγαρικών συνόρων, των 60 – 80 km/h, πριν την ανακαίνισή της, κυκλοφορούσαν 11 αμαξοστοιχίες ημερησίως (10 επιβατικές + 1 εμπορική), είναι αυτονόητο ότι δεν υπάρχει πρόβλημα στην ανακαινισθείσα γραμμή με βελτιωμένη χάραξη. Εξ άλλου με την τοποθέτηση μόνον σηματοδότησης – τηλεδιοίκησης, κόστους περί τα 25 εκ ευρώ, η χωρητικότητα θα εκτοξευθεί στις 60 αμαξοστοιχίες ημερησίως. Η φαραωνική κατασκευή που προτείνει ο αρθρογράφος, δηλαδή τη “δημιουργία ενός διευρωπαϊκού άξονα από την Αλεξανδρούπολη σε Βάρνα, Κωστάντζα έως και την Οδησσό με τα χαρακτηριστικά της Αττικής Οδού: αυτοκινητόδρομος ένθεν κακείθεν, στη μέση ηλεκτροκίνητο τρένο υψηλής ταχύτητας” είναι ένας οραματισμός που υπερβαίνει κάθε αναγκαιότητα με ανυπολόγιστο κόστος ενώ υπολείπεται παρασάγγας του ΔΔ ΙΧ της ΕΕ. Ποτέ δεν έγινε κατανοητό ότι ο σιδηροδρομικός ΔΔ ΙΧ υπήρχε πάντοτε στην πράξη με άπειρες διακλαδώσεις ένθεν και εκείθεν καλύπτοντας με το σιδηροδρομικό δίκτυο ολόκληρη την Κεντρική – Ανατολική και Βόρεια Ευρώπη και τη Μαύρη Θάλασσα, διότι τα Ανατολικά κράτη προέτασσαν τις σιδηροδρομικές μεταφορές έναντι των οδικών. Απλά η θεσμοθέτηση του ΔΔ ΙΧ από την ΕΕ το 1992 αποσκοπούσε στην αναβάθμισή του με τη χρηματοδότηση των υποδομών. Η διάλυση της ΕΣΣΔ και του Συμφώνου της Βαρσοβίας απελευθέρωσαν αυτή τη δυνατότητα
  4. Ούτε βέβαια η αντικατάσταση μιας ντηζελομηχανής με ηλεκτροκίνητη απαιτεί ώρες, όπως σημειώνεται στο άρθρο. Με την είσοδο του τρένου στο σταθμό πραγματοποιείται άμεσα η αλλαγή των μηχανών και το τρένο συνεχίζει την πορεία του. Ας μη ξεχνάμε ότι πρόκειται για εμπορικά τρένα.
  5. Απαιτείται μόνον η ανάκτηση της απολεσθείσης συντήρησης της γραμμής στο ελληνικό τμήμα του ΔΔ ΙΧ που πραγματοποιείται παράλληλα με την κυκλοφορία. Η γραμμή μετά την ανακαίνισή της δεν αξιοποιήθηκε διότι το λιμάνι ποτέ δεν ήταν έτοιμο να την τροφοδοτεί με φορτία. Μόνον οι Τουρκικοί σιδηρόδρομοι αξιοποίησαν την ανακαινισθείσα γραμμή λόγω εργασιών στη δική τους σιδηροδρομική γραμμή, αποστέλλοντας το 2011 σε 40 ημέρες 251 εμπορικές αμαξοστοιχίες προς την Ευρώπη. Ο αριθμός θα ήταν πολλαπλάσιος αν υπήρχε διαθεσιμότητα μηχανοδηγών και μηχανών (ΔΗ) από τη χώρα μας.

Κέντρο διαμετακομιστικού εμπορίου ή αποκλειστικά στρατιωτικό λιμάνι;

Γιαυτό, ο σιδηρόδρομος ποτέ δεν ήταν το πρόβλημα για τη μεταφορά φορτίων, ακόμη και πριν την ανακαίνιση της σιδηροδρομικής γραμμής Το πρόβλημα ήταν το λιμάνι και παραμένει για δύο λόγους:

  1. Δεν διαθέτει καν τον αναγκαίο μηχανολογικό εξοπλισμό
  2. Σύμφωνα το Νόμο 4660/2020 (ΦΕΚ 23Α) για την αμυντική συνεργασία μεταξύ Ελλάδας και ΗΠΑ “…χορηγείται στην Κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών καθεστώς προτεραιότητας (ανεμπόδιστη πρόσβαση και χρήση) του λιμένα Αλεξανδρούπολης…”. Δηλαδή, απόλυτη προτεραιότητα έχουν οι πολεμικές σκοπιμότητες των ΗΠΑ και όχι η ανάδειξη του λιμένα σε διεθνές κέντρο διαμετακομιστικού εμπορίου, όπως το προόριζε η ΕΕ από το 1992 και σε πνεύμονα ανάπτυξης της ευρύτερης περιοχής.

Όπως δήλωσε ο κ. Δένδιας κατά τη συζήτηση του νομοσχεδίου για την Αμοιβαία Αμυντική Συνεργασία Ελλάδος – ΗΠΑ: «Θέλουμε (τη) στρατιωτική παρουσία των ΗΠΑ. Ναι, δεν θέλουμε να είναι εμπορικό το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης» (Καθημερινή 10/5/2022),  Γιαυτό ακυρώθηκε και η ιδιωτικοποίηση του λιμένα για να έχουν τον πλήρη έλεγχο οι στρατιωτικές σκοπιμότητες της υπερδύναμης. Εξ άλλου, ποιά εταιρεία θα μπορούσε να προγραμματίσει την εκμετάλλευση του λιμένα όταν οι ΗΠΑ θα έχουν την απόλυτη προτεραιότητα; Γιαυτό ακυρώθηκε και ο εμπορικός του χαρακτήρας.

Έτσι, ο Ιούλιος του 2020 με την αποστολή του πρώτου στρατιωτικού τρένου των ΗΠΑ, που ο αρθρογράφος θεωρεί ως σημείο καμπής, αποδεικνύεται ταφόπλακα για την εμπορευματική εκμετάλλευση του λιμένα ακυρώνοντας το ρεαλιστικό όραμα για την πόλη, τη μετατροπή της σε διεθνές κέντρο διαμετακομιστικού εμπορίου ανάμεσα στις χώρες της Β. Αφρικής και της Εγγύς Ανατολής αφενός με τις χώρες της Μ. Θάλασσας, της Κεντρικής της Ανατολικής και της Βόρειας Ευρώπης, που σηματοδότησε η ΕΕ από το 1992. Η μεταφορά των σιτηρών από την Ουκρανία, όπως και η ανοικοδόμησή της, στα οποία αναφέρεται ο αρθρογράφος, αφορούν συγκυριακά φορτία, και είναι άγνωστο εάν και πόσα φορτία θα επιμεριστούν για την Αλεξανδρούπολη. Διότι π.χ. για τη μεταφορά των σιτηρών έχει εκδηλωθεί ενδιαφέρον και από λιμάνια της Βαλτικής (Πολωνία, Λιθουανία) και της Αδριατικής (Κροατία) (Καθημερινή 4/10/23). Είναι αυτονόητο ότι το λιμάνι, ως λιμάνι διεθνούς διαμετακομιστικού εμπορίου, όπως το είχε προγραμματίσει η ΕΕ, και όχι στρατιωτικό, πέραν των άλλων θα εξυπηρετούσε και αυτές τις μεταφορές, εάν και όταν υπάρξουν.

Η Αλεξανδρούπολη, ο Έβρος και η Θράκη;

Η Αλεξανδρούπολη σήμερα επιβιώνει εν πολλοίς χάρις στον τουρισμό των γειτονικών λαών, κυρίως των Τούρκων. Με τον πρώτο τερματικό σταθμό LNG που ήδη εγκαθίσταται, τον δεύτερο τερματικό LNG και τον αγωγό πετρελαίου Αλεξανδρούπολη – Μπουργκάς που θα ακολουθήσουν, δεν θα πληγεί ο τουρισμός και οι δραστηριότητες που συνδέονται με τη θάλασσα;. Ποιές θα είναι οι περιβαλλοντικές συνθήκες της πόλης; Ποιό θα είναι το μέλλον της;

Μάλιστα όσοι προσπαθούν να μας πείσουν ότι η περιοχή μετατρεπόμενη σε ενεργειακό κόμβο θα αποκομίσει οικονομικά οφέλη για τους κατοίκους της, αποκρύπτουν την  πραγματικότητα. Οι εκατοντάδες αγωγοί  που διατρέχουν τα κράτη της Μ. Ανατολής, του Καυκάσου, της Κεντρικής Ασίας δεν συνέβαλαν στην ευημερία και στην ασφάλεια των λαών αλλά αντίθετα τα κράτη αυτά χαρακτηρίζονται για την πολιτική, κοινωνική και οικονομική τους καθυστέρηση διότι αποτελούν πεδίο σύγκρουσης ανταγωνιστικών συμφερόντων.  Σημειώνουμε ότι η Θράκη διαθέτει το αναγκαίο φυσικό αέριο και για μελλοντικούς σχεδιασμούς, διότι από την περιοχή διέρχεται ο ΤΑΡ αλλά και ο ITGI που λειτουργεί μέχρι τη Κομοτηνή και είχε εγκαινιαστεί το Νοέμβριο του 2007 στους Κήπους από τους Κ. Καραμανλή – Τ. Ερντογάν

Η Θράκη που εναπόθεσε ελπίδες για το μέλλον στη αξιοποίηση του λιμένα της Αλεξανδρούπολης ως κέντρο του διεθνούς διαμετακομιστικού εμπορίου, αντί της προσδοκώμενης ανάπτυξης βιώνει την απαξίωση, την ερήμωση και την εγκατάλειψη κάθε χρόνο σε μεγαλύτερο βαθμό (χωρίς σιδηρόδρομο και τις τρεις βιομηχανικές ζώνες ερείπια ως επί το πλείστον). Ένα στρατιωτικό λιμάνι, πώς θα αξιοποιήσει τη γεωοικονομική αξία της περιοχής; Είναι ολοφάνερο, μας το λένε τα γεγονότα και οι εξελίξεις, η Αλεξανδρούπολη από προσδοκώμενο κέντρο του διεθνούς διαμετακομιστικού εμπορίου μετατρέπεται σε “χαβούζα” της Ευρώπης και εφαλτήριο πολεμικών σχεδίων και η ευρύτερη περιοχή, η Θράκη, θα συνεχίσει να βιώνει την απαξίωση.

Μακροδημόπουλος    Δημήτρης

Πολιτικός Μηχανικός ΑΠΘ

τ. Αρχιμηχανικός ΟΣΕ

Αλεξ/πολη – κιν. 6947-771412

15/1/2024

Α. Συρίγος*: Το όραμα για την Αλεξανδρούπολη

* Ο κ. Άγγελος Μ. Συρίγος είναι αν. καθηγητής Διεθνούς Δικαίου και Εξωτερικής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο – βουλευτής Ν.Δ. A’ Αθηνών.

Μετατροπή-επιμέλεια κειμένου: «ΛΙΜΕΝΙΚΑ ΝΕΑ»

Κατά τον μύθο, ο Ιάσων με την «Αργώ» άνοιξαν την πύλη προς τον Εύξεινο Πόντο όταν σταθεροποίησαν τις Συμπληγάδες Πέτρες. Έκτοτε και για τρεις χιλιετίες, η πιο σύντομη και οικονομική οδός για τη μεταφορά των εμπορευμάτων από τη Μαύρη Θάλασσα προς τον υπόλοιπο
κόσμο ήταν μέσω των Στενών του Βοσπόρου και των Δαρδανελλίων. Τον Ιούλιο του 2020 αυτό άλλαξε για πάντα. Η πρώτη σιδηροδρομική μεταφορά από την Αλεξανδρούπολη στην Κωνστάντζα της Ρουμανίας διάρκεσε 55 ώρες. Έκτοτε έχουν γίνει περίπου 70 σιδηροδρομικές μεταφορές με μέσο χρόνο τις 43-45 ώρες. Αντιστοίχως, δύο περίπου ημέρες είναι ο ελάχιστος χρόνος που απαιτείται για ένα καράβι που θέλει να κάνει την ίδια διαδρομή μέσω Δαρδανελλίων και Βοσπόρου.

Οι συγκεκριμένοι χρόνοι μέσω Αλεξανδρουπόλεως επιτυγχάνονται υπό τις υπάρχουσες δυσμενείς συνθήκες σιδηροδρομικών μεταφορών: μονή σιδηροδρομική γραμμή εντός της Ελλάδας- πολύωρη αναμονή για αντικατάσταση των ελληνικών ντιζελομηχανών με ηλεκτροκίνητες όταν εισέρχονται στη Βουλγαρία- οριζόντια (και όχι κάθετα) σιδηροδρομικά δίκτυα από Σόφια και Βουκουρέστι προς τη Μαύρη Θάλασσα. Όλα αυτά σημαίνουν περαιτέρω καθυστερήσεις.

Παρ’ όλα αυτά, με αθόρυβο τρόπο συντελείται μια γεωπολιτική επανάσταση. Για πρώτη φορά στην ανθρώπινη ιστορία τα προϊόντα των χωρών της δυτικής Μαύρης Θάλασσας (Βουλγαρία, Ρουμανία και Ουκρανία) χρειάζονται λιγότερο χρόνο μέσω Αλεξανδρουπόλεως εν συγκρίσει προς τον διάπλου των Στενών. Παράλληλα, ο σιδηρόδρομος επιτρέπει τη διακίνηση μεγάλου όγκου φορτίων σε χαμηλές τιμές και χωρίς επιβάρυνση των ασφαλίστρων για τα πλοία, που τώρα είναι στα ύψη λόγω του πολέμου στην Ουκρανία.

Σε αυτό το πλαίσιο χωρά και το δικό μας όραμα: εδραίωση της Αλεξανδρουπόλεως ως του βασικού λιμένος εξαγωγής προϊόντων για τις δυτικές χώρες του Ευξείνου Πόντου (Βουλγαρία, Ρουμανία, Ουκρανία). Οι αντικειμενικές συνθήκες για την ανάπτυξη της Αλεξανδρουπόλεως είναι περίπου ιδανικές. Λόγω των μεγάλων έργων με τους λιμενοβραχίονες, το λιμάνι είναι ευρύχωρο και ασφαλές. Τον
Δεκέμβριο του 2022 ο λιμένας της Αλεξανδρουπόλεως επανεντάχθηκε στο Διευρωπαϊκό Δίκτυο Μεταφορών για περαιτέρω βελτίωση των υποδομών του. Η χερσαία ζώνη του είναι μεγάλη κι εκτείνεται σε 1.100 στρέμματα (συγκριτικά η ζώνη του λιμένος Θεσσαλονίκης είναι 1.600 στρέμματα). Το διεθνές αεροδρόμιο της πόλεως βρίσκεται μόλις 4 χιλιόμετρα μακριά από το λιμάνι. Στην Αλεξανδρούπολη καταλήγει ήδη αγωγός φυσικού αερίου που συνδέεται με τη Βουλγαρία. Στις αρχές του 2024 θα λειτουργήσει μόνιμος πλωτός σταθμός για την επαναεριοποίηση του υγροποιημένου φυσικού αερίου, που στη συνέχεια θα διοχετεύεται στη Βουλγαρία και θα μπορεί να εφοδιάσει τις αγορές των Βαλκανίων.

Για την υλοποίηση του οράματος θα χρειαστεί να γίνει το λιμάνι της Αλεξανδρουπόλεως ένας μικρός Πειραιάς, με γερανούs που θα επιτρέπουν τη γρήγορη φορτοεκφόρτωση των πλοίων και με μεγάλες και σύγχρονες αποθήκες. Το λιμάνι θα πρέπει να διασυνδεθεί με τη δημιουργία ενός σιδηροδρομικού τερματικού για εμπορευματικό σταθμό (cargo terminal) εντός του αεροδρομίου (δεν υπάρχει πουθενά αλλού στην Ελλάδα). Το πιο κρίσιμο όμως για την υλοποίηση του οράματος είναι η δημιουργία ενός διευρωπαϊκού άξονα από την Αλεξανδρούπολη σε Βάρνα, Κωνστάντζα έως και την Οδησσό με τα χαρακτηριστικά της Αττικής Οδού: αυτοκινητόδρομος ένθεν κακείθεν, στη μέση ηλεκτροκίνητο τρένο υψηλής ταχύτητας, δίπλα σε αγωγούs φυσικού αερίου και καλώδια ηλεκτρικού ρεύματος. Η Αλεξανδρούπολη σε ευθεία γραμμή απέχει από: τον Πύργο της Βουλγαρίας 220 χλμ., τη Βάρνα 300 χλμ., το παραδουνάβιο λιμάνι Ρούσε της Βουλγαρίας 330
χλμ., την Κωνστάντζα της Ρουμανίας 430 χλμ., την Οδησσό της Oυκρανίας 750 χλμ. (όσο η Αθήνα από την Κομοτηνή). Αυτό σημαίνει ότι, μέσω ενός τέτοιου άξονα, σε 10-15 ώρες ένα φορτίο θα μπορεί να βρίσκεται από την Οδησσό στην Αλεξανδρούπολη.

Κατά το παρελθόν δεν ήταν ευρωπαϊκή προτεραιότητα η οδική και σιδηροδρομική διασύνδεση της Οδησσού με το Αιγαίο μέσω Ρουμανίας και Βουλγαρίας. Ο περίφημος «διευρωπαϊκός άξονας ΙΧ» της δεκαετίας του 1990 στόχευε να διασυνδέσει την Αλεξανδρούπολη με το Ελσίνκι και όχι με την Ουκρανία. Στη συνέχεια ξεχάστηκε. Η ρωσική εισβολή και η απόφαση της Ε.Ε. για στενότερη διασύνδεση με την Ουκρανία, που θα την οδηγήσει μια μέρα στην ένταξη, αλλάζουν όμως τις προτεραιότητες. Σήμερα είναι οι ανάγκες για εξαγωγή σιτηρών. Αύριο θα είναι τα υλικά που θα χρειαστούν για την ανοικοδόμηση της Ουκρανίας. Στην Ε.Ε. κυρίως πρέπει να στραφούμε για χρηματοδότηση αυτού του διευρωπαϊκού δικτύου.

«Τρεις5 θάλασσες προς την ανατολή!». Τόσες είπε ο Κένταυρος Χείρων ότι έπρεπε να διασχίσει ο Ιάσων κατά την Αργοναυτική Εκστρατεία για να φθάσει στη μυθική Κολχίδα του Ευξείνου Πόντου, στη γη που ήταν το χρυσόμαλλο δέρας, κάπου στον νότο της σημερινής Oυκρανίας. Εάν δουλέψουμε γρήγορα και στοχευμένα, το ταξίδι προς την Κολχίδα θα είναι μόνον χερσαίο και τα καράβια θα χρησιμοποιούν πλέον την Αλεξανδρούπολη για να συνδέσουν τον δυτικό Εύξεινο Πόντο με όλο τον υπόλοιπο κόσμο.

Μετατροπή-επιμέλεια κειμένου: «ΛΙΜΕΝΙΚΑ ΝΕΑ»

Πηγή: kathimerini.gr (έντυπη έκδοση)

 

 

Απελευθερώθηκε ο Έλληνας ναυτικός από το Ιράν.-  Ανακοίνωση της εταιρείας

0

Πέμπτη 18 Ιανουαρίου

Κατόπιν σχετικών οδηγιών του υπουργού Εξωτερικών Γιώργου Γεραπετρίτη, σε συνεργασία με το υπουργείο Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής, με ενέργειες του Πρέσβη της Ελλάδας στην Τεχεράνη Στυλιανού Γαβριήλ, που έγιναν αποδεκτές από το Ιρανικό Υπουργείο Εξωτερικών, κατέστη δυνατός ο επαναπατρισμός του Έλληνα ναυτικού που επέβαινε στο πλοίο St Nikolas ο οποίος και κατευθύνεται αυτή την ώρα προς την Ελλάδα, σύμφωνα με διπλωματικές πηγές.

Η διαχειρίστρια εταιρεία του πλοίου Empire Navigation Inc. ενημέρωσε ότι είναι στην πολύ ευχάριστη θέση να ανακοινώσει την απελευθέρωση του νεότερου μέλους του αιχμαλωτισθέντος πληρώματος. Πρόκειται για τον Έλληνα δόκιμο, ο οποίος, συνοδευόμενος από τον πρέσβη της Ελλάδος στο Ιράν, επιβιβάστηκε σε πτήση επιστροφής προς Αθήνα.

«Η εταιρεία παραμένει προσηλωμένη στην ασφαλή απελευθέρωση όλων των μελών του πληρώματος. Οι υπόλοιποι 18 ναυτικοί, που εξακολουθούν να βρίσκονται επάνω στο δεξαμενόπλοιο που είναι αγκυροβόλιο του Μπαντάρ Αμπάς στο Ιράν, είναι όλοι καλά στην υγεία τους και έχουν τη δυνατότητα να επικοινωνούν με τις οικογένειές τους” τονίζεται στην ανακοίνωσή της Empire Navigation Inc.

Προστίθεται επίσης ότι η εταιρεία βρίσκεται επίσης σε επαφή με τον Πρέσβη των Φιλιππίνων στο Ιράν, ο οποίος πρόκειται να επισκεφθεί το πλοίο μετά την ολοκλήρωση των απαιτούμενων διαδικασιών που επιβάλλονται από τις τοπικές αρχές.

Επισημαίνει ότι η κυβέρνηση των Φιλιππίνων καταβάλλει από την πρώτη κιόλας μέρα του περιστατικού συνεχείς διαπραγματευτικές προσπάθειες για την ασφαλή επιστροφή και των υπολοίπων ναυτικών που είναι καλά στην υγεία τους. Σημειώνεται ότι το πλοίο κατελήφθη από ομάδα ενόπλων ενώ έπλεε φορτωμένο με περίπου 145.000 μετρικών τόνων αργού πετρελαίου, έχοντας ξεκινήσει από τη Βασόρα στο Ιράκ με προορισμό την Aliaga στην Τουρκία μέσω της διώρυγας του Σουέζ. Όπως έχουν μεταδώσει ιρανικά μέσα ενημέρωσης, το φορτίο του πλοίου κατασχέθηκε μετά από δικαστική εντολή από το ιρανικό πολεμικό ναυτικό.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Πόλεμος Ισραήλ – Χαμάς: μόνιμη κατάπαυση πυρός υπό δύο προϋποθέσεις ζητά το ΕΚ

0
  • Το Κοινοβούλιο ζητά την άμεση απελευθέρωση όλων των ομήρων και την εξάρθρωση της τρομοκρατικής οργάνωσης Χαμάς
  • Οι ευρωβουλευτές επαναλαμβάνουν το δικαίωμα του Ισραήλ να υπερασπιστεί τον εαυτό του, αλλά καταδικάζουν τη δυσανάλογη στρατιωτική του αντίδραση στη Γάζα
  • Η σύλληψη ομήρων και οι εσκεμμένες επιθέσεις εναντίον αμάχων συνιστούν σοβαρές παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου
  • Ανάγκη για ταχεία και απρόσκοπτη πρόσβαση της ανθρωπιστικής βοήθειας σε ολόκληρη τη Λωρίδα της Γάζας

Οι ευρωβουλευτές ζητούν την άμεση και άνευ όρων απελευθέρωση όλων των ομήρων και την εξάρθρωση της τρομοκρατικής οργάνωσης Χαμάς.

Σε ψήφισμα που εγκρίθηκε την Πέμπτη, οι ευρωβουλευτές εκφράζουν τη βαθύτατη θλίψη τους για τα αθώα θύματα και από τις δύο πλευρές. Ζητούν μια μόνιμη κατάπαυση του πυρός και την έναρξη εκ νέου προσπαθειών για μια πολιτική λύση, υπό την προϋπόθεση ότι όλοι οι όμηροι θα απελευθερωθούν αμέσως και άνευ όρων και η τρομοκρατική οργάνωση Χαμάς θα εξαρθρωθεί. Καταδικάζοντας απερίφραστα την απεχθή τρομοκρατική επίθεση που εξαπέλυσε η Χαμάς κατά του Ισραήλ, καταγγέλλουν επίσης τη δυσανάλογη ισραηλινή στρατιωτική αντίδραση, η οποία έχει προκαλέσει πρωτοφανή αριθμό νεκρών αμάχων.

Το Ισραήλ έχει το δικαίωμα να υπερασπιστεί τον εαυτό του εντός των ορίων του διεθνούς δικαίου, τονίζει το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, πράγμα που σημαίνει ότι όλα τα μέρη σε μια σύγκρουση πρέπει να διακρίνουν, ανά πάσα στιγμή, μεταξύ μαχητών και αμάχων, οι επιθέσεις να κατευθύνονται μόνο σε στρατιωτικούς στόχους και ότι οι άμαχοι (άνθρωποι και εγκαταστάσεις) δεν πρέπει να αποτελούν στόχο επιθέσεων.

Επείγουσα ανάγκη για πλήρη πρόσβαση στη Λωρίδα της Γάζας

Εκφράζοντας βαθιά ανησυχία για την δραματική και ταχέως επιδεινούμενη ανθρωπιστική κατάσταση στη Λωρίδα της Γάζας, οι ευρωβουλευτές τονίζουν την επείγουσα ανάγκη για πλήρη, ταχεία, ασφαλή και απρόσκοπτη ανθρωπιστική πρόσβαση σε ολόκληρη την περιοχή και απαιτούν την άμεση αποκατάσταση ζωτικών υποδομών.

Επαναφέροντας στο τραπέζι τη λύση των δύο κρατών

Το ψήφισμα του ΕΚ ζητά μια ευρωπαϊκή πρωτοβουλία για την επαναφορά της λύσης των δύο κρατών στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και τονίζει την απόλυτη ανάγκη άμεσης επανέναρξης της ειρηνευτικής διαδικασίας. Χαιρετίζει την προσπάθεια στο πλαίσιο της Παγκόσμιας Ημέρας Ειρήνης για ειρήνη στη Μέση Ανατολή, η οποία ξεκίνησε με πρωτοβουλία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Αραβικού Συνδέσμου λίγο πριν από τις επιθέσεις.

Οι ευρωβουλευτές υποστηρίζουν επίσης πλήρως την Αραβική Ειρηνευτική Πρωτοβουλία του 2002, η οποία προσφέρει πλήρη εξομάλυνση των σχέσεων μεταξύ του κράτους του Ισραήλ και όλων των αραβικών κρατών σε αντάλλαγμα για την πλήρη αποχώρηση του Ισραήλ από όλα τα παλαιστινιακά και αραβικά εδάφη που έχουν καταληφθεί από το 1967, και ζητούν την πλήρη ένταξη της Παλαιστινιακής Αρχής στη διαδικασία αυτή.

Τερματισμός της κατοχής των παλαιστινιακών εδαφών

Οι ευρωβουλευτές ζητούν τον τερματισμό της κατοχής των παλαιστινιακών εδαφών και τονίζουν ότι οι ισραηλινοί εποικισμοί στη Δυτική Όχθη, συμπεριλαμβανομένων αυτών στην Ανατολική Ιερουσαλήμ, είναι παράνομοι βάσει του διεθνούς δικαίου. Καταδικάζουν απερίφραστα την αύξηση της βίας των εξτρεμιστών εποίκων κατά των Παλαιστινίων και ζητούν την επιβολή περιοριστικών μέτρων της ΕΕ σε εξτρεμιστές εποίκους που παραβιάζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα και το διεθνές δίκαιο.

Να λογοδοτήσουν οι υπεύθυνοι για τρομοκρατικές πράξεις και παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου

Τέλος, το ψήφισμα υπογραμμίζει την ισχυρή στήριξη της ΕΕ στο έργο του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου και του Διεθνούς Δικαστηρίου και ζητά να λογοδοτήσουν οι υπεύθυνοι για τρομοκρατικές πράξεις και παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου. Η απαγωγή ομήρων και οι εσκεμμένες επιθέσεις κατά αμάχων συνιστούν σοβαρές παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου, τονίζουν οι ευρωβουλευτές.

Το κείμενο εγκρίθηκε με 312 ψήφους υπέρ, 131 κατά και 72 αποχές.

“We told them our patience is running thin”

0
Exclusive: Serious warning delivered to Baghdad and Erbil before missile attack
January 17, 2024 – 21:31

TEHRAN – The Tehran Times has learned that Iran had cautioned both Iraq’s central government and the authorities in the country’s Kurdistan region about its diminishing patience with the presence of Mossad and terrorist groups in Iran’s vicinity, before carrying out airstrikes on Iraqi soil.

A source has told the Tehran Times that a security committee met with Iraqi representatives on January 10, reminding them of Baghdad’s shortcomings in securing its borders with Iran. According to the source, Tehran warned Baghdad that it would have to take the matter into its own hands if the Arab government failed to address Iran’s concerns.

Additionally, Iran has purportedly reached out to Iraq’s envoy to Tehran and the representative of the semi-autonomous Kurdistan region within the last 20 days, reiterating its escalating frustration with the prevailing and intolerable circumstances. “We told them that our patience is wearing thin,” the source said.

Early on Tuesday, Iran launched ballistic missiles targeted at Israeli espionage facilities situated in Erbil, northern Iraq. Iranian officials stated that Iran’s actions were in compliance with international law, serving the aim of securing its borders. Article 51 of the UN Charter affirms the entitlement of nations to defend themselves, individually or collectively, in response to an armed assault.

The southeastern Iranian city of Kerman was rocked by two explosions early this month. The terrorist attacks, which resulted in the deaths of 94 civilians, were carried out by the Daesh terror group with additional investigations showing Israel’s involvement in the tragedy. Iran also targeted Daesh strongholds in Syria on Tuesday.

On March 19, 2023, Iran and Iraq formally ratified a security treaty. As part of this agreement, Iraq committed to preventing militant organizations from utilizing its territory in the Iraqi Kurdish region as a launchpad for cross-border attacks near Iran’s borders. In September of the same year, Iraq publicly declared its compliance with the provisions outlined in the treaty. However, several months later, General Mohammad Bagheri, the chief of staff of Iran’s armed forces, conveyed to Iraq’s Interior Minister Abdul-Amir al-Shammari that Tehran still harbors concerns regarding the presence of anti-Iranian terrorist groups in the vicinity. It is believed that Iran has also expressed its deep apprehensions about the large presence of Israeli spy agents in the Kurdistan region several times.

Local authorities closed targeted site for several hours

The Tehran Times understands that local authorities in Iraq’s semi-autonomous Kurdistan region obstructed the access of emergency vehicles to the affected area in Erbil for at least 4 hours. This action likely facilitated the removal of evidence and the cleansing of the site before permitting cameras to capture the aftermath.

Iran says the compound pinpointed by its precision-guided missiles served as a key hub for Mossad operatives involved in orchestrating attacks and carrying out targeted assassinations within Iran. The site, now obliterated by the missile strikes, was linked to a thwarted drone assault on a military facility in the central Iranian city of Isfahan.

While officials in Iraq’s Kurdistan region maintained that the location was nothing more than a private villa, footage subsequent to the attack suggested otherwise. The structure exhibited multiple layers of fortified concrete; a feature distinct from other surrounding buildings. Moreover, the footage unveiled the presence of two heavily reinforced underground levels suspected to have been utilized for the storage of intelligence equipment. The villa’s proximity to the U.S. consulate in Erbil is believed to have provided additional security cover for the Mossad center.

High-ranking Mossad agents killed                                                                                                                                                                                                                The Tehran Times has gained access to more information that reveals the identity of the individuals killed during Iran’s missile attack.

At least 3 high-ranking Mossad agents were eliminated during the offensive. One of them, known as “Michelle”, was a woman with dual Israeli and British citizenship, but had traveled to Iraq with her Belgian passport.

Another person killed during the strike was a woman of Filipino descent, who stayed in the residence under the guise of a maid. She also owned an Israeli passport.

Reason for Iraq’s strong response

Iraq’s governing authorities are reportedly facing pressure from the United States to emphasize Iran’s actions, potentially as a means to divert attention from Israel’s faltering campaign in the embattled Gaza Strip. Despite Iran’s prior direct attacks in northern Iraq, Iraq’s federal government has opted to recall its representative to Tehran for discussions, something it hasn’t done before. The increased pressure on Iraqi officials also indicates the significance of the individuals liquidated during the attack.

By Soheila Zarfam

www.tehrantimes.com