Αρχική Blog Σελίδα 1429

Ν. Ιγγλέσης: η ακαρπία στα λεφτόδενδρα και οι αγρότες

0

Του Νίκου Ιγγλέση 18/02/2024

Στην Ελλάδα, αλλά και σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση, οι αγρότες ξεσηκώνονται εναντίον των πολιτικών που εφαρμόζουν οι εθνικές κυβερνήσεις και η Κομισιόν για την πρωτογενή παραγωγή.

Οι αγρότες αντιτίθενται στην Κοινή Αγροτική Πολιτική (ΚΑΠ) της ΕΕ, στις πολιτικές της «πράσινης μετάβασης», στις αθρόες εισαγωγές από τρίτες χώρες και στις διεθνείς εμπορικές συμφωνίες (π.χ. με χώρες της Λατινικής Αμερικής-Mercosur). Παράλληλα ζητούν μειώσεις στις τιμές των καυσίμων και του ηλεκτρικού ρεύματος για να παράγουν φτηνότερα και πιο ανταγωνιστικά προϊόντα.

Η κατανάλωση όμως υδρογονανθράκων αποτελεί «κόκκινο πανί» για τους υστερικούς περιβαλλοντολόγους των Βρυξελλών που φαντασιώνονται ότι μπορούν να σταθεροποιήσουν τη θερμοκρασία της Γης, «φυτεύοντας» ανεμογεννήτριες στα βουνά και φωτοβολταϊκά στα χωράφια, καταστρέφοντας έτσι και τα δάση και τις καλλιέργειες.

Στην Ελλάδα ο αγροκτηνοτροφικός τομέας βρίσκεται σε δραματική κατάσταση. Μέσα στην τελευταία δεκαετία (Στοιχεία ΕΛΣΤΑΤ) οι καλλιεργούμενες εκτάσεις μειώθηκαν κατά 6.500.000 στρέμματα ή κατά 18,8%. Στην κτηνοτροφία, τα εκτρεφόμενα ζώα μειώθηκαν κατά 12,5 εκατομμύρια ή κατά 24,2%. Παράλληλα οι απασχολούμενοι στην πρωτογενή παραγωγή μειώθηκαν κατά 280.000 ή κατά 31%.

Η άλλοτε αγροτική Ελλάδα που, πριν μερικές δεκαετίες, ήταν αυτάρκης σ’ όλα σχεδόν τα βασικά είδη διατροφής, σήμερα είναι υποχρεωμένη να εισάγει τα περισσότερα από αυτά. Οι σημαντικότερες ελλείψεις υφίστανται στο μαλακό σιτάρι (για την παρασκευή του ψωμιού), στο βοδινό και το χοιρινό κρέας, στο αγελαδινό γάλα (για την παραγωγή τυριών), στη ζάχαρη κ.α.

Ακόμα και στον τομέα των οπωροκηπευτικών, που υποτίθεται ότι η χώρα μας έχει συγκριτικό πλεονέκτημα, κάνουμε σημαντικές εισαγωγές. Το πρώτο εννεάμηνο του 2023 η Ελλάδα εισήγαγε περίπου 500.000 τόνους οπωροκηπευτικών (αύξηση 14,3%). Συγκεκριμένα εισήχθησαν στη χώρα μας 180.000 τόνοι πατάτας, 24.200 τόνοι κρεμμύδια, 21.300 τόνοι λεμόνια, 21.000 τόνοι ντομάτας, 5.100 τόνοι μήλα, 4.000 τόνοι πιπεριές/γλυκοπιπεριές κ.α.

Απέναντι στα υπαρξιακά αιτήματα των ελλήνων αγροτών, που αδυνατούν να ικανοποιήσουν τις βιοτικές ανάγκες των οικογενειών τους και να εξασφαλίσουν τη διατροφική επάρκεια της χώρας, η Κυβέρνηση τούς δίνει κάποια «ψίχουλα», εν όψη των Ευρωεκλογών και διαμηνύει ότι τα δημοσιονομικά περιθώρια είναι περιορισμένα. «Θα ξύσω τον πάτο του βαρελιού» υπόσχεται στους αγρότες ο Κ. Μητσοτάκης.

Αλλά, όσο και «να ξύσει τον πάτο του βαρελιού» ο κ. Μητσοτάκης λεφτά δε θα βρει. Ο εφετινός Προϋπολογισμός της Κυβέρνησης προβλέπει ένα έλλειμμα 6.253 εκατομμυρίων ευρώ για το 2024. Το έλλειμμα αυτό θα καλυφθεί, όπως και τα προηγούμενα χρόνια, με πρόσθετο δανεισμό, που αυξάνει το δημόσιο χρέος (403 δις. μέχρι στιγμής).

Τα «λεφτόδενδρα», στην οδό Πανεπιστημίου (Τράπεζα της Ελλάδος) και στον Χολαργό (Νομισματοκοπείο) έχουν ακαρπία εδώ και περισσότερο από δύο δεκαετίες.

Η Κυβέρνηση θα μπορούσε να αυξήσει το δανεισμό και με τα χρήματα αυτά να στηρίξει αποτελεσματικά την αγροτική παραγωγή. Δε θέλει όμως να το κάνει γιατί: Πρώτον θα αντιδράσει η Κομισιόν που εγκρίνει κάθε χρόνο τους προϋπολογισμούς των κρατών-μελών και απαιτεί τη συγκράτηση του χρέους. Δεύτερον γιατί ο πρωτογενής τομέας δεν είναι στις κυβερνητικές προτεραιότητες σε αντίθεση με την «πράσινη μετάβαση» και τον ψηφιακό εκσυγχρονισμό. Σ’ αυτούς τους δύο τομείς πηγαίνει το μεγαλύτερο μέρος από τα δάνεια του «Ταμείου Ανάκαμψης» της Ε.Ε.

Αν η Ελλάδα δεν ήταν στην Ευρωζώνη και είχε δικό της εθνικό νόμισμα τότε η όποια κυβέρνηση θα μπορούσε να εκδώσει (όχι να δανειστεί) νέο χρήμα για να στηρίξει με κάθε τρόπο  την αγροτική παραγωγή και να αποκαταστήσει άμεσα τις καταστροφές στη Θεσσαλία. Τότε, τα «λεφτόδενδρα» θα έδιναν πλούσια παραγωγή.

Σωστά υποστηρίζει η σημερινή κυβέρνηση ότι «λεφτόδενδρα» μέσα στην Ευρωζώνη δεν υπάρχουν. Οι αγρότες και οι λοιποί Έλληνες πρέπει κάποια στιγμή να κάνουν τις επιλογές τους και στο ξεχασμένο, τις μέρες μας, θέμα της νομισματικής ανεξαρτησίας. Χωρίς αυτήν οικονομική προοπτική δεν μπορεί να υπάρξει.

Υ.Γ. 1 Αν κάποιοι φοβούνται ότι η έκδοση νέου χρήματος θα προκαλέσει πληθωρισμό να διευκρινίσουμε ότι αυτό θα συμβεί μόνο αν το νέο χρήμα κατευθυνθεί στην κατανάλωση (καταναλωτική δαπάνη) και όχι αποκλειστικά στις επενδύσεις (επενδυτική δαπάνη) που αυξάνουν την προσφορά αγαθών και άρα συμπιέζουν τις τιμές. Εξάλλου, σήμερα που δεν εκδίδεται νέο χρήμα έχουμε υψηλό πληθωρισμό, ιδιαίτερα στα τρόφιμα.

Υ.Γ. 2 Δε φτάνει που ο πρωτογενής τομέας έχει εγκαταλειφθεί στην τύχη του. Δε φτάνει που ο αγροτικός πληθυσμός, ιδιαίτερα στους παραμεθόριους νομούς της Μακεδονίας και της Θράκης, μειώνεται δραματικά, η Κυβέρνηση επιδοτεί την εγκατάσταση «φωτοβολταϊκών πάρκων» στα χωράφια και τους βοσκοτόπους. Μπορεί σε λίγο να μην έχουμε να φάμε, αλλά, θα έχουμε «σώσει» τον Πλανήτη από την κλιματική αλλαγή, που όμως λαμβάνει χώρα εδώ και εκατομμύρια χρόνια.

 Πηγή : www.ellinikiantistasi.gr

ΜΙΑ ΝΕΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΜΙΑ ΝΕΑ ΘΡΗΣΚΕΙΑ.- ΘΑ ΖΟΥΜΕ ΑΙΩΝΙΑ;

19

του Παντελή Σαββίδη

Σε σχόλιό μου, χθες, με τίτλο “Μην πυροβολείτε το Μητσοτάκη, ίσως δεν γνωρίζει τι κάνει» εξήγησα ποια είναι η διεθνής τάση προς ένα νέο ανθρωπολογικό είδος. Κάτι μεταξύ ανθρώπου και μηχανής. ΕΔΩ

Η επιχειρούμενη αποδόμηση της κάθε είδους ταυτότητας του ανθρώπου εκεί κατατείνει. Να αποδεχθεί ο άνθρωπος ως υποκείμενο αυτήν την τάση, μερικής, προς το παρόν, μηχανοποίησής του.

Για να γίνει αποδεκτή η αίρεση κάθε ταυτότητας πρέπει να χτυπηθεί η ταυτοτική αίσθηση στην ρίζα της. Και η ρίζα είναι το φύλο. Ο άνθρωπος συνειδητοποίησε την διαφορετικότητά του από τα πρώτα στάδια της συνειδητής λειτουργίας του. Στα στάδια αυτά, προφανώς, κατάλαβε πως είναι άνδρας ή γυναίκα αλλά δεν είχαν διαμορφωθεί, ακόμη, ούτε φυλές ούτε έθνη.

Αν, λοιπόν, χτυπηθεί η ταυτότητα στην ρίζα της, δηλαδή στο φύλο, τότε και η αίσθηση και άλλων διαφορετικοτήτων είναι εύκολη υπόθεση. Αποδομούνται εύκολα τα πάντα.

Για να γίνω σαφέστερος όταν δεν γνωρίζεις ή δεν σε ενδιαφέρει αν είσαι άνδρας ή γυναίκα, σε ενδιαφέρει αν είσαι Έλληνας ή Τούρκος;

Αυτή η επιλογή είναι αξιωματική για τους διαμορφωτές του μέλλοντος.

Θα μου πείτε πως υπάρχουν ισχυρά κινήματα ΛΟΑΤΚΙ και αυτά επέβαλαν τις πολιτικές που παρακολουθούμε.

Η απάντηση είναι πως τις καλύτερες και πιο προχωρημένες ιδέες να έχεις αν δεν είναι δυνατή η επικοινωνία τους με το κοινωνικό σύνολο κανείς δεν θα τις γνωρίζει. Και η επικοινωνία περνά μέσα από τα καυδιανά δίκρανα των ιδιοκτητών των ΜΜΕ. Οι οποίοι προφανώς, είναι στο παιχνίδι.

Είναι αναστρέψιμη αυτή η τάση;

Κατά τη γνώμη μου όχι. Η οικονομία και η εργαστηριακή έρευνα έχουν αυτονομηθεί από την πολιτική. Ούτε τη μια ούτε την άλλη μπορεί να επηρεάσει η πολιτική βούληση.

Παράδειγμα αντίθετης πολιτικής άποψης και ιδεολογίας από όσα αναφέρθηκαν παραπάνω είναι ο Πούτιν. Ο Πουτινισμός (κατά το μαρξισμός, λενινισμός, σταλινισμός κλπ) με όσα λέει εκφράζει μια παραδοσιακή αντίληψη της πολιτικής και της κοινωνίας. Με αυταρχικά, ολοκληρωτικά χαρακτηριστικά αλλά διαφορετική.

Αν ο Πούτιν εφαρμόσει στην πράξη την θεωρητική του αντίληψη θα μείνει η χώρα του πίσω στην εξέλιξη της Τεχνητής Νοημοσύνης. Και αυτό θα έχει επιπτώσεις στην ύπαρξή της. Ένας στρατός από καλά προγραμματισμένα ρομπότ θα καταβάλλει εύκολα τις ανθρώπινες ορδές των Ρώσων στα πεδία της μάχης.

Τι θα μπορούσαμε. Λοιπόν, να κάνουμε και ποιο είναι το ζητούμενο; Τέρμα η πολιτική;

Από τις αρχές της κοινωνικής ύπαρξής του ο άνθρωπος χρειάστηκε δύο θεσμούς για να μπορέσει να επιβιώσει. Ο ένας ήταν η πολιτική. Ποιος διοικεί την ομάδα και πως την διοικεί. Και ο άλλος η θρησκεία. Το ιερατείο το οποίο εν ονόματι των/του Θεού θα καταπραύνει τον φόβο και τον πόνο της υπαρξιακής αγωνίας.

Η νέα πολιτική πρόταση με προοδευτικό πρόσημο θα είναι εκείνη που θα επιδιώξει μια συντεταγμένη μετεξέλιξη προς το ζητούμενο με όλη την κοινωνία παρούσα και όχι να αφεθεί η εξελικτική πορεία στη φυσική-κοινωνική επιλογή.

Δηλαδή, όλοι μαζί προς ένα νέο είδος που θα προσομοιάζει περισσότερο σε άνθρωπο παρά σε μηχανή.

Σε ό,τι αφορά τη θρησκεία, το ερώτημα θα τεθεί την στιγμή που το νέο είδος πάρει μορφή. Θα έχει την μεταθανάτια αγωνία; Θα μπορέσει να πετύχει την αιωνιότητα;

Η απάντηση στο αν είναι δυνατή η αιωνιότητα είναι θετική. Είτε είναι ύλη είτε είναι ενέργεια η συνείδηση κάποια στιγμή θα κωδικοποιηθεί. Και θα μπορεί να μεταβιβαστεί. Η ύπαρξή μας είναι συνείδηση. Και αν η συνείδησή μας μεταβιβάζεται, θα υπάρχουμε όσο αυτή η μεταβίβαση είναι δυνατή.

ΥΓ: πολλή θεωρία θα πουν μερικοί. Η απάντηση: καθόλου. Όλα αυτά είναι ζητήματα που απασχολούν, ήδη, τα εργαστήρια. Άλλο αν στρουθοκαμηλίζοντας δεν θέλουμε να τα δούμε είναι άλλη υπόθεση.

 

 

WOKE: η νέα αμερικανική «Θρησκεία»…

4

του Alexandre Devecchio

Επικίνδυνη για τα παιδιά

[Με τη συζήτηση του νόμου για το γάμο των ομοφυλοφίλων μια καινούρια αμερικανική ιδεολογία εισέβαλε στη χώρα μας: woke. Τις επιπτώσεις της, ιδιαίτερα στα παιδιά και στις μελλοντικές γεννεές, διεκτραγώδησαν οι βουλευτές του «Όχι» και ιδιαίτερα ο κ. Αντώνης Σαμαράς. Ο ίδιος επεσήμανε τον κίνδυνο που διατρέχουμε από το γεγονός ότι η ΕΕ – τουλάχιστο η Ευρωβουλή – την υιοθετεί.

Ο Γάλλος ομότιμος καθηγητής Φιλοσοφίας στη Σορβόννη Jean-François Braunstein στο βιβλίο του Η Θρησκεία woke , που κυκλοφόρησε στα τέλη του 2022, μας προειδοποίησε για του κινδύνους που συνεπάγεται. Το κείμενο αποτελεί παρουσίαση του βιβλίου του…Ε.Δ.Ν.]

Κατά τον Jean–François Braunstein η woke ιδεολογία ξηλώνει τα στερεότυπα των φύλων στα παιδιά και ήδη η Gafam, όπως το Netflix και τα κοινωνικά δίκτυα προωθούν αυτή την ιδέα…

Η νέα αμερικανική θρησκεία

«Οι άντρες είναι έγκυοι», «οι γυναίκες έχουν πέη», «οι τρανς γυναίκες είναι γυναίκες», «όλοι οι λευκοί είναι ρατσιστές», «όλοι οι μαύροι είναι θύματα», «η βιολογία είναι ανδροπρεπής», «τα μαθηματικά είναι ρατσιστικά», «Ο Τσόρτσιλ είναι ρατσιστής» κλπ… Τέτοιες παράλογες διακηρύξεις εκπλήσσουν. Ωστόσο, αποτελούν τις βασικές δηλώσεις της woke  σκέψης, αυτής της «αφυπνισμένης» σκέψης που τείνει να επιβληθεί σε όλες τις δυτικές κοινωνίες. Βασίζεται σε θεωρίες όπως «θεωρία φύλου», «κριτική θεωρία φυλής» ή «θεωρία διατομεακότητας» που έχουν γίνει λέξεις ευαγγελίου στα πανεπιστήμιά μας.

Οι wokers εξηγούν ότι το φύλο είναι μια επιλογή και ότι το μόνο που έχει σημασία είναι η επίγνωση του ατόμου ότι είναι άνδρας ή γυναίκα ή οτιδήποτε άλλο. Η φυλή γίνεται για άλλη μια φορά βασικός καθοριστικός παράγοντας της ύπαρξής μας στην κοινωνία: οι λευκοί είναι εξ ορισμού ρατσιστές και οι «φυλετισμένοι» άνθρωποι δεν μπορούν να είναι ρατσιστές σε καμία περίπτωση. Όσον αφορά τη διατομεακότητα, είναι ένα «εργαλείο» για την ενίσχυση όλων των ταυτοτήτων των θυμάτων και την έκκληση για καταπολέμηση των υπευθύνων για αυτήν τη διάκριση.

Είναι προφανές ότι ο δυτικός ετεροφυλόφιλος λευκός, εξ ορισμού είναι σεξιστής, ρατσιστής και αποικιοκράτης, δηλ. ο «τέλειος αποδιοπομπαίος τράγος». Όσοι δεν αποδέχονται αυτές τις wokes θεωρίες καταγγέλλονται στα κοινωνικά δίκτυα και, όποτε είναι δυνατόν, να εκδιώκονται από τις θέσεις τους, στο πανεπιστήμιο ή αλλού.

Τα μέσα ενημέρωσης και πολλοί πολιτικοί ενστερνίζονται αυτές τις θεωρίες με ενθουσιασμό και αυτό που κάποτε ήταν αμερικανική περιέργεια έχει γίνει, με εξαιρετική ταχύτητα, ο επίσημος λόγος των ελίτ μας. Μπορεί να μπούμε στον πειρασμό να καθησυχάσουμε τον εαυτό μας λέγοντας ότι επηρεάζει μόνο τις σχολές των γραμμάτων και των ανθρωπιστικών επιστημών, και αφορά σε άλλους. Αλλά είναι σήμερα στις σχολές της επιστήμης και της ιατρικής που συνεχίζεται η woke επίθεση:

οι ίδιες οι αυστηρές επιστήμες κατηγορούνται ως «ρατσιστικές» και «ανδροπρεπείς».

Όμως ο wokism δεν περιορίζεται στον κόσμο της εκπαίδευσης. Όπως σωστά σημείωσε ο Αμερικανός δημοσιογράφος Andrew Sullivan, «όλοι ζούμε σε πανεπιστημιουπόλεις τώρα». Οι ακτιβιστές, κατά τη διάρκεια των σπουδών τους, έγιναν σήμερα οι δυτικές ελίτ και διαδίδουν αυτές τις ιδέες στα κοινωνικά δίκτυα, στα μέσα ενημέρωσης, τις εκδόσεις και τις πολιτιστικές βιομηχανίες. Στις μεγάλες εταιρείες, αναπτύσσεται ένας woke καπιταλισμός που εφαρμόζει πολιτικές «διαφορετικότητας, ισότητας, ένταξης», δηλαδή πολιτικές θετικών διακρίσεων που αντιβαίνουν σε όλες τις αξιοκρατικές αρχές.

Η Gafam, όπως το Netflix και τα κοινωνικά δίκτυα, προωθούν μαζικά την πολιτικά ορθή σκέψη (…).

Με το Wokism, έχουμε πραγματικά να κάνουμε με μια νέα θρησκεία. Ορισμένοι Αμερικανοί συγγραφείς είναι πεπεισμένοι ότι αυτή είναι η «επόμενη αμερικανική θρησκεία» που θέλει να «σβήσει ολόκληρη την ιστορική μνήμη του πολιτισμού», όπως ο Χριστιανισμός που έγινε θρησκεία του κράτους τον 4ο αιώνα και θέλησε να σβήσει συνολικά τον ελληνορωμαϊκό κόσμο*. Η πολύ μισαλλόδοξη φύση της woke θρησκείας και η άρνησή της να απευθυνθεί σε όσους δεν συμμερίζονται την άποψή της, η έλλειψη υπερβατικότητας, την κάνουν να μοιάζει περισσότερο, προς το παρόν, με μια αίρεση με πολιτική και κοινωνική διάσταση. (…)

Διαμορφώνοντας νέα μυαλά!..

Η woke θρησκεία δεν περιορίζεται μόνο στον ακαδημαϊκό κόσμο, στοχεύει πλέον στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Όπως υπάρχουν ένθερμοι πιστοί wokes, υπάρχουν επίσης και προσήλυτοι. Θέλουν το θρίαμβο των ιδεών και να εκπαιδεύσουν νέες, πιο εύπλαστες γενιές. Δεδομένου ότι δεν είναι πάντα εύκολο να πείσουμε τους ενήλικες ότι η σεξουαλική ταυτότητα δεν έχει καμία σχέση με το σώμα ή ότι ο ρατσισμός είναι εγγενής στο να είσαι λευκός, οι wokers προσπαθούν να πείσουν τα παιδιά, από την πολύ μικρή τους ηλικία.

Η συνταξιοδότηση των ηλικιωμένων εκπαιδευτικών θα τους λύσει τα χέρια.

Σε ολόκληρο τον δυτικό κόσμο, η πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση δίνει πλέον όλο και περισσότερο χώρο στην εκπαίδευση των φύλων και στην προώθηση των διεμφυλικών ταυτοτήτων. Δηλαδή την καταγγελία, ακόμα και από το νηπιαγωγείο, των «σεξουαλικών στερεοτύπων» και την ενθάρρυνση των παιδιών να «εξερευνήσουν» ή να «αποδομήσουν το φύλο».

Τα παιδιά πρέπει να μάθουν ότι είναι στο χέρι τους να επιλέξουν το φύλο τους, το οποίο δεν εξαρτάται απαραίτητα από το σώμα τους. 

Στη Γαλλία, πολλά σχολικά βιβλία στοχεύουν να «ξηλώσουν τα στερεότυπα των φύλων», ιδιαίτερα με την ευκαιρία των «Ημερών Μητρικής κληρονομιάς». Έτσι αναπτύσσεται το «φαινόμενο τρανσέξουαλ», στο οποίο  οι έφηβοι ζητούν να αλλάξουν φύλο.

Η Πρόεδρος της Δημοκρατίας κα Κ. Σακελλαροπούλου, ο υφυπουργός κος Ακης Σκέρτσος, και ο οικονομικός σύμβουλος του πρωθυπουργού Αλ. Πατέλης, η κα Ντόρα Μπακογιάννη και άλλοι κυβερνητικοί παράγοντες το «γλέντησαν» το διακομματικό ΝΑΙ στο νομοσχέδιο…

Στη Γαλλία, μια εγκύκλιος του Υπουργού Εθνικής Παιδείας [πρώην], Jean-Michel Blanquer, χρησιμοποίησε απρόσεκτα τη γλώσσα της «επιβεβαίωσης φύλου», ό,τι πρέπει για τους τρανς ακτιβιστές, ακόμα και για μικρά παιδιά: «Ο μόνος αξιόπιστος δείκτης της ταυτότητας φύλου ενός ατόμου, ανεξαρτήτως ηλικίας , είναι ο αυτοπροσδιορισμός της». Αυτή η εγκύκλιος συνιστά σε όλη την εκπαιδευτική κοινότητα να ακολουθεί την κοινωνική μετάβαση του νέου, χρησιμοποιώντας το «χρησιμοποιημένο μικρό όνομά του», μη συζητώντας τις ενδυματολογικές του επιλογές και αφήνοντάς τους να χρησιμοποιούν «ιδιωτικούς χώρους» όπως αυτός επιλέγει. Όπως επεσήμαναν πρόσφατα η Caroline Eliacheff και η Céline Masson (σ.τ.σ. οι οποίες εξέδωσαν το La Fabrique de l’enfant-transgenre), «η λεγόμενη κοινωνική μετάβαση βάζει το παιδί σε ράγες που το οδηγούν κατευθείαν στην ιατρική μετάβαση».

Αυτή η επιθυμία για δράση σε πολύ μικρά παιδιά εκδηλώνεται επίσης γύρω από το ζήτημα της φυλής. Η «αντιρατσιστική εκπαίδευση» πρέπει να ξεκινήσει όσο το δυνατόν νωρίτερα, καθώς τα παιδιά αναμένεται να είναι ρατσιστικά από την ηλικία των έξι μηνών. Ο Ibram X. Kendi τύπωσε είναι μικρό εικονογραφημένο βιβλίο, το  Antiracist Baby, για να αρχίσει αυτή η αντιρατσιστική εκπαίδευση στην πιο νεαρή ηλικία. Οι ίδιες πρακτικές αρχίζουν να φτάνουν στα γαλλικά λύκεια και κολέγια, όπου οξύνουν τις συγκρούσεις στην κοινότητα. (…)

Εδώ το κίνημα woke παίρνει τις πιο ανησυχητικές πτυχές του: δεν κρύβει την επιθυμία του να κατηχήσει τα παιδιά. Για τους πιο μαχητικούς wokes, όπως οι νομικοί Richard Delgado και Jean Stefancic (σ.τ.σ.: Αμερικανοί ακαδημαϊκοί, θεωρούμενοι ως οι πατέρες της κριτικής θεωρίας της φυλής), αυτή η παρουσία στα σχολεία είναι το πραγματικό σημάδι της επιτυχίας τους: «Η θεωρητική κριτική της φυλής που ανθεί στην εκπαίδευση υπήρξε πηγή μεγάλης ικανοποίησης και για τους δυο μας». Τα χρόνια του σχολείου, του γυμνασίου και του λυκείου είναι πλέον χρόνια συνεχούς κατήχησης από δασκάλους, που οι ίδιοι μετατράπηκαν στον wokisme στο πανεπιστήμιο.

Υπάρχει μια πραγματική ολοκληρωτική διάσταση εδώ, παρόμοια με τον τρόπο με τον οποίο οι κομμουνιστές και οι φασίστες προσπάθησαν να ενσωματώσουν τους νέους.

 *Θα μας επιτρέψει ο σεβαστός καθηγητής να επισημάνουμε: Ο χριστιανισμός αντικατέστησε μόνο την ειδωλατρεία. Η εξουσία ήταν κοσμική, ίσχυε το ρωμαϊκό δίκαιο και οι χριστιανοί δεν είχαν πρόβλημα με τους αρχαίους συγγραφείς. Ένα δείγμα:  Ο Παλαιστίνιος μάλιστα μάρτυς Προκόπιος (+22 Noεμβρίου) απαντά στο δικαστή του που τον ρωτούσε γιατί δεν πιστεύει στο δωδεκάθεο: «Ουκ αγαθόν πολυκοιρανίη· είς κοίρανος έστω, είς βασιλεύς» Ιλάδα Β΄, 204.

Μετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος

https://www.lefigaro.fr/vox/societe/jean-francois-braunstein-le-mouvement-woke-ne-fait-pas-mystere-de-sa-volonte-d-endoctriner-les-enfants-20220912

Μετά την επίσκεψη Ερντογάν..στο Καιρο η Τουρκία αφαιρεί την υπηκοότητα από τον επιτετραμμενο της Μουσουλμανικής Αδελφότητας.

0

Πηγές τηςAl Arabiya.net: Ο Μαχμούντ Χουσεΐν, έμαθε ότι η υπηκοότητα του έχει αφαιρεθεί και το προσωπικό του διαβατήριο ακυρώθηκε.

Με μεγάλη έκπληξη, μετά την επίσκεψη του Τούρκου προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στην Αίγυπτο, πηγές αποκάλυψαν την ύπαρξη τουρκικής απόφασης για απόσυρση της υπηκοότητας από τον Μαχμούντ Χουσεΐν, τον επιτετραμμένο  της Μουσουλμανικής Αδελφότητας που κατοικεί στην Κωνσταντινούπολη.

Πηγές αποκάλυψαν στο Al Arabiya.net ότι ο Μαχμούντ Χουσεΐν, έμαθε για την αφαίρεση της υπηκοότητάς του και την ακύρωση του προσωπικού του διαβατηρίου, τις τελευταίες ημέρες, προσθέτοντας ότι οι τουρκικές αρχές δεν του εξήγησαν τον λόγο της ανάκλησης και του ζήτησαν να ορίσει δικηγόρο για να επικοινωνήσει με τις αρμόδιες αρχές και να μάθει τον πραγματικό λόγο.

Το Al Arabiya.net έμαθε ότι ο Χουσεΐν πούλησε ένα διαμέρισμα που είχε στην Κωνσταντινούπολη και αυτή τη στιγμή μελετά με τους αξιωματούχους της Αδελφότητας  τη θέση του εάν θα μείνει για να λύσει το πρόβλημα με τις τουρκικές αρχές ή θα αναζητήσει άλλη χώρα στην οποία θα διαμένει.

Σε ένα σχετικό πλαίσιο, οι ηγέτες της Αδελφότητας άρχισαν να εγκαταλείπουν το τουρκικό έδαφος μετά την επίσκεψη του Προέδρου Ερντογάν στην Αίγυπτο, συμπεριλαμβανομένων μελών μέσων ενημέρωσης και μελών του Κινήματος Hasm της Αδελφότητας, καθώς και ακαδημαϊκών μελών που εργάζονταν σε τουρκικά πανεπιστήμια, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης περιορίστηκαν.

Οι διαιρέσεις είχαν επιδεινωθεί εντός της Αδελφότητας πριν από 3 χρόνια και χωρίστηκε σε δύο μέτωπα αφού το Μέτωπο της Κωνσταντινούπολης αποφάσισε να διορίσει τον Μαχμούντ Χουσεΐν ως επιτετραμμένο δράσης της ομάδας, διαδεχόμενος τον Ιμπραήμ Μουνίρ, ο οποίος πέθανε στις 4 Νοεμβρίου, ενώ το Μέτωπο του Λονδίνου αποφάσισε να διορίσει τον Δρ. Ο Salah Abdel Haq ως  θεωρητικό σύμβουλο του γκρουπ.

Μετά την επίσημη ανακοίνωση της αποκατάστασης των σχέσεων μεταξύ της Αιγύπτου και της Τουρκίας και την αναβάθμιση   των διπλωματικών τους σχέσεων σε επίπεδο πρεσβευτών, η Τουρκία επέβαλε νέους περιορισμούς στις δραστηριότητες της Αδελφότητας και των μελών της που κατοικούν στην τουρκική επικράτεια.

Οι τουρκικές αρχές ξεκίνησαν μια μεγάλης κλίμακας εκστρατεία επιδρομών σε μέλη της Αδελφότητας που διαμένουν στη χώρα, συλλαμβάνοντας όσους δεν έχουν ταυτότητα, κατοικία ή υπηκοότρητα. Ζήτησαν επίσης από δύο μέλη της ομάδας, τον Musab Al-Samaliji και τον Islam Ashraf, να εγκαταλείψουν την επικράτειά της.

Οι πηγές επιβεβαίωσαν ότι οι τουρκικές αρχές επέβαλαν αυστηρούς περιορισμούς στα μέλη της ομάδας και απαίτησαν να μην δημοσιεύουν προσβλητικές ειδήσεις, αναρτήσεις ιστολογίου ή tweets που επικρίνουν το καθεστώς στην Αίγυπτο ή τον Αιγύπτιο πρόεδρο Abdel Fattah al-Sisi και απείλησαν όσους παραβιάσουν τις οδηγίες ότι θα φύγουν αμέσως και θα απελαθούν από τη χώρα.

Επισήμανε ότι οι τουρκικές αρχές επέβαλαν επίσης αυστηρούς περιορισμούς στις μετακινήσεις μελών που καταδικάστηκαν σε θάνατο και συνδέονται με την ομάδα ή είναι πιστά σε αυτήν, όπως οι Nasr al-Din Faraj al-Ghazlani, Majdi Salem, Muhammad Abd al-Maqsoud, Ισλάμ. al-Ghamri και Mustafa al-Badri και αρνήθηκαν να χορηγήσουν υπηκοότητα στους δύο τελευταίους. Αρνήθηκαν επίσης να χορηγήσουν υπηκοότητα σε άλλο μέλος της Αδελφότητας, τον Δρ. Μοχάμεντ Ελχάμι, ο οποίος είναι υπεύθυνος για τη διαχείριση ενός κέντρου που συνδέεται με την ομάδα και την τεκμηρίωση και την ιστορία της.

Ο Τούρκος Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν επισκέφθηκε την Αίγυπτο την περασμένη Τετάρτη για πρώτη φορά μετά από ένα διάλειμμα που διήρκεσε περισσότερα από 11 χρόνια και υπέγραψε συμφωνίες και μνημόνια κατανόησης με τον Πρόεδρο της Αιγύπτου Abdel Fattah El-Sisi. Αποφασίστηκε επίσης η αναδιάρθρωση των συναντήσεων του Ανώτατου -Συμβουλίου Στρατηγικής Συνεργασίας σε επίπεδο μεταξύ των δύο χωρών.

alarabiya.net

 

 

 

Οι ΗΠΑ απειλούν να ασκήσουν βέτο σε σχέδιο απόφασης του ΣΑ του ΟΗΕ που αξιώνει κατάπαυση του πυρός στη Λωρίδα της Γάζας

0

Το ενδεχόμενο να σταματήσει, έστω προσωρινά, ο πόλεμος ανάμεσα στο Ισραήλ και τη Χαμάς στη Λωρίδα της Γάζας απομακρύνεται σήμερα, καθώς οι ΗΠΑ απείλησαν πως θα ασκήσουν βέτο για ακόμη μια φορά ώστε να μην εγκριθεί από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ σχέδιο που καλεί να κηρυχθεί άμεση ανθρωπιστική κατάπαυση του πυρός, ενώ ο πρωθυπουργός και υπουργός Εξωτερικών του Κατάρ, του κυριότερου μεσολαβητή στις διαπραγματεύσεις ανάμεσα στα μέρη, δεν έκρυψε στο Μόναχο την απαισιοδοξία του για τις πιθανότητες να κλειστεί συμφωνία.

Διαβάστε επίσης:

 

Στο πεδίο, ο ισραηλινός πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου επανέλαβε πως είναι αποφασισμένος να εξαπολύσει χερσαία επίθεση στη Ράφα, όπου έχουν παγιδευτεί κάπου 1,4 εκατ. Παλαιστίνιοι, παρά τις εκκλήσεις μέρους της διεθνούς κοινότητας να μην προχωρήσει.

Το σχέδιο απόφασης του ΣΑ, που άρχισε να καταρτίζεται από την Αλγερία έπειτα από την απόφαση στα τέλη Ιανουαρίου του Διεθνούς Δικαστηρίου (ΔΔ) των Ηνωμένων Εθνών στη Χάγη που αξίωνε να μη διαπραχθεί «γενοκτονία» στη Λωρίδα της Γάζας, «απαιτεί άμεση ανθρωπιστική κατάπαυση του πυρός, που πρέπει να τηρηθεί από όλα τα μέρη», κατά την πιο πρόσφατη εκδοχή του κειμένου, η οποία περιήλθε σε γνώση του Γαλλικού Πρακτορείου.

Το Αλγέρι θέλει το σχέδιο να τεθεί σε ψηφοφορία μεθαύριο Τρίτη. Όμως οι ΗΠΑ επέσεισαν ήδη την απειλή να ασκήσουν βέτο, όπως σε προηγούμενες τέτοιες προσπάθειες, στα μέσα Οκτωβρίου και στις αρχές Δεκεμβρίου, παρά τις πιέσεις της διεθνούς κοινότητας μπροστά στην επιδείνωση της καταστροφικής ανθρωπιστικής κατάστασης στη Λωρίδα της Γάζας.

«Αν τεθεί σε ψηφοφορία το τρέχον σχέδιο, δεν θα υιοθετηθεί», διεμήνυσε η αμερικανίδα πρεσβεύτρια στον ΟΗΕ Λίντα Τόμας-Γκρίνφιλντ σε ανακοίνωσή της.

Το σχέδιο απόφασης απορρίπτει «τον εξαναγκαστικό εκτοπισμό του παλαιστινιακού άμαχου πληθυσμού» και απαιτεί να σταματήσει αμέσως αυτή η «παραβίαση του διεθνούς δικαίου». Καλεί επίσης να αφεθούν ελεύθεροι όλοι οι όμηροι.

Χθες, ο κ. Νετανιάχου επανέλαβε πως πρόθεσή του είναι να διεξαχθεί ευρείας κλίμακας χερσαία επιχείρηση στη Ράφα.

«Οποιοσδήποτε θέλει να μας εμποδίσει να διεξαγάγουμε επιχείρηση στη Ράφα μας λέει στην πραγματικότητα να χάσουμε τον πόλεμο. Δεν πρόκειται να υποχωρήσουμε στην απαίτηση αυτή», είπε.

Έχουν εκφραστεί έντονες ανησυχίες σε διεθνές επίπεδο, και από τις ΗΠΑ, τον βασικό σύμμαχο του Ισραήλ, για τους αμάχους, στην πλειονότητά τους εκτοπισμένους, που έχουν βρει καταφύγιο στην πόλη αυτή, πάνω στα κλειστά σύνορα με την Αίγυπτο.

Κατά τη διάρκεια τηλεφωνικής συνδιάλεξής του με τον γάλλο ομόλογό του Εμανουέλ Μακρόν, ο αιγύπτιος πρόεδρος Άμπντελ Φάταχ αλ Σίσι επανέλαβε, σύμφωνα με τις υπηρεσίες του, «την κατηγορηματική θέση της Αιγύπτου ότι απορρίπτει τον εκτοπισμό των Παλαιστινίων» στην αιγυπτιακή επικράτεια.

Τις τελευταίες ημέρες, αιγυπτιακή ΜΚΟ και η εφημερίδα Wall Street Journal σημείωσαν ότι οι αιγυπτιακές αρχές κατασκευάζουν στην έρημο του Σινά κλειστό καταυλισμό, που περιβάλλουν ψηλά τείχη, για την περίπτωση που χρειαστεί να υποδεχθεί δεκάδες χιλιάδες παλαιστίνιους πρόσφυγες όταν εξαπολυθεί ισραηλινή επίθεση στη Ράφα.

 

Διαπραγματεύσεις «όχι πολλά υποσχόμενες»

Τις τελευταίες εβδομάδες διεξήχθησαν συνομιλίες, με μεσολάβηση του Κατάρ και της Αιγύπτου και υποστήριξη των ΗΠΑ, προκειμένου να κλειστεί νέα ανακωχή και να γίνει ανταλλαγή ισραηλινών ομήρων με παλαιστίνιους φυλακισμένους.

Οι διαπραγματεύσεις «δεν είναι πολλά υποσχόμενες τις τελευταίες ημέρες», αναγνώρισε όμως στο Μόναχο ο πρωθυπουργός και επικεφαλής της διπλωματίας του Κατάρ, ο Μοχάμεντ μπιν Άμπντελ Ραχμάν αλ Θάνι. Μολαταύτα, «θα κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε για να πλησιάσουμε» σε συμφωνία, συμπλήρωσε.

Η Χαμάς, στην εξουσία στον θύλακο από το 2007, απείλησε να εγκαταλείψει τις διαπραγματεύσεις για ενδεχόμενη ανακωχή «αν δεν διανεμηθεί (ανθρωπιστική) βοήθεια στη βόρεια Λωρίδα της Γάζας».

Ο ηγέτης της Ισμαήλ Χανίγια επαναλαμβάνει πως το κίνημα επιδιώκει να κηρυχθεί κατάπαυση του πυρός και να αποσυρθούν οι ισραηλινές ένοπλες δυνάμεις από τον θύλακο στο πλαίσιο των διαπραγματεύσεων.

Τους όρους αυτούς απέρριψε επανειλημμένα το Ισραήλ, η δράση του στρατού του οποίου στη Λωρίδα της Γάζας έχει μετατρέψει σε συντρίμμια ολόκληρες συνοικίες, εκτόπισε 1,7 εκατ. από τους 2,4 εκατ. κατοίκους της και προκάλεσε μείζονα ανθρωπιστική κρίση, σύμφωνα με τα Ηνωμένα Έθνη.

Το πρωί της 7ης Οκτωβρίου, ο στρατιωτικός βραχίονας της Χαμάς εξαπέλυσε άνευ προηγουμένου επίθεση από τη Λωρίδα της Γάζας στο νότιο Ισραήλ, η οποία στοίχισε τη ζωή σε πάνω από 1.160 ανθρώπους, κατά πλειονότητα άμαχους, σύμφωνα με καταμέτρηση του Γαλλικού Πρακτορείου βασισμένη σε επίσημα ισραηλινά δεδομένα.

Έκτοτε, οι ασταμάτητοι βομβαρδισμοί και οι χερσαίες επιχειρήσεις αντιποίνων του Ισραήλ, η ηγεσία του οποίου ορκίστηκε να «αφανίσει» τη Χαμάς -που χαρακτηρίζει «τρομοκρατική» οργάνωση, όπως και οι ΗΠΑ και η ΕΕ- έχουν στοιχίσει τη ζωή σε τουλάχιστον 28.858 ανθρώπους στη Λωρίδα της Γάζας, στη μεγάλη πλειονότητά τους γυναίκες και παιδιά, σύμφωνα με τον πιο πρόσφατο απολογισμό των θυμάτων, που δημοσιοποιήθηκε χθες Σάββατο από το υπουργείο Υγείας της Χαμάς.

Κατά ισραηλινές πηγές, παραμένουν στα χέρια της Χαμάς στη Λωρίδα της Γάζας 130 και πλέον ισραηλινοί όμηροι -ωστόσο εκπρόσωπος του στρατού δήλωνε την περασμένη εβδομάδα πως τουλάχιστον 31 εξ αυτών πιστεύεται πως είναι νεκροί-, από τους περίπου 250 που απήχθησαν την 7η Οκτωβρίου. Στα τέλη Νοεμβρίου, ανακωχή μιας εβδομάδας επέτρεψε να απελευθερωθούν 105 και πλέον όμηροι και σε αντάλλαγμα 240 παλαιστίνιοι κρατούμενοι σε ισραηλινές φυλακές.

 

«Καταστροφική» κατάσταση

Αφού άρχισε την ίδια ημέρα να βομβαρδίζει ακατάπαυστα, από αέρα, ξηρά και θάλασσα, τον παλαιστινιακό θύλακο με επιφάνεια 362 τετραγωνικών χιλιομέτρων, ο ισραηλινός στρατός διεξάγει από την 27η Οκτωβρίου χερσαίες επιχειρήσεις. Αρχικά επικεντρώθηκε στο βόρειο τμήμα της περιοχής, προτού κινηθεί προς νότο.

Οι στρατιώτες του διεξάγουν επιχειρήσεις για εβδομάδες στη Χαν Γιούνις, τη γενέτειρα του ηγέτη της Χαμάς στη Λωρίδα της Γάζας, του Γιαχία Σινουάρ, φερόμενου ως εγκεφάλου της επίθεσης της 7ης Οκτωβρίου.

Στο νοσοκομείο Νάσερ της πόλης, που έχει μεταμορφωθεί κατά μεγάλο μέρος της σε ερείπια, έξι ασθενείς, ανάμεσά τους νεογέννητο, πέθαναν από την Παρασκευή εξαιτίας των διακοπών της ηλεκτροδότησης, σύμφωνα με το υπουργείο Υγείας της Χαμάς.

Ισραηλινές ειδικές δυνάμεις εισέβαλαν την Πέμπτη στο νοσοκομείο, με το επιτελείο να δικαιολογεί την επιχείρηση επικαλούμενο πληροφορίες της κατασκοπείας πως είχαν κρατηθεί όμηροι σε αυτό. Έκανε λόγο για συλλήψεις κάπου 100 «υπόπτων» και εντοπισμό όπλων και πυρομαχικών.

Διεθνείς οργανώσεις εκφράζουν ολοένα πιο έντονη ανησυχία, με τους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα (Médecins sans Frontières, MSF) να χαρακτηρίζουν «καταστροφική» την κατάσταση στο νοσοκομείο.

Σύμφωνα με το παλαιστινιακό επίσημο πρακτορείο ειδήσεων WAFA, ο ισραηλινός στρατός διεξήγαγε επιχειρήσεις χθες βράδυ σε διάφορους τομείς της κατεχόμενης Δυτικής Όχθης, ιδίως στη Χεβρώνα, έξω από τη Βηθλεέμ, καθώς και στη Τζενίν. Δεν έκανε λόγο για θύματα.

Κίνδυνος λιμού

Αν και κάποιες ποσότητες βοήθειας έφθασαν στη Ράφα χθες, ο ΟΗΕ δεν σταματά να προειδοποιεί πως οι κάτοικοι μεγάλου μέρος του παλαιστινιακού θυλάκου διατρέχουν κίνδυνο να λιμοκτονήσουν.

«Δεν θα πεθάνουμε από τις βόμβες, αλλά από την πείνα», προέβλεψε ο Μοχάμεντ Νάσαρ, 50 ετών, στην Τζαμπάλια, στη βόρεια Λωρίδα της Γάζας.

Στο Τελ Αβίβ, χιλιάδες Ισραηλινοί διαδήλωσαν εναντίον της κυβέρνησης Νετανιάχου και την κάλεσαν ξανά να κλείσει συμφωνία για να απελευθερωθούν οι όμηροι.

«Ικετεύω τον πρωθυπουργό και την κυβέρνηση να διαπραγματευθούν (…) Μην καταδικάσετε τον σύζυγό μου σε θάνατο», δήλωσε κατά τη διάρκεια της συγκέντρωσης η Σαρόν Αλόνι-Κουνίο, όμηρος που αφέθηκε ελεύθερη μαζί με τα δίδυμά της, αλλά ο άφησε πίσω τον άνδρα της, που παραμένει αιχμάλωτος στη Λωρίδα της Γάζας.

«Δεν θέλω να τρέφω μεγάλες ελπίδες και τελικά να παραλάβω πτώμα», είπε η Αντί Αγκρέστ, αδελφή άλλου ομήρου, του Μάταν Αγκρέστ. «Ζητάω να μου φέρετε πίσω τον αδελφό μου – τώρα».

Στο εξωτερικό, διαδηλώσεις αλληλεγγύης προς τους Παλαιστίνιους έγιναν χθες σε πολλές πόλεις, ιδίως στη Ρώμη, στο Λονδίνο, στη Στοκχόλμη, στην Κωνσταντινούπολη και στο Μεξικό.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

M. Στάγιεχ: H ισραηλινή κατοχή πυρήνας του προβλήματος

0

Ειρήνη Αναστασοπούλου, Μόναχο 

Μπορεί να υπάρξει ειρήνη στη Μ. Ανατολή; Μόνο όταν αποδοθούν όλα τα δικαιώματα στους Παλαιστίνιους, απαντά ο πρωθυπουργός της Παλαιστινιακής Αρχής από τη Διάσκεψη του Μονάχου.

O πρωθυπουργός της Παλαιστινιακής Αρχής Μοχάμεντ Στάγιεχ στην Διάσκεψη Ασφαλείας του ΜονάχουΕικόνα: THOMAS KIENZLE/AFP

Αγωνιώδης έκκληση από τον πρωθυπουργό της Παλαιστινιακής Αρχής Μοχάμεντ Στάγιεχ από τηΔιάσκεψη για την Ασφάλεια του Μονάχου. “Δεν μπορεί να υπάρξει ειρήνη στην περιοχή χωρίς την αναγνώριση των δικαιωμάτων των Παλαιστινίων” είπε. “Πρέπει να μεταβάλουμε την οπτική γωνία μέσα από την οποία βλέπουμε το πρόβλημα, που δεν ξεκίνησε με τα γεγονότα της 7ης Οκτωβρίου, αλλά δεκαετίες πριν” υπενθύμισε. “Με την πολιτική του το Ισραήλ δεν έχει καταφέρει τίποτα μέχρι τώρα. Στη Δυτική Όχθη οι Παλαιστίνιοι ζουν υπό καθεστώς κατοχής, Ισραηλινοί αστυνομικοί μπαίνουν ένοπλοι σε παλαιστινιακές πόλεις, συλλαμβάνουν και σκοτώνουν πολίτες, οι ισραηλινές αρχές κρατούν χρήματα που προορίζονται για την Παλαιστινιακή Αρχή, το πρόβλημα είναι η κατοχή και η μόνη λύση η δημιουργία δύο ανεξάρτητων χωρών, δεν έχουμε εταίρο για να τείνουμε χέρι”.

Συνεργασία με Χαμάς υπό προϋποθέσεις

Η πρώην υπ. Εξωτερικών του Ισραήλ Τζίπι Λίβνι
Η πρώην υπ. Εξωτερικών του Ισραήλ Τζίπι ΛίβνιΕικόνα: THOMAS KIENZLE/AFP/Getty Images

Η παρουσία του Μοχάμεντ Στάγιεφ στο Μόναχο έδωσε και ειδήσεις. Όπως είπε η Ρωσίαπροσκάλεσε τις παλαιστινιακές παρατάξεις στη Μόσχα στις 26 Φεβρουαρίου για διάλογο, προσθέτοντας ότι η Παλαιστινιακή Αρχή είναι έτοιμη να συνεργαστεί με τη Χαμάς. “Θα δούμε αν η Χαμάς είναι έτοιμη να έρθει μαζί μας” υπογράμμισε αναφέροντας και τις προϋποθέσεις για να γίνει αυτό. “Σε κάθε περίπτωση χρειαζόμαστε ενότητα”. Από την πλευρά του ο υπουργός Εξωτερικών της Ιορδανίας Αιμάν αλ Σαφάντι υπογράμμισε την αναγκαιότητα τερματισμού του πολέμου. “Τίποτα δεν μπορεί να δικαιολογήσει αυτό που γίνεται με τους Παλαιστίνιους στη Γάζα, ούτε ηθικά, ούτε σε επίπεδο διεθνούς δικαίου” είπε. “Ο πυρήνας του προβλήματος είναι η ισραηλινή κατοχή, η μη αναγνώριση των Παλαιστίνιων να έχουν δικό τους κράτος” πρόσθεσε κάνοντας λόγο για “τρομοκρατία των εποίκων”. Από την πλευρά της η πρώην υπουργός Εξωτερικών του Ισραήλ Τζίπι Λίβνι, πολιτικός αντίπαλος του πρωθυπουργού Νετανιάχου, υπενθύμισε ότι είναι η Χαμάς εκείνη που δεν αναγνωρίζει στο Ισραήλ το δικαίωμα ύπαρξης. “Οι όμηροι πρέπει να απελευθερωθούν, έχουμε υποστεί τραύμα”.

Στο ίδιο πάνελ συμμετείχαν ο Ισπανός υπουργός Εξωτερικών Χοσέ Μανουέλ Αλμπαρές Μπουένα, ο οποίος σημείωσε την έλλειψη κάθε πολιτικής προοπτικής πίσω από τον πόλεμο και η Καναδή ομόλογός του Μέλανι Τζολί, η οποία περιέγραψε το κλίμα αντισημιτισμού αλλά και ισλαμοβοφίας στη χώρα της. “Δεν θα υπάρξει ασφάλεια στον αραβικό κόσμο χωρίς επίλυση του Παλαιστινιακού” επεσήμανε.

“Δυσκολίες” στο ανθρωπιστικό κομμάτι των διαπραγματεύσεων

Ο υπουργός Εξωτερικών της Ιορδανίας Αιμάν αλ Σαφάντι
Ο υπουργός Εξωτερικών της Ιορδανίας Αιμάν αλ ΣαφάντιΕικόνα: THOMAS KIENZLE/AFP/Getty Images

Οι προοπτικές είναι ζοφερές. Η παρουσία χθες το απόγευμα σε ένα από τα πάνελ της Διάσκεψης του πρωθυπουργού του Κατάρ, σεΐχη Μοχάμεντ μπιν Αμπντουλραχμάν αλ Θάνι, η χώρα του οποίου συμμετέχει ενεργά στις προσπάθειες κατάπαυσης του πυρός και απελευθέρωσης των ομήρων, δεν άφησε πολλά περιθώρια για αισιοδοξία. Αποκάλυψε ότι δύο είναι τα βασικά στοιχεία των διαπραγματεύσεων, η ανθρωπιστική κατάσταση στη Γάζα και o αριθμός των Παλαιστίνιων που θα απελευθερωθούν σε ανταλλαγή ισραηλινών ομήρων. “Συνεχίζουμε να βλέπουμε δυσκολίες στο ανθρωπιστικό κομμάτι των διαπραγματεύσεων” είπε σημειώνοντας ότι “ο τρόπος που έγιναν οι συζητήσεις τις προηγούμενες ημέρες δεν αφήνει ελπίδες, αλλά παραμένουμε αισιόδοξοι”. Ο Αιγύπτιος υπουργός Εξωτερικών Σάμεχ Σούκρι, που βρέθηκε στο ίδιο πάνελ, είπε ότι θα πρέπει να αποφευχθεί διωγμός των  Παλαιστίνιων γιατί θα έθετε την ασφάλεια της χώρας του σε κίνδυνο και θα προκαλούσε νέες αναταραχές. “Δεν έχουμε κανένα σχέδιο για να δεχθούμε κι άλλους Παλαιστίνιους”.

Ο υπουργός Εξωτερικών της Σαουδικής Αραβίας Φαϊζαλ μπιν Φαρχάν αλ Σαούντ υπογράμμισε ότι ο μόνος δρόμος για περισσότερη ασφάλεια είναι ένα Παλαιστινιακό κράτος. Θέση που εξέφρασε νωρίτερα και ο Κινέζος υπουργός Εξωτερικών Γουάνγκ Γι. Οι διοργανωτές της Διάσκεψης είχαν επισημάνει ότι δεν θα συμμετείχαν στα ίδια πάνελ εκπρόσωποι Αραβικών χωρών με αυτούς από το Ισραήλ. Αλλά αυτό δεν ίσχυσε για συναντήσεις στο περιθώριο της Διάσκεψης. Ο πρόεδρος της χώρας Ισαάκ Χέρτσογκ, για παράδειγμα, χαρακτήρισε καλές τις συζητήσεις που είχε με τον καταρανό πρωθυπουργό, ενώ στο πάνελ, που συμμετείχε, επέμενε ότι η απελευθέρωση ομήρων αποτελεί προϋπόθεση για εκεχειρία.

DW

Ο Λούλα έκανε λόγο για «γενοκτονία» στη Γάζα

0
FILE PHOTO: Brazil's President Luiz Inacio Lula da Silva gives a speech during his visit to the Arab League headquarters in Cairo, Egypt February 15, 2024. REUTERS/Mohamed Abdel-Ghany/File Photo

18.02.202418:51

REUTERS/Mohamed Abdel-Ghany/File Photo
Ο πρόεδρος της Βραζιλίας παραλλήλισε όσα συμβαίνουν στη Γάζα με την εξόντωση των Εβραίων από το χιτλερικό καθεστώς.
Οπρόεδρος της Βραζιλίας Λούις Ινάσιο Λούλα ντα Σίλβα κατηγόρησε σήμερα το Ισραήλ ότι διαπράττει μια «γενοκτονία» των Παλαιστινίων στη Λωρίδα της Γάζας, παραλληλίζοντας τη με την εξόντωση των Εβραίων από το χιτλερικό καθεστώς.

«Αυτό που συμβαίνει στη Λωρίδα της Γάζας δεν είναι ένας πόλεμος, είναι μια γενοκτονία» δήλωσε ο Λούλα σε δημοσιογράφους από την Αντίς-Αμπέμπα, στην Αιθιοπία, όπου παρέστη σε μια Σύνοδο της Αφρικανικής Ένωσης.

«Δεν είναι ένας πόλεμος στρατιωτών εναντίον στρατιωτών. Είναι ένας πόλεμος μεταξύ ενός πολύ καλά προετοιμασμένου στρατού και γυναικών και παιδιών», συμπλήρωσε ο Βραζιλιάνος ηγέτης.

«Αυτό που συμβαίνει στη Λωρίδα της Γάζας με τον παλαιστινιακό λαό δεν συνέβη σε καμία άλλη στιγμή της ιστορίας. Στην πραγματικότητα, έχει ήδη συμβεί: όταν ο Χίτλερ αποφάσισε να σκοτώσει Εβραίους», υποστήριξε.

Οι δηλώσεις αυτές είναι μεταξύ των πιο επικριτικών που έχει διατυπώσει ποτέ ο Λούλα σχετικά με τη σύρραξη μεταξύ του Ισραήλ και της Χαμάς. Ο 78χρονος ηγέτης είχε καταδικάσει την επίθεση της 7ης Οκτωβρίου της Χαμάς εναντίον του Ισράηλ χαρακτηρίζοντάς την «τρομοκρατική» ενέργεια.

Στη συνέχεια, όμως, εμφανίστηκε πολύ επικριτικός απέναντι στη στρατιωτική εκστρατεία αντίποινων του Ισραήλ.

Το Ισραήλ καλεί για εξηγήσεις τον πρεσβευτή της Βραζιλίας μετά τις δηλώσεις Λούλα που παρομοίασε τον πόλεμο στη Γάζα με το Ολοκαύτωμα
Το Ισραήλ κατηγόρησε τον πρόεδρο της Βραζιλίας Λουίς Ινάσιο Λούλα ντα Σίλβα ότι υποβίβασε το Ολοκαύτωμα και προσέβαλε τον εβραϊκό λαό σήμερα, αφότου παρομοίασε τον πόλεμο του Ισραήλ κατά της Χαμάς στη Γάζα με τη γενοκτονία των ναζί στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Το υπουργείο Εξωτερικών στην Ιερουσαλήμ έκανε γνωστό ότι θα καλέσει τον πρεσβευτή της Βραζιλίας προκειμένου να τον επιπλήξει για τα σχόλια, τα οποία ο πρωθυπουργός του Ισράηλ Μπενιαμίν Νετανιάχου χαρακτήρισε «απαράδεκτα και σοβαρά».

«Πρόκειται για υποβιβασμό του Ολοκαυτώματος και μια απόπειρα να επιτεθεί εναντίον του εβραϊκού λαού και του δικαιώματος του Ισραήλ στη νόμιμη άμυνα. Το να γίνονται συγκρίσεις μεταξύ του Ισραήλ και των ναζί και του Χίτλερ είναι το να περνάει κανείς την κόκκινη γραμμή», επισήμανε ο Νετανιάχου σε ανακοίνωση.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Οι «Ναβάλνι» που βγήκαν από τη μέση μέσα σε 22 χρόνια

0

H λίστα με αντιπάλους του Ρώσου προέδρου που έχασαν τη ζωή τους μυστηριωδώς τα τελευταία 22 χρόνια

Μεταξύ τους δεν είχαν δεσμούς ενώ όταν ο καθενας και η κάθεμία με διαφορετικό υπόβαθρο. Ωστόσο, όλους φέρεται να τους συνέδεε όχι μόνο το μίσος τους για τον Ρώσο Πρόεδρο, Βλαντιμίρ Πούτιν, αλλά και το άσχημος τέλος τους.

Ήδη εδώ και δύο δεκαετίες έχουν προηγηθεί μυστηριώδεις θάνατοι και δολοφονίες ανθρώπων, πρακτόρων, επιχειρηματιών, δημοσιογράφων και πολιτικών που εναντιώθηκαν στον ισχυρότερο άνθρωπο της μετασοβιετικής Ρωσίας, με τελευταίο τον Αλεξέι Ναβάλνι.

Εδώ παρουσιάζονται όσοι Ρώσοι, έχουν χάσει τη ζωή τους από το 2002, όταν ο Πούτιν ήταν στα πρώτα χρόνια της εξουσίας.

Βλαντίμιρ Γκολοβλιόφ – Αύγουστος 2002

Υπήρξε μέλος του κόμματος της Φιλελεύθερης Ρωσίας –που αντιπολιτευόταν τον Πούτιν- ο οποίος δολοφονήθηκε τον Αύγουστο του 2002, μετά από πυροβολισμό στο κεφάλι. Ο συνάδελφός του, Σερκγκέι Γιουσένκοφ είχε δηλώσει τότε ότι πιστεύει πως ο φόνος είχε πολιτικά κίνητρα.

Σεργκέι Γιουσένκοφ – 17 Απριλίου 2003

Ο Σεργκέι Γιουσένκοφ, ήταν ο ηγέτης του κόμματος Φιλελεύθερη Ρωσία κατά του Κρεμλίνου, πυροβολείται μπροστά από το σπίτι του στη Μόσχα. Ο Γιουσένκοφ βρισκόταν στην πρώτη γραμμή των προσπαθειών των φιλελεύθερων βουλευτών για τη διερεύνηση της πιθανής εμπλοκής της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Ασφαλείας (FSB) σε μια σειρά από θανατηφόρες βομβιστικές επιθέσεις σε διαμερίσματα το 1999.

Οι βομβιστικές επιθέσεις, οι οποίες σκότωσαν περίπου 300 άτομα, κατηγορήθηκαν στους Τσετσένους μαχητές και χρησιμοποιήθηκαν από τη Μόσχα ως πρόσχημα για την έναρξη του Δεύτερου Πολέμου της Τσετσενίας.

Πωλ Κλεμπνίκοφ – 2004

Ο Πωλ Κλεμπνίκωφ ήταν ο αρχισυντάκτης της ρωσικής έκδοσης του Forbes. Είχε γράψει για τη διαφθορά και κάνοντας αποκαλύψεις για τις ζωές πλούσιων Ρώσων. Πυροβολήθηκε το 2004 καθώς οδηγούσε, ενώ η δολοφονία του αποδίδεται σε συμβόλαιο θανάτου, σύμφωνα με την Επιτροπή Προστασίας των Δημοσιογράφων.

Άννα Πολιτκόφσκαγια – 7 Οκτωβρίου 2006

Μία από τους πιο γνωστές δημοσιογράφους στη Ρωσία που κατέγραφε την παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη Τσετσενία, η Πολιτκόφσκαγια εκτελέστηκε στην πολυκατοικία της.

Δύο άνδρες καταδικάστηκαν σε ισόβια κάθειρξη και άλλοι τρεις σε πολλά χρόνια φυλάκιση το 2014 για την εμπλοκή τους. Ωστόσο, συγγενείς, συνάδελφοι και δυτικές κυβερνήσεις υποψιάζονται ότι οι ρωσικές αρχές δεν θα εντοπίσουν ποτέ ούτε θα τιμωρήσουν τους εγκέφαλους της δολοφονίας της, επειδή θα οδηγούσε επίσης μια ενδελεχής έρευνα αγγίζοντας ακόμα και την κυβέρνηση Πούτιν.

Αλεξάντρ Λιτβινένκο – 23 Νοεμβρίου 2006

Ο πρώην Ρώσος πράκτορας ασφαλείας πεθαίνει στο Λονδίνο μετά από δηλητηρίαση με ραδιενεργό πολώνιο-210. Ο Λιτβινένκο είχε καταφύγει στη Βρετανία το 2000 αφού κατηγόρησε τις ρωσικές υπηρεσίες FSB ότι σχεδίαζαν να σκοτώσουν τον ολιγάρχη Μπόρις Μπερεζόφσκι. Αργότερα συνέγραψε ένα βιβλίο που κατηγορούσε την υπηρεσία για τις βομβιστικές επιθέσεις σε πολυκατοικία το 1999.

Yπέφερε από παγκρεατίτιδα και του αρνήθηκαν την ιατρική περίθαλψη μέσα στη φυλακή, συνθήκες που οι ακτιβιστές είπαν ότι ισοδυναμούσαν με βασανιστήρια.

Βρετανική έρευνα διαπίστωσε ότι ο Λιτβινένκο έπινε τσάι με πολώνιο κατά τη διάρκεια μιας συνάντησης σε ξενοδοχείο του Λονδίνου αρκετές εβδομάδες νωρίτερα με τους Ρώσους Αντρέι Λουγκοβόι και Ντμίτρι Κοβτούν.

Η Μόσχα αρνήθηκε να τους εκδώσει, αλλά το 2017, οι ΗΠΑ συμπεριέλαβαν τους δύο Ρώσους στη μαύρη λίστα βάσει του νόμου Magnitsky.

Νατάλια Εστεμίροβα – 16 Ιουλίου 2009

Το σώμα της διάσημης ακτιβίστριας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, με τραύματα από σφαίρες στο κεφάλι και το στήθος, βρέθηκε στην Ινγκουσετία, ώρες μετά την απαγωγή της κοντά στο σπίτι της στο Γκρόζνι στην Τσετσενία.

Η Εστεμίροβα είχε ερευνήσει εκατοντάδες ύποπτες παραβιάσεις δικαιωμάτων στην Τσετσενία, συμπεριλαμβανομένων απαγωγών και δολοφονιών. Η ομάδα δικαιωμάτων για την οποία εργαζόταν, η Memorial, είπε ότι η αρχική έρευνα κατέδειξε την πιθανή εμπλοκή τοπικών αξιωματικών επιβολής του νόμου.

Απήχθη το 2009 έξω από το σπίτι της και αργότερα βρέθηκε σε κοντινό δάσος με τραύματα από πυροβολισμούς στο κεφάλι της. Κανείς δεν έχει καταδικαστεί για τη δολοφονία της.

Ο επικεφαλής της Memorial, Όλγεκ Ορλώφ, μηνύθηκε αργότερα για συκοφαντική δυσφήμιση επειδή κατηγόρησε τον υποστηριζόμενο από το Κρεμλίνο ηγέτη της Τσετσενίας Ραμζάν Καντίροφ ότι ενορχήστρωσε τη δολοφονία της Εστεμίροβα. Τελικά αθωώθηκε.

Στάνισλαβ Μαρκέλοφ και Αναστάζια Μπαντουρόβα – 2009

Ο δικηγόρος ανθρωπίνων δικαιωμάτων Stanislav Markelov εκπροσώπησε την Πολιτκόφσκαγια και άλλους δημοσιογράφους που είχαν ασκήσει κριτική στον Πούτιν.

Πυροβολήθηκε από μασκοφόρο ένοπλο κοντά στο Κρεμλίνο το 2009. Η δημοσιογράφος Αναστασία Μπαμπούροβα, που περπατούσε μαζί του, πυροβολήθηκε επίσης όταν προσπάθησε να τον βοηθήσει.

Σεργκέι Μαγκνίτσκι – 16 Νοεμβρίου 2009

Ο δικηγόρος Μαγκνίτσκι που είχε εμπλέξει Ρώσους αξιωματούχους σε υποτιθέμενη φορολογική απάτη 230 εκατ. δολαρίων πέθανε μετά από έναν χρόνο στη φυλακή αντιμετωπίζοντας παρόμοιες κατηγορίες.

Ο Σεργκέι Μαγκνίτσκι υπέφερε από παγκρεατίτιδα και του αρνήθηκαν την ιατρική περίθαλψη στην προφυλάκιση, συνθήκες που οι ακτιβιστές για τα δικαιώματα είπαν ότι ισοδυναμούσαν με βασανιστήρια.

Σύμφωνα με το συμβούλιο ανθρωπίνων δικαιωμάτων του ίδιου του Κρεμλίνου, ξυλοκοπήθηκε άσχημα πριν από το θάνατό του.

Το 2012, οι ΗΠΑ υιοθέτησαν τον νόμο Magnitsky, ο οποίος στοχεύει Ρώσους που εμπλέκονται σε παραβιάσεις δικαιωμάτων με απαγόρευση βίζας και πάγωμα περιουσιακών στοιχείων. Τον Ιούλιο του 2013, ένα ρωσικό δικαστήριο έκρινε τον Magnitsky ένοχο για φοροδιαφυγή σε μια άνευ προηγουμένου μεταθανάτια δίκη.

Μπόρις Νεμτσώφ – 27 Φεβρουαρίου 2015

Ο μεταρρυθμιστής πρώην αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, που ήταν ανερχόμενος πολιτικός σταρ τη δεκαετία του 1990, αλλά έγινε ένας από τους πιο ένθερμους αντιπάλους του Πούτιν, πυροβολήθηκε τέσσερις φορές στην πλάτη καθώς επέστρεφε στο σπίτι του από ένα εστιατόριο στο Κρεμλίνο το 2015. Ήταν μόλις 55 ετών.

Φιλελεύθερος βουλευτής στην αρχή της προεδρίας του Πούτιν, ο Νεμτσόφ βοήθησε να ηγηθεί διαμαρτυριών κατά της επιστροφής του Πούτιν στην προεδρία το 2012, ενώ στη συνέχεια αντιτάχθηκε σθεναρά στην πολιτική της χώρας του έναντι της Ουκρανίας το 2014.

Τη στιγμή της δολοφονίας του, ο ίδιος και οι συνεργάτες συνέτασσαν μια έκθεση που περιείχε λεπτομερή στοιχεία για την έκταση της παρέμβασης της Μόσχας στη γειτονική χώρα.

Μιχαήλ Λέσιν – Νοέμβριος 2015

Ο Ρώσος υπουργός Τύπου Μιχαήλ Λέσιν βρέθηκε νεκρός από τραύμα στο κεφάλι σε δωμάτιο ξενοδοχείου στην Ουάσιγκτον, τον Νοέμβριο του 2015.

Ο Λέσιν, ο οποίος ίδρυσε το αγγλόφωνο τηλεοπτικό δίκτυο Russia Today (RT), σκεφτόταν να συνάψει συμφωνία με το FBI για να προστατευτεί από κατηγορίες διαφθοράς πριν από το θάνατό του, σύμφωνα με το Daily Beast.

Για χρόνια, ο Λέσιν βρισκόταν στο επίκεντρο της πολιτικής ζωής στη Ρωσία και θα ήξερε πολλά για την εσωτερική λειτουργία των πλουσίων και των ισχυρών.

Πάβελ Αντοφ – Δεκέμβριος 2022

Τον Δεκέμβριο του 2022, ο Ρώσος μεγιστάνας φέρεται να έπεσε από ένα παράθυρο ξενοδοχείου στη Rayagada της Ινδίας, 25 Δεκεμβρίου μετά τα 65α γενέθλιά του.

Ο πολιτικός και εκατομμυριούχος είχε επικρίνει τον πόλεμο του Πούτιν με την Ουκρανία στο WhatsApp μετά από μια πυραυλική επίθεση στο Κίεβο, αλλά γρήγορα διέγραψε το μήνυμα και ισχυρίστηκε ότι το έγραψε κάποιος άλλος, ανέφερε το BBC.

«Ο συνάδελφός μας, ένας επιτυχημένος επιχειρηματίας, φιλάνθρωπος Πάβελ Αντόφ πέθανε», δήλωσε ο αντιπρόεδρος του περιφερειακού κοινοβουλίου Βιάτσεσλαβ Καρτούχιν στο κανάλι του στο Telegram, μετέδωσε το ρωσικό μέσο ενημέρωσης TASS. «Εκ μέρους των βουλευτών της παράταξης Ενωμένη Ρωσία, εκφράζω τα βαθιά μου συλλυπητήρια στους συγγενείς και τους φίλους».

Ραβίλ Μαγκάνοφ – Σεπτέμβριος 2022

Ο πρόεδρος της Ραβίλ Μαγκάνοφ είχε ασκήσει ανοιχτά κριτική για την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, ανέφερε το CNBC. Λίγο μετά την έναρξη του πολέμου, η εταιρεία πετρελαίου ζήτησε «τον συντομότερο τερματισμό της ένοπλης σύγκρουσης», σύμφωνα με την έκθεση.

Ο Μαγκάνοφ, πέθανε πέφτοντας από το παράθυρο ενός νοσοκομείου της Μόσχας τον Σεπτέμβριο του 2022, ανέφερε το πρακτορείο.

Νταν Ράποπορτ – Αύγουστος 2022

Ο επιχειρηματίας Ράποπορτ καταδίκασε δημόσια τον πόλεμο Ρωσίας-Ουκρανίας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης πολλές φορές και τόνισε την υποστήριξή του στην Ουκρανία, ανέφερε η Daily Beast.

Βρέθηκε νεκρός μπροστά από μια πολυκατοικία στην Ουάσιγκτον, τον Αύγουστο του 2022, σύμφωνα με την έκθεση. Η αστυνομία είπε ότι είχε άδεια οδήγησης από τη Φλόριντα, μαύρο καπέλο, κάτι παραπάνω από 2.500 δολάρια και πορτοκαλί σαγιονάρες όταν τον βρήκαν.

Μπόρις Μπερεζόφσκι – Μάρτιος 2023

Ο Μπόρις Μπερεζόφσκι ήταν ένας Ρώσος ολιγάρχης που κατέφυγε στη Βρετανία μετά τη διαμάχη με τον Πούτιν. Κατά τη διάρκεια της εξορίας του απείλησε να ρίξει τον Πούτιν με τη βία. Βρέθηκε νεκρός στο σπίτι του στο Μπερκσάιρ τον Μάρτιο του 2013 και φέρεται να αυτοκτόνησε, αν και η υπόθεση είναι ανοιχτή.

Ο Μπερεζόφσκι βρέθηκε νεκρός μέσα σε ένα κλειδωμένο μπάνιο με έναν δεσμό στο λαιμό του. Ο ιατροδικαστής δεν μπορούσε να εξηγήσει πώς πέθανε. Η βρετανική αστυνομία είχε, σε πολλές περιπτώσεις, ερευνήσει υποτιθέμενες απόπειρες δολοφονίας εναντίον του.

Γεβγένι Πριγκόζιν – 23 Αυγούστου 2023

Τελευταίος -και πιο γνωστός από όλους- είναι ο Γεβγένι Πριγκόζιν, ο επικεφαλής της ομάδας μισθοφόρων Wagner με στενούς δεσμούς με τον Πούτιν, ο οποίος πέθανε σε αεροπορικό δυστύχημα με κορυφαίους συνεργάτες του.

Παλιό σύμμαχος του Πούτιν, ο Πριγκόζιν ξεκίνησε μια αποτυχημένη ανταρσία στα τέλη Ιουνίου, δύο μήνες πριν από τον θάνατό του, που είπε ότι στόχευε τους στρατιωτικούς ηγέτες της Ρωσίας αλλά έφερε σε δύσκολη θέση τον Πούτιν και εξέθεσε τα όρια του ελέγχου του, κάνοντας έναν ηγέτη να θεωρείται ισχυρός και αξιόπιστος προστάτης του λαού φαίνονται αδύναμοι.

Με πληροφορίες από in.gr, Radio Free Europe/Radio Liberty, Business Insider/cyprus times

How the CIA Destabilizes the World

0

If only the CIA’s rogue operations had been consigned to history as a result of the crimes exposed by the Church Committee, or at the least had brought the CIA under the rule of law and public accountability. But that was not to be.

By Jeffrey D. Sachs

 

There are three basic problems with the CIA: its objectives, methods,
and unaccountability. Its operational objectives are whatever the CIA or
the President of the United States defines to be in the U.S. interest
at a given time, irrespective of international law or U.S. law. Its
methods are secretive and duplicitous. Its unaccountability means that
the CIA and president run foreign policy without any public scrutiny.
Congress is a doormat, a sideshow.
As a recent CIA Director, Mike Pompeo, said of his time at the CIA:
“I was the CIA director. We lied, we cheated, we stole. We had entire
training courses. It reminds you of the glory of the American
experiment.”
The CIA was established in 1947 as the successor to the Office of
Strategic Services (OSS). The OSS had performed two distinct roles in
World War II, intelligence and subversion. The CIA took over both roles.
On the one hand, the CIA was to provide intelligence to the US
Government. On the other, the CIA was to subvert the “enemy,” that is,
whomever the president or CIA defined as the enemy, using a wide range
of measures: assassinations, coups, staged unrest, arming of insurgents,
and other means.
It is the latter role that has proved devastating to global stability
and the U.S. rule of law. It is a role that the CIA continues to pursue
today. In effect, the CIA is a secret army of the U.S., capable of
creating mayhem across the world with no accountability whatsoever.

When President Dwight Eisenhower decided that Africa’s rising political
star, democratically elected Patrice Lumumba of Zaire (now the
Democratic Republic of Congo), was the “enemy,” the CIA conspired in his
1961 assassination, thus undermining the democratic hopes for Africa.
He would hardly be the last African president brought down by the CIA.

The extent of the continuing mayhem resulting from CIA operations gone awry is astounding.

In its 77-year history, the CIA has been held to serious public account
just once, in 1975. In that year, Idaho Senator Frank Church led a
Senate investigation that exposed the CIA’s shocking rampage of
assassinations, coups, destabilization, surveillance, and Mengele-style
torture and medical “experiments.”

The expose by the Church Committee of the CIA’s shocking malfeasance
has recently been chronicled in a superb book by the investigative
reporter James Risen, The Last Honest Man: The CIA, the FBI, the Mafia, and the Kennedys―and One Senator’s Fight to Save Democracy.

That single episode of oversight occurred because of a rare confluence of events.

In the year before the Church Committee, the Watergate scandal had
toppled Richard Nixon and weakened the White House. As successor to
Nixon, Gerald Ford was unelected, a former Congressman, and reluctant to
oppose the oversight prerogatives of the Congress. The Watergate
scandal, investigated by the Senate Ervin Committee, had also empowered
the Senate and demonstrated the value of Senate oversight of Executive
Branch abuses of power. Crucially, the CIA was newly led by Director
William Colby, who wanted to clean up the CIA operations. Also, FBI
Director J. Edgar Hoover, author of pervasive illegalities also exposed
by the Church committee, had died in 1972.

In December 1974, investigative reporter Seymour Hersh, then as now a great reporter with sources inside the CIA, published an account
of illegal CIA intelligence operations against the U.S. antiwar
movement. The Senate Majority Leader at the time, Mike Mansfield, a
leader of character, then appointed Church to investigate the CIA.
Church himself was a brave, honest, intelligent, independent-minded, and
intrepid Senator, characteristics chronically in short supply in U.S.
politics.

If only the CIA’s rogue operations had been consigned to history as a
result of the crimes exposed by the Church Committee, or at the least
had brought the CIA under the rule of law and public accountability. But
that was not to be. The CIA has had the last laugh —or better said, has
brought the world to tears—by maintaining its preeminent role in U.S.
foreign policy, including overseas subversion.

Since 1975, the CIA has run secretive operations backing Islamic
jihadists in Afghanistan that utterly wrecked Afghanistan while giving
rise to al-Qaeda. The CIA has likely run secretive operations in the
Balkans against Serbia, in the Caucuses against Russia, and in Central
Asia targeting China, all deploying CIA-backed jihadists. In the 2010s,
the CIA ran deadly operations to topple Syria’s Bashir al-Assad, again
with Islamic jihadists. For at least 20 years, the CIA has been deeply
involved in fomenting the growing catastrophe in Ukraine, including the
violent overthrow of Ukraine’s President Viktor Yanukovych in February
2014 that triggered the devastating war now engulfing Ukraine.

What do we know of these operations? Only the parts that
whistleblowers, a few intrepid investigative reporters, a handful of
brave scholars, and some foreign governments have been willing or able
to tell us, with all of these potential witnesses knowing that they
might face severe retribution from the U.S. government. There has been
little to no accountability by the U.S. government itself, or meaningful
oversight or restraint imposed by Congress. On the contrary, the
government has become ever-more obsessively secretive, pursuing
aggressive legal actions against disclosures of classified information,
even when, or especially when, that information describes the illegal
actions by the government itself.

Once in a while, a former U.S. official spills the beans, such as when Zbigniew Brzezinski revealed that he had induced Jimmy Carter
to assign the CIA to train Islamic jihadists to destabilize the
government of Afghanistan, with the aim of inducing the Soviet Union to
invade that country.

In the case of Syria, we learned from a few stories in the New York Times in 2016 and 2017
of the CIA’s subversive operations to destabilize Syria and overthrow
Assad, as ordered by President Barack Obama. Here is the case of a
dreadfully misguided CIA operation, blatantly in violation of
international law, that has led to a decade of mayhem, an escalating
regional war, hundreds of thousands of deaths, and millions of displaced
people, and yet there has not been a single honest acknowledgment of
this CIA-led disaster by the White House or Congress.

In the case of Ukraine, we know that the U.S. played a major covert
role in the violent coup that brought down Yanukovych and that swept
Ukraine into a decade of bloodshed but to this day, we don’t know the
details. Russia offered the world a window into the coup by intercepting
and then posting a call between Victoria Nuland,
then U.S. Assistant Secretary of State (now Under-Secretary of State)
and U.S. Ambassador to Ukraine Geoffrey Pyatt (now Assistant Secretary
of State), in which they plot the post-coup government. Following the
coup, the CIA covertly trained special operations forces
of the post-coup regime the U.S. had helped bring to power. The U.S.
government has been mum about the CIA’s covert operations in Ukraine.

We have good reason to believe that CIA operatives carried out the destruction of the Nord Stream pipeline, as per Seymour Hersh, who is now an independent reporter. Unlike in 1975, when Hersh was with the New York Times at a time when the paper still tried to hold the government to account, the Times does not even deign to look into Hersh’s account.
Holding the CIA to public account is of course a steep uphill
struggle. Presidents and the Congress don’t even try. The mainstream
media don’t investigate the CIA, preferring instead to quote “senior
unnamed officials” and the official cover-up. Are the mainstream media
outlets lazy, suborned, afraid of advertising revenues from the
military-industrial complex, threatened, ignorant, or all of the above? Who knows.
There is a tiny glimmer of hope. Back in 1975, the CIA was led by a
reformer. Today, the CIA is led by William Burns, one of America’s
long-standing leading diplomats. Burns knows the truth about Ukraine,
since he served as Ambassador to Russia in 2008 and cabled Washington
about the grave error of pushing NATO enlargement to Ukraine. Given
Burns’ stature and diplomatic accomplishments, perhaps he would support
the urgently needed accountability.

The extent of the continuing mayhem resulting from CIA operations gone
awry is astounding. In Afghanistan, Haiti, Syria, Venezuela, Kosovo,
Ukraine, and far beyond, the needless deaths, instability, and
destruction unleashed by CIA subversion continues to this day. The
mainstream media, academic institutions, and Congress should be
investigating these operations to the best of their ability and
demanding the release of documents to enable democratic accountability.

Next year is the 50th anniversary of the Church Committee hearings.
Fifty years on, with the precedent, inspiration, and guidance of the
Church Committee itself, it’s urgently time to open the blinds, expose
the truth about the U.S.-led mayhem, and begin a new era in which U.S.
foreign policy becomes transparent, accountable, subject to the rule of
law both domestic and international, and directed towards global peace
rather than subversion of supposed enemies.

informationclearinghouse.blog

Time for a New Arab Initiative

0

INSS Insight No. 1828, February 18, 2024

As part of the preparations for “the day after” the war in the Gaza Strip, the United States aims to formulate a normalization agreement between Israel and Saudi Arabia and to involve Saudi Arabia in the Palestinian arena, including the Gaza Strip. Against this backdrop, and considering the time that has elapsed since the Arab Peace Initiative was issued as well as the increasing significance of the Palestinian issue in the Arab region, there is a need for a renewed and updated Arab peace initiative. A new initiative would bridge Israel with the Arab and Muslim world, building upon the original initiative, and taking into account the changes that have occurred since then, notably the Abraham Accords and the war in Gaza.

In 2002, during its meeting in Beirut, the Arab League adopted a peace plan for the Middle East, presented by Saudi Arabia’s crown prince and de facto ruler at the time, Prince Abdullah bin Abd al-Aziz al Saud. This plan, known as the Arab Peace Initiative, outlined principles for a political settlement between Israel and all Arab countries. It called for an Israeli withdrawal from the territories of the West Bank and the Gaza Strip, the creation of a sovereign Palestinian state with East Jerusalem as its capital, and the return of the Golan Heights to Syria and the Shebaa farms and the Shuba area to Lebanon. The initiative also stated that the problem of Palestinian refugees should be resolved in a “just and agreed upon” manner in accordance with UN General Assembly Resolution No. 194 (while highlighting the refusal of the Arab countries to grant citizenship to the Palestinian refugees in their countries). Following Israel’s withdrawal from all occupied territories and the establishment of a Palestinian state, the Arab countries would then be ready to establish “natural relations” (alaqat tabi‘iyya) with Israel and to accept the principle of the finality of the conflict. However, Israel perceived the notion of “natural relations” as an ambiguous concept that did not align with the notion of normalization (tatbi‘), which Israel has sought.

The Arab countries also pledged to encourage the non-Arab Muslim countries to establish peace with Israel. Twenty-two years later, at least declaratively, Saudi Arabia still supports the initiative. Similarly, the official position of the United States is that the Abraham Accords are not a substitute for resolving the conflict. Now, amid the war and the intensifying anti-Israel sentiment in the region, Riyadh has become much more committed to the idea of a Palestinian state, as reflected in the Saudi press and in statements by the kingdom’s senior officials. For example, at the Davos Forum in January 2024, Reema bint Bandar Al Saud, the Saudi ambassador in Washington, reiterated Israel’s “integration” in the region in exchange for its willingness to establish a Palestinian state. When asked if such a deal would lead to Saudi recognition of Israel, Saudi’s Foreign Minister Faisal bin Farhan Al Saud replied, “Certainly.” 

Abraham Accords

Prime Minister Benjamin Netanyahu, alongside his commitment to stopping Iran’s nuclear ambitions, has set another ambitious goal: establishing peace with Saudi Arabia. There is no doubt that this is a worthy goal. Due to the kingdom’s status as the custodian of Islam’s holy sites and its prominence in the Arab world, an agreement with Saudi Arabia would grant additional legitimacy to other Arab and Muslim countries to forge relations with Israel. Moreover, as the largest economy in the Middle East, the Saudi market has significant potential for Israeli companies in diverse fields, and it is no secret that Saudi Arabia and Israel have quiet security ties. Publicly, the Saudis have been gradually and slowly moving toward Israel, in a kind of “creeping normalization.” However, to make this relationship with Israel public, Saudi officials have emphasized the importance of establishing a Palestinian state and the Saudi commitment to the Arab Peace Initiative.

 

The signing ceremony of the Abraham Accords, 2020 |

 

The Abraham Accords notably improved and enhanced Israel’s strategic position in the region. However, the assumption that the Arab Peace Initiative and its demands for normalization with Israel have already become obsolete, and that peace with the Arab countries is no longer contingent on resolving the Israeli–Palestinian conflict, has proven incorrect. This is particularly true concerning Saudi Arabia, the most significant Arab country with which Israel does not have a formal agreement. Three years after the Abraham Accords, it is evident that the Palestinian issue is still on the agenda of the Arab world, certainly among the Arab public, where support for the Palestinians is strong and prominent. It is also becoming apparent that advancing the political process would significantly aid in furthering normalization efforts and broadening their scope.

Over the years, Saudi Arabia maintained a passive stance in relation to advancing the initiative; however, since the signing of the Abraham Accords, the kingdom has reiterated its commitment to this framework, possibly to counter criticism for giving external support for the Abraham Accords and assisting in their implementation (including the approval of flights to and from Israel flying over Saudi territory). King Salman bin Abdulaziz Al Saud emphasized in his statements of the necessity to resolve the Israeli–Palestinian conflict within the framework of the Arab Peace Initiative, linking it directly to normalization with Israel. It seems that the king and his son, the crown prince, agree that the kingdom cannot ignore the initiative that it itself conceived. Furthermore, the crown prince is considered to be more pragmatic toward relations with Israel than his father, based on statements he has made to the press and in various meetings, including one with Prime Minister Netanyahu in November 2020. Furthermore, during the visit of US president Joe Biden to Saudi Arabia in July 2022, Saudi Arabia’s Minister of State for Foreign Affairs Adel al-Jubeir reaffirmed the Saudi commitment to implementing the Arab Peace Initiative and establishing a Palestinian state with its capital in East Jerusalem.

Is the Initiative Still Relevant?

While the Arab Peace Initiative is comprehensive and addresses the territorial disputes between Israel and Syria (the Golan Heights) and Lebanon (the Shebaa Farms), its main focus is the Palestinian issue. In recent years, a new reality has emerged in the Middle East, in which Saudi Arabia and the countries that signed the Abraham Accords do not consider the normalization processes as a substitute for resolving the Israeli–Palestinian conflict. Saudi Arabia continues to underscore the importance of progress regarding the Palestinian issue as a condition for normalization with Israel. Similarly, the countries that are signatories to the Abraham Accords, especially the United Arab Emirates, publicly call for progress toward resolving the conflict. The latter even declared that the war in Gaza is pivotal point and, unlike in the past, conditioned the development and consolidation of the Abraham Accords with the establishment of a Palestinian state.

In 2014 Saudi Prince Turki bin Faisal Al Saud stated in an article in the Haaretz newspaper that the Arab initiative should serve as a basis for negotiations and that it is “not static and not a simplistic dictate, but can be adapted to include any voluntary agreement that is reached in contacts between the Israelis and the Palestinians.” This approach suggests that the initiative should be seen as a starting point for negotiations, but should not dictate them. In an interview with the Saudi media network Al-Arabiya, upon taking office, Prime Minister Netanyahu referred positively to the Arab Peace Initiative as a sign of a genuine desire to achieve a comprehensive peace.

 

Saudi Prince Turki bin Faisal Al Saud |

 

Given these dynamics, Israel should reassess the principles of the initiative. This reassessment could align with Saudi Arabia’s renewed ambition to lead the Arab world; and the efforts of the kingdom’s de facto ruler, Crown Prince Muhammad bin Salman, to strengthen his domestic and international position as a pragmatic leader. A new peace initiative could mitigate the anti-Israel sentiment in the Arab street and the domestic criticism of Saudi Arabia for indirectly supporting the Abraham Accords.

Policy Recommendations

The position of the Arab countries on the Palestinian issue—by resolving the conflict on the basis of two states—is inscribed in the Arab Peace Initiative and declared, but it is not a condition for peace between Israel and other Arab and Muslim countries. Rather, the initiative is an outline of principles for negotiations and a political settlement, and reaching consensus on this framework as a basis for negotiations could enable interpretations and practical solutions more favorable to Israel.

For example, the initiative does not explicitly mention the “the right of return” but refers instead to the “Palestinian refugee problem” as a matter that should be “agreed upon” and resolved through agreement with Israel. Thus, it is critical for Israel to assert that realizing the right of return to sovereign Israeli territory is not viable. Israel should also insist on addressing a solution to the problem of the Jewish refugees from Arab countries, who were persecuted and expelled or fled and whose property was confiscated by the authorities and others. Moreover, although the initiative does not demand the evacuation of all the Israeli settlements in the West Bank, its call to return to the 1967 borders, without mentioning territorial exchanges, implies the removal of all the settlements. Therefore, it is crucial to call for the inclusion of the principle of territorial exchanges to allow room for flexibility regarding settlement arrangements and recognition of the settlement blocs adjacent to Israel’s border.

A renewed declaration by Israel, acknowledging the Arab Peace Initiative as a basis for negotiations, along with a genuine commitment to strengthen the renewed/amended Palestinian Authority and to renew the political process with it, would align with President Biden’s vision for a new regional architecture. This vision builds on the normalization process between Israel and Saudi Arabia, adding a crucial layer to the Abraham Accords. Within this framework it would also be possible to end the war in the Gaza Strip and advance in the Palestinian arena, especially once Hamas is no longer a governing sovereign entity. Progress in these directions would allow Saudi Arabia and other Arab countries, including Jordan, Egypt, and Morocco, to broaden the legitimacy of their agreements with Israel and to enhance their bilateral relations.

To sign a full peace agreement with Israel, Saudi Arabia will demand that Israel make significant changes, which it could present as efforts to advance the two-state solution, as outlined in the Arab Peace Initiative. Recognizing that the dynamics have changed since 2002, Israel should also seek modifications to the initiative. Therefore, a new Arab peace initiative, two decades after it was first issued and three years after the Abraham Accords were signed, could significantly benefit Israel, especially if it aligns with the American regional vision and gains US support. Israel should consider this updated initiative as a basis for strengthening relations with the United States and ensuring the influential American role in the region. Moreover, an updated version of the Arab Peace Initiative would serve as a central point for discussion between Israel and Arab countries, particularly Saudi Arabia. In these discussions, Israel would present its demands and positions while referring to the Abraham Accords as a model for understanding and normalizing of relations.

The opinions expressed in INSS publications are the authors’ alone.
Yoel Guzansky
Dr. Yoel Guzansky is a Senior Researcher at the Institute for National Security Studies (INSS) specializing in Gulf politics & security. Dr. Guzansky is a non-resident scholar at the Middle East Institute in Washington D.C. He was a Visiting Fellow at Stanford University’s Hoover Institution, an Israel Institute Postdoctoral Fellow, and a Fulbright Scholar. He served on Israel’s National Security Council in the Prime Minister’s Office, coordinating the work on Iran and the Gulf under four National Security Advisers and three Prime Ministers. He is currently a consultant to several ministries.
Kobi Michael
Prof. Kobi Michael is a senior researcher at INSS and a visiting professor at the International Centre for Policing and Security University of South Wales UK. Among his primary research interests are conflict resolution; strategy; national security; civil-military relations; failed states and peace keeping and state building operations; and the Israeli-Palestinian conflict. Prof. Michael served as the deputy director general and head of the Palestinian desk at the Ministry for Strategic Affairs.
Ephraim Lavie
Col. (res.) Dr. Ephraim Lavie is a visiting senior researcher at the Institute for National Security Studies and a research fellow at the Moshe Dayan Center for Middle East and African Studies. In 2009-2010 he managed the Konrad Adenauer Foundation program for Jewish-Arab cooperation within the framework of the Moshe Dayan Center at Tel Aviv University, and between the years 2007-2020 he headed the Tami Steinmetz Center for Peace Studies at Tel Aviv University.

Κ. Χολέβας: Ο ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΗΠΑ-ΚΙΝΑΣ ΚΑΙ Η ΑΝΥΠΑΡΚΤΗ ΠΑΓΙΔΑ ΤΟΥ ΘΟΥΚΥΔΙΔΗ

0

Πού οδηγεί ο ανταγωνισμός μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας; Υπάρχει κίνδυνος να συγκρουσθούν οι δύο κολοσσοί; Μήπως από την Ιστορία του Θουκυδίδη προκύπτει κάποια νομοτελειακή ανάγκη που οδηγεί σε σύγκρουση τις υπερδυνάμεις;

Στα ερωτήματα αυτά απαντούν πειστικά δύο Έλληνες Πανεπιστημιακοί και ειδικοί των Διεθνών Σχέσεων, οι Καθηγητές Αθανάσιος Πλατιάς και  Βασίλειος Τρίγκας. Αφορμή τούς έδωσε ένα πολυδιαβασμένο βιβλίο του Αμερικανού διεθνολόγου Γκράχαμ Άλλισον, ο οποίος μίλησε για την «παγίδα του Θουκυδίδη». Ο καθηγητής του Harvard πιστεύει ότι όπoτε μία υπερδύναμη αισθάνεται ότι απειλείται από μία ανερχόμενη δύναμη τότε αναγκαστικά θα αρχίσει τον πόλεμο. Και δίνει ως παράδειγμα την ανησυχία της Σπάρτης για την άνοδο της Αθηναϊκής ηγεμονίας. Ο Άλλισον διαβάζει με τον δικό του τρόπο τον Πελοποννησιακό Πόλεμο, τον οποίο κατέγραψε και ανέλυσε ο Αλιμούσιος ιστορικός. Ο Θουκυδίδης ήταν ιστορικός και πολιτικός καταγόμενος απο τον Άλιμο της Αττικής. Σήμερα θεωρείται παγκοσμίως ως ο θεμελιωτής της επιστήμης των Διεθνών Σχέσεων.

Στο βιβλίο τους «Αποδομώντας την παγίδα του Θουκυδίδη-Υψηλή Στρατηγική και Γεωπολιτικός Ανταγωνισμός ΗΠΑ- Κίνας»  ο Πλατιάς και ο Τρίγκας απορρίπτουν την άποψη του Άλλισον και ξαναδιαβάζουν σωστά τον Θουκυδίδη. Η αποδόμηση της … παγίδας βασίζεται στα ακόλουθα επιχειρήματα: Πρώτον, ο Άλλισον έκανε λανθασμένη μετάφραση του ελληνικού κειμένου. Δεύτερον, ο Θουκυδίδης δεν θεωρεί νομοτελειακή την κήρυξη πολέμου από την απειλούμενη υπερδύναμη, αλλά μιλά για πολλούς παράγοντες που επηρέασαν τις αποφάσεις Σπαρτιατών και Αθηναίων. Ιδιαιτέρως τονίζει τον ρόλο των ηγετών, όπως ο Περικλής, ο Αρχίδαμος κ.ά. Τρίτον, το 431, όταν άρχισε ο Πελοποννησιακός Πόλεμος, δεν ήταν ανερχόμενη η Αθήνα, αλλά ήταν ήδη η πρώτη υπερδύναμη της εποχής. Δεν υπάρχει, λοιπόν, κανένας ιστορικός νόμος που να οδηγεί σε πόλεμο δύο υπερδυνάμεις και ουδέποτε ο Θουκυδίδης υπονόησε κάτι τέτοιο.

Στο βιβλίο τους οι Πλατιάς και  Τρίγκας καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι ΗΠΑ και Κίνα είναι όντως ανταγωνιστικές, αλλά η κατοχή πυρηνικών όπλων εκατέρωθεν καθιστά απαγορευτικό το κόστος μιας σύγκρουσης (εκτός αν η αποτροπή υπονομευθεί από παράγοντες όπως η Τεχνητή Νοημοσύνη). Επίσης παρατηρούν ότι οι ΗΠΑ προσελκύουν συμμάχους λόγω στρατιωτικής ισχύος, ενώ η Κίνα ελκύει συμμάχους λόγω της αναδυόμενης οικονομίας της.

Επισημαίνουν επίσης ότι: «Σε μια προσπάθεια να αποφύγει την υπό δυσμενείς όρους αντιπαράθεση με τη ναυτική ισχύ των ΗΠΑ ανατολικά (στον Ειρηνικό Ωκεανό) και νότια (Ινδικό Ωκεανό) η Κίνα έχει αναπτύξει μία φιλόδοξη εναλλακτική και ηπειρωτική οδό προς Δυσμάς μέσω της «Πρωτοβουλίας μιας Ζώνης και Ενός Δρόμου», γνωστής στο ευρύτερο κοινό ως νέος δρόμος του μεταξιού (Belt and Road Initiative – BRI).

Για εμάς τους Έλληνες η γενικότερη μελέτη του έργου του Θουκυδίδη θα αποβεί επωφελής, διότι πολλά από τα συμπεράσματα και τα παραδείγματα που προβάλλει παραμένουν επίκαιρα. Στις ΗΠΑ και στην Κίνα διπλωμάτες, καθηγητές και στρατιωτικοί μελετούν με προσοχή τον κορυφαίο ιστορικό.

Σύμφωνα με τον Θουκυδίδη το πολιτικό σύστημα της Σπάρτης αποδείχθηκε πιο σταθερό από το πολιτικό σύστημα της Αθήνας και παρήγαγε διαχρονικά πιο συνετή ηγεσία. Κάτι αντίστοιχο συνέβη και στον Ψυχρό Πόλεμο όπου το αμερικανικό πολιτικό σύστημα αποδείχθηκε ανθεκτικότερο του σοβιετικού. Στη διεθνή πολιτική ο ανταγωνισμός είναι διαρκής και ανελέητος.

Άρθρο στα ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ, 17.2.2024

Ανάλυση CT: Οι «σκοτεινές» βλέψεις του Ερντογάν για την Μεσόγειο με απλά λόγια

0

Θέλει να αλλάξει το γεωπολιτικό χάρτη της Ανατολικής Μεσογείου ο Ερντογάν – Έχει έτοιμη  τη νομική απάντηση για ακύρωση των συμφωνιών της Αιγύπτου με Κύπρο και Ελλάδα – Ύπουλες προσεγγίσεις, πάγια συμπεριφορά αμφισβητήσεων – Ξεκάθαρη η θέση του Καΐρου

Η ιστορική επίσκεψη του Ερντογάν στο Κάιρο, μέσα στην εβδομάδα, επανέφερε στο προσκήνιο τα σκοτεινά σχέδια της Άγκυρας να βάλει χέρι στα ενεργειακά αποθέματα της Ανατολικής Μεσογείου. Με τα λεγόμενα του πίσω από τις κλειστές πόρτες προανήγγειλε μια νέα περίοδο έντασης, αναβιώνοντας τη λεγόμενη Γαλάζια Πατρίδα. Ζητούμενο για τον Τούρκο Πρόεδρο είναι να προωθήσει τις αξιώσεις του να αποκτήσει δικαιοδοσία σε θάλασσες στις οποίες δεν έχει κανέναν δικαίωμα, ρόλο και λόγο. Επιχειρεί να το πετύχει σε βάρος της κυριαρχίας και των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Κύπρου και της Ελλάδας.

Η πάγια τουρκική θέση είναι πως τα νησιά δεν έχουν υφαλοκρηπίδα, παρά μόνο χωρικά ύδατα 6 ναυτικών μιλίων. Εδώ και δεκαετίες προσπαθεί ανεπιτυχώς να πείσει τη διεθνή κοινότητα πως η χάραξη θαλάσσιων ζωνών θα πρέπει να γίνεται μόνο ανάμεσα σε δύο ηπειρωτικές χώρες.

Εξαιτίας αυτής της προσέγγισης, η Άγκυρα δεν επικύρωσε τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS) του 1982. Είναι το μοναδικό νομικό καθολικό πλαίσιο που διέπει όλες τις θαλάσσιες δραστηριότητες διεθνώς. Στο άρθρο 121 αναφέρεται ρητώς πως τα νησιά έχουν τα ίδια δικαιώματα με τις ηπειρωτικές περιοχές σε υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ.

Για μια ακόμη φορά η Τουρκία επιχειρεί να αλλάξει το γεωπολιτικό χάρτη, προτείνοντας στην Αίγυπτο συμφωνία για τον καθορισμό της μεταξύ τους ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας. Τουλάχιστον αυτό μεταδίδουν τουρκικά Μέσα Ενημέρωσης τις τελευταίες ημέρες, χωρίς να υπάρχει μέχρι στιγμής επίσημη τοποθέτηση από το Παλάτι του Ερντογάν.

Μετά το φιάσκο του τουρκολυβικού μνημονίου, ο Τούρκος Πρόεδρος γνωρίζει πως οι πιθανότητες να προχωρήσει κάτι τέτοιο είναι απειροελάχιστες. Ακόμη κι αν θεωρητικά είναι προς το συμφέρον του Καΐρου, το οποίο έτσι κι αλλιώς εμφανίζεται αρνητικό να συνηγορήσει σε μια κατάφωρη παραβίαση του διεθνούς δικαίου. Για να προχωρήσει το τουρκικό σχέδιο, θα πρέπει η Αίγυπτος να ακυρώσει τις συμφωνίες για οριοθέτηση ΑΟΖ που έχει συνάψει με την Κύπρο και την Ελλάδα.

Το τουρκικό αφήγημα έχει απάντηση και για αυτό. Το επιχείρημα τους είναι πως η Αίγυπτος μπορεί να ακυρώσει δικαστικώς τις συμφωνίες όπως έγινε με την αντίστοιχη σύμβαση ανάμεσα στην Ελλάδα και την Αλβανία το 2009. Η τουρκική αιτιολογία είναι πως νομικά οι υφιστάμενες συμφωνίες μπορούν να θεωρηθούν ότι είναι ενάντια στα εθνικά συμφέροντα της Αιγύπτου.

Αυτό που δεν υπολογίζει η Άγκυρα είναι πως ο Πρόεδρος Σίσι δεν ενδιαφέρεται να χορέψει αυτό το ταγκό με τον Ερντογάν. Το κατέστησε σαφές και μέσω της δημόσιας τοποθέτησης του στο πλαίσιο του ραντεβού των δύο στο Κάιρο. Αν, δηλαδή, η Τουρκία ενδιαφέρεται να μπει στο ενεργειακό παιχνίδι της περιοχής θα πρέπει πρώτα να λύσει ειρηνικά τις διαφορές της με την Κύπρο και την Ελλάδα. Μόνο σε αυτή την περίπτωση θα μπορούσαν όλα τα κράτη της περιοχής να συνεργαστούν για την αξιοποίηση του φυσικού πλούτου και να επωφεληθούν συνολικά.

Εξάλλου, η αιγυπτιακή πλευρά το κατέστησε σαφές προς την Λευκωσία και την Αθήνα σε όλα τα μέχρι τώρα στάδια της διαδικασίας επαναπροσέγγισης με την Τουρκία τον τελευταίο χρόνο. Η συμμαχία των τριών και η πολυετής αγαστή συνεργασία δεν μπορεί να απειληθεί από οποιοδήποτε θέλει να επιβάλει τους δικούς του κανόνες.

cyprustimes.com