Αρχική Blog Σελίδα 1421

Δ. Μάρδας: αυτοενοχοποίηση, πεπαλαιωμένες πρακτικές, προσωπικές φιλοδοξίες, εσωστρέφεια.

1

Οι νέες συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ που οφείλουν να έχουν ημερομηνία λήξης.

Πρόταση εισήγησης στο 4ο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ,  22-25 Φεβρουαρίου 2024.

Η ξύλινη γλώσσα όπως και το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, το οποίο δεν προκάλεσε το ενδιαφέρον, την περιέργεια και τελικά δεν έπεισε τον κόσμο  ήταν κύριες αιτίες της ήττας του 2023. Και σε αυτές προστίθενται οι δηλώσεις στελεχών εκτός κάθε προσανατολισμού του προγράμματος. Επίσης, η εσωστρέφεια μαζί με τις τάσεις, συνιστώσες και προσωπικές πολιτικές, φέρουν σημαντικό μέρος ευθύνης της ήττας. Τέλος, αρκετά άτομα της τότε αρχηγικής ομάδας όχι απλώς δεν ανέδειξαν αλλά ενοχοποίησαν την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ του 2015-19, αν και η τελευταία είχε να αναδείξει πολλά, παρά τους περιορισμούς που έθεταν οι Θεσμοί. Η τάση της αυτοενοχοποίησης ήταν μια κύρια αιτία της ήττας του 2019.

Για όλα αυτά ακόμη δεν έγινε μια συζήτηση εις βάθος. Τώρα μπορεί να πραγματοποιηθεί γιατί άτομα και αρχηγικές ομάδες που, έλεγχαν τους μηχανισμούς της κριτικής-αυτοκριτικής στο κόμμα και ευθύνονται για τα προαναφερθέντα έχουν εγκαταλείψει τον ΣΥΡΙΖΑ.Η μορφή εσωστρέφειας, που εκδηλώνεται στις μέρες μας από ένα σύνολο στελεχών της νέας φερόμενης αρχηγικής ομάδας, η οποία με λόγια και πράξεις αμφισβητούν την ετυμηγορία του 56% των μελών που στήριξαν τον Κασσελάκη,  θα λάβει τέλος με τις επερχόμενες εκλογές του Μαρτίου για τα όργανα του κόμματος και τον Πρόεδρο.

Με τα αποτελέσματα των νέων εκλογών και την αναμενόμενη νέα νίκη του Κασσελάκη, αν κάποιοι και κάποιες, που έχουν προκαλέσει την σημερινή εκτροπή στον ΣΥΡΙΖΑ είναι αξιοπρεπείς, οφείλουν να παραιτηθούν από τα θεσμικά όργανα του κόμματος. Αλόγιστες φιλοδοξίες στελεχών, που μερικοί από αυτούς δεν ήταν στην πρώτη γραμμή του πυρός κατά το 2015-19, σε συνδυασμό με την αναποτελεσματική γραφειοκρατική δομή του κόμματος και τις αγκυλώσεις του, επαναφέρουν στη μνήμη μας σύνδρομα ήττας του παρελθόντος.

Ο κόσμος έχει κουραστεί όμως τόσο από τις πεπαλαιωμένες πρακτικές που διαπερνούν τα οργανωτικά και δομικά στοιχεία του ΣΥΡΙΖΑ όσο και από εκείνα τα ιστορικά και μη στελέχη που εμμένουν σε ξεπερασμένες λύσεις και επιλογές. Αυτές, βραχυκυκλώνουν το κόμμα, ενώ οι πολίτες περιμένουν άλλον λόγο και  άλλες προτάσεις πολιτικής που δεν θα κινούνται στα τετριμμένα.

Ο διαφορετικός λόγος, η μέθοδος δουλειάς όπως και επικοινωνίας είναι ήδη εμφανείς και προς τη σωστή κατεύθυνση, μέσω του τρόπου με τον οποίο συμπεριφέρεται ο νέος πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ. Κύρια μέτρα όμως της πολιτικής του κόμματος, κινούνται ακόμη στην ίδια πεπατημένη, στις ίδιες ράγες και  με τους ίδιους ανθρώπους.

Τέλος, απορούν πολλοί για τα δημοσκοπικά ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν είναι δύσκολο όμως να ερμηνευτούν, αν λάβουμε υπόψη ότι από τον ΣΥΡΙΖΑ του 2015 και τις πολυδιασπάσεις του, έχουν προκύψει σήμερα πέντε κόμματα και με τους Πράσινους έξι.

Δημήτρης Μάρδας

Καθηγητής, Τμήμα Οικονομικών Επιστημών, ΑΠΘ

π. Αν. Υπουργός Οικονομικών και Υφ/γός Εξωτερικών

Τ: 6946997403

e–mail:[email protected]

Web: www.mardas.eu

O μιθριδατισμός του Έλληνα και η του Ενός Ανδρός Ανεξέλεγκτη Αρχή

0
Τετάρτη, 21-Φεβ-2024 00:03  

O μιθριδατισμός του Έλληνα και η του Ενός Ανδρός Ανεξέλεγκτη ΑρχήΤου Παύλου Παπαδάτου

capital.gr

Ο βασιλιάς του Πόντου, Μιθριδάτης, φοβόταν τόσο πολύ ότι θα τον δηλητηριάσουν, ώστε αποφάσισε να παίρνει μικρές δόσεις δηλητηρίου ανά τακτά χρονικά διαστήματα προκειμένου να πάθει ανοσία στο δηλητήριο. Το αποτέλεσμα ήταν ότι απέτυχε να αυτοκτονήσει με δηλητήριο όταν ηττήθηκε από τον Πομπήιο.

Μήπως λοιπόν έχουμε πάθει και εμείς κάποια μορφή ανοσίας και παραμένουμε απλοί θεατές σε όσα μας “σερβίρουν” και σε όσα συμβαίνουν γύρω μας;

Όταν ένας καλός manager πληροφορείται ότι -δικαίως ή αδίκως- υπάρχουν  παράπονα για την εταιρία του, προβαίνει άμεσα στις δέουσες ενέργειες ώστε να προφυλάξει την εικόνα της.

Την περασμένη εβδομάδα 330 ευρωβουλευτές καταδίκασαν τη χώρα μας -την κυβέρνηση δηλαδή- ως χώρα που δεν έχει κράτος δικαίου.

Αντί λοιπόν ο κύριος Βορίδης να κοιτάξει πώς θα βελτιώσει την εικόνα της χώρας μας, έσπευσε να καταδικάσει ως προδότες τους έξι Έλληνες ευρωβουλευτές που συμφώνησαν με το ψήφισμα! Εμείς δεν οφείλαμε να είχαμε κάνει κάποιου είδους Lobbying ώστε να προλαβαίναμε αυτό το καταδικαστικό ψήφισμα από το οποίο απείχε ακόμη και ο επικεφαλής των νεοδημοκρατών ευρωβουλευτών, κύριος Μεϊμαράκης; (Ας προσέχουν τα κόμματα ποιους μας “επιβάλουν” να στέλνουμε στην Ευρωβουλή).

Τη σπαρακτική ομιλία της κυρίας Καρυστιανού στο ευρωκοινοβούλιο, η οποία απέδειξε την αθλιότητα του εντελώς διεφθαρμένου “κράτους δικαίου” που έχουμε, την άκουσε άραγε ο κύριος Βορίδης; Ή μήπως και αυτή είναι προδότρια επειδή αναγκάστηκε να καταφύγει στην Ευρωβουλή μήπως και βρει δικαιοσύνη και όχι να πάει να παρηγορηθεί στην εκκλησία που της πρότεινε, αν είναι ποτέ δυνατό,  η εισαγγελέας του Αρείου Πάγου; 

Μήπως μπορεί να μου εξηγήσει κανείς γιατί, από όλα τα καλά του δυτικού κόσμου όπως είναι η υγεία, η παιδεία, οι κοινωνικές παροχές, το οικονομικό επίπεδο, η ασφάλεια, το κράτος δικαίου κλπ., οι 176 βουλευτές μας υιοθέτησαν μόνο ό,τι πιο πολιτισμικά ξεπεσμένο υπάρχει, όπως είναι ο γάμος των ομοφυλοφίλων, αλλά και γιατί να είναι η χώρα μας το μοναδικό ορθόδοξο κράτος που υιοθέτησε αυτόν τον εξαμβλωματικό γάμο;

Βλέποντας τούτες τις ημέρες τους αγρότες με τα τρακτέρ στους δρόμους διερωτήθηκα για ποιο λόγο, ενώ το υπουργείο Ανάπτυξης θα έπρεπε να θεωρείται ως ένα από τα αξιολογότερα υπουργεία της χώρας, η κυβέρνηση το αξιολογεί ως 16ο; Δηλαδή το θεωρεί εντελώς παρακατιανό και φυσικά το επανδρώνει και αντιστοίχως!

Δεν αντιλαμβάνεται ότι ο ανύπαρκτος αγροτικός αναπτυξιακός σχεδιασμός είναι η βασική αιτία της ακρίβειας των τροφίμων στη χώρα και ότι δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι η χώρα μας έχει τη χαμηλότερη στρεμματική απόδοση μεταξύ των χωρών της ΕΕ, και οκτώ φορές χαμηλότερη από την αντίστοιχη ολλανδική;

Αυτό δεν τη συγκινεί; Ο πόλεμος της Ουκρανίας φταίει για την ακρίβεια ή η άγνοιά της, που αντί να τους μάθει πώς να “ψαρεύουν”, τους δίνει απλώς πού και πού κανένα ψάρι;

Δυστυχώς, όπου και να κοιτάξεις θα δεις να συμβαίνουν αδιανόητα πράγματα που μας αφήνουν εντελώς αδιάφορους.

650.000 νεολαίοι, κυρίως επιστήμονες, έχουν εγκαταλείψει τη χώρα μας τα τελευταία χρόνια, και ενώ ο πληθυσμός της χώρας μας μειώνεται κατά 50.000 ετησίως και η χώρα μας συρρικνώνεται λίαν επικίνδυνα, κυβέρνηση και ΜΜΕ ασχολούνται με τα καπρίτσια των Πατέληδων.

Για να μην αδικούμε όμως και τα ΜΜΕ, τις τελευταίες εβδομάδες  τα MME μάς ενημερώνουν συνεχώς ότι ο μεγαλύτερος πλιατσικολόγος της χώρας είναι ο “άλλος άνθρωπος”, γιατί έπαιζε λέει και “φρουτάκια”, και έπεσαν πάνω του ανακριτές και εισαγγελείς!

Ακούσατε ποτέ να σας πουν κάτι για τη σπατάλη των δισεκατομμυρίων του δημοσίου, για τα έξι δισ. που σπαταλήσαμε διότι ανοήτως και οικειοθελώς σταματήσαμε την παραγωγή ενέργειας από λιγνίτη;

Σας εξήγησαν ποτέ πώς το κόστος ενέργειας που πληρώνουμε εμείς οι καταναλωτές έφθασε να είναι 4 φορές υψηλότερο από όσο ήταν πριν τρία χρόνια, τη στιγμή που το 50% της ενέργειας που χρειαζόμαστε παράγεται εντός χώρας από δικές μας ανανεώσιμες πηγές ενέργειας; Κοιτάξτε τη διεθνή διακύμανση των τιμών του πετρελαίου και του φυσικού αερίου τα τελευταία τρία χρόνια, αλλά και τους ισολογισμούς των εταιρειών ενέργειας και θα δείτε γιατί πληρώνουμε αυτές τις τιμές.

Δυστυχώς, ανεχόμαστε τα πάντα, όπως ανεχθήκαμε τον διεθνή διασυρμό της χώρας μας με τις παρακολουθήσεις των πολιτικών αντιπάλων της κυβέρνησης και το χειρότερο… Δεν αντιδρούν ούτε καν οι βουλευτές μας που ως απλοί θεατές συμφωνούν a priori σε όλα τα προς ψήφιση νομοσχέδια.

Ας μην βαυκαλιζόμαστε λοιπόν ότι διαθέτουμε νομοθετική εξουσία. Γιατί απλούστατα το πολίτευμά μας είναι η του Ενός Ανδρός Ανεξέλεγκτη Αρχή.

Σημείωση

Απορώ πώς η Θεσσαλονίκη με 1.500.000 κατοίκους δεν εκπροσωπείται στην κυβέρνηση ούτε από έναν υπουργό και κανείς τους δεν διαμαρτύρεται. Ως φαίνεται και οι Θεσσαλονικείς ή έχουν αποδεχθεί το γεγονός ότι μόνο η λεβεντογέννα Κρήτη βγάζει αξιόλογους πολιτικούς, ή διακατέχονται από το σύνδρομο του μιθριδατισμού. Άλλη εξήγηση δεν υπάρχει.

* Ο  Παύλος Παπαδάτος είναι Επικοινωνιολόγος – Οικονομολόγος

capital.gr

Το Βατικανό προσεγγίζει τη Μασονία: αν δεν κάνεις διάλογο είσαι έξω απο τον κόσμο

0

 

του δημοσιογράφου Riccardo Cascioli

Τί σχέση μπορεί να έχει ο σταυρωθείς και αναστάς Ιησούς Χριστός, τον οποίο διατείνεται ότι υπηρετεί ο Πάπας και οι ιερωμένοι του Βατικανού, με τη διεθνή του καπιταλισμού, που συνιστά η Μασονία; 

Μια συνάντηση που πραγματοποιήθηκε αυτές τις μέρες στο Μιλάνο, παρουσία του Αρχιεπισκόπου Delpini και των μεγάλων Διδασκάλων των τριών βασικών ιταλικών μασονικών Στοών φαίνεται να πηγαίνει καλά προς αυτή την κατεύθυνση της «συναδέλφωσης». Και ως συνήθως, η Εκκλησία – «ποιος είμαι εγώ να κρίνω;» – θα κληθεί να αναγνωρίσει το mea culpa της (άλλωστε, αν ανοίγει την αγκαλιά της στους γκέι, γιατί όχι και στους μασόνους;). Όλα αυτά προφανώς χωρίς την επίσημη έγκριση του Πάπα και μάλιστα με κάποιο προπέτασμα απροθυμίας από την πλευρά του. Αλλά ο κύριος αρχιτέκτονας μιας προσέγγισης είναι o μονσινιόρ Stagliano, ο επίσκοπος της Καλαβρίας, τον οποίο ο ίδιος διόρισε το 2022 επικεφαλής της Ποντιφικής Ακαδημίας Θεολογίας και ο οποίος, στην ομιλία του, θρυμμάτισε τη δογματική προσέγγιση και προετοίμασε το δρόμο για το άνοιγμα στο όνομα του Ελέους.

Αρκούσε μόνο η πρόταση του Καρδινάλιου Coccopalmerio για ένα «μόνιμο τραπέζι» αντιπαράθεσης μεταξύ της Εκκλησίας και των μασονικών στοών: κατά τη διάρκεια της συνάντησης του Μιλάνου, ο μονσινιόρ Staglianò θρυμμάτισε τη δογματική προσέγγιση και προετοίμασε το δρόμο για το άνοιγμα στο όνομα του Ελέους.

Ο διάλογος, ακόμη και η συνεργασία, μεταξύ της Εκκλησίας και του Τεκτονισμού πρέπει να συνεχιστεί, ίσως με ένα «μόνιμο τραπέζι» όπως ελπίζει ο καρδινάλιος Francesco Coccopalmerio. Αλλά είναι ακόμη πιο ενδιαφέρον να γνωρίζουμε ότι το νόημα του διαλόγου έγκειται στο γεγονός ότι η Καθολική Εκκλησία πρέπει να αλλάξει, πρέπει να αναγνωρίσει ότι έχει κάνει μια εσφαλμένη κρίση για τον Τεκτονισμό και έτσι να αφαιρέσει το στίγμα που εμποδίζει πολλούς μασόνους να λάβουν τη θεία κοινωνία.

Αυτή είναι η ουσία της «ιστορικής συνάντησης» που διοργάνωσε το GRIS [ Gruppo di Ricerca e Informazione Socio-religiosa] –με επιλεγμένο κοινό και κλειστή για τα Μέσα Ενημέρωσης – που πραγματοποιήθηκε την περασμένη Παρασκευή, 16 Φεβρουαρίου, στο Μιλάνο παρουσία ειδικευμένων εκπροσώπων της Εκκλησίας και του Τεκτονισμού: αφενός, οι τρεις Μεγάλοι Διδάσκαλοι των τριών Ιταλικών Στοών – Stefano Bisi για τη Μεγάλη Ανατολή της Ιταλίας (GOI), Luciano Romoli για τη Μεγάλη Στοά της Ιταλίας του ALAM (GLDI) και Fabio Venzi (σε τηλεδιάσκεψη από τη Ρώμη) για την Κανονική Μεγάλη Στοά της Ιταλίας (GLRI) – από την άλλη, ο Αρχιεπίσκοπος του Μιλάνου Mario Delpini, ο ήδη αναφερόμενος Καρδινάλιος Coccopalmerio, ο Φραγκισκανός θεολόγος Zbigniew Suchecki και, κυρίως, ο μονσινιόρ Antonio Staglianò, πρόεδρος της Ποντιφικής Ακαδημίας Θεολογίας και πραγματικός σταρ της συνάντησης.

Οι τρεις Ελευθεροτέκτονες –δύο από τους οποίους δημοσιοποίησαν την ομιλία τους – με διαφορετικές αποχρώσεις υπερασπίστηκαν όλοι τη συμβατότητα του Τεκτονισμού με την Καθολική πίστη: Ο Bisi εξιστόρησε πώς όσο μεγάλωνε η πίστη του στην Καθολική Εκκλησία τόσο εισχωρούσε στη Μεγάλη Ανατολή. Ο Romoli ανέπτυξε ένα πανόραμα από τον Άγιο Anselm στον Καρδινάλιο Zuppi. Ο Venzi τόνισε πώς τα αγγλικά τελετουργικά της Στοάς ήταν χριστιανικά από την αρχή τους.

Κατά συνέπεια, οι επανειλημμένες καταδίκες της Εκκλησίας (σχεδόν 600 σε τρεις αιώνες) ήταν το αποτέλεσμα της αδυναμίας της Εκκλησίας να καταλάβει τι ακριβώς είναι ο Τεκτονισμός.

Ο Bisi  έδειξε επίσης την απογοήτευσή του για το γεγονός ότι ο Πάπας Φραγκίσκος άνοιξε την πόρτα στους ομοφυλόφιλους και μετά στους διαζευγμένους, αλλά ξέχασε ότι μεταξύ των Ελευθεροτέκτονων υπάρχουν επίσης πολλοί Καθολικοί που δεν μπορούν να λάβουν θεία κοινωνία και όταν επρόκειτο για τη χορήγηση διαπιστευτηρίων σε έναν Ελευθεροτέκτονα πρεσβευτή, είπε «όχι».

Συνοψίζοντας, είναι δυνατόν «Ποιος είμαι εγώ να κρίνω;» και «Todos, todos» [Όλοι, Όλοι] δεν ισχύουν για τους Τέκτονες;

Αλλά ο Μέγας Διδάσκαλος πρέπει να ξέρει με ποιον έχει να κάνει και μετά την επίπληξη έρχεται ενθάρρυνση, εκτιμώντας εκείνους στην Εκκλησία που ασκούν το διάλογο και είναι πάντα έτοιμοι να κάνουν ερωτήσεις: έτσι, εν κατακλείδι, παραθέτει τον Καρδινάλιο Carlo Maria Martini στη συνέχεια ελπίζει ότι ” Μια μέρα, ένας Πάπας και ένας Μέγας Διδάσκαλος θα μπορέσουν να συναντηθούν και να περπατήσουν ένα μέρος της διαδρομής μαζί, στο φως του ήλιου», ακόμη και «υπό το φως του Μεγάλου Αρχιτέκτονα του σύμπαντος».

Αντιμέτωπη με αυτές τις σαφείς και στοχαστικές παρεμβάσεις, η καθολική πλευρά ανησύχησε. Στο κλίμα συνεργασίας της συνάντησης, η παρέμβαση του απλοϊκού π. Sucheki, ο οποίος είχε ετοιμάσει μια επιστημονική έκθεση για τις θέσεις της Εκκλησίας κατά του Τεκτονισμού, φάνηκε μόνο ως τυπική ενέργεια, άλλωστε χλευάστηκε εν μέρει από τον μονσινιόρ Staglianò, ο οποίος φαινόταν να μην ανέχεται τις υπενθυμίσεις του δόγματος.

Σημεία των καιρών: Επί τρεις αιώνες το Βατικανό εξέδωσε 600 (!!!) καταδίκες της Μασονίας, ώσπου τελικά υποτάχτηκε σ’ αυτήν. Απόδειξη: Ο μονσινιόρ Staglianò κρύβει επιμελώς το Σταυρό του μπροστά στον εκπρόσωπο της Στοάς!…

Ο Αρχιεπίσκοπος Delpini –ο οποίος, αφού επέβαλε την ημερομηνία, την ώρα και τους όρους της συνάντησης, εμφανίστηκε με καθυστέρηση 45 λεπτών – και ο καρδινάλιος Coccopalmerio προσποιήθηκαν ότι δεν γνώριζαν τίποτα για τον Τεκτονισμό, αλλά με διαφορετικά λόγια είπαν τα ίδια πράγματα, δύο συγκεκριμένα: ικανοποίηση για αυτή τη «συνάντηση μεταξύ ανθρώπων» και όχι μεταξύ των αντίθετων αρκτικόλεξων και την ανάγκη να συνεχιστούν και να ενταθούν αυτές οι συναντήσεις, ίσως με ένα «μόνιμο τραπέζι», όπως τόνισε η Coccopalmerio.

Όταν ήρθε η σειρά του μονσινιόρ Staglianò να ανέβει στη σκηνή, – και μάλιστα μακρηγόρησε -, έθεσε τα θεμέλια για το μέλλον: υποτίθεται να εξηγήσει τους λόγους του ασυμβίβαστου μεταξύ Εκκλησίας και Τεκτονισμού, στην πραγματικότητα έκανε μια μακρά θεαματική ομιλία  καταρρίπτοντας τη δογματική προσέγγιση της καθολικής πλευράς και ευθυγραμμιζόμενος επί της ουσίας με την κατεύθυνση των απαιτήσεων των μασόνων ομιλητών.

Είναι ενδιαφέρον να σημειωθεί ότι ο Staglianò επιμένει πάντα να δείχνει άσχετος με το θέμα και επομένως είναι παρών μόνο για να δώσει μαρτυρία πίστεως. Μάλιστα, όχι μόνο είχε ήδη παρευρεθεί τουλάχιστον σε μία τέτοια συνάντηση το 2017, όταν ήταν επίσκοπος του Noto της Σικελίας, αλλά κατά την άφιξή του στην αίθουσα συνεδριάσεων έδειξε μεγάλη εξοικείωση με αρκετούς εκπροσώπους τέκτονες. Και μπορεί να είναι σύμπτωση, αλλά ο επισκοπικός του σταυρός μετακινήθηκε (κρύφθηκε;) στην εσωτερική αριστερή τσέπη στο στήθος του, μη ορατός στο κοινό (όπως φαίνεται στη φωτογραφία): ένας περίεργος τρόπος μαρτυρίας πίστεως.

Επιστρέφοντας όμως στην ομιλία του, η γραμμή του διαλόγου είναι ξεκάθαρη. Ο Staglianò εγκαταλείπει το δογματικό κυκεώνα: το δόγμα, λέει συνοπτικά, δεν είναι η μόνη προϋπόθεση συμμετοχής στην Εκκλησία, είναι στην πραγματικότητα πρώτα και κύρια η ζωή, επιβεβαίωση με την οποία θα μπορούσαμε να συμφωνήσουμε αν δεν ήταν κόλπο για να γίνει η πίστη «ρευστή». Και μάλιστα, ο Staglianò συνεχίζει: «Με ενδιαφέρει το χριστιανικό γεγονός, όχι το δόγμα». Και πώς μπορούμε να ορίσουμε το χριστιανικό γεγονός; Ως εκδήλωση εν Ιησού Χριστώ του «Θεού που είναι αγάπη, μόνο και πάντα αγάπη». Και επομένως Έλεος: εάν ο κόσμος διαφθείρεται από το προπατορικό αμάρτημα, το Έλεος έρχεται πριν από το προπατορικό αμάρτημα «επί δικαίους και αδίκους», σε όλους. Και ιδού το απόσπασμα που αφορά τον ισχυρισμό του Bisi:

Αν, παράδειγμα, ένα ζευγάρι ομοφυλόφιλων δεν πρέπει να λάβει ευλογία, αποφασίζει ο Θεός, όχι εγώ. «Ποιος είμαι εγώ να κρίνω; » σημαίνει ακριβώς αυτό: (…) ποιος είμαι εγώ που θα κρίνω ότι μια ανθρώπινη κατάσταση είναι τέτοια που, όταν το έλεος του Θεού «βρέχει» σε δίκαιους και άδικους, δεν τον αγγίζει καν με την υγρασία του, γιατί μερικές φορές η υγρασία του νερού του Ελέους του Θεού είναι αρκετή να αναγεννήσει τη ζωή του.

Είναι λοιπόν σαφές ότι αυτός είναι και ο τρόπος να ξεπεραστεί η ασυμβατότητα με τον Τεκτονισμό. Και ετοιμάζεται και ad hoc θεολογία. Μάλιστα, ο Staglianò επέκρινε και το έγγραφο του Δικαστηρίου για το Δόγμα και την Αλήθεια το οποίο τον περασμένο Νοέμβριο επανέλαβε την απαγόρευση των Καθολικών να ενταχθούν σε μασονικές στοές, επειδή είναι απαγορευτικό, παραμένει σε επίπεδο δογματικής αντιπαράθεσης. Χρειαζόμαστε όμως άλλες κατηγορίες, «χρειαζόμαστε μια υγιή θεολογία», αυτή που ο Πάπας Φραγκίσκος ζήτησε να αναπτύξει η Ποντιφική Ακαδημία Θεολογίας με επικεφαλής τον Staglianò.

Τι σημαίνει αυτό;

«Μια θεολογία ικανή να σκέφτεται κριτικά για τα πάντα, να ανταποκρίνεται και στις κρίσιμες περιπτώσεις της καθολικής λογικής, γιατί ζούμε σε έναν κόσμο όπου αν δεν κάνεις διάλογο, κινδυνεύεις να είσαι εντελώς έξω από τον κόσμο. Βιβλική σοφία σημαίνει ότι ξέρεις πώς να ενώνεις την επιστήμη και τη σοφία της ζωής».

Δεν είναι ξεκάθαρο;

https://www.benoit-et-moi.fr/2020/2024/02/19/leglise-sapprete-t-elle-a-accueillir-la-franc-maconnerie/

 

 

 

 

Μεγάλη τύχη να έχουμε δικό μας άνθρωπο στην κυβέρνηση των Αθηνών

0

Είναι μεγάλη εύνοια της μοίρας για τον απειλούμενο με αφανισμό κυπριακό ελληνισμό να έχει έναν δικό του πολιτικό στην κυβέρνηση των Αθηνών. Κύπριο, που ξέρει από πρώτο χέρι την τραγωδία μας και μπορεί με τις παρεμβάσεις του να βοηθήσει στον αγώνα επιβίωσης της πατρίδας του.

Είχαμε παραδείγματα ιστορικά και φωτεινά. Όπως ο Λουκής Ακρίτας, βουλευτής Αθηνών και υφυπουργός Τύπου και Πληροφοριών στην Κυβέρνηση Απελευθερώσεως του Γεωργίου Παπανδρέου (1944), και υφυπουργός Παιδείας το 1964. Ο Λουκής Ακρίτας παρότι ενσωματώθηκε πλήρως στην πολιτική ζωή της Ελλάδας, δεν ξέγραψε την Κύπρο. Αυτός ήταν που το 1951, ως μέλος της ελληνικής αντιπροσωπείας στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, έθεσε για πρώτη φορά το ζήτημα της Κύπρου. Ήταν μέλος του Συμβουλίου της Κυπριακής Εθναρχίας στην Αθήνα και πρόβαλλε τον κυπριακό αγώνα μέσω της συμμετοχής του σε Επιτροπές των Ηνωμένων Εθνών τη δεκαετία του 1950, ενώ το 1954 ταξίδεψε στις ΗΠΑ ως μέλος της Διακομματικής Επιτροπής Διαφωτίσεως για το ζήτημα της Κύπρου.

Μετά είχαμε και τον Γιάννο Κρανιδιώτη. Κι αυτός ενσωματωμένος στην πολιτική ζωή της Ελλάδας, ο οποίος δεν ησύχαζε μέχρι να βρει τρόπο να βοηθήσει την Κύπρο. Όταν εκλέγηκε ο Ανδρέας Παπανδρέου το 1981, ήταν σύμβουλός του για το Κυπριακό. Το 1994 και το 1997 έγινε υφυπουργός Εξωτερικών και αργότερα αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών. Από αυτές τις θέσεις αγωνίστηκε για την ένταξη της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση και του ανήκει μεγάλο μέρος αυτής της ιστορικής επιτυχίας

Τώρα, μας χαμογέλασε ξανά η μοίρα, αλλά με ένα χαμόγελο περίεργο, έως ύποπτο. Δεν ξέρουμε ακόμα αν είναι εύνοια ή κάτι άλλο. Έχουμε, όμως, ξανά έναν δικό μας στη μητρόπολη. Τον Χρήστο Στυλιανίδη. Και μάλιστα υπουργό για δεύτερη φορά, όχι υφυπουργό. Μια από τις σπάνιες φορές που τον είδαμε να ασχολείται με την Κύπρο ήταν ένας εφιάλτης.

Μιλούσε στη Βουλή των Ελλήνων, προχτές, για ένα άσχετο με την κατοχή ζήτημα (για το αν υπήρξε κυπριακή υποψηφιότητα για την θέση του Γ.Γ. του Διεθνούς Ναυτιλιακού Οργανισμού), και ως υπουργός Ναυτιλίας απαντούσε σε βουλευτές. Ξαφνικά του ήρθε να απαντήσει «ως Έλληνας της Κύπρου», έτσι το είπε, και μίλησε για τις κοινές μάχες Αθηνών και Λευκωσίας (για τον Ναυτιλιακό Οργανισμό) για να καταλήξει με το εξής: «Εάν κάποιοι υπονοούν άλλου τύπου μάχης όπως οι μάχες που έδωσε η χούντα και χάθηκε η μισή Κύπρος τότε είμαι εναντίον. Γιατί μεγάλωσα στην πράσινη γραμμή και ξέρω τι σημαίνει οι μάχες να δίνονται απλά και μόνο ως μάχες fake. Γιατί ο ελληνισμός δεν έχει άλλα περιθώρια στην Κύπρο. Η μισή Κύπρος είναι ήδη τουρκική».

Μπορεί, φυσικά, να του ξέφυγε του ανθρώπου, εν τη ρύμη του λόγου, όπως είπε και η Ζωή Κωνσταντοπούλου, που τον κάλεσε να ανακαλέσει τη φράση του. Αλλά, όταν απάντησε στις αντιδράσεις των βουλευτών τα έκανε χειρότερα. Ήταν, σε εισαγωγικά η φράση του, εξήγησε, και «η διατύπωση με ακριβώς τις ίδιες λέξεις έχει διατυπωθεί πολλές φορές στην κυπριακή Βουλή χωρίς να προκληθούν αντιδράσεις».

Δεν ξέρουμε σε ποια κυπριακή Βουλή και από ποιον άκουσε να λέγεται, και μάλιστα πολλές φορές, ότι «η μισή Κύπρος είναι ήδη τουρκική», εμείς δεν το ακούσαμε ποτέ, αλλά ήταν ως να έλεγε σε όλους τους Έλληνες να το λένε κι αυτοί και δεν τρέχει τίποτε. Και η αλήθεια είναι ότι τέτοια φράση, υπό όποιες συνθήκες και σε όσα εισαγωγικά και να την κλείσεις, πρέπει να βγαίνει από μέσα σου για να την ξεστομίσεις. Σου ξεφεύγει μόνο αν το έχεις στο μυαλό σου, αν το έχεις αποδεχθεί ως γεγονός. Διότι, αν κάποιος θέλει να δείξει τη σοβαρότητα της κατάστασης, το αναμενόμενο είναι να πει ότι η μισή Κύπρος είναι υπό κατοχή, και όχι ότι είναι τουρκική.

Αυτό είναι το μεγάλο μας πρόβλημα. Ειδικά τώρα που πλησιάζουμε τον μισό αιώνα κατοχής. Παρέδωσαν τα όπλα, κι επειδή δεν έχουν όπλα, παρέδωσαν τα μυαλά τους.

https://www.philenews.com/apopsis/arthra-apo-f/article/1441273/megali-tichi-na-echoume-diko-mas-anthropo-stin-kivernisi-ton-athinon/

H έρευνα κατά Αναστασιάδη κάνει ξανά τον γύρο του κόσμου – Νέο δημοσίευμα από τον OCCRP

0

Στην έρευνα που αρχίζει η Αρχή κατά της Διαφθοράς για τις καταγγελίες του Μακάριου Δρουσιώτη κατά του τέως Προέδρου, Νίκου Αναστασιάδη, στο βιβλίο «Κράτος Μαφία» αναφέρεται δημοσίευμα του Organized Crime and Corruption Reporting Project (OCCRP), ενός από τους μεγαλύτερους ερευνητικούς δημοσιογραφικούς οργανισμούς στον κόσμο. Γεγονός το οποίο διατηρεί την Κύπρο στο επίκεντρο της διεθνούς κοινής γνώμης αναφορικά με υποθέσεις διαφθοράς.

Η εν λόγω πλατφόρμα διερευνητικής δημοσιογραφίας αναφέρθηκε πλειστάκις στο πρόγραμμα των χρυσών διαβατηρίων  και ειδικότερα στην παραχώρησή τους σε μέλη της βασιλικής οικογένειας της Σαουδικής Αραβίας.

«Μια ομάδα ερευνητών θα εξετάσει καταγγελίες διαφθοράς σε βάρος του πρώην Προέδρου Νίκου Αναστασιάδη, που περιγράφονται στο βιβλίο με τίτλο «Κράτος της Μαφίας» του Μακαρίου Δρουσιώτη, ενός Κύπριου ερευνητή δημοσιογράφου και συγγραφέα», αναφέρεται αρχικά στο δημοσίευμα.

Στο δημοσίευμα γίνεται αναφορά στα ζητήματα που θα διερευνηθούν και αφορούν, μεταξύ άλλων, τον Ρώσο ολιγάρχη Ντιμίτρι Ριμπολόβλεφ και τα όσα έγιναν στην Κύπρο μετά το διαζύγιο του τελευταίου.

Επισημαίνεται ακόμη ότι ο συγγραφέας του βιβλίου κατηγόρησε τον Αναστασιάδη ότι οικειοποιήθηκε τη μερίδα του λέοντος της δωρεάς 500.000 ευρώ στο κόμμα του από Έλληνα εφοπλιστή, σημειώνοντας ότι τα χρήματα προήλθαν από τον Έλληνα τραπεζίτη Ανδρέα Βγενόπουλο  λίγο πριν τις προεδρικές εκλογές του 2008.

Γίνεται ακόμη αναφορά στον ισχυρισμό του δημοσιογράφου για κατασκοπεία εναντίον του, με τον τέως Πρόεδρο να αρνείται τις κατηγορίες.

Σημειώνεται ακόμη ότι την έρευνα ανέλαβε η Αυστραλή Gabrielle McIntyre, εμπειρογνώμονας στο Διεθνές Ποινικό Δίκαιο, ως επικεφαλής της ομάδας έρευνας, την οποία πλαισιώνουν τρεις Κύπριοι δικηγόροι: ο Ορέστης Νικήτας, ο Χαρίλαος Μ. Χρυσάνθου και ο Ανδρέας Α. Ευθυμίου.

Επικαλείται δηλώσεις του Χάρη Πογιατζή, ο οποίος προεδρεύει της Ανεξάρτητης Αρχής κατά της Διαφθοράς  και ο οποίος σε συνέντευξή του τον Δεκέμβριο ανέφερε ότι το σώμα θα μελετήσει τα ευρήματα της ομάδας προτού διαβιβάσει την υπόθεση στον Γενικό Εισαγγελέα, ο οποίος έχει τον τελευταίο λόγο στην έναρξη ποινικής διαδικασίας.

Το δημοσίευμα αναφέρεται και σε γραπτή δήλωση του τέως Προέδρου της Δημοκρατίας, ο οποίος χαιρέτισε τον διορισμό McIntyre, καθώς και «την έναρξη έρευνας για τους ψευδείς και αβάσιμους ισχυρισμούς και την αναπαραγωγή μυθοπλασίας ότι εμπλέκομαι σε πρακτικές διαφθοράς».

«Ο Αναστασιάδης, μέσω των δικηγόρων του, απείλησε επίσης με νομική αγωγή εκτός και αν αποσυρθεί το βιβλίο, τονίζοντας ότι η απόφαση δεν έχει στόχο να «εκφοβίσει» τον Δρουσιώτη, ο οποίος υπηρέτησε ως σύμβουλός του από τον Μάρτιο του 2013 έως τον Οκτώβριο του 2014», σημειώνεται στο δημοσίευμα.

Ακολούθως, ο δημοσιογραφικός οργανισμός υπογραμμίζει ότι ο Δρουσιώτης δεν είναι ο μόνος που έχει συνδέσει τον Αναστασιάδη με υποθέσεις ενδεχόμενης διαφθοράς και αναφέρεται στην έρευνα του OCCRP του 2019..

https://www.philenews.com/politiki/article/1441637/h-erevna-kata-anastasiadi-kani-xana-to-giro-tou-kosmou-neo-dimosievma-apo-ton-occrp/

Δεύτερο ατύχημα με αιγυπτιακές χειροβομβίδες με ακρωτηριασμό χεριού – Προβληματικό υλικό στην Εθνική Φρουρά

0

Το ατύχημα με τον ΕΛΔΥΚάριο που έχασε το χέρι του δεν είναι το πρώτο που συμβάν στην Κύπρο. Σημειώθηκε ακόμα ένα πριν από εννέα χρόνια, στις 3 Απριλίου 2014 όπου ο 19χρονος τότε μαθητής ΟΥΚ τραυματίστηκε με τον ίδιο τρόπο και ακρωτηριάστηκε.

Τότε έγινε μεγάλος θόρυβος περί ακαταλληλότητας των χειροβομβίδων αιγυπτιακής κατασκευής και προέλευσης. Δύο χρόνια αργότερα, στις 24 Αυγούστου 2016, διαπιστώθηκε πρόβλημα στις εν λόγω αιγυπτιακές χειροβομβίδες με αποτέλεσμα το ΓΕΕΦ να ζητήσει τη μη χρήση του συγκεκριμένου τύπου χειροβομβίδας. Για λόγους που θα πρέπει να διερευνήσουν το Υπουργείο Άμυνας και το ΓΕΕΦ οι εν λόγω χειροβομβίδες χρησιμοποιούνται μέχρι και σήμερα με αποτέλεσμα να φθάσουμε στο περιστατικό της 21 Φεβρουαρίου 2024.

Φαίνεται ότι το πρώτο ατύχημα με ακρωτηριασμό, αλλά και τα μεταγενέστερα προβλήματα που παρουσιάστηκαν με τις εν λόγω χειροβομβίδες δεν προβλημάτισαν τις αρμόδιες Αρχές με αποτέλεσμα να παρουσιαστεί σήμερα άλλο ατύχημα.

Σημειώνεται ότι μετά το περιστατικό του Απρίλη του 2014 ο ιατρός που χειρούργησε το περιστατικό, εξέφρασε την οργή του σε δημόσιες δηλώσεις του. Μιλώντας σε εκπομπή του Σίγμα, φανερά ενοχλημένος για το γεγονός ότι ένας νέος έχασε την παλάμη του, ξέσπασε κατά όσων ευθύνονται για την επιλογή αιγυπτιακών χειροβομβίδων, τη στιγμή που δίνονται τόσα εκατομμύρια από τους φορολογούμενους για την άμυνα. Σύμφωνα πάντα με τον ίδιο, τα υλικά της Εθνικής Φρουράς θα έπρεπε να ήταν ανάλογης ποιότητας με τα χρήματα που χρεώνεται ο φορολογούμενος γι’ αυτό το σκοπό. Μάλιστα, ο Δρ. Αλκιβιάδης, εξαπέλυσε πυρά κατά όσων επιλέγουν τα υλικά της Εθνικής Φρουράς λέγοντας ότι παίρνουν προμήθειες.

https://www.philenews.com/kipros/koinonia/article/1441692/deftero-atichima-me-egiptiakes-chirovomvides-me-akrotiriasmo-cheriou-provlimatiko-iliko-stin-ethniki-froura/

Economist: «Είναι η Ευρώπη έτοιμη να αμυνθεί; Η Ρωσία επικίνδυνη, οι ΗΠΑ αναξιόπιστες»

0

Το εξώφυλλο του The Economist
22/02/2024  18:09
Στο εξώφυλλό του, ο Economist αναρωτιέται αν «η Ευρώπη είναι έτοιμη» για να αμυνθεί μπροστά σε όσα μπορεί να έρθουν.

Στο σχετικό άρθρο του, ο Economist θέτει το ερώτημα: «Είναι η Ευρώπη έτοιμη να αμυνθεί; Η ρωσική επιθετικότητα και η αμερικανική διστακτικότητα αποκαλύπτουν πόσο ανεπαρκώς εξοπλισμένη είναι η ήπειρος».

Στο εξώφυλλο, ο Economist τοποθετεί τον Βλαντίμιρ Πούτιν μπροστά, με κιάλια στα μάτια, και τον Ντόναλντ Τραμπ από πίσω, με την πλάτη προς την κάμερα.

Και ξεκινά το άρθρο ως εξής «Η Ρωσία γίνεται πιο επικίνδυνη, η Αμερική είναι λιγότερη αξιόπιστη και η Ευρώπη παραμένει απροετοίμαστη».

Στη συνέχεια, το άρθρο κάνει λόγο για ένα απλό πρόβλημα, του οποίου όμως η λύση φτάνει σε κλίμακα που δύσκολα μπορεί να κατανοηθεί.

Economist: Η Ευρώπη πρέπει να αυξήσει τις αμυντικές δαπάνες, ο Πούτιν μπορεί σε λίγα χρόνια να τα βάλει με το ΝΑΤΟ
«Οι Ευρωπαίοι ηγέτες πρέπει επειγόντως να εγκαταλείψουν τον μετασοβιετικό εφησυχασμό τους» τονίζει το άρθρο του Economist και εξηγεί ότι «αυτό σημαίνει αύξηση των αμυντικών δαπανών σε επίπεδο που δεν έχει παρατηρηθεί εδώ και δεκαετίες».

Επίσης, αναφέρεται στον θάνατο του Αλεξέι Ναβάλνι, λέγοντας ότι η «δολοφονία» του θα έπρεπε να έχει «καταρρίψει τις όποιες εναπομείνασες ψευδαισθήσεις σχετικά με την αδίστακτη και βίαιη συμπεριφορά του Βλαντίμιρ Πούτιν», ειδικά τώρα, που η Ρωσία «κερδίζει στην Ουκρανία». Επικαλούμενος δήλωση του υπουργού Άμυνας της Δανίας, ο Economist γράφει ότι «μέσα σε τρία έως πέντε χρόνια, ο Πούτιν θα μπορούσε να είναι έτοιμος να τα βάλει με το ΝΑΤΟ ίσως εξαπολύοντας υβριδικές επιχειρήσεις εναντίον ενός από τα κράτη της Βαλτικής.

Στόχος του θα ήταν να καταστρέψει την υπόσχεση του ΝΑΤΟ ότι αν μια χώρα δεχτεί επίθεση, οι άλλες θα είναι έτοιμες να έρθουν να τη βοηθήσουν».

Αποδυναμώνεται η αποτρεπτική ικανότητα της Δύσης, οι επιπτώσεις «είναι ζοφερές»
Ακόμα και όταν η ρωσική απειλή αυξάνεται, τονίζει το άρθρο, η δυτική αποτροπή αποδυναμώνεται. «Αυτό οφείλεται εν μέρει στην αμφιταλαντευόμενη αμερικανική υποστήριξη προς την Ουκρανία. Αλλά οφείλεται επίσης στο γεγονός ότι ο Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος μπορεί κάλλιστα να είναι ο επόμενος Αμερικανός πρόεδρος, έχει εκφράσει αμφιβολίες για το αν θα σταθεί στο πλευρό της Ευρώπης μετά από μια ρωσική επίθεση. […] Ακόμη και αν επανεκλεγεί ο πρόεδρος Τζο Μπάιντεν, μπορεί να είναι ο τελευταίος ενστικτωδώς ατλαντιστής πρόεδρος της Αμερικής».

«Οι επιπτώσεις είναι ζοφερές. Η Ευρώπη εξαρτάται απόλυτα από την κυρίαρχη στρατιωτική δύναμη του ΝΑΤΟ» υπογραμμίζει ο Economist και καταλήγει ότι η Ευρώπη «πρέπει να αρχίσει να το διορθώνει αυτό σήμερα. Η προτεραιότητα είναι η ενίσχυση της δικής της ικανότητας να πολεμήσει», αν και αυτό «δεν θα είναι φθηνό».

Πώς θα αντιμετώπιζε η Ευρώπη την πυρηνική απειλή του Πούτιν
«Αυτές οι δύσκολες επιλογές επεκτείνονται και στα πυρηνικά όπλα. Ο κ. Πούτιν έχει απειλήσει με κλιμάκωση για να αποτρέψει τη Δύση από το να δώσει στην Ουκρανία προηγμένα συμβατικά όπλα. Χωρίς την πυρηνική αποτροπή της Αμερικής, η ανατολική Ευρώπη θα ήταν ευάλωτη στην ίδια τακτική.

Θα μπορούσαν αντ’ αυτού η πυρηνικά εξοπλισμένη Βρετανία και η Γαλλία να προσφέρουν εγγυήσεις; Θα το έκαναν; Αν το έκαναν, θα τις πίστευε ο κ. Πούτιν;»

«Ορισμένοι, ιδίως στη Γαλλία, υποστηρίζουν ότι η ήπειρος θα πρέπει να επιδιώξει στρατηγική αυτονομία από την Αμερική το συντομότερο δυνατό, ιδανικά μέσω της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Θα ήταν πολύ καλύτερο να επικεντρωθούμε στο ΝΑΤΟ. Η συμμαχία έχει πολύ περισσότερες δυνατότητες και περιθώρια επέκτασης από τη νεοσύστατη επιχείρηση ασφαλείας της ΕΕ. Η ενίσχυση του ευρωπαϊκού ρόλου στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ έχει νόημα επειδή οι απαραίτητες στρατιωτικές δομές υπάρχουν ήδη».

Η Ευρώπη πρέπει να ξεκινήσει τώρα να προετοιμάζει την άμυνά της, λέει ο Economist
«Η αύξηση του βάρους της Ευρώπης στο ΝΑΤΟ έχει το πλεονέκτημα ότι αφενός δείχνει ότι είναι πρόθυμη να κάνει περισσότερα, με την ελπίδα ότι η Αμερική θα παραμείνει, και αφετέρου προετοιμάζεται για την περίπτωση που η Αμερική αποσυρθεί» κατά τον Economist.

Το άρθρο καταλήγει: Η Ρωσία είναι πολύ φτωχότερη και λιγότερο πυκνοκατοικημένη από την Ευρώπη. Οι λεηλασίες του Πούτιν την καθιστούν μια φθίνουσα δύναμη. Αλλά η αρκούδα μπορεί ακόμα να εξαπλώσει την καταστροφή και τη δυστυχία. Το καλύτερο μέρος για να σταματήσει ο Πούτιν είναι η Ουκρανία. Ωστόσο, ακόμη και αν αυτό πετύχει, η Ευρώπη θα πρέπει να σκεφτεί πολύ διαφορετικά για την άμυνα. Πρέπει να ξεκινήσει τώρα».

Η πτήση του ΚΑΑΝ με «δανεικούς κινητήρες» η ανάπτυξη της τουρκικής πολεμικής βιομηχανίας

0

Καρδαμπίκης Χρήστος

Βίντεο με την πρώτη πτήση του τουρκικού μαχητικού ΚΑΑΝ (ΤFX) βγήκαν χθες στη δημοσιότητα δείχνοντας ότι η Άγκυρα έκανε ένα σημαντικό βήμα προς την ενίσχυση της πολεμικής της βιομηχανίας και της απεξάρτησή της από τις εισαγωγές κυρίως σύγχρονου πολεμικού υλικού.

Η πτήση του «πέμπτης» γενιάς μαχητικού όπως το αποκαλεί η Άγκυρα που έχει επενδύσει πάνω από 40 δις δολάρια στην ανάπτυξή του, μπορεί σε αυτή τη φάση να μην αλλάζει τους συσχετισμούς στο Αιγαίο δείχνει όμως ότι βρίσκει λύση στο μεγαλύτερο ίσως από τα προβλήματα που αντιμετωπίζει το συγκεκριμένο πρόγραμμα, αυτό του κινήτηρα. Μετά τις προσπάθειες με την Ουκρανία, τις κρούσεις σε Νότια Κορέα και βρετανία, η Τουρκία φαίνεται πως βρήκε λύση.

Στην τροχοδρόμηση που έκανε προ καιρού το ΚΑΑΝ, είχει χρησιμοποιήσει κινητήρες από F-16 blk30 που έχει εκσυχρονίσει/επισκευάσει η εγχώρια αεροπορική βιομηχανία τους GE F110 με κάποια τροποποίηση, αλλά αν συγκρίνει κανείς όσα έχουν δημοσιευτεί για τους κινητήρες των πραγματικών μαχητικών πέμπτης γενιάς, η τουρκική προσπάθεια σήμερα στερείται αρκετά. Αυτό όμως δεν αποκλείει την όποια εξέλιξη στο μέλλον, αφού η Τουρκία «πρεσάρει» βρετανική ΒΑΕ για παραχώρηση τεχνογνωσίας.

Και μπορεί η πτήση να έγινε και να ανακοινώθηκε στο πλαίσιο των υβριδικών/ψυχολογικών επιχειρήσεων, όμως δε μειώνει την προσπάθεια της τουρκικής πολεμικής βιομηχανίας που βρίσκονται στη δεύτερη θέση των εξαγωγών. Οι οποίες ενώ αυξήθηκαν κατά 0,6% το 2023 φτάνοντας σε επίπεδο ρεκόρ στα 233,8 δις δολάρια,  με τις εξαγωγές όπλων να βρίσκονται στη δεύτερη θέση του σχετικού πίνακα.

Ενδεικτική είναι ανάλυση του πρακτορείου Anadolu που καταγραφει τις δέκα τουρκικές εταιρίες που είχαν τις μεγαλύτερες αμυντικές/αεροδιαστημικές εξαγωγές το 2023, όπου -όπως έχουμε ήδη γράψει- σημειώθηκε ρεκόρ τέτοιων, φθάνοντας τα 5,5 δις δολάρια σε αξία.

Έτσι όπως κα να βγει το αεροσκάφος η Τουρκία θα πουλήσει σε «φιλικές» χώρες λαμβάνοντας μερίδιο από τη μικρή σχετικά αγορά των κατασκευαστών μαχητικών αεροσκαφών.

Αυτό και θα φέρει μεγάλα έσοδα στη χώρα, αλλά και θα της δώσει μεγάλη τεχνογνωσία σε ένα τομέα που δεν έχει αναπτύξει, προσπαθώντας να ακολουθήσει την «περπατημένη» με τα UAV και UCAV.

Η από δω πλευρά του Αιγαίου παρακολουθεί τις εξελίξεις και τρέχει να μαζέψει τη διαφορά επενδύοντας στην παραγωγή drones, ενώ έχει υποβαθμίσει σε υπερθετικό βαθμό την αμυντική της βιομηχανία.

Τα χρήματα που επενδύει η Τουρκία σε νέα οπλικά συστήματα και αναβάθμιση των παλαιών είναι υπέρογκα και ακολουθούν το σχέδιο που ξεκίνησε μετά την εισβολή στην Κύπρο, με σκοπό την πλήρη επεξάρτηση από εισαγωγές και εγχώρια κατασκευή του συνόλου των εξοπλιστικών αναγκών της. Από το τελευταίο απέχει πολύ, αλλά κινείται εξαιρετικά γρήγορα σε αυτή την κατεύθυνση.

sofokleousin.gr

«Τα νησιά του Αιγαίου: 7+1 Απαντήσεις στον τουρκικό αναθεωρητισμό»

0

Μία διαφορετική πτυχή του θέματος της αποστρατιωτικοποίησης των νησιών του Αιγαίου που ήταν ανέκαθεν νομική διαμάχη μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας προβάλλει ο ιστορικός ερευνητής Δημήτριος – Μερκούριος Κόντης στο νέο του βιβλίο αντικρούοντας τις τουρκικές θέσεις με αρχειακό υλικό της περιόδου 1912-1914 και με τη χρήση βρετανικών οθωμανικών διπλωματικών εγγράφων.

«Το ζήτημα των νησιών του Αιγαίου είναι παγκόσμιο, γεωπολιτικό δεν είναι μόνο το στενό νομικό ζήτημα. Αν διαβάσουμε ιστορικά τι έχει γίνει στο παρελθόν πάρα πολλά από τα γεωπολιτικά που έχουν ξεκινήσει από το 1912 ισχύουν μέχρι σήμερα» επισήμανε ο Δημήτριος – Μερκούριος Κόντης κατά τη διάρκεια εκδήλωσης – παρουσίασης του βιβλίου του «Τα νησιά του Αιγαίου: 7+1 Απαντήσεις στον τουρκικό αναθεωρητισμό» στο Ίδρυμα Mελετών Xερσονήσου του Aίμου (IMXA).

Το ζήτημα της αποστρατιωτικοποίησης ξεκινά έντονα μετά την παράνομη εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο και οι πρώτες οχλήσεις είναι για τα Δωδεκάνησα, τόνισε ο συγγραφέας.

Τον Απρίλιο του 1975 ο Γενικός Γραμματέας του υπουργείου Εξωτερικών Ιωάννης Τζούνης ανέλυσε στον Αμερικανό πρεσβευτή στην Αθήνα Τζακ Κιούμπιτς τις νομικές θέσεις της ελληνικής κυβέρνησης αναφορικά με το καθεστώς αποστρατιωτικοποίησης των νησιών του Αιγαίου. Εξήγησε στον πρεσβευτή ότι η αποστρατιωτικοποίηση των νησιών του Αιγαίου αφορά τρεις ξεχωριστές συστάδες νησιών και κάθε ομάδα διέπεται από διαφορετική συνθήκη αντίστοιχα, αυτές της Λωζάννης (για τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου Χίο, Μυτιλήνη, Σάμο και Ικαρία), Μοντρέ (Λήμνο και Σαμοθράκη) και Παρισίων (για τα Δωδεκάνησα), επισήμανε ο κ. Κόντης προσθέτοντας ότι η επιχειρηματολογία του Ιωάννη Τζουνη δεν διαφέρει από εκείνη που είναι αναρτημένη σήμερα στην ιστοσελίδα του υπουργείου Εξωτερικών.

Το σημαντικό είναι ότι, παρά τη Διακήρυξη Φιλίας των Αθηνών, η Τουρκία τους τελευταίους δύο μήνες έχει εκδώσει πάνω από δέκα notam και navtex και ζητά την αποστρατιωτικοποίηση από τη Θάσο μέχρι το Καστελλόριζο, ανέφερε.

Οι πρώτοι που μίλησαν για αποστρατιωκοποίηση ήταν οι Βρετανοί και αυτό το αναδύει ο συγγραφέας, τόνισε ο πρέσβης επί τιμή, Γεώργιος Πουκαμισάς. «Η Βρετανία ήθελε καθεστώς ουδετεροποιημένο στο Αιγαίο ανεξάρτητα σε ποιον θα ανήκαν τα νησιά για λόγους ασφαλείας, για λόγους προστασίας της ελεύθερης ναυσιπλοΐας και όπως αποκαλύπτεται στο βιβλίο προσπάθησαν επίμονα να αποσπάσουν τα Δωδεκάνησα από τους Ιταλούς που τα είχαν καταλάβει τον Μάιο του 1912 πότε απονέμοντας τα στην Ελλάδα πότε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία» ανέφερε.

«Το βιβλίο υποστυλώνει τα νομικά μας επιχειρήματα με αναδρομή και αναδίφηση σε αρχεία και πηγές, τα οποία μέχρι πρότινος θεωρούνταν δυσπρόσιτα, δηλαδή βρετανικά και οθωμανικά» επισήμανε ο πρέσβης επί τιμή, σημειώνοντας ότι η έρευνα του Δημήτριου – Μερκούριου Κόντη είναι μία σημαντική συμβολή στην έρευνα της διπλωματικής ιστορίας του κράτους.

Για ένα βιβλίο το οποίο απαντά στα ερωτήματα, για τα οποία πρέπει να έχει απάντηση ο κάθε Έλληνας που θέλει να λέγεται ενημερωμένος πολίτης έκανε λόγο ο ομότιμος καθηγητής Διεθνούς Δημοσίου Δικαίου της Νομικής Σχολής του ΑΠΘ Κωνσταντίνος Χατζηκωνσταντίνου.

«Είναι ένα βιβλίο, το οποίο στηρίζεται σε επίπονη έρευνα στα οθωμανικά και βρετανικά αρχεία, το οποίο αποδομεί τα βασικά επιχειρήματα που ακούγονται από την άλλη πλευρά και προβάλλονται από τις δηλώσεις υψηλά ισταμένων στην ιεραρχία είτε από τα έγγραφα που στέλνει η τουρκική πλευρά στον ΟΗΕ» υπογράμμισε.

«Εμείς οι νομικοί στηριζόμαστε στην έρευνα της ιστορίας, στην έρευνα των ιστορικών επιστημόνων προκειμένου να διατυπωθούν νομικά επιχειρήματα» είπε ο κ. Χατζηκωνσταντίνου.

«Το βιβλίο βοηθάει να διατηρηθεί η μνήμη γιατί αξιοποιεί πηγές, χρησιμοποιεί βρετανικά, ελληνικά και οθωμανικά αρχεία» υπογράμμισε ο Ιωάννης Στεφανίδης, καθηγητής Διπλωματικής Ιστορίας της Νομικής Σχολής του ΑΠΘ και ανέφερε ότι ο συγγραφέας οριοθετεί το θέμα του, χρονικά, εξετάζει την περίοδο ανάμεσα στους Βαλκανικούς Πολέμους και της Συνθήκης της Λωζάνης και γεωγραφικά κυρίως αναφέρεται στο Ανατολικό Αιγαίο και τα Δωδεκάνησα και θέτει οκτώ ερωτήματα που βοηθούν πολύ στην ανάγνωση με αφετηρία τον Α’ Βαλκανικό Πόλεμο.

Στο βιβλίο που εκδόθηκε υπό την αιγίδα του Ιδρύματος Μελετών Xερσονήσου του Aίμου δίνονται απαντήσεις στα ιστορικά ερωτήματα που σχετίζονται με τις ελληνοτουρκικές σχέσεις της περιόδου 1912-1914:

-Κάτω από ποιες προϋποθέσεις η Οθωμανική Αυτοκρατορία παραχώρησε όλα τα νησιά του Αιγαίου στις Έξι Δυνάμεις με τη Συνθήκη του Λονδίνου το 1913;

– Ποιοι εμπνεύστηκαν για πρώτη φορά την ουδετεροποίηση/αποστρατιωτικοποίηση του Αιγαίου και αν αυτό συνέβη για την εθνική ασφάλεια της Τουρκίας;

– Οι Έξι Δυνάμεις στην απόφαση του 1914 επιδίκασαν τα νησιά του Β.Α. Αιγαίου στην Ελλάδα υπό προϋποθέσεις;

– Η Ελλάδα αποδέχτηκε την αποστρατιωτικοποίηση των νησιών του Β.Α. Αιγαίου το 1914;

– Πότε η Ελλάδα απέκτησε τη de jure κυριαρχία στα νησιά του Β.Α. Αιγαίου;

– Για ποιον λόγο το άρθρο 12 της Συνθήκης της Λωζάνης επικυρώνει την απόφαση της 13ης Φεβρουαρίου του 1914;

– Παραχωρήθηκαν στην Ελλάδα μόνον τα νησιά που είχε καταλάβει στρατιωτικά μέχρι τις 13 Φεβρουαρίου του 1914;

– Ποια ήταν τα διαχρονικά αίτια της αποστρατιωτικοποίησης των νησιών του Αιγαίου;

πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Στο ράφι το διεθνές δίκαιο και οι ΑΟΖ, οι μπίζνες, το φλερτ Τουρκίας – Αιγύπτου και ο 28ος μεσημβρινός

0

 

Ο πόλεμος στην Ουκρανία και η σύγκρουση Ισραήλ-Χαμάς έχουν μονοπωλήσει το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης, όμως το πραγματικό πρόβλημα εστιάζεται στην απουσία στρατηγικής εξόδου από τις πολεμικές συγκρούσεις και στη διαμόρφωση νέων συνθηκών ασφαλείας στην Ευρώπη και στη Νοτιο- Ανατολική Μεσόγειο. Ο υποβαθμισμένος ρόλος της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής και οι έντονες διεργασίες μεταξύ Τουρκίας-Αιγύπτου-Λιβύης και ΗΠΑ δημιουργούν την εντύπωση ότι η Άγκυρα επιχειρεί να έμπρακτα πλέον να ακυρώσει σε μεγάλο βαθμό τα δικαιώματα της Ελλάδας ανατολικά του 28ου μεσημβρινού, όπως απορρέουν από το διεθνές δίκαιο και να επιβάλλει εκτρωματικές λύσεις.
Η επίσκεψη του Ερντογάν στην Αίγυπτο είχε στην ατζέντα της και αυτό το ζήτημα. Ταυτόχρονα, το σχέδιο “εξορύξεις χωρίς ΑΟΖ”, που αποδέχεται και ο Μητσοτάκης προκαλεί εντονότατη ανησυχία. Η απουσία οριοθετημένων ΑΟΖ και η λογική της ενεργειακής “μπίζνας” κερδίζει έδαφος. Η Αθήνα σιωπά και κινείται όπως πάντα υπό απόλυτη αδιαφάνεια, εγκλωβισμένη στο δόγμα του προκεχωρημένου φυλακίου. Η Τουρκία όμως ενεργητικότατη, διεκδικεί φυσικό αέριο που δεν της ανήκει εντασσόμενη ευχαρίστως σε αυτό το σχέδιο. Η Ελλάδα όμως, είναι έτοιμη να εκχωρήσει κυριαρχικά δικαιώματα;
Το παρασκήνιο και η σιωπηλή Ελλάδα
Η ΕΕ και το ΝΑΤΟ εστιάζουν στη στρατηγική ένταξης της Μολδαβίας, της Γεωργίας και της Ουκρανίας στην ευρωατλαντική συμμαχία δεσμεύοντας σημαντικούς πόρους και πολιτικό κεφάλαιο, περιορίζοντας τις παρεμβάσεις στη ΝΑ Μεσόγειο.
Ο κίνδυνος αστάθειας στην περιοχή μας αυξάνει όσο το ΝΑΤΟ και η ΕΕ δεν έχουν σαφή στρατηγική στη ΝΑ Μεσόγειο και οι νέες ρυθμίσεις ασφαλείας στην περιοχή καθορίζονται από την ισχύ των κρατών της περιοχής.
Η αστάθεια στη Λιβύη αναδεικνύει την τουρκική εξωτερική πολιτική, η οποία διαμορφώνει συμμαχία με την Αίγυπτο, προσδοκώντας σε ρυθμίσεις ως προς την ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα ανατολικά του 28ου Μεσημβρινού με την Αίγυπτο. Με τον τρόπο αυτό η διαπραγμάτευση της Τουρκίας με την Ελλάδα, Αίγυπτο και Λιβύη περιορίζεται μόνον δυτικά του 28ου Μεσημβρινού.
[iEpikaira: Ο 28ος Μεσημβρινός βρίσκεται περίπου στο ανατολικό άκρο των θαλασσοτεμαχίων “V19, U19, T19, S19, R16”]
Δυτικά του 28ου Μεσημβρινού τέμνονται οι ΑΟΖ Ελλάδας/Αιγύπτου και Τουρκίας /Λιβύης [iEpikaira: Οι υφαλοκρηπίδες (όχι ΑΟΖ, η Τουρκία μιλάει πάντοτε για υφαλοκτυπίδα) Τουρκίας-Λιβύης, δεν εφάπτονται πουθενά! Εκτός κι αν εννοούμε βάσει του τουρκολιβυκού ψευδομνημονίου που είναι εντελώς ανυπόστατο!], δηλαδή η Τουρκία θέλει να διαπραγματευθεί για την περιοχή μεταξύ Καστελόριζου, Ρόδου, Καρπάθου, Κρήτης, καθώς ήδη θα έχει ρυθμίσει με την Αίγυπτο την εν δυνάμει ελληνική ΑΟΖ μεταξύ 28ου και 30ου Μεσημβρινού [iEpikaira: Όπως προβλέπει δηλαδή ο χάρτης Μπάιντεν!
Περισσότερα ΕΔΩ!].
Με την μέθοδο αυτή το Καστελόριζο δεν θα έχει καμία επήρεια σε ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα, ενώ η Κύπρος θα περιβάλλεται από την τουρκική ΑΟΖ. Όσο η ελληνική κυβέρνηση αντιμετωπίζει παθητικά τις εξελίξεις, είναι βέβαιο ότι θα βρεθεί προ δυσάρεστων εξελίξεων. Προφανώς και πρέπει να επιβεβαιωθεί με κάποιο τρόπο, δημόσια μάλιστα η θέση της Αιγύπτου, ότι δεν θα προβεί σε καμία κίνηση αν πρώτα δεν διαβουλευθεί με την Ελλάδα [iEpikaira: Όπως άλλωστε προβλέπει η Ελληνοαιγυπτιακή συμφωνία οριοθέτησης ΑΟΖ (Ν. 4717 – ΦΕΚ164/28-8-20) ΕΔΩ!]. Σε διπλωματικούς κύκλους επικρατεί αναβρασμός, καθώς η ελληνική πλευρά σιωπηρώς φαίνεται να αποδέχεται τις ρυθμίσεις και προετοιμάζει την κοινή γνώμη για την εφαρμογή σχεδίων, τα οποία ευνοούν διεθνείς παράγοντες, προκειμένου η Τουρκία να παραμείνει στο δυτικό στρατόπεδο.
Χαρακτηριστικές οι πρόσφατες δηλώσεις του υπουργού νησιωτικής πολιτικής ότι η «μισή Κύπρος είναι ήδη τουρκική» και σε «fake μάχες όπως της χούντας» χαρακτηρίζοντας πιθανόν έτσι κάθε προσπάθεια ανατροπής στους σχεδιασμούς της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής.
Με τις νέες ρυθμίσεις ουσιαστικά οι σχέσεις της χώρας μας με την ΕΕ και το ΝΑΤΟ περνούν από την Άγκυρα, σε πλήρη αντιδιαστολή με τον πάγιο στόχο της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής οι ευρωατλαντικές σχέσεις της Τουρκίας να καθορίζονται από την Αθήνα.
Η ανισορροπία του ΝΑΤΟ και η ένταξη της Τουρκίας στο Forum
Η ουσία είναι ότι παρά τις δημόσιες επικλήσεις περί του αντιθέτου, εγκαταλείπεται σιωπηρά η προσφυγή σε διεθνές δικαστήριο με βάση τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το δίκαιο της θάλασσας (UNCLOS), με άμεση διακρατική ρύθμιση για τις εξορύξεις στο πλαίσιο του East Mediterranean Gas Forum, στο οποίο αναμένεται να συμμετάσχει η Τουρκία. [iEpikaira: Υπενθυμίζεται ότι ο Σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας, Θάνος Ντόκος, -την ώρα που η Τουρκία προσπαθούσε να συνέλθει από το αρχικό σοκ του εγκέλαδου του Φεβρουαρίου του 2023- έκανε λόγο για έναν «μεγάλο συνεταιρισμό κρατών» κατά τα πρότυπα της συνεργασίας Κατάρ-Ιράν «που θα συνεκμεταλλευτεί τους ενεργειακούς πόρους της Μεσογείου», επιβεβαιώνοντας τον Αμερικανό υφυπουργό Εξωτερικών Τζέφρι Πάιατ ο οποίος τον Δεκέμβριο του 2022 δήλωνε  ότι, «οι ΗΠΑ εστιάζουν στο πώς θα δημιουργήσουν μια εταιρική δυναμική για να αποφύγουμε τις διαμάχες που συνοδεύονται με ένα οικονομικό κόστος». Περισσότερα ΕΔΩ!] 
 
Στα κείμενα που αναφέρονται στο συγκεκριμένο Forum, δεν γίνεται καμία αναφορά σε οριοθετήσεις ΑΟΖ. Εξορύξεις χωρίς προηγούμενες οριοθετήσεις είναι καιροσκοπισμός και μάλιστα επικίνδυνος. Η συγκέντρωση και διανομή φυσικού αερίου με βάση συνεννοήσεις κρατών χωρίς νομική ρύθμιση και διαφάνεια, είναι εκτρωματική πολιτική. [iEpikaira: Δεν υπάρχει ιδιωτική εταιρεία που να θέλει να εμπλακεί σε εξόρυξη υδρογονανθράκων σε περιοχή που αμφισβητείται το “ιδιοκτησιακό καθεστώς”! Εκτός κι αν βέβαια μιλάμε για την τουρκική ΤΡΑΟ η οποία θεωρητικά θα μπορούσε να αναλάβει με τις πλάτες και την τεχνογνωσία των… ΗΠΑ!]
Στη ΝΑ Μεσόγειο παρατηρείται υποχώρηση εννοιών πολύ βασικών για την ειρηνική συνύπαρξη κρατών, της κυριαρχίας και του σεβασμού των συνόρων. Τα τελευταία δέκα χρόνια τα θεσμικά εργαλεία για την ασφάλεια της δύσης αποδεικνύονται ανεπαρκή στις νέες προκλήσεις στην Ανατολική Μεσόγειο, καθώς η έμφαση του ΝΑΤΟ δίνεται στην ανατολική πτέρυγα και όχι στη νότια.
Η υποβάθμιση της νότιας πτέρυγας του ΝΑΤΟ προσφέρει το περιθώριο άσκησης αναθεωρητικής εξωτερικής πολιτικής με βάση την ισχύ και το διεθνές δίκαιο στο «ράφι». Η αστάθεια στην ευρύτερη περιοχή μας θυμίζει τους πειραματισμούς της Αραβικής Άνοιξης, η οποία οδήγησε στην αστάθεια στην περιοχή και εξέθρεψε την ισλαμική τρομοκρατία.
Η πολυπλοκότητα των σχέσεων Ελλάδας-Τουρκίας-Αιγύπτου-Ισραήλ-Κύπρου-χωρών Μέσης Ανατολής-Ιράν, απαιτεί να επανεξετασθεί η αναβάθμιση της νότιας πτέρυγας του ΝΑΤΟ, ως μηχανισμός σταθερότητας στη ΝΑ Μεσόγειο.
Όσο το ΝΑΤΟ και η ΕΕ είναι σταθερά στραμμένο στο στρατηγικό ανταγωνισμό με τη Ρωσία και εμμέσως με την Κίνα, η περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου θα αποτελεί πεδίο ανάπτυξης ασύμμετρων απειλών. Η Ανατολική Μεσόγειος παραμένει στρατηγικής σημασίας για τις ΗΠΑ, αλλά είναι υπαρξιακής σημασίας για την ΕΕ.
Είναι προς το συμφέρον της χώρας μας, ως μέλους του ΝΑΤΟ η επιδίωξη ενίσχυσης του ρόλου του ΝΑΤΟ στη ΝΑ Μεσόγειο [iEpikaira: Για ποιό ΝΑΤΟ μιλάμε; Για το Αμερικανο-βρετανο-γερμανο-ισπανικό εξόφθαλμα φιλοτουρκικό ΝΑΤΟ; Ή για κάποιο άλλο, φαντασιακό ΝΑΤΟ, το οποίο ενδεχομένως να θέλαμε να υπάρχει υπό την ηγεσία της Γαλλίας φερειπείν;], ώστε να συμβάλλει στη σταθερότητα της περιοχής και προστασία της εθνικής ασφαλείας μας, όσο η ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική ασφαλείας έχει περιορισμένη αυτονομία εξαρτώμενη από το ΝΑΤΟ.
Ειδικού Συνεργάτη omegapress.gr

Πηγή: i-epikaira.blogspot.com

H Τουρκία «επενδύει» στην Αλβανία

0

Τουρκία και Αλβανία αναθερμαίνουν τις σχέσεις τους, μετά τη χθεσινή επίσκεψη του Αλβανού πρωθυπουργού Έντι Ράμα στην Άγκυρα. Έξι νέες διμερείς συμφωνίες.

Χειροκροτήματα και διμερείς συμφωνίες από Ράμα και Ερντογάν στην ΆγκυραΕικόνα: Mustafa Kamaci/Anadolu/picture alliance

Το κεντρικό μήνυμα από την επίσκεψη Ράμα στην Άγκυρα ήταν ότι η Τουρκία επενδύει στην Αλβανία, τόσο ως εταίρο της στο ΝΑΤΟ, όσο και ως παράγοντα ενίσχυσης της τουρκικής παρουσίας στα Βαλκάνια. Στην κοινή συνέντευξη τύπου με τον Αλβανό πρωθυπουργό ο πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν τόνισε ότι η πολύπλευρη, όπως είπε, συνεργασία Τουρκίας και Αλβανίας συνεχίζει να αναπτύσσεται στη βάση μιας «στρατηγικής εταιρικής σχέσης».

«Ως δύο σύμμαχοι του ΝΑΤΟ που συμβάλλουν στη διατήρηση της ειρήνης και της σταθερότητας στα Βαλκάνια, θα συνεχίσουμε και θα εντείνουμε τον διάλογό μας», ανέφερε. «Θέλουμε επίσης να εμβαθύνουμε τη στενή μας συνεργασία στην αμυντική βιομηχανία και στον στρατιωτικό τομέα». Έξι συμφωνίες υπογράφηκαν χθες μεταξύ των δυο χωρών, μεταξύ των οποίων και μια συμφωνία-πλαίσιο για στρατιωτική συνεργασία. «Η συμφωνία αυτή είναι η πιο απτή έκφραση της βούλησης για την εμβάθυνση των σχέσεων» είπε ο πρόεδρος της Τουρκίας.

Διακοινοβουλευτική συνεργασία στα Βαλκάνια

Ο Ερντογάν στο αλβανικό Κοινοβούλιο το 2022
Το 2022 ο Ταγίπ Ερντογάν είχε μιλήσει στο αλβανικό ΚοινοβούλιοΕικόνα: Murat Cetinmuhurdar/Turkish Presidency/Handout//AA/picture alliance

Είναι ενδιαφέρον ότι τα Βαλκάνια βρέθηκαν επίσης στο επίκεντρο κατά τη συνάντηση των προέδρων των Κοινοβουλίων Τουρκίας και Βοσνίας- Ερζεγοβίνης που έγινε στην Κωνσταντινούπολη. «Δεν υπάρχει καμία διέξοδος και κανένα μέλλον, παρά η συνεργασία και η αλληλεγγύη στα Βαλκάνια», δήλωσε ο πρόεδρος του τουρκικού κοινοβουλίου Νουμάν Κουρτουλμούς, ο οποίος τόνισε ότι ο πόλεμος της Ουκρανίαςθα μπορούσε να αποσταθεροποιήσει την περιοχή, ιδιαίτερα τα Βαλκάνια και τη Μαύρη Θάλασσα.

Το σημερινό μεγάλο νέο όμως είναι η πρώτη δοκιμαστική πτήση του τουρκικής κατασκευής μαχητικού αεροσκάφους KAAN. Οι τούρκοι στρατιωτικοί θεωρούν ότι με το ΚΑΑΝ η τουρκική πολεμική αεροπορία θα υπερισχύσει στην περιοχή, αφού κάποια χαρακτηριστικά του, λένε, είναι ανώτερα και από τα αμερικανικά F35.

 

Ο πόλεμος στη Γάζα και το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης

0

Λουτσία Σούλτεν

Παραβιάζει το Ισραήλ διεθνές δίκαιο στον πόλεμο της Γάζας; Αυτό το ερώτημα απασχολεί και πάλι από την περασμένη Δευτέρα το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης.

Το Διεθνές Δικαστήριο της ΧάγηςΕικόνα: Remko de Waal/ANP/AFP/Getty Images

Παράλληλα με τον πόλεμο στη Γάζα και σχεδόν 60 χρόνια μετά την ισραηλινή κατοχή παλαιστινιακών εδαφών το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης (ΔΔΧ) ξεκίνησε την περασμένη Δευτέρα ακροάσεις με το ερώτημα, εάν το Ισραήλ παραβιάζει το διεθνές δίκαιο και ποιες νομικές συνέπειες πιθανό να προκύπτουν από αυτό. Για την ιστορία να υπενθυμίσουμε ότι η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών είχε ζητήσει μια τέτοια νομική γνωμοδότηση τον Δεκέμβριο του 2022, πριν  δηλαδή ξεκινήσει ο πόλεμος στη Γάζα. Αν και η απόφασή της δεν είναι δεσμευτική, ενδέχεται να εντείνει ακόμη περισσότερο τις διεθνείς πιέσεις προς το Ισραήλ.

«Τίποτα λιγότερο από την επιβίωση»

Ο Ριάντ αλ Μαλίκι στη Χάγη
Ο Παλαιστίνιος υπουργός Εξωτερικών Ριάντ αλ ΜαλίκιΕικόνα: Robin van Lonkhuijsen/ANP/AFP/Getty Images

Πρώτος κατέθεσε ο Παλαιστίνιος υπουργός Εξωτερικών, Ριάντ αλ Μαλίκι, ο οποίος πριν εισέλθει στην αίθουσα του δικαστηρίου έκανε δηλώσεις στους δημοσιογράφους. «Η ύπαρξη αυτού του παράνομου αποικιακού καθεστώτος κατοχής και απαρτχάιντ είναι η πηγή όλων των δεινών που υφίσταται ο λαός μας» τόνισε. «Οποιαδήποτε φόρμουλα που δεν αντιμετωπίζει αυτή τη βασική αιτία, φυτεύει τους σπόρους για περισσότερη τραγωδία και βοηθά το Ισραήλ να κρατήσει τον παλαιστινιακό λαό αιχμάλωτο στην αποικιοκρατική του ατζέντα και τις παράνομες ενέργειές του. Οι σημερινές διαβουλεύσεις έχουν καθυστερήσει πολύ για τον Παλαιστινιακό λαό. Δεν διακυβεύεται τίποτα λιγότερο από την επιβίωση και το μέλλον του».

Την Τρίτη ήταν η σειρά του πρέσβη της Νότιας Αφρικής στις Κάτω Χώρες, ο οποίος κι αυτός με την σειρά του κατηγόρησε το Ισραήλ για «χειρότερη μορφή απαρτχάιντ από ότι στη Ν. Αφρική στο παρελθόν».

Το ίδιο το Ισραήλ παραμένει απών στις ακροάσεις. Ωστόσο, σε γραπτή δήλωση που δημοσιεύθηκε μέσω του δικαστηρίου, η χώρα απορρίπτει τις ακροάσεις ως “κατάχρηση του διεθνούς δικαίου”. Συνολικά στις ακροάσεις, που διαρκούν μέχρι τις 26 Φαβρουαρίου, θα πάρουν μέρος εκπρόσωποι από 52 χώρες. Μεταξύ των κρατών συμπεριλαμβάνονται και χώρες της ΕΕ, όπως Βέλγιο, Ισπανία, Γαλλία και Ολλανδία., αλλά και από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, όπως οι ΗΠΑ και ο Καναδάς. Από μισή ώρα για να καταθέσουν τις δικές του απόψεις έλαβαν ο Αραβικός Σύνδεσμος, η Αφρικανική Ένωση και ο Οργανισμός Ισλαμικής Συνεργασίας.

Έμφαση στην Ανατολική Ιερουσαλήμ

Πρόχειρα καταλύματα Παλαιστινίων στη Ράφα
Πού θα πάνε οι Παλαστίνιοι πρόσφυγες;Εικόνα: Abed Rahim Khatib/Anadolu/picture alliance

Σε σχέση με την στρατιωτική επιχείρηση που ετοιμάζει το Ισραήλ στη Ράφατο ΔΔΧ, στο οποίο προσέφυγε η Ν. Αφρική με την κατηγορία της γενοκτονίας, αποφάσισε να μην επιβάλλει προσωρινά μέτρα σε βάρος του Ισραήλ, αλλά κάλεσε ωστόσο τη χώρα να κάνει ό,τι είναι δυνατόν για να αποτρέψει μία γενοκτονία στη Γάζα. Επιπλέον, όπως αναφέρεται στην απόφαση, θα πρέπει να καταστεί δυνατή η παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας. Το Ισραήλ καλείται να υποβάλει έκθεση για την εφαρμογή των μέτρων το αργότερο μέχρι τις 26 Φεβρουαρίου.

Ο Μίχαελ Μπέκερ, επίκουρος καθηγητής του Διεθνούς Ανθρωπιστικού Δικαίου στο Trinity College του Δουβλίνου δήλωσε στη DW ότι «δεν είναι σαφές αν ο αντίκτυπος από ο,τιδήποτε μπορεί να πει το δικαστήριο θα είναι σημαντικός, επειδή το Ισραήλ βρίσκεται ήδη υπό σημαντική πίεση από άλλα κράτη όσον αφορά τη διαδικασία στη Ράφα. Έτσι, το Ισραήλ αντιμετωπίζει ήδη τεράστια πίεση από τους στενότερους και ισχυρότερους υποστηρικτές του στις Ηνωμένες Πολιτείες, στο Ηνωμένο Βασίλειο, στη Γερμανία“.

Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στην Ανατολική Ιερουσαλήμ, την οποία οι Παλαιστίνιοι διεκδικούν ως πρωτεύουσα ενός μελλοντικού κράτους. Το ψήφισμα της Γενικής Συνέλευσης των ΗΕ ζητά ρητά την αξιολόγηση των “μέτρων που αποσκοπούν στην αλλαγή της δημογραφικής σύνθεσης, του χαρακτήρα και του καθεστώτος της Ιεράς Πόλης της Ιερουσαλήμ“. Το 1980 το Ισραήλ ανακήρυξε με νόμο την Ιερουσαλήμ “ενιαία και αιώνια” πρωτεύουσά του, κάτι που ισοδυναμεί με de facto προσάρτηση. Οι περισσότερες χώρες δεν αναγνωρίζουν αυτό το βήμα.

Επιμέλεια: Ειρήνη Αναστασοπούλου

DW