Αρχική Blog Σελίδα 1414

Ο Μακρόν παραδέχεται ότι δεν υπάρχει (ακόμα) συναίνεση: Αλλά λέει πως δεν πρέπει να «αποκλειστεί» η ανάπτυξη χερσαίων δυνάμεων της Δύσης στην ουκρανική επικράτεια στο μέλλον

0

Η αποστολή δυτικών στρατευμάτων στα πεδία των μαχών στην Ουκρανία στο μέλλον δεν μπορεί να «αποκλειστεί», δήλωσε ο πρόεδρος της Γαλλίας Εμανουέλ Μακρόν χθες Δευτέρα αργά το βράδυ, αναγνωρίζοντας πάντως πως σε αυτό το στάδιο «δεν υπάρχει συναίνεση» γι’ αυτό.

«Δεν υπάρχει συναίνεση σήμερα για την αποστολή, επισήμως, (…) χερσαίων στρατευμάτων. Όμως τίποτε δεν πρέπει να αποκλειστεί. Θα κάνουμε ό,τι απαιτείται ώστε η Ρωσία να μην μπορέσει να κερδίσει τον πόλεμο αυτό», δήλωσε ο γάλλος πρόεδρος κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου μετά το πέρας της διεθνούς συνόδου για την υποστήριξη στην Ουκρανία που οργάνωσε το Ελιζέ.

Ο αρχηγός του γαλλικού κράτους δεν θέλησε να πει περισσότερα για τη στάση της Γαλλίας στο ζήτημα, επικαλούμενος την ανάγκη τήρησης «στρατηγικής αμφισημίας».

Όμως «δεν είπα ότι η Γαλλία δεν τάσσεται υπέρ», συνέχισε. «Δεν αίρω την αμφισημία (…) λέγοντας ονόματα. Λέω ότι ήταν μια από τις επιλογές που συζητήθηκαν», πρόσθεσε.

Η «επιλογή» αυτή δεν είχε αναφερθεί ποτέ πριν από την κυβέρνηση της Γαλλίας.

Ερωτηθείς σχετικά, εξερχόμενος από τη σύνοδο στη γαλλική προεδρία, ο πρωθυπουργός της Ολλανδίας Μαρκ Ρούτε διαβεβαίωσε πως η ανάπτυξη χερσαίων δυνάμεων από κράτη της Δύσης δεν βρίσκεται στην ημερήσια διάταξη.

«Πολύς κόσμος που λέει ‘ποτέ’ σήμερα είναι ο ίδιος που έλεγε ‘ποτέ άρματα μάχης, ποτέ αεροσκάφη, ποτέ πύραυλοι μακράς εμβέλειας’ πριν από δυο χρόνια», είπε ωστόσο ο γάλλος πρόεδρος Μακρόν. «Ας έχουμε την ταπεινότητα να διαπιστώσουμε πως συχνά δρούμε με έξι ως δώδεκα μήνες καθυστέρηση. Αυτός ήταν ο σκοπός της αποψινής συζήτησης: όλα είναι δυνατά αν χρησιμεύουν για να επιτύχουμε τον στόχο μας».

Ο πρόεδρος της Γαλλίας επανέλαβε ότι οι σύμμαχοι της Ουκρανίας δεν βρίσκονται «σε πόλεμο με τον ρωσικό λαό», ωστόσο «δεν μπορούν να επιτρέψουν» στη Ρωσία «να νικήσει στην Ουκρανία».

Στην ίδια συνέντευξη Τύπου, ανήγγειλε τη δημιουργία νέου «συνασπισμού» για την προμήθεια πυραύλων μέσου και μακρού βεληνεκούς στην Ουκρανία, με φόντο ουκρανικές ανησυχίες για τις ποσότητες και το χρονοδιάγραμμα των παραδόσεων πυρομαχικών, καθώς οι δυνάμεις του Κιέβου αντιμετωπίζουν μεγάλες ελλείψεις.

«Έχουμε την πεποίθηση ότι η ήττα της Ρωσίας είναι απόλυτα απαραίτητη για την ασφάλεια και τη σταθερότητα της Ευρώπης», επέμεινε ο πρόεδρος της Γαλλίας μετά την πολύωρη σύνοδο στο Ελιζέ.

ΕΞΑΛΛΟΥ: Την αναβάθμιση της στρατιωτικής βοήθειας της Δύσης στην Ουκρανία ανακοίνωσε ο Εμανουέλ Μακρόν κατά την διάρκεια συνέντευξης Τύπου που παραχώρησε μετά το πέρας των εργασιών της διεθνούς διάσκεψης για την υποστήριξη της Ουκρανίας, η οποία διεξήχθη χθες Δευτέρα στο Παρίσι.

Ομάδα κρατών προτίθεται να παραδώσει στο Κίεβο πυραύλους μέσου και μακρού βεληνεκούς, είπε ο πρόεδρος της Γαλλίας, ενώ αρκετές ευρωπαϊκές χώρες δήλωσαν πως στηρίζουν την πρόταση της Τσεχίας να αγοράσουν από κοινού πυρομαχικά εκτός Ευρώπης για λογαριασμό της Ουκρανίας.

«Θα κάνουμε ό,τι απαιτείται ώστε η Ρωσία να μην καταφέρει να κερδίσει αυτόν τον πόλεμο» επέμεινε ο Εμανουέλ Μακρόν, υπογραμμίζοντας ότι «η ήττα της Ρωσίας είναι απαραίτητη για την ασφάλεια και την σταθερότητα στην Ευρώπη».

Ο πρόεδρος Μακρόν ανέφερε επίσης ότι υπάρχουν πέντε τομείς στους οποίους όλες οι χώρες οι οποίες έλαβαν μέρος στην διάσκεψη συμφωνούν ότι θα πρέπει να αναληφθούν πρωτοβουλίες.

Πρόκειται για την ασφάλεια του κυβερνοχώρου, την συμπαραγωγή οπλικών συστημάτων, την ενίσχυση των των αμυντικών δυνατοτήτων της Ουκρανίας –ειδικά στα σύνορα της με την Λευκορωσία–, την υπεράσπιση των χωρών που απειλούνται απευθείας από την ρωσική επίθεση στην Ουκρανία, όπως η Μολδαβία, και τέλος, την παροχή βοήθειας στο Κίεβο για την άρση ναρκοπεδίων.

«Πρέπει να βαδίσουμε με μεγαλύτερη αποφασιστικότητα προς οικονομία πολέμου» δήλωσε ακόμη ο Γάλλος πρόεδρος επισημαίνοντας πως υπάρχουν περιθώρια μεγέθυνσης της ευρωπαϊκής παραγωγής οπλικών συστημάτων.

Ο πρόεδρος Μακρόν ανέφερε επίσης ότι «η Ρωσία υιοθέτησε απειλητικές συμπεριφορές όχι μόνο έναντι της Ουκρανίας, αλλά έναντι όλων μας», ενώ αναφορικά με το ζήτημα της ανάπτυξης στρατιωτικών δυνάμεων της Δύσης στο ουκρανικό έδαφος ανέφερε πως στην παρούσα φάση δεν υπάρχει συναίνεση για κάτι τέτοιο, πλην όμως τίποτα δεν μπορεί να αποκλειστεί στο μέλλον.

Ο Γάλλος πρόεδρος ανέφερε επίσης ότι θα ληφθούν μέτρα σε βάρος χωρών και επιχειρήσεων που παραβιάζουν τις κυρώσεις κατά της Ρωσίας.

Ο πρόεδρος Μακρόν έκρινε ότι η ουκρανική κρίση μπορεί να αποτελέσει ευκαιρία για την αμυντική χειραφέτηση της Ευρώπης και ανακοίνωσε ότι αποφασίστηκε η σύγκληση διεθνούς διάσκεψης για το ουκρανικό και σε επίπεδο των υπουργών Άμυνας.

ΑΠΕ-ΜΠΕ-AFP-dpa-Reuters
Παρίσι, France
ΑΠΕ-ΜΠΕ – του ανταποκριτή μας Μ. Σπινθουράκη
Παρίσι, France

Το Μαρόκο πλημμυρίζει την Ευρώπη με πάμφθηνες ντομάτες από τη Σαχάρα: Είναι άθλιας ποιότητας λένε οι Ισπανοί αγρότες και τα πετάνε στη θάλασσα 

0

Ένας νέος «αγροτικός πόλεμος» βρίσκεται σε εξέλιξη με κύριους εκφραστές του αγρότες της Ισπανίας που διαμαρτύρονται και «βανδαλίζουν» φορτία αγροτικών προϊόντων που έρχονται από το Μαρόκο.

Το γεγονός ότι είναι ότι με σχεδόν μηδενικό κόστος εργατικών, το βασίλειο των Αλαουιτών προσπαθεί συστηματικά να γίνει μια παγκόσμια αγροδιατροφική δύναμη που θα κατακτήσει τις ευρωπαϊκές αγορές με οπωροκηπευτικά προϊόντα.

  • Για το λόγο αυτό έχει φτιάξει φάρμες στη Σαχάρα όπου με πρωτοποριακές τεχνολογίες φέρνει το βέλτιστο αποτέλεσμα. Αυτή τη στιγμή εξάγει ντομάτες, πεπόνια, αβοκάντο και πορτοκάλια σε μεγάλες ποσότητες, με χαμηλές τιμές.

Το κλειδί είναι, χωρίς αμφιβολία, η φθηνή εργασία, καθοριστικός παράγοντας για την ανταγωνιστικότητα των αγροτικών προϊόντων που εξάγει το Μαρόκο. Οι Ευρωπαίοι στο Μαγκρέμπ, διαβεβαιώνουν ότι το μεγαλύτερο πλεονέκτημα του Μαρόκου έναντι της Ισπανίας είναι το κόστος εργασίας. Πληρώνουν μεταξύ 10 και 20 ευρώ την ημέρα εργασίας, σχεδόν 5 φορές λιγότερο από το ισπανικό μεροκάματο.

Να σημειωθεί ότι το 54% των εταιρειών που δραστηριοποιούνται στον κλάδο είναι Ισπανικές που έχουν εγκατασταθεί στο Μαρόκο.

Και ενώ οι Ευρωπαίοι αγρότες διαμαρτύρονται εδώ και εβδομάδες, μεταξύ άλλων, για τον ανταγωνισμό που θεωρούν άδικο, οι Μαροκινοί επαγγελματίες αμύνονται υποστηρίζοντας ότι μειώνουν και τα περιθώρια κέρδους.

Ο αγροτικός τομέας του Μαρόκου, που αντιπροσωπεύει το 14% του εθνικού ΑΕΠ, διαμαρτύρεται ότι αντιμετωπίζει περιορισμούς στη χρήση του αρδευτικού νερού, λόγω της σοβαρής ξηρασίας που υφίσταται η χώρα και επίσης λόγω της αύξησης των δασμών που επέβαλε η Μαυριτανία σε φρούτα και λαχανικά από το Μαρόκο.

Στην Ισπανία, η αγανάκτηση της υπαίθρου μεταφράστηκε σε επεισόδια με αγρότες που επιτέθηκαν σε μαροκινά φορτηγά φορτωμένα με ντομάτες. Οι Ισπανοί καταγγέλλουν ότι δεν υπόκεινται στους ίδιους όρους και τις ίδιες απαιτήσεις με τους υπόλοιπους.

Μια χειρονομία που εξόργισε αγρότες και μέλη συνδικαλιστικών οργανώσεων στο Μαρόκο, οι οποίοι, σε δηλώσεις τους στο EFE, διαβεβαιώνουν ότι οργανώνουν επίσης διαδηλώσεις για να αγωνιστούν για την κατάστασή τους, αλλά ότι δεν θα τους περάσει ποτέ από το μυαλό να επιτεθούν σε μεταφορείς.

  • Σύμφωνα με στοιχεία της Fepex, μεταξύ Ιανουαρίου και Σεπτεμβρίου 2023, η Ευρωπαϊκή Ένωση εισήγαγε φρέσκα φρούτα και λαχανικά από το Μαρόκο αξίας 1.844 δισεκατομμυρίων ευρώ. Με αυτόν τον τρόπο, το βασίλειο των Αλαουιτών γίνεται ο κύριος προμηθευτής εκτός ΕΕ από οικονομική άποψη, ακολουθούμενο από τη Νότια Αφρική και το Περού.

Ωστόσο, οι Μαροκινοί επαγγελματίες υπερασπίζονται ότι, παρά το ευνοϊκό κόστος εργασίας, επιβαρύνονται με άλλα έξοδα που ελαχιστοποιούν τα οφέλη τους, όπως το αυξημένο κόστος μεταφοράς. Υπό αυτή την έννοια, αναδεικνύουν την άνοδο των τιμών των λιπασμάτων, αλλά και των σπόρων. Και χωρίς σπόρους ντομάτας, για παράδειγμα, δεν θα μπορέσουν να διαθέσουν το προϊόν στην αγορά.

Οι διαδηλώσεις των Ισπανών

Αρκετοί αγρότες πραγματοποίησαν διαμαρτυρία στο Algeciras της Ισπανίας, για να διαδηλώσουν κατά της εισαγωγής μαροκινών αγροτικών προϊόντων.

Σύμφωνα με την ιστοσελίδα Europa Sur, ορισμένοι από τους διαδηλωτές αγρότες κρατούσαν πανό που κατηγορούσαν το Μαρόκο ότι στέλνει προϊόντα χαμηλής ποιότητας στην ισπανική αγορά.

Οι αγρότες από την πλατφόρμα 6F, που βρίσκεται πίσω από το κίνημα διαμαρτυρίας που στοχεύει τα μαροκινά προϊόντα, δήλωσαν ότι στόχος τους είναι να αντιμετωπίσουν τη δεινή κατάσταση που αντιμετωπίζει η ισπανική γεωργία.

«Η πρόθεση των διαδηλωτών είναι να επιθεωρήσουν φορτηγά που προέρχονται από το Μαρόκο για να διασφαλίσουν ότι συμμορφώνονται με τις απαιτήσεις που έχει θέσει η Ευρωπαϊκή Ένωση», ανέφερε η Europa Sur.

Τις τελευταίες εβδομάδες σημειώθηκαν αρκετές παρόμοιες διαδηλώσεις, ορισμένες από τις οποίες μετατράπηκαν σε εκστρατεία βανδαλισμού με στόχο τα μαροκινά φορτηγά και προϊόντα.

Αρκετά βίντεο δείχνουν αγρότες που εμπλέκονται στο να πυρπολούν ξένα φορτηγά και να καταστρέφουν τα προϊόντα που μετέφεραν, συμπεριλαμβανομένων δεκάδων παρτίδων τομάτας.

Ορισμένοι αγρότες περιέγραψαν τη συμπεριφορά τους ως πολύ αναγκαία δράση ενάντια σε αυτό που αντιλαμβάνονται ως «αθέμιτο ανταγωνισμό» από χώρες εκτός ΕΕ.

Οι συνεχιζόμενες εκστρατείες βανδαλισμού που στοχεύουν τα μαροκινά προϊόντα έχουν πυροδοτήσει ανησυχίες μεταξύ των εξαγωγέων, πολλοί από τους οποίους συνέκριναν τις πράξεις με επιθέσεις στην Ερυθρά Θάλασσα από τους Χούτι.

«Δεν βλέπω καμία διαφορά μεταξύ αυτού που συμβαίνει στην Ευρώπη τώρα και των επιθέσεων πειρατών Χούτι στην Ερυθρά Θάλασσα», είπε ο εξαγωγέας Oussama Machi στο ειδησεογραφικό πρακτορείο FreshPlaza που εστιάζεται στη γεωργία.

Μια τέτοια βίαιη εκστρατεία επηρεάζει κυρίως τους εξαγωγείς, είπε ο Machi, σημειώνοντας ότι ούτε οι «μεταφορείς ούτε οι ασφαλιστικές εταιρείες αναλαμβάνουν καμία ευθύνη».

Η Μαροκινή Συνομοσπονδία Γεωργίας και Αγροτικής Ανάπτυξης (COMADER) καταδίκασε σθεναρά τις επιθέσεις στα μαροκινά προϊόντα, χαρακτηρίζοντάς τις ως «αβάσιμες».

Η COMADER τόνισε επίσης την καλή ποιότητα της μαροκινής παραγωγής, τονίζοντας ότι οι εξαγωγές αγροτικών προϊόντων της χώρας είναι αυστηρά σύμφωνες με όλα τα νομικά πρότυπα.

Όσον αφορά την κριτική των γεωργικών πρακτικών, για παράδειγμα στον ίδιο τομέα των κόκκινων φρούτων, έχουν επίσης πολλά να πουν, υποστηρίζοντας ότι έχουν μειώσει τη χρήση φυτοφαρμάκων κατά 40% από το 2016 και θυμούνται ότι δεν έχει κοινοποιηθεί καμία προειδοποίηση για τα προϊόντα στο κοινοτικό σύστημα προειδοποίησης.

Μάλιστα, από τις 792 ειδοποιήσεις που εκδόθηκαν από ευρωπαϊκές χώρες για φρούτα και λαχανικά εκτός ΕΕ, μόνο οι 14 αντιστοιχούσαν σε προϊόντα από το Μαρόκο. Από αυτά, τα 9 θεωρήθηκαν σοβαρές.

Με πληροφορίες από in.gr,  moroccoworldnews.com, arabnews.com, hellas journal

 

Μπάλα φωτιάς πάνω από το Μέτσοβο, 10 μέρες ψάχνουν να βρουν που έπεσε ο μετεωρίτης: Το βίντεο του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών

0

Την είσοδο ενός μετεωροειδούς στον ελληνικό εναέριο χώρο κατέγραψε το Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών και τρία ακόμα συστήματα παρακολούθησης μετεώρων, βολίδων και φωτοβολίδων, τα ξημερώματα της 18ης Φεβρουαρίου από τέσσερις διαφορετικές κάμερες.

Η αρχική εκτίμηση από τον συνδυασμό των δεδομένων είναι ότι “το μετεωροειδές εισήλθε στον ελληνικό εναέριο χώρο στην ευρύτερη περιοχή μεταξύ Ιωαννίνων και δήμου Καλαμπάκας, νότια του Μετσόβου και σε υψόμετρο περίπου 80 χλμ από το έδαφος. Λόγω της λαμπρότητας της φωτοβολίδας είναι πιθανό ένα κομμάτι του αρχικού σώματος να έχει καταφέρει να επιβιώσει της καύσης και να έχει φτάσει στο έδαφος (μετεωρίτης)”.

Όπως εξήγησαν οι επιστήμονες αναφέρονται κατά προσέγγιση στο σημείο εισόδου του μετεωροειδούς στη γήινη ατμόσφαιρα και όχι στην περιοχή της πιθανής πρόσκρουσης.

Στο βίντεο φαίνονται οι καταγραφές από τις τρεις κάμερες του δικτύου AMS, ενώ του ΝΟΑΚ απουσιάζει καθώς λόγω της λαμπρότητας του φαινομένου η κάμερα έφτασε σε κορεσμό.

Το βίντεο είναι σε αργή κίνηση (0.5x) και δείχνει ξεκάθαρα ότι το σώμα διασπάστηκε με το που εισήλθε στην ατμόσφαιρα σε τουλάχιστον δύο κομμάτια, στη συνέχεια φαίνεται και ένα τρίτο ενώ προς στο τέλος φαίνεται και η έκρηξη πριν εξαφανιστεί.

Η διάρκεια του φαινομένου είναι περίπου 2,5 δευτερόλεπτα και η ταχύτητα εισόδου κυμαίνεται μεταξύ 17-24 χλμ/δευτερόλεπτο.

Στην πρώτη εικόνα δίνεται η κατά προσέγγιση περιοχή της εισόδου του μετεωροειδούς στην ατμόσφαιρα, ενώ στη δεύτερη εικόνα είναι ένα καρέ της φωτοβολίδας, όπως καταγράφηκε από το αστεροσκοπείο της Πεντέλης.

Η έρευνα συντονίζεται από τον ερευνητή του ΙΑΑΔΕΤ Α. Λιάκο, ο οποίος προσπαθεί να συλλέξει πληροφορίες από φορείς της ευρύτερης περιοχής και από κάμερες ασφαλείας.

https://hellasjournal.com/2024/02/meteoritis-fotia-sto-metsovo-10-meres-psachnoun-na-vroun-pou-epese-tin-ptosi-kategrapse-to-ethniko-asteroskopio-athinon-video/

Κατασχέθηκε η εφημερίδα Sobesednik της Μόσχας με τον Ναβάλνι στο εξώφυλλο

0

 

Η εβδομαδιαία εφημερίδα Sobesednik (Συνομιλητής) της Μόσχας κυκλοφόρησε στις 20 Φεβρουαρίου 2024 με μια πρωτοσέλιδη φωτογραφία ενός χαμογελαστού Ναβάλνι με τη λεζάντα: “…αλλά υπάρχει ελπίδα!”. Και κατασχέθηκε αμέσως

[Τελικά, υπάρχουν ακόμη δημοσιογράφοι]

JERUSALEM POST

Από το REUTERS

26 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2024

https://www.jpost.com/international/article-789008

ΜΕΤΑ τον θάνατο στη φυλακή του Ρώσου ηγέτη της αντιπολίτευσης Αλεξέι Ναβάλνι, διαδηλωτές κρατούν πλακάτ έξω από τη ρωσική πρεσβεία στο Τελ Αβίβ, την περασμένη εβδομάδα.(πίστωση φωτογραφίας: ERIC MARMOR/FLASH90)

Η εβδομαδιαία εφημερίδα της Μόσχας Sobesednik (Συνομιλητής) αφιέρωσε την πρώτη σελίδα της στις 20 Φεβρουαρίου 2024 στον θάνατο του επικριτή του Κρεμλίνου Αλεξέι Ναβάλνι, στις 16/2/2024), συμπεριλαμβάνοντας στις εσωτερικές σελίδες της μια μακρά νεκρολογία και κάλυψη αυθόρμητων αγρυπνιών που έγιναν προς τιμήν του σε όλη τη Μόσχα. Φυσικά, το μεγαλύτερο μέρος της έντυπης έκδοσής της κατασχέθηκε.

Αυτό αποτέλεσε μια εντυπωσιακή αντίθεση με τα περισσότερα ρωσικά κρατικά μέσα ενημέρωσης, τα οποία είτε αγνόησαν είτε έκαναν μόνο σύντομη αναφορά στον ξαφνικό θάνατο του Ναβάλνι σε μια ποινική αποικία της Αρκτικής.

Εξηγώντας την επίμαχη απόφαση

Ο αρχισυντάκτης του Sobesednik, Όλεγκ Ρολντουγκίν, σε συνέντευξή του στο Reuters τη Δευτέρα, είπε ότι η εφημερίδα είχε δίκιο να βάλει στο εξώφυλλο τον Ναβάλνι, δεδομένης της φήμης του πολιτικού της αντιπολίτευσης.

Λουλούδια και μια φωτογραφία του αείμνηστου ηγέτη της αντιπολίτευσης Αλεξέι Ναβάλνι έχουν μείνει έξω από τη ρωσική πρεσβεία μετά το θάνατό του, στο Βερολίνο, Γερμανία, 18 Φεβρουαρίου 2024 (credit: ANNEGET HILSE/REUTERS)

«Υπήρξε ένα δελτίο ειδήσεων – ένας άνθρωπος που ήταν γνωστός και αρκετά ισχυρός είχε πεθάνει. Ως εκ τούτου, κάναμε την κανονική μας δημοσιογραφική δουλειά, την οποία έπρεπε να κάνουν οι συνάδελφοί μας», είπε ο Roldugin στα γραφεία της εφημερίδας στη Μόσχα.

Λίγο μετά την κυκλοφορία της εφημερίδας στα περίπτερα της Μόσχας, «όλα σχεδόν τα αντίτυπα κατασχέθηκαν, χωρίς καμία νομική αιτιολόγηση», είπε ο Roldugin, ο οποίος ηγείται της εφημερίδας από το 2021. Δεν μπορούσε να δώσει στοιχεία για τις οικονομικές απώλειες, αλλά είπε ότι η εφημερίδα έχει κυκλοφορία περίπου 154.000 .

Υπό τον Πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν, το Κρεμλίνο έχει περιορίσει την ελευθερία του Τύπου, κλείνοντας ουσιαστικά όλα τα ανεξάρτητα μέσα ενημέρωσης ή αναγκάζοντάς τα να εξοριστούν και επιβάλλοντας σε όλα τα κρατικά μέσα ενημέρωσης να ευθυγραμμιστούν με την κυβερνητική γραμμή.

Ο θάνατος του Ναβάλνι στέρησε την ετερόκλητη ρωσική αντιπολίτευση από τον πιο χαρισματικό και θαρραλέο ηγέτη της και οδήγησε σε απόγνωση τους υποστηρικτές του στο εξωτερικό και στο εσωτερικό – συμπεριλαμβανομένης της Μόσχας, όπου ο Ναβάλνι το 2013 ήρθε δεύτερος στις δημαρχιακές εκλογές..

Η οικογένεια και οι σύμμαχοι του Ναβάλνι κατηγόρησαν το Κρεμλίνο για τη δολοφονία του, κάτι που το Κρεμλίνο διέψευσε κατηγορηματικά. Η κηδεία του δεν έχει ακόμη ανακοινωθεί, αλλά αναμένεται να γίνει στη Μόσχα.

Η εφημερίδα Sobesednik που ιδρύθηκε στην Μόσχα το 1984, και επικεντρώνεται στην κάλυψη της κοινωνίας και της πολιτικής με φιλελεύθερη τάση, στο παρελθόν είχε δημοσιεύσει αρκετές συνεντεύξεις με τον Ναβάλνι. Η ρωσική υπηρεσία παρακολούθησης του Διαδικτύου έκλεισε τον ιστότοπό της μετά την έναρξη του πολέμου στην Ουκρανία (2022), αλλά η εφημερίδα προσπάθησε να δημιουργήσει νέους ιστότοπους στους οποίους μπορούν να έχουν πρόσβαση οι αναγνώστες εντός της Ρωσίας.

«Ουσιαστικά παραμένουμε η τελευταία έντυπη εφημερίδα στη Ρωσία που ασχολείται με τη δημοσιογραφία, όχι με την πολιτική», είπε ο Ρόλντουγκιν.

Προς το παρόν, ο Roldugin λέει ότι δεν υπάρχουν προβλήματα με τους διανομείς, αλλά η εφημερίδα είναι προετοιμασμένη για μια πιθανή περαιτέρω καταστολή και η διαφήμιση παρέμεινε δύσκολη, καθώς δεν λειτουργεί ιστότοπός της στη Ρωσία.

Μεταξύ των αναγνωστών, ωστόσο, είπε ότι η εφημερίδα είναι πιο δημοφιλής από ποτέ. Όταν η είδηση ​​της κατάσχεσής του άρχισε να κυκλοφορεί στη Μόσχα, ο Roldugin είπε ότι έλαβε «πολλές» κλήσεις που ζητούσαν επιπλέον αντίγραφα. «Όλοι παρατήρησαν αμέσως, τόσο το εξώφυλλο όσο και το κείμενο».

 

Οι Τούρκοι μετέφρασαν λέξη προς λέξη το “σήμα κινδύνου” του Στέφανου Καραβίδα και κάνουν αναφορά στον Σάββα Καλεντερίδη και το Infognomonpolitics

4
Πλήρης απομαγνητοφώνηση της συνέντευξης του Έλληνα πιλότου, ο οποίος έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου αναφέροντας, ότι η Τουρκία δημιουργεί αποθεματικά πολέμου και ετοιμάζεται για την τελική σύγκρουση

«Η Τουρκία ετοιμάζεται για πόλεμο». Αυτός ήταν ο τίτλος που βάλαμε στη συνέντευξη του επισμηναγού ε.α. Στέφανου Καραβίδα στο Star Fm και την Όλγα Λαθύρη. Είναι το μήνυμα που στέλνει προς την πολιτική και τη στρατιωτική ηγεσία ο Έλληνας πιλότος, ο οποίος έχει αναλύσει τα δεδομένα, κρούοντας το καμπανάκι του κινδύνου, λόγω της αύξησης των αποθεματικών βλημάτων από πλευράς της γειτονικής χώρας. “Είναι ξεκάθαρο η Τουρκία προετοιμάζεται για την τελική σύγκρουση! Δημιουργεί συνθήκες απειλής για την Ελλάδα. Ας δράσουμε πριν είναι αργά”, είχε αναφέρει επίσης ο Καραβίδας, ο οποίος στην ανάλυσή του έβαλε στο κάδρο τα F-35 και εξήγησε γιατί η απόκτησή τους δεν σημαίνει αυτόματα και αεροπορική υπεροχή.

Οι ανησυχίες του Έλληνα ιπτάμενου μοιράστηκαν στον τουρκικό Τύπο. Πρώτα η Yeni Akit και δεύτερον η TR Haber δημοσιεύουν λέξη προς λέξη τα λεγόμενα του Στέφανου Καραβίδα, όταν σε ολόκληρη την Ελλάδα δεν υπάρχει ούτε μία απομαγνητοφώνηση. Και στα δύο δημοσιεύματα στις τουρκικές ιστοσελίδες υπάρχει αναφορά στο γεγονός, ότι οι δηλώσεις του Έλληνα πιλότου μεταφέρθηκαν στο infognomonpolitics.gr, την ιστοσελίδα μας δηλαδή και στον Σάββα Καλεντερίδη. Υπογραμμίζεται μάλιστα η ιδιότητα του επικεφαλής του Ινφογνώμονα ως πρώην αξιωματικού πληροφοριών, το όνομα του οποίου ενεπλάκη στην υπόθεση Οτζαλάν.

“Εξομολόγηση F-35 από τον Έλληνα πιλότο που θα ανατρέψει την ατζέντα για την Τουρκία: Μπορεί να μην πετύχει, ας ξεκινήσουμε πόλεμο εκεί”, αναφέρει ο τίτλος του δημοσιεύματος, το οποίο υπογραμμίζει, ότι ο Στέφανος Καραβίδας είναι ένας από τους σημαντικότερους πιλότους της Ελλάδας

Και στα δύο δημοσιεύματα υπάρχει αναφορά στο infognomonpolitics.gr και στον Σάββα Καλεντερίδη

Ο Στέφανος Καραβίδας, ένας από τους έμπειρους πιλότους της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας, υποστήριξε ότι η Τουρκία προετοιμάζεται για τον τελικό πόλεμο και κάλεσε τη χώρα του να λάβει επείγοντα μέτρα εναντίον της.

Ο βετεράνος πιλότος Καραβίδας έκανε εντυπωσιακές δηλώσεις στη συνέντευξή του που δημοσιεύτηκε στο InfoGnomon, υπό τη διεύθυνση του Έλληνα αξιωματικού πληροφοριών Σάββα Καλεντερίδη, ο οποίος βοήθησε τον ηγέτη του PKK Abdullah Öcalan τη δεκαετία του ’90.

Δηλώνοντας ότι η Τουρκία πραγματοποιεί ένα τεράστιο εξοπλιστικό πρόγραμμα, που σημαίνει προετοιμασία για πόλεμο μεγάλης κλίμακας, ο Καραβίδας είπε: «Οι δύο χώρες που μπορούν να σταματήσουν αυτό το όραμα είναι η Ελλάδα και η (Νότια) Κύπρος. Ωστόσο, καμία χώρα δεν έχει τη δύναμη να αντιταχθεί στον οργασμό της τουρκικής αμυντικής βιομηχανίας.” είπε.

Δηλώνοντας ότι η Ελλάδα πρέπει να έχει ένα αυτόνομο εξοπλιστικό πρόγραμμα, ο Καραβίδας παραδέχτηκε, “Δεν μπορούμε να παραπλανήσουμε τους Έλληνες βασιζόμενοι στις υπογραφές των συμφωνιών φιλίας. Δεν μπορούμε να σιωπήσουμε για τις τρέχουσες εξελίξεις. Οι ισορροπίες στο Αιγαίο θα διαταραχθούν απολύτως από 2028 έως 2030».

«Με βάση τις τεχνικές μου γνώσεις, λέω ότι η στρατιωτική υπεροχή της Τουρκίας σε ποσότητα και ποιότητα μπαίνει πλέον στο παιχνίδι. Δυστυχώς, δεν έχουμε γεωπολιτικό όραμα αντίστοιχο του ιστορικού εχθρού μας», είπε ο Καραβίδας και πρόσθεσε:

“Η αναβάθμιση των F-16 μας σε επίπεδο Viper και η αγορά 24 αεροσκαφών Rafale φαίνεται να είναι ποιοτικό πλεονέκτημα, αλλά η τρέχουσα αριθμητική εξίσωση θα στραφεί υπέρ της Τουρκίας στο τέλος της 10ετίας λόγω αβεβαιοτήτων. Επειδή ενώ η Τουρκία έχει 270 αεροσκάφη F-16 με δικτυοκεντρικές δυνατότητες πολέμου, «Θα έχουμε μόνο 201 αεροσκάφη. Τα 107 από αυτά θα έχουν ένα σύγχρονο ραντάρ».

“Φυσικά, κάποιος θα μας θυμίσει τώρα τα F-35. Μόνο τα μισά από τα F-35 στο απόθεμα της Πολεμικής Αεροπορίας των ΗΠΑ είναι λειτουργικά χρησιμοποιήσιμα. Η αριθμητική υπεροχή της Τουρκίας μπορεί να επισκιάσει την ποιοτική μας υπεροχή. Επειδή όχι μόνο οι πλατφόρμες αλλά και τα όπλα είναι πολύ σημαντικά. Οι  Τούρκοι έχουν παραγγείλει 1000 βλήματα. Εκτός από αυτό, υπάρχουν 400 άλλοι τύποι πυραύλων. Οι Τούρκοι έχουν επίσης συστήματα που σαρώνουν την υπέρυθρη ακτινοβολία και μπορούν να ανιχνεύσουν το F-35.”

«Η Τουρκία έχει κάνει επίσης σοβαρή πρόοδο στη θάλασσα. Οι δικτυοκεντρικές πολεμικές της ικανότητες επηρεάζουν αρνητικά και τα συστήματα αναγνώρισης φίλου-εχθρού στο Αιγαίο. Φανταστείτε, θα βρεθούμε αντιμέτωποι με ένα ενιαίο σύστημα αεράμυνας.

Έχουν ήδη πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς που εκτοξεύονται από αεροσκάφη. Μπορούν επίσης να μετατρέψουν τις βόμβες γενικής χρήσης σε όπλα ακριβείας μεγάλης εμβέλειας. Τα συστήματα αυτά σχεδιάζονται και παράγονται από την τουρκική στρατιωτική βιομηχανία. Αυτοί οι πύραυλοι χρησιμοποιούνται επίσης σε τουρκικά μη επανδρωμένα εναέρια οχήματα.

Δεν μπορούμε να λύσουμε αυτό το πρόβλημα με τα F-35 που θα αγοράσουμε. Από που; Τα F-35 μπορούν να φέρουν μόνο 2 πυραύλους αέρος-αέρος στο σώμα για να παραμείνουν αόρατοι στο ραντάρ. Εάν αυτά τα F-35 περιβάλλονται από 40 νέα F-16 και καθένα από αυτά τα F-16 έχει 6 πυραύλους και συστήματα υπερύθρων. «Οι πλατφόρμες που θα χάσουμε θα προκαλέσουν μεγάλη ψυχολογική ζημιά».

“Δεν είμαι ούτε μοιρολάτρης, ούτε θεωρητικός συνωμοσίας, ούτε προσπαθώ να δημιουργήσω άσχημα σενάρια. Οι Τούρκοι προετοιμάζονται για την τελευταία σύγκρουση καθώς στοχεύουν να είναι μεταξύ των 3 κορυφαίων χωρών στον κόσμο το 2071, χίλια χρόνια μετά τη Μάχη του Μαντζικέρτ.

Πρέπει να ενισχύσουμε τους 150 χιλιάδες Έλληνες στη (Νότια) Κύπρο για να τους προστατεύσουμε. Εάν το πράξουμε, μπορεί να έχουμε αντίκτυπο στο μαλακό σημείο της Τουρκίας και η Τουρκία θα πρέπει να αποσύρει ή να αναδιοργανώσει τις δυνάμεις της στο Αιγαίο. Θα ανοίξουμε το παιχνίδι στην Κύπρο. «Η Κύπρος πρέπει να εξοπλιστεί με τη βοήθεια της Ελλάδας».

“Δεν στήνουμε πολεμικό παιχνίδι. Απλώς εναντιωνόμαστε στο σενάριο που γράφουν οι Τούρκοι. Πρέπει να δημιουργήσουμε συνθήκες που θα τους κάνουν να καταλάβουν ότι αν κάνουν κάτι, θα λάβουν σκληρή απάντηση. Ταυτόχρονα, πρέπει δημιουργήσει συνθήκες κυριαρχίας στα βάθη της Μικράς Ασίας (Δυτική Ανατολία).Χρειάζεται να αποκτήσουμε επιθετική δύναμη.

Δεν έχουμε μαζί μας ούτε το Βέλγιο ούτε την Ολλανδία. Δεν υπάρχει ούτε αστυνομία διεθνούς δικαίου. Για το Καστελόριζο, κανένας Δανός δεν θα έρθει να μας σώσει. Είμαστε λοιπόν μόνοι μας και γενικά όλοι είναι καλά εξοπλισμένοι στη Μεσόγειο. Ζούμε σε ένα από τα πιο καυτά μέρη του πλανήτη. «Πρέπει να είμαστε ανεξάρτητοι, με αυτοπεποίθηση και να έχουμε όραμα».

Θυμηθείτε τη συνέντευξη Καραβίδα:

infognomonpolitics.gr

Savaşçi Milleti:Ο τουρκικός μιλιταρισμός τον 21ο αιώνα

0

Ο Μιλιταρισμός ως πανεθνική συστατική αρχή της Τουρκίας
VIA ASSOCIATED PRESS

Ο μιλιταρισμός ή αλλιώς η στρατοκρατική υφή του εθνικισμού αποτελεί ένα απ τα θεμελιώδη ιδρυτικά στοιχεία του τουρκικού κράτους, καθώς περιλαμβάνεται (ως αναπόσπαστο κομμάτι του εθνικισμού) στα περίφημα alti ok, ήτοι τα έξι βέλη-αρχές της κεμαλικής κρατικής θεωρίας.

Ως εκ τούτου, το τουρκικό έθνος χαρακτηρίζεται ως κατεξοχήν πολεμικό έθνος (savaşçi milleti),ταυτιζόμενο με το κυρίαρχο μοτίβο της κεμαλικής μιλιταριστικής κληρονομιάς, γνωστό και ως “her Türk asker doğar”, όπερ σημαίνει ”κάθε Τούρκος που γεννιέται αποτελεί έναν στρατιώτη”.

Η δημιουργία του τουρκικού πολεμικού έθνους υιοθετήθηκε ως μιλιταριστικό πρόταγμα βάσει συγκεκριμένων πολιτισμικών και πολιτικών προτύπων, τα οποία ευνόησαν τη καθολική αποδοχή τους από τη τουρκική κοινωνία.

Τα δύο κυρίαρχα πρότυπα αφορούσαν αφενός τη διασύνδεση του μιλιταρισμού με τον εκσυγχρονισμό του κράτους και αφετέρου τη κυριαρχία του παντουρκιστικού προτύπου στη γεωπολιτική σφαίρα επιρροής του τουρκικού κράτους μέσω του μιλιταρισμού.

Αξίζει να σημειωθεί πως με την τουρκοϊσλαμική σύνθεση των αρχών του 80, το παντουρκιστικό πρότυπο εμπλουτίστηκε και μ ένα αντίστοιχο πανισλαμικό, στο οποίο η Τουρκία προβάλλεται ως ο αυθεντικός πρόμαχος του Ισλάμ.

Ο Μιλιταρισμός στην Εκπαίδευση

Φωτογραφία αρχείου Ο Ερντογάν με παιδιά ντυμένα κομάντο που κάνουν το χαιρετισμό των Αδελφών Μουσουλμάνων
Φωτογραφία αρχείου Ο Ερντογάν με παιδιά ντυμένα κομάντο που κάνουν το χαιρετισμό των Αδελφών Μουσουλμάνων
VIA ASSOCIATED PRESS

Η εκπαίδευση σ όλες τις βαθμίδες στη Τουρκία στοχεύει στη δημιουργία του λεγόμενου Έθνους υπό τα Όπλα, εδραζόμενο στο κορυφαίο εγχειρίδιο του περίφημου Γερμανού στρατηγού στην υπηρεσία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Goltz Pasha (Collmar Von der Goltz) Das Volk in Waffen, το οποίο επηρέασε καταλυτικά το σώμα των Τούρκων αξιωματικών και τον Κεμάλ ιδιαιτέρως καθώς τον μύησε στη λογική του Ολοκληρωτικού Πολέμου (Totaler Krieg).

Στο τουρκικό σύστημα εκπαίδευσης υφίσταται στη πρώτη βαθμίδα το μάθημα πατριδογνωσίας (Vatandaşlik Bilgisi) ενώ στη Μέση Εκπαίδευση υπάρχει το υποχρεωτικό μάθημα εθνικής ασφάλειας (Milli Güvenlik).

Η κυβέρνηση Ερντογαν στα ανωτέρω μαθήματα έχει εντάξει τη λογική του Jihad (Τζιχάντ) στο πλαίσιο προστασίας του πατρώου εδάφους, ενώ τόσο η Ελλάδα όσο και η Κύπρος και το Ισραήλ στοχεύονται ως παραδοσιακοί εχθροί των Τούρκων. Και οι τρεις χώρες εντάσσονται στους καταπατητές τουρκικών-οθωμανικών εδαφών.

Επιπρόσθετα ιδιαίτερη έμφαση δίνεται απ τη κυβέρνηση του AKP σε μια αντιδυτική πτυχή του τουρκικού μιλιταρισμού επικαλούμενη την εκστρατεία της Καλλίπολης ως ορόσημο απόκρουσης της Δύσης από τη στρατευμένη τουρκική νεολαία.

Ο Εκσυγχρονισμός των Ενόπλων Δυνάμεων και το νέο φάσμα του Τουρκικού Μιλιταρισμού

ANADOLU VIA GETTY IMAGES

Ο Τουρκικός Μιλιταρισμός ως απόλυτα εμπεδωμένος στο επίπεδο κράτους- κοινωνίας ανέδειξε τα αμιγώς επιθετικά του χαρακτηριστικά στο τέλος του Ψυχρού Πολέμου καθώς η Τουρκία απηλλαγμένη από τη Σοβιετική απειλή δεν συμβάδισε με τις στρατηγικές επιλογές των υπόλοιπων νατοϊκών χωρών (πλην ΗΠΑ) αναφορικά με τη μείωση των στρατιωτικών δαπανών.

Ενώ μετά τη πτώση της ΕΣΣΔ η συντριπτική πλειοψηφία των χωρών του ΝΑΤΟ επιδόθηκαν σε σημαντική μείωση του αριθμού των ΕΔ, αντιθέτως η Τουρκία διείδε ένα μεγάλο παράθυρο ευκαιρίας (window of opportunity) ώστε μέσω του εκσυγχρονισμού δομών θεσμών και αύξησης των στρατιωτικών της δυνατοτήτων να καταστεί Περιφερειακή Δύναμη.

Ο τουρκικός μιλιταρισμός εκφράστηκε συνεπώς μέσω της ραγδαίας στρατιωτικής ανάπτυξης (military build up, research and development) στρατηγική που υιοθετήθηκε απ τη στρατιωτική διοίκησηKivrikoģlu στα μέσα της δεκαετίας του 90.

Η διακυβέρνηση του AKP και του Ερντογάν εκτόξευσε τις τουρκικές στρατιωτικές δυνατότητες καθώς επιχειρήθηκε ως καθολική στρατηγική επιταγή, η στρατιωτική αυτονόμηση της Τουρκίας αρχικά ως αναπόσπαστο κομμάτι μιας περιφερειακής τουρκικής στρατηγικής στα μέσα της δεκαετίας του 90 αλλά στη συνέχεια ως θεμελιώδες υπόβαθρο της τουρκικής τεχνολογικής αυτονομίας και κατ επέκταση των τουρκικών ηγεμονικών τάσεων σε μια μεταδυτική αναδιάταξη του κόσμου.

Ο Ερντογάν πλέον συγκροτεί τον νέο τουρκικό μιλιταρισμό υπό το motto “Güçlü Ordu Güçlü Ülke -Ισχυρές Ένοπλες Δυνάμεις- Ισχυρή Χώρα” υπό την αιγίδα της τουρκικής ιδιαιτερότητας (η τουρκική εκδοχή του Sonderweg) στο πλαίσιο μιας νέας κρατικής οντότητας με μεταυτοκρατορικές βλέψεις και παγκόσμιες φιλοδοξίες. (Ο τουρκικος Sonderweg ταυτίζεται με τον οδικό χάρτη που ονόμασε ο Kalin ως Πολύτιμη Μοναξιά -değerli yalnizlik).

Αναμφίλεκτα το νέο φάσμα του τουρκικού μιλιταρισμού εδράζεται στη χρήση της υψηλής τεχνολογίας για στρατιωτικούς σκοπούς, καθώς διέπεται απ τον λεγόμενο τεχνολογικό εθνικισμό ( tech nationalism) ίδιον των μεσαίων δυνάμεων που επιδιώκουν να πρωτοστατήσουν στον αναδυόμενο κόσμο.

Πρωταγωνιστώντας όχι ως fence sitters τιθέμενοι δηλαδή στο περιθώριο της νέας ηγεμονικής αντιπαράθεσης μεταξύ ΗΠΑ – Κίνας αλλά ως blade runners εκμεταλλευόμενοι τις αδυναμίες των ξεχωριστών μπλοκ Δυνάμεων προβάλλοντας την αναβαθμισμένη στρατιωτική ισχύ τους ως σημαντικό έρεισμα (leverage) και επιχειρώντας όπου δεν προτίθενται οι κατεξοχήν Μεγάλες Δυνάμεις.

Εμπίπτοντας στη κατηγορία των κρατών που κινούνται βάσει του παραδείγματος του επιθετικού ρεαλισμού (κατά τη θεώρηση του John Mearsheimer), η Τουρκία του Ερντογάν προτάσσει τον τεχνολογικό εθνικισμό και τον τεχνο- μιλιταρισμό ως κατευθυντήριες γραμμές μιας τουρκικής εθνικής ταυτότητας του 21ου αιώνα.

Η νέα εθνική ταυτότητα εδράζεται σε έναν πολεμικό-πολιτισμικό κώδικα, σφυρηλατημένο στη τουρκική στρατιωτική τεχνολογία στη πολεμική επιχειρησιακή κουλτούρα των ενόπλων δυνάμεων και τις επιλεκτικές στρατιωτικές αναφορές στην Οθωμανική Ιστορία.

Η επίτευξη της λεγόμενης Bewaffnung der Gesellschaft κατά τον Klausewitz, ήτοι της στρατιωτικοποίησης της κοινωνίας χρησιμεύει εν προκειμένω αφενός στο να καταστεί η τουρκική κοινωνία και ιδίως η νεολαία πιο συμπαγής ιδεολογικά ,ώστε να αντιμετωπίσει εκ των έσω υπονομεύσεις τύπου ”πολύχρωμων επαναστάσεων” από τη Δύση (η επιρροή απ το ρωσικό υβριδικό δόγμα είναι προφανής) και αφετέρου στο να αποτελέσει η Τουρκία ελκυστικό ηγεμονικό πόλο στον ισλαμικό κόσμο μέσω της στρατιωτικής ισχύος (με αξιοζήλευτη χρηματοδότηση των τουρκικών οπλικών συστημάτων από ισλαμικά και μη κεφάλαια).

Η στράτευση της νεολαίας στα νεοθωμανικά οράματα υπό την αιγίδα της τεχνολογικής προόδου αποτελεί ύψιστο στρατηγικό στόχο του Ερντογάν, καθώς τοιουτοτρόπως αποτρέπει την λεγόμενη φιλελευθεροποίησή της και την περαιτέρω εκδυτικοποίηση σημαντικού κομματιού της, δημιουργώντας μια δυναμική μάζα φορέα των τουρκοϊσλαμικών οραμάτων.

Εν κατακλείδι, ο νέος μιλιταρισμός που προωθείται, λειτουργεί στο πλαίσιο του two level game κατά Putnam.

Αφορά την αλληλεξάρτηση μεταξύ των δύο επιπέδων εξωτερικού και εσωτερικού στο πλαίσιο διαμόρφωσης ηγεμονικής στρατηγικής.

Αφορά επιπροσθέτως και το σύνολο των τουρκικών ελίτ καθώς αποτελεί τον κινητήριο μοχλό προς επίτευξη του εθνικού στόχου ανέλιξης της Τουρκίας στον διεθνή καταμερισμό ισχύος.

Κατ΄ αυτόν τον τρόπο, ο τουρκικός μιλιταρισμός συνδέεται με το ενδεχόμενο του Πολέμου ως στρατηγική επιλογή του νέου βαθέος κράτους, καθώς χρησιμοποιείται τόσο ως διαπραγματευτικό χαρτί (bargaining chip) όσο και ως μέσο επίτευξης πάγιων στρατηγικών στόχων.

Η ελληνική πλευρά απαιτείται να αντιληφθεί τις συνέπειες αυτών των τάσεων εντός της Τουρκίας σε εύρος τουλάχιστον δύο δεκαετιών.

Η τουρκική ελίτ που εκκολάπτεται είναι επιθετικότερη των προγενέστερων και με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση ενώ η τουρκική νεολαία βρίσκει διέξοδο και επενδύει σε επαγγέλματα που σχετίζονται με τη τεχνολογία διττού σκοπού.

***

Το παρόν άρθρο περιλαμβάνεται στο επικείμενο βιβλίο του Κων/νου Λαμπρόπουλου Belli Scientia: Στρατηγικές και Επιχειρησιακές Όψεις τον 21ο αιώνα.

Huffington Post

Η πίπα, το πούρο και το κασκόλ ως σύμβολα

4

του Σάκη Μουμτζή

Φωτογραφία: Ρενέ Μαγκρίτ

Παλιότερα, η πίπα ήταν το σύμβολο της διανόησης. Οποιος την κάπνιζε, τεκμαιρόταν πως ανήκε στον χώρο του πνεύματος. Το τεκμήριο βέβαια ήταν μαχητό, αλλά παρέμενε ισχυρό για πολλές δεκαετίες στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.

Ενας διανοούμενος διέθετε κύρος και εξουσία όχι μόνο στο κοινό του, αλλά και σε ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας. Σε κοινωνίες με εντελώς άλλα χαρακτηριστικά αυτός που ανήκε στην ιντελιγκέντσια –ρωσική λέξη– ήταν ανώτερος άνθρωπος.

Ετσι, οι περισσότεροι εξ αυτών κρατούσαν την πίπα στο χέρι τους ακόμη και όταν δεν την κάπνιζαν, καθώς πιστοποιούσε αυτό που ήθελαν να δείχνουν.

Κραυγαλέο παράδειγμα η εικόνα του Στάλιν με την πίπα του. Δεν του ήταν αρκετό να τον αποκαλούν διανοούμενο οι υποτακτικοί του, ήθελε να το δείχνει κιόλας. Από την άλλη πλευρά της ταξικής διαστρωμάτωσης κυριαρχούσε το πούρο, μέχρι να εμφανιστούν ο Φιντέλ και ο Τσε. Ηταν δείγμα πλούτου και υψηλής κοινωνικής θέσης. Μάλιστα, για κάποιους και κάποιες ήταν –λόγω του σχήματός του– και ένα φαλλικό σύμβολο με όλα τα συνδηλούμενα.

Η πίπα, το πούρο, τα κασκόλ παντός καιρού, οι πένες και άλλα «εργαλεία» κύρους, διανόησης και εξουσίας που «πρωταγωνίστησαν» για χρόνια.

Με το πέρασμα του χρόνου και καθώς οι παλιότερες γενιές διανοουμένων εγκατέλειπαν τον μάταιο τούτο κόσμο, οι νεότερες, επειδή ήταν πιο πρακτικές, εγκατέλειψαν την πίπα, διότι το κάπνισμά της απαιτούσε μια διαδικασία, που οι προηγούμενοι τη θεωρούσαν ιεροτελεστία.

Ετσι το πιστοποιητικό της πνευματικότητάς τους το αναζήτησαν στο κασκόλ. Ολοι θα έχετε παρατηρήσει πως συνάνθρωποί μας, προερχόμενοι κυρίως από τον «προοδευτικό» χώρο, ανεξαρτήτως καιρικών συνθηκών, φορούν κασκόλ, όχι γύρω από τον λαιμό τους για να προστατευτούν από το κρύο, αλλά ριγμένο ανάλαφρα στο εμπρόσθιο μέρος του σώματός τους, κάτι σαν διπλό πετραχήλι.

Αποτελεί μέρος της προσωπικότητάς τους, το εισιτήριό τους για τον κόσμο της διανόησης, πάντα με προοδευτικό πρόσημο. Είναι δηλωτικό του ανήκειν και ένα μέσο αλληλοαναγνώρισης. Εικάζω πως όσο μεγαλύτερο είναι το μήκος του κασκόλ, τόσο πιο διανοούμενος είναι, ή πιστεύει πως είναι, αυτός που το φοράει.

Σε τελική ανάλυση, στους συμβολισμούς όλα είναι θέμα μεγέθους.Μια και μιλάμε για συμβολισμούς και για μεγέθη, θυμήθηκα την αμαρτωλή εποχή, από πολλές όψεις, της δεκαετίας του 2000, εποχή απίστευτης χλιδής – με δανεικά βεβαίως. Μια εποχή που μπροστά της η εξίσου αμαρτωλή δεκαετία του 1980 έχει μια παιδική αθωότητα· έναν αφελή πρωτογονισμό.

Τότε λοιπόν, από τη δεκαετία του 2000, κράτησα στη μνήμη μου την εικόνα των πολιτικών σχολιαστών των μεγάλων καναλιών να συναγωνίζονται ποιος/α θα κρατάει την πιο επιβλητική πένα.

Ηταν δείγμα του κύρους τους και της αυθεντίας των λόγων τους. Συμβόλιζε την εξουσία τους επί του συνομιλητή τους και, κυρίως, επί των τηλεθεατών. Μάλιστα, κάποιες πένες μού θύμιζαν ράβδους στραταρχών, τόσο εντυπωσιακές ήταν. Την εποχή των μνημονίων, για ευνόητους λόγους, αντικαταστάθηκαν, σεμνά και ταπεινά, από τα πλαστικά Bic.

Sic transit gloria mundi. Η δόξα λοιπόν του κόσμου.

*Ο τίτλος και οι φωτογραφίες είναι επιλογή των Ανιχνεύσεων

πηγή: “Καθημερινή”

Έθνη, έθνη-κράτη και εθνικισμός

7

23 Φεβρουαρίου 2024

 

Παγκόσμιος χάρτης σε προβολή 1595. (Φωτογραφία από Picturenow/Universal Images Group μέσω Getty Images)

Αγαπητέ αναγνώστη (μακάρι να ανέβει ο δρόμος για να σε συναντήσει και το παντελόνι σου να μην είναι ποτέ διαφανές),

Οπότε θα κάνω κάτι λίγο διαφορετικό σήμερα. Πριν εξηγήσω τι κάνω, θα εξηγήσω το γιατί.

(σσ: Το “May the road raise to meet you” είναι μια ιρλανδική ευλογία που έχει περάσει από γενιά σε γενιά. Είναι ένας παραδοσιακός τρόπος να ευχόμαστε σε κάποιον καλή τύχη και τύχη στο ταξίδι του στη ζωή. Αυτή η ευλογία έχει ένα απλό αλλά ισχυρό μήνυμα που έχει απήχηση στους ανθρώπους σε όλο τον κόσμο. Η προέλευση αυτής της ευλογίας δεν είναι απολύτως σαφής, αλλά πιστεύεται ότι έχει τις ρίζες της στην Ιρλανδία. Οι Ιρλανδοί είναι γνωστοί για την αγάπη τους για τη γλώσσα και την ποίηση, και αυτή η ευλογία είναι ένα τέλειο παράδειγμα αυτού. Είναι ένας όμορφος και ουσιαστικός τρόπος έκφρασης καλών ευχών για κάποιον.)

Έχω γράψει πολλά για το Συντηρητισμό (Conservatism) 101 πράγματα τον τελευταίο χρόνο, επειδή πολλοί άνθρωποι έχουν απελευθερωθεί από αυτό που στην πραγματικότητα είναι—ή ήταν (είμαι σίγουρος ότι θα δούμε πολλά παραδείγματα στο CPAC Conservative Political Action Conference Συνέδριο Συντηρητικής Πολιτικής Δράσης, αυτό το σαββατοκύριακο). Λοιπόν, ένα βασικό μέρος αυτής της Μεγάλης Λήθης είναι ο εθνικισμός. Το εξώφυλλο του Economist αυτή την εβδομάδα αφορά την ανάγκη να ληφθεί σοβαρά υπόψη ο «εθνικός συντηρητισμός». (Για να είμαστε ξεκάθαροι, δεν τους αρέσει. Αλλά πιστεύουν επίσης ότι δεν θα εξαφανιστεί.)

Ο εθνικισμός πωλείται από κάποιους ως εναλλακτική στον συντηρητισμό και από άλλους όχι ως αντικατάσταση αλλά ως «αληθινό» συντηρητισμό. Συχνά ακούγεται ότι ο εθνικισμός είναι κάποιος πρίγκιπας στην εξορία που πρέπει να αποκατασταθεί στον θρόνο. Ο εθνικισμός είναι ο ξεχασμένος, αυθεντικός ή «αληθινός» συντηρητισμός.

Νομίζω ότι αυτό είναι ανοησία.

Αλλά νομίζω ότι η σύγχυση σχετικά με τον εθνικισμό εκτείνεται πέρα από διάφορες πλευρές της δεξιάς. Εδώ, για παράδειγμα, η δημοκρατική ρεπόρτερ του Politico, Heidi Przybyla (που μου αρέσει προσωπικά), κάνει τον περίεργο ισχυρισμό ότι αν νομίζεις ότι τα δικαιώματά σου προέρχονται από τον Θεό, είσαι «χριστιανός εθνικιστής». Θα κάνω ακρόαση για το ετήσιο βραβείο World’s Biggest Understatement και θα πω απλώς ότι αυτός ο ισχυρισμός είναι … αμφισβητούμενος. Εν τω μεταξύ, η αντι-ισραηλινή αριστερά έχει κάθε είδους παράξενες αντιλήψεις για τον εθνικισμό, ξεκινώντας από την ιδέα ότι μια περιοχή ή περιοχή που ονομαζόταν από τους Ρωμαίους «Παλαιστίνη» (ως τρόπος να σνομπάρουν τους Εβραίους) ήταν στην πραγματικότητα μια χώρα που υπήρχε εκεί πριν από το Ισραήλ. και ήταν μια χώρα απαλλαγμένη από Εβραίους πριν από το 1948. (Spoiler: Δεν ήταν ούτε Εβραίοι ούτε χώρα, και το Ισραήλ ήταν πρώτα εκεί.) Και, φυσικά, ο Βλαντιμίρ Πούτιν και οι θαυμαστές του έχουν κάθε είδους πολύ καυτές απόψεις για τα έθνη και το τι σημαίνει εθνικισμός.

Θέλω, λοιπόν, απλώς να διευκρινίσω τι είναι και τι δεν είναι ο εθνικισμός. Ή τουλάχιστον να διευκρινίσω τη δική μου κατανόηση. Θα κάνω λοιπόν μια προκαταβολή για να εξηγήσω κάποιες βασικές έννοιες, τουλάχιστον όπως τις βλέπω εγώ. Αν δεν έχετε διάθεση για τέτοια αυγοτάραχα, ωραία. Θα σας μιλήσω την επόμενη εβδομάδα.

Θα ξεκινήσω κάνοντας μια ερώτηση: Πότε μια χώρα γίνεται έθνος;

Αυτό μπορεί να ακούγεται σαν μια ανόητη ερώτηση, όπως “ποια είναι η διαφορά μεταξύ ενός αυτοκινήτου και ενός αυτοκινήτου;” (σσ: χρησιμοποιεί τις λέξεις car και automobile). Αυτό συμβαίνει επειδή στην καθημερινή συνομιλία, χρησιμοποιούμε τις δύο λέξεις εναλλακτικά.

Αλλά αν πρόκειται να είμαστε ακριβείς, υπάρχει πραγματική διαφορά.

Μια χώρα είναι μια περιοχή γης με μια ενιαία κυβέρνηση.

Ένα έθνος είναι μια σχετικά συνεκτική ομάδα ανθρώπων που μοιράζονται έναν πολιτισμό, μια γλώσσα, την εθνικότητα ή την αίσθηση της κοινής μοίρας.

Το «κουρδικό έθνος» είναι ένα πράγμα, αλλά οι Κούρδοι δεν έχουν χώρα (παρά την ύπαρξη του ημιαυτόνομου Ιρακινού Κουρδιστάν).

Η Σκωτία και η Αγγλία είναι δύο έθνη σε μια χώρα. Το έθνος της Αγγλίας είναι πολύ παλαιότερο από τη χώρα της Αγγλίας. Η «Επταρχία» της Αγγλοσαξονικής Αγγλίας αποτελούνταν από επτά βασίλεια (Ανατολική Αγγλία, Έσσεξ, Κεντ, Μέρσια, Νορθούμπρια, Σάσεξ και Γουέσεξ) μέχρι που ενοποιήθηκε σε τέσσερα βασίλεια τον όγδοο αιώνα. Το 927, η Αγγλία έγινε ενιαία χώρα υπό το Έθελσταν.

Και πάλι, η ορολογία μπορεί να γίνει ακατάστατη. Αλλά σήμερα αναφερόμαστε συνήθως στις χώρες ως έθνη-κράτη—το έθνος περιγράφει τους ανθρώπους, το κράτος περιγράφει την κυβέρνηση. Αλλά από τεχνική άποψη, δεν είναι όλες οι χώρες έθνη-κράτη. Η αρχαιότερη μορφή πολιτείας —εκτός φυλών, φυλών, (clans, tribes) στρατευμάτων κ.λπ.— είναι οι πόλεις-κράτη.

Ο αρχαίος κόσμος ήταν γεμάτος από κάπως αναγνωρίσιμα έθνη που χωρίστηκαν σε πόλεις-κράτη: Ουρούκ, Ουρ, Θήβα, Μέμφις και, φυσικά, η Ρώμη, έρχονται στο μυαλό. Αλλά στην ουσία, εξακολουθούμε να έχουμε μερικές πόλεις-κράτη—το Μονακό, η Σιγκαπούρη και το Βατικανό είναι ανεξάρτητες πόλεις-κράτη ή χώρες, αλλά δεν είναι έθνη-κράτη.

Εν ολίγοις, είναι σημαντικό να έχουμε κατά νου ότι το έθνος-κράτος είναι μια σχετικά πρόσφατη εφεύρεση, ενώ το έθνος είναι πολύ παλαιότερο. Πράγματι, τα περισσότερα έθνη-κράτη είναι αρκετά νέα.

Μπορείτε να μιλήσετε με νόημα για το ελληνικό έθνος που πηγαίνει χιλιάδες χρόνια πίσω. Αλλά η Ελλάδα δεν έγινε επίσημο και κυρίαρχο έθνος-κράτος μέχρι το 1832.

Το Βέλγιο, όπου ο Ιούλιος Καίσαρας αντιμετώπισε μερικές από τις πιο σκληρές αντιπαραθέσεις του («Από όλους τους Γαλάτες», είπε ο Καίσαρας «οι Βέλγοι είναι οι πιο γενναίοι εχθροί που έχω αντιμετωπίσει ποτέ ”) έγινε χώρα δύο χρόνια νωρίτερα, το 1830. Πράγματι, αν κοιτάξετε έναν χάρτη της Ευρώπης της δεκαετίας του 1830, ο αριθμός των αναγνωρίσιμων ανεξάρτητων εθνών είναι συγκριτικά μικρός. Υπάρχει η Γαλλία, η Ισπανία, η Αγγλία και μερικές ακόμη. Αλλά δεν υπάρχουν ανεξάρτητα έθνη-κράτη της Γερμανίας, της Αυστρίας, της Πολωνίας, της Σλοβακίας, της Τσεχίας, της Βοσνίας, της Ρουμανίας ή της Ουκρανίας (τότε ελέγχονταν από τους Αψβούργους και τους Ρώσους). Η Γερμανία μέχρι τον 19ο αιώνα ήταν έθνος, αλλά όχι έθνος-κράτος. Ήταν γεμάτη ανθρώπους με διάφορα μικρά ανεξάρτητα βασίλεια και «κράτη». Η Ρωσία και η Αυστροουγγαρία ήταν «χώρες» ή «κράτη», αλλά αποτελούνταν από σχεδόν αμέτρητα έθνη ή χώρες.

Το 1946 υπήρχαν 36 έθνη στα Ηνωμένα Έθνη. Μέχρι το 1970 ο αριθμός ήταν 127. Ο κατάλογος δεν επεκτάθηκε σχεδόν στο τετραπλάσιο επειδή πολλές παλιές χώρες αποφάσισαν να ενταχθούν σε κλαμπ με όλα τα προνόμια. Οι περισσότερες έγιναν μέλη μόλις έγιναν χώρες. Αυτή είναι μια από τις ειρωνείες της αντιαποικιοκρατίας.

Πολλές «μετα-αποικιακές» χώρες είναι προϊόντα της αποικιοκρατίας – δηλ. πολλές αποικίες μετατράπηκαν σε χώρες από τους αποικιστές τους που δημιούργησαν μέσα τους μια αίσθηση εθνικότητας που δεν υπήρχε πριν.

Υπάρχει μια σχολή σκέψης ότι οι Βρετανοί δημιούργησαν την Ινδία. «Η Ινδία είναι ένας γεωγραφικός όρος», είπε κάποτε ο Τσόρτσιλ. «Δεν είναι περισσότερο ενωμένο έθνος από τον ισημερινό». Υπάρχει πολλή συζήτηση για όλα αυτά, αλλά αρκεί να πούμε ότι υπάρχει κάποια αλήθεια στην ιδέα.

Αυτό που κάνει όλο αυτό ακόμα πιο αλλόκοτο στο σύγχρονο μυαλό είναι ότι σχεδόν όλες αυτές οι χώρες, αυτοκρατορίες και έθνη-κράτη μέχρι πολύ πρόσφατα δεν «ανήκαν» στους ανθρώπους τους. Ανήκαν σε ένα δίκτυο οικογενειών, ή δυναστείων, που λειτουργούσαν πολύ σαν τη Μαφία. Κάθε οικογένεια είχε την επικράτειά της. Μερικές από αυτές τις περιοχές ήταν στην οικογένεια για αιώνες.

Αλλά οι οικογένειες προσπαθούσαν συνεχώς να αποκτήσουν περισσότερο έδαφος, συχνά μέσω πολέμου, αλλά μερικές φορές μέσω γάμου ή ανταλλαγής (και συνήθως οι γάμοι ήταν μια μορφή επισφράγισης της συμφωνίας ανταλλαγής).

Για χιλιετίες, η εξουσία των βασιλικών δυναστείων προερχόταν από το γεγονός ότι κατάγονταν από κάποιον πολέμαρχο. Αυτό καταλάβαινε ο Άλμπερτ Τζέι Νοκ όταν είπε:

«Η εγκληματικότητα του κράτους δεν είναι κάτι καινούργιο και δεν πρέπει να απορεί κανείς», έγραψε. «Ξεκίνησε όταν η πρώτη αρπακτική ομάδα ανδρών συγκεντρώθηκε και σχημάτισε το Κράτος, και θα συνεχίσει όσο υπάρχει το Κράτος στον κόσμο, γιατί το Κράτος είναι θεμελιωδώς ένας αντικοινωνικός θεσμός, βασικά εγκληματικός.

Η ιδέα ότι το κράτος δημιουργήθηκε για να εξυπηρετήσει κάθε είδους κοινωνικό σκοπό είναι εντελώς ανιστόρητη. Προήλθε από την κατάκτηση και τη δήμευση —δηλαδή το έγκλημα».

Τέλος πάντων, το επιχείρημα ότι ο «εθνικισμός» είναι κάποια αρχαία, φυσική μορφή κοινωνικής οργάνωσης δεν είναι πολύ ισχυρό. Δεν είναι και εντελώς λάθος. Εξαρτάται όμως πολύ απο την ιστορική σύλληψη των γεγονότων.

Ο Yoram Hazony, αν το θυμάται, ισχυρίζεται ότι η ιδέα του έθνους-κράτους προέρχεται από το Ισραήλ και στη συνέχεια υπερφορτίζεται μετά την Προτεσταντική Μεταρρύθμιση. Εντάξει, ίσως. Γιατί όχι; Αλλά επίσης, και τι;

Υπάρχει πολλή ιστορία μεταξύ του αρχαίου Ισραήλ και του 1600, και πολύ λίγα από αυτήν υποστηρίζουν τον ισχυρισμό ότι η ιδέα του εθνικισμού -ή ακόμα και αυτό που θα μπορούσατε να αποκαλέσετε εθνικισμό (που νομίζω ότι είναι αυτό που συχνά εννοεί ο Hazony)- ήταν πολύ ισχυρή .

Ασφαλώς, όλα αυτά τα έθνη εξακολουθούσαν να είναι αθύρματα βασιλιάδων και ευγενών.

Ο πραγματικός εθνικισμός ξεκινά στα τέλη του 1700 στην Αμερική – μια αρκετά μοναδική περίπτωση – αλλά στην πραγματικότητα με τη Γαλλική Επανάσταση. Και εκτυλίσσεται από τότε.

Νωρίτερα σημείωσα την ειρωνεία των αποικιακών δυνάμεων που δημιουργούν αντιαποικιακά νέα έθνη. Αυτή, άλλωστε, είναι η ιστορία της Αμερικής. Χρειάστηκε πολύς χρόνος μέχρι η ιδρυτική γενιά να δει τον εαυτό της ως κάτι άλλο από βρετανικό.

Αν ο βασιλιάς Γεώργιος είχε σεβαστεί τις αξιώσεις τους για τα «αρχαία βρετανικά δικαιώματα και ελευθερίες», είναι αμφίβολο οι Ηνωμένες Πολιτείες θα είχαν γίνει έθνος, τουλάχιστον όχι για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Ο γερμανικός εθνικισμός είναι ένα πιο σχετικό παράδειγμα. Ουσιαστικά πυροδοτήθηκε από τους Γάλλους Επαναστάτες και τους Ναπολεόντειους κατακτητές που προκάλεσαν μια αίσθηση εθνικότητας στον ανόμοιο γερμανικό λαό. Είναι ενδιαφέρον ότι, τουλάχιστον για μένα, οι πρώτοι Γερμανοί εθνικιστές δεν ήταν πραγματικά εθνοεθνικιστές -η φυλετική επιστήμη ήταν στα σπάργανα τότε- αλλά γλωσσικοί εθνικιστές. Ο εθνικισμός του Βλαντιμίρ Πούτιν συχνά μοιάζει πολύ με αυτό. Μιλάει για όλους τους Ρωσόφωνους, ακόμη και στη Βαλτική και αλλού, σαν να είναι απλώς Ρώσοι.

Πράγματι, ο παλαιστινιακός εθνικισμός –και μια μέρα η εθνικότητα– είναι εξ ολοκλήρου προϊόν της ύπαρξης του Ισραήλ. Αν δεν υπήρχε το Ισραήλ το 1948, «οι Παλαιστίνιοι» θα ήταν Άραβες που ζούσαν στην Αίγυπτο, την Ιορδανία κ.λπ.

Σήμερα, κυρίως λόγω του ατροφικού λεξιλογίου της σύγχρονης πολιτικής, ο εθνικισμός θεωρείται το αντίθετο του φιλελευθερισμού. Αλλά δεν λειτούργησε [ιστορικά] έτσι.

Η εποχή του εθνικισμού ήταν επίσης η εποχή της δημοκρατίας και η εποχή του φιλελευθερισμού.

Οι Ιδρυτές της Αμερικής ήταν εθνικιστές, ήταν επίσης φιλελεύθεροι. Ακόμη και στην Ευρώπη, πολλοί -ίσως και οι περισσότεροι- από τους αρχικούς εθνικιστές ήταν ως ένα βαθμό φιλελεύθεροι με την κλασική έννοια (και για να είμαστε δίκαιοι με τον Hazony, παρά το παράξενο μίσος του για τη φιλελεύθερη θεωρία, στην πράξη είναι ακόμα φιλελεύθερος καθώς μιλά για δημοκρατία και κράτος δικαίου και όλα αυτά).

Μερικοί φιλελεύθεροι εθνικιστές ήθελαν δημοκρατία ή «ρεπουμπλικανισμό», ενώ άλλοι ήθελαν απλώς το κράτος δικαίου, την ελευθερία του λόγου, τον ελεύθερο τύπο και την προστασία των δικαιωμάτων ιδιοκτησίας κ.λπ. των δικών τους βασιλικών ηγεμόνων.

Ωστόσο, αυτό που τους ένωσε όλους, στον ένα ή τον άλλο βαθμό, ήταν η ιδέα ότι το έθνος τους έπρεπε να έχει τη δική του χώρα. Βοημία για τους Μποέμ και τέτοια πράγματα.

Αυτό μας φέρνει σε έναν άλλο όρο που πρέπει να φωτιστεί: «λαϊκή κυριαρχία». Αυτή είναι η ιδέα ότι οι άνθρωποι είναι οι πραγματικοί ιδιοκτήτες της χώρας στην οποία ζουν (φυσικά, το ποιος θεωρείται «ο λαός» μπορεί να είναι μια άσχημη ερώτηση – απλώς ρωτήστε τους Εβραίους, τους Ροχίνγκια, τους Ουιγούρους κ.ά.).

Σήμερα η λαϊκή κυριαρχία και η δημοκρατία είναι σχεδόν συνώνυμα, αλλά δεν ξεκίνησε έτσι.

Αρχικά, η δημοκρατία —που συχνά αποκαλείται ρεπουμπλικανισμός, αλλά και αυτό γίνεται πολύπλοκο— ήταν απλώς μια μορφή λαϊκής κυριαρχίας.

Κατά τη διάρκεια του 1800 υπήρχαν πολλοί εθνικιστές των οποίων η ιδέα περί λαϊκής κυριαρχίας σήμαινε ότι θα κυβερνώνται από τον δικό τους βασιλιά ή από το κοινοβούλιο των ευγενών, όχι από κάποιον ξένο ηγεμόνα.

Σκεφτείτε το ως εξής: Στο Braveheart, ο Mel Gibson μιλάει πολύ για την «ελευθερία», αλλά δεν μιλάει καθόλου για τη δημοκρατία – μιλάει για την εθνική απελευθέρωση.

Η λαϊκή κυριαρχία θα μπορούσε να σημαίνει δημοκρατία ή ρεπουμπλικανισμό, αλλά θα μπορούσε εξίσου εύκολα να σημαίνει: «Θέλουμε να μας κυβερνά ένας δικός μας». Η έκκληση του Woodrow Wilson για «αυτοδιάθεση» χρησιμοποιείται συχνά από τους απολογητές του για να προτείνει ότι ευνοούσε τη δημοκρατία για όλους. Αλλά δεν το έκανε.

Θα μπορούσε να σημαίνει δημοκρατία, αλλά θα μπορούσε επίσης να σημαίνει ότι οι αυτοκρατορίες χωρίζονται σε κυρίαρχα έθνη-κράτη που αυτοκυβερνούσαν τον εαυτό τους όπως τους βολεύει.

Παρεμπιπτόντως, αυτή η σκέψη είναι ζωντανή και καλά σήμερα. Πολλοί απολογητές της Χαμάς, του Ιράν, της Ρωσίας, της Κίνας, της Σαουδικής Αραβίας κ.λπ., συχνά μιλούν σαν η ανελεύθερη τυραννία να είναι απλώς μια αυθεντική έκφραση αυτών των μη δυτικών πολιτισμών και ποιοι είμαστε εμείς για να τους κρίνουμε, δεν πειράζει να επιβάλλουμε τις ιδέες μας σ αυτούς;

Έτσι, ενώ όλοι οι εθνικιστές πιστεύουν στη λαϊκή κυριαρχία, δεν πιστεύουν όλοι οι εθνικιστές στη δημοκρατία.

Ο Αδόλφος Χίτλερ ήταν εθνικιστής, δεν είχε μεγάλη χρησιμότητα για τη δημοκρατία. Ακόμη και ο Στάλιν, ένας Γεωργιανός και υποστηρικτής του διεθνούς σοσιαλισμού, έγινε Σοβιετικός και πραγματικά Ρώσος εθνικιστής μόλις ανέβηκε στην εξουσία. Οι εθνικιστές, αντίθετα με τους ισχυρισμούς του Hazony, μπορούν επίσης να είναι ιμπεριαλιστές. Ο Χίτλερ ήθελε «Ein Volk, ein Reich, ein Führer», αλλά ήθελε επίσης να υποτάξει κατώτερους λαούς και έθνη. Ο Σι Τζινπίνγκ είναι εθνικιστής και ιμπεριαλιστής. απλά ρωτήστε τους Θιβετιανούς και τους Ουιγούρους.

Αυτό εγείρει μια άλλη διάκριση. Ο Χίτλερ και ο Σι είναι εθνοεθνικιστές (ethnonationalists). Πολλοί φιλελεύθεροι εθνικιστές καταβάλλουν μεγάλη προσπάθεια για να επιμείνουν —συχνά με ακρίβεια και σωστά— ότι δεν είναι εθνοεθνικιστές. Οι φιλελεύθεροι εθνικιστές εξακολουθούν να πιστεύουν στη φιλελεύθερη δημοκρατία, στον ένα ή τον άλλο βαθμό.

Οι εθνοεθνικιστές πιστεύουν ότι το έθνος δικαιωματικά ανήκει σε μια ενιαία εθνότητα, που ορίζεται με διάφορους τρόπους. Ο εθνικισμός του Χίτλερ προοριζόταν για τους Γερμανούς (ή τους Τεύτονες ή τους Άριους), ο εθνικισμός του Σι είναι λιγότερο ακραίος, αλλά είναι ασκητής της υπεροχής των Χαν. Ο Μουσολίνι δεν ήταν εθνοεθνικιστής, αλλά δεν ήταν ούτε φιλελεύθερος εθνικιστής. Μάλλον ήταν πολιτιστικός εθνικιστής. Ο βιολογικός ρατσισμός δεν ταιριάζει σε μια εθνοτικά πολυγλωσσική χώρα όπως η Ιταλία.

Στο βαθμό που μπορείτε να αποκαλέσετε το Ισραήλ «εθνικιστικό», είναι επίσης φιλελεύθερο. Οι ισχυρισμοί ότι είναι εθνοεθνικιστικός καταρρέουν αν σκεφτεί κανείς ότι είναι μια πολύ πολυεθνική χώρα, με πολίτες κάθε απόχρωσης και πίστης. Οι πιο ελεύθεροι Άραβες στη Μέση Ανατολή είναι Αραβο-Ισραηλινοί πολίτες.

Οι Εβραίοι του Ισραήλ, εν τω μεταξύ, προέρχονται από την Ευρώπη, αλλά και τη Βόρεια Αφρική και αλλού στη Μέση Ανατολή.

Στους κριτικούς αρέσει να διαγράφουν αυτά τα ενοχλητικά γεγονότα επιμένοντας ότι η χώρα αποτελείται από εποίκους-αποικιακούς καταπιεστές από την Ευρώπη. Αλλά η πλειοψηφία δεν είναι ευρωπαϊκής καταγωγής. Και η υπερπλειοψηφία είναι οι Sabras—Ισραηλινοί που γεννήθηκαν στο Ισραήλ. Αν θέλετε να πείτε ότι είναι μια θρησκευτικά εθνικιστική χώρα, αυτός είναι ένας υπερασπιστικός ισχυρισμός. Αλλά θα πρέπει να αναγνωρίσετε ότι ο φιλελευθερισμός του είναι ένας βαθύς έλεγχος αυτής της πτυχής του χαρακτήρα του.

Το Ισραήλ είναι πολύ πιο θρησκευτικά ανεκτικό από τους περισσότερους γείτονές του.

Σας έχω ρίξει πολλές ορολογικές διακρίσεις. Αλλά υπάρχει μια λανθασμένη διάκριση που πρέπει να αναφερθώ επίσης. Η κομμουνιστική αριστερά στις δεκαετίες του 1920 και του 1930 επέμενε ότι ο «εθνικισμός» και ο «σοσιαλισμός» είναι αντίθετα. Αυτός ο ισχυρισμός είχε τις ρίζες του στην επιθυμία της Σοβιετικής Ένωσης να έχει ένα αδιαμφισβήτητο μονοπώλιο στην έννοια και την εφαρμογή του σοσιαλισμού. Με τη βοήθεια διακηρύξεων όπως η «Θεωρία του Σοσιαλφασισμού» του Στάλιν, η αριστερά ισχυρίστηκε ότι κάθε σοσιαλιστικό κίνημα που δεν ήταν πιστό στη Μόσχα, ήταν «δεξιό». Μερικές φορές χρησιμοποιούσαν τον όρο «δεξιός σοσιαλισμός». Με την άνοδο του φασισμού και του γερμανικού εθνικοσοσιαλισμού, αυτό συχνά περιορίστηκε σε «δεξιά» ή «εθνικιστές”.

Αλλά στην πράξη, τα ακραία εθνικιστικά καθεστώτα ήταν επίσης σοσιαλιστικά, και τα ακραία σοσιαλιστικά καθεστώτα έγιναν αναπόφευκτα εθνικιστικά. Ο Κάστρο ήταν σοσιαλιστής. Ήταν και εθνικιστής. Ο Στάλιν ήταν κάποτε διεθνής σοσιαλιστής, αλλά για να παραμείνει στην εξουσία έγινε εθνικοσοσιαλιστής («σοσιαλισμός σε μια χώρα», «μεγάλος πατριωτικός πόλεμος για τη μητέρα Ρωσία, κ.λπ.).

Αυτό συμβαίνει γιατί ο σοσιαλισμός, όπως και ο εθνικισμός, έχουν την ίδια βασική λογική. Κάθε εμπόδιο για το καλό της συλλογικότητας, του λαού, του έθνους, είναι παράνομο. Και ως εκ τούτου, για το καλό του λαού, το κράτος πρέπει να έχει τον έλεγχο των μέσων παραγωγής και της διανομής αυτού του προϊόντος για να εξασφαλίσει το όφελος όλων των ανθρώπων. Η διάκριση μεταξύ σοσιαλισμού και εθνικισμού επί τόπου αφορά το μάρκετινγκ και όχι τις αρχές. Η κοινωνικοποιημένη ιατρική είναι η εθνικοποιημένη υγειονομική περίθαλψη.

Αυτή η ψεύτικη διάκριση διαρκεί μέχρι σήμερα, αν και σε αποδυναμωμένη μορφή. Γελάω με τους ορκισμένους εθνικιστές της δεξιάς που στρέφονται εναντίον των «σοσιαλιστών» της αριστεράς και το αντίστροφο, παρόλο που οι προτεινόμενες πολιτικές τους ακούγονται τρομερά παρόμοιες.

Η εκδοχή της Ελίζαμπεθ Γουόρεν για την οικονομική δικαιοσύνη μοιάζει πολύ με διάφορες έννοιες του «κοινού καλού συντηρητισμού». Οι διακρίσεις μεταξύ αυτών των μαχητών και στις δύο πλευρές του πετάλου έχουν να κάνουν λιγότερο με την πολιτική ή την αρχή και περισσότερο με το ποια ομάδα μπορεί να διεκδικήσει την εξουσία του Tribune of the People. (σσ: Το tribune of the plebs,  (Λατινικά: tribunus plebis) ήταν το πρώτο γραφείο του ρωμαϊκού κράτους που ήταν ανοιχτό στους πληβείους και ήταν, σε όλη την ιστορία της Δημοκρατίας, ο σημαντικότερος έλεγχος της εξουσίας. της Ρωμαϊκής Γερουσίας και των δικαστών.)

Ας μιλήσουμε για τις σημερινές εκδοχές του εθνικισμού. Η πρώτη μου αντίρρηση για τον εθνικισμό είναι η απουσία χαρακτηριστικών -όπως «φιλελεύθεροι» ή «καλοήθεις» – ο εθνικισμός (και πάλι όπως ο σοσιαλισμός) δεν έχει περιοριστική αρχή.

Ο εθνικισμός υποτίθεται ότι ενδιαφέρεται για το τι είναι καλό για το «έθνος». Ακούγεται καλό. Ποιος όμως ορίζει το καλό;

Μια απάντηση, που δεν αποτελεί έκπληξη που προσφέρεται από τους εθνικιστές λαϊκιστές, είναι «ο λαός». Αλλά αυτό είναι ρητορική αταξία. Ποιός λαός; Κι αν ο κόσμος κάνει λάθος; Τι γίνεται αν «ο λαός» δεν είναι όλοι, αλλά απλώς μια φατρία του λαού; Η φιλελεύθερη δημοκρατία έχει απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα. Γι’ αυτό η λιγότερο προσβλητική μορφή σοσιαλισμού είναι η σοσιαλδημοκρατία—γιατί παραδέχεται ότι ο σοσιαλισμός πρέπει να περιοριστεί και να περιοριστεί από τη δημοκρατία. Σπάνια ακούω εθνικιστές να κάνουν παρόμοια παραχώρηση.

Ο ανεπιφύλακτος εθνικισμός δεν κάνει τέτοιες παραχωρήσεις. Γι’ αυτό τα μη φιλελεύθερα εθνικιστικά συστήματα γίνονται σχεδόν πάντα κρατιστικά, σοσιαλιστικά ή δικτατορικά.

Γιατί το κράτος ή «ο ηγέτης» καταλήγει να είναι η μόνη νόμιμη έκφραση της βούλησης του λαού. Όταν ο ηγέτης κάνει πράγματα στα οποία πολλοί άνθρωποι αντιτίθενται, ο ηγέτης επιμένει ότι αυτοί οι άνθρωποι δεν εκφράζουν κατά βάθος τα αυθεντικά συμφέροντα του έθνους.

Όταν το νομοθετικό σώμα ή τα δικαστήρια κάνουν κάτι που ο ηγέτης δεν θέλει, ο ηγέτης επιμένει ότι είναι διεφθαρμένοι με κάποιο τρόπο. Η λογική του εθνικισμού, απουσίας νομικών ή συνταγματικών προστατευτικών κιγκλιδωμάτων, οδηγεί σχεδόν αδυσώπητα στον ισχυρισμό ότι ένα άτομο είναι η αληθινή έκφραση του Έθνους ή του Λαού.

Αυτός είναι ο λόγος που πάντα έβλεπα τον εθνικισμό ως μια μοντέρνα κερκόπορτα σε ένα είδος μοναρχισμού. Άλλωστε, αυτή ήταν η ένσταση που έκαναν οι βασιλόφρονες απέναντι στις αυξανόμενες αντιλήψεις περί λαϊκής κυριαρχίας:

Ο βασιλιάς ξέρει καλύτερα τι είναι καλύτερο για τον λαό. Αυτό είναι το επιχείρημα του Πούτιν, του Σι, του Χίτλερ, του Μουσολίνι και των αμέτρητων τσάρων, αυτοκρατόρων, βασιλιάδων και Καίσαρων που καθαιρέθηκαν από τον εθνικισμό.

Γι’ αυτό υποστηρίζω ότι ο πατριωτισμός και ο εθνικισμός είναι διαφορετικά πράγματα. Γνωρίζω ότι αυτό μπορεί να είναι μια αναγκαστική διάκριση ετυμολογικά, οπότε θα το θέσω ως εξής: Εάν ο πατριωτισμός δεν σημαίνει αυτό που νομίζω ότι σημαίνει, χρειαζόμαστε μια λέξη για να εννοώ αυτό που εννοώ με τον όρο πατριωτισμός.

Ο εθνικισμός είναι ένας απεριόριστος μυστικιστικός ισχυρισμός σχετικά με αφηρημένες έννοιες όπως «ο λαός» ή «το έθνος» – ακατάλληλος για ένα πολυεθνικό, θρησκευτικά και πολιτισμικά ποικιλόμορφο φιλελεύθερο δημοκρατικό έθνος που βασίζεται σε ένα δημοκρατικό σύνταγμα.

Εν τω μεταξύ, πατριωτισμός, κατά την άποψή μου, σημαίνει πίστη σε αυτές ακριβώς τις φιλελεύθερες και συνταγματικές δεσμεύσεις. Ένας Αμερικανός εθνικιστής μπορεί -και συχνά το βλέπει- να δει τη συνταγματική τάξη ως εμπόδιο στην εθνική βούληση και ως εκ τούτου να επιχειρηματολογήσει υπέρ της ανατροπής ή της αγνόησής της. Ο πατριώτης είναι πιστός σε εκείνη τη συνταγματική τάξη και τα ιδανικά της.

Ξέρω ότι έχω επεκταθεί πολύ εδώ. Αλλά πρέπει να απαντήσω στην ερώτηση με την οποία ξεκίνησα: Πότε ένα έθνος γίνεται χώρα; Η σύντομη απάντησή μου είναι, όταν υποστηρίζει επιτυχώς μια κυβέρνηση που αναγνωρίζεται από τον λαό και αργότερα από άλλες χώρες. (Θα ήθελα να πω, όταν υποστηρίζει δημοκρατικά μια κυβέρνηση, αλλά η δημοκρατία δεν είναι απαραίτητη εδώ.)

Που με φέρνει στην Ουκρανία και στην προδοσία των εθνικιστών.

Στους κραυγές του ο Πούτιν για την Ουκρανία, ξεκαθαρίζει ότι προσυπογράφει μια προ-εθνικιστική, προ-λαϊκή κυριαρχία, μια προμοντέρνα θεωρία της πολιτικής.

Πιστεύει ότι επειδή η Ουκρανία δεν ήταν χώρα τον ένατο ή τον 13ο αιώνα, δεν μπορεί να είναι χώρα σήμερα — τουλάχιστον όχι αν δεν το θέλει.

Αυτό είναι αντίθετο με όλα όσα ισχυρίζονται ότι πιστεύουν σήμερα οι εθνικιστές. Και αυτό είναι που είναι τόσο αηδιαστικό για τη δήθεν εθνικιστική χορωδία του Πούτιν. Ο Πούτιν δεν είναι εθνικιστής, είναι ιμπεριαλιστής.

Αλλά οι σύγχρονοι εθνικιστές που αποδοκιμάζουν την απόρριψη του «ιμπεριαλισμού» των παγκοσμιοποιητών και των θεσμών τους –’οπως ο ΟΗΕ, η ΕΕ, η Παγκόσμια Τράπεζα, το Νταβός, ό,τι κι αν είναι– είτε ζητωκραυγάζουν, είτε μουρμουρίζουν για τον τύπο αντιρρήσεις, είτε απλώς κοιτάζουν τα παπούτσια τους και σωπαίνουν καθώς ο Πούτιν προσπαθεί να διαγράψει ένα κυρίαρχο έθνος.

 Οι Ουκρανοί έχουν τη δική τους γλώσσα, τη δική τους κουλτούρα, τη δική τους εθνική ιστορία και είναι ένα έθνος για αιώνες. Αυτό που θέλουν είναι να είναι μια χώρα. Και οι υποτιθέμενοι εθνικιστές πουτινόφιλοι είναι πολύ ανίδεοι ή συκοφαντικοί για να σεβαστούν αυτή την επιθυμία επειδή έρχεται σε σύγκρουση με τη φιλοδοξία ενός μαζικού δολοφόνου και τυράννου.

Οι απολογητές του Πούτιν αποδεικνύουν ότι το πραγματικό σημείο του εθνικισμού είναι η επιδίωξη της εξουσίας. Ο ιδεολογικός εθνικισμός είναι μια προσπάθεια παροχής μιας δομικής άδειας, για να χτιστεί η πιο ολισθηρή πλαγιά για την κατάκτηση της εξουσίας τους. Ο εθνικισμός, όπως και ο «μεταφιλελευθερισμός», είναι ένα διανοητικό πρόσχημα, ένα μέσο για έναν σκοπό: την εξουσία.

Σε τελική ανάλυση, ο Πούτιν καταπατά κάθε εγκωμιαστική, ωφέλιμη, θετική, ιστορική πτυχή του εθνικισμού —εθνική και λαϊκή κυριαρχία, δημοκρατία, φιλελευθερισμός κ.λπ.—αλλά επειδή είναι ισχυρός (στα μάτια τους) δεν πειράζει. Επειδή ο εθνικισμός τους δεν αφορούσε ποτέ πραγματικά τον εθνικισμό. αφορούσε τη λατρεία της εξουσίας, στο εσωτερικό και στο εξωτερικό.

*Ο Jonah Jacob Goldberg (γεννημένος στις 21 Μαρτίου 1969) είναι Αμερικανός νεοσυντηρητικός αρθρογράφος, συγγραφέας, πολιτικός αναλυτής και σχολιαστής

thedispatch.com

Nations, Nation-States, and Nationalism

0

World Map in Projection 1595. (Photo by Picturenow/Universal Images Group via Getty Images)

Dear Reader (may the road rise up to meet you, and may your pants never be see-through),

So I’m going to do something a little different today. Before I explain what I’m doing, I’ll explain the why.

I’ve been writing a lot about Conservatism 101 stuff over the last year or so because a lot of folks have liberated themselves from what it actually is—or was (I’m sure we’ll see lots of examples of that at CPAC this weekend). Well, a key part of this Great Forgetting is nationalism.  The Economist’s cover story this week is about the need to take “national conservatism” seriously. (To be clear, they don’t like it. But they also think it’s not going away.) Nationalism is being sold by some as an alternative to conservatism and by others not as a replacement but as the “true” conservatism. They often sound like nationalism is some prince-in-exile who needs to be restored to the throne. Nationalism is the forgotten, authentic, or “true” conservatism.

I think this is nonsense.

But I think confusion over nationalism extends beyond various quarters of the right. Here, for example, Politico’s democracy reporter Heidi Przybyla (who I like personally), makes the bizarre claim that if you think your rights come from God, you’re a “Christian nationalist.” I will audition for the annual World’s Biggest Understatement Award and simply say that this claim is … contestable. Meanwhile, the anti-Israel left has all manner of weird notions about nationalism, starting with the idea that a territory or region called by the Romans  “Palestine” (as a way to snub the Jews) was actually a country that existed there before Israel and was a Jew-free country before 1948. (Spoiler: It was neither Jew-free nor a country, and Israel was there first.) And, of course, Vladimir Putin and his fans have all manner of very hot takes on what nations are and what nationalism means.

So I want simply to clarify what nationalism is—and isn’t. Or at least clarify my own understanding of it. So I’m going to make a down payment on explaining some basic concepts, at least as I see them. If you’re not in the mood for such eggheady spelunking, that’s cool. I’ll talk to you next week.

I’ll start by asking a question: When does a country become a nation?

This might sound like a nonsense question, like “what’s the difference between a car and an automobile?” That’s because in everyday conversation, we use the two words interchangeably.

But if we’re going to be precise, there’s a real difference. A country is an area of land with a single government. A nation is a relatively coherent group of people who share a culture, language, ethnicity, or sense of common fate. The “Kurdish nation” is a thing, but the Kurds have no country (semiautonomous Iraqi Kurdistan notwithstanding). Scotland and England are two nations in one country. The nation of England is much older than the country of England. The “Heptarchy” of Anglo-Saxon England was made up of seven kingdoms (East Anglia, Essex, Kent, Mercia, Northumbria, Sussex, and Wessex) until that was consolidated into four kingdoms in the eighth century. In 927, England became a unitary country under Æthelstan.

Again, terminology can get messy. But today we usually refer to countries as nation-states—the nation part describes the people, the state part describes the government. But technically speaking, not all countries are nation-states. The oldest form of polity—outside of clans, tribes, troops, etc.—are city-states. The ancient world was full of somewhat identifiable nations that were divided up into city-states: Uruk, Ur, Thebes, Memphis, and, of course Rome, come to mind. But more to the point, we still have some city-states—Monaco, Singapore, and the Vatican are independent city-states or countries, but they are not nation-states.

In short, it is important to keep in mind that the nation-state is a relatively recent invention, while the nation is much older. Indeed, most nation-states are pretty young.

You can meaningfully talk about the Greek nation going back thousands of years. But Greece didn’t become a formal and sovereign nation-state until 1832. Belgium, where Julius Caesar faced some of his most fierce opposition (“Of all the Gauls,” Caesar famously said “the Belgians are the bravest enemies I have ever faced”) became a country two years earlier, in 1830. Indeed, if you look at a map of Europe in the 1830s, the number of recognizable independent nations is comparatively small. There’s France, Spain, England and a few more. But there are no independent nation-states of Germany, Austria, Poland, Slovakia, Czechia, Bosnia, Romania, or Ukraine (then controlled by the Hapsburgs and Russians). Germany until the 19th century was a nation, but not a nation-state. It was chock-a-block with various little independent kingdoms and “states.” Russia and Austria-Hungary were “countries” or “states” but they were composed of near-countless nations or countries.

In 1946 there were 36 nations in the United Nations. By 1970 the number was 127. The roster didn’t expand nearly fourfold because a bunch of old countries decided to join the club for all the perks. Most became members once they became countries. This is one of the ironies of anti-colonialism. Lots of “post-colonial “countries are products of colonialism—i.e. many colonies were transformed into countries by their colonizers who created within them a sense of nationhood that hadn’t existed before. There’s a school of thought that the British created India. “India is a geographical term,” Churchill once said. “It is no more a united nation than the equator.” There’s a lot of debate about all that, but suffice it to say, there’s some truth to the idea.

What makes all of this even more otherworldly to the contemporary mind is that pretty much all of these countries, empires, and nation-states until very recently didn’t “belong” to the people. They belonged to a network of families, or dynasties, which operated a lot like the Mafia. Each family had its territory. Some of these territories had been in the family for centuries. But the families were constantly looking to acquire more territory, often through war, but sometimes through marriage or barter (and usually the marriages were a form of sealing the deal of the barter). For millennia, the authority of royal dynasties derived from the fact that they descended from some warlord. This is what Albert Jay Nock was getting at when he said, “The State’s criminality is nothing new and nothing to be wondered at,” he wrote. “It began when the first predatory group of men clustered together and formed the State, and it will continue as long as the State exists in the world, because the State is fundamentally an anti-social institution, fundamentally criminal. The idea that the State originated to serve any kind of social purpose is completely unhistorical. It originated in conquest and confiscation—that is to say, in crime.”

Anyway, the argument that “nationalism” is some ancient, natural, form of social organization is not very powerful. It’s not entirely wrong, either. But it depends on a lot of historical cherry-picking. Yoram Hazony, if memory serves, claims that the idea of the nation-state comes from Israel and then is super-charged after the Protestant Reformation. Okay, maybe. Why not? But also, so what? There’s a lot of history between ancient Israel and the 1600s, and very little of it supports the claim that the idea of nationalism—or even what you might call nation-ism (which is what I think Hazony often really means)—was very powerful. Certainly, all of those nations were still the playthings of kings and nobles.

Actual nationalism starts in the late 1700s in America—a pretty unique case—but really with the French Revolution. And it’s been unfolding ever since. Earlier I noted the irony of colonial powers creating anti-colonial new nations. That, after all, is the story of America. It took a long time for the founding generation to see itself as something other than British. If King George had respected their claims to their “ancient British rights and liberties,” it’s doubtful the United States would have become a nation, at least not for a long time.

German nationalism is a more relevant example. It was basically ignited by the French Revolutionary and Napoleonic occupiers who aroused a sense of nationhood among the disparate German people. Interestingly, to me at least, the first German nationalists weren’t really ethno-nationalists—race science was in its infancy back then—but linguistic nationalists. Vladimir Putin’s nationalism often looks a lot like this. He talks about all Russian speakers, including in the Baltics and elsewhere, as if they are simply Russians.

Indeed, Palestinian nationalism—and one day nationhood—is entirely a product of Israel’s existence. Had there been no Israel in 1948, “the Palestinians” would be Arabs living in Egypt, Jordan, etc.

Today, largely because of the atrophied vocabulary of contemporary politics, nationalism is cast as the opposite of liberalism. But that’s not how it worked. The age of nationalism was also the age of democracy and the age of liberalism. America’s Founders were nationalists, they were also liberals. Even in Europe, many—maybe even most—of the original nationalists were to one extent or other liberal in the classical sense (and in fairness to Hazony, despite his weird hatred of liberal theory, in practice he’s still a liberal in that he’s for democracy and the rule of law and all that stuff). Some liberal nationalists wanted democracy or “republicanism,” while others just wanted the rule of law, free speech, a free press, and the protection of property rights etc. Others didn’t care much about that stuff, preferring instead to restore the sovereignty of their own royal rulers. However, what united all of them, to one extent or another, was the idea their nation should be its own country. Bohemia for the Bohemians and that kind of thing.

This brings us to another term that needs to be illuminated: “popular sovereignty.” This is the idea that the people are the real owners of the country they live in (of course, who counts as “the people” can be an ugly question—just ask the Jews, Rohingya, Uyghurs, et al). Today popular sovereignty and democracy are pretty much synonymous, but that’s not how it started. Initially, democracy—often called republicanism, but that gets complicated too—was just one form of popular sovereignty.

During the 1800s there were plenty of nationalists whose idea of popular sovereignty meant being ruled by their own king or parliament of nobles, not some foreign ruler. Think of it this way: In Braveheart, Mel Gibson talks a lot about “freedom,” but he isn’t talking at all about democracy—he’s talking about national liberation. Popular sovereignty could mean democracy or republicanism, but it could just as easily mean, “We want one of our own to rule us.” Woodrow Wilson’s call for “self-determination” is often used by his apologists to suggest he favored democracy for everybody. But he didn’t. It could mean democracy, but it could also mean that empires be broken up into sovereign nation-states that governed themselves as they saw fit.

This thinking is alive and well today, by the way. Lots of apologists for Hamas, Iran, Russia, China, Saudi Arabia, et al., often talk as if illiberal tyranny is just an authentic expression of these non-Western cultures and who are we to judge them, never mind impose our ideas on them?

So while all nationalists believe in popular sovereignty, not all nationalists believe in democracy. Adolf Hitler was a nationalist, he didn’t have much use for democracy. Even Stalin, a Georgian and promoter of international socialism, became a Soviet and a really Russian nationalist once in power. Nationalists, contrary to Hazony’s claims, can also be imperialists. Hitler wanted “Ein Volk, ein Reich, ein Führer,” but he also wanted to subjugate inferior peoples’ and nations. Xi Jinping is a nationalist and an imperialist; just ask the Tibetans and Uyghurs.

This raises another distinction. Hitler and Xi are ethnonationalists. Lots of liberal nationalists take great pains to insist—often accurately and rightly—that they are not ethno-nationalists. Liberal nationalists still believe in liberal democracy, to one extent or another. Ethnonationalists believe that the nation rightfully belongs to a single ethnicity, variously defined. Hitler’s nationalism was reserved for Germans (or Teutons or Aryans), Xi’s nationalism is less extreme, but he is a practitioner of Han supremacy. Mussolini was not an ethnonationalist, but he wasn’t a liberal nationalist either. Rather, he was a cultural nationalist. Biological racism is a poor fit for an ethnically polyglot country like Italy.

To the extent you can call Israel “nationalist,” it is also liberal. Claims that it is ethnonationalist fall apart when you consider that it is a very multiethnic country, with citizens of every hue and faith. The freest Arabs in the Middle East are Arab-Israeli citizens. The Jews of Israel, meanwhile, come from Europe, but also North Africa and elsewhere in the Middle East. Critics like to erase these inconvenient facts by insisting that the country is comprised of settler-colonial oppressors from Europe. But the majority aren’t of European descent. And the supermajority are Sabras—Israelis who were born in Israel. If you want to say it’s a religiously nationalist country, that’s a defensible claim. But you should acknowledge that its liberalism is a profound check on this aspect of its character. Israel is far more religiously tolerant than most of its neighbors.

I’ve thrown a lot of terminological distinctions at you. But there’s a false distinction I should address as well. The communist left in the 1920s and 1930s insisted that “nationalism” and “socialism” are opposites. This claim was rooted in the Soviet Union’s desire to have an uncontested monopoly on the concept and implementation of socialism. With the help of pronouncements like Stalin’s “Theory of Social Fascism,” the left claimed that any socialist movement that wasn’t loyal to Moscow, was “right-wing.” Sometimes they used the term “right-wing socialism.” With the rise of fascism and German national-socialism, this often got whittled down to “right-wing” or “nationalist.”

But in practice, extreme nationalist regimes were also socialist, and extreme socialist regimes inevitably became nationalist. Castro was a socialist. He was also a nationalist. Stalin was once an international socialist, but in order to stay in power he became a national-socialist (“socialism in one country,” “great patriotic war for mother Russia,” etc.). This is because socialism, like nationalism, has the same core logic. Any hindrance to the good of the collective, the people, the nation, is illegitimate. And therefore, for the good of the people, the state must have control of the means of production and the distribution of that product to ensure all of the people benefit. The distinction between socialism and nationalism on the ground is about marketing, not principle. Socialized medicine is nationalized health care.

This false distinction endures to this day, albeit in watered down form. I chuckle at the avowed nationalists of the right who rail against the “socialists” of the left, and vice versa, even as their proposed policies sound awfully similar. Elizabeth Warren’s version of economic justice looks a lot like various notions of “common good conservatism.” The distinctions between these combatants on either side of the horseshoe have less to do with policy or principle and more to do with which team can claim the power of Tribune of the People.

Let’s talk about today’s version(s) of nationalism. My first objection to nationalism is that absent qualifiers—like “liberal” or “benign”—nationalism (again like socialism) has no limiting principle. Nationalism purports to be concerned with what is good for “the nation.” Sounds good. But who defines good? One answer, not surprisingly offered by nationalist populists, is “the people.” But this is rhetorical mischief. Which people? What if the people are wrong? What if “the people” isn’t everyone but just a faction of the people? Liberal democracy has answers to these questions. That’s why the least offensive form of socialism is social democracy—because it concedes that socialism needs to be curtailed and constrained by democracy. I rarely hear nationalists make a similar concession.

Unqualified nationalism makes no such concessions. That’s why non-liberal nationalist systems almost invariably become statist, socialist, or dictatorial. Because the state or “the leader” ends up being the only legitimate expression of the will of the people. When the leader does things that lots of people object to, the leader insists that those people do not have the nation’s authentic interests at heart. When the legislature or the courts do something the leader doesn’t want, the leader insists they are corrupt in some way. The logic of nationalism, absent legal or constitutional guardrails, leads almost inexorably to the claim that one person is the true expression of the Nation or the People. This is why I have always seen nationalism as a modern-sounding backdoor to a kind of monarchism. After all, this was the objection made by royalists in the face of rising notions of popular sovereignty: The king knows best what is best for the people. That is the argument made by Putin, Xi, Hitler, Mussolini, and the countless czars, emperors, kings, and Caesars deposed by nationalism.

This is why I maintain that patriotism and nationalism are different things. I am aware that this can be a forced distinction etymologically, so I’ll put it this way: If patriotism doesn’t mean what I think it means, we need a word to mean what I mean by patriotism. Nationalism is an unfettered mystical claim about abstract concepts like “the people” or “the nation”—ill-suited for a multiethnic, religiously and culturally diverse liberal democratic nation grounded in a republican constitution. Meanwhile, patriotism, by my understanding, means fidelity to precisely these liberal and constitutional commitments. An American nationalist can—and often does—see the constitutional order as an impediment to the national will and therefore argue for overturning it or ignoring it. The patriot is loyal to that constitutional order and the ideals that inform it.

I know I’ve gone very long here. But I need to answer the question I started with: When does a nation become a country? My short answer is, when it successfully stands up a government that is recognized by the people, and later by other countries. (I’d like to say, when it democratically stands up a government, but democracy is not essential here.)

Which brings me to Ukraine and the treason of the nationalists.

In Putin’s tirades about Ukraine, he makes it clear that he subscribes to a pre-nationalist, pre-popular sovereignty, pre-modern theory of politics. He thinks that because Ukraine wasn’t a country in the ninth or 13th century it can’t be a country today—at least not if he doesn’t want it to be.

This is contrary to everything nationalists today claim to believe. And that is what is so disgusting about Putin’s purportedly nationalist amen choir. Putin is not a nationalist, he’s an imperialist. But the contemporary nationalists who wax righteous about rejecting the “imperialism” of the globalists and their institutions—the U.N., the EU, the World Bank, Davos, whatever—either cheer, mumble pro-forma objections, or simply stare at their shoes in silence as Putin attempts to erase a sovereign nation. The Ukrainians have their own language, their own culture, their own national history, and have been a nation for centuries. What they want to be is a country. And the allegedly nationalist Putinphiles are too ignorant or sycophantic to respect that desire because it conflicts with the ambition of a mass murderer and tyrant.

Putin’s apologists demonstrate that the real point of nationalism is the pursuit of power. Ideological nationalism is an attempt to provide a permission structure, to construct the slipperiest slope possible to their attainment of power. Nationalism, like “post-liberalism,” is an intellectual pretext, a means toward an end: power. After all, Putin is trampling every laudatory, beneficial, positive, historical aspect of nationalism—national and popular sovereignty, democracy, liberalism, etc.—but because he’s powerful (in their eyes) that’s okay. Because their nationalism was never really about nationalism; it was about power worship, at home, and abroad.

thedispatch.com

«Ευχαριστήριο» μήνυμα Β.Ζελένσκι σε Κ.Μητσοτάκη «για όλα τα όπλα που μας στείλατε και για την εκπαίδευση στα F-16»

0

Θεόφραστος Ανδρεόπουλος 

Επιβεβαίωση του pronews.gr από το ίδιο το Κίεβο

Το ουκρανικό ΥΠΑΜ ευχαρίστησε την Ελλάδα για την υποστήριξη που παρείχε στην Ουκρανία προσφέροντάς της στρατιωτική βοήθεια.

Μάλιστα από το βίντεο που δημοσίευσε, ευχαριστεί ιδιαίτερα την Αθήνα για την αποστολή των ΤΟΜΑ, δηλαδή των BMP-1 που απέσυρε η κυβέρνηση Μητσοτάκη από τα νησιά και δεν αντικατέστησε ποτέ, των πυρομαχικών και για την εκπαίδευση που παρέχεται στους Ουκρανούς πιλότους στα F-16.

Ειδικότερα, το ουκρανικό υπουργείο Άμυνας αναφέρει στην ανάρτηση:

«Ευχαριστώ Ελλάδα. Πριν από δύο χρόνια, η Ρωσία ξεκίνησε μια πλήρους κλίμακας εισβολή στην Ουκρανία.

Είμαστε ευγνώμονες σε κάθε χώρα, ηγέτη και πρόσωπο που στάθηκε και συνεχίζει να στέκεται στο πλευρό της Ουκρανίας. Θα νικήσουμε».

 

Φυσικά υπάρχουν κι άλλα οπλικά συστήματα που έχουν δοθεί στην Ουκρανία και δεν αναφέρθηκαν στο σημερινό βίντεο, όπως τα MANPADS FIM-92 Stinger, κάτι το οποίο άλλωστε είχε επιβεβαιώσει πάλι η ίδια η ουκρανική κυβέρνηση.

Το pronews.gr είναι το μόνο ΜΜΕ στην Ελλάδα που αποκάλυψε την αφαίρεση των όπλων από τις αποθήκες του Ανατολικού Αιγαίου και την παράδοσή τους στην Ουκρανία, ενώ η κυβέρνηση αρνούνταν πως έστειλε α/α πυραύλους.

Όμως παραδόθηκαν περίπου 60 MANPADS Stinger (όπως είχε αποκαλύψει το pronews.gr) τα οποία σύμφωνα με πληροφορίες είναι υπεύθυνα για την κατάρριψη τουλάχιστον 5 ρωσικών ελικοπτέρων.

Προφανώς, η παράδοση των α/α βλημάτων έγινε μυστικά, χωρίς το γεγονός να δημοσιοποιηθεί, αφήνοντας περιθώρια για υποθέσεις ότι η παρούσα κυβέρνηση έχει προχωρήσει και σε άλλες μυστικές παραδόσεις όπλων στην Ουκρανία, τις οποίες δεν έχει ανακοινώσει, αλλά πιθανότατα θα τις μάθουμε  από το Κίεβο, το οποίο έχει την τάση να είναι… «μαρτυριάρικο».

Η  Ελλάδα απέκτησε, το 1988, 1.500 βλήματα και 500 εκτοξευτές, έναντι  124 εκατ.$. Σύμφωνα με δημοσιεύματα το 1988 η Ελλάδα αγόρασε 476 επιπλέον εκτοξευτές, με 1.000 βλήματα FIM-92B Stinger POST και 1.150 βλήματα FIM-92C Stinger RMP.

Άλλα 200 βλήματα αγοράστηκαν το 2001 και παρελήφθησαν την περίοδο 2003-2004. Άλλες πληροφορίες αναφέρουν ότι οι εκτοξευτές  ανέρχονται στους  631, ενώ το απόθεμα βλημάτων ανέρχεται στα 3.572, εκ των οποίων 1.000 της έκδοσης FIM-92Β Stinger POST, 1.150 της έκδοσης FIM-92C Stinger RMP και 1.322 της έκδοσης FIM-92E Stinger RMP Block.1.

https://www.pronews.gr/elliniki-politiki/provocateur/oykraniko-ypam-se-eyxaristoume-ellada-pou-mas-esteiles-toma-pyromaxika-kai-ekpaideyeis-tous-pilotous-mas-sta-f-16/

Σφοδρή επίθεση της Κίνας κατά των ΗΠΑ: «Έχετε προκαλέσει όλους τους πολέμους στον πλανήτη και σπείρατε πόνο και θάνατο»

0

Βαρείς χαρακτηρισμοί της αμερικανικής πολιτικής από τον εκπρόσωπο του κινεζικού ΥΠΕΞ

Ξαφνική, με την έννοια ότι δεν έχει προηγηθεί κάποια -εμφανής- ιδιαίτερη ένταση στην συνο-αμερικανικές σχέσεις, σήμερα από το Πεκίνο κατά των ΗΠΑ.

Ο εκπρόσωπος του κινεζικού υπουργείου Εξωτερικών Ουάνγκ Ουενμπίν, προχώρησε σε μία «ακραία» δήλωσε κατά την έναρξη της τακτικής ενημέρωσης των δημοσιογράφων.

Το μόνο που είχε προηγηθεί τα τελευταία 24ωρα είναι οι κατηγορίες της Ουάσιγκτον και της ΕΕ προς το Πεκίνο ότι «Βοηθούν στρατιωτικά την Ρωσία στον πόλεμό της κατά της Ουκρανίας» και η διάψευση από πλευράς Πεκίνου ότι «Δεν δώσαμε ποτέ θανατηφόρα όπλα στην Ρωσία».

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/diethnis-asfaleia/sfodri-epithesi-tis-kinas-kata-ton-ipa-exete-prokalesei-olous-tous-polemous-ston-planiti-kai-speirate-pono-kai-thanato/

Χώρες του ΝΑΤΟ και της ΕΕ σκέφτονται να στείλουν στρατιώτες στην Ουκρανία, λέει ο Σλοβάκος πρωθυπουργός

1

Ουκρανοί στρατιώτες κοντά στα σύνορα με τη Ρωσία / AP Photo/Andrew Marienko
26/02/2024  17:15
Πολλές χώρες-μέλη του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης εξετάζουν το ενδεχόμενο να στείλουν στρατιώτες στην Ουκρανία, σε διμερή βάση, υποστήριξε σήμερα ο πρωθυπουργός της Σλοβακίας, Ρόμπερτ Φίτσο.

Ο Φίτσο, ο οποίος εδώ και καιρό εκφράζει τη διαφωνία του για την παράδοση οπλικών συστημάτων στην Ουκρανία και τηρεί μια στάση που ορισμένοι τη χαρακτηρίζουν φιλορωσική, δεν έδωσε άλλες διευκρινίσεις για τον ισχυρισμό αυτό. Άλλοι Ευρωπαίοι ηγέτες δεν έχουν κάνει προς το παρόν κάποιο σχόλιο.

Οι δηλώσεις του Σλοβάκου πρωθυπουργού έγιναν πριν από τη σύνοδο των Ευρωπαίων ηγετών στο Παρίσι, όπου οι Ευρωπαίοι ηγέτες θα συζητήσουν σήμερα το ουκρανικό ζήτημα και στην οποία θα παραστεί και ο ίδιος ο Φίτσο.

Τι υποστήριξε ο πρωθυπουργός της Σλοβακίας για το ενδεχόμενο αποστολής στρατιωτών από χώρες του ΝΑΤΟ στην Ουκρανία
«Θα περιοριστώ να δηλώσω ότι αυτές οι (προπαρασκευαστικές) θέσεις (ενόψει της σημερινής συνόδου) υποδηλώνουν ότι ορισμένες χώρες του ΝΑΤΟ και της ΕΕ σκέφτονται να στείλουν στρατιώτες στην Ουκρανία, σε διμερή βάση» είπε ο Φίτσο, μιλώντας σε δημοσιογράφους, μετά τη συνεδρίαση του Συμβουλίου Ασφαλείας της Σλοβακίας.

«Δεν μπορώ να πω για ποιον σκοπό και τι θα κάνουν εκεί» πρόσθεσε, διευκρινίζοντας ότι η χώρα του, που είναι μέλος της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, δεν πρόκειται να στείλει στρατιώτες στην Ουκρανία.

Τα μέλη του ΝΑΤΟ έχουν δώσει όπλα και πυρομαχικά αξίας δισεκατομμυρίων δολαρίων στο Κίεβο και εκπαιδεύουν Ουκρανούς στρατιώτες. Όμως οι ηγέτες των χωρών, συμπεριλαμβανομένου και του Αμερικανού προέδρου Τζο Μπάιντεν, υπογραμμίζουν ότι το ΝΑΤΟ θέλει να αποφύγει μια άμεση σύγκρουση με τη Ρωσία, που θα μπορούσε να οδηγήσει σε παγκόσμιο πόλεμο.

«Ούτε το ΝΑΤΟ, ούτε οι σύμμαχοι του ΝΑΤΟ αποτελούν μέρος της σύγκρουσης» επανέλαβε στις 14 Φεβρουαρίου ο γενικός γραμματέας της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας, Γενς Στόλτενμπεργκ.

Δεν υπήρξε κανένα σχόλιο για τις δηλώσεις του Φίτσο εκ μέρους του ΝΑΤΟ.

Όταν ρωτήθηκε για το θέμα, ο πρωθυπουργός της Τσεχίας Πετρ Φιάλα απάντησε: «Η Δημοκρατία της Τσεχίας σίγουρα δεν ετοιμάζεται να στείλει στρατιώτες στην Ουκρανία, ας μην ανησυχεί κανείς για αυτό».

Ο Φίτσο είπε ότι βλέπει κίνδυνο μεγάλης κλιμάκωσης στον πόλεμο στην Ουκρανία και ότι δεν μπορεί να αποκαλύψει περισσότερες πληροφορίες.

Περίπου 20 Ευρωπαίοι ηγέτες αναμένονται σήμερα στο Παρίσι για να στείλουν στον Ρώσο πρόεδρο Βλαντίμιρ Πούτιν το μήνυμα ότι η Ευρώπη στηρίζει σταθερά την Ουκρανία και να διαψεύσουν το αφήγημα του Κρεμλίνου ότι η Ρωσία θα νικήσει οπωσδήποτε τον πόλεμο που μπήκε στο τρίτο έτος του.

Ο Φίτσο είπε ότι η σύγκληση αυτής της έκτακτης συνόδου από τον Γάλλο πρόεδρο Εμανουέλ Μακρόν δείχνει ότι η στρατηγική της Δύσης στην Ουκρανία απέτυχε. Πρόσθεσε ότι θα συμμετάσχει με εποικοδομητικό πνεύμα, μολονότι τα θέματα που είναι προς συζήτηση «του προκαλούν ανατριχίλα».

ΑΠΕ-ΜΠΕ